Korekta

Magdalena Stachowicz

Halina Lisińska

Projekt graficzny okładki

Małgorzata Cebo-Foniok

Zdjęcie na okładce

© Poznyakov/Shutterstock

Tytuł oryginału

The Duchess Deal

Copyright © 2017 Eve Ortega.

All rights reserved.

Wszelkie prawa zastrzeżone.

Żadna część tej publikacji nie może być reprodukowana

ani przekazywana w jakiejkolwiek formie zapisu

bez zgody właściciela praw autorskich.

For the Polish edition

Copyright © 2018 by Wydawnictwo Amber Sp. z o.o.

ISBN 978-83-241-6653-4

Warszawa 2018. Wydanie I

Wydawnictwo AMBER Sp. z o.o.

02-954 Warszawa, ul. Królowej Marysieńki 58

www.wydawnictwoamber.pl

Konwersja do wydania elektronicznego

P.U. OPCJA

Tak jak Emma jestem córką pastora.
Ale żeby było jasne: ojciec Emmy w niczym nie przypomina mojego.
Mój ojciec był – i jest – kochający i cierpliwy, wspiera mnie i rozumie.

Dzięki, tato. Ta książka jest dla Ciebie.
Proszę, nie czytaj rozdziałów 7, 9, 11, 17, 19, 21 i 28.

1

Zanim Emma Gladstone skończyła dwadzieścia dwa lata, życie udzieliło jej kilku trudnych lekcji.

Książęta bywają szarmanccy tylko z pozoru. Lśniące zbroje wyszły z mody w czasach wypraw krzyżowych. A dobre wróżki, jeżeli nawet istniały, omijały ją starannie.

Przeważnie należy liczyć tylko na siebie.

Tak jak tego popołudnia.

Przed nią wznosiła się rezydencja Ashbury House, zajmująca całą jedną stronę modnego skweru w dzielnicy Mayfair. Elegancka. Olbrzymia.

Przerażająca.

Emma z trudem przełknęła ślinę. Na pewno się uda. Kiedyś przecież dotarła do Londynu mroźną zimą zupełnie sama, na piechotę po śniegu. Nie poddała się ani rozpaczy, ani głodowi. Znalazła pracę i rozpoczęła nowe życie w mieście. Teraz, sześć lat później, prędzej by połknęła wszystkie igły z pracowni krawieckiej Madame Bissette, niż powlokła się z powrotem do ojca, żeby go prosić o pomoc.

Czy można to w ogóle porównywać z zastukaniem do drzwi książęcej rezydencji?

W żadnym razie. W ogóle. Wystarczy tylko się wyprostować, przemaszerować przez bramę z kutego żelaza, podejść do tych granitowych schodów – słowo honoru, jest ich chyba ze sto – i zadzwonić dzwonkiem umocowanym na ogromnych, bogato rzeźbionych drzwiach.

Dobry wieczór, nazywam się Emma Gladstone. Chcę się zobaczyć z tajemniczym księciem Ashbury, który żyje jak pustelnik. Nie, nie znamy się. Nie, nie mam karty wizytowej. Właściwie nic nie mam. Jutro nie będę pewnie miała nawet domu, jeśli mnie nie wpuścicie.

Och, na litość boską. To się nie może udać.

Jęknęła, odwróciła się od bramy i po raz dziesiąty obeszła skwer naokoło, rozcierając nagie ramiona pod płaszczem.

Musiała jednak podjąć tę próbę.

Zatrzymała się w końcu przed bramą i wzięła głęboki oddech. Starała się nie słuchać, jak mocno bije jej serce.

Robiło się późno. Nikt jej przecież nie pomoże. Koniec z wahaniem, nie ma odwrotu.

Do biegu. Gotowi.

Start.

Siedzący przy biurku w bibliotece Ashbury usłyszał dawno zapomniany dźwięk. Czyżby ktoś dzwonił do drzwi?

Dźwięk rozległ się po raz drugi.

To rzeczywiście dzwonek.

Co gorsza, dzwonek do jego drzwi.

Niech diabli wezmą plotkarzy. Przecież jest w Londynie dopiero od kilku tygodni. Zapomniał, że pogłoski latają tu szybciej niż kule w bitwie. Nie miał ani czasu, ani cierpliwości do tutejszych natrętów. Niech Khan odeśle tego gościa, kimkolwiek by był.

Zanurzył pióro w kałamarzu i dalej pisał list do swoich bezczelnych prawników:

Nie mam pojęcia, co do diaska robiliście przez cały zeszły rok, ale moja sytuacja finansowa jest godna pożałowania. Proszę od razu wyrzucić z pracy zarządcę z Yorkshire. Przekażcie architektowi, że chcę obejrzeć plany nowego młyna i że mają być gotowe na wczoraj. Aha, jest jeszcze jedna pilna sprawa.

Zawahał się z piórem uniesionym w powietrzu. Z trudem mógł uwierzyć, że za chwilę napisze coś takiego. Ale musiał to zrobić, mimo całej niechęci. Napisał więc:

Potrzebuję żony.

Pewnie powinien teraz podać wymagania: kobieta zdatna do rodzenia dzieci, z szanowanej rodziny, w tak dużej potrzebie finansowej, że nie zawaha się iść do łóżka z mężczyzną pokrytym odrażającymi bliznami.

Krótko mówiąc, kobieta w desperacji.

Boże, jakie to przygnębiające. Lepiej zostawić tylko tę jedną linijkę.

Potrzebuję żony.

W progu stanął Khan.

