Wydanie elektroniczne

Dystopijna wizja nieodległej przyszłości, w której w świecie kontrolowanym przez reżim zwany Nowym Ładem, największe zagrożenie dla władzy stanowią osoby małoletnie. Porywane z domów, przetrzymywane w więzieniach aż do osiągnięcia pełnoletności, muszą pod groźbą śmierci wyrzec się wszystkiego: wolności, przeszłości, nawet swoich rodziców. Tajemnicze proroctwa zapowiadają nadejście wyzwolicieli, młodych czarodziei, Whita i Wisty. Ich przeznaczeniem jest – po pokonaniu okrutnego dyktatora – objąć rządy nad światem.

Piętnastoletnia Wisty i siedemnastoletni Whit mogli dotąd cieszyć się pełnią wolności. Kiedy rządy w kraju przejmuje zbrodniczy reżim totalitarny, na którego czele stoi Ten Który Jest Jedyny, wszystko się zmienia. Zgodnie z zasadami Nowego Ładu, każdy aspekt życia obywateli jest kontrolowany przez państwo – prawo, nauka, sztuka, religia, a nawet sposób spędzania wolnego czasu. Zachowania odbiegające od narzuconych norm są karane śmiercią. Szczególnym zainteresowaniem władz cieszą się dzieci, uważane za największe zagrożenie. Wiele z nich znika bez śladu. Funkcjonariusze reżimu porywają Wisty i Whita z domu i umieszczają w więzieniu, w którym siedzą już setki uprowadzonych dzieci. W groteskowym procesie rodzeństwo zostaje skazane na śmierć, wyrok zaś zawieszony do czasu ukończenia przez oboje 18 lat. Po procesie nastolatki trafiają do szpitala psychiatrycznego, gdzie przechodzą intensywne badania. Już wcześniej odkryły w sobie zdolności nadnaturalne. Czy dzięki tym nieprzeciętnym talentom młodym czarodziejom uda się ocalić przed egzekucją siebie i rodziców? I pokonać okrutnego dyktatora – Tego Który Jest Jedyny?

JAMES PATTERSON

Czołowy amerykański autor powieści sensacyjnych i młodzieżowych, według rankingu „Forbesa” najlepiej zarabiający pisarz świata. W swoim dorobku ma ponad 100 książek wydanych w kilku seriach kryminalnych (Alex Cross, Kobiecy Klub Zbrodni, Private, Michael Bennett) i młodzieżowych (Maximum Ride, Czarodzieje, Daniel X). Wiele z nich zostało sfilmowanych. Patterson jest liderem światowych statystyk sprzedaży; łącznie sprzedano ponad 220 milionów egzemplarzy jego powieści.

GABRIELLE CHARBONNET

Pisarka amerykańska specjalizująca się w literaturze młodzieżowej. Jej książki ukazują się w seriach wydawniczych Princess, American Gold Gymnasts i Disney Girls. Jest współautorką dwóch powieści napisanych wspólnie z Jamesem Pattersonem: Niedziele u Tiffany’ego i Czarownica.

www.jamespatterson.com

CZARODZIEJE

CZAROWNICA

DAR

OGIEŃ

POCAŁUNEK

Tytuł oryginału:
WITCH & WIZARD

Copyright © James Patterson 2009
All rights reserved

Published by arrangement with Little, Brown and Co. Inc., New York, USA

Polish edition copyright © Wydawnictwo Albatros A. Kuryłowicz 2014

Polish translation copyright © Izabela Matuszewska 2014

Redakcja: Maria Białek

Ilustracja na okładce: different-nata/Shutterstock

Projekt graficzny okładki: Andrzej Kuryłowicz

ISBN 97S-S3-79S5-023-5

Wydawca

WYDAWNICTWO ALBATROS A. KURYŁOWICZ

Hlonda 2a/25, 02-972 Warszawa

www.wydawnictwoalbatros.com

Niniejszy produkt jest objęty ochroną prawa autorskiego. Uzyskany dostęp upoważnia wyłącznie do prywatnego użytku osobę, która wykupiła prawo dostępu. Wydawca informuje, że publiczne udostępnianie osobom trzecim, nieokreślonym adresatom lub w jakikolwiek inny sposób upowszechnianie, kopiowanie oraz przetwarzanie w technikach cyfrowych lub podobnych – jest nielegalne i podlega właściwym sankcjom.

Skład wersji elektronicznej:

Virtualo Sp. z o.o.

