O książce

III powieść z Dexterem Morganem,
bohaterem cyklu thrillerów Jeffa Lindsaya
i kultowego serialu telewizyjnego

Dexter Morgan, „dobry zabójca”, którego ofiarami padają wyłącznie zwyrodniali seryjni mordercy wymykający się organom sprawiedliwości.

A poza tym przykładny obywatel zatrudniony jako analityk śladów krwi w laboratorium kryminalistycznym policji w Miami.

Makabryczne odkrycie na kampusie uniwersytetu w Miami. Spalone zwłoki dwóch studentek z ceramicznymi łbami byków podłożonymi w miejsce brakujących głów.

Sprawę prowadzi detektyw Deborah Morgan, siostra Dextera. Tym razem nie może liczyć na pomoc brata, ponieważ nagle z niewyjaśnionych powodów znika Mroczny Pasażer - jego wewnętrzny głos, a zarazem źródło wiedzy o psychice seryjnych morderców.

Giną kolejni ludzie, a Dexter, którego ktoś śledzi, czuje się osaczony przez nieznaną siłę…

Jeff Lindsay
(właściwie Jeffry P. Freundlich, ur. 1952)

Amerykański pisarz, autor thrillerów. Współautorką jego wcześniejszych książek była jego żona, Hilary Hemingway, bratanica Ernesta Hemingwaya. Pierwsza powieść z Dexterem – Demony Dextera – posłużyła za kanwę popularnego serialu telewizyjnego nagrodzonego Złotymi Globami i Emmy. Na podstawie serii o Dexterze powstały również komiksy (wyd. Marvel).

Tego autora

CIEŃ DEXTERA
DEMONY DEXTERA
CIERPIENIA DEXTERA

Tytuł oryginału:
DEXTER IN THE DARK

Copyright © Jeffry Freundlich 2007
All rights reserved

Polish edition copyright © Wydawnictwo Albatros Andrzej Kuryłowicz s.c. 2015

Polish translation copyright © Tomasz Wyżyński 2015

Redakcja: Agnieszka Łodzińska

Zdjęcie na okładce: ALLPIX Press/BE&W

Projekt graficzny okładki: Wydawnictwo Albatros Andrzej Kuryłowicz s.c.

ISBN 978-83-7985-162-1

Wydawca
WYDAWNICTWO ALBATROS ANDRZEJ KURYŁOWICZ S.C.
Hlonda 2a/25, 02-972 Warszawa
www.wydawnictwoalbatros.com
Facebook

Niniejszy produkt jest objęty ochroną prawa autorskiego. Uzyskany dostęp upoważnia wyłącznie do prywatnego użytku osobę, która wykupiła prawo dostępu. Wydawca informuje, że publiczne udostępnianie osobom trzecim, nieokreślonym adresatom lub w jakikolwiek inny sposób upowszechnianie, kopiowanie oraz przetwarzanie w technikach cyfrowych lub podobnych – jest nielegalne i podlega właściwym sankcjom.

Przygotowanie wydania elektronicznego: Michał Nakoneczny, 88em

Dla Hilary, jak zawsze

Podziękowania

Nie można pisać w próżni. Powietrza tej książce dostarczyli Bear, Pookie i Tink. Wyrazy wdzięczności dla Jasona Kaufmana i jego adiutanta, Caleba, za ogromną pomoc w kształtowaniu manuskryptu.

I, jak zawsze, specjalne podziękowania dla Nicka Ellisona, który sprawił, że to wszystko się wydarzyło.

Na początku

TO pamiętało poczucie zdziwienia, następnie upadek i nic więcej. Później tylko czekało.

TO bardzo długo czeksprawiało mu to trudności, ponieważ nie istniała pamięć i nic jeszcze nie krzyczało. Z tego powodu TO nie wiedziało, że czeka. W tamtej chwili TO nie zdawało sobie sprawy, że czymś jest. Po prostu trwało, bez możliwości odmierzania czasu, nawet nie wiedząc, że istnieje coś takiego jak czas.

TO czekało i obserwowało. Z początku nie było wiele do oglądania: ogień, skały, woda, a potem trochę małych, pełzających istot, które po pewnym czasie zaczęły się zmieniać i powiększać. Zajmowały się prawie wyłącznie zjadaniem się nawzajem i rozmnażaniem. Lecz nie istniało nic, z czym można by je porównać, więc na tym etapie to wystarczało.

Mijał czas. TO obserwowało duże i małe istoty, które zabijały się i pożerały w bezcelowy sposób. Przyglądanie się im nie dawało prawdziwej radości – nie było nic innego do roboty, a pojawiało się ich coraz więcej. Lecz TO nie wydawało się zdolne do niczego oprócz patrzenia. I dlatego zaczęło się zastanawiać: Dlaczego patrzę?

TO nie dostrzegało żadnego sensu w tym, co się dzieje, i nie mogło nic zrobić, a jednak trwało i patrzyło. Bardzo długo się nad tym zastanawiało, lecz nie doszło do żadnych wniosków. Wciąż nie dawało się niczego przemyśleć do końca; nie pojawiło się jeszcze pojęcie celu. Istniało tylko TO i istoty.

Było ich mnóstwo, z każdą chwilą coraz więcej; zajmowały się zabijaniem, jedzeniem i kopulowaniem. Lecz istniało tylko jedno TO, które niczego takiego nie robiło i zaczęło się zastanawiać, dlaczego tak się dzieje. Czemu jest inne? Dlaczego tak się od wszystkiego różni? Czym jest, jeśli naprawdę czymś jest, i czy też powinno coś robić?

Znów minęło dużo czasu. Niezliczone zmieniające się, pełzające istoty powoli stawały się coraz większe i lepsze w zabijaniu się nawzajem. Ciekawe z początku, lecz jedynie z powodu subtelnych różnic. Pełzały, skakały i skradały się, by zabijać – jedno nawet latało w powietrzu, by zabijać. Bardzo interesujące – tylko co z tego?

TO zaczęło odczuwać niepokój. O co w tym wszystkim chodzi? Czy powinno być częścią tego, co obserwuje? Jeżeli nie, dlaczego istnieje i patrzy?

TO postanowiło odkryć przyczynę, która sprawiła, że istnieje, cokolwiek to oznacza. Dlatego teraz, gdy obserwowało duże i małe istoty, analizowało, czym się od nich różni. Wszystkie musiały jeść i pić, inaczej umierały. Nawet jeśli jadły i piły, w końcu i tak umierały. TO nie umierało. Po prostu trwało bez końca. Nie potrzebowało jeść ani pić. Lecz stopniowo TO uświadomiło sobie, że czegoś potrzebuje – tylko czego? Zdawało sobie sprawę, że gdzieś narasta potrzeba, lecz nie potrafiło powiedzieć, o co chodzi; miało tylko poczucie, że czegoś brakuje.

Mijały eony łusek i wykluwania się z jaj, lecz nie pojawiła się odpowiedź. Zabijać i jeść, zabijać i jeść. Jaki to ma sens? Dlaczego muszę na to wszystko patrzeć, skoro nie mogę nic zrobić? TO zaczęło odczuwać lekką gorycz z powodu tej sytuacji.

A potem, któregoś dnia, nagle pojawiła się zupełnie nowa myśl: Skąd się wziąłem?

TO domyśliło się dawno temu, że jaja, z których wykluwają się istoty, powstają wskutek kopulacji. Lecz TO nie wykluło się z jaja. Nic ze sobą nie kopulowało, by stworzyć TO. Kiedy TO uzyskało świadomość, nie istniało nic, co mogłoby kopulować. TO pojawiło się jako pierwsze i z pozoru istniało zawsze, choć miało niejasne, niepokojące wspomnienie upadku. Wszystko inne wykluło się z jaja lub urodziło, TO nie. Po tej myśli mur oddzielający TO od istot stał się wyższy, ogromny, niewiarygodnie wielki, odseparował je kompletnie, na wieczność. TO było samotne, na zawsze zupełnie samo, co wywoływało ból. TO chciało stanowić część czegoś. Było tylko jedno TO – czy nie powinien istnieć sposób, by TO również kopulowało i tworzyło swoje kopie?

Ta myśl zaczęła się TEMU wydawać nieskończenie ważna: NIECH MNIE BĘDZIE WIĘCEJ. Wszystkiego było więcej, TO również chciało więcej siebie.

Cierpiało, obserwując bezrozumne istoty, które prowadziły szalone, burzliwe życie. Pojawiła się złość, zmieniła się w gniew, który później przekształcił się we wściekłość na głupie, bezsensowne twory i ich niekończącą się, pustą, wstrętną egzystencję. Wściekłość się powiększała, rozsadzała serce, aż któregoś dnia TO nie mogło już wytrzymać. Bez zastanowienia uniosło się i skoczyło na jedną z jaszczurek, pragnąc ją w jakiś sposób zmiażdżyć. I stał się cud!

TO znalazło się wewnątrz jaszczurki!

Widziało to samo co jaszczurka; czuło to samo!

Na długo zupełnie zapomniało o wściekłości.

Jaszczurka nie spostrzegła, że ma pasażera. Dalej zajmowała się zabijaniem i kopulowaniem, a TO podróżowało wraz z nią. Kiedy zabiła mniejszą od siebie, okazało się to bardzo ciekawe. W ramach eksperymentu TO przeniosło się do ciała mniejszej jaszczurki. Przebywanie w tej, która zabijała, było zabawniejsze, lecz nie prowadziło do naprawdę sensownych wniosków. Przebywanie w tej, która umierała, okazało się wyjątkowo interesujące i prowadziło do pewnych wniosków, lecz nie były one zbyt przyjemne.