– Wasza Wysokość, przepraszam że przeszkadzam, ale jakaś młoda kobieta chce się z panem widzieć. Jest ubrana w ślubną suknię.

Ash popatrzył na lokaja, potem spojrzał na słowa, które napisał przed chwilą. Potem znowu popatrzył na lokaja.

– To niesamowite.

Może jego prawnicy nie byli aż tak bezużyteczni, jak mu się zdawało. Odłożył pióro i oparł nogi na blacie biurka, usuwając się w cień.

– W takim razie wprowadź ją tutaj.

Do biblioteki weszła ubrana na biało kobieta.

Jego nogi same zsunęły się z biurka. Przechylił się w tył, trafił na ścianę i o mało nie spadł z krzesła. Ze stojącej nieopodal półki spadł plik papierów i rozsypał się na podłodze jak śnieg.

Na chwilę odebrało mu wzrok.

Nie z powodu jej urody – choć pewnie była piękna. Nie sposób było jednak tego ocenić, bo suknia kłuła w oczy koszmarnym natłokiem pereł, koronek, brylantów i koralików.

Wielki Boże. Nie był przyzwyczajony do przebywania w jednym pokoju z czymś, co było bardziej odpychające od jego własnej twarzy.

Oparł prawy łokieć na fotelu i uniósł dłoń ku brwiom, przysłaniając blizny na twarzy. Tym razem nie pragnął nikomu oszczędzić przykrego widoku ani nie chciał chronić swojej dumy. Po prostu zasłonił się przed… przed tym czymś.

– Przepraszam, że się narzucam, Wasza Wysokość – powiedziała kobieta, wbijając wzrok w perski dywan.

– W sumie… nic nie szkodzi.

– Ale widzi pan, jestem w rozpaczliwej sytuacji.

– Rozumiem.

– Trzeba zapłacić za moją pracę, i to natychmiast.

Ash zamilkł na chwilę.

– Za pani pracę?

– Jestem krawcową. Uszyłam to dla panny Worthing – powiedziała, gładząc ręką jedwabny koszmarek.

Dla panny Worthing.

Aha, teraz zaczął rozumieć, o co chodzi. Ten biały, satynowy koszmar był przeznaczony dla jego byłej narzeczonej. Bardzo prawdopodobne. Annabelle Worthing zawsze miała fatalny gust – zarówno do sukni, jak i do przyszłych mężów.

– Po zerwaniu zaręczyn nie przysłała nikogo po suknię. Sama kupiła jedwab, koronki i tak dalej, ale nie zapłaciła mi za szycie. To znaczy, że pracowałam za darmo. Poszłam do jej rezydencji, ale mnie nie wpuszczono. Żadne z was nie odpowiedziało na moje listy. Pomyślałam, że jeśli stanę przed Waszą Wysokością w ten sposób – rozłożyła fałdy białej sukni – nie sposób będzie mnie zignorować.

– Miała pani absolutną rację. – Grymas wykrzywił nawet zdrową część jego twarzy. – Wielki Boże, to wygląda, jakby eksplodował sklep z pasmanterią, a pani stała najbliżej.

– Panna Worthing chciała czegoś na miarę księżniczki.

– Ta suknia – powiedział – jest na miarę żyrandola w domu jakiegoś bezguścia.

– No cóż, pana… wybranka miała ekstrawagancki gust.

Pochylił się ku niej.

– Nie jestem w stanie ogarnąć wzrokiem całości. Wygląda, jakby jednorożec wyrzygał się na jedwab. Albo jak skóra z jakiegoś legendarnego śnieżnego stwora, który buszuje po Himalajach.

Podniosła wzrok ku sufitowi i westchnęła w desperacji.

– Co tam znowu? Proszę tylko nie mówić, że to się pani podoba.

– Moje upodobania nic do tego nie mają, Wasza Wysokość. Jestem dumna z pracy moich rąk, a uszycie tej sukni zajęło mi długie miesiące.

Teraz, gdy minął szok wywołany paskudną kreacją, Ash mógł się wreszcie przyjrzeć kobiecie, która tonęła w jej odmętach.

Swoim wyglądem zdecydowanie dodawała uroku tej sukni.

Cera: kremowa. Usta: różane. Rzęsy: czarne jak noc.

Kręgosłup: stalowy.

– Sam haft… Tydzień pracowałam, żeby wyszedł idealnie. – Pogładziła dłonią dekolt sukni.

Ash powiódł wzrokiem za jej palcami. Nie patrzył na haft. Był mężczyzną, więc widział tylko piersi. Niewielkie, atrakcyjne, ściśnięte przez ten sadystyczny stanik. Podobały mu się prawie tak bardzo, jak determinacja tej kobiety, która zdusiła je tak spektakularnie.

Ogarnął wzrokiem jej szczupłą szyję i burzę kasztanowych włosów. Upięła je w prostą, luźną fryzurę. Aż palce swędziały, żeby wyciągnąć z niej szpilki, jedną po drugiej.

Weź się w garść, Ashbury.

To niemożliwe, żeby była aż tak ładna. Pewnie wydaje się taka przez kontrast z tą okropną suknią. A on od dłuższego czasu żyje jak odludek. Tak, to na pewno to.

– Wasza Wysokość – powiedziała. – Nie mam już węgla, w spiżarni zostało mi parę zapleśniałych kartofli, a dziś mam zapłacić czynsz za cały kwartał. Właściciel grozi, że mnie wyrzuci na bruk, jeśli mu nie dam całej sumy. Muszę odebrać należną mi zapłatę. Koniecznie. – Wyciągnęła rękę. – Dwa funty i trzy szylingi, jeśli pan tak miły.