Spis treści

- O książce

- O autorach

- Dedykacja

- Motto

- Prolog: Nie jesteś już w Kansas

- Księga pierwsza: Kara bez zbrodni

1. Rozdział 1: Whit

2. Rozdział 2: Wisty

3. Rozdział 3: Wisty

4. Rozdział 4: Wisty

5. Rozdział 5: Wisty

6. Rozdział 6: Wisty

7. Rozdział 7: Wisty

8. Rozdział 8: Whit

9. Rozdział 9: Whit

10. Rozdział 10: Whit

11. Rozdział 11: Wisty

12. Rozdział 12: Wisty

13. Rozdział 13: Whit

14. Rozdział 14: Whit

15. Rozdział 15: Wisty

16. Rozdział 16: Whit

17. Rozdział 17: Whit

18. Rozdział 18: Whit

19. Rozdział 19: Wisty

20. Rozdział 20: Wisty

- Księga druga: Bardzo dickensowska historia

1. Rozdział 21: Wisty

2. Rozdział 22: Whit

3. Rozdział 23: Wisty

4. Rozdział 24: Whit

5. Rozdział 25: Wisty

6. Rozdział 26: Whit

7. Rozdział 27: Whit

8. Rozdział 28: Whit

9. Rozdział 29: Wisty

10. Rozdział 30: Whit

11. Rozdział 31: Whit

12. Rozdział 32: Wisty

13. Rozdział 33: Wisty

14. Rozdział 34: Wisty

15. Rozdział 35: Wisty

16. Rozdział 36: Whit

17. Rozdział 37: Whit

18. Rozdział 38: Whit

19. Rozdział 39: Wisty

20. Rozdział 40: Wisty

21. Rozdział 41: Wisty

22. Rozdział 42: Wisty

23. Rozdział 43: Wisty

24. Rozdział 44: Wisty

25. Rozdział 45: Wisty

26. Rozdział 46: Whit

27. Rozdział 47: Whit

28. Rozdział 48: Whit

29. Rozdział 49: Wisty

30. Rozdział 50: Wisty

31. Rozdział 51: Whit

32. Rozdział 52: Whit

33. Rozdział 53: Whit

- Księga trzecia: Nowe, dzielne światy

1. Rozdział 54: Wisty

2. Rozdział 55: Wisty

3. Rozdział 56: Wisty

4. Rozdział 57: Wisty

5. Rozdział 58: Wisty

6. Rozdział 59: Wisty

7. Rozdział 60: Whit

8. Rozdział 61: Wisty

9. Rozdział 62: Whit

10. Rozdział 63: Whit

11. Rozdział 64: Wisty

12. Rozdział 65: Wisty

13. Rozdział 66: Wisty

14. Rozdział 67: Wisty

15. Rozdział 68: Wisty

16. Rozdział 69: Wisty

17. Rozdział 70: Wisty

18. Rozdział 71: Wisty

19. Rozdział 72: Whit

20. Rozdział 73: Whit

21. Rozdział 74: Whit

22. Rozdział 75: Wisty

23. Rozdział 76: Wisty

24. Rozdział 77: Wisty

25. Rozdział 78: Wisty

26. Rozdział 79: Wisty

27. Rozdział 80: Whit

28. Rozdział 81: Whit

29. Rozdział 82: Wisty

30. Rozdział 83: Wisty

31. Rozdział 84: Wisty

32. Rozdział 85: Wisty

33. Rozdział 86: Whit

34. Rozdział 87: Wisty

35. Rozdział 88: Whit

36. Rozdział 89: Wisty

37. Rozdział 90: Wisty

38. Rozdział 91: Wisty

39. Rozdział 92: Wisty

40. Rozdział 93: Whit

41. Rozdział 94: Wisty

42. Rozdział 95: Whit

43. Rozdział 96: Whit

44. Rozdział 97: Whit

45. Rozdział 98: Whit

46. Rozdział 99: Wisty

47. Rozdział 100: Wisty

- Epilog: Wszędzie dobrze, ale w domu najlepiej

1. Rozdział 101: Wisty

2. Rozdział 102: Wisty

3. Rozdział 103: Wisty

- Ostatni epilog

1. Rozdział 104: Wisty

- Fragmenty MATERIAŁÓW PROPAGANDOWYCH NOWEGO ŁADU

Wszystkie rozdziały dostępne w pełnej wersji książki.

Dla Andrei Spooner, naszej bohaterki :)
J.P.

O tak – jak wyżej
G.C.

Wierzę w arystokrację… Nie w arystokrację władzy, opartą na wpływach i pozycji społecznej, lecz w arystokrację ludzi wrażliwych, uprzejmych i dzielnych. Jej przedstawiciele żyją w każdym narodzie, w każdej klasie i w każdej epoce, a kiedy się spotykają, zachodzi między nimi sekretne porozumienie. Reprezentują prawdziwą tradycję człowieczeństwa, ostateczne zwycięstwo naszej osobliwej rasy nad okrucieństwem i chaosem.

E.M. Forster Two Cheers for Democracy

Prolog

Nie jesteś już w Kansas

Wisty

Jakie to przygnębiające. Tłum gniewnych twarzy patrzy na mnie jak na bezwzględną przestępczynię, a zapewniam was, że nią nie jestem. Stadion zapełnił się po brzegi, tak jak dawniej. Ludzie stoją w przejściach, na schodach, na betonowych murkach, kilka tysięcy osób koczuje na boisku. Ale nie zagra dzisiaj żadna drużyna. Nawet gdyby piłkarze chcieli, nie zdołaliby wyjść z szatni.

Transmitują to odrażające widowisko w telewizji i przez internet. Są wszystkie bezużyteczne gazety i czasopisma. Ze swojego miejsca widzę kamerzystów usadowionych na wysokich grzędach wokół stadionu.

Nad boiskiem unosi się nawet zdalnie sterowana kamera. O tam, zawisła dokładnie przed podium i kołysze się lekko na wietrze.

Obserwują mnie miliony oczu, których nie widzę. Ale najbardziej łamią mi serce te, które są obecne na stadionie.

Dziesiątki tysięcy ciekawskich, nieczułych i obojętnych twarzy… to dopiero przerażające.

I żadne z tych oczu nawet nie zajdą mgłą, a co dopiero mówić o łzach.

Nie słychać ani jednego słowa protestu.

Nikt nie próbuje tupnąć nogą.

Nikt nie wznosi pięści w geście solidarności.

Nikt nie zdradza najmniejszych chęci, by ruszyć do przodu, przerwać kordon ochrony i porwać moją rodzinę w bezpieczne miejsce.

To nie jest dobry dzień dla Wszechdobrych.