Przez pewien czas TO cieszyło się nowymi doświadczeniami. Chociaż odczuwało proste emocje istot, nigdy nie były one bardziej skomplikowane niż oszołomienie. Istoty ciągle nie zauważały TEGO, nie wiedziały, że… Cóż, po prostu niczego nie wiedziały. Były takie ograniczone – a jednak żyły. Żyły i nie zdawały sobie z tego sprawy, nie pojmowały, jak to wykorzystać. Wydawało się to niesprawiedliwe. Niebawem TO znowu się znudziło i ogarnął je gniew.

Aż w końcu, pewnego dnia, zaczęły się pojawiać małpy. Na początku wyglądały nędznie. Były małe, tchórzliwe, hałaśliwe. Lecz TO dostrzegło jedną drobną różnicę: miały ręce, które pozwalały robić zdumiewające rzeczy. TO widziało, jak stają się świadome swoich rąk i zaczynają się nimi posługiwać. Wykorzystywały je do różnych, zupełnie nowych celów: masturbacji, okaleczania się nawzajem, odbierania pożywienia słabszym przedstawicielom swojego gatunku.

TO obserwowało coraz uważniej, zafascynowane. Widziało, jak jedne małpy zabijają inne, a potem uciekają, by się ukryć. Widziało, jak się okradają, lecz tylko wtedy, gdy nikt nie patrzy. Widziało, jak robią sobie straszliwe rzeczy, a potem udają, że nic się nie stało. Kiedy TO patrzyło na małpy, po raz pierwszy wydarzyło się coś cudownego: TO się roześmiało.

W ten sposób narodziła się myśl, która po chwili przybrała klarowną formę.

TO pomyślało z rozbawieniem: Mogę nad tym pracować.

1

Cóż to za księżyc? Nie jasny, lśniący księżyc przeszywającego szczęścia, bynajmniej. Ach, płynie, skomli i skwierczy jak tania świeczka, imitacja tego, czym powinien być, lecz nie ma w nim pasji. Temu księżycowi brak siły, by unieść mięsożerców do lotu po radosnym nocnym niebie ku ekstazie krojenia i cięcia. Zamiast tego zerka nieśmiało przez czyściutkie okno, oświetlając zachwyconą, zadowoloną kobietę, która przysiadła na skraju kanapy i mówi o kwiatach, kanapkach i Paryżu.

Paryżu?

Tak, z poważną, okrągłą jak księżyc twarzą szczebioce egzaltowanym, donośnym głosem właśnie o Paryżu. Znowu.

Więc cóż to za księżyc, zdyszany, uśmiechnięty, obszyty koronką szyderstwa? Uderza słabo w okno, lecz nie może się dostać do środka, przebić słodkiej, mdlącej paplaniny. I jakiż Mroczny Mściciel mógłby siedzieć w fotelu po drugiej stronie pokoju, gapić się mętnym wzrokiem i udawać, że słucha, jak to w tej chwili robi biedny Otumaniony Dexter?

Ach, to nie księżyc, tylko miesiąc miodowy – rozwija w ciemnym salonie sztandar małżeństwa, wzywa wszystkich do szeregu i sygnalizuje trąbką początek szarży. Do kościoła, drodzy przyjaciele, bo Drapieżny Donżuan Dexter ma się żenić! Zbliża się rydwan czystego szczęścia ciągnięty przez śliczną Ritę, która, jak się okazało, przez całe życie marzyła o podróży do Paryża.

Małżeństwo, miesiąc miodowy w Paryżu… Czy te słowa pasują do zdania, w którym jest jakakolwiek wzmianka o Widmowym Rzeźniku?

Czy naprawdę możemy sobie wyobrazić nagle spoważniałego lub głupkowato uśmiechniętego nożownika przed ołtarzem prawdziwego kościoła, we fraku i muszce w stylu Freda Astaire’a, wsuwającego obrączkę na biały palec na oczach rozpromienionych gości, którzy pociągają nosami? Czy możemy sobie wyobrazić Demona Dextera w szortach z madrasu, gapiącego się na wieżę Eiffla i chłepcącego café au lait przy Łuku Triumfalnym? Czy możemy go sobie wyobrazić, jak trzyma Ritę za rękę i spaceruje, upojony, wzdłuż Sekwany albo gapi się bezmyślnie na każdą z krzykliwych ozdób wystawionych w Luwrze?

Naturalnie mógłbym odbyć pielgrzymkę do Rue Morgue, mekki seryjnych morderców.

Lecz zachowajmy przez chwilę trochę powagi. Dexter w Paryżu?! Przede wszystkim czy Amerykanów w ogóle wpuszczają jeszcze do Francji?! I na koniec: Dexter w Paryżu?! By spędzić miesiąc miodowy?! Jak ktoś o mrocznym hobby Dextera mógłby w ogóle brać pod uwagę coś tak banalnego? Jak ktoś, kto uważa seks za coś równie interesującego jak prowadzenie księgowości, może się żenić? Krótko mówiąc, czy Dexter naprawdę zamierza to zrobić?! Czy, w imię wszystkiego, co złe, mroczne i śmiercionośne, może to być prawda?!

Wszystkie te pytania wydają się bardzo trafne i rozsądne. I, szczerze mówiąc, trochę trudno na nie odpowiedzieć, nawet mnie samemu. Lecz oto znoszę chińską torturę wody, słuchając Rity mówiącej o swoich oczekiwaniach, i zastanawiam się, czy Dexter jest w stanie to wszystko znieść.

Cóż, Dexter jest w stanie to wszystko znieść, bo musi, częściowo po to, by w dalszym ciągu skutecznie się maskować, a nawet robić to jeszcze lepiej – aby nikt na świecie się nie zorientował, kim naprawdę jest. Trudno uznać Dextera za osobę, z którą chciałoby się siedzieć przy stole w chwili, gdy gaśnie światło – zwłaszcza gdy wokół leżą noże. I oczywiście potrzeba mnóstwo wytężonej pracy, by nikt się nie dowiedział, że Dexterem kieruje Mroczny Pasażer, którego cichy, jedwabisty szept rozlega się w ciemności z tylnego siedzenia. Od czasu do czasu Pasażer zajmuje miejsce z przodu, ujmuje kierownicę i wiezie nas do Parku Niewyobrażalnych Rozrywek. Owce nie powinny się dowiedzieć, że Dexter jest wilkiem.

Dlatego Pasażer i ja bardzo ciężko pracujemy nad swoim kamuflażem. Przez kilka ostatnich lat byliśmy Dexterem Umawiającym Się Na Randki, pokazując światu optymistyczne, a przede wszystkim normalne oblicze. Rita odgrywała w tym uroczym przedstawieniu rolę narzeczonej i pod wieloma względami okazało się to idealnym układem, ponieważ nie interesowała się seksem, podobnie jak ja, a jednak zależało jej na towarzystwie Mężczyzny, Który Ją Rozumie. A Dexter naprawdę rozumie. Nie ludzi, romanse, miłość i inne bzdury. Nie, Dexter zna morderczo uśmiechniętą granicę – wie, jak wybrać wśród mieszkańców Miami najgodniejszego kandydata do ostatecznej, mrocznej elekcji do skromnego Panteonu Dextera. Kandydatów jest bardzo wielu.

Nie daje to stuprocentowej gwarancji, że Dexter to uroczy towarzysz; jego urok powstał w wyniku wieloletnich ćwiczeń i jest sztucznym produktem eksperymentów laboratoryjnych. Niestety, biedna Rita – ofiara nieszczęśliwego pierwszego małżeństwa, w którym dochodziło do aktów przemocy – nie potrafi odróżnić margaryny od masła.

A zatem wszystko w porządku. Dexter i Rita przez dwa lata uczestniczyli w życiu towarzyskim Miami, zauważani i podziwiani przez wszystkich. Później, w wyniku serii wydarzeń, które oświecony obserwator mógłby przyjąć ze sceptycyzmem, Dexter i Rita przypadkiem się zaręczyli. Im dłużej się głowiłem, jak uniknąć czekającego mnie absurdalnego losu, tym lepiej zdawałem sobie sprawę, iż to logiczny etap w ewolucji mojego kamuflażu. Żonaty Dexter – Dexter z dwójką gotowych dzieci! – z pewnością zupełnie nie pasuje do tego, czym naprawdę jestem. Zmiana o charakterze jakościowym, ogromny krok do przodu, przejście na zupełnie nowy poziom.

Jest także dwoje dzieci.

Może się wydawać dziwne, że osoba zainteresowana wiwisekcją istot ludzkich może lubić dzieci Rity, ale to prawda. Lubię Cody’ego i Astor. Nie rozczulam się na myśl o wyrwanym zębie, gdyż wymagałoby to umiejętności odczuwania emocji; jestem szczęśliwy, że nie cierpię na tę przypadłość. Ogólnie rzecz biorąc, dzieci wydają mi się znacznie bardziej interesujące niż dorośli i szczególną irytację wywołują we mnie ludzie, którzy je krzywdzą. Od czasu do czasu specjalnie ich wyszukuję. A gdy wytropię takiego drapieżnika i jestem pewien, że rzeczywiście zrobił to, co zrobił, sprawiam, że nigdy więcej nie zrobi już niczego – jestem przy tym bardzo szczęśliwy i nie gryzie mnie sumienie.

