JACKIE COLLINS

BOGINI ZEMSTY

Z angielskiego przełożyła

MARZENNA RĄCZKOWSKA

Wydanie elektroniczne

O książce

Najnowszy bestseller Collins z życia amerykańskiej śmietanki biznesowo-filmowo-towarzyskiej przedstawia kobiety i mężczyzn uwikłanych w romanse, seks, zdrady, intrygi rodzinne i zemstę.

Lucky Santangelo ma wszystko, o czym marzy większość kobiet. Zjawiskową urodę. Miłość. Majątek. Złotą rękę do interesów. I dwójkę dorosłych dzieci. Max, zbuntowaną osiemnastoletnią córkę, która odziedziczyła po matce wygląd, inteligencję, brak pokory oraz determinację w wyborze własnej drogi życiowej. Starszego od Max syna, Bobby’ego, właściciela kilku popularnych klubów nocnych. Lucky zarządza kompleksem rozrywki w Vegas, The Keys, obejmującym kasyno, hotel i luksusowe apartamenty. Właśnie ten obiekt upatrzył sobie inwestujący w nieruchomości multimilioner Armand Jordan, dziewiąty syn króla Akramszaru – państewka na Bliskim Wschodzie – i amerykańskiej tancerki, naturalizowany Amerykanin. Wychowany w specyficznych warunkach, Jordan nauczył się od ojca pogardy dla kobiet. W jego oczach mają one wypełniać tylko dwie funkcje: zaspokajać potrzeby seksualne mężczyzn i rodzić dzieci. Odrzucenie oferty zakupu The Keys, i to przez kobietę, jest dla niego nie do pomyślenia. Zaślepiony nienawiścią, posunie się bardzo daleko, by osiągnąć swój cel. Lucky musi mieć się stale na baczności. Kłopoty nie omijają także Max i Bobby’ego. Dziewczyna wdaje się w gorący romans z mężem najlepszej przyjaciółki matki, a Bobby popada w konflikt ze swoją dziewczyną, Denver Jones, zastępcą prokuratora okręgowego Los Angeles.

JACKIE COLLINS

Siostra znanej aktorki Joan Collins, autorka ponad 30 powieści, których akcja rozgrywa się w świecie ludzi bogatych i sławnych, należy do najpoczytniejszych pisarek amerykańskich. Łączny nakład jej książek wydanych w 40 krajach przekroczył 500 milionów egzemplarzy, a wiele zostało zekranizowanych. Najbardziej znaną powieścią Collins, spopularyzowaną przez wyświetlany również w Polsce miniserial telewizyjny, są Żony z Hollywood. Najnowsze to Mała dziwka, Bogini zemsty, The Power Trip i Confessions of a Wild Child.

www.jackiecollins.com

Tej autorki

ZABÓJCZE SEKRETY

KOCHANKOWIE I GRACZE

ZAŚLUBIENI KOCHANKOWIE

Hollywood

ŻONY Z HOLLYWOOD

ŻONY Z HOLLYWOOD II: NOWE POKOLENIE

HOLLYWOODZKIE ROZWODY

Lucky Santangelo

PADNIESZ TRUPEM, ŚLICZNOTKO

MAŁA DZIWKA

BOGINI ZEMSTY

Tytuł oryginału:

GODDESS OF VENGEANCE

Copyright © Chances Inc. 2011 All rights reserved

Polish edition copyright © Wydawnictwo Albatros A. Kuryłowicz 2014

Polish translation copyright © Marzenna Rączkowska 2014

Redakcja: Agnieszka Łodzińska

Zdjęcie na okładce: iMarin/Shutterstock

Projekt graficzny okładki: Andrzej Kuryłowicz

ISBN 978-83-7985-031-0

Wydawca

WYDAWNICTWO ALBATROS A. KURYŁOWICZ

Hlonda 2a/25, 02-972 Warszawa

www.wydawnictwoalbatros.com

Niniejszy produkt jest objęty ochroną prawa autorskiego. Uzyskany dostęp upoważnia wyłącznie do prywatnego użytku osobę, która wykupiła prawo dostępu. Wydawca informuje, że publiczne udostępnianie osobom trzecim, nieokreślonym adresatom lub w jakikolwiek inny sposób upowszechnianie, kopiowanie oraz przetwarzanie w technikach cyfrowych lub podobnych – jest nielegalne i podlega właściwym sankcjom.

Skład wersji elektronicznej:

Virtualo Sp. z o.o.

Tę książkę napisałam dla wszystkich moich entuzjastów i wiernych czytelników na całym świecie.

Fanów mojego Twittera, profilu na Facebooku i mojej strony internetowej.

Jesteście czadowi!

Nie przestawajcie czytać…

Rozdział pierwszy

Wieczór dopiero się zaczynał, więc ogródek restauracji był zapełniony tylko w połowie. Goście starali się zachowywać jakby nigdy nic: w końcu to LA i gwiazdy można spotkać na każdym kroku. Jednak większość nie mogła się powstrzymać od ukradkowych spojrzeń na Venus, światowej sławy gwiazdę filmową o platynowych włosach, która wolno dziobała sałatkę z pokrojonych warzyw.

Razem z nią przy stoliku siedziała Lucky Santangelo, ciemnowłosa piękność, od lat będąca obiektem skandali i sensacyjnych nagłówków. Lucky – superbogata bizneswoman, ongiś właścicielka i szefowa Panther Studios, obecnie była właścicielką luksusowego hotelu, kasyna i kompleksu apartamentów w Las Vegas o nazwie The Keys¹.

Te dwie kobiety tworzyły wyśmienitą parę. W Hollywood, gdzie liczył się tylko wygląd, Venus i Lucky królowały. Venus z powodu wyzywającej urody blondynki, nieprawdopodobnie niebieskich oczu i jędrnego, dobrze umięśnionego ciała. Lucky zaś była niebezpiecznie uwodzicielską kobietą o oczach ciemniejszych niż noc, ciemnooliwkowej skórze, pełnych, zmysłowych ustach, zmierzwionych, czarnych jak smoła włosach i gibkim ciele.

– Zaczynam odnosić wrażenie, że jesteś uzależniona od seksu – lekko powiedziała Lucky, uśmiechając się do przyjaciółki.

– Słucham? – odparowała Venus i podniosła idealny łuk pięknie umalowanej brwi. – W zeszłym tygodniu powiedziałaś, że lecę na młodszych facetów, a teraz jestem seksoholiczką. Mówisz serio, Lucky?

Lucky z uśmiechem odgarnęła grzywę niesfornych loków.

– A może się mylę? – wycedziła z przekąsem. – To nie ty w zeszłym tygodniu spałaś ze swoim dwudziestodwuletnim partnerem filmowym, a dwa dni później to nie ty zrobiłaś dobrze sześćdziesięcioletniemu reżyserowi?

– Proszę cię – powiedziała Venus, z lekceważeniem machając dłonią. – Rozwodzę się, więc czego się spodziewasz? Mam wstąpić do klasztoru?

– To mogłoby być lekką przesadą. – Lucky uśmiechnęła się na myśl o chaosie, który Venus wniosłaby do klasztoru. – Tak czy inaczej, jestem pewna, że wiesz, co robisz.

– Jasne – odpowiedziała Venus z mocą. – Od plotek o Billym w internecie i prasie aż huczy. Wszędzie go pokazują z tą młodocianą lafiryndą, z którą się podobno zadaje. Zupełnie jak przedtem Cooper. – Przerwała na długą, pełną zamyślenia chwilę. – Jeszcze jeden gad wyhodowany na własnej piersi. Ale mam do nich rękę!

– Co to, to prawda – zgodziła się Lucky, w duchu myśląc, że Cooper Turner, czyli mąż Venus przed Billym Meliną, był jednak facetem z całkiem innej bajki: znacznie od niej starszym gwiazdorem znanym z historii w stylu Warrena Beatty’ego, i każdy wiedział, że w końcu ją zdradzi. Billy – to co innego. Trzynaście lat młodszy od Venus, a mimo to sprawiał wrażenie zachwyconego ich związkiem. W końcu dlaczego nie? Venus była prawdziwą gwiazdą i miała równie wielu fanów na całym świecie, co Madonna.

– Nie mogę uwierzyć, że Billy okazał się taką porażką – powiedziała Venus, która koniecznie chciała poniżyć swojego prawie eks, choćby słownie.

– Jaka tam porażka – nie mogła się powstrzymać Lucky.

– Jego najnowszy film zarobił ponad sto milionów. Nie najgorzej.

– No tak, jeszcze mi dołóż – żachnęła się Venus. – Może kariera Billy’ego przypomina fajerwerki, ale zapewniam cię, że jako mężczyzna okazał się do bani. – Zmrużyła oczy. – Az tobą co dzisiaj nie tak? Powinnaś się ze mną zgadzać, a nie raczyć mnie informacjami o jego sukcesach.

– Tylko mi nie mów, że cię nie ostrzegałam przed małżeństwem ze znacznie młodszym facetem – odparła Lucky.

– Billy nie jest tak znowu dużo młodszy ode mnie – upierała się Venus. – W każdym razie Demi i Ashton jakoś dają radę. A poza tym myślałam, że go lubisz.

– Lubiłam – ostrożnie zaczęła Lucky. – To znaczy nadal go lubię. Tylko jeśli wychodzi się za młodszego mężczyznę, można być prawie pewną, że będzie zdradzał.

– Wielkie dzięki! – odezwała się Venus nachmurzona. – Kiedy zrobiłaś się taka cyniczna?

– Nie jestem cyniczna, tylko życiowa.

– Czyżby… – prychnęła Venus.

– Wiesz, że mówię, jak jest – powiedziała Lucky, podniosła kieliszek i wypiła łyk wina.

– No tak, wszyscy wiedzą, że nie ma dla ciebie tematów zakazanych.

– Zgadza się. Po prostu wierzę w prawdę.

– I pewnie dobrze ci to służy.

Lucky spojrzała na olśniewająco piękną przyjaciółkę i zaczęła się zastanawiać, dlaczego jakikolwiek mężczyzna, który dostąpił szczęścia bycia z Venus, chciałby od niej odejść. Venus miała wszystko – urodę, inteligencję i talent.

– A właściwie dlaczego rozwodzisz się z Billym? – zapytała.

– Bo on mnie…

– Zdradził! – obie razem dokończyły zdanie i wybuchnęły śmiechem.

– No cóż – powiedziała Venus po namyśle – póki nasz związek trwał, było fajnie. Osiemnaście wspólnie spędzonych miesięcy, w tym sześć jako małżeństwo. Teraz znów jestem prawie wolna i uwierz mi, nie jest to takie złe. Lubię być sama. Zycie z Billym przypominało zamknięcie w męskim internacie. Bardzo miło jest nie musieć zbierać z podłogi brudnych skarpetek i bielizny, znosić porozstawianych wszędzie przekąsek, które jadał o północy, a w dodatku wreszcie mam wyłączność na pilota.

– To na pewno zawsze miałaś.

– A właśnie że nie. Wiesz, jaka jestem. Kiedy nie pracowałam, odgrywałam żonusię idealną do szpiku kości. No i widzisz, co mi z tego przyszło.

– Jesteś wolna i możesz się pieprzyć ze swoim partnerem filmowym i jeszcze na dokładkę z reżyserem – skomentowała Lucky. – Nieźle.

Venus uśmiechnęła się szelmowsko.

– Wiem. Szkoda tylko, że właśnie skończyliśmy zdjęcia.

– Na weekend powinnaś polecieć do Las Vegas – zaproponowała jej Lucky. – Oderwiesz się od myśli o Billym.

– A co takiego dzieje się w Vegas, oprócz tego, że masz tam fantastyczny hotel?

– Jest spotkanie zarządu moich inwestorów, a ponieważ byłaś jednym z pierwszych, byłoby super, gdybyś się pokazała; wszyscy oniemieliby z zachwytu. I, coś jeszcze lepszego, postanowiłam urządzić osiemnastkę dla Max, chociaż ta smarkata doprowadza mnie do szału. Nadal upiera się, że przeniesie się do Nowego Jorku.

– Nie do wiary, że Max ma prawie osiemnaście lat. Maleńka Maria już dorosła.

– Mnie to mówisz? – westchnęła Lucky. – Czas leci za szybko.

