WHEN THE LION FEEDS

Copyright © Wilbur Smith 1964

All rights reserved

First published in 1964 by William Heinemann Ltd.

Reprinted in 1997 by Macmillan, London

Polish edition copyright © Wydawnictwo Albatros A. Kuryłowicz 2005

Polish translation copyright © Andrzej Szulc 2005

Ilustracje na okładce: javarman/Shutterstock

Projekt graficzny okładki i serii: Andrzej Kuryłowicz

ISBN 978-83-7885-013-7

Wydawca

WYDAWNICTWO ALBATROS A. KURYŁOWICZ

Hlonda 2a/25, 02-972 Warszawa

www.wydawnictwoalbatros.com

2013. Wydanie elektroniczne

Niniejszy produkt jest objęty ochroną prawa autorskiego. Uzyskany dostęp upoważnia wyłącznie do prywatnego użytku osobę, która wykupiła prawo dostępu. Wydawca informuje, że publiczne udostępnianie osobom trzecim, nieokreślonym adresatom lub w jakikolwiek inny sposób upowszechnianie, kopiowanie oraz przetwarzanie w technikach cyfrowych lub podobnych – jest nielegalne i podlega właściwym sankcjom.

Skład wersji elektronicznej:

Virtualo Sp. z o.o.

Spis treści

- Dedykacja

- Część I NATAL

- Część II WITWATERSRAND

- Część III PUSZCZA

- Przypisy

Wszystkie rozdziały dostępne w pełnej wersji książki.

Z wyrazami miłości

Elfredzie i Herbertowi Jamesowi Smithom

Część I

NATAL

Dziki bażant pofrunął w górę zbocza, niemal muskając w locie źdźbła traw. Po chwili złożył skrzydła, wyprostował nogi i usiadł na grani, znikając w jakiejś kryjówce. Dwaj chłopcy i pies skręcili z doliny, idąc jego śladem. Prowadził pies z wywieszonym różowym językiem; za nim biegli ramię przy ramieniu bliźniacy. Na ich koszulkach khaki widniały ciemne plamy potu – afrykańskie słońce, mimo że miało już za sobą trzy czwarte dziennej wędrówki, grzało jeszcze dosyć mocno.

Pies zwietrzył bażanta i przestał ziajać; przez sekundę stał, wciągając w nozdrza zapach ptaka, a potem ruszył raźno do przodu. Kluczył z pyskiem przytkniętym do ziemi; nad wyschniętą brązową trawą unosił się tylko jego grzbiet i ruchliwy ogon. Bliźniacy wspinali się za nim. Z trudem łapali powietrze – zbocze było strome.

– Zejdź mi z drogi, nie kręć się pod nogami – odezwał się, ciężko dysząc, Sean, i Garrick posłusznie odsunął się na bok. Sean był od niego wyższy o cztery cale i cięższy o dwadzieścia funtów; to dawało mu prawo wydawania rozkazów.

– Bierz go, Partacz. Szukaj go, stary – zawołał do psa.

Partacz dał znak ogonem, że słyszy, nie odrywając nosa od ziemi. Bliźniacy szli za nim w napięciu, świadomi, że ptak w każdej chwili może zerwać się do lotu. Trzymali w gotowości swoje kerrie^1, starając się stąpać jak najciszej i kontrolować oddech. Pies odnalazł bażanta skulonego płasko w trawie; skoczył, dając po raz pierwszy głos. Ptak wyprostował się i poderwał, trzepocząc głośno skrzydłami.

Sean rzucił; kerrie chybiła o włos. Bażant szarpnął się w bok i utrzymywał dalej w powietrzu, machając rozpaczliwie skrzydłami. Wtedy rzucił Garrick. Jego kerrie pomknęła ze świstem i trafiła. Tłusty brązowy ptak runął w dół, gubiąc po drodze pióra. Pobiegli za nim. Bażant umykał ze złamanym skrzydłem przez trawę; goniąc go, krzyczeli z radości. Sean dopadł do niego pierwszy. Ukręcił ptakowi szyję i stał, trzymając ciepłe, brązowe ciało w dłoniach. Czekał na Garricka.

– Niech cię gęś kopnie, Garry, udał ci się rzut.

Partacz podskoczył, a Sean pochylił się, dając mu bażanta do obwąchania. Pies przytknął nos, a potem próbował ugryźć ptaka, ale Sean odsunął mu pysk i rzucił zdobycz Garrickowi, który przytroczył ją obok innych do pasa.

– Jak daleko do niego miałem… z pięćdziesiąt stóp? – zapytał Garrick.

– Aż tyle to nie – wyraził swoją opinię Sean. – Najwyżej trzydzieści.

– Moim zdaniem co najmniej pięćdziesiąt. Dalej niż wszystkie twoje dzisiejsze rzuty.

Sukces ośmielił Garricka. Z twarzy Seana zniknął uśmiech.

– Na pewno? – zapytał.

– Na pewno! – odparł Garrick. Sean zgarnął wierzchem dłoni kosmyki z czoła; miał czarne, miękkie włosy, które wciąż spadały mu na oczy.

– A ten przy rzece? Trafiłem go z odległości dwa razy większej.

– Na pewno? – zapytał Garrick.

– Na pewno – odparł wojowniczo Sean.

– Skoro jesteś taki dobry, dlaczego nie trafiłeś tego…? Rzucałeś pierwszy. Jak to się stało, że chybiłeś?

Zaczerwieniona twarz Seana pociemniała jeszcze bardziej i Garrick zdał sobie sprawę, że posunął się za daleko. Zrobił krok do tyłu.

– Chcesz się założyć? – zapytał Sean.

Dla Garricka nie było zbyt jasne, o co brat chce się założyć; z doświadczenia wiedział jednak, że o cokolwiek chodziło, rozstrzygnięcie zapadnie w walce. Rzadko się zdarzało, żeby Garrick wygrał jakiś zakład z Seanem.

– Za późno. Wracajmy lepiej do domu. Tata złoi nam skórę, jeśli spóźnimy się na kolację – oświadczył.

Sean wahał się przez chwilę, ale Garrick, nie czekając na niego, pobiegł z powrotem. Podniósł swoją kerrie i ruszył w stronę domu. Sean potruchtał za nim, dogonił go i wyprzedził. Sean zawsze musiał być pierwszy. Teraz, kiedy udowodnił niezbicie swoją wyższość w rzucaniu oszczepem, skłonny był wybaczyć bratu.

– Jak myślisz, jakiej maści będzie źrebię Cyganki? – zapytał przez ramię.

Garrick przyjął z ulgą pokojową ofertę i przyjaźnie nastawieni przedyskutowali ten temat oraz tuzin innych równie ważnych spraw. Rozmawiali w biegu – biegli przez cały dzień z wyjątkiem jednej godziny, kiedy to zatrzymali się w ocienionym miejscu przy rzece, żeby upiec i zjeść kilka upolowanych bażantów.

Trawiasty płaskowyż na zmianę wznosił się i opadał, gdy wspinali się na okrągłe niskie pagórki i zbiegali z powrotem w doliny. Trawa wokół nich poruszała się na wietrze: miękka, sucha, wysoka do pasa trawa koloru dojrzałego zboża. Z tyłu i po bokach, jak sięgnąć okiem, rozpościerał się step, ale przed nimi ziemia urywała się nagle, opadając w dół stromą skarpą. Niżej zbocze łagodniało, przechodząc w dolinę rzeki Tugeli. Płynęła ona dwadzieścia mil dalej i nie mogli jej tego dnia dojrzeć z powodu lekkiej mgiełki, która wisiała w powietrzu. Za rzeką, daleko na północ i sto mil na wschód – aż do morza – rozciągało się terytorium Zulusów. Tugela stanowiła granicę. Stroma skarpa poprzecinana była pionowymi wąwozami, porośniętymi gęstym, oliwkowozielonym buszem.

Niżej, w dolinie, w odległości dwu mil, stały zabudowania Theunis Kraal. Dom mieszkalny był duży, z dwuspadowym holenderskim dachem z gładko przystrzyżonej słomy. W małej zagrodzie stały konie; dużo koni, ponieważ ojciec bliźniaków był człowiekiem zamożnym. Nad kwaterami służby unosił się dym z palenisk i słychać było stłumiony odgłos rąbanego drzewa.

Sean zatrzymał się na skraju skarpy i usiadł na trawie. Przekręcił zabłoconą bosą stopę żeby lepiej przyjrzeć się rance po cierniu. Wyciągnął go już wcześniej. Skaleczenie na pięcie wypełniał teraz szczelnie brud.

Garrick usiadł tuż obok niego.

– Człowieku, ale cię będzie bolało, kiedy mama poleje jodyną – powiedział z przejęciem. – Na pewno użyje igły, żeby wydłubać brud. Założę się, że będziesz ryczał… będziesz ryczał na całe gardło!

Sean zignorował go. Wziął łodygę trawy i zaczął dłubać nią w ranie. Garrick przyglądał się temu z zainteresowaniem.

Rzadko się zdarza, by bliźniacy tak różnili się od siebie. Sean powoli upodabniał się do mężczyzny; grubiały mu ramiona, a szczenięcy tłuszczyk ustępował miejsca twardym muskułom. Miał żywe kolory: czarną czuprynę, brązową od słońca cerę, usta i policzki jasne od płynącej wewnątrz świeżej, młodzieńczej krwi oraz oczy koloru ciemnego indyga, który przypominał odbijający się w górskim jeziorze cień chmury.

Garrick był szczupły, z wąskimi jak u panienki kostkami i przegubami. Brązowe włosy o niezdecydowanym odcieniu opadały mu kosmykami na szyję, skórę miał upstrzoną piegami, a nos i obwódki oczu czerwone od nękającego go bez przerwy siennego kataru. Wykonywany przez Seana zabieg nie przykuł na długo jego uwagi. Wyciągnął rękę i zaczął bawić się zwisającym uchem Partacza; pies przestał ziajać i przełknął dwa razy kapiącą mu z języka ślinę. Garrick podniósł głowę i spojrzał w dół zbocza. Nieco poniżej miejsca, w którym siedzieli, zaczynał się jeden z porośniętych krzakami wąwozów. Nagle wstrzymał oddech.