Ash skrzyżował ramiona na piersi i spojrzał wprost na nią.

– Panno…

– Gladstone. Emma Gladstone.

– Panno Gladstone, chyba nie rozumie pani, jak powinno odbyć się takie spotkanie. Jeśli nachodzi pani księcia w jego samotni, powinna być pani wystraszona, a nawet przerażona. A w pani zachowaniu wyraźnie brak elementu załamywania rąk, nie wspominając już o dygotaniu na całym ciele. Czy aby na pewno jest pani zwykłą krawcową?

Uniosła dłonie grzbietami w jego stronę. Palce pokrywały blizny po skaleczeniach i odciski. Przekonujący dowód, musiał to przyznać. Ale mu to nie wystarczyło.

– Raczej nie urodziła się pani w biedzie. Jest pani zbyt pewna siebie, i zdaje się, że ma pani wszystkie zęby. Pewnie rodzice osierocili panią w dzieciństwie wskutek jakiegoś okropnego wypadku.

– Nie, Wasza Wysokość.

– Czy ktoś panią szantażuje?

– Nie. – W jej głosie brzmiała stanowczość.

– Może wspiera pani jakieś porzucone dzieci? I do tego jest ofiarą szantażu?

– Nie.

Strzelił palcami.

– Już wiem. Pani ojciec jest wydrwigroszem. Siedzi w więzieniu za długi. Albo przetracił wszystkie pieniądze na dżin i dziwki.

– Mój ojciec jest pastorem w Hertfordshire.

Ash spochmurniał. Co za absurd. Pastorzy byli przecież szlachtą.

– Jak to się stało, że córka szlachcica urabia sobie ręce do łokci jako krawcowa?

Wreszcie dostrzegł w jej zachowaniu cień niepewności. Dotknęła płatka ucha.

– Życie czasem potrafi przybrać nieoczekiwany obrót.

– To jest dopiero znaczące niedomówienie.

Los to wiedźma bez serca, ze stałym napięciem przedmiesiączkowym. Ash wiedział o tym najlepiej ze wszystkich.

Odwrócił się na krześle i sięgnął po kasetkę z pieniędzmi.

– Przepraszam. – Głos jej zmiękł. – Zerwanie zaręczyn musiało być dla pana ciosem. Panna Worthing wydaje się taka urocza.

Odliczył monety na dłoni.

– Jeśli spędziła z nią pani choć trochę czasu, dobrze pani wie, że tak nie jest.

– W takim razie może dobrze, że pan się z nią nie ożenił.

– Tak, to był szczęśliwy zbieg okoliczności, że los zmasakrował mi twarz przed ślubem. Gdyby to się stało później, miałbym prawdziwego pecha.

– Zmasakrował? Proszę mi wybaczyć, ale na pewno nie jest aż tak źle.

Zamknął z trzaskiem kasetkę.

– Annabelle Worthing rozpaczliwie potrzebowała wyjść za kogoś z tytułem i fortuną. Jestem księciem, i do tego obrzydliwie bogatym. A mimo to mnie zostawiła. Jest aż tak źle.

Wstał i odwrócił się do niej okaleczoną stroną ciała, pozwalając, by napatrzyła się do woli. Biurko stało w najciemniejszym kącie biblioteki – i nie bez powodu. Ciężkie zasłony chroniły to miejsce przed blaskiem słońca. Ale nic nie było w stanie ukryć tych wstrętnych blizn, z wyjątkiem kompletnej ciemności. Nawet te kawałki ciała, które nie zostały poparzone, pociął najpierw nóż cyrulika, a potem gorączka i ropne zapalenie, które ciągnęło się przez piekielnie długie tygodnie. Od skroni po biodro, prawa strona jego ciała była polem bitwy, na którym oparzenia od prochu i blizny dziko walczyły ze sobą o lepsze.

Panna Gladstone zamilkła. Trzeba jej zaliczyć na plus, że nie zemdlała, nie zwymiotowała ani nie uciekła z krzykiem. To była miła odmiana od typowych reakcji kobiet.

– Jak to się stało? – zapytała.

– Wojna. Następne pytanie.

Po chwili powiedziała cicho:

– Czy może mi pan oddać moje pieniądze?

Wyciągnął dłoń z monetami.

Sięgnęła po nie.

Zamknął palce na pieniądzach.

– Dopiero, kiedy odda mi pani suknię.

– Co takiego?

– Jeśli płacę za pani pracę, powinienem dostać w zamian suknię. Tego wymaga uczciwość.

– A po co?

Wzruszył ramionami.

– Jeszcze nie wiem. Mógłbym ją podarować domowi dla emerytowanych baletnic. Albo utopić w Tamizie, ku radości węgorzy. Powiesić na drzwiach wejściowych, żeby odganiała złe duchy. Jest mnóstwo możliwości.

– Ja… Wasza Wysokość, mogę ją jutro panu dostarczyć. Ale pieniądze są mi potrzebne już dziś.

Zacmokał z niesmakiem.

– To byłaby pożyczka, panno Gladstone. A ja nie zajmuję się udzielaniem pożyczek.

– Mam panu oddać tę suknię już teraz?

– Oczywiście, jeśli chce pani od razu dostać pieniądze.

Wbiła w niego oskarżycielskie spojrzenie ciemnych oczu. Wyraźnie uznała go za łajdaka.

Wzruszył ramionami. Pewnie miała rację.