Dlatego to, że Rita miała dwoje dzieci z katastrofalnego pierwszego małżeństwa, wcale mnie nie zniechęcało, zwłaszcza że potrzebowały specjalnej pomocy rodzicielskiej Dextera, by ich nieopierzeni Mroczni Pasażerowie grzecznie siedzieli przypięci pasami na Mrocznych Tylnych Siedzeniach, nim nauczą się samodzielnie prowadzić auta. Ponieważ, zapewne wskutek szkód psychicznych, a nawet fizycznych, jakie odnieśli z rąk swojego ojca narkomana, Cody i Astor przeszli na Mroczną Stronę, podobnie jak ja. A teraz mieli się stać moimi dziećmi, zarówno w sensie prawnym, jak i duchowym. Prawie zaczynałem czuć, że życie ma mimo wszystko jakiś głębszy sens.

Istniały zatem bardzo dobre powody, by Dexter to wszystko przecierpiał – ale Paryż?! Nie wiem, skąd się bierze opinia, że Paryż jest romantyczny. Czy ktokolwiek, nie licząc Francuzów i Lawrence’a Welka, może uważać, że akordeon ma w sobie coś seksownego? I czy nie stało się oczywiste, że nikt tam nie lubi Amerykanów? A poza tym Francuzi upierają się, by mówić po francusku, prawda?

Może Ricie namieszał w głowie jakiś stary film opowiadający o dziarskiej, odważnej blondynce i romantycznym brunecie, którzy spacerują wokół wieży Eiffla i śmieją się z wrogich spojrzeń lubieżnego mężczyzny noszącego beret i palącego gauloise’y, gdy w tle rozlega się modernistyczna muzyka? A może słuchała płyty Jacques’a Brela i doszła do wniosku, że przemawia do jej duszy? Kto to może wiedzieć? Tak czy inaczej, w konwencjonalnym umyśle Rity utkwiło przeświadczenie, że Paryż to stolica wyrafinowanego romantyzmu; nie dałoby się jej tego wyperswadować bez poważnej operacji chirurgicznej.

Nieustannie debatowaliśmy o zaletach dań z kurcząt i ryb, wina i barku samoobsługowego, a teraz pojawiły się serie pełnych dygresji monologów o Paryżu. Wydawało się, że Rita cierpi na monomanię. Na pewno stać nas na tygodniowy pobyt, będziemy mogli zwiedzić ogród Tuileries i Luwr – może obejrzelibyśmy sztukę Moliera w Comédie-Française? Podziwiałem głębię jej studiów. Mnie Paryż przestał interesować dawno temu, gdy się dowiedziałem, że znajduje się we Francji.

Na szczęście nie musiałem szukać grzecznego sposobu informowania jej o tym, gdyż do pokoju cicho wślizgnęli się Cody i Astor. Nie biegają z wrzaskiem po domu jak większość dzieci w wieku około siedmiu, dziesięciu lat. Jak już wspomniałem, ich drogi biologiczny ojciec wyrządził im wielką krzywdę; jedna z konsekwencji polega na tym, że poruszają się bardzo cicho – przenikają do pomieszczeń drogą osmozy. Najpierw ich nie ma, a po chwili stoją cicho w pobliżu i czekają, by ich zauważyć.

– Chcemy się pobawić w chowanego – rzekła Astor. Odzywała się w imieniu swoim i brata; Cody wypowiadał najwyżej kilka słów dziennie. Nie był głupi, bynajmniej. Po prostu zwykle wolał milczeć. W tej chwili popatrzył na mnie i kiwnął głową.

– Och – westchnęła Rita, przerywając swoje rozważania na temat kraju Rousseau, Kandyda i Jerry’ego Lewisa. – Cóż, w takim razie może…

– Chcemy się pobawić z Dexterem w chowanego – dodała Astor i Cody energicznie pokiwał głową.

Rita zmarszczyła brwi.

– Szkoda, że nigdy nie rozmawialiśmy o tym wcześniej, ale czy nie uważasz, że Cody i Astor… Czy nie powinni zacząć się zwracać do ciebie jakoś inaczej niż po prostu „Dexter”? To się wydaje takie…

– Może mon papere? – spytałem. – Albo Monsieur le Comte?

– A może nie? – mruknęła Astor.

– Po prostu myślę… – rzekła Rita.

– „Dexter” jest w porządku – stwierdziłem. – Przyzwyczaili się tak do mnie mówić.

– To brzmi tak, jakby nie okazywali ci szacunku – zauważyła Rita.

Popatrzyłem na Astor.

– Pokaż swojej mamie, że potrafisz powiedzieć „Dexter” z szacunkiem – poprosiłem.

– Proooooooszę! – odrzekła, przewracając oczyma.

Uśmiechnąłem się do Rity.

– Widzisz? Ma dziesięć lat. Nie potrafi niczego powiedzieć z szacunkiem.

– Cóż, tak, ale… – zaczęła Rita.

– Wszystko jest w porządku, dzieci zachowują się grzecznie – powiedziałem. – Ale Paryż…

– Chodźmy na dwór – odezwał się Cody. Popatrzyłem nań ze zdziwieniem. Cztery sylaby, czyli długa oracja jak na niego.

– Dobrze – odezwała się Rita. – Skoro rzeczywiście myślisz…

– Prawie nigdy nie myślę – przerwałem. – To zaburza funkcjonowanie mózgu.

– To nie ma sensu – wtrąciła Astor.

– Nie musi mieć sensu. To prawda – odparłem.

Cody pokręcił głową.

– Pobawmy się w chowanego – powiedział. Nie chcąc mu przerywać, w milczeniu wyszedłem za nim do ogrodu.

2

Cudowne plany Rity nabierały kształtu, lecz oczywiście nie żyłem w świecie, gdzie istniały tylko radość i truskawki. Miałem również prawdziwą pracę. Ponieważ Dexter jest z natury wyjątkowo sumienny, chętnie się nią zająłem. Przez ostatnie dwa tygodnie bez pośpiechu kończyłem nowe malowidło, wymagające ostatnich, nielicznych pociągnięć pędzla. Młody dżentelmen, który stał się dla mnie źródłem inspiracji, odziedziczył mnóstwo pieniędzy i wszystko wskazywało na to, że wydaje je na okropne, mordercze eskapady; zacząłem żałować, że również nie jestem bogaty. Nazywał się Alexander Macauley, choć przedstawiał się jako „Zander”. Wydawało mi się to nieco afektowane, lecz może o to chodziło. W końcu był w stu procentach kimś w rodzaju eleganckiego hipisa czerpiącego dochody z funduszy powierniczych, człowiekiem, który nigdy naprawdę nie pracował i zajmował się beztroskimi rozrywkami o takim charakterze, że moje puste serce zabiłoby z radością, gdyby tylko Zander odznaczał się lepszym smakiem w wyborze ofiar.

Źródłem majątku Macauleyów były olbrzymie stada bydła, niekończące się plantacje cytrusów i zwałowanie odpadów fosforanowych w jeziorze Okeechobee. Zander często przyjeżdżał do ubogich dzielnic miasta, by hojnie wspomagać bezdomnych. Nielicznych, wybranych biedaków, którym naprawdę chciał ułatwić rozpoczęcie nowego życia, zabierał na swoje rodzinne ranczo, gdzie podejmowali pracę – dowiedziałem się tego z łzawego artykułu w gazecie opisującego z podziwem jego działalność charytatywną.

Oczywiście Dexter popiera dobroczynność. Jestem jej gorącym zwolennikiem, ponieważ prawie zawsze jest ona sygnałem ostrzegawczym, że pod maską Matki Teresy kryje się coś nikczemnego, złego i zabawnego. Nie wątpię, że gdzieś w głębi ludzkiego serca naprawdę żyje duch łagodnej, troskliwej dobroci opartej na miłości bliźniego. Jasne, że tak. Musi gdzieś tam być. Po prostu ja nigdy go nie widziałem. Ponieważ nie posiadam ani cech ludzkich, ani serca, jestem zmuszony polegać na osobistych doświadczeniach, z których wynika, że najchętniej okazujemy litość swoim bliskim i na tym się kończy.

Dlatego kiedy widzę bogatego, przystojnego i z wyglądu normalnego młodego człowieka, który wyrzuca garściami pieniądze, by pomóc uciemiężonym biedakom, trudno mi przyjąć jego altruizm za dobrą monetę, niezależnie od tego, jak pięknie to wygląda. W końcu ja również potrafię tworzyć własny obraz, z którego wynika, że jestem uroczy i niewinny. Wszyscy wiemy, jak bardzo jest on autentyczny, prawda?

Na szczęście dla spójności mojego światopoglądu Zander nie był inny niż wszyscy, tylko znacznie bogatszy. A odziedziczone pieniądze sprawiły, że stał się nieco niedbały. Z drobiazgowych zeznań podatkowych, do których dotarłem, wynikało, że rodzinne ranczo jest niezamieszkane i że nie jest tam prowadzona żadna działalność gospodarcza. Oznaczało to, że gdziekolwiek Zander zabiera swoich drogich brudnych przyjaciół, nie pracują oni na wsi, zdrowi i szczęśliwi.

