Wydanie elektroniczne

O książce

Dexter Morgan, seryjny morderca, który z zasady zabija tylko innych seryjnych morderców, to literacki antybohater wykreowany przez amerykańskiego pisarza Jeffa Lindseya w serii bestsellerowych powieści publikowanych w kilkudziesięciu krajach świata. Dexter jest analitykiem śladów krwi zatrudnionym w laboratorium kryminalistycznym policji hrabstwa Miami-Dade na Florydzie i – przynajmniej z pozoru – przykładnym mężem i ojcem, którego nikt nie podejrzewa o mordercze skłonności. Pomimo błędów, jakie czasami popełnia podczas kolejnych zabójstw, jakimś cudem zawsze udaje mu się uniknąć aresztowania. Morgan jest też bohaterem niezwykle popularnego serialu telewizji Showtime zatytułowanego Dexter, wyświetlanego w kilkudziesięciu krajach i zainspirowanego powieścią Demony Dextera. Serial był wielokrotnie nagradzany – otrzymał m.in. dwa Złote Globy i dwie Nagrody Emmy. Na małym ekranie w rolę Dextera wciela się Michael C. Hall.

Dexter miał trzy lata, gdy adoptowała go rodzina policjanta Harry’ego Morgana. Teraz sam pracuje w policji – jest analitykiem śladów krwi w laboratorium kryminalistycznym w Miami. Sympatycznym, dowcipnym, lubianym przez wszystkich. Choć seks kompletnie go nie interesuje, umawia się na randki z Ritą, młodą rozwódką z dwójką dzieci. Ale to wszystko kamuflaż. W rzeczywistości Dexter jest seryjnym zabójcą, osobnikiem niezdolnym do ludzkich uczuć. Wewnętrzny głos, który nazywa Mrocznym Pasażerem, każe mu zabijać. Tę ponurą „przypadłość” dostrzegł kiedyś jego przybrany ojciec i – nie mogąc jej usunąć – wpoił synowi swoisty kodeks postępowania: swoje mordercze instynkty może kierować wyłącznie przeciw innym zabójcom, socjopatom o podobnie spaczonej psychice. Dzięki możliwościom, jakie daje mu praca w policji, Dexter bezbłędnie identyfikuje potencjalne ofiary (jak choćby zabójcę dzieci, księdza Donovana) i dokonuje ich egzekucji, zabijając nożem, ćwiartując, pakując szczątki zwłok do worków na śmieci. Kiedy w Miami pojawia się seryjny morderca prostytutek, działający według identycznego modus operandi, Dexter staje przed poważnym dylematem. Osobiście zająć się zbrodniarzem? Czy – kierując się dobrem śledztwa oraz swojej siostry Deb, policjantki uczestniczącej w dochodzeniu – postarać się, by wpadł w ręce sprawiedliwości? Spokoju nie daje mu także trzecia możliwość: nie ma żadnego drugiego zabójcy, to on sam jest sprawcą wszystkich zbrodni, które popełnia podczas snu…

JEFF LINDSAY

(Jeffry Freundlich)

Współczesny pisarz amerykański, znany przede wszystkim z cyklu powieści o Dexterze Morganie – analityku śladów krwi, zarazem seryjnym zabójcy. Współautorką kilku wcześniejszych książek Lindsaya była jego żona, Hilary Hemingway, bratanica Ernesta Hemingwaya. Pierwsza powieść o Dexterze, Demony Dextera, została opublikowana w 2004 i posłużyła za kanwę scenariusza popularnego serialu telewizji Showtime, zatytułowanego Dexter. W latach 2005-2013 ukazały się dalsze tomy serii, m.in. Delirium Dextera, Dzieło Dextera, Cień Dextera i Dexter’s Final Cut.

www.facebook.com/jefflindsayauthor

Tego autora

DEMONY DEXTERA

DELIRIUM DEXTERA

CIEŃ DEXTERA

OSTATNIE CIĘCIE DEXTERA

Tytuł oryginału:
DARKLY DREAMING DEXTER

Copyright © Jeff Lindsay 2004
All rights reserved

Polish edition copyright © Wydawnictwo Albatros A. Kuryłowicz 2014

Polish translation copyright © Tomasz Wyżyński 2014

Redakcja: Agnieszka Łodzińska

Ilustracja na okładce: Biczo Zsolt/Shutterstock

Projekt graficzny okładki: Andrzej Kuryłowicz

ISBN 978-83-7985-040-2

Wydawca

WYDAWNICTWO ALBATROS A. KURYŁOWICZ

Hlonda 2a/25, 02-972 Warszawa

www.wydawnictwoalbatros.com

Niniejszy produkt jest objęty ochroną prawa autorskiego. Uzyskany dostęp upoważnia wyłącznie do prywatnego użytku osobę, która wykupiła prawo dostępu. Wydawca informuje, że publiczne udostępnianie osobom trzecim, nieokreślonym adresatom lub w jakikolwiek inny sposób upowszechnianie, kopiowanie oraz przetwarzanie w technikach cyfrowych lub podobnych – jest nielegalne i podlega właściwym sankcjom.

Skład wersji elektronicznej:

Virtualo Sp. z o.o.

Spis treści

- O książce

- O autorze

- Tego autora

- Dedykacja

- Podziękowania

- 1

- 2

- 3

- 4

- 5

- 6

- 7

- 8

- 9

- 10

- 11

- 12

- 13

- 14

- 15

- 16

- 17

- 18

- 19

- 20

- 21

- 22

- 23

- 24

- 25

- 26

- 27

- Epilog

- Przypisy

Wszystkie rozdziały dostępne w pełnej wersji książki.

Dla Hilary,
która jest dla mnie wszystkim

Podziękowania

Ta książka nigdy by nie powstała bez pomocy technicznej i wsparcia duchowego Einsteina oraz diakona. Ucieleśniają oni wszystkie najlepsze cechy policjantów z Miami i nauczyli mnie, co oznacza wykonywanie trudnej pracy gliniarza w trudnym miejscu.