Te straszne blizny odniesione przypadkiem na polu bitwy były szczególnym rodzajem koszmaru. Nie mógł za to nikogo winić, nie było na kim się mścić. Pozostała mu tylko gorycz, która kusiła, by dokuczać całemu otoczeniu. Nie był brutalny, w żadnym razie, chyba że ktoś sobie na to naprawdę zasłużył. Zazwyczaj tylko czerpał perwersyjną przyjemność z dokuczania ludziom.

Skoro wyglądał jak potwór, mógł przynajmniej zabawić się, odgrywając jego rolę.

Niestety, krawcowa nie miała w sobie nic z przerażonej myszki. Niczym nie był w stanie zachwiać jej spokoju. Jeśli do tej pory nie uciekła, to pewnie nic z tego.

No i dobrze.

Postanowił dać jej te pieniądze i pożegnać się bez żalu z nią i z tą suknią.

Zanim zdążył to zrobić, westchnęła.

– Dobrze – powiedziała rezolutnie.

Opuściła dłonie i zaczęła rozpinać rząd haftek ukrytych w staniczku. Jedną po drugiej. Gdy stanik się rozluźnił, jej ściśnięte piersi stały się krągłe i pełne. Z ramienia zsunął się rękaw, odsłaniając cienką jak papier bieliznę.

Pasmo ciemnych włosów wysunęło się z fryzury i musnęło obojczyk jak pocałunek.

Jezus Maria.

– Niech pani przestanie.

Znieruchomiała i podniosła wzrok.

– Mam przestać?

Zaklął w myślach. Nie ryzykuj, kobieto.

– Tak, proszę przestać.

Z trudem mógł uwierzyć, że to mówi. O mały włos, a delektowałby się prywatnym striptizem za dwa funty i trzy szylingi. Naturalnie, znacznie droższym niż cena rynkowa, ale uroda dziewczyny była warta o wiele więcej.

Co więcej, była córką pastora. Zawsze marzył, by zdeprawować córkę pastora. Zresztą każdy o tym marzy, prawda? Nie przypuszczał jednak, że kiedykolwiek zrobi to za pieniądze.

Nagle coś mu przyszło do głowy. Jest szansa, choć niewielka, że uda mu się spełnić to marzenie, tylko w nieco bardziej moralny sposób. Spojrzał na Emmę Gladstone z innej perspektywy, przebiegając w myślach listę wymagań, których nie umieścił w swoim liście.

Była młoda, zdrowa i wykształcona. Pochodziła ze szlacheckiej rodziny i nie miała oporów, by się przy nim rozebrać.

Co najważniejsze, była w rozpaczliwej sytuacji.

Nada się.

Nawet bardzo.

– Daję pani zatem wybór, panno Gladstone. Mogę pani zapłacić te dwa funty i trzy szylingi.

Położył na biurku stosik monet. Popatrzyła na nie głodnym wzrokiem.

– Albo mogę zrobić z pani księżną.

2

Księżną?

No cóż, Emma przynajmniej za jedno mogła być wdzięczna. Miała teraz wymówkę, by wreszcie na niego popatrzeć.

Od chwili, gdy książę pokazał jej blizny, próbowała na niego nie patrzeć. Potem zaczęła się niepokoić, czy unikanie spojrzeń nie będzie przypadkiem bardziej niegrzeczne. W rezultacie jej wzrok stale wędrował od jego twarzy na dywan, a potem ku monetom na biurku. W głowie jej się od tego kręciło.

Teraz wreszcie mogła się na niego gapić otwarcie.

Kontrast był niesamowity. Okaleczona strona twarzy naturalnie przyciągała uwagę. Twarz miał udręczoną i gniewną. Sieć blizn wędrowała za ucho, a potem powyżej linii włosów. Co gorsza – ta strona dramatycznie różniła się od zdrowego profilu. Książę był niezwykle przystojny, tą nieugiętą, bezczelną urodą mężczyzn, którzy uważają się za niepokonanych.

Jego wygląd nie przerażał Emmy, choć trzeba przyznać, że był zaskakujący. Właściwie to nie było dobre słowo.

Uderzający.

Książę był uderzający.

Wyglądał, jakby przez jego ciało przemknęła błyskawica, dzieląc go na dwoje, a jej energia w dalszym ciągu w nim płonęła. Emma poczuła gęsią skórkę na ramionach.

– Przepraszam, Wasza Wysokość. Chyba się przesłyszałam.

– Powiedziałem, że mogę zrobić z pani księżną.

– Ale chyba… chyba nie przez małżeństwo.

– Czemu nie? Zamierzam użyć moich potężnych wpływów w Izbie Lordów, by obejść prawo pierworództwa, a następnie przekonać Księcia Regenta, żeby utworzył nowy tytuł i księstwo. Następnie przekonam go, żeby mianował udzielną księżną pewną córkę pastora z Hertfordshire. Oczywiście, że przez małżeństwo, panno Gladstone.

Zaśmiała się urywanie. To była chyba jedyna sensowna odpowiedź. Wyraźnie zebrało mu się na żarty.

– Chyba nie prosi mnie pan o rękę.

Westchnął, zirytowany.

– Jestem księciem. Nie proszę pani o rękę, tylko proponuję małżeństwo. To zupełnie inna sprawa.

Otworzyła usta i zaraz znowu je zamknęła.

– Potrzebuję potomka – wyjaśnił. – To jest jądro problemu.

Uderzyło ją to słowo i zdecydowany, mocny sposób, w jaki je wypowiedział.

Jądro.