– Zdajesz sobie sprawę, że jak skończy osiemnaście lat, nie będziesz jej już mogła niczego zakazać?

– Niestety, bardzo dobrze – powiedziała Lucky i pokiwała głową. – A o ile znam Max, w pełni z tego skorzysta.

– Hej, ty się młodo hajtnęłaś – pogodnie stwierdziła Venus.

– Może ona będzie równie cwana.

– Chciałaś powiedzieć, że młodo mnie hajtnął kochany tatuś Gino – odparła Lucky i pokręciła głową, jakby ciągle jeszcze nie potrafiła uwierzyć, że Gino zmusił ją do małżeństwa, którego nie chciała.

– Wyobrażasz sobie, że Gino chciał w ten sposób chronić mnie przed moimi własnymi wybrykami? Co w sumie okazało się niezłym dowcipem!

– To dlaczego mu się nie postawiłaś?

– Miałam szesnaście lat. – Lucky przypomniała sobie przytłaczającą bezsilność i strach, które nią owładnęły w dniu ślubu. – Chyba nie miałam dość sił, żeby się sprzeciwić.

– E tam, Lucky, wcale ci to nie zaszkodziło – powiedziała Venus. – Popatrz tylko, jak dużo osiągnęłaś. Zbudowałaś hotele, prowadziłaś studio filmowe, urodziłaś troje dzieci, a na dodatek wyszłaś za księcia z bajki. Przyznaj się – jesteś szczęściarą.

– Nie – odrzekła Lucky po chwili zadumy. – Jestem kobietą, która na każdym kroku podejmowała ryzyko. Musiałam walczyć o niezależność. – Na dłuższą chwilę zamilkła. – Uwierz mi, nie było łatwo.

– Tak – powiedziała Venus. – Właśnie dlatego tak dobrze się rozumiemy. Obie wiemy, że w tym mieście droga silnych kobiet sukcesu bywa ciężka i samotna.

– Zgoda – powiedziała Lucky. – Musisz umieć ludziom skopać tyłek, jak facet, a w nagrodę usłyszeć, że jesteś dziwką. I przełknąć to.

– Święta prawda.

– Ale wiesz co? – dodała Lucky. – Przynajmniej wiem, kim jestem i na nic innego bym się nie zgodziła.

– Ja też!

– To wypijmy za silne, niepokonane kobiety – powiedziała Lucky i podniosła kieliszek.

– Dobrze, siostro – mruknęła Venus.

Stuknęły się kieliszkami i uśmiechnęły do siebie.

– Miałam cię zapytać – zaczęła Lucky. – Kto dostanie apartament w The Keys? Ty czy Billy?

– Oczywiście, że ja – stanowczo odpowiedziała Venus. – Już powiedziałam prawnikowi, że choćby Billy się wściekł, tego mieszkania nie dostanie.

– Dobrze, że tak mówisz. W naszym świecie trzeba bronić swego.

– Tak, do diabła. Apartament jest w twoim hotelu, a ty jesteś moją przyjaciółką, więc Billy może się pieprzyć.

– Tak trzymaj! – poradziła jej Lucky i na znak poparcia kiwnęła głową.

Po kawie i dalszej rozmowie – głównie o tym, jaki to z Billy’ego palant – Lucky dała znak, że prosi o rachunek.

Do stolika nieśmiało podszedł młody kelner, który cały wieczór im się przyglądał, i podał jej rachunek. Lucky z rozmachem położyła na stole czarną kartę American Express.

– To pewnie znaczy, że tym razem twoja kolej – powiedziała Venus i z dużej torby na ramię marki Chanel wyjęła złotą puderniczkę, a potem badawczo przyjrzała się swemu nieskazitelnemu obliczu. Wiedziała, że przy wyjściu będzie na nią czekać banda paparazzich, których nic tak bardzo by nie ucieszyło, jak przyłapanie celebrytki, która wygląda jak straszydło. Nie miała zamiaru zrobić im tej przyjemności.

Kelner, który nadal krążył w pobliżu, odchrząknął. Chociaż się denerwował, wyczuł okazję i miał zamiar z niej skorzystać – nawet jeśli oznaczało to utratę pracy, gdyby kierownik zobaczył, że niepokoi gościa.

– Przepraszam, pani… mmm… Venus – odważył się wydukać z lekkim zająknięciem. – Napisałem scenariusz, który bardzo do pani pasuje. Miałem, hmmm, nadzieję, że może znajdzie pani czas, żeby go przeczytać.

Venus obrzuciła go swoim słynnym spojrzeniem, które było zimne jak martini z lodem, i kompletnie zmiażdżyła go gromem z niebieskich oczu.

No nie, pomyślała Lucky. Ale jazda. Teraz odezwie się w niej diwa.

Venus jej nie zawiodła.

– Czy wyglądam na agentkę? – burknęła. – Naprawdę? Kelner zbladł, szybko wziął kartę kredytową Lucky oraz rachunek i odszedł jak zmyty.

– Biedny chłopak – ze współczuciem powiedziała Lucky.

– Chciał tyko spróbować.

– Niech próbuje gdzie indziej – stwierdziła Venus wyniośle.

– Nie znoszę, jak ktoś mnie zaczepia, kiedy staram się odprężyć.

– O Boże, potrafisz się zachować jak jakaś cholerna królowa – skarciła ją Lucky. – Nie chciałabym zaleźć ci za skórę.

– Niech i tak będzie – powiedziała Venus z ironicznym uśmiechem. – Idziemy?

*

Siedemnastoletnia Max Santangelo Golden potrafiła wkręcić się do każdego klubu. Podrobiony dowód? Nie ma sprawy. Sute napiwki dla bramkarzy? Żaden problem. Przyjaźń z organizatorem? Podobnie.

– W dostawaniu się, gdziekolwiek zechcę, jestem najlepsza – chwaliła się często.

Dwoje jej najlepszych przyjaciół: Cookie, czekoladowoskóra córka ikony muzyki soul Geralda M., oraz Harry, syn szefa sieci telewizyjnej i gej, przyznawali jej rację. Ace, który od czasu do czasu uchodził za jej chłopaka, aż tak bardzo się tym nie zachwycał. Kluby LA w ogóle go nie powalały. Nie lubił picia, dragów ani przyłapywania celebrytów na tym, że się zapomnieli. Ale siedemnastoletnia Max uwielbiała każdą minutę spędzoną w klubie. Nie żeby dużo piła albo ćpała, ale kręciło ją przyglądanie się ludziom i tańczenie na stołach. Szczególnie podniecała ją muzyka – zwłaszcza rap i nieznane brytyjskie grupy z wokalistami o wymęczonych twarzach. O tak, była zawzięta i zdecydowana na wszystko. Ace był napalony i sexy, ale czasem wydawał się jej zbyt grzeczny i często tęskniła za ostrzejszym związkiem. Poza tym Ace nie mieszkał w LA, więc nie zawsze był pod ręką, kiedy go potrzebowała.

– To gdzie idziemy dziś wieczór? – zapytała Cookie, siadając po turecku na swoim bałaganiarskim łóżku i obskubując zielony lakier z paznokci.

– W House of Blues urządzają imprezę jakiejś grupie rockowej – odezwał się Harry. – Jeśli macie ochotę, moglibyśmy się wprosić.

Harry był najbledszym chłopakiem na świecie, mizernym i chudym. Miał mocno nażelowane, ułożone w kolce włosy, ufarbowane na zabójczą czerń. Dopiero niedawno ujawnił, że jest gejem, chociaż Max i Cookie wiedziały i akceptowały to od zawsze. Ale czekał go jeszcze coming out przed apodyktycznym ojcem, który prawdopodobnie go wydziedziczy.

– Nienawidzę House of Blues – stwierdziła Max, a jej błyszczące zielone oczy wyrażały dezaprobatę. – Zawsze tam pełno nadętych snobów, a poza tym w żaden sposób nie uda nam się wejść do części dla VIP-ów, czyli Foundation Room.

– Dlaczego nie? – zapytała Cookie, pochyliła się i sięgnęła po puszkę 7UP, która niebezpiecznie balansowała na brzegu stołu.

– Właśnie, dlaczego nie? – powtórzył Harry. – Myślałem, że potrafisz wejść wszędzie.

– Wszędzie, gdzie chcę – dosadnie podkreśliła Max i odrzuciła do tyłu burzę falujących czarnych włosów. – Po co mi ich pokraczny Foundation Room? Zawsze tam pełno starych rockmanów, którzy garściami pochłaniają viagrę. To absolutnie niefajne.

Cookie wybuchła szalonym chichotem.

– Założę się, że mój tata bierze viagrę – powiedziała, pociągając z puszki 7UP. – Jestem pewna, że rąbie te tabletki bez opamiętania.

– Wszyscy starzy goście to robią – powiedział Harry z ironicznym uśmieszkiem. – Bez nich im nie staje.

– Obrzydlistwo! – pisnęła Cookie. – Nie chcę sobie nawet wyobrażać ojca z postawionym!

Max doszła do wniosku, że Cookie i Harry czasem zaczynają działać jej na nerwy. Chociaż razem dorastali, chodzili do tej samej szkoły, mieli wspólne ciekawe, a czasem przerażające przeżycia, chyba jakoś z nich wyrosła. Jak tylko skończy osiemnaście lat, ma zamiar wyrwać się na wolność do Nowego Jorku. Nie żeby rodzice nie byli fantastyczni, ale i jedno, i drugie bardzo wysoko jej ustawiło poprzeczkę. Lucky, która osiągnęła absolutnie wszystko, czego kiedykolwiek chciała. I Lennie – wszechstronnie utalentowany pisarz i reżyser, kierujący realizacją wszystkich swoich niezależnych filmów. Max była zmęczona ciągłym postrzeganiem jej tylko jako ich córki. Miała dość presji, którą na niej wywierano, by zrobiła w życiu coś spektakularnego.

Wzorem był dla niej starszy brat Bobby, który uciekł z domu i poszedł swoją drogą. Był dla niej absolutną inspiracją i uwielbiała go. Niestety był teraz w stałym związku z Denver Jones, zastępczynią prokuratora okręgowego, i choć Max w głębi serca (z pewną niechęcią) ją podziwiała, tęskniła za czasami, kiedy podczas pobytów Bobby’ego w LA miała go wyłącznie dla siebie.

– Rozumiem – w końcu odpowiedziała Max. – To może pojedziemy na kolację do Chateau? Tam zawsze coś się dzieje.

– Bylebyśmy nie wpadli na mojego staruszka – powiedziała Cookie, marszcząc nos. – Znalazł sobie kolejną durną laskę i mam wrażenie, że kiedy ona przyjeżdża, mieszka właśnie w Chateau.

– Co to za jedna? – spytała Max.

– Angielka w każdym calu. Ma wszystko: snobistyczny akcent i wielkopańskie brytyjskie fochy w nosie – odparła Cookie, krzywiąc się z obrzydzeniem. – Wydaje się jej, że jest drugim wcieleniem Keiry Knightley. Tere-fere.

– Twój staruszek dwoi się i troi – zauważył Harry, podciągając kołnierz długiego płaszcza w stylu gothic.

– Mnie to mówisz. – Cookie westchnęła ze zmęczenia. – Miałam więcej przyszywanych macoch niż ty brudnych myśli z Chace’em Crawfordem w roli głównej.

– Okay, okay – przerwała im Max. Lubiła podejmować szybkie decyzje, a nie gadać w kółko o tym samym i ciągle zmieniać decyzje, co będą robić. – Może wypróbujmy nowy klub, który otworzyli kilka tygodni temu. River. Jestem pewna, że tam wejdziemy.

– No to jedźmy – stwierdziła Cookie, bawiąc się brązowymi jak czekolada dredami, które okalały jej prześliczną buzię.

– Myślicie, że może tam być Chace Crawford? – spytał z nadzieją Harry.

Max usadziła go spojrzeniem.

– Uspokój się – powiedziała. – Przecież musisz to wiedzieć. Chace Crawford woli dziewczyny.

– Tak mówią – mruknął Harry. – Ale ja tam wiem lepiej.

*

– Lucky zaprosiła nas na przyszły weekend do Vegas – powiedział Bobby Santangelo Stanislopoulos, wyciągając całe swoje sto osiemdziesiąt trzy centymetry na modnej, wyświechtanej sofie Denver Jones. – Robi przyjęcie z okazji osiemnastki mojej siostry Max. Jedno z jej wielkich świąt rodzinnych.