Ponadto okazało się, że towarzyszą oni swojemu nowemu przyjacielowi Zanderowi na bosaka. W specjalnym pokoju w ślicznej rezydencji w Coral Gables, zabezpieczonym przed włamaniem przez kilka bardzo sprytnych, kosztownych zamków, których otwarcie zajęło mi prawie pięć minut, Zander przechowywał trochę pamiątek. Doskonale wiem, że narażanie się na takie ryzyko jest bardzo głupie, gdy się jest potworem, jednak ja również przechowuję pamiątki. Jeżeli któregoś dnia ciężko pracujący policjant prowadzący śledztwo natrafi na moją kasetkę, znajdzie tylko kolekcję szkiełek mikroskopowych z pojedynczymi kroplami krwi i nie będzie w stanie udowodnić, że mają one coś wspólnego z jakimikolwiek morderstwami.

Zander nie był taki sprytny. Zachował po jednym bucie każdej ze swoich ofiar i miał nadzieję, że bogactwo i zaryglowane drzwi zabezpieczą jego tajemnice.

Doprawdy niesłychane! Nic dziwnego, że potwory mają złą reputację. Cóż za niewyobrażalna naiwność – buty?! Buty, na wszystko, co mroczne?! Czy ktoś może na serio robić coś takiego? Staram się być tolerancyjny i rozumieć słabostki bliźnich, lecz to już przesada! Czy przepocony, zabłocony, dwudziestoletni trampek może mieć w sobie coś atrakcyjnego? Jak można zostawiać takie obuwie na widoku?! Czułem się prawie obrażony.

Naturalnie Zander myślał, że jeśli kiedykolwiek zostanie złapany, stać go będzie na wynajęcie najlepszych adwokatów na świecie, którzy sprawią, że sąd skaże go na prace społeczne – byłaby w tym jakaś ironia, ponieważ od tego właśnie wszystko się zaczęło. Jednak nie przewidział, że schwyta go Dexter, a nie policja. I że jego proces odbędzie się w Trybie Doraźnym Mrocznego Pasażera, gdzie nie ma adwokatów – chociaż naturalnie mam nadzieję, że któregoś dnia trafię na jednego z nich – i gdzie wyrok jest ostateczny.

Czy but jest naprawdę wystarczającym dowodem? Nie miałem wątpliwości co do winy Zandera. Nawet gdyby Mroczny Pasażer nie śpiewał arii przez cały czas, gdy patrzyłem na buty, doskonale wiedziałem, co oznacza taka kolekcja – jeśli pozostawię Zandera samemu sobie, zdobędzie następne egzemplarze obuwia. Byłem zupełnie pewien, że to zły człowiek, i bardzo pragnąłem odbyć z nim rozmowę przy świetle księżyca, by przekazać mu kilka sarkastycznych uwag. Musiałem jednak mieć absolutną pewność – nakazywał to Kodeks Harry’ego.

Zawsze przestrzegałem szczegółowych zasad ustanowionych przez Harry’ego, mojego ojczyma, policjanta, który nauczył mnie, jak być tym, czym jestem. To on mi pokazał, jak usunąć ślady z miejsca przestępstwa z policyjnym profesjonalizmem, i nauczył mnie staranności w wyborze partnerów do tańca. Gdyby istniały jakiekolwiek wątpliwości, nie mógłbym zaprosić Zandera do zabawy.

A teraz? Żaden sąd na świecie nie uznałby Zandera za winnego wyłącznie na podstawie posiadania kolekcji obuwia – można by mu zarzucić tylko fetyszyzm sprzeczny z zasadami higieny. Jednak żaden sąd na świecie nie dysponował zeznaniami Mrocznego Pasażera, idealnego biegłego – cichy, wewnętrzny głos żądał działania i nigdy się nie mylił. Jego syk stawał się coraz bardziej natarczywy; coraz trudniej było mi zachować spokój i bezstronność. Chciałem zaprosić Zandera do Ostatecznego Tańca; potrzebowałem tego jak powietrza.

Chciałem, naturalnie – lecz wiedziałem, jak zareagowałby Harry. To za mało. Nauczył mnie, że aby uzyskać pewność co do osoby zabójcy, należy odnaleźć zwłoki, ale Zander zdołał je ukryć tak sprytnie, że nie potrafiłem ich odszukać. Bez zwłok pragnienie to za mało.

Wróciłem do materiałów zgromadzonych w trakcie prywatnego śledztwa, by sprawdzić, gdzie Zander może przechowywać kolekcję zapeklowanych ciał. Dom nie wchodził w grę. Odwiedziłem go i znalazłem tylko muzeum butów, a Mroczny Pasażer zwykle bezbłędnie wykrywa kolekcje zwłok. Poza tym w domu brakowało miejsca – na Florydzie nie ma piwnic, a Zander mieszkał w dzielnicy, gdzie nie mógłby kopać na podwórku ani przenosić ciał w taki sposób, by nikt go nie zauważył. Krótka konsultacja z Pasażerem przekonała mnie, że człowiek, który umieszcza swoje pamiątki na płytach z orzechowego drewna, z pewnością starannie pozbywa się resztek.

Stare ranczo świetnie by się nadawało, lecz w czasie krótkiej wizyty nie natrafiłem na żadne ślady. Było oczywiste, że od dawna nikt się tam nie pojawia; nawet podjazd był zarośnięty.

Szukałem dalej. Zander kupił apartament na wyspie Maui na Hawajach, lecz było to stanowczo za daleko. Miał też kilka hektarów ziemi w Karolinie Północnej – możliwe, lecz nie bardzo wierzyłem, że mógłby jechać dwanaście godzin ze zwłokami w samochodzie. Posiadał akcje firmy, która próbowała zagospodarować Toro Key, niewielką wysepkę na południe od Cape Florida. Jednak wyspa należąca do prywatnej spółki nie wchodziła w rachubę – kręciło się tam zbyt wiele osób. Przypomniałem sobie, jak usiłowałem przybić do brzegu na Toro Key, gdy byłem młodszy, i napotkałem uzbrojonych strażników, którzy odpędzali intruzów. Zander musiał ukryć zwłoki w innym miejscu.

Posiadał liczne pakiety akcji i aktywa, lecz tylko jedno pasowało – piętnastometrowy jacht Cigarette. Jeden z potworów, którego zabiłem, wykorzystywał jacht do pozbywania się zwłok. To bardzo proste – wystarczy obciążyć ciało, wyrzucić przez reling i pomachać dłonią na pożegnanie. Schludne, czyste, porządne; żadnych problemów, żadnych świadków, żadnych dowodów.

I żadnych szans na znalezienie zwłok. Zander trzymał swoją łódź w Royal Bay Yacht Club, najbardziej luksusowym porcie jachtowym w Coconut Grove. Miał on znakomitą ochronę, zbyt dobrą, by uśmiechnięty Dexter mógł się tam zakraść z wytrychem. Z portu korzystali wyłącznie nieprzyzwoicie bogaci multimilionerzy, którym zapewniano pełną obsługę – pracownicy portu pucowali cumy jachtów, gdy przybiły do przystani. Właściciel łodzi nie musiał nawet tankować paliwa; wystarczyło zatelefonować i jacht czekał w gotowości do wyjścia w morze z szampanem w kubełku z lodem w kokpicie. Przez całą dobę wszędzie roiło się od uzbrojonych strażników, którzy uśmiechali się sympatycznie, grzecznie pozdrawiali właścicieli łodzi i strzelali do każdego, kto próbował przejść przez ogrodzenie.

Nie miałem szans na dostanie się na jacht. Byłem przekonany, że Zander wykorzystuje go do pozbywania się zwłok, i tak samo uważał Mroczny Pasażer, co wydawało się jeszcze ważniejsze. Ale łódź znajdowała się poza moim zasięgiem.

Irytowało mnie to i frustrowało. Wyobrażałem sobie Zandera z ostatnim trofeum, prawdopodobnie schowanym w wielkiej pozłacanej skrzyni z lodem – telefonował do kapitanatu portu, nakazywał zatankowanie paliwa, po czym przybywał nonszalancko na przystań, a dwaj pracownicy firmy ochroniarskiej Wackenhut Corporation wnosili ciężką skrzynię na pokład jachtu i z szacunkiem machali na pożegnanie. Nie mogłem się dostać na łódź, by to udowodnić. Bez koronnego dowodu Kodeks Harry’ego nie pozwalał mi działać.

Byłem pewien, że mam rację, więc co mi zostawało? Mógłbym próbować przyłapać Zandera na gorącym uczynku w czasie następnej zbrodni. Lecz nie miałem pewności, kiedy ją popełni, a nie mogłem go obserwować przez cały czas. Musiałem od czasu do czasu pojawiać się w pracy oraz w domu, zachowując pozory normalnego życia. Jeśli schemat pozostanie bez zmian, w ciągu kilku najbliższych tygodni Zander zatelefonuje do kapitanatu i każe przygotować jacht, a potem…

Potem kapitan portu, sprawnie kierujący klubem bogaczy, zanotuje, jakie prace wykonano na łodzi – ile paliwa zatankowano, jaki szampan dostarczono i ile detergentu zużyto do umycia przedniej szyby. Umieści te informacje w pliku o nazwie „Macauley” i zapisze w komputerze.

I nagle znaleźliśmy się z powrotem w świecie Dextera, a Pasażer syczał z aprobatą i zachęcał do zajęcia miejsca przy klawiaturze komputera.

Dexter jest skromny, chętnie usuwa się w cień i dobrze zdaje sobie sprawę z ograniczeń swojego ogromnego talentu. Jeśli jednak istnieje jakaś granica moich możliwości zdobywania informacji za pomocą komputera, jeszcze na nią nie natrafiłem. Usiadłem i zabrałem się do pracy.