– Gdybym jutro umarł, cały majątek przeszedłby w ręce mojego kuzyna. To jest patentowany idiota. Nie po to pojechałem na kontynent i walczyłem, by Anglia nie dostała się w łapy tyrana, nie po to przeżyłem to – wskazał swoją twarz – żeby patrzeć, jak ten dureń rujnuje życie moich dzierżawców. A to znaczy, że zgodnie z prawem pierworództwa – bo jednak nie zamierzam go obalać – muszę się ożenić i począć syna.

Przeszedł przez pokój i niespiesznie ruszył w jej stronę. Nawet nie drgnęła, nie chcąc się przed nim cofać. Im bardziej nonszalancko się zachowywał, tym mocniej biło jej serce.

Jego twarz jest owszem, zaskakująca, ale reszta?

Wręcz doskonała.

Żeby skupić się na czymś innym, zaczęła myśleć o tym, na czym się dobrze znała: o odzieży. Krój jego surduta był nieskazitelny, podkreślał szerokie bary i ramiona. Wełna była najwyższej jakości, ciasno tkana i pięknie barwiona. Z tym, że takie surduty były w modzie dwa lata temu, a mankiety wydawały się odrobinę przetarte…

– Wiem, o czym pani teraz myśli, panno Gladstone.

Raczej w to wątpiła.

– Nie dowierza mi pani. Jak kobieta z pani pochodzeniem może tak awansować społecznie? Nie zaprzeczam, że będzie się pani czuła wyobcowana i odsunięta od towarzystwa arystokratycznych dam, ale niewątpliwie pocieszy się pani materialnymi korzyściami. Luksusowy dom, otwarte rachunki w najlepszych sklepach, szczodra suma zachówku po mojej śmierci. Będzie pani mogła spotykać się ze znajomymi, chodzić po zakupy. Albo zająć się pracą charytatywną, jeśli się pani będzie przy tym upierać. Całe dnie tylko dla siebie. – Jego głos pociemniał. – Natomiast pani noce będą należały do mnie.

Jej ciało zareagowało na to w niepojęty sposób. Ogarnęła je fala ciepła, wsączając się nawet pomiędzy palce od nóg.

– Co wieczór będę odwiedzał panią w łożu, chyba że będzie pani chora lub niedysponowana, do chwili poczęcia potomka.

Emma po raz kolejny próbowała zrozumieć, o co chodzi w tej rozmowie. Przeanalizowała wszystkie możliwości i tylko jedna z nich wydała jej się sensowna.

Książę był upośledzony nie tylko na twarzy, lecz także i na umyśle.

– Czy Wasza Wysokość ma może gorączkę?

– Skądże znowu.

– Może powinien się pan położyć. Mogę powiedzieć lokajowi, żeby wezwał lekarza.

Spojrzał na nią zdziwiony.

– Potrzebuje pani lekarza?

– Może rzeczywiście. – Emma przyłożyła dłoń do skroni. Kręciło jej się w głowie.

Jeśli nie był chory… a może to był podstęp, żeby została jego kochanką? Wielki Boże. Może niepotrzebnie zaczęła ściągać tę suknię, bo to sprawiło nieodpowiednie wrażenie…

– Czy… – Zawahała się, ale uznała, że trzeba to powiedzieć wprost. – Czy Wasza Wysokość próbuje mnie zwabić do swojego łóżka?

– Tak jest. Każdej nocy. Przecież przed chwilą to powiedziałem. Czy pani w ogóle nie słuchała?

– Owszem, słuchałam – mruknęła do siebie. – Ale nic nie zrozumiałam.

– Każę prawnikowi sporządzić dokument – powiedział, wracając za biurko. – Możemy to zrobić w poniedziałek.

– Wasza Wysokość, ja nie…

– No to we wtorek.

– Wasza Wysokość, ja nie mogę…

– No cóż, obawiam, się, że przez resztę tygodnia będę zajęty.

Przekartkował kalendarz.

– Ponure myśli, picie, halowy turniej badmintona…

– Nie.

– Nie? – powtórzył.

– Tak.

– Tak czy nie? Proszę się zdecydować, panno Gladstone.

Obróciła się powoli, rozglądając po pokoju. Co tu się, do diabła, działo? Czuła się jak detektyw z Bow Street, który próbuje rozwiązać zagadkę: Emma Gladstone. Przypadek utraconej godności własnej.

Spojrzała na zegar. Już po czwartej. Po wyjściu stąd musi zwrócić suknię, zapłacić właścicielowi mieszkania, a potem pójść na targ.

Zaszła tak daleko, że nie było już sensu wracać.

Wyprostowała się sztywno.

– Wasza Wysokość, nazwałeś moją pracę wymiocinami jednorożca. Kazałeś mi się rozebrać za pieniądze. Potem oświadczyłeś, że zrobisz mnie księżniczką i że mam przyjść do twojego łoża w poniedziałek. Ta cała rozmowa jest bezsensowna i poniżająca. Rozumiem, że książę robi sobie ze mnie żarty.

Wzruszył ramieniem bez cienia zakłopotania.

– Samotnik zamknięty na cztery spusty musi mieć jakieś rozrywki.

– Przecież ma książę kalendarz wypełniony piciem i halowym badmintonem. Czy to mało? – W końcu straciła cierpliwość. Lubiła sobie pożartować, chętnie śmiała się z samej siebie, ale nie zamierzała być przedmiotem okrutnych żartów. – Chyba wiem, dlaczego panna Worthing rzuciła cię, książę. Jesteś niezwykle…

– Odpychający – podpowiedział. – Odrażający. Ohydny.