Chciałbym również podziękować kilku osobom, których sugestie były bardzo pomocne. W szczególności mojej żonie, Barclayom, Juliowi S., doktorowi i pani Freundlichom, Pookie, Bear i Tinky.

Jasonowi Kaufmanowi jestem niezwykle wdzięczny za mądre i wnikliwe uwagi towarzyszące powstaniu tej książki.

Dziękuję również Doris, Damie Ostatniego Śmiechu.

Zamieszczam także specjalne podziękowania dla Nicka Ellisona, który jest wszystkim, czym powinni być agenci literaccy, lecz prawie nigdy nie są.

1

Księżyc. Wspaniały Księżyc w pełni. Ogromna, czerwona tarcza, w noc jasną jak dzień; światło księżyca padające na ziemię i niosące radość, radość, radość. Głośne dźwięki tropikalnej nocy, ciche wycie wiatru muskającego włosy na przedramieniu, pusty lament rozgwieżdżonego nieba, księżycowe światło na wodzie jak krzyk wywołujący zgrzytanie zębów.

Wszystko to wzywało Potrzebę. Ach, symfonia tysiąca ukrytych głosów, muzyka Potrzeby, egzystencji, milczącego obserwatora, chłodnego bytu, śmiejącego się Księżycowego Tancerza. Ja, lecz nie ja; istota, która szydzi, chichoce i woła z głodu. Potrzeba była teraz bardzo silna, bardzo ostrożna, chłodna, przyczajona, pełznąca, napięta jak struna i gotowa, bardzo silna, bardzo gotowa – mimo to jednak wciąż czekała i obserwowała, każąc i mnie także czekać i obserwować.

Czekałem więc i obserwowałem księdza już od pięciu tygodni. Musiałem znaleźć kogoś nowego, znaleźć tego człowieka. Od trzech tygodni wiedziałem, że to on był następny, należeliśmy do Mrocznego Pasażera, on i ja. I przez trzy tygodnie walczyłem z presją, Potrzebą narastającą we mnie jak ogromna fala, która z rykiem uderza w brzeg i się nie cofa, ale staje się coraz większa z każdym tyknięciem zegara jasnej nocy.

Codziennie zachowywałem ostrożność, wszystko dokładnie sprawdzałem. Nie dotyczyło to księdza, o nie – od dawna byłem pewien, że to on. Poświęcałem czas na przygotowania, by zrobić wszystko porządnie, czysto, schludnie, bez fuszerki, perfekcyjnie. Nie mogłem dać się złapać, nie teraz. Zbyt ciężko i zbyt długo pracowałem, by musieć się zajmować ochroną swojego małego, szczęśliwego życia.

A poza tym zbyt dobrze się bawiłem.

Zawsze jestem ostrożny. Zawsze staranny. Zawsze przygotowany, by zrobić wszystko porządnie. A kiedy już o to zadbam, upewniam się po raz drugi i trzeci. Tak postępował Harry, niechaj go Bóg błogosławi, policjant idealny, mój ojciec. Zawsze bądź pewny, ostrożny, dokładny, powtarzał, i już od tygodnia miałem pewność, że wszystko jest w porządku. I kiedy wyszedłem wieczorem z pracy, od razu wiedziałem, że to ten dzień. Ta noc. Czułem, że jest inna. Wiedziałem, że to się stanie tej nocy, musi się stać. Tak jak poprzednio i w przyszłości, znowu, znowu i znowu.

Dziś w nocy to się przydarzy księdzu.

Nazywał się ojciec Donovan. Uczył muzyki w sierocińcu Świętego Antoniego w Homestead na Florydzie. Dzieci go kochały i naturalnie on również kochał dzieci. Och, bardzo kochał. Poświęcił im całe życie. Nauczył się hiszpańskiego i dialektów kreolskich. Poznał muzykę latynoską. Wszystko dla dzieci. Wszystko, absolutnie wszystko dla dzieci.

Wszystko…

Obserwowałem go tej nocy, śledziłem przez wiele poprzednich. Widziałem, jak staje w drzwiach sierocińca, by porozmawiać z czarnoskórą dziewczynką, która wyszła za nim z budynku. Miała najwyżej osiem lat i była mała jak na swój wiek. Ojciec Donovan usiadł na stopniach i rozmawiał z nią przez pięć minut. Ona również usiadła i zaczęła się bujać. Roześmieli się. Oparła się o ramię księdza. Pogłaskał ją po głowie. W drzwiach pojawiła się zakonnica i stanęła na progu. Przez chwilę spoglądała na nich w milczeniu. Później się uśmiechnęła i wyciągnęła rękę. Dziewczynka trąciła księdza głową. Ojciec Donovan uściskał ją, wstał i pocałował na dobranoc. Zakonnica się roześmiała i powiedziała coś do duchownego. Zamienił z nią kilka słów.

Potem poszedł w stronę samochodu. Sprężyłem się do skoku…

Jeszcze nie. Pięć metrów od schodów stała furgonetka dozorcy. Kiedy ojciec Donovan ją mijał, rozsunęły się boczne drzwi. Z wnętrza wychylił się mężczyzna palący papierosa i powitał duchownego, który oparł się o bok samochodu i zaczął z nim rozmawiać.

Szczęście. Znowu szczęście. W takie noce zawsze mam szczęście. Nie zauważyłem tego człowieka, nie domyślałem się, że jest w samochodzie. A on by mnie zobaczył. Ale miałem szczęście.

Odetchnąłem głęboko. Powoli i spokojnie wypuściłem powietrze. Zimne jak lód. To drobnostka. Niczego innego nie przeoczyłem. Zrobiłem wszystko porządnie, tak jak zwykle, we właściwy sposób. Wszystko będzie dobrze.

Teraz!

Ojciec Donovan znów zaczął iść w stronę samochodu. Odwrócił się i zawołał. Od drzwi sierocińca pomachał mu dozorca, po czym rozgniótł niedopałek papierosa i zniknął we wnętrzu budynku. Odszedł.