Denver z pewnym niepokojem popatrzyła na chłopaka, z którym była od kilku miesięcy. A niech go: półdługie czarne włosy, ciemne jak noc oczy, grecki nos, silna szczęka – zawsze ją to brało. Gdyby tylko nie był tak cholernie przystojny. Gdyby nie podkochiwała się w nim od szkoły średniej. Gdyby nie był świetnym kochankiem, który zawsze wiedział, co robić.

– Twoja mama mnie onieśmiela – odezwała się w końcu, głaszcząc po brzuchu swoją suczkę, Amy Winehouse, która leżała na grzbiecie i pomrukiwała z rozkoszy. Amy była kundlem. Znalazł ją były chłopak Denver, Josh, kiedy wałęsała się po plaży Venice. Nazwali ją Amy Winehouse, ponieważ warczała gardłowo. A w dodatku, zdaniem Denver, Amy Winehouse była odjazdowa. Należała do jej ulubionych piosenkarek.

Bobby roześmiał się. Śmiech miał fantastyczny. Oczywiście.

– No wiesz… Jestem pewien, że zdaniem Lucky jesteś najlepszą rzeczą, która mi sie przytrafiła.

– Rzeczą? – zapytała chłodno.

– Wiesz, o co mi chodzi.

– Problem w tym, że w przyszłym tygodniu przechodzę do Wydziału Antynarkotykowego, więc będę musiała przekopać tonę akt z danymi.

– Weźmiesz ze sobą laptopa i będziesz mogła pracować, ile zechcesz. Wyjeżdżamy tylko na czterdzieści osiem godzin, kochanie. Zamawiam samolot.

Strasznie ją wkurzało, kiedy Bobby mówił rzeczy w stylu: „Zamawiam samolot”. To takie elitarne, całkowicie sprzeczne z tym, kim była. Bywają dziewczyny, które kręci taki luksus, ale prywatne samoloty, wystawne przyjęcia i przebywanie ze sławną rodziną Bobby’ego – to nie dla niej. Na dokładkę niezbyt lubiła Vegas i – choć tego Bobby’emu nie powiedziała – nie znosiła chodzić do jego superwyczesanego klubu, Mood. Najbardziej nienawidziła patrzeć, jak kobiety mizdrzyły się do niego i bezczelnie z nim flirtowały, jakby ona w ogóle nie istniała.

Prawda była taka, że kochała Bobby’ego. Ale nie lubiła pompy i zadęcia, które go otaczały.

Bobby znów się przeciągnął i zapytał:

– No to jak?

– Jeszcze się zastanowię.

– Dobrze – powiedział i wyciągnął ramię, żeby przyciągnąć ją do siebie na kanapę.

Poddała mu się. Był wczesny wieczór, nie mieli żadnych planów, więc niby dlaczego nie odprężyć się na chwilę?

Widywali się z przerwami od trzech miesięcy. Spotykali się w czasie pobytów Bobby’ego w LA – czasami niestety musiał jechać do któregoś ze swoich dwóch klubów Mood, jeden miał w Las Vegas, drugi w Nowym Jorku. Kiedy byli razem, było im cudownie. Kiedy go nie było, tęskniła, zastanawiała się, co robi, i oboje usiłowali prowadzić seksowne rozmowy przez telefon, co doprowadzało ich do histerycznego śmiechu.

Żadne z nich nie wypowiedziało magicznego słowa „kocham”. Chociaż mówili o tym, że nie chcą być z nikim innym.

Oboje starali się być ostrożni i zbyt mocno się nie angażować. W głębi serca jednak nie mogli się tego doczekać. Na razie podchodzili do tego związku spokojnie i na luzie.

Bobby zaczął głaskać ją po włosach. Denver lubiła swoje włosy – były długie i gęste, kasztanowe z naturalnymi złotymi pasemkami. Wiedziała, że włosy należą do największych walorów jej urody, podobnie jak szeroko rozstawione piwne oczy i pełne usta. Gdyby mieszkała w każdym innym mieście, jej urodę można by ocenić na dziesiątkę. W LA czuła, że osiąga zaledwie siódemkę.

Nie miała racji.

Bobby przesunął dłonie na jej piersi, szybkim ruchem odpiął biustonosz i zaczął bawić się jej sutkami. O tak, co niespotykane w LA, piersi miała jak najbardziej prawdziwe.

Westchnęła niecierpliwie i przylgnęła do niego. Nieważne, że kochali się już rano. Pożądanie to pożądanie i oboje znowu byli w nastroju na seks.

Czasem nie mogła się powstrzymać od rozważań, jak długo to jeszcze potrwa. Poprzedni chłopak, z którym chodziła na serio, Josh, przez pierwsze sześć miesięcy ich trzyletniego związku był niezłym kochankiem, po czym całkowicie oklapł.

– O czym myślisz? – szepnął jej Bobby do ucha, jednocześnie pieszcząc ją językiem.

– Co za babskie pytanie – mruknęła, szamocząc się z suwakiem w jego jeansach.

– Przezywasz mnie babą? – spytał ją z żartobliwą powagą.

– Coś kobiecego na pewno w sobie masz – droczyła się.

– Jak na przykład? – zaczepnie zażądał konkretów.

– Ojej – odpowiedziała wymijająco, zachwycona, że nie ma na sobie bielizny. – Masz miękkie usta…

– Żebym mógł cię lepiej całować… – Jednym szybkim ruchem odkręcił ją tak, że leżała pod nim. – Miękkie usta, twardy wacek. Czy to takie kobiece?

– Bobby! – krzyknęła.

Na tym skończyły się żarty i do głosu doszła namiętność. Umiał tak się z nią kochać, że pozbyła się jakichkolwiek wcześniejszych zahamowań. To delikatnie ją pieścił, to już po chwili twardo i zdecydowanie przechodził do działania. Ten zestaw doprowadzał ją do szaleństwa. Chciała jeszcze i jeszcze, i jeszcze…

Kiedy skończyli, byli wyczerpani, wtuleni w siebie, śpiący i szczęśliwi.

Denver często marzyła, aby te cenne chwile trwały wiecznie. Tylko oni we dwoje. Żadnego świata na zewnątrz, bo jedynie przeszkadza.

Ale zewnętrzny świat nie dawał o sobie zapomnieć i oboje tkwili w nim mocno. Jutro Bobby pojedzie samochodem do Vegas, a potem poleci na kilka spotkań do Nowego Jorku. A ona musi zająć się pracą. Jest zastępcą prokuratora i właśnie przenosi się do Wydziału Antynarkotykowego, co stawia przed nią nowe, fascynujące wyzwania. Znowu będą musieli się rozdzielić.

Ale dobrze, że tak kocha tę pracę. Jest niezmiernie wyczerpująca, ale rezultaty dają niewiarygodną satysfakcję. Bardzo się cieszy, że zmieniła specjalizację. Poprzednio pracowała w niezwykle prestiżowej firmie prawniczej jako obrońca, a teraz dostała pracę zastępcy prokuratora i będzie oskarżycielem. Ta zmiana ją wręcz zachwyca. Jedną z jej najbardziej nagłośnionych spraw była obrona gwiazdora filmowego, który zlecił morderstwo żony i chciał się z tego wymigać. Właśnie to skłoniło ją do zmiany pracy. Po co bronić ludzi, którzy prawdopodobnie są winni, jeśli może robić coś sensownego i wsadzać złoczyńców za kratki? To naprawdę przyjemność ścigać męty, które rozprowadzają dragi i uzależniają małolaty. Prawdziwa satysfakcja z pracy!

– Hej – powiedział Bobby – chcesz wyskoczyć do kina i na pizzę?

Tak, właśnie na to miała ochotę. Zwyczajnie trochę pobyć ze swoim facetem.

Gdyby tylko tak mogło już zostać na zawsze.

Miała jednak silne podejrzenia, że to się nie uda.

Rozdział drugi

Książę Armand Mohamed Jordan rzadko używał swego pełnego tytułu, właściwie tylko wtedy, kiedy jechał z wizytą do swojego rodzinnego kraju, który nazywał się Akramszar. Było to małe, lecz lukratywne państewko na Bliskim Wschodzie, gdzieś pomiędzy Syrią a Libanem.

Jako naturalizowany Amerykanin i odnoszący wybitne sukcesy biznesmen uważał, że roztropniej jest zachować posiadanie tytułu w sekrecie, gdyż obnoszenie się z nim nie należy do korzystnych strategii biznesowych.

Większość osób, z którymi miał do czynienia, znała go jako Armanda Jordana, człowieka, który czasem bywa bezwzględny i ma ogromne wpływy, a ponadto oczekuje, że wszystko będzie szło po jego myśli – i zwykle tak właśnie było. Żaden z partnerów biznesowych Armanda nie zdawał sobie sprawy, że jego ojcem jest król emir Amin Mohamed Jordan, człowiek mający obecnie sześć żon i szesnaścioro dzieci, rządzący roponośnym państewkiem żelazną ręką.

Do przyjaźni Armand odnosił się podejrzliwie. Jedynym człowiekiem, któremu ufał, był Fouad Khan, jego prawa ręka. Wiele lat temu sprowadził go z Akramszaru. Fouad znał jego wszystkie tajemnice i zachowywał je dla siebie. Był powiernikiem i zausznikiem Armanda, zawsze gotowym na rozkazy.

Na szczęście, a może na nieszczęście dla Armanda, urodził się on jako dziewiąty syn króla, więc właściwie prawie się nie liczył. Tak więc, kiedy jego matka, Amerykanka Peggy, niegdyś tancerka w Las Vegas, błagała króla, by pozwolił jej wrócić z ośmioletnim synem do Ameryki, władca nie zgłosił sprzeciwów. Król Emir był znudzony długonogą rudą Amerykanką i jej koszmarnym akcentem. Z miłą chęcią ją puścił. I choć Peggy podobała się przygoda, jaką było mieszkanie w haremie, gdzie obsypywano ją drogimi podarunkami – uznała, że już wystarczy. Wiedziała, że czas wrócić do cywilizacji. Miała dwadzieścia sześć lat, przed sobą całe życie i zamierzała z tego korzystać. Król żądał jedynie, aby zawsze we wrześniu chłopiec wracał do Akramszaru na obchody jego urodzin, które w tym kraju były najważniejszym dniem w roku.

Peggy przystała na to. Sowita odprawa w gotówce, jaką otrzymała, całkowicie zrekompensowała wszelkie królewskie żądania.

Przeniosła się więc do Nowego Jorku z Armandem, który bardzo szybko przystosował się do amerykańskiego stylu życia. Wkrótce pokochał wszystko, co amerykańskie: niekończące się programy telewizyjne, brutalne filmy akcji, głośną, dynamiczną muzykę i dziewczyny. Tak, zwłaszcza dziewczyny, które były łatwiejsze niż te w Akramszarze.

Co roku we wrześniu matka posłusznie wsadzała go do samolotu, który leciał do Akramszaru, i przez kilka tygodni Armand grał rolę młodego księcia. Spędzał czas w towarzystwie swoich przyrodnich sióstr i braci, których teraz już prawie nie znał. Zresztą i tak nie umieli się ze sobą dogadać.

Fascynowała go konfrontacja tych dwóch stylów życia. Czuł, że jest kimś szczególnym, innym od pozostałych uczniów prywatnej szkoły na Manhattanie, do której chodził. On był księciem, a oni nikim. Czuł się od wszystkich lepszy.

Kiedy miał trzynaście lat, podczas jednej z dorocznych wizyt w Akramszarze, ojciec wziął go na stronę i poinformował, że czas, aby został mężczyzną. Jeden ze sług królewskich natychmiast zaprowadził go do pokoju, gdzie na łóżku wylegiwały się dwie prostytutki w oczekiwaniu na księcia.

To, czego wtedy doświadczył ze starszymi od siebie kobietami, zostawiło w nim niezatarty ślad. Chociaż w szkole normalnie przekomarzał się z dziewczętami, to doznanie było czymś całkiem innym. Prostytutki – Rosjanka i Holenderka – miały ponad dwadzieścia lat. Były mocno umalowane, ubrane w seksowną bieliznę i buty na wysokich obcasach. Pokazały mu różnorodne gry seksualne. Niektóre były dla niego przyjemne, inne obrzydliwe. Kiedy uznały, że przeszedł pełną inicjację, powiedziały mu, że za seks trzeba płacić. Nie żeby prosiły go o pieniądze – ludzie króla już o to zadbali – po prostu uznały, że to jest rzecz, o której musi wiedzieć.