– Sean, popatrz tam, obok zarośli – wyszeptał drżącym z podniecenia głosem.

– Co jest? – zapytał zdumiony Sean. W chwilę potem on również zobaczył. – Trzymaj Partacza.

Garrick złapał psa za obrożę i obrócił mu pysk w drugą stronę, żeby nie dostrzegł zwierzyny i nie puścił się w pogoń.

– To największy na świecie stary kozioł inkonka^2… – wyszeptał.

Sean był zbyt zaabsorbowany, żeby odpowiedzieć.

Kozioł wynurzył się ostrożnie z kryjących go zarośli. Był duży, wielkości kucyka, i poczerniały ze starości; cętki na jego grzbiecie wyblakły niczym stare kredowe znaki. Postawił uszy, podniósł wysoko spiralne rogi i stąpając z elegancją, wyszedł na otwartą przestrzeń. Zatrzymał się, obrócił głowę najpierw w jedną, potem w drugą stronę, sprawdzając, czy nie grozi mu żadne niebezpieczeństwo, po czym potruchtał na ukos i zniknął w sąsiednim wąwozie. Bliźniacy trwali jeszcze przez chwilę w bezruchu, a potem zaczęli krzyczeć jeden przez drugiego.

– Widziałeś go? Widziałeś te jego rogi?

– Tak blisko domu, a w ogóle nie wiedzieliśmy, że tu jest…

Zerwali się na nogi, przekrzykując się wzajemnie. Partaczowi udzieliło się podniecenie i poszczekując, kręcił się wokół nich. Po krótkim zamieszaniu Sean zapanował nad sytuacją, po prostu zagłuszając i brata, i psa.

– Założę się, że codziennie kryje się w tym wąwozie. Założę się, że siedzi tam przez cały dzień i wychodzi dopiero nocą. Chodźmy zobaczyć – zawołał i ruszył w dół zbocza.

Na skraju buszu, w małej, chłodnej, ciemnej i pokrytej liśćmi niszy odnaleźli kryjówkę kozła. Ziemia stratowana tu była kopytami i zanieczyszczona odchodami, a w miejscu gdzie leżał, rysowało się wyraźne zagłębienie. Na legowisku z liści pozostało kilka poszarzałych na końcu włosów. Sean przyklęknął i podniósł jeden z nich.

– Jak go złowimy?

– Moglibyśmy wykopać dół i zamocować w nim zaostrzone kije – zaproponował skwapliwie Garrick.

– Kto go wykopie… może ty? – zapytał Sean.

– Mógłbyś pomóc.

– To musiałby być duży dół – stwierdził z powątpiewaniem Sean.

Przez chwilę milczeli obaj, zastanawiając się, ile pracy trzeba by włożyć w wykopanie pułapki. Żaden z nich nie wspomniał już o tym więcej.

– Moglibyśmy wziąć ze sobą innych chłopaków i zapolować na niego z oszczepami – powiedział Sean.

– Na ilu polowaniach już z nimi byliśmy? Chyba na stu, i nie upolowaliśmy nawet jednego nędznego dujkera^3, nie mówiąc o inkonce… – Garrick zawahał się i mówił dalej: – A pamiętasz, co kozioł zrobił Frankowi van Essenowi? Kiedy przestał go bóść, musieli mu wkładać wnętrzności z powrotem do brzucha!

– Boisz się?

– Ja nie, skądże – stwierdził z oburzeniem Garrick. – Jezu – zawołał szybko – jest już całkiem ciemno. Lepiej się pospieszmy.

Zbiegli w dolinę.

Sean leżał w mroku i wpatrywał się w ciemny prostokąt okna. Na niebie za szybą błyszczał sierp księżyca. Sean nie mógł zasnąć; rozmyślał o koźle. Obok ich sypialni przechodzili rodzice; macocha powiedziała coś i ojciec się roześmiał: śmiech Waite’a Courtneya przypominał stłumiony grzmot.

Usłyszał, jak zamknęli za sobą drzwi, i usiadł na łóżku.

– Garry.

Nie było odpowiedzi.

– Garry.

Podniósł but i rzucił; rozległo się stłumione westchnienie.

– Garry.

– Czego chcesz? – Głos Garricka był zaspany i poirytowany.

– Myślałem właśnie… jutro jest piątek…

– I co z tego?

– Mama z tatą jadą do miasta. Nie będzie ich przez cały dzień. Moglibyśmy wziąć dubeltówkę i zaczaić się na tego starego kozła inkonkę.

Łóżko Garricka zaskrzypiało ostrzegawczo.

– Oszalałeś! – W jego głosie brzmiało przerażenie. – Jeśli tata złapie nas z dubeltówką, zatłucze nas na śmierć. – Kiedy to mówił, zdał sobie sprawę, że powinien znaleźć mocniejszy argument, żeby wyperswadować ten pomysł bratu. Sean unikał kary, jeśli to tylko było możliwe, ale perspektywa upolowania inkonki warta była całej siły ramienia jego ojca. Garrick leżał wyprostowany, szukając odpowiednich słów. – Poza tym tata trzyma naboje w zamknięciu.

Argument był poważny, ale Sean go odparował.

– Wiem, gdzie są dwa naboje, o których zapomniał: w dużym wazonie w jadalni. Leżą tam już przeszło miesiąc.

Garrick oblał się potem. Czuł niemal owijający się wokół pośladków bicz ze skóry hipopotama, słyszał głos ojca, liczącego uderzenia: osiem, dziewięć, dziesięć.

– Proszę cię, Sean. Wymyślmy coś innego.

Po drugiej stronie pokoju Sean ułożył wygodnie głowę na poduszce. Decyzja została podjęta.

Waite Courtney podał swojej żonie rękę i pomógł jej wsiąść do powozu. Dotknął czule jej ramienia, po czym obszedł powóz, zatrzymując się po drodze, żeby pogłaskać konie i wcisnąć głębiej kapelusz na łysą głowę. Był rosłym mężczyzną i bryczka ugięła się pod jego ciężarem. Wziął do rąk lejce i odwrócił się. Jego oczy, osadzone po obu stronach wielkiego zakrzywionego nosa, zaśmiały się do stojących na werandzie bliźniaków.

– Będę to sobie poczytywał za zaszczyt, jeśli obu panom uda się uniknąć wszelkich kłopotów w ciągu tych kilku godzin, podczas których wasza matka i ja będziemy poza domem.

– Tak, tato – odparli zgodnym chórem.

– Sean, jeśli korci cię, żeby wdrapać się znowu na to wielkie niebieskie drzewo gumowe, zwalcz to w sobie, człowieku, zwalcz to.

– Dobrze, tato.

– Garrick, postaraj się nie przeprowadzać już więcej eksperymentów z fabrykowaniem prochu… zgoda?

– Tak, tato.

– I nie udawajcie takich niewiniątek. To dopiero sprawia, że ciarki chodzą mi po grzbiecie!

Waite dotknął batem błyszczących, zaokrąglonych końskich zadów i bryczka potoczyła się drogą do Ladyburga.

– Nie powiedział nic o dubeltówce – szepnął z powagą Sean. – Teraz idź sprawdzić, czy w okolicy nie kręcą się służący… gdyby nas zobaczyli, narobiliby wrzasku. Potem podejdź do okna sypialni. Tam ci podam.

Kłócili się przez całą drogę do podnóża skarpy. Sean niósł dubeltówkę na ramieniu, obejmując obiema dłońmi kolbę.

– To był mój pomysł, może nie? – domagał się potwierdzenia.

– Ale ja pierwszy zobaczyłem inkonkę – protestował Garrick. Znowu był odważny. Z każdym oddalającym go od domu krokiem malał strach, jaki odczuwał przed karą.

– To się nie liczy – poinformował go Sean. – Ja wpadłem na pomysł z dubeltówką, więc ja będę strzelał.

– Jak to jest, że tobie zawsze przypada cała przyjemność? – zapytał Garrick. Seana to pytanie wyprowadziło z równowagi.

– Kiedy odkryłeś przy rzece gniazdo jastrzębia, dałem ci się do niego wdrapać. Może nie? A gdy znalazłeś źrebię dujkera, dałem ci je wykarmić. Może nie? – zapytał.

– Dobrze. Więc dlaczego nie dasz mi strzelić, skoro ja pierwszy zobaczyłem inkonkę?

W obliczu takiego uporu można było tylko zachować milczenie i Sean nie odezwał się już ani słowem, zaciskając tylko mocniej dłonie na kolbie strzelby. Żeby wziąć górę w tym sporze, Garrick musiałby mu ją wydrzeć. Garrick wiedział o tym i zaczął się dąsać. Sean zatrzymał się wśród drzew u podnóża skarpy i spojrzał przez ramię na brata.

– Chcesz mi pomóc, czy mam to zrobić sam?

Garrick wlepił oczy w ziemię i kopnął gałązkę. Pociągnął nosem – rano zawsze bardziej dokuczał mu katar sienny.

– No więc jak?

– Co chcesz, żebym zrobił?

– Zostań tutaj i policz wolno do tysiąca. Zamierzam obejść zbocze i poczekać tam, gdzie przebiegł wczoraj kozioł. Kiedy skończysz liczyć, idź w górę wąwozem. W połowie drogi zacznij krzyczeć. Inkonka będzie uciekać w tę samą stronę co wczoraj. Zgoda?

Garrick niechętnie kiwnął głową.

– Zabrałeś ze sobą łańcuch Partacza?

Garrick wyciągnął z kieszeni łańcuch i pies, widząc go, cofnął się. Sean złapał go za obrożę, a Garrick założył łańcuch. Partacz położył uszy po sobie i popatrzył na nich z wyrzutem.