Włamanie się do komputerów klubu i odnalezienie archiwum zajęło mi niespełna pół godziny. Jasne, istniał dokładny rejestr usług serwisowych. Porównałem go z protokołami zebrań zarządu ulubionej organizacji charytatywnej Zandera, Misji Boskiej Światłości Jednego Świata, która mieściła się na skraju dzielnicy Liberty City. Czternastego lutego zarząd z radością poinformował, iż Wynton Allen opuści jaskinię rozpusty, jaką stanowi Miami, i przeniesie się na ranczo Zandera, by się zrehabilitować uczciwą pracą. A piętnastego lutego Zander wypłynął łodzią w morze i zużył sto trzydzieści dwa litry paliwa.

Jedenastego marca podobne szczęście spotkało Tyrone’a Meeksa i dwunastego marca Zander odbył rejs łodzią.

I tak dalej – za każdym razem, gdy jakiś szczęśliwy bezdomny zostawał wybrany, by prowadzić radosne życie na łonie natury, w ciągu następnej doby Zander wypływał w morze, zużywając duże ilości paliwa.

Nie widziałem zwłok – lecz Kodeks Harry’ego powstał, by działać w lukach systemu, w mrocznej krainie idealnej sprawiedliwości, a nie idealnego prawa. Byłem pewien, Pasażer był pewien, mieliśmy wystarczające dowody, które nas wszystkich zadowalały.

Zander wypłynie w nowy rejs przy świetle księżyca i cały jego majątek nie pomoże mu się utrzymać na wodzie.

3

A zatem w nocy podobnej do wielu innych, gdy księżyc miotał akordy maniackiej muzyki na swoje radośnie krwiożercze dzieci, nuciłem wraz z nim i przygotowywałem się do wyjścia i ostrej zabawy. Dexter zakończył pracę; nadszedł czas rozrywki. Zebranie moich prostych akcesoriów i wyjście z domu powinny zająć tylko chwilę; później ruszę na spotkanie z kłopotliwym właścicielem funduszy powierniczych. Lecz, oczywiście, zbliżał się ślub i już nic nie było proste. Zacząłem się nawet zastanawiać, czy cokolwiek kiedyś znów się stanie proste.

Naturalnie budowałem piękną, prawie niemożliwą do przebicia fasadę z lśniącej, antyseptycznej stali i szkła, by ją przytwierdzić do frontonu Zamku Dextera, pełnego gotyckich horrorów. Bardzo chętnie współuczestniczyłem w przenoszeniu na emeryturę Dawnego Dextera i z tego powodu zajmowałem się „konsolidowaniem naszego życia”, jak to nazwała Rita. W tym wypadku oznaczało to, że muszę opuścić swoje małe, wygodne mieszkanko na skraju Coconut Grove, przeprowadzić się do mającego trzy sypialnie domu Rity dalej na południe, ponieważ było to „rozsądne”. Oczywiście okazało się nie tylko rozsądne, lecz również straszliwie niewygodne. W nowym otoczeniu nie mogłem mieć absolutnie żadnych tajemnic, nawet gdyby mi na tym zależało. A naturalnie mi zależało. Każdy pełen poświęcenia, odpowiedzialny ogr ma swoje sekrety; nie chciałem, by o pewnych rzeczach wiedział ktokolwiek oprócz mnie.

Istniały na przykład wyniki moich studiów na temat potencjalnych towarzyszy zabaw, a ponadto niewielka drewniana kasetka, bardzo cenna, zawierająca czterdzieści jeden szkiełek mikroskopowych. Na każdym z nich znajdowała się kropelka zakrzepłej krwi symbolizująca życie jednego potwora, którego zabiłem własnymi rękoma – kompletny diariusz mojego życia wewnętrznego. Nie zostawiam wielkich stosów gnijącego mięsa. Nie jestem niechlujnym, partackim rzeźnikiem, który morduje jak szaleniec, tylko wyjątkowo czystym, starannym rzeźnikiem, który morduje jak szaleniec. Zawsze bardzo dokładnie pozbywam się resztek i gdyby jakiś okrutny, nieubłagany wróg postanowił dowieść, że jestem krwiożerczym potworem, trudno by mu było się zorientować, czym tak naprawdę są moje szkiełka.

Mimo to konieczność tłumaczenia, skąd się wzięły, mogłaby w końcu doprowadzić do kłopotliwych pytań, nawet gdybym musiał udzielać odpowiedzi kochającej żonie – a tym bardziej groźnemu nieprzyjacielowi, który postanowiłby mnie zniszczyć. Jakiś czas temu pojawił się w Miami taki policjant – sierżant Doakes. Chociaż oficjalnie ciągle żył, zacząłem o nim myśleć w czasie przeszłym, ponieważ miał wielkiego pecha i stracił stopy, dłonie oraz język. Z pewnością nie był w odpowiedniej formie fizycznej, by mnie postawić przed obliczem sprawiedliwości, choć niewątpliwie na to zasługiwałem. Ale zdawałem sobie sprawę, że skoro pojawił się jeden groźny przeciwnik, prędzej czy później będą następni.

Z tego powodu prywatność wydawała mi się bardzo ważna – nigdy nie lubiłem się afiszować swoimi sprawami osobistymi. Jeśli się dobrze orientuję, nikt nigdy nie zaglądał do mojej kasetki ze szkiełkami. Jednak nigdy wcześniej nie miałem narzeczonej sprzątającej mój pokój ani nie mieszkałem pod jednym dachem z dwojgiem wścibskich dzieci, które mogłyby grzebać w moich rzeczach, by się czegoś więcej dowiedzieć o Mrocznym Tacie Dexterze.

Wydawało się, że Rita rozumie moją potrzebę prywatności, chociaż na szczęście nie znała jej powodów, i poświęciła swój pokój do szycia, zmieniając go w coś, co nazwała „gabinetem Dextera”. Miał się tam znaleźć mój komputer, nieliczne książki i płyty CD, a ponadto kasetka z drzewa różanego ze szkiełkami mikroskopowymi. Ale czy mógłbym ją tu trzymać? Potrafiłbym z łatwością wytłumaczyć wszystko Cody’emu i Astor – lecz co powiedzieć Ricie? Czy powinienem ukryć swoje rzeczy? Zbudować sekretne przejście zamaskowane półkami na książki, za którymi znajdowałyby się kręcone schody prowadzące do mrocznej kryjówki w podziemiach? A może umieścić kasetkę na dnie pojemnika z kremem do golenia? Był to trudny problem.

Jak dotychczas unikałem konieczności jego rozwiązania, gdyż zachowałem swoje stare mieszkanie. Mimo to trzymałem w gabinecie kilka prostych akcesoriów, jak noże do filetowania i taśma klejąca – łatwo mogłem to wytłumaczyć zamiłowaniem do wędkarstwa i klimatyzacji. Postanowiłem poszukać rozwiązania później. W tej chwili czułem na kręgosłupie łaskoczący dotyk lodowatych palców i koniecznie chciałem punktualnie przybyć na spotkanie z zepsutym młodym człowiekiem.

Poszedłem do gabinetu poszukać granatowej nylonowej torby sportowej, której używam w uroczyste dni. Wyjąłem ją z szafy, czując na języku coraz ostrzejszy smak niecierpliwości, i schowałem swoje zabawki: nową rolkę taśmy klejącej, nóż do filetowania, rękawice, jedwabną maskę i zwój nylonowej linki na wypadek, gdyby zdarzyło się coś nieprzewidzianego. Wszystko przygotowane. Czułem, że moje żyły wypełnia stalowe podniecenie, w mojej głowie rozlegała się coraz głośniejsza, dzika muzyka i słyszałem mocne tętno Pasażera, który nakazywał mi wreszcie wyruszyć, zacząć, wziąć się do pracy. Odwróciłem się, by wyjść…

I zobaczyłem dobraną parę poważnych dzieci, które spoglądały na mnie wyczekująco.

– On chce iść – rzekła Astor, a Cody kiwnął głową, patrząc na mnie wielkimi, nieruchomymi oczyma.

Szczerze wierzę, że wszyscy ludzie, którzy mnie znają, uważają mnie za człowieka dowcipnego i obdarzonego darem wymowy, lecz gdy odtworzyłem w myśli słowa Astor i próbowałem nadać im sens inny niż to, co oznaczały, zdołałem wydać z siebie tylko kilka bardzo ludzkich dźwięków:

– Eee… Kto…? Gdzie…?

– Z tobą – stwierdziła cierpliwie Astor, jakby przemawiała do upośledzonej umysłowo pokojówki. – Cody chce iść z tobą dziś wieczorem.

Rozważając to z pewnej perspektywy, łatwo zauważyć, że problem musiał się prędzej czy później pojawić. Trzeba mi również oddać sprawiedliwość (jest to dla mnie bardzo ważne), że się tego spodziewałem – ale później. Nie teraz. Nie na progu mojej Nocy Potrzeby, nie w chwili, gdy zjeżyły mi się włosy na karku i czułem czysty, gwałtowny przymus, by wyślizgnąć się w noc, wypełniony lodowatą, stalową furią…

Było jasne, że sytuacja wymaga poważnego namysłu, lecz wszystkie moje nerwy głośno żądały, bym wyskoczył przez okno i uciekł w noc. Jednak Cody i Astor ciągle stali przede mną, toteż odetchnąłem głęboko i zacząłem się zastanawiać.