– Kobietom trzeba płacić za seks – powiedziały, wymieniając rozbawione spojrzenia.

Tych mądrych słów nigdy nie zapomniał.

Kiedy kilka godzin później pojawił się w pałacu, starsi bracia śmiali się z niego i szydzili. W końcu z jednym z nich wdał się w bójkę, w wyniku czego skończył ze złamanym nosem. Nienawidził swojego rodzeństwa; wszyscy byli o niego zazdrośni, ponieważ był inny.

Matka Armanda – rudowłosa piękność – ponownie wyszła za mąż miesiąc po jego osiemnastych urodzinach. Tym razem Peggy wybrała mądrze – jej mężem został Sidney Dunn, starszy od niej o dwadzieścia pięć lat bankowiec, odnoszący sukcesy jako doradca inwestycyjny.

Armand szanował Sidneya; doszedł do wniosku, że może się od staruszka sporo nauczyć, i faktycznie tak było. Zamiast do college’u poszedł do szkoły biznesu, a Sidney zawsze był gotów służyć mu dobrą radą.

Kiedy Armand skończył dwadzieścia jeden lat, król wezwał go do Akramszaru na specjalną wizytę. Pojechał niechętnie – raz w roku chyba wystarczy? Okazało się jednak, że była to pamiętna wizyta, ponieważ wtedy właśnie najbliższy doradca króla przekazał mu informację, że czasem może on prosić syna 0 dokonanie rozmaitych transakcji w Ameryce.

Armand bardzo chciał, żeby ojciec był zadowolony, więc się zgodził. W związku z tym w prezencie na dwudzieste pierwsze urodziny dostał od króla czek na milion dolarów. Natychmiast zrobił z tych pieniędzy dobry użytek. Za radą Sidneya zainwestował w działkę z ruderami w nowojorskiej dzielnicy Queens. Rok później postawił tam kilka apartamentowców, na których w ostatecznym rozrachunku zarobił trzy razy tyle, co zainwestował.

Potem nic już nie stanowiło dla niego bariery. Założył firmę Jordan Developments i zaczął skupować nieruchomości, odnawiać je i sprzedawać z dużym zyskiem. Oprócz tego zajmował się interesami ojca, który od czasu do czasu musiał wprowadzić do legalnego obrotu spore sumy pieniędzy. Utworzył kilka filii Jordan Developments, w tym przedsiębiorstwo importowo-eksportowe, które do handlu zagranicznego nawiązywało tylko nazwą. Mając trzydzieści lat, skupował hotele 1 apartamentowce wzdłuż całego Wschodniego Wybrzeża.

Podczas kolejnej dorocznej wizyty w Akramszarze ojciec traktował go uprzejmie i promieniał dumą.

– Jesteś synem, z którego mogę być dumny – chwalił go król. – Masz spryt, inteligencję i można na tobie polegać. To ty powinieneś kiedyś odziedziczyć królestwo.

Takie słowa były trudne do przełknięcia dla jego przyrodnich braci, którzy zaczęli się Armandowi przyglądać podejrzliwie i z jeszcze większą nienawiścią.

Ale jedno niepokoiło króla.

– Dlaczego się nie ożeniłeś? – zapytał. – Tradycja wymaga, aby człowiek w twoim wieku miał wiele żon i dzieci.

Armand wzruszył ramionami. Nie potrzebował rozrywki w postaci seksu. Pożądanie w pełni zaspokajał przy pomocy całej plejady luksusowych prostytutek, które dogadzały wszelkim jego kaprysom, kiedy tylko po nie zadzwonił. Kobiety to ludzie pośledniego sortu – ojciec nauczył go tego dawno temu.

– Baby są tylko po to, by gasić nasze żądze i rodzić dzieci – poinformował go król. – Nigdy im nie ufaj. I nigdy nie oddawaj im serca.

Ojciec miał rację. Kobiety wszystko zrobią dla pieniędzy – absolutnie wszystko. A w dodatku są głupie.

Kiedy rok później Armand jak zwykle przyjechał na urodziny ojca, ten natychmiast zabrał go do jednego ze swoich prywatnych pałaców. Gdy tylko się tam znaleźli, król oznajmił, że prezentem urodzinowym Armanda dla niego będzie ślub z córką bliskiego przyjaciela rodziny, z którym król robił interesy.

– Nie będziesz miał żadnych obowiązków – zapewnił go król. – Zona zostanie tutaj i jeśli Bóg pozwoli, urodzi ci potomków. To moje życzenie, synu. I mój prezent.

Dziewczyna miała piętnaście lat i była piękna. Nazywała się Soraya.

Tego samego dnia odbyła się wystawna ceremonia zaślubin. W nocy Armand pozbawił niewinną Sorayę dziewictwa. Drżała i była przerażona, co wcale go nie wzruszyło, bo nie miał zamiaru postępować wbrew woli ojca. Jej zdenerwowanie nie stanowiło dla niego problemu. Miała być na jego rozkazy i na tym koniec. Twardo robił swoje i nie zwracał uwagi na jej krzyki przerażenia. Była tylko naczyniem, które miał wypełnić – do niczego więcej jej nie potrzebował.

W tydzień po ceremonii zaślubin poleciał z powrotem do Ameryki.

*

Kiedy rok później wrócił do Akramszaru, ze zdziwieniem stwierdził, że ma syna. Jedenaście lat później miał jeszcze troje dzieci, same dziewczynki, co niezbyt mu się podobało, ale król był szczęśliwy.

W myślach Armand traktował Sorayę i jej stadko jako swoją rodzinę z innej rzeczywistości. Mieszkali w miejscu zwanym Akramszar, gdzie kobiety były uległe i posłuszne i robiły, co im się każe. Tam rządzili mężczyźni.

W Nowym Jorku mieszkał w luksusowym penthousie wysokościowca przy Park Avenue. Afrodyzjakiem były tam pieniądze, a kobiety zabawkami, za które płacił. Jego dwa światy spotykały się we wrześniu, kiedy król obchodził urodziny. I tak było dobrze.

Armand miał czterdzieści dwa lata i zaczynał się niecierpliwić. Podbił Wschodnie Wybrzeże i chciał więcej. W swych najnowszych planach miał zdobycie mocnej pozycji w Las Vegas, mieście, w którym bywał od czasu do czasu. Uwielbiał hazard, a tamtejsze prostytutki były lubieżne i gotowe spełnić każde żądanie – nawet najbardziej niemoralne. Ponadto uważał, że łączy go z tym miastem historia rodziny. Matka tańczyła w Caesars Palace, gdzie wpadła w oko królowi, który zabrał ją do Akramszaru. Więzy rodzinne w końcu coś znaczą.

Jego ludzie przygotowali analizę finansową większości dużych hoteli. Imperium Steve’a Wynna było intrygujące i lukratywne, a grupy hoteli Palms, Four Seasons i Harrah miały potencjał. Jednak po namyśle postanowił, że musi mieć The Keys.

Tak, The Keys jest idealny. Okazały kompleks o niezwykle wysokim standardzie zbudowany niecałe dwa lata temu. Nie w krzykliwym tonie Las Vegas, ale niewiarygodnie luksusowy i z wielką klasą. Fantastyczne kasyno. Światowej klasy restauracje i sklepy. Wytworne ogrody i teren stylizowany na park. Dwa ośrodki odnowy biologicznej. Sztuczne jezioro. Przepięknie zielone pole golfowe. I do tego sam hotel.

The Keys jest w sam raz dla Armanda.

Chciał go mieć, więc będzie miał.

Nie miał pojęcia, że The Keys należy do Lucky Santangelo. A Lucky nigdy z niego nie zrezygnuje.

Rozdział trzeci

Zanim Lucky wjechała swoim wyróżniającym się czerwonym ferrari w Pico Boulevard i ruszyła autostradą wzdłuż Pacyfiku do Malibu, zapomniała o Venus i jej kłopotach z mężczyznami. Bardziej przejmowała się swoją córką Max i zapowiadanym przez nią wyjazdem. Lucky była wystarczająco mądra, by rozumieć, że nie zatrzyma swojej inteligentnej, a przy tym pięknej zielonookiej córki. Max usamodzielni się niezależnie od tego, czy im się to z Lenniem podoba, czy też nie. Prawdą było, że jej się to wcale nie podobało, ale nie mogła nic poradzić. Wszyscy jej przypominali, że mając szesnaście lat, też była szalona. Rzuciła rygorystyczną szkołę z internatem w Szwajcarii i wyruszyła na południe Francji. Tam znalazł ją jej ojciec, Gino, i czym prędzej wydał za mąż za irytującego, nudnego Cravena Richmonda, syna senatora Petera Richmonda. Craven był słabeuszem i nieudacznikiem. Nie kochała go i co gorsza, ani trochę nie szanowała. Ale nie dała się stłamsić. Odczekała, ile trzeba, a kiedy Gino musiał opuścić kraj za unikanie płacenia podatków, zerwała wszystkie więzi z rodziną Richmondów i błyskawicznie przejęła lukratywne hotele Gina. Wzięła rozwód i już nigdy więcej nie myślała o byłym mężu.

Teraz Max, jej jedyna córka, chciała wyfrunąć z gniazda, ale czy miała dość życiowego sprytu, by opędzić się od rekinów, które będą krążyć wokół tak smakowitego kąska? A jeśli Max rzeczywiście przeprowadzi się do Nowego Jorku, jakim cudem Lucky ją ochroni?

– Nie możesz wciąż nad nią czuwać – twierdził Lennie, przez którego zawsze przemawiał rozsądek. – Musisz pozwolić jej odejść. Jest gotowa popełniać własne błędy i się na nich uczyć.

Nawet Gino się z tym zgadzał.

– Puść ją, dziecko – powiedział. – Da sobie radę, tak jak ty.

Więc niech tak już będzie.

Choć wybiła północ, Max jeszcze nie było w domu.

Lucky postanowiła się nie przejmować, chwyciła za telefon i zadzwoniła do Lenniego, który kręcił film w plenerze, w Utah. Chwilę porozmawiali. Uspokoił ją co do Max, kazał jej się nie zamartwiać i powiedział, że zobaczą się w Vegas na przyjęciu urodzinowym.

Lucky postanowiła, że choć raz go posłucha.

Urządzi w Vegas wspaniałe przyjęcie. A potem wyśle Max w świat, by z jej błogosławieństwem podążała swoją drogą. A sama będzie miała nadzieję, że córce wszystko się uda.

*

– Frankie! – wrzasnęła Max i dzikim susem wyskoczyła w stronę faceta, który wyłonił się z corvetty grand sport ze składanym dachem. – To naprawdę ty?

Frankie Romano zatrzymał się w pół kroku i powoli zsunął z oczu okulary Ray-Ban z lustrzanymi szkłami. Nie potrzebował ich, bo na dworze było ciemno, i nosił je wyłącznie dla szpanu.

– Jezu! – krzyknął, obrzuciwszy ją wzrokiem od stóp do głów. – Mała Max?

– Już nie taka mała – odparowała bezczelnie, przypominając sobie ostatnie spotkanie z porywczym przyjacielem brata, Frankiem Romano. Był szczuplejszy niż wtedy, ale miał odlotowe ciuchy – wszystko ze skóry, okulary retro zasłaniały mu oczy, a ciemne włosy ciasno związał w kitkę z tyłu głowy. Typowy styl LA.

Gestem wskazał wejście do nowego klubu, przed którym kłębił się tłumek uwodzicielsko ubranych dziewczyn i buzujących nadzieją na seks hałaśliwych chłopaków. Usiłowali przepchnąć się obok trzech zwalistych bramkarzy.

– Dasz radę załatwić wejście dla mnie i moich kumpli? – zapytała, uśmiechając się zalotnie.

Chwyciła za ręce Cookie i Harry’ego i cała trójka pewnym krokiem ruszyła za Frankiem.

Bramkarz zasalutował mu z szacunkiem.

– Wow! – krzyknęła Max, która była pod wrażeniem. – Zachowują się, jakbyś był właścicielem tej budy.