Szczęście. Znowu szczęście.

Ojciec Donovan wyjął z kieszeni kluczyki, otworzył drzwi samochodu i usiadł za kierownicą. Usłyszałem warkot zapalanego silnika. A potem…

TERAZ!

Usiadłem na tylnym siedzeniu i zarzuciłem mu pętlę na szyję. Jeden szybki, zręczny ruch i pętla z żyłki wędkarskiej o wytrzymałości dwudziestu pięciu kilogramów mocno się zacisnęła. Szarpnął się lekko, ogarnięty paniką, i to wszystko.

– Teraz należysz do mnie – powiedziałem, a on siedział w absolutnym bezruchu, jakby wcześniej przećwiczył taką sytuację, prawie jakby słyszał inny głos, śmiech obserwatora w moim mózgu. – Rób to, co ci każę – poleciłem.

Odetchnął chrapliwie i zerknął w lusterko wsteczne. Zobaczył w nim moją twarz w jedwabnej masce, w której widać było tylko oczy.

– Rozumiesz? – spytałem, i jedwab poruszył się na moich ustach. Nie odpowiedział. Spoglądał na mnie. Szarpnąłem pętlę. – Rozumiesz? – powtórzyłem nieco cichszym głosem. Tym razem skinął głową. Uniósł niepewnie rękę do pętli, nie wiedząc, co by się stało, gdyby próbował ją poluzować. Siniał.

Rozluźniłem pętlę.

– Bądź grzeczny, to pożyjesz dłużej – rzekłem.

Odetchnął głęboko. Słyszałem świst powietrza w jego gardle. Zakasłał i znów odetchnął. Siedział nieruchomo, nie próbując uciekać.

Doskonale.

Ruszyliśmy. Ojciec Donovan posłusznie wykonywał moje polecenia. Nie próbował sztuczek, nie okazywał wahania. Minęliśmy Florida City i ruszyliśmy Card Sound Road. Zauważyłem, że się zdenerwował, gdy skręciliśmy w tę drogę, lecz nie protestował. Nie próbował się do mnie odzywać. Trzymał na kierownicy obie ręce, blade i mocno zaciśnięte; widziałem zbielałe kostki. Świetnie.

Przez następne pięć minut jechaliśmy na południe. Słychać było tylko świst opon na asfalcie i szum wiatru. W górze płonął ogromny księżyc, w moich żyłach rozbrzmiewała jego potężna pieśń, a czujny obserwator śmiał się cicho w pulsującym mroku nocy.

– Skręć – rzuciłem w końcu.

Popatrzył na mnie w lusterku wstecznym. Ogarnęła go panika, wypełniła oczy, wykrzywiła twarz i usta. Chciał coś powiedzieć, ale…

– Skręć! – powtórzyłem. Spełnił polecenie. Zwiotczał na fotelu, jakby przez cały czas się tego spodziewał, zawsze na to czekał, i skręcił.

Wąska polna droga była ledwo widoczna. Należało wiedzieć, że tu jest. Aleja wiedziałem. Byłem tu wcześniej. Miała cztery kilometry długości, trzykrotnie skręcała wśród łąk, między drzewami nad wąskim kanałem i koło bagien. Wreszcie docierała do polany.

Pięćdziesiąt lat temu zbudowano tu dom. Obecnie był ruiną i od dawna nikt w nim nie mieszkał, jednak spora część budynku się zachowała. Pozostały trzy pokoje i połowa dachu.

W starym ogrodzie warzywnym znajdującym się w pobliżu ktoś niedawno kopał.

– Zatrzymaj samochód – powiedziałem, gdy zrujnowany dom ukazał się w świetle reflektorów.

Ojciec Donovan natychmiast spełnił polecenie. Był sparaliżowany strachem, miał sztywne ręce i nogi, a w głowie pustkę.

– Wyłącz silnik – rozkazałem. Przekręcił kluczyk w stacyjce i nagle zrobiło się bardzo cicho.

Na drzewie zaświergotał ptak. Zaszeleściła trawa poruszona podmuchem wiatru. Później cisza stała się jeszcze głębsza, tak głęboka, że prawie zagłuszyła nocną muzykę mojego tajemnego ja.

– Wysiądź – rozkazałem. Jednak ojciec Donovan się nie poruszył. Wpatrywał się w ogród warzywny.

Widać tam było siedem niewielkich ziemnych kopców, czarnych w świetle księżyca. Dla niego musiały być jeszcze czarniejsze. A jednak się nie poruszył.

Szarpnąłem pętlę. Nie spodziewał się, że może przeżyć taki ból, że go to spotka. Wygiął plecy w łuk, nabrzmiały mu żyły na czole i myślał, że umrze.

Ale nie umarł. Jeszcze nie. Miało to trochę potrwać.

Otworzyłem kopniakiem drzwi samochodu i wyciągnąłem go na zewnątrz, by poczuł moją siłę. Runął na piaszczystą drogę i wił się jak wąż z przetrąconym kręgosłupem. Mroczny Pasażer się śmiał i doskonale bawił, a ja odgrywałem swoją rolę. Postawiłem stopę na piersi ojca Donovana i zacisnąłem pętlę.

– Masz słuchać i robić, co każę – rzekłem. – Musisz być posłuszny. – Pochyliłem się i delikatnie rozluźniłem pętlę. – Powinieneś to rozumieć. To ważne.

Moje słowa dotarły do niego. Jego oczy nabiegłe krwią, pełne bólu i łez spotkały się z moimi w przypływie zrozumienia i nagle przewidział wszystko, co musiało się stać. Zrozumiał. I zdał sobie sprawę, jakie to ważne, by zachowywał się właściwie. Zaczął pojmować.

– Teraz wstań – powiedziałem.

Powoli, bardzo powoli, ciągle patrząc mi w oczy, ojciec Donovan się podniósł. Długo staliśmy naprzeciwko, spoglądając na siebie, stając się jedną osobą. Wreszcie zadygotał. Zaczął unosić rękę do twarzy, lecz opuścił ją bezwładnie.