– Irytujący.

Parsknął z rozbawieniem.

– Odrzuca mnie pani ze względu na charakter? To coś nowego.

Emma uniosła dłonie gestem pełnym rezygnacji.

– Nie będę zajmować czasu Waszej Wysokości. Podejdę teraz do biurka, wezmę pieniądze i wyjdę. Powoli.

Ostrożnie podeszła do biurka i zatrzymała się naprzeciw księcia. Nie spuszczając z niego wzroku, wzięła dwa funty i trzy szylingi. Potem dygnęła krótko i odwróciła się, by odejść.

Złapał ją za nadgarstek.

– Nie odchodź.

Odwróciła się i spojrzała na niego zdziwiona.

Kiedy jej dotknął, przeszył ją dreszcz. Jak iskra, która kiedyś przeskoczyła, gdy dotknęła klamki w suchy, zimny dzień. Ta potężna siła nie przynależała do żadnego z nich, po prostu pojawiła się w przestrzeni między nimi. Wstrząs dotarł aż do kości ramienia. Wstrzymała oddech, a jej serce przestało na moment bić. Poczuła się, jakby ktoś ją rozebrał, ale nie z odzieży, tylko na drobne cząstki składowe jej istoty.

Książę również był zszokowany. Spojrzał na nią pytająco przenikliwymi, błękitnymi oczyma, a potem popatrzył zdziwiony na swoją dłoń, jakby nie wiedział, dlaczego trzyma ramię Emmy.

Jej serce pozwoliło sobie przez moment na najdziksze marzenia. Że on był kimś innym, a nie cynicznym, zgorzkniałym mężczyzną. Że gdzieś pod wspomnieniami pogodnej przeszłości i cierpieniem, które je przysłoniło, ukrywał się mężczyzna – udręczony i samotny – ale taki, jak niegdyś.

Nie wierz w to, Emmo. Wiesz przecież, że masz głupie serce.

Puścił ją i uśmiechnął się krzywo.

– Nie może pani teraz odejść, panno Gladstone. Zabawa dopiero się zaczyna.

– Nie zamierzam się w to bawić.

Zmusiła się, żeby się opanować, na ile było to możliwe. Zacisnęła pieniądze w dłoni, uniosła skraj sukni drugą ręką i pośpiesznie ruszyła ku drzwiom.

– Niech się pani nie fatyguje, żeby się ze mną pożegnać – zawołał za nią.

– Nie zamierzam.

– Ja też nie będę sobie tym zawracał głowy. Oboje wiemy, że pani tu wróci.

Na moment zatrzymała się w pół kroku. Wydawało mu się, że się jeszcze spotkają?

Dobry Boże. Za żadne skarby.

Za nic.

– Ależ ja jestem głupia. – Panna Palmer stała nieruchomo w osłoniętym kącie pracowni Madame Bissette, gdy Emma mierzyła ją w talii. – Jestem codziennie grubsza. Chyba jem za dużo ciastek.

Emma była innego zdania. Davina Palmer przyszła do pracowni już drugi raz w tym miesiącu, żeby poszerzyć jej suknię, a Emma szyła dla niej od jej debiutu balowego. Panna Palmer nigdy przedtem nie przybierała na wadze, a już na pewno nie w tym tempie.

To nie wina ciastek.

Szczerze mówiąc, Emma nie powinna się odzywać. Ale polubiła pannę Palmer, jedyną córkę właściciela floty statków i dziedziczkę jego olbrzymiej fortuny. Dziewczyna była trochę zepsuta i rozpuszczona, ale miała w sobie iskrę radości. Była jedną z tych klientek, których wizyta poprawia nastrój na cały dzień, a nie go pogarsza. Większość dam odwiedzających pracownię traktowała ją jak powietrze.

Dzisiaj w spojrzeniu panny Parker nie było iskry radości. Tylko strach. Biedaczka wyraźnie musiała się komuś zwierzyć.

– Który miesiąc? – spytała cicho Emma.

Panna Palmer wybuchnęła placzem.

– Chyba już czwarty. Tak mi się wydaje.

– Czy on o tym wie?

– Nie mogę mu powiedzieć. On jest malarzem. Spotkaliśmy się, kiedy przyjechał, żeby namalować nasze psy i ja… nieważne. Już wyjechał. Do Albanii, szukać „romantycznego natchnienia”, cokolwiek ma to oznaczać.

To oznacza, że jest łajdakiem, pomyślała Emma.

– A pani rodzina? Wiedzą o tym?

– Nie. – Energicznie potrząsnęła głową. – Mam tylko tatę. Chciałby, żebym tyle w życiu osiągnęła… Gdyby wiedział, że byłam taka głupia… wszystko by się zmieniło. – Ukryła twarz w dłoniach i załkała cicho. – Nie zniosłabym tego.

Emma objęła dziewczynę i kojąco pogładziła ją po plecach.

– Moje biedactwo. Tak mi przykro.

– Nie wiem, co robić. Tak się boję… – Panna Palmer wysunęła się z jej objęć. – Przecież nie wychowam sama dziecka. Pomyślałam, że mogłabym je oddać jakiejś wiejskiej rodzinie. I odwiedzać je od czasu do czasu. Wiem, że ludzie tak robią. – Położyła dłoń na brzuchu i spojrzała na nią. – Ale co dzień jestem większa. Już niedługo nie dam rady tego ukryć.

Emma podała jej chusteczkę.

– Czy ma pani gdzie wyjechać? Do jakiejś kuzynki albo przyjaciółki na wieś, albo na kontynent… Żeby się gdzieś zatrzymać do czasu rozwiązania?