– Bo jestem – pochwalił się Frankie, choć nie mówił całej prawdy. – Jest moja, całkowicie moja.

Max ze zdziwienia szeroko otworzyła oczy. Ostatnią wiadomością, jaką miała o Frankiem, było to, że zostawiła go długoletnia dziewczyna, Annabelle Maestro, i że szuka pracy. Teraz twierdził, że jest właścicielem nowego, topowego klubu w LA. Zastanawiała się, czy Bobby o tym wie, bo o ile dobrze pamiętała, ich przyjaźń się skończyła, ponieważ Frankie za dużo ćpał. Szkoda. Zawsze na swój sposób lubiła Frankiego, mimo że się do niej dobierał, kiedy miała szesnaście lat i była u Bobby’ego w Nowym Jorku.

– Czy Bobby wie, że masz klub? – zapytała, kiedy Frankie prowadził ich do stolika za przepierzeniem.

– A co? Bobby ma wyłączność na kluby? – odparował Frankie, a pod okularami zadrgała mu lewa powieka. – Byłem didżejem, zanim on w ogóle zaczął kręcić przy klubach. Pozwoliłbym mu zainwestować w River, ale straciliśmy kontakt. Jego strata.

– Pewnie tak – wymijająco powiedziała Max, rozglądając się po klubie, który wyglądał jak marna kopia Mood.

– Powiem tylko, że od czasu, kiedy twój brat skumał się z tą pieprzoną prawniczką, sprawia wrażenie opętanego – burknął Frankie. – Już się nie dogadujemy.

– Denver nie jest prawniczką, tylko zastępcą prokuratora okręgowego – poprawiła go Max.

– Jeszcze gorzej – prychnął Frankie. – Całkiem stracił przy niej jaja. To przez nią między nami się posypało.

– A myślałam, że to przez…

– Co? – spytał Frankie, obrzucając ją ostrym spojrzeniem.

– Nic – mruknęła i przygryzła dolną wargę. Bobby powiedział jej, że nie może już tolerować uzależnienia Frankiego od koki, zwłaszcza że Denver jest zastępcą prokuratora.

– No, no… mała Max dorosła. – Frankie zbliżył się do niej i przycisnął jej nogę udem. – Długo cię nie widziałem. Jak leci?

– Super – powiedziała Max i odsunęła się, bo ostatnią rzeczą, jaka była jej potrzebna, to żeby Frankie się na nią napalił.

– Wyglądasz ekstra – ciągnął. – Superekstra.

– Dzięki. – Poczuła się nieswojo. Był naćpany? Pewnie tak.

– Wow! – krzyknęła Cookie. – Ale fajna buda.

Frankie skupił się na niej.

– Podoba ci się? – spytał. – Sam ją zaprojektowałem.

Następne kłamstwo.

– Obojgu nam się podoba – odparła Cookie, szturchając Harry’ego i zastanawiając się, ile Frankie może mieć lat i czy jest dla niej za stary. – Postawisz nam drinka?

– Już go masz. – Frankie strzelił palcami, aby zwrócić na siebie uwagę półnagiej kelnerki o długich jak szpony paznokciach i przyklejonym uśmiechu. – Ale mam nadzieję, że macie przy sobie wszyscy podrobione dowody?

– Jasne. – Cookie oblizała wydatne usta i zamrugała umalowanymi na liliowo rzęsami.

– To mi się podoba – powiedział Frankie i pomyślał, że może i jest młoda, ale na pewno gotowa.

Ech, do diabła. Dzisiejszej nocy ma ochotę na małolatę.

*

Zamiast na pizzy i w kinie wylądowali na sushi w Matsuhisa, ulubionej restauracji Denver.

– Uwielbiam tę knajpę – westchnęła, biorąc sobie kalifornijską bułkę.

– A myślisz, że dlaczego ją zarezerwowałem?

– Bo chciałeś zrobić mi niespodziankę?

– Bystra jesteś. – Bobby obdarzył ją olśniewającym uśmiechem.

– Ale ubrałam się na pizzę i do kina – z żalem powiedziała Denver.

– I wyglądasz wspaniale – zapewnił ją.

– Dzięki, Bobby. – Denver pociągnęła łyk ciepłego sake.

– Za co?

– Za to, że przy tobie zawsze się dobrze czuję.

– To proste.

– Naprawdę?

– Przecież wiesz.

– Zawsze umiesz powiedzieć coś miłego.

– W takim razie w przyszły weekend pojedziesz ze mną do Vegas na przyjęcie Max? Prawda?

– No… postaram się – powiedziała z wahaniem.

– Co to znaczy, że się postarasz?

– No wiesz, praca…

– Już ci mówiłem: pojedziemy w piątek, wrócimy w niedzielę. Niczego nie stracisz.

– Musisz to zrozumieć, Bobby. Przeniesienie do Wydziału Antynarkotykowego to dla mnie duże wyzwanie. Chcę być dobrze przygotowana.

– Przecież ci tłumaczyłem, weźmiesz ze sobą laptopa. Będziemy mieć mnóstwo wolnego czasu.

– A mogę się jeszcze zastanowić? – spytała wymijająco.

– Zastanowić! – rzucił ze złością. – Mówiłem ci kiedyś, że jesteś uparciuchą?

– Tylko dlatego, że nie zawsze się na wszystko zgadzam…

– Co to, to prawda – przyznał, mocno wbijając w nią wzrok. – Czy to dlatego tak cię lubię?

– Hmmm – zamyśliła się. – Pewnie przyzwyczaiłeś się, że kobiety zawsze się z tobą zgadzają?

Bobby się roześmiał.

– Co za kobiety masz na myśli?

– Pamiętasz szkołę średnią? Obaj z M.J.-em mieliście niezłe żniwo. Dziewczyny lgnęły do was jak muchy.

– No wiesz, Denver – powiedział z zagadkowym wyrazem twarzy. – Ni z tego, ni z owego wspominasz szkołę. Dlaczego?

– Bo przyglądanie się, jak mistrz piłki nożnej wbija gole, zawsze stanowiło dla wszystkich główną atrakcję.

– W takim razie bardzo się cieszę, że mam to już za sobą i teraz mam ciebie.

– Naprawdę? – drażniła się z nim. – Masz mnie?

– Chyba tak, prawda? – Uśmiechnął się szeroko. – Jak długo ze sobą jesteśmy?

– Nie wiem – odpowiedziała, choć miała to dokładnie wyliczone. – Może ze trzy miesiące.

Bobby pokręcił głową.

– Może! Powinnaś wiedzieć co do minutki.

– Tak?

– No tak.

Uśmiechnęli się do siebie, delektując się chwilą.

Lubiła być z Bobbym między innymi dlatego, że wciąż mieli o czym rozmawiać. Często raczył ją opowieściami o rodzinie swojego nieżyjącego ojca, która, poza jego siostrzenicą Brigette, mieszkała w Grecji. Brigette żyła w Nowym Jorku i kiedyś była top modelką. Razem z Bobbym odziedziczyli większość fortuny rodziny Stanislopoulos. Chociaż Bobby krępował się rozmawiać o pieniądzach, powiedział Denver, że postanowił nie ruszać spadku. Wolał sam na siebie zarabiać i korzystać z sukcesów swoich klubów.

Podziwiała go za to, że sam chce do czegoś dojść. Tylko od czasu do czasu pozwalał sobie na ekstrawagancje – na przykład na korzystanie z prywatnego samolotu Stanislopoulosów.

Czasami ona opowiadała mu o swojej rodzinie. Jeszcze nie zdążył jej poznać. Nie śpieszyła się z przedstawieniem go rodzicom: mamie, która była aktywistką polityczną, i ojcu – niezależnemu prawnikowi. Nie wspominając już nawet o braciach. Wszyscy bardzo lubili jej byłego chłopaka, Josha. Nie chciała im przedstawiać Bobby’ego, póki nie była pewna, że będzie z nim dłużej niż kilka miesięcy.

Bobby śmiał się z tego.

– Nie jestem dość dobry, żebyś mogła mnie przedstawić rodzinie, co?

– Kiedyś cię przedstawię – zapewniała.

Tak, kiedyś na pewno go do nich zabierze. Ale jeszcze nie teraz. Jest jeszcze za wcześnie.

– Bobby! – zawołała przepiękna, wyglądająca jak modelka dziewczyna, która zatrzymała się przy ich stoliku. – O mój Boże! Ostatnio widziałam cię w Nowym Jorku na przyjęciu u Graydona. Jak leci? I co robisz w LA?

– No… cześć – wykrztusił Bobby. Nie miał pojęcia, kto to jest i nie bardzo go to obchodziło. – Znacie się? – zapytał, gestem wskazując Denver.

Dziewczyna przelotnie zerknęła na Denver, a potem dalej ją ignorowała.

– Musimy się spotkać – wymruczała, nachylając się nad Bobbym. – Tęsknię za tobą. Zadzwoń do mnie. Mieszkam w hotelu Mondrian.

Odeszła, chwiejąc się na piętnastocentymetrowych obcasach. Wyglądała na zadowoloną z siebie.

– Ładna – stwierdziła Denver.

– Przysięgam, że nie wiem, kto to jest – upierał się Bobby.

– Nie ma sprawy. – Denver nie miała zamiaru robić sceny o nic. – Też mam swoich byłych.

– Nie jest żadną byłą – powiedział stanowczo. – Nawet nie wiem, kim jest.

– To nieważne, Bobby.

– No właśnie – zgodził się. – Liczy się tylko to, że siedzę tu z tobą.

Jedną rzecz trzeba przyznać Bobby’emu Santangelo Stanislopoulosowi – zawsze wiedział, co powiedzieć, żeby było dobrze.

*

Max chciała już iść, Harry również, ale Cookie się opierała.

– Chcę zostać – powiedziała z uporem. – Frankie się mną zaopiekuje.

– Nie możesz zostać – spierała się z nią Max. – Przyjechaliśmy samochodem Harry’ego.

– Ktoś mnie podwiezie – powiedziała Cookie.

– Na przykład kto? – warknęła Max.

Cookie wzruszyła ramionami.

– Na pewno Frankie odwiezie mnie do domu.

– Do cholery! – wrzasnęła Max. – Przecież Frankie chce się tylko do ciebie dobrać.

– No i co z tego? – odpowiedziała Cookie z nieco już zawianym uśmiechem. – Czy to coś złego?

Kłótnia trwała jeszcze kilka mojito później. Oni spierali się za swoim przepierzeniem, a tymczasem Frankie grał rolę miłego gospodarza: dwoił się i troił, żeby przywitać gości i z nimi pogawędzić. Ale Max się to nie podobało. Chciała wyjść. Harry tak samo.

– Nie możemy zostawić cię tu samej – powiedziała Max, spoglądając na Harry’ego z nadzieją na wsparcie.

– Już ci mówiłam, że Frankie się mną zaopiekuje. – Cookie przechyliła się do tyłu i mocno oparła na siedzeniu.

– Frankie to ćpun i w dodatku podstarzały – zadrwił Harry. – Trzymaj się od niego z daleka.

– Wcale nie jest stary i strasznie mnie kręci. – Cookie nie dawała za wygraną. – Wy dwoje spadajcie stąd, ja zostaję.

Max postanowiła już się z nią nie kłócić. Wiedziała, jaki jest Frankie, ale skoro Cookie uparła się, że go chce, żadna siła nie może jej powstrzymać. Cookie od dawna nie była dziewicą. Od dzieciństwa kręciła się po Hollywood.

– Choćby nie wiem co, pamiętaj, żeby się z nim nie pieprzyć – ostrzegła ją Max. – Ten facet nie jest dla ciebie. Wierz mi, świetnie go znam.

– Dzięki za dobrą radę – z sarkazmem odpowiedziała Cookie. – Zadzwonię do was potem.

– Dobrze. – Max zerknęła na zegarek. Była już druga w nocy. – I nie zrób czegoś, czego później będziesz żałować.

– Cześć! – Cookie zachichotała. – Spływajcie. Już was tu nie ma.

Max chwyciła Harry’ego za rękę.

– Możesz prowadzić? – zapytała.

Skinął głową.

– To chodźmy.

Czasem trzeba zrezygnować z kłótni, której nie da się wygrać. Jej tata, Lennie, nauczył ją tego, kiedy miała pięć lat.