– Wejdź do domu – powiedziałem bardzo cicho. Do domu, gdzie wszystko było przygotowane.

Odwrócił wzrok. Po chwili spróbował na mnie spojrzeć, lecz nie potrafił. Zrobił kilka kroków w stronę domu, ale zatrzymał się na widok wzgórków świeżej ziemi w ogrodzie warzywnym. Chciał znów na mnie popatrzeć i wciąż nie mógł, nie po zobaczeniu czarnych kopczyków zalanych księżycowym światłem.

Ruszył w kierunku domu, a ja trzymałem pętlę. Szedł potulnie, ze spuszczoną głową; posłuszna, grzeczna ofiara. Pięć odrapanych schodków, wąska weranda i zamknięte drzwi frontowe. Zatrzymał się. Nie podniósł oczu. Nie spojrzał na mnie.

– Wejdź do środka – rozkazałem cichym głosem. Zadrżał. – Wejdź do środka – powtórzyłem.

Nie był w stanie tego zrobić. Pochyliłem się i otworzyłem drzwi. Wepchnąłem go stopą do wnętrza domu. Zachwiał się, odzyskał równowagę i stał tuż za progiem z mocno zaciśniętymi powiekami.

Zamknąłem drzwi. Zostawiłem na podłodze lampę na baterie. Teraz ją zapaliłem.

– Popatrz! – szepnąłem. Powoli, ostrożnie otworzył jedno oko i zamarł. Czas się dla niego zatrzymał.

– Nie! – wymamrotał.

– Tak! – powiedziałem.

– Och, nie! – jęknął.

– Właśnie że tak! – powtórzyłem.

– NIEEEE! – wrzasnął.

Szarpnąłem pętlę. Przestał krzyczeć i upadł na kolana. Wydał z siebie wilgotny, mlaszczący skowyt i ukrył twarz w dłoniach.

– Tak – odezwałem się. – Straszny widok, prawda?

Zamknął oczy, marszcząc policzki i czoło. Nie był w stanie patrzeć, nie teraz, nie w ten sposób. W gruncie rzeczy go rozumiałem: widok był rzeczywiście okropny. Odkąd przygotowałem dla niego to widowisko, stale mnie to męczyło. Ale musiał to zobaczyć. Musiał. Nie tylko ze względu na mnie ani Mrocznego Pasażera, lecz ze względu na siebie. Musiał zobaczyć. A nie patrzył.

– Niech ojciec otworzy oczy – rzekłem.

– Proszę… – jęknął błagalnie. Jego skomlenie na widok trupów na podłodze bardzo mnie zdenerwowało, choć powinienem panować nad sobą, zachować lodowaty spokój. Podciąłem mu nogi, szarpnąłem pętlę, złapałem prawą ręką za kark i uderzyłem jego twarzą w brudne, popękane deski. Pojawiło się trochę krwi, co jeszcze bardziej mnie rozwścieczyło.

– Otwórz oczy! – rozkazałem. – Otwórz oczy, natychmiast! Patrz! – Chwyciłem go za włosy i odchyliłem głowę do tyłu. – Rób, co ci każę! Patrz albo odetnę ci powieki!

Byłem bardzo przekonujący, więc wykonał rozkaz. Zrobił to, co kazałem. Popatrzył.

Bardzo się starałem, by wszystko dobrze przygotować, mimo że nie miałem łatwego zadania. Na szczęście zwłoki wyschły; gdyby nie to, nie mógłbym nic zrobić. Były bardzo pobrudzone ziemią. W większości zdołałem ją usunąć, lecz niektóre pochowano bardzo dawno temu i nie dawało się odróżnić ziemi od ciała. Jeśli się o tym pomyśli, jest to w ogóle niemożliwe. Takie brudne…

Było ich siedem, siedem małych ciał, siedem brudnych sierot na grubych plastikowych płachtach. Siedem prostych linii skierowanych w jedną stronę.

Wskazywały ojca Donovana. Więc zrozumiał.

Zdał sobie sprawę, że wkrótce do nich dołączy.

– Zdrowaś Mario, łaskiś pełna… – zaczął. Szarpnąłem pętlę.

– Nic z tych rzeczy, ojcze, nie teraz. Teraz chodzi o prawdę.

– Proszę… – wychrypiał.

– Tak, niech mnie ksiądz błaga. Tak jest znacznie lepiej. – Znów szarpnąłem. – Co ojciec o tym sądzi? Siedmioro? Oni też błagali? – Nie odpowiedział. – To wszystkie dzieci, ojcze? Tylko siedmioro? Znalazłem wszystkie?

– O Boże… – jęknął. Ból wypełniający jego głos sprawił mi przyjemność.

– A inne miasta, ojcze? A Fayetteville? Chciałby ksiądz porozmawiać o Fayetteville? – Zaszlochał, ale milczał. – A East Orange? Troje czy więcej? Może jedno przeoczyłem? Nie jestem pewny… Troje czy czworo, ojcze?

Ojciec Donovan usiłował krzyknąć. Miał ściśnięte gardło, dlatego był w stanie wydać z siebie tylko cichy dźwięk, lecz zrobił to z prawdziwym uczuciem, co zrekompensowało kiepską technikę. Później upadł na twarz, a ja pozwoliłem mu płakać przez chwilę, nim postawiłem go na nogi. Chwiał się, jakby utracił kontrolę nad własnym ciałem. Zsikał się w spodnie i z ust ciekła mu ślina.

– Proszę! – jęknął. – Nie mogłem się powstrzymać, po prostu nie mogłem. Proszę, musi pan zrozumieć…

– Rozumiem, ojcze – odpowiedziałem i w moim głosie, głosie Mrocznego Pasażera, pojawiło się coś, co sprawiło, że zamarł. Uniósł powoli głowę, popatrzył mi w oczy i znieruchomiał. – Doskonale rozumiem – powtórzyłem, zbliżając twarz do jego twarzy. Pot na jego policzkach zmienił się w lód. – Ja też nie mogę się powstrzymać – dodałem.