Ściślej mówiąc, kiedy na wielkich telebimach na obu końcach stadionu błyskają odliczane sekundy, wszystko wskazuje na to, że będzie to nasz ostatni dzień.

W ten sposób swoich racji dowodzi bardzo wysoki łysy mężczyzna siedzący w wieży, którą wzniesiono na środku boiska – wygląda jak skrzyżowanie Prezesa Sądu Najwyższego i okrutnego Imperatora Minga. Wiem, kim on jest. Poznałam go. To Ten Który Jest Jedyny.

Tuż za Jego Jedynością wisi wielki transparent z napisem

NOWY ŁAD

Tłum zaczyna skandować, a po chwili prawie śpiewa.

– Ten Który Jest Jedyny! Ten Który Jest Jedyny! Ten Który Jest Jedyny!

Jedyny władczym gestem unosi dłoń, a wtedy jego zakapturzone pachołki na podium popychają nas do przodu, ale tylko trochę, tyle, na ile pozwalają pętle na naszych szyjach.

Widzę, jak mój brat, przystojny, odważny Whit, patrzy na zapadnię w podeście. Zastanawia się, czy dałoby się ją jakoś zablokować, by nie dopuścić do jej otwarcia i powstrzymać naszą śmierć na szubienicy. Czy jest jakiś sposób, aby w ostatniej sekundzie wyjść cało z tej opresji?

Widzę, jak mama płacze cichutko. Nie nad sobą oczywiście, tylko nade mną i Whitem.

Widzę tatę, jego wysoką sylwetkę przygarbioną i zrezygnowaną. Uśmiecha się do mnie i do Whita, aby nas podnieść na duchu, aby przypomnieć nam, że nie warto żałować ostatnich chwil na tej planecie.

Ale wybiegam naprzód. Miałam tylko zagaić, a nie relacjonować ze szczegółami naszą publiczną egzekucję.

Zatem cofnijmy się nieco w czasie.

Księga pierwsza

Kara bez zbrodni

ZGODNIE Z ZASADAMI NOWEGO ŁADU

z rozkazu Wielkiego Wiatru, czyli Tego Który Jest

JEDYNY,

podaje się do wiadomości, że

OD TEJ CHWILI lub

OD DWUNASTEJ W NOCY,

w zależności od tego, co nastąpi pierwsze,

po szybkim ZWYCIĘSTWIE ŁADU NOWYCH,

którzy CHRONIĄ, którzy starli w proch

ŚLEPE I GŁUPIE SIŁY wstecznictwa

i samozadowolenia NĘKAJĄCE ten świat,

WSZYSCY OBYWATELE muszą przestrzegać

TRZECH ZASAD ŁADU:

1. Wszelkie zachowania NIEZGODNE z NOWYM ŁADEM, jego prawem, logiką, stylem życia oraz nauką (łącznie, lecz nie wyłącznie z teologią, filozofią, a ZWŁASZCZA sztuką oraz czarną magią itd.) zostają niniejszym ZAKAZANE.

2. Osoby poniżej osiemnastego roku życia zostaną poddane wszechstronnej ocenie pod kątem UPORZĄDKOWANIA i MUSZĄPRZESTRZEGAĆ odpowiednich zasad postępowania.

3. Ten Który Jest JEDYNY udziela zgody, wyznacza, decyduje, aresztuje i egzekwuje wedle własnej woli. Osoby, które się NIE podporządkują, zostaną POJMANE i/lub natychmiast STRACONE.

Zgodnie z oświadczeniem TEGO KTÓRY JEST JEDYNY,

spisanym przez Tego Który Pisze Dekrety

Rozdział 1

Whit

Czasem człowiek budzi się w zupełnie nowym świecie.

Ze snu wyrwał mnie hałas krążącego helikoptera. Zimne niebieskobiałe światło przeciskało się przez żaluzje i zalewało salon. Zrobiło się jasno jak w dzień.

Ale to nie był dzień. Zaspanym wzrokiem popatrzyłem na zegar w odtwarzaczu DVD. Pokazywał drugą dziesięć.

Usłyszałem miarowe łup, łup, łup – jakby gdzieś za oknem biło wielkie, ciężkie serce. Dudnienie. Zbliżało się. Napierało.

Co się dzieje?

Chwiejnym krokiem podszedłem do okna, zmuszając swoje ciało, aby ożyło po dwóch godzinach snu na sofie, po czym zerknąłem między listewkami żaluzji.

Cofnąłem się i przetarłem oczy. Mocno. Niemożliwe, żebym widział to, co zobaczyłem. Nie ma mowy, żebym słyszał to, co usłyszałem.

Czy to naprawdę równy, nieustępliwy tupot butów setek żołnierzy? Maszerujących moją ulicą w idealnym rytmie?

Mieszkaliśmy z dala od centrum. Naszą ulicą nie mogła przebiegać trasa świątecznej parady, a tym bardziej przemarszu uzbrojonych mężczyzn w mundurach polowych. W środku nocy!

Potrząsnąłem głową i podskoczyłem kilka razy jak na rozgrzewce. Obudź się, Whit. Na dokładkę trzepnąłem się jeszcze zdrowo w policzek. I znowu wyjrzałem przez okno.

Żołnierze dalej maszerowali naszą ulicą. Setkami, widoczni jak na dłoni w świetle przeraźliwie mocnych reflektorów zamocowanych na ciężarówkach.

Tylko jedna myśl krążyła w mojej głowie: To się nie dzieje naprawdę. To się nie dzieje naprawdę. To się nie dzieje naprawdę.