Rodzice przekazali jej bardzo dużo i z czasem doceniała ich mądrość. Teraz jednak nie mogła się doczekać samodzielności. A to miało nastąpić wkrótce. Już bardzo, bardzo niedługo.

Rozdział czwarty

Billy Melina był zachwycony wolnością. Małżeństwo z supergwiazdą rajcowało go z piętnaście minut, a po kilku miesiącach przyglądania się, jak każdy pada jego żonie do stóp, dreszcz emocji całkowicie minął. Sam był znanym aktorem, ale kiedy szedł gdzieś z Venus, nikogo to nie obchodziło. Jego gwiazdorskie ego domagało się poklasku. Przy Venus go nie dostawało.

Kiedy z nią zerwał, natychmiast, z zawrotną wręcz szybkością odzyskał popularność. Znów pojawiły się tłumy dziewcząt. Fani na każdym kroku. Powrócił szacunek agentów, managerów i prawników, którzy zrozumieli, że ma potencjał. No a przecież dopiero skończył trzydziestkę, więc ma przed sobą całe życie. Tymczasem jego ostatni film już bije kasowe rekordy.

Billy miał ponad metr osiemdziesiąt wzrostu, jasne od słońca włosy, a umięśnione, jędrne ciało pokrywała piękna, jak przystało na surfera, opalenizna. Jego największą dumą był brzuch. Ćwiczył dwie godziny dziennie, aby mieć absolutnie idealne mięśnie. Lubił oglądać swoje zdjęcia w kolorowych pismach z podpisami w rodzaju: NAJWSPANIALSZE CIAŁO NA PLAŻY. Matthew McConaughey może się pieprzyć. I niech się schowa słynny ze swej klaty gwiazdor telewizyjny Mike Sorrentino. To Billy Melina jest Królem Brzucha. A teraz, kiedy zbliża się jego rozwód z królową diw, on – razem ze swą wkrótce eks – jest na okładkach wszystkich kolorowych pism.

Z tych okładek czerpał satysfakcję. To one uzasadniały jego istnienie. Z nich płynęły do niego pozytywne wibracje.

Podobnie jak z ciągnięcia druta. Nic nie poprawiało mu nastroju bardziej, niż kiedy któraś dobrze mu zrobiła loda. Ostatnio, kiedy był wolny, miał wielką frajdę z podrywania przypadkowych dziewczyn i zabierania ich do wynajętego przez siebie domu z basenem. Tam robiły mu dobrze. Sytuacje, kiedy nieznajome usta obejmowały jego pana, w tle migotała błękitna woda w basenie, a słońce prażyło mu ciało, doprowadzały go do odlotu.

Venus miała wrażenie, że skumał się ze swoją ostatnią filmową partnerką Willow Price – blondynką o obfitym biuście i pełnych, miękkich ustach, której kariera właśnie rozkwitała. Ale nie była to prawda. Odpowiadało mu bywać z Willow na przyjęciach i galach z okazji rozdawania różnych nagród, ale nie byli ze sobą związani uczuciowo. Willow wolała seks z kobietami, a poza tym nie była w jego typie, jednak obojgu pasowało, by widywano ich razem.

Billy miał ochotę na seks, więc wskoczył na swojego harleya i wyruszył na łowy.

Wkrótce znalazł dokładnie to, czego szukał. Dziewczyna, która wpadła mu w oko, szła Melrose Avenue. Miała na sobie jeansową spódniczkę, która ledwo zakrywała jej pupę, skąpy T-shirt z napisem „Lubię szybko i miło” i sandały na koturnach.

– Hej – przywitał ją, podjeżdżając na motocyklu. – Chyba widziałem cię wczoraj w SoHo House?

Zatrzymała się, poznała go i nie mogła uwierzyć w swoje szczęście; a dwadzieścia minut później klęczała przed nim przy jego basenie i obsługiwała go, jak umiała najlepiej.

Kiedy skończyła, zawołał jej taksówkę i odesłał tam, skąd ją zabrał.

Billy nigdy nie miał kłopotu ze znalezieniem dziewczyny.

*

Śniadanie w Malibu było dla Lucky najprzyjemniejszą porą dnia. Uwielbiała siedzieć na tarasie ze szklanką świeżego soku z pomarańczy i miseczką, w której miała pokrojone papaje, figi i mango, i podziwiać widok na ocean. Lubiła wcześnie wstawać, więc zawsze była na nogach przed resztą rodziny. Korzystała wtedy z samotności. Wczesne ranki przeznaczała na planowanie. Wtedy podejmowała decyzje, co będzie robić w następnej kolejności. Teraz była usatysfakcjonowana wszystkim, co dotyczyło The Keys. Nawet Gino był pod wrażeniem jej osiągnięć. Zbudowała cudo, najwspanialszy kompleks rozrywkowy w Vegas, w którym było wszystko: od dużego kasyna po niepowtarzalny hotel i luksusowe mieszkania własnościowe.

– Zbuduj jeszcze tor wyścigów konnych i będzie gotowe – żartował Gino.

Uśmiechnęła się. Niegłupi pomysł. Ale wizje Gina zawsze wybiegały daleko naprzód.

Postanowiła, że teraz skupi się na przekonaniu Lenniego, aby zrobił sobie zasłużony urlop. Był strasznym pracoholikiem – ledwie kończył jeden film, już zaczynał następny. Ich małżeństwo było fantastyczne, ale nieźle byłoby trochę więcej ze sobą pobyć. Bywały dnie i noce, kiedy bardzo za nim tęskniła.

Zadzwoniła komórka. To jej prawnik z Nowego Jorku, Jeffrey Lonsdale.

– Cześć, Jeffrey, o co chodzi? – zapytała, zastanawiając się, dlaczego dzwoni do niej tak wcześnie.

– Rozgłaszałaś, że chcesz sprzedać The Keys? – spytał Jeffrey.

– Co takiego? – Skrzywiła się. – Co ty opowiadasz?

– Wydzwania do mnie przedstawiciel Jordan Developments. Twierdzi, że jesteś gotowa do sprzedaży, a Jordan Developments do zakupu.

– Czysta bzdura – powiedziała Lucky. – A to Jordan Developments to co takiego, do diabła?

– Duża firma handlująca nieruchomościami. Badam sprawę. Chciałem się tylko upewnić.

– Jeffrey – cierpliwie tłumaczyła Lucky – przecież wiesz, że gdybym chciała sprzedawać, ty wiedziałbyś o tym pierwszy.

– Oczywiście. Ale Fouad Khan, przedstawiciel Jordan Developments, wydawał się bardzo pewny siebie i nieustępliwy.

– No cóż, powiedz mu, żeby swą nieustępliwość wykorzystał gdzie indziej. The Keys nie jest na sprzedaż. Ani teraz, ani nigdy.

– Zrozumiałem jasno i dobitnie.

– Bardzo się cieszę.

– Muszę przyznać, że od razu pomyślałem, że to kawał. Wszyscy wiedzą, że w zbudowanie kompleksu włożyłaś serce i duszę, więc byłem pewien, że w żadnym razie nie wystawiasz go na sprzedaż.

– Bardzo słusznie.

– Cieszę się, że wyjaśniliśmy tę sprawę.

– No tak.

– W takim razie miłego dnia.

– Nawzajem, Jeffrey.

– Niestety w Nowym Jorku pada.

– Przykro mi to mówić, ale tutaj mamy piękne słońce – powiedziała, spoglądając na bezmiar błękitnego oceanu.

– Ojej, Lucky, zawsze umiesz mi dopiec.

– Jesteś prawnikiem. Powinieneś być przyzwyczajony, że ludzie chcą ci dopiec.

– A ty musisz mi to wypominać.

– W każdym razie w piątek przylatujesz na spotkanie zarządu, więc będziesz miał słońca w bród.

– W sali konferencyjnej? – sucho spytał Jeffrey.

– Zostań na weekend – zaproponowała Lucky. – Urządzam przyjęcie urodzinowe Max. Będzie super.

– Może.

– Żadne może, Jeffrey. Powiedz tak. I weź żonę.

– Rozwodzimy się.

– Weź dziewczynę.

– Nie mam dziewczyny.

– Okay, okay. Nie mówmy już o twoim życiu uczuciowym. Ale jeśli zdecydujesz się zostać, daj znać mojemu asystentowi. Odpowiednio o ciebie zadba.

Skończyła rozmowę i pomyślała, że to zdumiewający początek dnia.

The Keys to jej największe osiągnięcie. Nigdy go nie sprzeda. Nigdy.

*

Bobby wcześnie wstał i wyszedł z mieszkania, zanim Denver się obudziła. W Las Vegas miał ważne zebranie z rosyjskimi inwestorami, którzy, według jego partnera, M.J.-a, gotowi byli sfinalizować umowę i przelać pieniądze na filie Mood w Miami i LA. Postanowił osobiście pokazać im najlepszy z klubów, Mood w Las Vegas. Rosjanie nie byli łatwi w interesach, ale mieli pieniądze na to, żeby mógł urządzić kluby tak, jak chce. Kiedy skończy z Rosjanami, ma jeszcze kilka spotkań w Nowym Jorku, a potem wsiądzie do samolotu i zdąży wziąć Denver na romantyczny weekend w Las Vegas.

Coraz bardziej angażował się w ten związek. Im więcej czasu z nią spędzał, tym bardziej mu się podobała. Była taka cholernie zwyczajna i o wiele mądrzejsza od wszystkich dziewczyn, z którymi się do tej pory spotykał. Na dodatek miała piękne ciało i duszę. Żar, którego ciągle było mu mało.

Chciałby sprawić, aby więcej pobyła z Lucky, by lepiej się poznały. Bardzo mu zależało, żeby mama zaakceptowała dziewczynę, o której myślał coraz bardziej poważnie. Chciał, żeby Lucky sama zobaczyła, jaka Denver jest fantastyczna. Weekendowe przyjęcie urodzinowe będzie do tego idealną okazją.

W najbliższych planach miał zakup domu w LA, gdzie mogliby razem zamieszkać. Mieszkanie Denver było dla niego stanowczo za małe. Potrzebował więcej przestrzeni. Kilka razy już o tym mówił, ale ona twierdziła, że za wcześnie myśleć o wspólnym zamieszkaniu.

– Ależ kochanie, przecież mieszkam z tobą, kiedy jestem w LA.

– Nie. Jesteś tu tylko gościem – poprawiła go. – To nie to samo, co mieszkanie razem.

A niech to, potrafiła być trudna. Większość dziewcząt wariowałaby ze szczęścia, gdyby zaproponował, że kupi im dom. Ale Denver częściowo właśnie dlatego była tak czarująca, że nie przypominała innych dziewczyn. I za to też ją kochał.

Docisnął gaz w swoim srebrnym lamborghini murciélago LP640, na cały głos nastawił muzykę Jay-Z i ruszył do Las Vegas.

*

– Nie rozumiem twojego problemu – powiedziała najlepsza przyjaciółka Denver, Carolyn, bujając spacerówką, która stała przy niej w ogródku jej małego domu w West Hollywood, przy spokojnej uliczce tuż za supermarketem Pavilions. – Bobby to fantastyczny facet i widać jak na dłoni, że za tobą szaleje.

– Tak uważasz? – niepewnie zapytała Denver, popijając kawę z kubka.

– Nie uważam, tylko wiem – odparła Carolyn i odgarnęła do tyłu lok blond włosów o odcieniu miodu. – Jest super. Był dla mnie bardzo miły.

– A dlaczego miałby nie być? – Denver odstawiła kubek z kawą na rozchybotany stolik ogrodowy i dodała. – Nie zapominajmy, że znalazłaś się w przerażającej sytuacji. Porwana, przetrzymywana jako zakładniczka i do tego w ciąży…

– Wtedy jak jakaś kawaleria ty i Bobby ruszyliście mi na pomoc i uratowaliście mój głupi tyłek – zażartowała Carolyn, choć wówczas sytuacja wyglądała groźnie.

– Bez Bobby’ego nie dałabym rady – stwierdziła Denver.

– Bardzo pomógł.