– Nie mam nikogo. W każdym razie nikogo, kto utrzymałby to w tajemnicy. – Zacisnęła chusteczkę w palcach. – Dlaczego ja byłam taka głupia? Wiedziałam, że źle robię, ale on był taki romantyczny. Nazywał mnie swoją muzą. Sprawił, że czułam się…

Wyjątkowa. Upragniona. Ukochana.

Panna Palmer nie musiała tego tłumaczyć. Emma doskonale wiedziała, o co chodzi.

– Nie powinna pani robić sobie wyrzutów. Nie jest pani pierwszą młodą dziewczyną, która zaufała niewłaściwemu mężczyźnie, i na pewno nie ostatnią.

Nie wiedzieć czemu, to kobiety zawsze płaciły za to cenę.

Emma nie znalazła się w tak trudnej sytuacji jak panna Palmer, ale również została ukarana za to samo przestępstwo – za to, że po prostu poszła za głosem serca. Pamięć o tym wciąż jeszcze bolała – nie mogła więc znieść myśli, że inną młodą dziewczynę spotka podobnie okrutny los. Ta niesprawiedliwość doprowadzała ją do szału.

– Emmo – skarciła ją Madame Bissette z drugiej strony zasłony. – Suknia lady Edwiny sama się nie obrębi.

– Jeszcze chwilkę, Madame – odpowiedziała, a potem szepnęła do panny Palmer: – Kiedy pani wróci po suknię, porozmawiamy znowu. Pomogę pani, jeśli tylko znajdę jakiś sposób.

– Nie mogę pani tym obciążać…

– To żadne obciążenie. – Emma była zdecydowana. Sumienie nie pozwoliłoby jej zachować się inaczej. Ujęła dłonie panny Palmer i uścisnęła je lekko. – Cokolwiek się zdarzy, nie zostanie pani sama. Przysięgam.

Po południu Emma była wyjątkowo rozkojarzona i nic jej się nie udawało. Dwa razy musiała pruć nierówną fastrygę skraju sukni lady Edwiny i robić wszystko na nowo.

W końcu dzień dobiegł końca.

– Idziesz z nami na miasto? – zapytała koleżanka, gdy Madame poszła do siebie na górę. – Będą tańce w dużej sali.

– Dzisiaj nie, Fanny. Leć, jeśli się spieszysz.

Emma nie musiała tego dwa razy powtarzać. Fanny posłała jej całusa i już była za drzwiami.

Kiedy indziej może i poszłaby na te tańce, ale nie dziś wieczór. Nie tylko zamartwiała się o pannę Palmer, ale w dalszym ciągu nie mogła dojść do siebie po spotkaniu w Ashbury House.

Książę pewnie zaśmiewał się w głos ze swego żartu. Ślub z krawcową? Ha, ha, ha. Ale dowcip.

Jak on śmiał? Naprawdę, co za człowiek.

Emma otrząsnęła się ze wspomnień i przykazała sobie nie tracić czasu na myślenie o księciu. Miała ważniejsze rzeczy do zrobienia.

Wyjęła ogarek z szuflady Madame Bissette, postawiła go na ladzie i najciszej jak mogła uderzyła w krzesiwo. Po krótkim poszukiwaniu znalazła kawałek brązowego papieru, wygładziła go dłońmi i w zamyśleniu zaczęła ogryzać ołówek. W tym sezonie talie zaczęły się opuszczać, coraz dalej od empirowych wzorców. Trudniej będzie przy tym ukryć rosnący brzuch, ale Emma zrobi wszystko, co się da.

Przyłożyła ołówek do papieru i zaczęła szkicować. Panna Palmer będzie potrzebowała gorsetu, który rozchyla się na dole… albo może sukni z guziczkami wewnątrz talii, żeby można było rozpuszczać albo zbierać fałdy. Koniecznie trzeba do tego dołożyć ładną pelisę, która odwróci uwagę i skieruje ją ku górze.

Praca tak ją pochłonęła, że nie zauważyła upływu czasu. Nie słyszała też, jak ktoś stuka do drzwi.

Stuk-stuk-stuk.

Emma podskoczyła i schowała szkice do kieszeni.

– Zamknięte.

Stukanie rozległo się głośniej. Stawało się coraz bardziej natrętne.

Stuk-stuk-stuk-stuk.

Emma z westchnieniem podeszła do frontowych drzwi sklepu. Przekręciła klucz w zamku i odrobinę uchyliła drzwi.

– Przepraszam. Niestety dzisiaj jest już zamknięte.

– Nie zamkniesz się przede mną.

Jakiś mężczyzna wszedł do środka, odpychając ją na bok. Był ubrany w ciemny płaszcz i cylinder nasunięty na czoło. Prawie nie było widać jego twarzy, ale i tak od razu go poznała. Tylko jeden człowiek mógł zachowywać się tak władczo.

Książę Ashbury.

– Panno Gladstone. – Pochylił głowę w nieznacznym ukłonie. – Powiedziałem pani, że się wkrótce zobaczymy.

O, Boże.

Emma zamknęła drzwi i przekręciła klucz. Nie miała innego wyjścia. Nie mogła zostawić drzwi otwartych, ryzykując, że ktoś zobaczy ją sam na sam z mężczyzną.

– Wasza Wysokość, nie mogę przyjmować gości po godzinach pracy.

– Nie jestem gościem. Jestem klientem. – Przechadzał się po sklepie, w półmroku dźgając laską bezgłowe krawieckie manekiny.