– Nie puszczaj go. Ten stary kozioł rozdarłby go na strzępy. Możesz już zacząć liczyć – powiedział Sean i ruszył w górę zbocza. Okrążył wąwóz szerokim łukiem z lewej strony. Stopy ślizgały mu się po trawie, strzelba ciążyła, a w zboczu tkwiło mnóstwo ostrych kamieni. O jeden z nich skaleczył sobie do krwi palec u nogi, ale nie zważał na to i piął się dalej do góry. Na skraju zarośli stało wyschnięte drzewo, obok którego znajdowała się kryjówka inkonki. Sean wdrapał się wyżej i zatrzymał tuż przed szczytem wzniesienia. Wyżej, ponad falującą na wietrze trawą, zwierzę mogłoby dojrzeć jego głowę. Dysząc ciężko, znalazł głaz wielkości beczki do piwa, o który mógł oprzeć lufę, ukucnął za nim i wycelował dubeltówkę. Przesunął lekko lufę w lewo i w prawo, sprawdzając, czy nic nie zasłania mu pola strzału. Wyobraził sobie, jak trzyma na muszce inkonkę i dreszcz podniecenia przebiegł mu przez ręce, ramiona i kark.

– Nie będę musiał wodzić za nim lufą… powinien biec całkiem wolno, prawie truchtem. Wsadzę mu kulę prosto pod łopatkę – wyszeptał.

Złamał strzelbę, wyjął z kieszeni koszuli dwa naboje, wsunął je do komór i złożył broń z powrotem. Musiał użyć całej siły obu rąk, żeby odciągnąć duże ozdobne kurki, ale udało mu się i teraz broń była nabita i odbezpieczona. Położył ją ponownie na kamieniu i wpatrywał się w dół. Po jego lewej stronie widniała na zboczu ciemnozielona plama wąwozu, a dokładnie poniżej rozciągał się trawiasty pas, przez który powinien przebiec kozioł. Sean zgarnął niecierpliwie włosy z czoła; były mokre od potu.

Mijały minuty.

– Na co, do diabła, czeka Garry? Taki jest czasami nierozgarnięty! – mruknął i jakby w odpowiedzi usłyszał w dole głos brata. Jego krzyk dobiegał z daleka, stłumiony przez busz. Rozległo się pojedyncze, pozbawione entuzjazmu szczeknięcie – Partacz także się dąsał, nie lubił łańcucha.

Sean czekał z palcem wskazującym na spuście strzelby, wlepiając oczy w miejsce, gdzie kończył się busz. Garrick krzyknął ponownie – i kozioł wynurzył się z kryjówki.

Wybiegł szybko na otwartą przestrzeń z podniesionym pyskiem i przylegającymi do grzbietu długimi rogami. Sean przechylił się na bok, wodząc lufą za biegnącym zwierzęciem, starając się, by muszka i szczerbinka znalazły się na jednej linii z jego czarną łopatką. Wypalił z lewej lufy i siła odrzutu zwaliła go z nóg; w uszach huczał mu odgłos strzału, w nozdrzach czuł woń spalonego prochu. Podniósł się szybko, nie wypuszczając z dłoni strzelby. Kozioł leżał w trawie, becząc jak owca i kopiąc nogami w agonii.

– Trafiłem go – krzyknął Sean. – Trafiłem go za pierwszym strzałem! Garry! Garry! Trafiłem go, trafiłem!

Partacz wynurzył się z buszu, ciągnąc za sobą na łańcuchu Garricka, i Sean, wciąż krzycząc z radości, pobiegł w dół, żeby się do nich przyłączyć. Poślizgnął się na kamieniu i upadł. Strzelba wypadła mu z ręki i wypaliła z drugiej lufy. Odgłos strzału był bardzo głośny.

Kiedy Sean ponownie zerwał się na nogi, Garrick siedział na trawie i cienko piszczał – piszczał, wpatrując się w swoją nogę. Strzał z dubeltówki roztrzaskał ją i zamienił ciało pod kolanem w krwawe strzępy. Z otwartej rany, w której widać było białe okruchy kości, lała się silnym, ciemnym strumieniem krew, gęsta niczym pomidorowy sos.

– Nie chciałem… O Boże, Garry, ja nie chciałem. Poślizgnąłem się. Słowo daję, poślizgnąłem się – jęknął Sean. On również nie mógł oderwać oczu od rany. Z twarzy odpłynęły mu wszystkie kolory, a oczy pociemniały i rozszerzyły się z przerażenia. Krew lała się na trawę.

– Zrób coś, żeby nie krwawiło! Sean! Proszę cię, zrób coś, żeby nie krwawiło. Och, jak to boli! Och! Sean! Proszę cię, zrób coś!

Sean niepewnym krokiem podszedł do brata. Chciało mu się wymiotować. Zdjął pasek i założył go na postrzeloną nogę. Ciepła krew lepiła mu się do rąk. Wyjął z pochwy nóż i mocniej zacisnął nim pasek. Krwawienie zmniejszyło się; zacisnął jeszcze mocniej.

– Och, Sean, to boli! To boli… – Twarz Garricka była blada jak wosk. Powoli obejmowały go chłodne dłonie szoku i zaczął drżeć z zimna.

– Sprowadzę tu Josepha – wymamrotał Sean. – Wrócimy tak szybko, jak tylko będziemy mogli. O Boże, tak mi przykro!

Wyprostował się i ruszył pędem w dół. Przewrócił się, podniósł i pobiegł dalej.

Przyszli po godzinie. Sean przyprowadził ze sobą trzech zuluskich służących. Kucharz Joseph przyniósł koc. Owinął nim chłopca i wziął go na ręce. Przestrzelona noga zawisła w powietrzu, Garrick zemdlał. Kiedy zaczęli schodzić ze wzgórza, Sean spojrzał w dolinę rzeki; nad drogą do Ladyburga unosił się mały obłok kurzu. Jeden ze stajennych pędził, żeby sprowadzić z miasta Waite’a Courtneya.

Gdy wrócił ojciec, wszyscy czekali na werandzie. Garrick odzyskał przytomność. Leżał na kozetce; miał białą twarz, a krew sączyła się przez koc. Liberia Josepha pomazana była krwią, czarna krew zakrzepła na rękach Seana. Waite Courtney wbiegł na werandę i podniósł koc. Przez sekundę stał, wpatrując się w nogę, a potem bardzo delikatnie zakrył ją z powrotem.

Wziął na ręce Garricka i zaniósł go do powozu. Joseph ruszył za nim i razem ułożyli Garricka na tylnym siedzeniu. Joseph objął chłopca, a macocha Garricka wzięła jego nogę na kolana, żeby ją unieruchomić. Waite Courtney wdrapał się szybko na kozioł powozu, złapał lejce, a potem odwrócił się i spojrzał na stojącego na werandzie Seana. Nie powiedział nic, ale oczy miał straszne – Sean nie mógł znieść ich spojrzenia. Ojciec zaciął konie batem i zawrócił bryczkę na drogę do Ladyburga; powoził jak szalony, a wiatr rozwiewał jego brodę na boki.

Sean patrzył, jak odjeżdżają. Po chwili zniknęli za drzewami, ale on stał wciąż samotnie na werandzie; potem nagle odwrócił się i przebiegł pędem przez cały dom. Wybiegł kuchennymi drzwiami i przeciąwszy podwórko, wpadł do środka powozowni. Zdjął ze stojaka uzdę i pobiegł do zagrody. Zagonił w róg ogrodzenia gniadą klacz, objął ramieniem jej szyję, wetknął do pyska wędzidło, zawiązał rzemyki i wskoczył na oklep na jej grzbiet.

Kopnął klacz piętami i nakłonił do biegu w stronę bramy. Odchylił się do tyłu, kiedy poderwała się do skoku, i przylgnął do jej karku, gdy lądowała, po czym usadowił się lepiej na jej grzbiecie i pociągnął za uzdę, kierując klacz na drogę do Ladyburga.

Do miasta było osiem mil i powóz zajechał tam wcześniej od Seana. Odnalazł go przed domem doktora van Rooyena; konie sapały ciężko, a ich skóra zlana była potem. Sean ześlizgnął się z końskiego grzbietu, podszedł do drzwi gabinetu zabiegowego i cicho je otworzył. W pokoju unosił się słodkawy zapach chloroformu. Garrick leżał na stole. Po jego obu stronach stali Waite i jego żona, a doktor mył ręce w stojącej przy ścianie emaliowanej miednicy. Ada Courtney cicho płakała; jej twarz zalana była łzami. Wszyscy odwrócili się, spoglądając na stojącego w progu Seana.

– Chodź tutaj – powiedział Waite Courtney. Głos miał matowy i bez wyrazu. – Chodź tu i stań koło mnie. Będą odcinać nogę twojemu bratu i, na Chrystusa, nie pozwolę ci ani na chwilę odwrócić od tego oczu!

W nocy przywieźli Garricka z powrotem do Theunis Kraal. Waite Courtney prowadził bryczkę bardzo powoli i ostrożnie. Daleko z tyłu wlókł się Sean. W samej koszulce było mu zimno i czuł się okropnie po tym, co zobaczył. Miał siniaki na ramieniu, w miejscu gdzie trzymał go ojciec, zmuszając do oglądania zabiegu.

Służący zostawili na werandzie zapalone latarnie. Siedzieli w cieniu, cisi i pełni niepokoju.

– Noga? – zapytał jeden z nich w języku zulu, kiedy Waite wchodził na stopnie z owiniętym w koc Garrickiem.

– Ucięta – odparł zachrypniętym głosem Waite.

Z ust ich wszystkich wyrwało się ciche westchnienie.

– Jak się czuje? – zapytał ten sam głos.

– Żyje – powiedział Waite.

Zaniósł Garricka do pokoju przeznaczonego dla gości i chorych i trzymał go w ramionach, czekając, aż żona pościeli łóżko; potem położył go i przykrył.

– Czy jest coś jeszcze, co możemy zrobić? – zapytała Ada.

– Możemy tylko czekać.

Poszukała dłoni męża.

– Boże, proszę Cię, pozwól mu żyć – wyszeptała. – Jest taki młody.

– To wina Seana! – Waite zapłonął nagłym gniewem. – Garry nigdy nie zrobiłby sam czegoś takiego. – Próbował uwolnić rękę z uścisku Ady.

– Co masz zamiar zrobić? – zapytała.

– Mam zamiar stłuc go na kwaśne jabłko. Mam zamiar zedrzeć z niego pasy.