– Bez was obojga… – Carolyn zamilkła, starając się już nie myśleć o swoich ciężkich przeżyciach. Pracowała w Waszyngtonie jako asystentka senatora Gregory’ego Stonemana, kiedy wywiązał się między nimi gorący romans. Senator był oczywiście żonaty i jak większość żonatych mężczyzn obiecał, że odejdzie od żony, ale naturalnie nie miał zamiaru tego robić. Kiedy więc Carolyn oznajmiła mu, że jest w ciąży, spanikował i zorganizował jej porwanie w nadziei, że poroni. Dzięki Bogu, na czas znaleźli ją Denver i Bobby.

Po kilku dniach odpoczynku w szpitalu Carolyn uciekła z Waszyngtonu i przyjechała do LA. Urodziła chłopca, któremu dała na imię Andy, i przysięgła, że już nigdy nie odezwie się do senatora Stonemana. Nie żeby specjalnie się za nią uganiał; ani razu od jej wyjazdu się nią nie zainteresował. Jej było wszystko jedno. Andy należał tylko do niej i nigdy nie pozwoli, żeby Gregory zbliżył się do jej syna.

– Moim problemem jest mama Bobby’ego – zaryzykowała Denver, gdyż bardzo chciała dać upust swoim uczuciom. – Jest taka… no, jak by tu ją opisać?

– Spróbuj – szybko wtrąciła Carolyn.

– Po pierwsze jest nieskazitelnie piękna – zaczęła Denver, starając się namalować dokładny portret niewiarygodnej Lucky Santangelo. – To znaczy: wysoka, ma oliwkową cerę, niesamowite ciemne oczy i ciemne włosy. Absolutna piękność w starym włoskim stylu.

– Co w tym złego? – zauważyła Carolyn. – Trochę dobrych genów przekazała Bobby’emu.

– Ma także nadzwyczajne osiągnięcia – ciągnęła Denver, zastanawiając się, czy kiedykolwiek zdoła dorównać cudowi natury, jakim jest Lucky Santangelo. – Buduje własne hotele, kiedyś zarządzała dużym studiem filmowym. Urodziła troje dzieci, a jeśliby tego było za mało, odlotowo gotuje, wszystko robi sama i już od dawna jest w szczęśliwym związku małżeńskim z Lenniem Goldenem.

– Tym gwiazdorem filmowym?

– Kiedyś był aktorem. Teraz pisze scenariusze i reżyseruje niezwykle udane, niezależne filmy.

– No to Bobby musi ostro się zwijać, żeby im dorównać.

– Lennie nie jest jego ojcem – wyjaśniła Denver, biorąc do ręki kubek z kawą. – Myślałam, że już ci mówiłam. Jego ojciec zmarł. Był miliarderem, magnatem transportu morskiego. To dlatego Bobby ma na zawołanie ich firmowe samoloty. To także mnie onieśmiela.

– Przestań, Denver – przerwała jej Carolyn. – Nic nie powinno cię onieśmielać.

– No cóż – skrzywiła się Denver. – Mama Bobby’ego jest ideałem, a ja nie.

– O mój Boże! – krzyknęła Carolyn i w geście rozpaczy podniosła ręce. – Gdybyś tylko siebie słyszała.

– Co? – mruknęła Denver zasmucona, że Carolyn jej nie rozumie.

– Jesteś nieprawdopodobna, Denver. Masz wspaniały zawód i robisz coś naprawdę ważnego. Jesteś młoda, piękna, a na dokładkę masz fantastycznego chłopaka. – Carolyn zamilkła na chwilę, a potem dodała: – Co prawda jako kucharka jesteś zerem. Ale mam dziwnie silne przekonanie, że Bobby nie jest z tobą dla twoich umiejętności kulinarnych.

Denver nie mogła powstrzymać się od śmiechu.

– Nie jestem piękna i już nie taka młoda, ale co prawda, to prawda, jestem inteligentna – przyznała.

– No tak – powiedziała Carolyn. – Dwadzieścia siedem lat to rzeczywiście podeszły wiek. A co do urody… Może nie jesteś tak idealna jak modelka z kolorowego pisma, ale za to ciepła i naturalna i tym ciekawsza, że nie masz świadomości, jak pięknie wyglądasz.

– Dzięki, ale powinnaś zobaczyć bywalczynie klubu Bobby’ego. Nie wspominając już o dziewczynach, które do niego podchodzą, kiedy gdzieś pójdziemy.

– Przeszkadza ci to? Przecież jest z tobą, tak?

– Chyba tak…

– Chyba! – powtórzyła Carolyn i przewróciła oczami. – Facet za tobą szaleje, każdy to widzi. A te przygodne dziewczyny, niech no zgadnę, noszą rozmiar zero, bo nigdy nic nie jedzą. Wielkie, sztuczne cycki. Wydęte sztuczne usta. Wysokie kości policzkowe, też sztuczne. I…

– Przestań – powiedziała Denver i wybuchnęła śmiechem.

– Pracują w branży rozrywkowej, muszą wyglądać jak najlepiej.

– Bzdura! – krzyknęła Carolyn. – I nie obrażaj się, ale zmieniam temat. Teraz będziemy mówić o mnie.

– Dobrze – odparła Denver. – Co takiego się dzieje?

– Postanowiłam zostać lesbijką – oznajmiła Carolyn.

Denver zakrztusiła się kawą.

– Co? – prychnęła. – Nie można po prostu postanowić być lesbijką. Albo się nią jest, albo nie.

– Ciągnie mnie do dziewczyn – rzeczowo odparła Carolyn.

– Do tego na jodze poznałam piękną kobietę. Zaprosiła mnie na randkę. I wiesz co? Idę.

– Ale po co?

– Bo mam na zawsze dosyć facetów. Najpierw byłam z Mattem, który mnie zdradzał. Potem z Gregorym, który okazał się kłamcą i szują. Mam facetów po dziurki w nosie. Nie chcę mieć z nimi już nic wspólnego. Chyba nietrudno to zrozumieć, co?

– No… – zaczęła Denver, ale zanim zdołała jeszcze coś powiedzieć, zaczął płakać Andy. Spojrzała na zegarek i stwierdziła, że jeśli natychmiast nie wyjdzie, spóźni się do pracy. – Więc twoim zdaniem powinnam jechać do Vegas? – zapytała, wyjmując kluczyki do samochodu i śpiesznie kierując się w stronę drzwi.

– Jasne, że tak – potwierdziła Carolyn i schyliła się, żeby wziąć syna na ręce.

– Okay, w takim razie pojadę – odparła Denver, podejmując ostateczną decyzję. – Miłej randki z… jak jej na imię?

– Vanessa – powiedziała Carolyn z uśmiechem. – Obiecuję, że się postaram.

*

Szukanie komórki przez sen nie było dla Max niczym nowym. W końcu znalazła swój blackberry i odebrała:

– Słucham? – mruknęła.

– Zgadnij, gdzie jestem? – usłyszała szept.

– Cookie?

– Tak, to ja. – Cookie zachichotała. – Ta sama co zawsze.

Max otworzyła jedno oko.

– Gdzie jesteś? – zapytała, choć miała przerażające przeczucie, że zna odpowiedź.

– Zgadnij!

– Nie chce mi się zgadywać – powiedziała Max zirytowana i skopała z siebie kołdrę. – No to gdzie, do cholery?

– W łóżku Frankiego. Było cudownie – westchnęła Cookie.

– Fantastyczny przypadkowy seks.

– Cholera! – krzyknęła Max i usiadła. – Mam nadzieję, że się z nim nie pieprzyłaś?

– Oczywiście, że się pieprzyłam! –W głosie Cookie słychać było triumf.

– O Boże! – powiedziała Max z wyrzutem. – Nie powinnaś tego robić z kimś takim jak Frankie.

– Dlaczego?

– To całkowicie niepoważny, totalny ćpun.

– Ale było fantastycznie – zachwycała się Cookie. – Chcesz posłuchać seksownych szczegółów?

– Nie, dziękuję – ostro ucięła Max. – Wolę nie.

– Ale z ciebie sztywniaczka – jęknęła Cookie. – Będę musiała opowiedzieć Harry’emu. On uwielbia szczegóły.

– Droga wolna.

O, rety! Frankie Romano, kiedyś najlepszy przyjaciel Bobby’ego, zanim nie zaczął ćpać na umór, i Cookie. To niedobra wiadomość. I to wszystko jej wina. Nie powinna była pozwolić Cookie zostać w klubie. Frankie to wyrzutek społeczeństwa. Kiedyś ze swoją byłą dziewczyną, Annabelle Maestro, uprawiał stręczycielstwo. Wykorzysta Cookie, a potem jej się pozbędzie, przysparzając jej ogromnych cierpień. A ona, Max, przez parę tygodni będzie musiała wysłuchiwać jęków Cookie.

Co za skucha! I to ona poznała Cookie z Frankiem, tylko po to, żeby wejść do jego durnego klubu. Ale była głupia.

Chwyciła duży T-shirt i wyskoczyła z łóżka. Zastanawiała się, jak to wszystko naprawić.

Niestety, nic nie przychodziło jej do głowy.

*

Kiedy Bobby wjechał do sektora prywatnych parkingów w The Keys, myślał wyłącznie o interesach. M.J., jego jedyny wspólnik, a ponadto najbliższy przyjaciel, podszedł wolnym krokiem, aby go przywitać. Wymienili prawdziwie męski uścisk.

M.J. był czarnoskórym przystojniakiem, choć mógłby być wyższy. Pod wpływem kaprysu pobrali się z Cassie, młodą piosenkarką z wielkimi ambicjami, w Vegas, niecały rok temu. Teraz Cassie była w ciąży, a M.J., który przyjechał do Vegas z Nowego Jorku, aby dopilnować otwarcia i promocji Mood, był tym zachwycony. W przeciwieństwie do Cassie. Miała niecałe dziewiętnaście lat i marzyła o karierze, a nie o dziecku. Zamożni rodzice M.J.-a – ojciec, słynny neurochirurg, i matka, była śpiewaczka operowa – przycupnęli i śledzili rozwój wypadków. Cassie nie była dziewczyną, którą sobie wymarzyli na żonę dla ich jedynego syna. Nie podobała im się także jego praca polegająca na otwieraniu nocnych klubów, choćby miały nie wiem jakie powodzenie.

M.J. się tym w ogóle nie przejmował. Szalał za swoją młodą żoną, ale teraz, kiedy w drodze było dziecko, pojawiły się trudności. Nie mógł się doczekać, żeby powiedzieć o tym Bobby’emu.

– Świetna fura! – krzyknął M.J., przyglądając się lamborghini Bobby’ego.

Bobby skinął głową.

– Tyle czasu spędzam na Zachodnim Wybrzeżu, że postanowiłem sobie kupić auto. Wyciąga trzysta czterdzieści kilometrów na godzinę, chłopie. Odlot. Uwielbiam nim jeździć. Niestety Denver nie.

– To dopiero. – M.J., obchodząc samochód, dokładnie mu się przyglądał. – Ciekawe dlaczego?

– Uważa, że jest zbyt wyczesany i za szybki.

– No cóż, brachu, skromny nie jest.

Obydwaj się roześmiali i z entuzjazmem przybili piątkę.

– A co słychać u twojej skromnej dziewczyny? – zapytał M.J., kiedy wchodzili do ogromnego oszklonego holu. – Nadal wsadza niegrzecznych chłopców do pudła?

– Denver jest cudowna – powiedział Bobby. – Niezwykła.

– Wygląda na to, że wsiąkłeś. Jeszcze nigdy nie widziałem cię w takim stanie.

– Co mam powiedzieć? – Bobby wyszerzył zęby w szerokim uśmiechu. – Ta kobieta mnie uszczęśliwia.

– I tylko to się liczy, chłopie.

– Prawda!

– A skoro mowa o szczęściu. Też mam nową wiadomość.

– No?

– Cassie jest w ciąży.

– O rety, M.J. Jesteś na to gotowy?

– Jak najbardziej.

– Powiedziałeś już rodzicom?

– Jeszcze nie miałem okazji, ale powiem.

– Lepiej to zrób.

– Przecież wiem.

– Będą się cieszyli.

– Tak myślisz?

– Na pewno. No to teraz do naszych inwestorów. A potem to oblejemy.

Rozdział piąty

Kiedy Armand Jordan czegoś chciał, nic nie mogło go powstrzymać. Nieważne, czy była to kobieta, nieosiągalny obraz, nadzwyczajne przysmaki, unikatowy samochód czy budynek. Nikt mu nigdy nie odmawiał, a jeśli ktoś chciał to zrobić, Armand po prostu podwyższał cenę.