Ostrą, lśniącą, stalową duszę Dextera Mściciela wykuto z traumy doznanej w dzieciństwie, tak gwałtownej, że zupełnie o niej nie pamiętałem. To właśnie ona uczyniła mnie tym, czym jestem, i z pewnością byłbym z tego powodu rozżalony i nieszczęśliwy, gdybym potrafił cokolwiek odczuwać. Cody’ego i Astor skrzywdzono w podobny sposób – byli bici i upokarzani przez ojca, narkomana skłonnego do przemocy, aż wreszcie oni również na zawsze zapomnieli o słońcu i lizakach. Mój mądry ojczym, który mnie wychował, zdawał sobie sprawę, że nie można tego cofnąć, że nie można wepchnąć węża z powrotem do jaja.

Ale można go wytresować. Harry właśnie to ze mną zrobił, ukształtował mnie w taki sposób, że polowałem tylko na inne mroczne drapieżniki, potwory i żywe trupy, które krążą po Miami w przebraniach z ludzkiej skóry w poszukiwaniu żeru. Odczuwałem niepowstrzymaną chęć zabijania, niezmienną, niemożliwą do wykorzenienia, lecz Harry nauczył mnie tropić i likwidować tylko tych, którzy zgodnie z jego rygorystycznymi policyjnymi zasadami naprawdę na to zasługiwali.

Kiedy odkryłem, że Cody jest taki sam, przyrzekłem sobie, że podążę Drogą Harry’ego, przekażę chłopcu to, czego się nauczyłem, wychowam go w duchu Mrocznej Sprawiedliwości. Łączyło się z tym jednak mnóstwo problemów, wyjaśnień i nauk. Zanim Harry pozwolił mi się bawić z czymś bardziej skomplikowanym niż bezpańskie zwierzęta, minęło niespełna dziesięć lat. Jak dotychczas nawet nie zacząłem uczyć Cody’ego i chociaż czułem się trochę jak Mistrz Jedi, nie mogłem tego zrobić w tej chwili. Wiedziałem, że Cody będzie kiedyś musiał się zmierzyć z tym, że jest taki jak ja, i naprawdę chciałem mu pomóc – lecz nie tego wieczoru. Nie gdy za oknem rozlegała się wesoła muzyka księżyca, ciągnąc mnie niczym żółty pociąg towarowy przyczepiony do mojego mózgu.

– Ja przecież nie… – zacząłem, zamierzając wszystkiemu zaprzeczyć. Lecz patrzyli na mnie z takim słodkim wyrazem chłodnej pewności, że umilkłem. – Nie – rzekłem w końcu. – Cody jest stanowczo za mały.

Zerknęli na siebie szybko, nie wypowiadając ani słowa, ale miałem wrażenie, że odbyli długą rozmowę.

– Mówiłam mu, że to powiesz – zauważyła Astor.

– Miałaś rację – odparłem.

– Przecież obiecałeś, że wszystko nam pokażesz, Dexter – odezwała się.

– Pokażę, ale nie teraz – przyrzekłem, czując widmowe palce, które powoli posuwały się wzdłuż mojego kręgosłupa, próbując uzyskać nade mną kontrolę, wypychając mnie za drzwi.

– Kiedy? – spytała.

Popatrzyłem na dzieci i poczułem wyjątkowo dziwne połączenie emocji. Dzikiej niecierpliwości – nie mogłem się już doczekać, by wyjść i kroić – towarzyszyło pragnienie okrycia Cody’ego i Astor miękkim kocem i zamordowania każdej istoty, jaka się do nich zbliży. Gdzieś w głębi, jako uzupełnienie, pojawiała się chęć rozbicia im tępych głów, trzasnąwszy nimi o siebie.

Czyżbym wreszcie stał się ojcem?

Cała powierzchnia mojego ciała płonęła chłodnym ogniem wywołanym pragnieniem wyjścia, rozpoczęcia, zrobienia tego, co potężne i bezimienne, lecz wziąłem bardzo głęboki oddech i zrobiłem obojętną minę.

– Jutro idziecie do szkoły i już prawie pora spać – odpowiedziałem.

Popatrzyli na mnie, jakbym ich oszukał, i przypuszczam, że rzeczywiście ich oszukałem, gdy zmieniłem reguły gry i zacząłem udawać Tatę Dextera, choć uważali, że rozmawiają z Demonem Dexterem. Mimo to miałem rację. Doprawdy, małych dzieci nie można zabierać późnym wieczorem na wypruwanie wnętrzności i spodziewać się, że następnego dnia będą pamiętać lekcje. Chociaż miałem nad nimi przewagę i mogłem wypić dowolną ilość kubańskiej kawy, pojawienie się rano w pracy po jednej z moich małych przygód przychodziło mi z dużym trudem. Poza tym byli jeszcze zbyt mali.

– Teraz zachowujesz się jak dorosły – stwierdziła Astor z miażdżącą pogardą dziesięcioletniej dziewczynki.

– Przecież jestem dorosły – odrzekłem. – I próbuję postępować w sposób, jaki jest dla was dobry. – Wypowiadając te słowa, czułem ból zębów wywołany walką z narastającą potrzebą, lecz mówiłem poważnie, co jednak nie złagodziło wyrazu bezbrzeżnej pogardy, z jaką na mnie patrzyli.

– Myśleliśmy, że jesteś inny – oznajmiła Astor.

– Nie wiem, jak mógłbym być jeszcze bardziej inny i dalej wyglądać jak człowiek – odparłem.

– To niesprawiedliwe – stwierdził Cody. Spojrzeliśmy sobie w oczy i ujrzałem maleńką czarną bestię, która uniosła łeb i ryknęła na mnie.

– Tak, niesprawiedliwe – odrzekłem. – W życiu nic nie jest sprawiedliwe. „Sprawiedliwość” to brzydkie słowo i byłbym wdzięczny, gdybyście go nie używali w mojej obecności.

Cody spoglądał na mnie przez chwilę twardym wzrokiem z wyrazem zawodu i wyrachowania, jakiego nigdy wcześniej nie widziałem w jego oczach. Nie miałem pojęcia, czy powinienem go zganić, czy pochwalić.

– To niesprawiedliwe – powtórzył.

– Posłuchajcie – odezwałem się. – Dobrze się na tym znam. To pierwsza lekcja. Normalne dzieci chodzą wcześnie spać, gdy mają rano iść do szkoły.

– Nie jesteśmy normalnymi dziećmi – odparł, wysuwając dolną wargę do przodu na niesamowitą odległość.

– Właśnie na tym polega problem – zauważyłem. – Dlatego zawsze musicie normalnie wyglądać, normalnie postępować, starać się, by wszyscy myśleli, że jesteście normalni. A poza tym powinniście słuchać moich poleceń, bo inaczej niczego was nie nauczę. – Nie wydawał się całkowicie przekonany, lecz wyraźnie miękł. – Musicie mi ufać i robić to, co każę, Cody – dorzuciłem.

– Musimy? – powtórzył.

– Tak, musicie – odpowiedziałem z naciskiem.

Wpatrywał się we mnie przez dłuższą chwilę, a następnie popatrzył na siostrę, która odwzajemniła jego spojrzenie. Był to cudowny przykład niemej komunikacji: wiedziałem, że prowadzą długą, bardzo skomplikowaną rozmowę, lecz nie wydali żadnego dźwięku, aż w końcu Astor wzruszyła ramionami i odwróciła się z powrotem w moją stronę.

– Musisz przyrzec – powiedziała.

– W porządku – rzekłem. – Co mam przyrzec?

– Że zaczniesz nas uczyć – odparła, a Cody kiwnął głową. – Wkrótce.

Wziąłem głęboki oddech. W gruncie rzeczy nie mam żadnych szans na pójście do nieba, którego istnienie uważam za bardzo wątpliwe. Nie mogłem na to liczyć nawet przed zawarciem umowy z dziećmi. Ale teraz, gdy zgodziłam się zmienić te dwa małe, nieokrzesane potwory w schludne, starannie wyszkolone małe potwory – cóż, miejmy nadzieję, że moje wątpliwości są uzasadnione.

– Przyrzekam – odpowiedziałem. Spojrzeli na siebie, potem na mnie i wyszli, a ja zostałem z torbą pełną akcesoriów, pilnym zadaniem do wykonania i poczuciem, że nie muszę się już tak bardzo śpieszyć.

Czy to tak wygląda normalne życie rodzinne? Skoro to prawda, jak można coś takiego wytrzymać? Po co ludziom więcej niż jedno dziecko, po co w ogóle dzieci? Czekało mnie ważne, satysfakcjonujące zadanie i nagle przeszkodziło mi coś, z czym nie musiała się nigdy zmagać żadna typowa amerykańska matka z klasy średniej. Miałem mętlik w głowie i prawie nie pamiętałem, o czym myślałem zaledwie przed chwilą. Wziąłem się w garść dopiero po pewnym czasie, słysząc niecierpliwy pomruk Mrocznego Pasażera – dziwnie cichy, jakby on także był lekko oszołomiony. Przestałem być Zagubionym Tatą Dexterem i stałem się z powrotem Chłodnym Mścicielem, lecz nie odzyskałem lodowatego spokoju niezbędnego do stawiania czoła niebezpieczeństwu; w gruncie rzeczy nie pamiętałem, gdzie zostawiłem kluczyki od auta.

Jakoś je odnalazłem i opuściłem gabinet, chwiejąc się na nogach. Wymamrotałem do Rity kilka banalnych ciepłych słów i w końcu wyszedłem z domu w mrok.