– Proszę cię, nie rób tego.

– O co ci chodzi?

– I tak ma już dosyć. Widziałeś jego twarz?

Waite’owi opadły nagle bezsilnie ramiona i usiadł na fotelu obok łóżka. Ada dotknęła jego policzka.

– Zostanę tutaj z Garrym – powiedziała. – Idź i spróbuj się trochę zdrzemnąć, mój drogi.

– Nie – odparł. Ada usiadła na skraju fotela i Waite objął ją. Po długim czasie oboje zasnęli, przytuleni do siebie w fotelu koło łóżka.

Nadeszły złe dni. Umysł Garricka wyzwolił się z jarzma rzeczywistości i pogrążył w gorącej krainie delirium.

Chłopiec dyszał ciężko i rzucał rozpaloną głową na wszystkie strony, płacząc i zawodząc w wielkim łóżku; kikut nogi spuchł jak bania i szwy były tak napięte, że wydawało się, iż wyrwą się z obrzmiałego ciała. Z ran wyciekała na prześcieradło żółta i cuchnąca ropa.

Przez cały ten czas była przy nim Ada. Ocierała mu pot z twarzy, zmieniała opatrunki na kikucie, trzymała przy ustach szklankę, żeby się napił, i uspokajała, kiedy majaczył. Miała podkrążone ze zmęczenia i zmartwienia oczy, ale nie opuszczała go. Inaczej Waite. Cechował go typowy dla mężczyzn strach przed cierpieniem i dosłownie dusił się, gdy tylko dłużej został w pokoju. Co pół godziny zjawiał się przy łóżku, a potem nagle odwracał się i wychodził, żeby niespokojnie krążyć po całym domu. Z korytarzy dobiegało Adę jego ciężkie stąpanie.

Sean też nie wychodził z domu: siedział na ogół w kuchni albo w odległym kącie werandy. Nikt się do niego nie odzywał, nawet służba; przepędzali go, kiedy próbował wślizgnąć się do sypialni Garricka. Był samotny tak, jak tylko może być samotny ktoś, kogo gnębi poczucie winy – bo Garry’ego czekała śmierć, poznawał to po niedobrej ciszy, która wisiała nad Theunis Kraal. Z kuchni nie dochodziły rozmowy ani stukanie garnków, nie słychać było donośnego, głębokiego śmiechu ojca; nawet psy były markotne. Śmierć zawładnęła Theunis Kraal. Jej zapach unosił się z poplamionych prześcieradeł przynoszonych do kuchni z pokoju Garricka; piżmowy, zwierzęcy zapach. Czasami Seanowi wydawało się, że ją widzi; nawet siedząc w jasnym świetle dnia na werandzie, czuł, jak czai się blisko niego, że jest jak cień na obrzeżu jego widzenia. Na razie nie przybierała żadnej formy. Była chłodem i ciemnością, która otaczała dom, gromadząc siły potrzebne, by zabrać jego brata.

Trzeciego dnia Waite wypadł z krzykiem z pokoju Garricka. Przebiegł przez dom i podwórko.

– Karlie! Gdzie jesteś? Osiodłaj Rooiberga. Pospiesz się, człowieku, niech cię diabli. On umiera, słyszysz mnie, on umiera!

Sean nie ruszał się spod kuchennych drzwi, gdzie siedział oparty o ścianę. Objął tylko mocniej ramieniem szyję Partacza, który dotknął chłodnym nosem jego policzka. Patrzył, jak ojciec wskakuje na ogiera i odjeżdża. Podkowy zadudniły na drodze do Ladyburga i kiedy przebrzmiał ich odgłos, Sean wstał i wślizgnął się do domu; nasłuchiwał chwilę przy drzwiach sypialni Garricka, a potem otworzył je cicho i wszedł do środka. Ada odwróciła się do niego; miała zmęczoną twarz. Wyglądała o wiele starzej niż na swoje trzydzieści pięć lat, ale czarne włosy ściągnęła do tyłu w elegancki kok i miała na sobie świeżą i czystą suknię. Mimo wyczerpania wciąż była piękną kobietą. Miała w sobie łagodność i dobroć, których nie potrafiły zniszczyć ból i zmartwienia. Wyciągnęła rękę do Seana. Podszedł do jej krzesła i spojrzał na Garricka. Domyślił się, dlaczego jego ojciec pojechał po doktora. W pokoju czaiła się śmierć – lodowaty chłód unosił się nad łóżkiem. Garrick leżał nieruchomo; twarz miał żółtą, oczy zamknięte, a usta popękane i suche.

W Seanie wezbrała cała dręcząca go samotność i poczucie winy. Z piersi wydarł mu się zdławiony szloch, szloch, który kazał mu uklęknąć i wtulić twarz w suknię Ady. Płakał po raz ostatni w życiu, płakał, jak płacze mężczyzna – z przejmującym bólem, czując, jak każdy szloch rozrywa mu pierś.

Waite Courtney wrócił z Ladyburga z doktorem. Kolejny raz Seana wyprowadzono z pokoju i zamknięto drzwi. Przez całą noc słyszał, jak krzątają się w pokoju Garricka, słyszał ich przytłumione głosy i szuranie nóg po drewnianej żółtej podłodze. Nad ranem było po wszystkim. Gorączka minęła, Garrick przeżył. Był żywy, ale skrajnie wyczerpany – zapadnięte oczy tkwiły głęboko w ciemnych oczodołach – niczym u kościotrupa.

Jego ciało i umysł nigdy w pełni nie wróciły do zdrowia po brutalnej amputacji.

Dochodził do siebie wolno – minął tydzień, zanim mógł sam podnieść łyżkę do ust. Lecz pierwszym pragnieniem było pragnienie zobaczenia brata.

– Gdzie jest Sean? – zapytał, zanim jeszcze potrafił wypowiedzieć coś głośniej niż szeptem.

I Sean, wciąż przepełniony poczuciem winy, przesiadywał przy nim godzinami. Dopiero kiedy Garrick zasypiał, Sean wymykał się z pokoju i z wędką albo oszczepami i szczekającym u boku Partaczem wybiegał na sawannę. To, że spędzał tyle czasu przy łóżku chorego, świadczyło o rozmiarach jego skruchy. Bezczynność drażniła go niczym uprząż młodego źrebaka; nikt nie wiedział, ile kosztowały go te przesiedziane w ciszy godziny, podczas których całe jego ciało rozsadzała niewyczerpana energia, a jedna myśl goniła drugą.

A potem Sean musiał wracać do szkoły. Wyjechał w poniedziałek rano, kiedy było jeszcze ciemno. Garrick przysłuchiwał się odgłosom odjazdu, rżeniu stojących na podjeździe koni i głosowi Ady wydającej ostatnie instrukcje.

– Włożyłam ci pod koszule butelkę syropu na kaszel, oddaj ją Fräulein, jak tylko się rozpakujesz. Ona dopilnuje, żebyś go zażył przy pierwszych objawach przeziębienia.

– Tak, mamo.

– W małym kuferku masz sześć kamizelek. Wkładaj świeżą każdego dnia.

– Kamizelki są dla maminsynków.

– Rób, co ci każą, młody człowieku – to głos Waite’a. – I jedz szybciej owsiankę. Musimy już wyjeżdżać, jeśli mam cię zawieźć do miasta na siódmą.

– Mogę się pożegnać z Garrym?

– Pożegnałeś się z nim już wczoraj wieczorem… teraz na pewno jeszcze śpi.

Garrick otworzył usta, żeby zawołać, ale wiedział, że i tak go nie usłyszą. Leżał cicho, przysłuchując się szuraniu odsuwanych w jadalni krzeseł, potem procesji kroków na werandzie, głośnym okrzykom pożegnania i na koniec turkotowi kół toczącej się po żwirze bryczki. Po odjeździe Seana i ojca zrobiło się bardzo cicho.

Dni mijały bezbarwnie. Jedynym jaśniejszym momentem stały się dla Garricka weekendy. Czekał na nie z utęsknieniem, a okres między jednym a drugim wydawał mu się wiecznością – młodym i chorym czas płynie wolniej. Ada i Waite niewiele wiedzieli, co czuł. W jego pokoju znajdowało się teraz centrum całego domu; przenieśli tu ze świetlicy dwa wielkie skórzane fotele, postawili je przy łóżku i spędzali w nich wieczory: Ada ze swoimi robótkami, a Waite z fajką w ustach i kieliszkiem brandy przy łokciu, strugający drewnianą nogę i śmiejący się swoim głębokim śmiechem. Oboje starali się nawiązać z nim kontakt. Być może przyczyną ich porażki stał się fakt, że robili to tak ostentacyjnie, a cofnięcie się do tych lat, kiedy Garry był małym chłopcem, okazało się niemożliwe. Pomiędzy dorosłymi a tajemnym światem młodych istnieje zawsze pewna bariera, pewien dystans. Garrick śmiał się razem z nimi i rozmawiał, ale to nie było to samo, co obcowanie z Seanem. W ciągu dnia Ada musiała prowadzić duże gospodarstwo, a Waite miał na głowie piętnaście tysięcy akrów ziemi i dwa tysiące sztuk bydła. To był czas, kiedy Garrick czuł się najbardziej samotny. Gdyby nie książki, mógłby tego nie wytrzymać. Czytał wszystko, co przynosiła mu Ada: Stevensona, Swifta, Defoe, Dickensa, a nawet Szekspira. Wielu rzeczy nie rozumiał, ale czytał łapczywie i opium drukowanego słowa pomagało mu przetrwać długie dni aż do piątku, do powrotu Seana.

Kiedy wracał Sean, wydawało się, że przez cały dom przechodzi potężny podmuch wiatru. Drzwi trzaskały, szczekały psy, służący zrzędzili, a wszędzie, na górze i na dole, słychać było tupot bosych stóp. Najbardziej hałasował sam Sean, ale nie wyłącznie. Była również jego świta: koledzy z klasy, z małomiasteczkowej szkoły, do której chodził. Przyjmowali autorytet Seana z podobną gotowością co Garrick; zdobył go sobie nie tylko siłą pięści, ale również wesołością i wigorem, które zarażały innych. Przyjeżdżali tego lata do Theunis Kraal całą gromadą, czasami we trzech na grzbiecie jednego kucyka, niczym siedzące na sztachetach jaskółki. Dodatkową atrakcję stanowił kikut Garricka. Sean był z niego bardzo dumny.