Staliśmy teraz bardzo blisko, prawie się dotykając, i nagle nie mogłem już wytrzymać jego brudu. Szarpnąłem pętlę i podciąłem mu nogi. Upadł.

– Ale dzieci?! Nie mógłbym tego zrobić dzieciom. – Postawiłem swój czysty but na jego potylicy i przygniotłem mu twarz do podłogi. – Nie jestem taki jak ty, ojcze. Nigdy nie zabijam dzieci. Szukam ludzi podobnych do ciebie.

– Kim jesteś? – szepnął.

– Początkiem i końcem – odpowiedziałem. – Tym, który cię zniszczy, ojcze.

Miałem przygotowaną strzykawkę. Igła gładko weszła w szyję; napięte mięśnie stawiały lekki opór, lecz duchowny go nie okazał. Nacisnąłem tłoczek, opróżniłem strzykawkę i ojca Donovana szybko ogarnął absolutny spokój. Po kilku sekundach głowa opadła mu bezwładnie na bok i obrócił twarz w moją stronę.

Czy rzeczywiście mnie teraz widział? Czy widział gumowe rękawice, czysty kombinezon, jedwabną maskę? Czy naprawdę mnie widział? A może to się zdarzyło w innym pokoju, należącym do Mrocznego Pasażera, w Czystym Pokoju? Pomalowanym na biało dwie noce wcześniej, zamiecionym, wyszorowanym, idealnie czystym? Czy w końcu zobaczył stół stojący na środku pomieszczenia o oknach zasłoniętych białymi płachtami? Czy ujrzał światła pod sufitem, pudełka białych worków na śmieci, butelki chemikaliów i niewielki rząd pił i noży? Czy wreszcie mnie zobaczył?

Czy widział siedem brudnych kształtów na podłodze, a może jeszcze więcej, kto wie ile? Czy wreszcie, niezdolny do krzyku, ujrzał samego siebie zmieniającego się w jedną z brył z ogrodu?

Oczywiście, że nie. Wyobraźnia nie pozwalała mu zobaczyć siebie jako przedstawiciela tego samego gatunku.

W jakiś sposób miał rację. Nigdy nie zmieni się w coś tak okropnego jak to, co zrobił tym dzieciom. Wykluczone, nigdy na to nie pozwolę. Nie jestem podobny do ojca Donovana, jestem potworem innego rodzaju.

Bardzo czystym potworem.

Oczywiście czystość wymaga czasu, ale jest tego warta. Sprawia, że Mroczny Pasażer staje się szczęśliwy i milknie na długo. Warto pracować czysto i dokładnie. Usunąć ze świata jeszcze jedną kupę brudu. Kilka starannie zapakowanych worków na śmieci i mój mały zakątek świata staje się czystszy, szczęśliwszy. Lepszy.

Musiałem tu spędzić osiem godzin. Potrzebowałem całego tego czasu, by zrobić wszystko porządnie.

Przywiązałem duchownego do stołu taśmą klejącą i rozciąłem mu ubranie. Szybko wykonałem czynności przygotowawcze: golenie, szorowanie, odcinanie nieporządnie wystających części. Jak zwykle czułem cudowne, powoli narastające napięcie, które miało się zmienić w przypływ ulgi pulsującej w całym moim ciele. Będzie ona trzepotać we mnie przez cały czas, porywając mnie ze sobą. Aż wreszcie, na samym końcu, Potrzeba i ksiądz odpłyną i znikną.

Kiedy zamierzałem się zabrać do poważnej pracy, ojciec Donovan otworzył oczy i popatrzył na mnie. Nie okazywał strachu; to się czasami zdarza. Spojrzał prosto na mnie i poruszył ustami.

– Co takiego? – spytałem. Zbliżyłem nieco głowę. – Nie słyszę ojca.

Oddychał powoli i spokojnie. Powtórzył to, co powiedział wcześniej, i zamknął oczy.

– Bardzo mi miło – odparłem i zabrałem się do pracy.

2

O czwartej trzydzieści rano ksiądz był już zupełnie czysty. Poczułem się znacznie lepiej. Po wszystkim zawsze czuję się lepiej. Zabójstwo doskonale na mnie działa. Wygładza nierówności w mrocznych zakamarkach psychiki drogiego Dextera. Wyzwolenie energii ma w sobie dziwną słodycz; przypomina to otwarcie zaworów hydraulicznych, by zredukować ciśnienie. Uwielbiam swoją pracę; przykro mi, jeśli wytrąca was to z równowagi. Ach, bardzo mi przykro, naprawdę. Ale tak właśnie jest. Oczywiście nie wszystkie zabójstwa lubię. Musi ono nastąpić we właściwy sposób, we właściwym czasie, z właściwym partnerem – to bardzo skomplikowane, lecz niezbędne.

I zawsze nieco męczące. Byłem znużony, mimo to napięcie ostatniego tygodnia minęło, chłodny głos Mrocznego Pasażera umilkł i znów mogłem być sobą. Dziwnym, zabawnym, beztroskim, martwym w środku Dexterem. Już nie Dexterem nożownikiem, Dexterem Mścicielem. Do następnego razu.

Ułożyłem wszystkie ciała z powrotem w ogrodzie wraz ze zwłokami księdza i uporządkowałem zrujnowany dom. Spakowałem swoje rzeczy do samochodu duchownego i pojechałem na południe w stronę wąskiego bocznego kanału, gdzie zostawiłem motorówkę, pięciometrową łódź wielorybniczą o niewielkim zanurzeniu wyposażoną w potężny silnik. Zepchnąłem samochód księdza do wody, wszedłem na pokład i obserwowałem, jak auto nabiera wody i znika pod powierzchnią. Następnie zapaliłem silnik, wypłynąłem na zatokę i podążyłem na północ. Wschodziło słońce i jego promienie odbijały się od mosiężnych okuć. Przybrałem swój najszczęśliwszy wyraz twarzy – kolejny wędkarz wracający wczesnym rankiem do domu. Hej, jak dziś brały czerwone lucjany?