Przypomniały mi się wybory, nowy rząd, narzekanie rodziców, że kraj będzie miał kłopoty, wydania specjalne programów telewizyjnych, petycje polityczne, które moi koledzy z klasy rozsyłali przez internet, zażarte dyskusje nauczycieli.

Do tej pory nie zwracałem na to wszystko większej uwagi.

Nie zdążyłem poskładać w całość tych skrawków domysłów, kiedy czoło maszerującej kolumny zatrzymało się dokładnie przed naszym domem.

W mgnieniu oka od szeregu odłączyły się dwa uzbrojone oddziały. Żołnierze niczym komandosi rozbiegli się po trawniku – jedni okrążyli dom, kierując się w stronę tylnego wejścia, drudzy zajęli pozycje przed drzwiami frontowymi.

Odskoczyłem od okna. Gołym okiem było widać, że nie przyszli bronić mnie ani mojej rodziny. Muszę ostrzec mamę, tatę, Wisty…

W tym samym momencie, kiedy zacząłem krzyczeć, drzwi frontowe wyleciały z zawiasów.

Rozdział 2

Wisty

To okropne przeżycie zostać porwanym w środku nocy z własnego domu. Oto co mniej więcej nastąpiło.

Zbudził mnie bezładny łomot przewracanych mebli i tłuczonego szkła – prawdopodobnie mamy porcelany.

O Boże, Whit, pomyślałam zaspana i pokręciłam głową. W ciągu ostatniego roku mój starszy brat urósł dziesięć centymetrów i przybrał na wadze piętnaście kilogramów, dzięki czemu został największym, najszybszym i najgroźniejszym rozgrywającym w niepokonanej drużynie naszego liceum.

Za to poza boiskiem potrafił być niezdarny jak niedźwiedź, i to taki, który dostał kopa po wypiciu skrzynki red bulla i w dodatku zadziera nosa, bo wyciska na ławeczce sto trzydzieści kilo i wszystkie dziewczyny uważają go za największe ciacho w szkole.

Przewróciłam się na brzuch i nakryłam głowę poduszką.

Jeszcze zanim zaczął pić, Whit nie umiał chodzić po domu, nie przewracając czegoś na każdym kroku. Klasyczny syndrom słonia w składzie porcelany.

Ostatnio jednak nie to było jego największym problemem.

Trzy miesiące temu znikła jego dziewczyna. Przepadła bez śladu i po tak długim czasie wszyscy zaczęli podejrzewać, że nie wróci. Jej rodzice byli zdruzgotani, Whit również. Szczerze mówiąc, ja też to bardzo przeżyłam. Celia była… jest bardzo fajną dziewczyną – ładną, inteligentną, a przy tym wcale nie zadziera nosa, chociaż pochodzi z bogatej rodziny. Jej tata ma w naszym mieście salon z luksusowymi samochodami, mama była kiedyś królową piękności. Nie mogłam uwierzyć, że coś podobnego przytrafiło się takiej dziewczynie jak Celia.

Usłyszałam, że otwierają się drzwi do sypialni rodziców, i wtuliłam się głębiej w cieplutką, flanelową pościel.

– To niesłychane! – zagrzmiał głos taty. – Nie macie prawa tu wchodzić. W tej chwili opuśćcie ten dom! – Chyba nigdy nie słyszałam go tak rozgniewanego.

Poderwałam się w mgnieniu oka.

Rozległy się następne łomoty.

Zdawało mi się, że ktoś jęknął z bólu. Czyżby Whit się przewrócił i rozbił sobie głowę? A może tacie coś się stało?

Rany Julek, pomyślałam, wygrzebując się z łóżka.

– Już idę, tato! Nic ci nie jest? Tatusiu!

Wtedy dopiero zaczął się prawdziwy koszmar, a właściwie wstęp do koszmaru.

Krzyk uwiązł mi w gardle, kiedy drzwi do mojego pokoju otworzyły się z hukiem i do środka wpadło dwóch zwalistych mężczyzn w ciemnoszarych mundurach. Popatrzyli na mnie groźnie, jakbym była ukrywającą się terrorystką.

– To ona! Wisteria Wszechdobra! – zawołał jeden. Ciemność utonęła w jaskrawej powodzi światła, którą śmiało można by rozjaśnić cały hangar z samolotami.

Zasłoniłam oczy, a serce podskoczyło mi do gardła jak na trampolinie.

– Kim jesteście?! – spytałam. – I co, do diabła, robicie w mojej sypialni?

Rozdział 3

Wisty

– Uważaj na nią! – jeden osiłek ostrzegł drugiego. Wyglądali jak komandosi z wielkimi białymi cyframi na mundurach. – Wiesz, że ona umie…

Jego kumpel skinął głową i rozejrzał się nerwowo po moim pokoju.

– Hej, ty! – warknął ostro. – Idziesz z nami! Jesteśmy funkcjonariuszami Nowego Ładu. Nie próbuj żadnych numerów, bo popamiętasz!

Gapiłam się na niego głupio, w głowie miałam mętlik. Nowy Ład? To nie byli zwyczajni policjanci ani służby ratunkowe.

– A… a… ale ja… – wyjąkałam. – Muszę się ubrać. Czy… czy mogę zostać sama?

– Stul pysk! – krzyknął pierwszy komandos. – Bierz ją! I bądź ostrożny, jest niebezpieczna jak oni wszyscy.

– Nie! Przestańcie! Ani się ważcie! – krzyczałam. – Mamo! Tato! Whit!

Wtedy ta myśl uderzyła mnie jak rozpędzony traktor na lodzie: to samo musiało spotkać Celię!