– Tutaj właśnie zszył to doktor – mówił, wskazując na ślady szwów biegnące wzdłuż pofałdowanej blizny.

– Czy mogę tego dotknąć?

– Nie za mocno, bo pęknie.

Garrickowi nigdy nie poświęcano tyle uwagi w całym jego życiu. Promieniał, kiedy wlepiali w niego rozszerzone z przejęcia oczy.

– Śmieszne uczucie… tak jakby była gorąca.

– Czy to bolało?

– Jak przeciął kość?…. toporem?

– Nie. – Tylko Sean był w stanie odpowiedzieć na tego rodzaju techniczne pytania. – Piłą. Tak jak piłuje się drzewo. – Pokazał otwartą dłonią, jak się to robi.

Ale nawet tak fascynujący temat nie mógł zatrzymać ich na długo i w końcu zaczynali się niespokojnie kręcić.

– Hej, Sean, Karl i ja wiemy, gdzie jest gniazdo czapli… chcesz zobaczyć? – mówili. Albo: – Chodźmy łapać żaby. – I wtedy Garrick próbował desperacko zwrócić z powrotem na siebie ich uwagę.

– Jeśli macie ochotę, możecie obejrzeć moją kolekcję znaczków. Leży tam, na kredensie.

– Nie, widzieliśmy ją już w zeszłym tygodniu. Chodźmy.

W tym właśnie momencie Ada, która przysłuchiwała się rozmowie przez otwarte drzwi kuchni, wnosiła jedzenie. Pieczone w miodzie koeksustery^4, pokryte lukrem ciastka czekoladowe, konfitury z melona i pół tuzina innych smakołyków. Wiedziała, że nie wyjdą z pokoju, dopóki nie zmiotą wszystkiego z talerzy, i że rozbolą ich od tego brzuchy, ale było to lepsze od widoku Garricka leżącego samotnie i przysłuchującego się, jak biegają po wzgórzach.

Weekendy były krótkie, mijały nie wiadomo kiedy. Dla Garricka zaczynał się kolejny długi tydzień. Minęło ich osiem, osiem ponurych tygodni, zanim doktor van Rooyen pozwolił mu przesiadywać w ciągu dnia na werandzie. Ale od tej chwili perspektywa powrotu do zdrowia zaczęła przybierać całkiem realne kształty. Drewniana noga, którą robił Waite, była prawie gotowa: ojciec modelował teraz skórzaną miseczkę, do której miał przylegać kikut, przybijał ją do drewnianej powierzchni miedzianymi gwoździami o płaskich czubkach; pracował starannie, formując skórę i dopasowując paski, które miały służyć do jej przymocowania. W tym czasie Garrick ćwiczył na werandzie, skacząc obok Ady, zarzuciwszy jej rękę na ramię, z zaciśniętymi z przejęcia szczękami i pobladłą twarzą, na której zaznaczały się wyraźnie piegi po tak długim przebywaniu w zamkniętym pomieszczeniu. Dwa razy dziennie Ada siadała na poduszce przed krzesłem Garricka i nacierała mu kikut spirytusem metylowym, żeby zahartować go przed pierwszym zetknięciem z ciasną skórzaną miseczką.

– Założę się, że Sean się zadziwi, kiedy zobaczy mnie spacerującego po podwórku.

– Wszyscy się zadziwią – zapewniła go Ada. Spojrzała mu w oczy i uśmiechnęła się.

– Czy mogę spróbować już teraz? Mógłbym pójść z nim na ryby, kiedy przyjedzie w sobotę.

– Nie powinieneś robić sobie zbyt wielkich nadziei, Garry. Na początku nie będzie to takie łatwe. Najpierw będziesz musiał się nauczyć. Podobnie jak jazdy na koniu; pamiętasz, ile razy spadłeś z siodła, zanim nauczyłeś się jeździć?

– Ale czy mogę zacząć już teraz?

Ada sięgnęła po butelkę, nalała sobie trochę spirytusu w stuloną dłoń i natarła mu kikut.

– Musimy zaczekać, aż doktor van Rooyen powie, że jesteś gotów. To nie potrwa długo.

I nie potrwało.

– Możecie mu już założyć protezę – powiedział po swojej następnej wizycie doktor van Rooyen, kiedy Waite odprowadzał go do dwukółki. – Będzie miał się czym zająć. Nie pozwólcie, żeby się przemęczał, i pilnujcie, żeby nie obtarł sobie kikuta. Nie chcemy kolejnej infekcji.

Proteza – odezwało się echem w umyśle Waite’a to wstrętne słowo, kiedy znikała mu z oczu dwukółka. – Proteza – powtórzył i zacisnął pięści po bokach, nie chcąc odwrócić głowy, żeby nie zobaczyć żałośnie przejętej twarzy na werandzie.

– Jesteś pewien, że nigdzie cię nie uwiera? – zapytał Waite, kucając przed krzesłem Garricka i przymierzając protezę.

Obok nich stała Ada.

– Tak, nigdzie, pozwólcie mi stanąć. Jezu, ale Sean się zadziwi, prawda? Będę mógł pojechać z nim do szkoły w poniedziałek, prawda? – Garrick drżał cały z podniecenia.

– Zobaczymy – mruknął niezobowiązująco Waite. Wyprostował się i stanął obok krzesła.

– Ado, moja droga, weź go za drugie ramię. Teraz słuchaj, Garry, chcę, żebyś najpierw się z tym oswoił. Staniesz z naszą pomocą i będziesz się starał po prostu utrzymać równowagę. Rozumiesz?

Garrick kiwnął z entuzjazmem głową.

– Dobrze, więc teraz wstań.

Garrick wyprostował przed sobą protezę, która zaszurała po drewnianej podłodze. Podnieśli go i stanął, opierając się całym ciężarem na sztucznej nodze.

– Patrzcie! Stoję na niej! Hej, patrzcie, stoję! – krzyknął i rozjaśniła mu się twarz. – Dajcie mi chodzić, dalej! Dajcie mi chodzić.

Ada spojrzała na męża, który skinął głową. Poprowadzili wspólnie Garricka do przodu. Potknął się dwa razy, ale nie dali mu upaść. Proteza klekotała na deskach podłogi. Zanim doszli do końca werandy, nauczył się podnosić wysoko nogę, kiedy przesuwał ją do przodu. Zawrócili i w drodze powrotnej potknął się tylko raz.

– Wspaniale, Garry, wspaniale ci idzie – powiedziała ze śmiechem Ada.

– Niedługo będziesz radził sobie sam. – Waite uśmiechnął się z ulgą. Nie spodziewał się, że pójdzie to tak łatwo, a Garrick natychmiast wziął go za słowo.

– Pozwólcie mi stanąć samemu.

– Nie tym razem, chłopcze. Na jeden dzień wystarczy.

– O Jezu, tato. Nie będę próbował chodzić, po prostu stanę. W razie czego złapiecie mnie razem z mamą. Proszę, tato, proszę.

Waite zawahał się.

– Pozwól mu, mój drogi – wstawiła się za Garrickiem Ada. – Tak dobrze sobie radził. Pomoże mu to odzyskać wiarę we własne siły.

– No dobrze. Ale nie próbuj chodzić – zgodził się Waite. – Gotów jesteś, Garry? Puść go.

Puścili go ostrożnie. Zachwiał się lekko i ich ręce pospieszyły z powrotem.

– Nic mi się nie stanie. Zostawcie mnie. – Uśmiechnął się do nich uspokajająco i ponownie odsunęli ręce. Przez chwilę stał wyprostowany, a potem spojrzał w dół i uśmiech zastygł mu na wargach. Był na szczycie wysokiej góry, żołądek podchodził mu do gardła. Garry bał się, desperacko i irracjonalnie się bał. Przechylił się gwałtownie i zanim zdążyli go złapać, z gardła wydarł mu się krzyk.

– Spadam! Zabierzcie to! Zabierzcie!

Jednym szybkim ruchem posadzili go na krześle.

– Zabierzcie to! Spadam!

Przeraźliwe krzyki syna rozdzierały Waite’owi serce. Gorączkowo szarpał rzemyki mocujące protezę.

– Zdjąłem to, Garry. Jesteś bezpieczny. Trzymam cię.

Przytulił go do piersi, pragnąc, by poczuł się pewnie w uścisku jego mocnych ramion, blisko potężnego ciała, ale Garrick nie przestawał szarpać się i rozpaczliwie krzyczeć.

– Zanieś go do sypialni, zabierz go do środka – zawołała Ada i Waite wybiegł z werandy, trzymając Garricka w ramionach.

Właśnie wtedy Garrick po raz pierwszy odkrył swoją kryjówkę. W momencie gdy ogarniające go przerażenie stało się nie do zniesienia, poczuł, jak coś przesuwa się miękko w jego głowie. Pod powiekami zatrzepotały mu skrzydła ćmy. Świat przed jego oczyma poszarzał, jakby przesłonił go tuman mgły, która gęstniała i gubiły się w niej wszelkie odgłosy i kształty. Była ciepła – ciepła i bezpieczna. Nikt nie mógł go tu skrzywdzić, mgła otulała go i chroniła. Był bezpieczny.

– Chyba zasnął – szepnął Waite do żony. W jego głosie brzmiało zdumienie. Przyglądał się badawczo twarzy chłopca i przysłuchiwał jego oddechowi. – Ale to stało się tak szybko… to nienormalne. Choć z drugiej strony wygląda dobrze.

– Myślisz, że powinniśmy wezwać doktora? – zapytała Ada.

– Nie. – Waite potrząsnął głową. – Po prostu przykryję go i posiedzę tutaj, aż się obudzi.

Garrick obudził się wczesnym wieczorem i usiadł, uśmiechając się, jakby nic się nie stało. Odprężony, trochę zakłopotany, ale pogodny, zjadł dużą kolację. Nikt nie wspomniał już ani słowem o sztucznej nodze. Mogło się zdawać, że Garrick zupełnie o niej zapomniał.