O szóstej trzydzieści znalazłem się w swoim mieszkaniu w Coconut Grove. Wyjąłem z kieszeni preparat mikroskopowy, płytkę zwykłego, czystego szkła z kroplą krwi księdza pośrodku. Zdążyła już zakrzepnąć, stała się sucha i niegroźna. Kiedy będę miał ochotę wszystko sobie przypomnieć, wystarczy wsunąć preparat do mikroskopu. Umieściłem próbkę wraz z innymi – mój zbiór składał się z trzydziestu sześciu szklanych tafelek z trzydziestoma sześcioma kroplami zakrzepłej krwi.

Bardzo długo siedziałem pod prysznicem, a gorąca jak ukrop woda sprawiła, że opuściły mnie resztki napięcia i poczułem, jak rozluźniają mi się stwardniałe mięśnie.

Szorowałem całe ciało, zmywając zapach księdza i ogrodu znajdującego się obok niewielkiego domu na bagnach.

Dzieci. Powinienem go zabić dwa razy.

Cokolwiek sprawiło, że jestem taki, jaki jestem, uczyniło mnie pustym, niezdolnym do uczuć. To chyba nic nadzwyczajnego. Jestem zupełnie pewien, że większość ludzi często udaje emocje w kontaktach z innymi. W każdym razie ja zawsze udaję. Robię to perfekcyjnie i nigdy niczego nie czuję. Mimo to lubię dzieci. Nie mógłbym zostać ojcem, bo myśl o seksie budzi we mnie wstręt, trudno mi sobie wyobrazić, że robię coś tak idiotycznego… Czy to w ogóle możliwe? Gdzie poczucie godności? Ale dzieci – dzieci to coś szczególnego. Ojciec Donovan zasługiwał na śmierć. Zrobiłem to, co nakazywał Kodeks Harry’ego, i zaspokoiłem głód Mrocznego Pasażera.

Kwadrans po siódmej znów poczułem się czysty. Wypiłem kawę, zjadłem płatki owsiane i pojechałem do laboratorium.

Pracuję w dużym, nowoczesnym budynku, białym, z wieloma oknami, położonym niedaleko lotniska. Laboratorium znajduje się na pierwszym piętrze, z tyłu. Przylega do niego mój niewielki gabinet. Właściwie nie zasługuje na nazwę gabinetu, ale jest mój – mieści się w niszy oddzielonej od głównej sali, gdzie przeprowadza się badania śladów krwi. W całości należy do mnie, nikt nie ma tu wstępu, nie muszę go z nikim dzielić, nikt nie rusza moich rzeczy. Mam biurko, krzesło i drugie krzesło dla gościa, jeśli nie okaże się zbyt duży. Komputer, półkę, segregator. Telefon z automatyczną sekretarką.

Kiedy wszedłem, na sekretarce migała lampka. Nie otrzymuję wiadomości codziennie. Z jakiegoś powodu na świecie jest bardzo niewielu ludzi, którzy w godzinach pracy mają coś do powiedzenia analitykowi śladów krwi. Jeden z nielicznych wyjątków to Deborah Morgan, moja przybrana siostra. Policjantka, tak samo jak jej ojciec.

To ona nagrała wiadomość.

Nacisnąłem guzik, usłyszałem metaliczną muzykę tejano, a po chwili rozległ się głos Deborah:

– „Proszę, Dexter, to bardzo pilne. Jestem na miejscu zbrodni koło motelu Cacique przy autostradzie Tamiami Trail. – Zapadła cisza. Usłyszałem, jak zasłania dłonią słuchawkę i coś do kogoś mówi. Potem znów zabrzmiała meksykańska muzyka i Debs powiedziała: – Możesz natychmiast przyjechać? Proszę, Dex!”.

Rozłączyła się.

Nie mam rodziny. To znaczy, nic nie wiem o tym, bym jąmiał. Na pewno gdzieś istnieją ludzie posiadający podobny materiał genetyczny. Współczuję im. Nigdy ich nie spotkałem. Nie próbowałem ich szukać, a oni nie próbowali szukać mnie. Adoptowali mnie i wychowali Harry i Doris Morganowie, rodzice Debs. Biorąc pod uwagę to, czym jestem, spisali się znakomicie, prawda?

Oboje już nie żyją. Z tego powodu Deborah jest jedyną osobą na świecie, którą choć trochę obchodzi, czy jestem żywy, czy martwy. Z jakiegoś powodu, którego w ogóle nie potrafię pojąć, woli, bym żył. Moim zdaniem to miło z jej strony i gdybym potrafił coś czuć, lubiłbym swoją przybraną siostrę.

Dlatego spełniłem jej prośbę. Wyjechałem z parkingu przed komendą policji hrabstwa Miami-Dade i ruszyłem na południe autostradą Turnpike, po czym dotarłem do Tamiami Trail w rejonie, gdzie znajduje się motel Cacique i kilkaset podobnych przybytków. W jakiś sposób to prawdziwy raj, zwłaszcza dla karaluchów. Szeregi budynków, które wydają się eleganckie, a jednocześnie się rozpadają. Na dachach tych starych, brudnych, zagrzybionych domów znajdują się kolorowe neony, a prawdziwe życie toczy się tam nocą. Jeśli ktoś odwiedzi to miejsce w ciągu dnia, może zobaczyć ostateczną granicę naszej kruchej umowy z życiem.

Takie dzielnice są w każdym wielkim mieście. Jeśli trędowaty karzeł bez nogi chce uprawiać seks z kangurem przy akompaniamencie chóru nastoletnich chłopców, wszystko da się załatwić. Później może zaprosić uczestników spektaklu do pobliskiego lokalu na filiżankę kubańskiej kawy i kanapkę medianoche. Nikt się nie zdziwi, byle tylko płacił.