O Boże! Poczułam zimny pot na karku. Muszę się stąd wydostać, pomyślałam rozpaczliwie. Muszę znaleźć jakiś sposób.

Muszę zniknąć.

Rozdział 4

Wisty

Mięśniaki w ciemnoszarych mundurach nagle zamarły. Ich kwadratowe głowy latały na boki jak kukiełkom, które ktoś pociąga za sznurki.

– Gdzie ona jest? Nie ma jej! Znikła! – wychrypiał któryś z paniką w głosie.

Zaczęli świecić latarkami po pokoju. Jeden upadł na kolana i zajrzał pod łóżko, drugi pobiegł szukać mnie w szafie.

Czy oni poszaleli? Przecież tu jestem. Co się dzieje?

Może próbują mnie sprowokować, żebym zaczęła uciekać i dała im pretekst do użycia siły. A może to wariaci, którzy zbiegli z psychiatryka? Zabrali Celię, a teraz przyszli po mnie…

– Wisty! – Przez moje mętne myśli przebił się głos mamy. Dobiegał z korytarza. – Uciekaj, kochanie!

– Mamusiu! – zawołałam.

Faceci zamrugali i cofnęli się zaskoczeni.

– Tu jest! Trzymaj ją! Szybko, zanim znowu zniknie!

Wielkie, niezgrabne łapska chwyciły mnie za ręce i nogi, a potem za głowę.

– Puśćcie mnie! – wrzasnęłam, szarpiąc się zaciekle i kopiąc. – Puszczajcie!

Ale oni trzymali mnie w żelaznym uścisku. Zawlekli mnie korytarzem do salonu i rzucili na ziemię jak worek śmieci.

Szybko poderwałam się na nogi i znowu widziałam tylko jaskrawobiałe światło reflektorów. Wtedy usłyszałam Whita krzyczącego, kiedy rzucano go na podłogę obok mnie.

– Whit! Co się dzieje? Kim są te… potwory?

– Wisty! – wysapał w miarę składnie. – Nic ci nie jest?

– Nie.

Chciało mi się płakać, ale za nic w świecie nie zamierzałam rozklejać się przy tych troglodytach. Przed oczami stanęły mi sceny ze wszystkich filmów kryminalnych, jakie w życiu widziałam, zwłaszcza tych opartych na prawdziwych historiach. Żołądek podszedł mi do gardła. Przytuliłam się do brata, a on wziął mnie za rękę i ścisnął.

Nagle reflektory zgasły. Zapadła ciemność. Mogliśmy tylko się trząść i mrugać.

– Mamo! – krzyknął Whit. – Tato?

Jeśli mój brat coś wcześniej pił, to teraz wytrzeźwiał w mgnieniu oka i całkiem skutecznie.

Nagle zaparło mi dech w piersiach. Rodzice stali niedaleko nas, w piżamach, z rękami z tyłu jak niebezpieczni zbrodniarze. Mieszkaliśmy w dość biednej dzielnicy, ale nigdy przedtem nikt z naszej rodziny nie miał kłopotów z prawem.

W każdym razie ja o tym nie słyszałam.

Rozdział 5

Wisty

Jedną z najokropniejszych rzeczy na świecie, jakiej żadnemu człowiekowi nie życzę, jest widok własnych rodziców przerażonych do nieprzytomności, bezradnych, z oczami okrągłymi jak spodki.

Myślałam, że potrafią nas przed wszystkim ochronić. Byli inni niż większość matek i ojców naszych kolegów – tacy mądrzy, łagodni, wyrozumiali…

W tamtej chwili domyśliłam się, że coś przed nami ukrywają.

Oni wiedzą, co się dzieje. I się boją.

– Mamusiu…? – spytałam, patrząc jej surowo w oczy, próbując wyczytać z nich jakiś sygnał, jakąś wskazówkę, co powinnam zrobić.

Przez głowę przemknął mi kalejdoskop wspomnień. Mama i tata, którzy mówią: „Ty i Whit jesteście wyjątkowi, kochanie. Ludzie czasem boją się osób, które są inne, a strach wywołuje gniew i prowokuje do nierozsądnych zachowań”. Ale przecież wszyscy rodzice uważają, że ich dzieci są wyjątkowe, prawda? „Gdy mówię wyjątkowe, to mam na myśli naprawdę niezwykłe, Wisty – powiedziała kiedyś mama, ujmując mnie pod brodę. – Słuchaj i obserwuj uważnie, skarbie”.

Z ciemności wyłoniły się trzy następne sylwetki. Dwóch mężczyzn miało przy pasie broń. Sytuacja naprawdę wymykała się spod kontroli. Pistolety? Żołnierze? W naszym domu? W wolnym kraju? W środku nocy?

– Wisteria Wszechdobra?

Kiedy podeszli bliżej, zobaczyłam dwóch wojskowych i…

Byrona Swaina?

Byron chodził z nami do szkoły, był o rok starszy ode mnie i rok młodszy od Whita. Oboje go nie znosiliśmy z całego serca. Nikt go zresztą nie lubił.

– Co ty tu robisz, Swain? – warknął Whit. – Wynoś się z naszego domu!

Byron. Zupełnie jakby jego rodzice wiedzieli, że wyrośnie na odrażającego gnojka, więc nadali mu odpowiednie imię.

– Spróbuj mnie zmusić. – Byron wyszczerzył zęby w tym swoim wazeliniarskim uśmiechu.