– Potrzebuję nowej kamizelki.

– Szyjemy tu suknie dla dam. Nie obsługujemy dżentelmenów.

– W takim razie chcę zamówić suknię.

– Dla kogo?

– A jakie to ma znaczenie? – Machnął ręką z irytacją. – Dla bardzo brzydkiej damy, mniej więcej mojego wzrostu.

Wielkie nieba, czego ten człowiek chce? Mało mu było wczorajszych żartów? Przecież chyba nie przyszedł po suknię panny Worthing.

Nieważne, po co przyszedł. Emma postanowiła się na nim odegrać. Dzisiaj ona go upokorzy.

Wyciągnęła z kąta podest, na którym stawały damy, gdy upinano skraj sukni, i zaprosiła go gestem.

– W takim razie proszę tu stanąć.

Popatrzył na nią.

– Skoro książę chce zamówić suknię…

– Nie chcę zamawiać sukni.

– Skoro pańska bardzo brzydka przyjaciółka chce zamówić suknię, muszę wziąć miarę. Rękawy, korpus, dół. – Uniosła brew. – I biust.

Tak jest. Teraz się na pewno wycofa.

Zamiast tego, kącik jego warg po zdrowej stronie twarzy powędrował do góry. Odstawił laskę do kąta. Zdjął kapelusz. Potem płaszcz. Następnie rękawiczki. I w końcu marynarkę. Nie odwracając od niej spojrzenia, wszedł na podest i uniósł ramiona na boki, dłońmi do góry. Jak aktor, który oczekuje aplauzu.

– Co tam? – rzucił. – Czekam.

Emma wzięła centymetr. Sama zaczęła tę farsę, więc nie mogła się teraz wycofać.

– Jak książę odnalazł naszą pracownię? – spytała podejrzliwie. – Śledził mnie pan?

– Jestem księciem. Oczywiście, że cię nie śledziłem. Kazałem cię śledzić, a to zupełnie inna sprawa.

Pokręciła głową i rozwinęła centymetr.

– Ale nie mniej niepokojąca.

– Niepokojąca? Wczoraj odrzuciła pani bogactwo na całe życie, wybierając skromną kwotę dwóch funtów i trzech szylingów gotówką, a potem uciekła z mojego domu, jakby się paliło. Nie wpadło pani do głowy, że mogłem polecić, by ktoś poszedł za panią, bo zatroszczyłem się o pani bezpieczeństwo?

Spojrzała z powątpiewaniem.

– Nie mówię, że tak było. Pytam tylko, czy nie przyszło ci to do głowy.

Emma stanęła z tyłu i zmierzyła odległość od lewego ramienia do nadgarstka, biorąc miarę na rękaw. W rzeczywistości skupiała się głównie na tym, by zignorować bliskość jego ciała. Między jej palcami a jego ciałem była tylko jedna warstwa cienkiego, białego płótna, a ona nie zamierzała budzić znowu tego poczucia niesamowitej, pulsującej bliskości, jakie połączyło ich w bibliotece.

Nie możesz teraz odejść. Zabawa dopiero się zaczyna.

Zmierzyła odległość pomiędzy ramionami. Odetchnęła, wciągając w płuca męski zapach mydła do golenia i wody kolońskiej.

Raczej nie poprawiło to jej zdolności koncentracji.

– Nie zapisujesz tych wymiarów – powiedział.

– Nie muszę. Zapamiętam je.

Niestety. Emma doskonale wiedziała, że to spotkanie wryje się jej w pamięć na zawsze, czy tego chce, czy nie. A jeśli nie na zawsze, to przynajmniej do czasu, gdy będzie tak stara i słaba na umyśle, żeby konwersować z dyniami.

Odwróciła centymetr i przyłożyła jeden koniec do podstawy jego szyi. I to był błąd. Teraz do tych wszystkich wspomnień dojdzie jeszcze pamięć dotyku jego włosów. Były miękkie jak najdroższy aksamit, gęste i lśniące.

Aksamit, Emmo? Naprawdę?

– Prawie skończyłam. Jeszcze tylko klatka piersiowa. – Przyłożyła centymetr do jego żeber, a potem owinęła go nim, przesuwając taśmą po satynowej kamizelce, aż oba końce spotkały się na jego piersi.

Zacisnęła centymetr. Skrzywił się.

Doskonale.

Wreszcie. Trzymała teraz bestię na pasku.

Więc dlaczego czuła się, jakby to on ją schwytał?

Nie bała się jego blizn. Wręcz przeciwnie. Kiedy był tak blisko, nie mogła objąć spojrzeniem obu stron jego twarzy jednocześnie. Musiała wybrać.

Doskonale wiedziała, która oczaruje ją bardziej. Suknię można uszyć na dwa sposoby. Albo znaleźć niedociągnięcia sylwetki i je ukryć, albo wydobyć ukryte piękno. Zawsze wierzyła w tę drugą metodę… I dziś się to na niej zemściło.

Nie rób tego, Emmo. Nie dawaj swojemu głupiemu sercu ani centymetra sznura, bo spęta cię nim bez litości.

Tylko że było już za późno. Teraz, gdy na niego patrzyła, widziała tylko mężczyznę. Błękitne, bystre oczy i serce bijące mocnym, zawadiackim rytmem.

Mężczyznę pełnego pragnień i potrzeb. I pożądania.

Mężczyznę, który wczoraj złapał ją w ramiona, a teraz…

Teraz wyraźnie pochylał się, by ją pocałować

Koniec wersji demonstracyjnej.