Sean przyjechał do domu w piątek po południu. Miał podbite oko – bójka musiała zdarzyć się przed kilkoma dniami, bo brzegi siniaka zdążyły się już zazielenić. Sean bardzo powściągliwie wypowiadał się na jej temat. Przywiózł ze sobą jaja muchołówki – ofiarował je Garrickowi – oraz żywego węża w tekturowym pudełku, którego Ada natychmiast skazała na śmierć, nie zważając na pełną pasji mowę, wygłoszoną przez Seana w jego obronie; a także łuk wystrugany z drzewa m’senga, które, według opinii Seana, najlepiej nadaje się do sporządzania łuków.

W Theunis Kraal jak zwykle wiele się zmieniło wraz z jego przyjazdem – wszędzie więcej było gwaru, więcej ruchu i więcej śmiechu.

Na kolację podano tego dnia olbrzymią pieczeń wołową i kartofle w mundurkach – ulubione danie Seana, który zmiatał wszystko z talerza niczym głodny pyton.

– Nie wkładaj tyle do ust – strofował go siedzący u szczytu stołu Waite, ale w jego głosie brzmiała czułość. Trudno było nie faworyzować jednego z synów. Sean przyjął reprymendę w duchu, w jakim została udzielona.

– Tato, w tym tygodniu oszczeniła się suka Frikkiego Oberholstera. Ma sześć szczeniaków.

– Nie – odparła zdecydowanym głosem Ada.

– Jezu, mamo, chociaż jednego.

– Słyszałeś, co powiedziała matka, Sean.

Chłopiec polał mięso sosem, przekroił kartofel i podniósł połówkę do ust. Właściwie wcale się nie spodziewał, że się zgodzą – ale gra była warta świeczki.

– Czego nauczyłeś się w tym tygodniu? – zapytała Ada. To było przykre pytanie. Sean uczył się tylko tyle, ile musiał, żeby uniknąć kłopotów – i ani trochę więcej.

– Och, mnóstwa rzeczy – odparł niezobowiązująco i szybko zmienił temat. – Skończyłeś już sztuczną nogę dla Garricka, tato?

Zapadła cisza. Garrick wlepił oczy w talerz; jego twarz pozbawiona była wyrazu. Sean wsadził sobie do ust drugą połówkę kartofla.

– Jeśli tak – przemówił z pełnymi ustami – to jutro ja i Garry idziemy na bagna łowić ryby.

– Nie mów z pełnymi ustami – warknął Waite z nieoczekiwaną złością. – Zachowujesz się jak prosiak.

– Przepraszam, tato – mruknął Sean. Reszta posiłku upłynęła w nieprzyjemnym milczeniu i zaraz po kolacji Sean uciekł do sypialni. Garry ruszył za nim, podskakując na jednej nodze i opierając się rękoma o ściany.

– Dlaczego tata jest taki wściekły? – zapytał rozżalony Sean, kiedy tylko znaleźli się sami.

– Nie wiem – odparł Garrick, siadając na łóżku.

– Czasami wścieka się nie wiadomo dlaczego… sam wiesz.

Sean ściągnął koszulę przez głowę, zwinął ją w kłębek i cisnął w kąt pokoju.

– Lepiej ją podnieś, bo będzie awantura – ostrzegł go łagodnie Garrick. Sean zdjął spodnie i kopnął je w to samo miejsce. Ten mały pokaz niezależności poprawił mu humor. Przeszedł przez pokój i stanął nagi przed Garrickiem.

– Popatrz – powiedział z dumą. – Włosy!

Garrick przyjrzał mu się dokładnie. Nie sposób było zaprzeczyć: na podbrzuszu Seana rosło kilka włosków.

– Nie ma ich zbyt wiele – stwierdził Garrick, na próżno starając się ukryć brzmiącą w jego głosie zazdrość.

– Założę się, że mam ich więcej od ciebie – powiedział zaczepnie Sean. – Możemy policzyć.

Ale Garrick wiedział świetnie, że nie ma żadnych szans; podniósł się z łóżka i pokuśtykał przez pokój. Opierając się o ścianę, pochylił się, podniósł z podłogi zmięte ubranie Seana i rzucił je do stojącego przy drzwiach kosza na brudną bieliznę. Sean przyglądał mu się przez chwilę. Przypomniał sobie pytanie, na które nie otrzymał odpowiedzi.

– Czy tato zrobił już dla ciebie sztuczną nogę?

Garry odwrócił się, przełknął ślinę i szybkim drżącym ruchem kiwnął głową.

– Jak wygląda? Przymierzałeś ją już?

Garricka znowu obleciał strach. Pokręcił energicznie głową, jakby szukając ucieczki. W korytarzu za drzwiami zabrzmiały kroki. Sean podbiegł do swego łóżka, złapał nocną koszulę, włożył ją przez głowę i dał nura pod koc. Kiedy Waite Courtney wszedł do pokoju, Garrick wciąż stał przy koszu z brudną bielizną.

– No, Garry, dlaczego jeszcze nie leżysz?

Garrick pokuśtykał do swego łóżka, a Waite spojrzał na Seana. Chłopak uśmiechnął się doń z całym wdziękiem, jaki dawał mu jego zdrowy wygląd, i twarz Waite’a również rozjaśniła się w uśmiechu.

– Dobrze, że znowu jesteś w domu, chłopcze – powiedział. Nie sposób było długo gniewać się na Seana. Wyciągnął dłoń i zagłębił palce w jego gęstej, czarnej czuprynie.

– Kiedy zgaszę lampę, nie chcę stąd słyszeć ani słowa… rozumiecie?

Pociągnął pieszczotliwie Seana za włosy, zakłopotany siłą uczucia, jakie żywił dla tego chłopca.

Słońce stało wysoko na niebie, gdy następnego ranka Waite Courtney wrócił do domu na śniadanie. Jeden ze stajennych wziął od niego konia i odprowadził do zagrody, a Waite popatrzył za nim, stojąc przed siodlarnią. Omiótł wzrokiem porządne białe pale zagrody, czyste podwórko i elegancko umeblowany dom. Przyjemnie jest być bogatym – zwłaszcza kiedy się wie, jak wygląda bieda. Piętnaście tysięcy akrów żyznych pastwisk, złoto w banku i tyle bydła, ile potrafi wyżywić ziemia. Waite uśmiechnął się i ruszył przez podwórko.

Usłyszał śpiewającą w mleczarni Adę.

Jedzie, jedzie farmer

Klap, klap, tak

Klap, klap, tak – tra la

Wołają za nim kapsztadzkie dziewczęta

Skradnij mi całusa

Skradnij mi całusa – tra la.

Miała czysty, słodki głos i Waite uśmiechnął się jeszcze szerzej – przyjemnie jest być bogatym i zakochanym. Zatrzymał się na progu mleczarni; grube kamienne ściany i ciężka słomiana strzecha sprawiały, że we wnętrzu panował chłód i półmrok. Ada stała odwrócona plecami do drzwi, kołysząc się w takt piosenki i obracającej się maselnicy. Waite przyglądał jej się przez chwilę, a potem podszedł i objął od tyłu w pasie.

Obróciła się zaskoczona w jego ramionach, a on pocałował ją w usta.

– Dzień dobry, moja piękna mleczareczko – powiedział.

Przywarła do niego.

– Dzień dobry, mój panie – odparła.

– Co jest na śniadanie?

– Och, za jakiego romantycznego głupca wyszłam! – westchnęła. – Chodź ze mną, sam zobaczysz.

Zdjęła fartuch, powiesiła go przy drzwiach, poprawiła włosy i wyciągnęła do niego dłoń. Trzymając się za ręce, przecięli podwórko i weszli do kuchni. Waite głośno pociągnął nosem.

– Pachnie przyjemnie. Gdzie są chłopcy?

Joseph nie rozmawiał po angielsku, ale rozumiał, co się do niego mówiło. Podniósł wzrok znad kuchni.

– Są na werandzie od frontu, Nkosi.

Murzyn miał typowo zuluską, okrągłą jak księżyc fizjonomię. Kiedy się uśmiechał, na tle jego czarnej twarzy ukazywały się wielkie, białe zęby.

– Bawią się drewnianą nogą Nkosizana Garry’ego.

Twarz Waite’a poczerwieniała z gniewu.

– Jak ją znaleźli?

– Nkosizana Sean zapytał mnie, gdzie jest, a ja powiedziałem mu, że schował ją pan w kredensie z czystą bielizną.

– Ty cholerny głupcze! – ryknął Waite. Puścił rękę Ady i wybiegł z kuchni. Przebiegając przez dom, usłyszał krzyk Seana i odgłos ciała padającego ciężko na deski werandy. Zatrzymał się pośrodku świetlicy; nie miał odwagi oglądać ogarniętego przerażeniem Garricka. Zrobiło mu się niedobrze ze strachu i z wściekłości na Seana.

Po chwili usłyszał śmiech Seana.

– No, złaź ze mnie, człowieku, nie leż tak bez ruchu.

A potem, nie do wiary, głos Garricka.

– Przepraszam, proteza zaklinowała mi się między deskami podłogi.

Waite podszedł do okna i wyjrzał na werandę. W jej drugim końcu leżeli razem Sean i Garrick. Sean wciąż się śmiał, a na twarzy Garricka igrał nerwowy uśmiech. Sean podniósł się z podłogi.

– No dalej. Wstawaj – powiedział.

Podał Garrickowi rękę, pociągnął go do góry i stanęli, opierając się o siebie. Garrick kołysał się niepewnie na swojej protezie.

– Założę się, że ja chodziłbym z tym całkiem normalnie – odezwał się Sean.

– Założę się, że nie potrafiłbyś. To strasznie trudne.

Sean puścił Garricka i stanął przed nim z wyciągniętymi rękoma, gotów w każdej chwili go złapać.

– Ruszaj.

Dał krok do tyłu i Garrick ruszył niepewnie w jego stronę. Miał zaciętą z przejęcia twarz i wymachiwał rękoma, żeby nie stracić równowagi. Dotarł do końca werandy i złapał się oburącz barierki. Tym razem zaśmiał się razem z Seanem.