Ilekroć widziałam go w szkole, za każdym razem myślałam sobie: „Co za palant!”. Miał brązowe włosy, idealnie gładko zaczesane do tyłu, i zimne, orzechowe oczy, które upodabniały go do legwana.

A teraz ten wyjątkowy pacan stał między dwoma mundurowymi w hełmach i błyszczących czarnych butach za kolana, a przed nimi tuliłam się ja w idiotycznej różowej piżamie w kotki. Świat przewracał się do góry nogami.

– Co ty tu robisz? – powtórzyłam za Whitem jak echo.

– Wisterio Wszechdobra – wyrecytował Byron niczym woźny sądowy, wyciągając zwój papieru wyglądający na pismo urzędowe i czytając dalej: – Nowy Ład aresztuje cię do czasu rozprawy sądowej pod zarzutem czarodziejstwa.

Szczęka mi opadła.

– Czego?! Upadłeś na głowę, Swain?!

Rozdział 6

Wisty

Podeszło do mnie dwóch zbirów w mundurach. Odruchowo podniosłam ręce do góry, a wtedy, o dziwo, żołnierze Nowego Ładu zamarli. Poczułam przypływ sił, ale tylko na moment.

– Czy my się cofnęliśmy w czasie?! – zawołałam nieco piskliwie. – Kiedy ostatnio zaglądałam do kalendarza, mieliśmy dwudziesty pierwszy wiek, a nie siedemnasty! – Spiorunowałam Byrona Swaina groźnym wzrokiem. Na widok jego wazeliniarskiego uśmiechu i błyszczących butów poczułam jakby dźgnięcie ostrogą. – Nie możesz tu tak po prostu przyłazić i aresztować nas jak…

– Whitfordzie Wszechdobry – przerwał mi bezceremonialnie Byron, kontynuując służbistym tonem – Nowy Ład oskarża cię o to, że jesteś czarodziejem. Zostajesz aresztowany do czasu rozprawy sądowej.

Uśmiechnął się szyderczo do Whita, chociaż w normalnej sytuacji mój brat mógłby go podnieść i skręcić mu kark jak szyję kurczakowi. Pewnie łatwo nabrać pewności siebie, kiedy oddział uzbrojonych żołnierzy czeka za plecami na twój znak.

– Wisty ma rację, to czysty obłęd! – poparł mnie Whit. Twarz mu płonęła, a niebieskie oczy błyszczały z gniewu. – Co to za bzdury? Czarodzieje nie istnieją! Za kogo ty się masz, padalcu? Za bohatera z Garry’ego Blottera i Gildii Wyrzutków?

Moi rodzice mieli w oczach przerażenie, ale na ich twarzach nie widziałam zaskoczenia. Co tu jest grane, do diabła?

Pamiętałam dość dziwne lekcje, jakie rodzice dawali nam przez całe dzieciństwo: o roślinach, ziołach i pogodzie. Najwięcej o pogodzie, o tym, jak się koncentrować, jak skupiać uwagę. Opowiadali nam też o artystach, o których nigdy nie uczyliśmy się w szkole, takich jak Wiccan Trollack, De Glooming czy Freida Halo. Gdy podrosłam, uznałam to za trochę hipisowskie dziwactwa naszych staruszków. Ale tak naprawdę nigdy tych nauk nie kwestionowałam. Czy mogły mieć jakiś związek z dzisiejszym wieczorem?

Byron popatrzył spokojnie na Whita.

– Zgodnie z regulaminem Nowego Ładu możecie zabrać z domu jedną rzecz. Nie pochwalam tego, ale tak mówi prawo, więc będę go przestrzegał.

Pod bacznym okiem żołnierzy mama szybko podeszła do półki z książkami. Zawahała się i zerknęła na tatę. Ten skinął głową, a wtedy wzięła do ręki starą pałeczkę perkusyjną, która leżała tam od niepamiętnych czasów. Rodzinna legenda głosiła, że nasz dziadek w czasach młodości wskoczył na scenę podczas koncertu Groaning Bonesów i wyrwał ją perkusiście.

– Proszę – powiedziała mama, podając mi ją i pociągając nosem. – Weź ją, Wisterio. Weź tę pałeczkę. Tak bardzo cię kocham, skarbie.

Potem tata sięgnął na półkę wiszącą obok fotela, w którym zwykle czytał, i zdjął z niej niepodpisaną książkę, której nigdy przedtem nie widziałam. Wyglądała jak stary dziennik. Wręczył ją Whitowi.

– Kocham cię, Whit – powiedział.

Pałeczka perkusyjna i stara książka? Może jeszcze bęben do kompletu? Nie mogli nam dać jakiejś pamiątki rodzinnej albo czegoś choć odrobinę bardziej osobistego, żeby nas podnieść na duchu? Albo gigantycznego zapasu niepsujących się słodyczy, którymi ciągle faszerował się Whit?

Cały ten koszmar nie miał sensu.

Byron wyrwał Whitowi z rąk zniszczoną książkę i przewertował ją.

– Nic tu nie ma – zauważył zdziwiony.

– Tak samo jak w twoim kalendarzu towarzyskim – zripostował Whit.

Mój brat potrafi być dowcipny, przyznaję, ale jego wyczucie czasu pozostawia wiele do życzenia.

Byron grzmotnął go książką w twarz, aż mu głowa odskoczyła, jakby tkwiła na obracanym trzpieniu. Oczy wyszły Whitowi na wierzch. Rzucił się na Swaina, ale drogę zatarasowało mu dwóch zwalistych żołnierzy.

Gnojek stał zasłonięty przez wielkich osiłków i uśmiechał się szyderczo.