4

Śledziłem Zandera dość długo, by poznać jego rozkład zajęć, a ponieważ był czwartkowy wieczór, dokładnie wiedziałem, gdzie go zastanę. Czwartkowe wieczory spędzał w Misji Boskiej Światłości Jednego Świata – zapewne doglądał inwentarza. Przez jakieś półtorej godziny uśmiechał się do personelu i brał udział w krótkim nabożeństwie, a potem wypisywał czek pastorowi, potężnemu Murzynowi, który kiedyś grał w NFL. Pastor dziękował z uśmiechem, a Zander chyłkiem wymykał się tylnymi drzwiami do swojej skromnej miejskiej terenówki i pokornie jechał do domu, opromieniony cnotliwym uczuciem, jakie płynie tylko z prawdziwie dobrych uczynków.

Ale dziś wieczorem nie będzie jechał sam.

Dziś wieczorem Dexter i jego Mroczny Pasażer dołączą do niego i zabiorą w podróż, jakiej jeszcze nie było.

Najpierw jednak zimne i ostrożne podchody, uwieńczenie tygodni dyskretnej obserwacji.

Zaparkowałem wóz zaledwie kilka kilometrów od domu Rity, przy dużym, starym kompleksie handlowym Dadeland, i poszedłem pieszo na pobliską stację kolejki miejskiej. W pociągu rzadko panował tłok, nawet w godzinach szczytu, ale ludzi było akurat tyle, że nikt nie zwracał na mnie uwagi. Zwykły, uprzejmy człowiek w modnych, ciemnych ciuchach, z torbą sportową w ręku.

Wysiadłem jedną stację za centrum i przeszedłem sześć przecznic do misji, czując coraz ostrzejsze napięcie, które przywracało mi gotowość do działania. O Codym i Astor pomyślimy później. Teraz na ulicy, zapłonęło we mnie twarde, ukryte światło. Oślepiający, pomarańczoworóżowy blask specjalnych reflektorów mających odstraszać złodziei nie był w stanie rozproszyć mroku, który coraz szczelniej mnie spowijał.

Misja mieściła się na rogu średnio ruchliwej ulicy, w dawnych pomieszczeniach sklepu. Przed wejściem stał niewielki tłumek – nic dziwnego – rozdawano tu jedzenie i odzież, a zgłaszający się po pomoc musieli tylko przez chwilę udawać trzeźwych i słuchać pastora, który tłumaczył, dlaczego trafią do piekła. Wydawało się to dość dobrym interesem, nawet mnie, lecz nie byłem głodny. Minąłem czekających ludzi, okrążyłem budynek i poszedłem na parking.

Chociaż było tu nieco ciemniej, wydawał mi się stanowczo za jasny, zbyt jasny, by widzieć księżyc, choć czułem jego obecność na niebie, skąd śmiał się z naszego małego, nędznego, kruchego życia wśród potworów, które pragną je odbierać wielkimi, bolesnymi kęsami. Potworów takich jak ja i Zander. Ale po dzisiejszej nocy będzie o jednego potwora mniej.

Okrążyłem parking. Wyglądało na to, że nie ma niebezpieczeństwa. Nikogo nie zauważyłem, nikt nie siedział ani nie spał w żadnym z wozów. Jedyne okno z widokiem na parking było małe i znajdowało się wysoko na tylnej ścianie budynku misji. Miało matowe szyby – toaleta. Zbliżyłem się do samochodu Zandera, niebieskiego dodge’a durango stojącego obok tylnego wejścia. Nacisnąłem klamkę, lecz auto okazało się zamknięte. Obok parkował stary chrysler, czcigodny wóz pastora. Przyczaiłem się za chryslerem i zacząłem czekać.

Wyjąłem z torby sportowej białą jedwabną maskę i naciągnąłem na twarz, wygodnie ustawiając otwory na oczy we właściwych miejscach. Później wyjąłem pętlę z żyłki wędkarskiej o wytrzymałości dwudziestu pięciu kilogramów i byłem gotowy. Wkrótce zacznie się Mroczny Taniec. Nie wiedząc, co go czeka, Zander wkroczy w noc drapieżników, noc ostrych niespodzianek, w ostateczną, dziką ciemność wypełnioną wściekłym spełnieniem. Już za chwilę opuści swoje życie i znajdzie się w moim. A wtedy…

Czy Cody pamiętał o umyciu zębów? Ostatnio o tym zapominał, a Rita nie lubiła zmuszać go do wstawania, gdy się już położył spać. Trzeba go uczyć dobrych nawyków, a mycie zębów to ważna rzecz.

Poruszyłem pętlą i położyłem ją na kolanach. Jutro w szkole fotograf będzie robić zdjęcia dzieciom z klasy Astor. Powinna włożyć wielkanocną sukienkę z zeszłego roku, by ładnie wyglądać. Czy ją przygotowała, by jutro rano nie zapomnieć się w nią ubrać? Oczywiście nie uśmiechnie się do obiektywu, lecz może przynajmniej mieć na sobie ładną sukienkę.

Czy rzeczywiście siedzę skulony w mroku z pętlą w dłoni, szykując się do skoku, i myślę o takich rzeczach? Jak to możliwe, że wypełniam czas, zastanawiając się nad takimi drobnostkami, zamiast ostrzyć kły i podsycać w sobie pragnienie, by Mroczny Pasażer zerwał się wreszcie ze smyczy i rzucił na nowego towarzysza zabaw, który tak bardzo na to zasługuje? Czy to przedsmak rozkosznego życia małżeńskiego Dextera?

Ostrożnie odetchnąłem, świetnie rozumiejąc W.C. Fieldsa; ja również nie mogłem pracować z dziećmi. Zamknąłem oczy, wypełniłem płuca ciemnym, nocnym powietrzem i poczułem, że znowu jestem gotów. Dexter powoli zniknął i władzę przejął Mroczny Pasażer.

W samą porę.

Tylne drzwi otworzyły się z piskiem i usłyszeliśmy straszliwe zwierzęce ryki dochodzące z wnętrza budynku, koszmarną interpretację pieśni Just a Closer Walk with Thee. Jej brzmienie z pewnością doprowadziłoby każdego do alkoholizmu. Nawet Zander czym prędzej opuścił misję. Zatrzymał się w drzwiach, odwrócił, z uśmiechem pomachał zebranym dłonią, po czym drzwi się zatrzasnęły. Obszedł samochód, stanął przy drzwiach koło siedzenia kierowcy i był nasz.

Wyjął kluczyki; szczęknął otwierany zamek. Okrążyliśmy samochód i znaleźliśmy się za nim. Nim zrozumiał, co się dzieje, świsnęła pętla i zacisnęła się na jego szyi. Szarpnęliśmy ją na tyle mocno, by stracił równowagę i upadł bez tchu na kolana. Jego twarz stała się fioletowa; podobało nam się to.

– Milcz! – rzekliśmy chłodno, dobitnie. – Rób dokładnie to, co każemy, bez jednego dźwięku albo słowa, a pożyjesz trochę dłużej! – Lekko zacisnęliśmy pętlę, by wiedział, że należy do nas i że musi spełniać nasze rozkazy.

Zander zareagował w bardzo satysfakcjonujący sposób: upadł na twarz i przestał się uśmiechać. Z kącika warg ciekła mu ślina; próbował chwycić dłońmi pętlę, lecz zaciskaliśmy ją tak mocno, że nie był w stanie włożyć palca pod żyłkę. Kiedy prawie stracił przytomność, zmniejszyliśmy nacisk, by mógł raz zaczerpnąć powietrza. Zacharczał i wykrzywił się z bólu.

– Wstań! – rzekliśmy łagodnym tonem, pociągając pętlę, by wykonał polecenie. Zander powoli, posłusznie uniósł się na nogi, łapiąc się boku auta. – Dobrze – odezwaliśmy się. – Wsiadaj. – Przełożyliśmy pętlę do lewej ręki, otworzyliśmy drzwi i wepchnęliśmy go na przednie siedzenie. Później zajęliśmy miejsce z tyłu i z powrotem ujęliśmy żyłkę prawą dłonią. – Jedź! – rzuciliśmy mrocznym, lodowatym głosem.

– Dokąd? – spytał chrapliwym szeptem. Mocno zacisnęliśmy pętlę, by mu przypomnieć, że nie może się odzywać bez rozkazu. Kiedy uznaliśmy, że zrozumiał, znów zmniejszyliśmy nacisk.

– Na zachód – odparliśmy. – Milcz i jedź!

Uruchomił silnik i kilkoma lekkimi szarpnięciami żyłki skierowałem go na zachód, do wjazdu na autostradę Dolphin. Przez chwilę ściśle wykonywał nasze polecenia. Od czasu do czasu zerkał na nas w lusterku, lecz wówczas bardzo delikatnie zaciskaliśmy pętlę, by mu przypomnieć, że powinien być posłuszny. Wreszcie dotarliśmy do autostrady Palmetto i pojechaliśmy na północ.

– Posłuchaj – odezwał się nagle, gdy mijaliśmy port lotniczy. – Jestem bardzo bogaty, naprawdę. Dam ci wszystko, co zechcesz.

– Tak, dasz – odpowiedzieliśmy. Nie zrozumiał, czego chcemy, ponieważ trochę się odprężył.

– W porządku, więc ile? – spytał ochryple.

Popatrzyliśmy mu w oczy w lusterku i powoli, bardzo powoli zacisnęliśmy żyłkę na jego szyi, by zaczął rozumieć. Kiedy prawie nie mógł oddychać, trzymaliśmy ją mocno przez kilka sekund.