Waite zauważył, że stoi za nim Ada. Obejrzał się przez ramię. „Chodźmy stąd” – mówiły jej usta. Ujęła jego rękę.

W końcu czerwca 1876 roku Garrick pojechał razem z Seanem do szkoły. Od postrzału minęły prawie cztery miesiące. Odwiózł ich Waite. Droga do Ladyburga prowadziła przez las; miedzy dwiema koleinami rosła wysoka trawa, która muskała spód bryczki. Konie kłusowały koleinami; ich kopyta zapadały się bezgłośnie w gęstej warstwie ubitego kurzu. Na szczycie pierwszego wzniesienia Waite popuścił cugli i obrócił się na koźle, żeby rzucić okiem na swoją posiadłość. Pobielane ściany Theunis Kraal jarzyły się pomarańczowo w porannym słońcu, a otaczające dom łąki miały odcień soczystej zieleni. Wszędzie indziej, jak zwykle wczesną zimą, trawa była wyschnięta, podobnie jak liście drzew. Słońce nie wspięło się jeszcze dość wysoko, żeby pozbawić veld^5 wszystkich jego kolorów i zalać ziemię płaskim oślepiającym światłem południa. Liście były brązowe, rdzawe i czerwonawe, tak samo czerwonawe jak stada bydła rasy afrikander, które pasły się między drzewami. Za nimi wznosiła się skarpa cętkowana niczym grzbiet zebry ciemnozielonymi pasmami rosnących w wąwozach zarośli.

– Popatrz, Sean, dudek.

– Jasne, widzę go od dawna. To samiec.

Ptak poderwał się z ziemi, uciekając przed końskimi kopytami: był czekoladowoczarny, z białymi skrzydłami i podobnym do etruskiego hełmu grzebieniem na głowie.

– Skąd wiesz? – dopytywał się Garrick.

– Bo ma białe skrzydła.

– Wszystkie mają białe skrzydła.

– Nieprawda. Tylko samce.

– Wszystkie te, które widziałem, miały białe skrzydła – stwierdził z powątpiewaniem Garrick.

– Może nigdy nie widziałeś samicy. Niełatwo je zobaczyć. Siedzą przeważnie w gniazdach.

Waite Courtney uśmiechnął się i odwrócił na koźle.

– Garry ma rację, Sean, nie można ich odróżnić po upierzeniu. Samiec jest po prostu trochę większy, to wszystko.

– A nie mówiłem – powiedział Garrick, któremu obecność ojca najwyraźniej dodała odwagi.

– Taki jesteś mądry – mruknął sarkastycznie Sean. – Pewnie przeczytałeś o tym w tych swoich książkach, co?

Garrick uśmiechnął się, zadowolony z siebie.

– Popatrz, pociąg.

Rzeczywiście ze skarpy zjeżdżał pociąg, ciągnąc za sobą długi pióropusz dymu. Waite puścił konie kłusem. Zbliżyli się do betonowego mostu nad Baboon Stroom.

– Widziałem żółtą rybę.

– To był patyk. Ja też go widziałem.

Rzeka stanowiła granicę posiadłości Waite’a. Przejechali przez most i ruszyli pod górę. Przed nimi leżał Ladyburg. Pociąg mijał zagrody dla bydła; wjeżdżając do miasta, zagwizdał i wypuścił wysoko w powietrze obłok pary.

Miasto rozciągało się na dużym obszarze; każdy dom otoczony był ogrodem warzywnym i sadem. Szerokie ulice mogły pomieścić trzydzieści sześć sztuk bydła idącego w jednym rzędzie. Część domów wzniesiono z wypalanej cegły, część pobielono; kryte były strzechą lub arkuszami falistej blachy pomalowanej na zielony albo matowoczerwony kolor. W środku rozciągał się plac, a centralny punkt Ladyburga stanowiła kościelna wieża. Na skraju miasteczka mieściła się szkoła.

Waite wjechał na główną ulicę i puścił konie kłusem. Na chodnikach widzieli niewielu ludzi; zdjęci porannym chłodem przemykali pod rozłożystymi drzewami, którymi wysadzana była ulica; wszyscy, co do jednego, pozdrawiali Waite’a, a on unosił w górę bat, witając mężczyzn, i uchylał kapelusza przed kobietami, nie na tyle jednak, by odsłonić łysą czaszkę. Sklepy otwarto już dla klientów, a przed wejściem do banku stał na swoich tyczkowatych długich nogach jego właściciel, David Pye. Ubrany był na czarno, niczym karawaniarz.

– Dzień dobry, Waite.

– Dzień dobry, David – zawołał zbyt serdecznie Courtney. Dopiero sześć miesięcy temu spłacił należności ciążące na hipotece Theunis Kraal i zbyt świeża była w jego umyśle pamięć długów; czuł się nieco zakłopotany, jak tylko co wypuszczony z kryminału przestępca, który spotyka na ulicy naczelnika więzienia.

– Czy mógłbyś wstąpić do mnie na chwilę, kiedy odwieziesz swoich chłopaków?

– Możesz już zacząć parzyć kawę – zgodził się Waite. Wiadomo było, że nikt, kto odwiedzał kiedykolwiek Davida Pye’a, nie został poczęstowany kawą. Ruszyli dalej, skręcając w lewo z placu przed kościołem, mijając sąd i zjeżdżając w dół w stronę budynku internatu.

Na podwórku stało pół tuzina furgonów i bryczek. Kręcili się wokół nich, wyładowując swój bagaż, mali chłopcy i dziewczynki. Ich ojcowie zgromadzili się w rogu podwórka; mężczyźni o brązowych twarzach i starannie wyszczotkowanych brodach, czujący się nieswojo w garniturach, pogniecionych od długiego leżenia w szafie. Mieszkali za daleko, żeby codziennie dowozić swoje dzieci do szkoły. Ich posiadłości leżały wzdłuż brzegów Tugeli lub na płaskowyżu rozciągającym się w stronę Pietermaritzburga.

Waite zatrzymał bryczkę, zszedł z kozła i rozluźnił uprząż koniom, a Sean zeskoczył z tylnego siedzenia i podbiegł do najbliższej grupki chłopców. Waite skierował się ku stojącym w rogu mężczyznom; rozstąpili się przed nim, uśmiechając się i wyciągając ręce, by uścisnąć jego dłoń. Garrick został sam na przednim siedzeniu bryczki, siedząc z wysuniętą sztywno do przodu protezą i zgarbionymi ramionami, jakby próbował się ukryć.

Po chwili Waite obejrzał się przez ramię. Zobaczył siedzącego samotnie Garricka i ruszył w jego stronę, ale zaraz zatrzymał się. Przebiegł oczyma kłębiący się tłum nastolatków, szukając wśród nich swego drugiego syna.

– Sean!

Sean był akurat w trakcie ożywionej dyskusji.

– Tak, tato?

– Pomóż Garry’emu wypakować bagaż.

– O Jezu, tato, teraz rozmawiam.

– Sean! – Głos i twarz Waite’a zrobiły się groźne.

– No dobrze, już idę. – Sean wahał się jeszcze przez chwilę, po czym podszedł do bryczki.

– No, Garry. Podaj mi kufry.

Garrick otrząsnął się z apatii i sięgnął niezgrabnie za tylne siedzenie. Podał bagaż Seanowi. Ten postawił go obok koła i odwrócił się w stronę chłopców, którzy podeszli w ślad za nim do bryczki.

– Karl, ty zaniesiesz to – wydał instrukcje. – Dennis, weź tę brązową torbę. Tylko jej nie upuść, człowieku, w środku są cztery słoiki z dżemem. Chodź, Garry – zwrócił się do brata.

Ruszyli w stronę internatu; Garrick zlazł z bryczki i pokuśtykał szybko za nimi.

– Wiesz, Sean? – odezwał się głośno Karl. – Tato pozwolił mi strzelać ze swojej strzelby.

Sean stanął jak wryty.

– Niemożliwe! – krzyknął bardziej z nadzieją niż przekonaniem.

– Pozwolił mi – powtórzył uszczęśliwiony Karl. Wszyscy stanęli, wlepiając w niego oczy, i wtedy dogonił ich Garrick.

– Ile razy strzeliłeś? – zapytał któryś z nich z respektem.

Karl już miał powiedzieć „sześć razy”, ale w ostatniej chwili zmienił zdanie.

– Och, mnóstwo razy… ile tylko chciałem.

– Będziesz się bał huku wystrzałów. mój tata mówi, że jeśli człowiek zacznie zbyt wcześnie, nigdy nie zostanie dobrym strzelcem.

– Nigdy nie chybiłem – stwierdził z błyskiem w oku Karl.

– Chodźmy – powiedział Sean i ruszył w stronę budynku.

Nigdy w życiu nie był tak zazdrosny. Karl pospieszył za nim.

– Założę się, że nigdy nie strzelałeś ze strzelby, Sean, założę się.

Sean uśmiechnął się tajemniczo, szukając jakiegoś nowego tematu; wiedział, że Karl będzie dzisiaj mówił tylko o jednym. Z werandy internatu wybiegła na ich spotkanie dziewczynka.

– To Anna – powiedział Garrick.

Kiedy biegła, spódniczka owijała się wokół jej długich, chudych, brązowych nóg. Miała czarne włosy i drobną twarz z wystającym podbródkiem.

– Cześć, Sean.

Sean odchrząknął. Anna ruszyła za nim, podskakując, żeby dotrzymać mu kroku.

– Miałeś przyjemne ferie?

Sean ignorował ją dalej. Zawsze przyłaziła i zagadywała go, kiedy był w obecności swoich przyjaciół.

– Mam całą puszkę kruchego ciasta, Sean. Chcesz trochę? W jego oczach pojawił się błysk zainteresowania. Kruche ciasto pani van Essen było słynne w całej okolicy i głowa Seana odwracała się już ku Annie, ale opanował się w ostatniej chwili i z determinacją kroczył dalej w stronę internatu.

– Czy mogę siedzieć obok ciebie w tym półroczu, Sean? Sean odwrócił się do niej z wściekłością.