– Zaprowadźcie ich do furgonetki – powiedział.

– Nie! Mamusiu! Tatusiu! Pomocy! – krzyknęłam, kiedy żołnierze znowu mnie złapali.

Próbowałam im się wyrwać, ale było to tak, jakbym szamotała się w żelaznej pułapce. Stalowe ramiona zaciągnęły mnie do drzwi. Udało mi się wykręcić szyję, żeby ostatni raz obejrzeć się na rodziców. W pamięć wryły mi się ich przejęte grozą twarze i zaszklone oczy.

Właśnie w tamtym momencie po raz pierwszy poczułam tę dziwną falę, jakby w moim ciele powiał bardzo gęsty, gorący wiatr. W jednej chwili krew napłynęła mi do głowy, gorąco wystąpiło mi na policzki, odniosłam wrażenie, jakby pot na mojej skórze zaczął skwierczeć. Usłyszałam wokół siebie huczenie i wtedy…

Nie uwierzycie, ale to prawda. Przysięgam.

Zobaczyłam… i poczułam… jak trzydziestocentymetrowe płomienie ognia wybuchają z każdego pora mojej skóry.

Rozdział 7

Wisty

Zewsząd dochodziły mnie przerażone krzyki. Nawet komandosi krzyczeli. A ja stałam i gapiłam się głupio na strzelające ze mnie pomarańczowożółte języki ognia.

Jeśli wydaje się wam to niesamowite, to słuchajcie dalej: po tej pierwszej fali ciepła nie czułam nawet odrobiny gorąca, moje ręce miały normalny kolor, wcale nie sczerniały, nawet nie poczerwieniały.

To było… odlotowe!

Nagle jeden z żołnierzy rzucił we mnie porcelanowym wazonem mamy. Spłynęły po mnie strumienie wody, płomienie zgasły.

Kumple Byrona Swaina gasili ogień na zasłonach i tlące się miejsca na dywanie, gdzie upadłam, za to sam Byron, który najwyraźniej uciekł z domu na widok aktu samopodpalenia, pojawił się znowu w drzwiach lekko pozieleniały na twarzy. Wyciągnął w moją stronę kościsty, trzęsący się palec.

– Widzicie?! Widzicie?! – krzyczał chrypliwie. – Zamknąć ją! Zastrzelić, jeśli będzie trzeba! Wszystko jedno!

Ogarnęło mnie nagle to okropne uczucie, od którego skręca się żołądek, że to, co się wydarzyło dzisiejszej nocy, było nieuniknione, że tak właśnie miało potoczyć się moje życie.

Ale dlaczego tak pomyślałam ani co to dokładnie znaczyło – nie miałam pojęcia.

Rozdział 8

Whit

Nigdy przedtem nie doświadczyłem halucynacji, ale kiedy zobaczyłem, jak Wisty stanęła w płomieniach, to tak właśnie sobie pomyślałem – że na skutek szoku mam przywidzenia.

Bo przecież żaden wypoczęty, rozsądny i wyluzowany człowiek nie powie: O, patrzcie, moja siostrzyczka zamieniła się w żywą pochodnię. Mam rację?

Jednak bardzo szybko – a niemało przyczyniły się do tego żar, dym i płonące zasłony w salonie – zrozumiałem, że to wszystko dzieje się naprawdę.

Wtedy pomyślałem, że to te zbiry z Nowego Ładu ją podpaliły. I chyba dlatego z wściekłości zdołałem wykrzesać z siebie dość sił, żeby im się wyrwać. I przysięgam, że przyparłbym ich do muru, gdyby nie to, że pobiegłem Wisty na pomoc.

Nagle w naszym domu rozpętało się piekło.

Nigdy przedtem nie przeżyłem tornada, ale w tamtej chwili wydawało mi się, że spadła na nas trąba powietrzna. Okna wybuchły w futrynach i z siłą rozwścieczonej górskiej rzeki do środka wtargnęła wichura. Zaczęła ciskać przedmiotami po całym pokoju, w powietrzu latały lampy, stoliki, stłuczone szkło.

Wycie wichru zagłuszało wszystkie inne odgłosy. A towarzyszyła mu tak gwałtowna ulewa, że woda – nie mówiąc o wszystkich śmieciach, jakie ze sobą unosiła – kłuła jak rój pszczół wyrzucony przez dmuchawę do liści.

Rzecz jasna niczego nie widziałem. Otwarcie oczu równałoby się z trwałym oślepieniem przez odłamki drewna, okruchy szkła, odpryski porcelany.

Tak więc chociaż uwolniłem się z uścisku żołdaków, nic mi z tego nie przyszło. Wszyscy znieruchomieliśmy rozpłaszczeni na ścianach, na podłodze, łapiąc się każdej rzeczy, która wydawała się choć trochę solidniejsza, walcząc, żeby nie wyrzuciło nas przez okno i nie roztrzaskało na śmierć.

Próbowałem krzyknąć do Wisty, ale nie słyszałem nawet własnego głosu.

A potem w jednej chwili wszystko ucichło i znieruchomiało. Odsunąłem od twarzy ramię, którym się osłaniałem, i moim oczom ukazał się widok, którego nie zapomnę do końca życia.

Na środku zrujnowanego salonu stał wysoki, postawny, łysy mężczyzna.

Nie brzmi przerażająco?

To właśnie ten facet okazał się wcielonym złem.

– Witam, droga rodzino Wszechdobrych – rzekł spokojnym, prawie cichym głosem, ale z taką mocą, że po prostu musiałem z uwagą słuchać każdego słowa. – Nazywają mnie Tym Który Jest Jedyny. Może o mnie słyszeliście?