Lubił też luksusowe prostytutki. Tego typu dziwki znały sztuczki obce innym kobietom. Szczególiki. Świństewka, o których mężczyzna zwykle może tylko pomarzyć.

Od czasu do czasu spotykał kobietę, której nie można było kupić. Wcale go to nie peszyło, ponieważ był przekonany, że wszystko ma swoją cenę. Czasami nie chodziło o pieniądze.

Intrygowało go odkrywanie, czego ludzie mogą chcieć. Był to rodzaj gry, którą prowadził dla przyjemności, a kiedy Armand grał, to zawsze tak, żeby wygrać.

Jego ostatnią zdobyczą była Nona Constantine, żona Martina Constantine’a, jednego z jego rywali w handlu nieruchomościami. Niektórzy uważali tego człowieka za niemal tak potężnego jak on.

Jak bardzo się mylili!

Nona była dokładnie takim wyzwaniem, jakiego pożądał. Kobieta zamężna, z małym dzieckiem, niegdyś królowa piękności Słowacji. Miała wysokie kości policzkowe i skośne oczy. Jej mąż świata poza nią nie widział, ale Armand swoim przenikliwym instynktem zgadł, że po porodzie Martin nie dawał jej takiej przyjemności, za jaką tęskniła.

Armand pracował nad nią bardzo powoli, a ponieważ obracali się w tych samych kręgach nowojorskiej socjety: bywali na otwarciach galerii, imprezach charytatywnych i kameralnych, proszonych kolacjach, łatwo było mu się do niej zbliżyć. Zwłaszcza że zawsze miał przy boku jakąś dziewczynę. Tylko on wiedział, że każda z nich była suto opłacona, dzięki czemu nigdy nie sprawiały mu kłopotu i nie miały wobec niego żadnych roszczeń. Przestrzegał niezłomnej zasady, aby nigdy nie umawiać się z tą samą dziewczyną dwa razy.

Nowojorskie panie domu uważały Armanda za niezły kąsek. Starały się go z kimś umówić, ale on zawsze się wymigiwał. Był atrakcyjny i nieco tajemniczy. Miał schludne czarne wąsy, gęste brwi, które okalały zamyślone oczy, i nieskazitelne wyczucie elegancji. Wszystko, co miał, było w najlepszym gatunku. Skarpetki i bieliznę zakładał tylko raz, a potem je wyrzucał. Koszule czasem zakładał dwa razy, ale na tym koniec. A jego szyte na miarę garnitury nigdy nie wisiały w szafie dłużej niż miesiąc.

Kobiety nie ustawały w staraniach o niego, gdyż Armand nie tylko był okropnie bogaty, ale chodziły plotki, że w małym kraju na Bliskim Wschodzie, z którego przybył, nosił jakiś tytuł.

On sam nigdy o tym nie wspominał.

Zwabienie Nony do apartamentu, który mieścił się na szczycie wieżowca, pod pretekstem pokazania jej cennego, niedawno kupionego obrazu Picassa, zajęło mu kilka miesięcy. Nie przeszkadzało mu, że zabiegi trwały tak długo, wręcz delektował się oczekiwaniem na zdobycz.

Przyjechała o jedenastej rano, czyli w całkiem niewinnej porze dnia. Miała na sobie bladoróżowy kostium od Chanel, pod spodem koronkową bluzkę, a na nogach beżowe buty Louboutina na obcasach, które głośno stukały na wyfroterowanej marmurowej podłodze, kiedy oprowadzał ją po mieszkaniu. W końcu wylądowali w urządzonej po męsku sypialni, gdzie stały skórzane sofy w kolorze głębokiego burgunda, a narzuty z czarnego kaszmiru przykrywały ogromne łóżko.

– Brakuje tu zdjęć rodziny – stwierdziła Nona, rozglądając się po surowej sypialni. Roześmiała się kokieteryjnie. – Jesteś strasznie tajemniczy, Armandzie. Dlaczego za każdym razem pojawiasz się z inną dziewczyną? Nie szukasz kobiety, z którą chciałbyś dzielić życie?

– A po co, jeśli mogę mieć kogoś takiego jak ty? – powiedział, patrząc jej w oczy, by uwierzyła, że mówi prawdę.

I oto był o krok od nagrody za całą swoją ciężką pracę. Za wszystkie komplementy, uprzejmości i pochlebstwa, pochlebstwa i pochlebstwa.

Była jego. Cała jego – mógł ją wykorzystać, sponiewierać i upokorzyć.

Bo właśnie z tego czerpał przyjemność, to go podniecało. Najpierw pocałował ją. Gwałtownie przywarł ustami do jej warg i nie pozwalając na protesty, mocno wcisnął jej język do ust. Potem, bez ostrzeżenia, jego dłoń zanurkowała pod jej spódnicę, a grube palce prześlizgnęły się pod majtkami i zagłębiły w miękkim wzgórku. Była wilgotna, chętna i oczekiwała wrażeń.

Nie potrzebowała gry wstępnej. Była napalona, już kiedy przekraczała próg jego mieszkania. Nona Constantine pragnęła tego. A on da jej to, czego chciała. Ostro i mocno.

Kiedy palcami przeczesywał twarde jak druty włosy na wzgórku łonowym, podniecił się ich obfitością. Tak mocno okręcił sobie pasemka wokół palców, że krzyknęła z bólu. To go podekscytowało. Gdyby chciał kobiety ogolonej jak dziecko, sprowadziłby dziecko.

– Och, Armandzie – wysapała zarumieniona – nie powinniśmy…

Trochę za późno na sprzeciwy. Za późno.

Pchnął ją na łóżko i pomyślał o Martinie Constantinie i ukrytej kamerze, która nagrywała każdą chwilę. Myśli te sprawiły, że stał się brutalny jak nigdy dotąd.

Sięgnął do szuflady przy nocnym stoliku, wyjął torebkę z cieniutkiego papieru z kokainą i posypał jej naprężone sutki białym proszkiem. Kiedy wciągał go z jej piersi, wiła się pod nim z bólu. Potem, kiedy błagała go, żeby ją zerżnął, zrobił to twardo i z całej siły wcisnął w nią penisa. Następnie przewrócił ją na brzuch i wziął od tyłu – ignorując sprzeciwy i nagłe okrzyki bólu.

Miała świadomość, że sprawy nie toczą się tak, jak by chciała, więc szamotała się, by uciec przed jego bezlitosnym atakiem, ale on jej na to nie pozwalał i brutalnie ją ujeżdżał. Karał ją za to, że jest niewierną suką.

Czuł się silny i niepokonany. Był mężczyzną i oto znowu samica udowodniła, że wszystkie kobiety to kurwy.

Być może oprócz jego żony. Ale komu na niej zależało? Na pewno nie jemu.

*

Potem, kiedy bezlitośnie zerżnął Nonę Constantine na każdy możliwy sposób, poinformował ją, że jest obrzydliwą prostytutką, siłą wyciągnął ją ze swojego pokoju i wyrzucił na schody.

Po twarzy widać było, że jest zszokowana. Wypchnął ją przez drzwi wejściowe i rzucił za nią ubrania od projektantów mody.

– Co takiego zrobiłam? – szlochała. Kiedy zatrzaskiwał za nią drzwi, twarz miała koloru szkarłatu.

Nie chciało mu się na to odpowiadać.

Czerpał satysfakcję ze świadomości, że nie będzie mogła się nikomu poskarżyć, nic nie może zrobić. Pieprzył ją na wiele sposobów.

Kiedy Armand pozbył się swojej zdobyczy, wciągnął jeszcze trochę kokainy i zawołał Fouada, który pracował na dole, w innym apartamencie.

– Chodź na górę – rozkazał Armand. – Natychmiast. Fouad zjawił się błyskawicznie.

– Jak tam sprawa The Keys? – zapytał Armand od razu po jego wejściu.

– Pod twoimi drzwiami płacze na pół naga kobieta – zauważył Fouad, który bez trudu spostrzegł, że książę ma na sobie tylko szlafrok, a pod nosem zostało mu nieco charakterystycznego białego proszku.

Armand zażywał wciąż więcej koki, co martwiło Fouada, gdyż widział, że szef działa zupełnie irracjonalnie i robi się coraz bardziej humorzasty.

– Mam nadzieję, że ją zignorowałeś – powiedział Armand, zdecydowanym krokiem podążając ku ekskluzywnej łazience.

– Kto to jest? – spytał Fouad.

– Zona Martina Constantine’a – pochwalił się Armand. – Mówiłem ci, że mogę mieć każdą kobietę, jaką zechcę. Wszystkie są dziwkami.

Fouad wzruszył ramionami i poszedł za nim do łazienki. Dobrze znał gusty Armanda dotyczące kobiet. Prywatnie uważał, że są nienormalne, ale nie odważyłby się czegokolwiek na ten temat powiedzieć. Uważał jednak, że Armand jest chory umysłowo, co w połączeniu z nadmiarem narkotyków stawało się właściwie niebezpieczne.

– To rozhisteryzowana suka. Zasłużyła na wszystko, co ją spotkało – powiedział Armand i zrzucił z siebie szlafrok. – Załatwiłem ją tak, że popamięta.

– Nie martwisz się, że powie mężowi?

– Nie bądź śmieszny, Fouad. Przyszła tu z własnej, nieprzymuszonej woli. Sama tego chciała. Błagała o to. A teraz wyjmij DVD z kamery, zrób dwie kopie i włóż je do mojego sejfu.

– Dobrze, Armandzie – przytaknął Fouad. Zrobi trzy kopie, a jedną zatrzyma dla siebie. Przezorny zawsze ubezpieczony. Zwłaszcza kiedy ma się do czynienia z kimś takim jak Armand.

– A The Keys? – zapytał ponownie Armand, bez cienia wstydu wchodząc nago do kabiny prysznicowej z czystego marmuru. – Co słychać w tej sprawie?

– Wykonałem kilka telefonów – powiedział Fouad. Nie chciał mu mówić, że rozmawiał z prawnikiem właścicielki, który powiedział, że The Keys absolutnie nie jest na sprzedaż.

– Dlaczego to tak długo trwa? – warknął Armand obmywany wodą z czterech wielkich pryszniców.

– Powiedziałeś mi dopiero dwa dni temu, że chcesz to kupić – zauważył Fouad. – Czasem roztropnie jest uzbroić się w cierpliwość.

– Nie jestem człowiekiem roztropnym, Fouad. Ty powinieneś o tym wiedzieć najlepiej.

Fouad zauważył duży członek księcia i spróbował odwrócić wzrok, chociaż widział go już wiele razy. Książę, podobnie jak jego królewski ojciec, nie był wstydliwy.

– Rozumiem, Armandzie – powiedział spokojnie. – Wszystko mam pod kontrolą.

– To dobrze. – Armand skończył kąpiel i wytarł się energicznie ręcznikiem. – Jestem gotowy zapłacić każdą cenę.

– Oczywiście – przytaknął mu Fouad, bo łatwiej było się z nim zgodzić, niż się spierać.

– A jak tam twoja żona? – zapytał Armand, nagle zmieniając temat.

Fouad wahał się tylko przez chwilę; nie chciał rozmawiać o żonie. Dobrze wiedział, że Armand nie pochwalał jego małżeństwa z Amerykanką. Ale Fouad uwielbiał swoją żonę i dwójkę małych dzieci i nic, co Armand mógłby powiedzieć, nie było w stanie tego zmienić.

– Alison czuje się dobrze – odpowiedział ostrożnie.

– Jeszcze cię nie zdradziła? – spytał Armand z ironicznym uśmieszkiem.

Fouad twardo milczał.

– Wszystkie Amerykanki kiedyś w końcu zdradzają mężów – stwierdził Armand. – Popatrz na dziwkę, którą właśnie wyrzuciłem za drzwi. Jest klasycznym przykładem bogatej suki, którą swędzi cipka.

Fouad postanowił zignorować wulgarne uwagi Armanda. Czasem nie mógł go zrozumieć. Przecież jego matka też była Amerykanką. Ale relacje Armanda z matką zawsze były trudne.

– Idź, załatwiaj telefony – powiedział Armand i znienacka odprawił swego najważniejszego, lojalnego pomocnika. – Przed zachodem słońca chcę usłyszeć, że The Keys jest mój.