Deborah spędzała tam ostatnio zbyt dużo czasu. To jej opinia, nie moja. Jeśli policjant chce zwiększyć swoje szanse schwytania kogoś, kto robi coś naprawdę koszmarnego, Tamiami Trail wydaje się doskonałym miejscem.

Deborah patrzyła na to inaczej. Może dlatego, że pracowała w obyczajówce. Przystojna młoda policjantka z obyczajówki pełniąca służbę na Tamiami Trail zwykle kończy jako przynęta, stojąc półnago na ulicy, by łapać mężczyzn, którzy chcą kupować seks. Debs nienawidziła tego zajęcia. Prostytucja interesowała ją tylko jako zjawisko socjologiczne. Uważała, że zamykanie klientów prostytutek nie jest prawdziwą walką z przestępczością. A poza tym – o czym wiedziałem tylko ja – nie znosiła podkreślać swojej kobiecości i obfitych kształtów. Chciała być policjantką i nie ponosiła winy za to, że wygląda jak dziewczyna z rozkładówki.

Kiedy wjechałem na parking dzielony przez motel Cacique i Tito’s Cafe Cubano, zauważyłem, że w tej chwili wyjątkowo eksponuje swoją figurę. Miała na sobie neonoworóżowy top, lycrowe szorty, czarne kabaretki i szpilki. Jakby nosiła kostium z filmu Hollywoodzkie prostytutki z mechanicznymi piłami.

Kilka lat wcześniej któryś z policjantów dostał informację, że alfonsi śmieją się na ulicach z przebranych funkcjonariuszek. Stroje dla policjantek przebierających się za prostytutki i próbujących łapać klientów kupowali mężczyźni pracujący w obyczajówce. Wybór ubrań mówił bardzo dużo o ich zamiłowaniu do perwersji, ale to, co kupowali, nie przypominało ubiorów autentycznych dziwek. Dlatego wszyscy na ulicy wiedzieli, że nowa dziewczyna ma w torebce odznakę policyjną i pistolet.

Po otrzymaniu tej informacji obyczajówka podjęła decyzję, by policjantki same kupowały sobie odpowiednie stroje. W końcu dziewczyny najlepiej wiedzą, w czym dobrze wyglądają, prawda?

Większość pewnie wie, jednak Deborah nie należała do większości. Komfortowo czuła się tylko w niebieskim mundurze policyjnym. Szkoda, że nie widzieliście stroju, który zamierzała włożyć na bal w college’u. A teraz… Nigdy nie widziałem pięknej kobiety ubranej w tak śmiały kostium i wyglądającej mniej seksownie niż Debs.

A jednak przyciągała uwagę. Przypięła do obcisłego topu odznakę policyjną i pilnowała, by nikt z tłumu gapiów nie wszedł za żółtą taśmę otaczającą miejsce przestępstwa. Rzucała się w oczy znacznie bardziej niż taśma i trzy samochody policyjne z migającymi niebieskimi kogutami. Różowy top jarzył się bardziej.

Zajęła miejsce na skraju parkingu, dbając, aby nikt nie przeszkadzał technikom policyjnym, którzy przeglądali zawartość kontenera na śmieci należącego do kawiarni. Byłem zadowolony, że nie muszę w tym uczestniczyć. Ohydny fetor bijący z pojemnika docierał nawet do mojego samochodu – mroczny zapach fusów kawowych zmieszany ze smrodem zgniłych owoców i zepsutego mięsa.

Przy wjeździe na parking stał policjant, którego znałem, więc mnie przepuścił.

– Ładny strój, Debs – zauważyłem, podszedłszy do siostry. – Świetnie podkreśla twoją figurę.

– Odchrzań się! – warknęła i oblała się rumieńcem, bardzo rzadki widok wśród policjantów. – Znaleźli kolejną dziwkę – dodała. – Przynajmniej sądzą, że to dziwka. Trudno się zorientować na podstawie tego, co z niej zostało.

– To trzecia w ciągu ostatnich pięciu miesięcy – stwierdziłem.

– Piąta. Były jeszcze dwie w Broward. – Pokręciła głową. – Ci idioci twierdzą, że te zabójstwa nie mają ze sobą związku.

– Pewnie chcą uniknąć koszmarnej papierkowej roboty – zasugerowałem.

– Powinni się wziąć do normalnej pracy! – rzuciła, szczerząc groźnie zęby. – To, że te zabójstwa sąpowiązane, powinno być oczywiste nawet dla ostatniego kretyna! – Lekko zadrżała.

Spojrzałem na nią, zdumiony. Była policjantką, córką policjanta. Śmierć nie robiła na niej żadnego wrażenia. Kiedy rozpoczęła służbę, starsi koledzy pokazywali jej dla kawału okaleczone zwłoki, jakie codziennie znajduje się w Miami. Mieli nadzieję, że zacznie wymiotować, jednak Debs zachowywała kamienny spokój. Widywała już takie rzeczy, była uodporniona.

Ale to morderstwo sprawiło, że zadrżała.

Interesujące.

– To coś specjalnego, prawda? – spytałem.

– Ofiarami są prostytutki, a to moja działka. – Skierowała palec w moją stronę. – Oznacza to, że mam szansę uczestniczyć w śledztwie, wykazać się i dostać przeniesienie do wydziału zabójstw.

Uśmiechnąłem się promiennie.

– Ambicja, Deborah?

– Tak, do cholery! – odpowiedziała. – Chcę się wyrwać z obyczajówki, bo mam dość przebierania się za dziwkę. Chcę przejść do wydziału zabójstw, Dexter, i wreszcie nadarza się okazja. Przy odrobinie szczęścia… – Umilkła, a potem powiedziała coś absolutnie zdumiewającego. – Proszę, pomóż mi, Dex. Naprawdę nienawidzę pracy w obyczajówce.

– Nie wierzę własnym uszom. Mówisz do mnie „proszę”, Deborah?! Czy wiesz, jak to mnie denerwuje?

– Przestań się zgrywać, Dexter!