– Wiemy, kim jesteś – odparł tata. – I wcale się ciebie nie boimy. Nie ulegniemy twojej tyrańskiej władzy.

– Nie spodziewam się, abyś uległ jakiejkolwiek władzy, Benjaminie. Podobnie jak ty, Elizo – powiedział do mojej mamy. – Ambitni wykolejeńcy, tacy jak wy, zawsze najbardziej cenią sobie wolność. Ale to nie ma znaczenia, czy zaakceptujecie nową rzeczywistość, czynie. Przyszedłem tu po wasze dzieci. To będzie pokaz mojej siły. Ja rozkazuję, one słuchają.

To powiedziawszy, łysol popatrzył na moją siostrę i na mnie i uśmiechnął się naprawdę sympatycznie, prawie serdecznie.

– Ułatwię wam sprawę. Musicie zrobić tylko jedną rzecz: wyrzec się dotychczasowego życia, wolności, a przede wszystkim rodziców. Wówczas daruję wam życie. Nic wam się nie stanie, jeśli będziecie przestrzegać prawa. Obiecuję, że włos wam z głowy nie spadnie. Wyrzeknijcie się swojej przeszłości i rodziców, to wszystko. Proste jak ciastko z kremem.

– Nie ma mowy! – krzyknąłem.

– Nigdy czegoś takiego nie zrobimy. Nigdy! – zawołała Wisty. – Możemy się wyrzec ciebie, wasza Łysolcowatość. Wasza Ohydność.

Zdumiało mnie, kiedy facet wybuchł śmiechem.

– Whitford Wszechdobry – powiedział i popatrzył mi głęboko w oczy.

Wtedy stało się coś dziwnego. Nie mogłem się ruszyć ani mówić, mogłem tylko słuchać. To była chyba dla mnie najgorsza rzecz ze wszystkich, jakie wydarzyły się tego wieczoru.

– Jesteś bardzo przystojnym młodzieńcem, Whitfordzie. Wysoki blondyn, szczupły, a zarazem dobrze zbudowany; ciało o idealnych proporcjach. Wiem też, że do niedawna byłeś bardzo grzecznym chłopcem, aż do niefortunnego zniknięcia twojej dziewczyny. Twojej bratniej duszy. Celii.

Wezbrał we mnie bezradny gniew. Czyżby on coś wiedział o Celii? Uśmiechał się ironicznie, kiedy mówił o jej zniknięciu. Coś wiedział i drażnił się ze mną.

– Pytanie brzmi – ciągnął – czy potrafisz być znowu grzecznym chłopcem? Czy nauczysz się przestrzegać zasad? – Wyrzucił ręce do góry. – Nie wiesz?! – wykrzyknął, podczas gdy ja walczyłem ze sparaliżowanymi ustami, żeby cisnąć w niego stekiem najstaranniej dobranych obelg.

Odwrócił się do Wisty.

– Wisteria Wszechdobra. O tobie też wiem wszystko.

Krnąbrna nieposłuszna leserka. Czekają cię w szkole dwa tygodnie karnych zajęć. Jeśli chodzi o ciebie, pytanie brzmi: czy w ogóle potrafisz być grzeczną dziewczynką? Czy nauczysz się przestrzegać prawa?

Patrzył w milczeniu na Wisty i czekał.

A ona w swoim stylu dygnęła wdzięcznie, po czym oznajmiła:

– Naturalnie, mój panie: twoje marzenie ściętej głowy jest dla mnie rozkaz…

Urwała raptownie tę ironiczną odpowiedź, więc domyśliłem się, że jej również zasznurował usta. Potem odwrócił się do strażników.

– Zabrać ich! Nigdy więcej nie zobaczą rodziców. A wy, Benie i Elizo, nie zobaczycie swych wyjątkowych latorośli aż do dnia, w którym wszyscy zginiecie.

Rozdział 9

Whit

Siedzieliśmy z Wisty w wielkiej czarnej furgonetce bez okien. Serce mi waliło jak królikowi w napadzie padaczki. W moich żyłach szalała adrenalina. Prawie nie wiedziałem, co się dookoła mnie dzieje. Wspiąłem się na wyżyny rozsądku, żeby nie rzucić się na ściany samochodu. Wyobrażałem sobie, jak walę głową o metal, jak kopnięciem otwieram drzwi, jak pomagam Wisty uciec i razem znikamy w ciemności…

Tylko że nic takiego się nie wydarzyło.

O ile wiedziałem, nie byłem żadnym czarodziejem ani superbohaterem, tylko zwyczajnym licealistą, którego właśnie porwano z domu.

Spojrzałem na biedną Wisty, ale w ciemności ledwo widziałem jej profil. Woda z jej mokrych włosów ściekała mi na ramię, czułem, jak się trzęsie, może z zimna, może z szoku, a może przez jedno i drugie. Pewnie trudno jej było uwierzyć w to, co się stało.

Trochę niezgrabnie objąłem jej chude ramiona, bo musiałem przełożyć jej przez głowę ręce skute kajdankami. Nie pamiętam, kiedy ostatnio ściskałem tak swoją siostrę, chyba kiedy próbowała grzebać w moich rzeczach albo kiedy przyłapałem ją na podglądaniu mnie z…

Nie mogłem myśleć o Celii, żeby nie oszaleć.

– Nic ci nie jest? – spytałem Wisty.

Nie zauważyłem na niej śladów poparzeń – żadnych zapachów przypalonego hot doga czy zwęglonego ciała.