– Wszystko – odrzekliśmy. – Weźmiemy wszystko. – Poluzowaliśmy pętlę, lecz tylko odrobinę. – Jedź! – rozkazaliśmy.

Zander prowadził. Przez resztę drogi milczał, ale nie wydawał się tak przerażony, jak powinien być. Naturalnie musiał sądzić, że nie spotkało go to naprawdę, nie jego, żyjącego od dzieciństwa w niemożliwym do przebicia kokonie pieniędzy. Wszystko miało swoją cenę i zawsze go było stać. Wkrótce przystąpi do negocjacji. Zapłaci i odzyska wolność.

Nie mylił się. W końcu zapłaci, ale nie pieniędzmi. Odzyska wolność, lecz na jego szyi pozostanie pętla.

Jazda nie trwała długo i nie odzywaliśmy się aż do zjazdu w Hialeah, który wybraliśmy. Kiedy Zander zwolnił przed skrętem, zerknął na mnie w lusterku. W jego oczach pojawił się strach, rosnące przerażenie potwora schwytanego w pułapkę, gotowego odgryźć sobie nogę, by uciec, a wyczuwalna panika sprawiła przyjemność Mrocznemu Pasażerowi i poczuliśmy się bardzo zadowoleni i silni.

– Ty nie… Przecież tam… Gdzie jedziemy? – wymamrotał. Słaby, żałosny, coraz bardziej ludzki. Rozgniewało nas to i szarpnęliśmy pętlę tak mocno, że na chwilę zjechał na pobocze, więc musieliśmy poluzować żyłkę. Wrócił na jezdnię na końcu zjazdu.

– Skręć w prawo – zakomenderowaliśmy. Spełnił polecenie, oddychając chrapliwie przez wyschnięte usta. Wykonywał nasze rozkazy, aż skręciliśmy w lewo w wąski, ciemny zaułek, przy którym znajdowały się stare magazyny.

Zatrzymał samochód w miejscu, które mu wskazaliśmy, koło zardzewiałych drzwi ciemnego, opuszczonego budynku. Wisiał na nim częściowo przegniły szyld z ciągle widocznym napisem: JONE PLASTI.

– Stój – rozkazaliśmy. Nerwowo przestawił dźwignię zmiany biegów, a my wyszliśmy z samochodu i wyciągnęliśmy go na ziemię. Zacisnęliśmy pętlę i przez chwilę obserwowaliśmy, jak się rzuca niczym ryba wyjęta z wody, po czym postawiliśmy go na nogi. Wokół ust zaschła mu ślina, a w jego oczach pojawiła się iskierka zrozumienia. Stał brzydki i budzący niesmak w pięknym świetle księżyca, drżąc na myśl o tym, że popełniłem straszliwy błąd, rezygnując z jego pieniędzy. Wreszcie zaczęło doń docierać, że może się niczym nie różnić od ludzi, których potraktował dokładnie tak samo, i zrobiło mu się słabo. Pozwoliliśmy mu przez chwilę stać i oddychać, a potem pchnęliśmy w kierunku drzwi. Wyciągnął rękę i dotknął dłonią ściany z betonowych kostek.

– Posłuchaj – rzekł i jego głos zadrżał. – Dam ci mnóstwo pieniędzy! Ile zechcesz! – Milczeliśmy. Oblizał wargi. – W porządku – powiedział. Jego głos był teraz suchy, łamiący się, pełen rozpaczy. – Więc czego ode mnie chcesz?!

– Dokładnie tego samego, co wziąłeś od tamtych – odparliśmy, bardzo mocno szarpiąc pętlą. – Z wyjątkiem buta.

Spojrzał na mnie wybałuszonymi oczyma, wykrzywił usta i zsikał się w spodnie.

– Ja tego nie… – wyjąkał. – To nie…

– Zrobiłeś to ty, właśnie ty – odrzekliśmy i mocno pociągnęliśmy za smycz, wpychając go przez drzwi do starannie przygotowanego pomieszczenia. Pod ścianami leżały stosy pogiętych rurek z PCW i, co ważniejsze, dwie dwustulitrowe beczki kwasu solnego, pozostawione przez zbankrutowaną firmę Jone Plasti.

Łatwo położyliśmy Zandera w przygotowanym miejscu i po kilku minutach był już obwiązany taśmą klejącą. Mieliśmy wielką ochotę wreszcie zacząć. Przecięliśmy pętlę i Zander jęknął, gdy ostrze skaleczyło go w szyję.

– Jezu! – wykrztusił. – Posłuchaj, popełniasz wielki błąd!

Milczeliśmy; czekała nas praca i musieliśmy się do niej przygotować. Powoli przecięliśmy ubranie Zandera i wrzuciliśmy je ostrożnie do jednej z beczek z kwasem solnym.

– O kurwa, proszę! – jęknął. – To nie to, co myślisz, naprawdę…! Nie wiesz, co robisz…!

Byliśmy gotowi. Unieśliśmy nóż, by zrozumiał, że doskonale wiemy, co robimy, i że za chwilę się zacznie.

– Proszę, człowieku… – szepnął. Ogarnął go potworny strach; wcześniej nigdy by nie uwierzył, że może się tak upokorzyć: błagać o życie, zsikać się w spodnie. Przekraczało to jego wyobraźnię.

Aż nagle stał się zdumiewająco spokojny. Popatrzył mi prosto w oczy i odezwał się dziwnie spokojnym głosem:

– On cię znajdzie.

Przerwaliśmy na chwilę, by się zastanowić, co to znaczy. Lecz byliśmy niemal pewni, że to jego ostatni, optymistyczny blef. Popsuło to rozkoszny smak przerażenia Zandera i ogarnęła nas złość – zakleiliśmy mu usta taśmą i wróciliśmy do pracy.

Kiedy skończyliśmy, został tylko jeden z jego butów. Zastanawialiśmy się, czy nie kazać go oprawić, ale wyglądałoby to nieestetycznie, więc trafił do beczki kwasu wraz z resztą Zandera.

* * *

Niedobrze, pomyślał Patrzący. Zbyt długo siedzą w opuszczonym magazynie i wydawało się oczywiste, że nie prowadzą przyjacielskiej rozmowy.

Umówione spotkanie z Zanderem również nie miało być przyjacielskie. Zajmowali się wyłącznie interesami, choć Zander najwyraźniej traktował to inaczej. Fascynacja i lęk, jakie malowały się w tych rzadkich chwilach na twarzy tego głupca, bardzo wiele mówiły o jego uczuciach i myślach. Czuł niesłychaną dumę, że udziela niewielkiej pomocy – bardzo chciał być blisko chłodnej, ogromnej potęgi.

Patrzący nie odczuwał żalu z powodu tego, co mogło spotkać Zandera – łatwo dałoby się go zastąpić. Prawdziwą troskę wywoływała myśl, dlaczego dzieje się to właśnie tej nocy i co to oznacza.

Był zadowolony, że się nie wtrącał, tylko krążył w bezpiecznej odległości i obserwował. Mógł w każdej chwili interweniować, obezwładnić bezczelnego młodego człowieka, który porwał Zandera, i zniszczyć go. Nawet teraz czuł w sobie ogromną potęgę, która mogła się wyrwać z rykiem i zmieść wszystko na swojej drodze – lecz nie chciał z niej korzystać.

Patrzący odznaczał się cierpliwością, co dawało mu siłę. Jeśli istota jest niebezpieczna, należy czekać i obserwować. Kiedy pozna naturę zagrożenia, zaatakuje – błyskawicznie, przytłaczająco, ostatecznie.

Więc obserwował. Minęło kilka godzin, nim istota wyszła i wsiadła do auta Zandera. Patrzący jechał daleko z tyłu, na początku z wyłączonymi światłami, bez trudu śledząc niebieskie durango w wieczornym ruchu ulicznym. Kiedy istota zatrzymała samochód na parkingu koło stacji kolejki miejskiej i wsiadła do pociągu, podążył za nią. Wszedł do wagonu tuż przed zasunięciem się drzwi, usiadł na odległym krańcu i po raz pierwszy przyjrzał się odbiciu twarzy istoty.

Zaskakująco młoda, wręcz przystojna. Aura niewinności i uroku. Nie taka, jak można by się spodziewać, lecz tacy jak on zawsze wyglądają normalnie.

Kiedy istota wysiadła przy kompleksie handlowym Dadeland i podążyła w stronę jednego z zaparkowanych samochodów, Patrzący ruszył za nią. O tak późnej porze na parkingu nie było żywej duszy. Wiedział, że mógłby to zrobić teraz, bardzo łatwo, po prostu podkraść się od tyłu do istoty, pozwolić, by przepłynęła przez niego moc i wypełniła dłonie, a później cisnąć istotę w mrok. Zbliżał się, czując w sobie powolne, majestatyczne narastanie siły, prawie czuł smak potężnego, bezgłośnego ryku w chwili śmierci ofiary…

I nagle się zatrzymał, powoli zawrócił i odszedł między autami.

Na desce rozdzielczej samochodu istoty leżała rzucająca się w oczy karta.

Zezwolenie na parkowanie wydawane funkcjonariuszom policji.

Był bardzo zadowolony, że zachował cierpliwość. Jeśli istota służy w policji… problem mógł się okazać znacznie poważniejszy, niż się spodziewał. To źle. Należało opracować staranny plan. I znacznie dłużej prowadzić obserwację.

I dlatego cicho rozpłynął się w ciemności, by się przygotować i patrzeć.