– Ależ, doprawdy, Debs.

– Przestań się zgrywać, mówię. Pomożesz mi, czy nie?

Skoro tak to sformułowała, posługując się rzadkim, dziwnym słowem „proszę”, cóż mogłem odpowiedzieć?

– Oczywiście, że ci pomogę, przecież wiesz.

Popatrzyła na mnie twardym wzrokiem, wycofując się ze swojego „proszę”.

– Nie wiem, Dex. Nic o tobie nie wiem.

– Oczywiście, że pomogę – powtórzyłem, starając się mówić urażonym tonem. Odegrawszy przekonującą komedię zranionej godności, podążyłem w stronę kontenera na śmieci, gdzie pracowali technicy policyjni.

Camilla Figg czołgała się w odpadkach, zbierając odciski palców. Była tęgą kobietą w wieku trzydziestu pięciu lat, która nigdy nie reagowała na moje czarujące, kurtuazyjne uwagi. Kiedy mnie zauważyła, uklękła, zaczerwieniła się i w milczeniu patrzyła, jak odchodzę. Zawsze się rumieniła na mój widok.

Na drugim końcu kontenera zobaczyłem Vince’a Masuokę, który siedział na rozpłaszczonym kartonie po mleku i grzebał w śmieciach. Był półkrwi Japończykiem i lubił żartować, że przypadła mu w udziale krótsza połowa. Uważał to za żart.

W jego promiennym, azjatyckim uśmiechu było coś sztucznego, jakby nauczył się go z książki z obrazkami. Nawet kiedy żartował z innych policjantów, robiąc świńskie dowcipy, nikt się na niego nie wściekał. Nikt się również nie śmiał, lecz to go nie zniechęcało. Poprawnie wykonywał wszystkie rytualne gesty, ale zawsze odnosiło się wrażenie, że udaje. Chyba właśnie dlatego go lubiłem. Kolejny gość udający człowieka, podobnie jak ja.

– Ach, Dexter! – rzekł, nie podnosząc oczu. – Co cię tu sprowadza?

– Przybyłem popatrzeć na prawdziwych fachowców pracujących w atmosferze absolutnego profesjonalizmu. Widziałeś tu kogoś takiego?

– Ha, ha, ha! – odpowiedział Vince. Miał to być chyba wybuch śmiechu, ale wypadł jeszcze sztuczniej niż uśmiech.

– Chyba myślisz, że jesteś w Bostonie. – Znalazł coś, uniósł do światła i obejrzał, mrużąc oczy. – Poważnie, dlaczego tu przyjechałeś?

– Czemu miałbym nie przyjechać, Vince? – zdziwiłem się, udając oburzenie. – To przecież miejsce zbrodni, prawda?

– Jesteś specjalistą od analizy śladów krwi. – Wyrzucił to, co oglądał, i znów zaczął przeszukiwać śmieci.

– Wiem.

Popatrzył na mnie i uśmiechnął się szeroko, wyjątkowo sztucznie.

– Tu nie ma krwi, Dex.

Zakręciło mi się w głowie.

– Co masz na myśli?

– Absolutny brak krwi, Dex. Ani kropli. Jeszcze nigdy nie widziałem czegoś tak niesamowitego.

Absolutny brak krwi. Słyszałem te słowa w swoim mózgu, powtarzane coraz głośniej i głośniej. Ani kropli lepkiej, ciepłej, brudnej, koszmarnej krwi. Żadnych plam, śladów, rozbryzgów. ŻADNEJ KRWI.

Dlaczego o tym nie pomyślałem?

Poczułem sięjak brakujący kawałek układanki. Wcześniej nie wiedziałem, że jest niekompletna.

Nie zamierzam udawać, że rozumiem, skąd się bierze mój stosunek do krwi. Samo myślenie o krwi wprawia mnie w zły humor – a przecież zajmuję się krwią zawodowo, ona jest przedmiotem moich analiz, częścią mojej pracy. Niewątpliwie kryje się w tym coś bardzo głębokiego, ale moje zainteresowanie tym tematem szybko słabnie. Jestem tym, czym jestem – czy noc spędzona na wiwisekcji mordercy dzieci nie jest fantastyczna?

Ale to…

– Dobrze się czujesz? – spytał Vince.

– Świetnie – odpowiedziałem. – Jak on to robi?

– Zależy.

Popatrzyłem na Vince’a. Spoglądał na garść fusów kawowych, grzebiąc w nich palcem w gumowej rękawiczce.

– Od czego, Vince?

– Od tego, kim jest i co robi – powiedział. – Ha, ha, ha!

Pokręciłem głową.

– Czasami starasz się być za bardzo tajemniczy – stwierdziłem. – Jak morderca pozbywa się krwi?

– W tej chwili trudno powiedzieć – odparł. – Nie znaleźliśmy jej. Zwłoki nie są w zbyt dobrym stanie.

Nie brzmiało to szczególnie interesująco. Ja lubię zostawiać zwłoki w dobrym stanie. Żadnego bałaganu, nieporządku, kapiącej krwi. Jeśli zabójca był po prostu kolejnym psem wgryzającym się w kość, sprawa nie miała dla mnie żadnego znaczenia. Poczułem lekką ulgę.

– Gdzie są zwłoki?

Skinął głową w stronę miejsca sześć metrów od nas.

– Tam, koło LaGuerty.

– O rany! – wykrzyknąłem. – Zajmuje się tym LaGuerta?!

Znów obdarzył mnie fałszywym uśmiechem.

– Morderca to szczęściarz.

Popatrzyłem na grupkę ludzi stojących wokół schludnej sterty worków na śmieci.

– Nic nie widzę – powiedziałem.

– Zwłoki są w plastikowych torbach na śmieci. W każdym z nich znajduje się jakaś część ciała. Pociął ofiarę na kawałki, a potem zapakował każdy z nich jak prezent gwiazdkowy. Widziałeś kiedyś coś podobnego?

Jasne, że widziałem.

Robię to samo.