– Nie, nie możesz. A teraz uciekaj, jestem zajęty.

Wspiął się po schodach. Anna została na dole; wyglądała, jakby zbierało się jej na płacz, i Garrick pochylił się ku niej nieśmiało.

– Jeśli chcesz, możesz usiąść koło mnie – powiedział cicho.

Rzuciła na niego okiem, a potem spojrzała w dół, na jego nogę.

Rozchmurzyła się i zachichotała. Była ładna. Pochyliła się do niego.

– Kuternoga – powiedziała i zachichotała znowu. Garrick oblał się jaskrawym rumieńcem i nagle spociły mu się oczy. Anna zasłoniła usta obiema dłońmi, odwróciła się ze śmiechem i pobiegła do swoich koleżanek stojących przed częścią internatu przeznaczoną dla dziewcząt. Garrick, wciąż zaczerwieniony, wspiął się po stopniach za Seanem i ciężko oparł o balustradę.

W drzwiach chłopięcej sypialni stała Fräulein. Okulary w drucianych oprawkach i stalowoszare włosy nadawały jej przesadną powagę, która rychło stopniała na widok Seana. Wychowawczyni uśmiechnęła się szeroko.

– Ach, mój Sean, dobrze, że przyjechałeś – co brzmiało właściwie jak: Ach, mein Sean, topsze sze pszyjechalesz.

– Dzień dobry, Fräulein.

Sean obdarzył ją swoim uśmiechem numer jeden.

– Znowu urosłeś – powiedziała, mierząc go wzrokiem. – Bez przerwy rośniesz, jesteś już największym chłopcem w całej szkole.

Sean przyglądał się jej z rezerwą, gotów do podjęcia natychmiastowej akcji obronnej, gdyby próbowała go objąć, co zdarzało się czasem, kiedy nie umiała zapanować nad wypełniającymi ją uczuciami. Jego wdzięk, urodziwy wygląd i arogancja całkowicie zawładnęły jej teutońskim sercem.

– Szybko, musicie się rozpakować. Zaraz zaczynają się lekcje. – Odeszła do swoich obowiązków i Sean poprowadził z ulgą swoją drużynę do sypialni.

– Tata mówi, że w przyszły weekend pozwoli mi pójść ze strzelbą na polowanie, nie tylko strzelać do celu. – Karl wracał uparcie do swojej kwestii.

Sean udawał, że nie słyszy.

– Dennis, połóż kuferek Garry’ego na tym łóżku.

Wzdłuż ścian znajdowało się trzydzieści łóżek, każde ze stojącą obok szafką. Sala była schludna i ponura – wyglądała dokładnie tak, jak wygląda więzienna cela albo sypialnia w internacie. W rogu siedziała grupka pięciu albo sześciu chłopców, pogrążonych w rozmowie. Spojrzeli na wchodzącego Seana, ale nie wymieniono żadnych pozdrowień – siedzący w rogu należeli do opozycji.

Sean usiadł na swoim łóżku i podskoczył na próbę – było twarde jak deska. Garrick przeszedł przez sypialnię, stukając protezą, i Ronny Pye, przywódca opozycji, szepnął coś do swoich przyjaciół, którzy spojrzeli na Garricka i roześmiali się. Garrick zaczerwienił się ponownie i szybko usiadł na łóżku, żeby ukryć swoją nogę.

– Myślę, że najpierw upoluję dujkera, a dopiero potem tata pozwoli mi strzelić do kudu albo do inkonki – stwierdził Karl.

Sean zmarszczył brwi.

– Jaki jest nowy nauczyciel? – zapytał.

– Wygląda na to, że w porządku – odparł jeden z siedzących w rogu. – Jimmy i ja widzieliśmy go wczoraj na stacji.

– Jest chudy i nosi wąsy.

– Raczej się nie uśmiecha.

– Na przyszłe ferie tata zabierze mnie pewnie na polowanie na drugi brzeg Tugeli – odezwał się Karl z zaczepką w głosie.

– Mam nadzieję, że nie ma świra na punkcie ortografii i tych rzeczy – rzucił Sean. – Chyba nie zacznie znowu tej historii z układem dziesiętnym, jak stary Jaszczur.

Rozległy się zbiorowe potakiwania, a potem po raz pierwszy odezwał się Garrick.

– Układ dziesiętny jest całkiem łatwy – powiedział.

Zapadła nagła cisza. Wszyscy wlepili w niego oczy.

– Może nawet upoluję lwa – stwierdził Karl.

Najmłodsi uczniowie obojga płci ulokowani zostali w jednej sali. Ławki były podwójne; na ścianach wisiały mapy, duże tabliczki mnożenia i portret królowej Wiktorii. Pan Anthony Clark przyglądał się z katedry swoim nowym uczniom. Panowało pełne napięcia oczekiwanie; jedna z dziewczynek zachichotała nerwowo i oczy nauczyciela poszukały źródła dźwięku, ale chichot umilkł, zanim zdążył go zlokalizować.

– Moim smutnym obowiązkiem jest zadbać o wasze wykształcenie – ogłosił. To nie był żart. Wszelkie powołanie, które skłoniło go do obrania tego zawodu, wygasło dawno temu w wyniku intensywnej niechęci, jaką budzili w nim młodzi. – Waszym nie mniej smutnym obowiązkiem będzie poddać się temu z całym hartem ducha, na jaki was stać – kontynuował, spoglądając z niesmakiem na ich świecące twarze.

– Co on mówi? – szepnął Sean, nie otwierając ust.

– Cśśś… – uciszył go Garrick.

Oczy pana Clarka obróciły się szybko i spoczęły na Garricku. Nauczyciel zszedł, nie spiesząc się, z katedry i zatrzymał się przy jego ławce. Ujął między kciuk i palec wskazujący kilka rosnących na skroni Garricka włosów i szarpnął. Garrick pisnął cienko, a pan Clark wrócił powoli za katedrę.

– Przechodzimy do lekcji. Grupa pierwsza będzie tak dobra i otworzy zeszyty do ćwiczeń ortograficznych na stronie pierwszej. Grupa druga na stronie piętnastej… – oznajmił, po czym zlecił wszystkim, co mają robić.

– Bolało cię? – zapytał szeptem Sean.

Garrick prawie niedostrzegalnie kiwnął głową i Sean poczuł, jak budzi się w nim intensywna nienawiść do tego człowieka. Nie spuszczał go z oczu.

Pan Clark niedawno przekroczył trzydziestkę. Był chudy, co podkreślał dodatkowo jego trzyczęściowy garnitur. Miał bladą twarz o ponurym wyrazie, który nadawał jej opadający wąsik, i nos zadarty do tego stopnia, że widać było wyraźnie rozwarte nozdrza – tkwiły pośrodku jego fizjonomii niczym lufy dubeltówki. Podniósł głowę znad trzymanej w ręku listy i wycelował swoje nozdrza prosto w Seana.

„Będzie z nim kłopot” – pomyślał; kłopoty potrafił rozpoznawać bezbłędnie. „Złam go, zanim wymknie się spod kontroli”.

– Ty, chłopcze, jak się nazywasz?

Sean obejrzał się wystudiowanym ruchem przez ramię. Kiedy spojrzał znów przed siebie, policzki pana Clarka nieco się zaróżowiły.

– Wstań.

– Kto, ja?

– Tak, ty.

Sean wstał.

– Jak się nazywasz?

– Courtney.

– Proszę pana.

– Courtney, proszę pana.

Zmierzyli się wzrokiem. Pan Clark na próżno czekał, aż Sean opuści oczy.

„Będzie z nim duży kłopot, dużo większy, niż sądziłem” – pomyślał.

– W porządku, siadaj – powiedział głośno.

Przez klasę przeszło prawie słyszalne westchnienie ulgi. Sean czuł, że zdobył sobie respekt; wszystkim zaimponowało jego zachowanie. Poczuł dotyk na ramieniu. To była Anna, która siedziała tuż za nim – najbliżej, jak mogła. Normalnie drażniły go jej zaloty, teraz jednak to lekkie dotknięcie ramienia sprawiło, że poczuł się jeszcze bardziej zadowolony z siebie.

Seanowi wolno mijała godzina. Narysował strzelbę na marginesie swojego zeszytu do ćwiczeń, a potem starł ją starannie gumką. Przez chwilę przyglądał się Garrickowi; irytowała go pilność, z jaką brat wypełniał polecenia nauczyciela.

– Kujon – szepnął, ale Garrick zignorował go.

Sean się nudził. Uniósł się niespokojnie w ławce i jego uwagę przykuł kark Karla; widniał na nim dojrzały pryszcz. Sean wziął linijkę, żeby go wycisnąć, ale zanim zdążył to zrobić, Karl złapał się ręką za ramię, tak jakby chciał się podrapać. Między palcami trzymał zwiniętą kartkę. Sean odłożył linijkę i niepostrzeżenie odebrał liścik. Rozwinął go na kolanach. Na papierze widniał jeden wyraz: „Moskity”.

Sean uśmiechnął się. Mistrzostwo, z jakim imitował brzęczenie moskita, było jedną z wielu przyczyn, które spowodowały rezygnację poprzedniego nauczyciela. Przez sześć miesięcy stary Jaszczur wierzył, że po klasie fruwają moskity; przez kolejnych sześć wiedział już, że ich nie ma. Próbował wszelkich forteli, jakie zdołał wymyślić, żeby wykryć sprawcę, ale w końcu dał za wygraną. Za każdym razem, kiedy zaczynało się monotonne brzęczenie, pojawiał się coraz wyraźniejszy tik w kąciku jego ust.

Sean odchrząknął i zaczął brzęczeć. Cała klasa z trudem powstrzymywała się od śmiechu. Wszystkie głowy, łącznie z głową Seana, pochylone były pilnie nad książkami. Pan Clark pisał coś na tablicy; ręka, w której trzymał kredę, zawahała się, ale po chwili sunęła równo dalej.

Była to sprytna imitacja; ściszając i wzmacniając głos, Sean wywoływał wrażenie, że owad unosi się w powietrzu. Tylko lekkie drżenie grdyki wskazywało, że to jego sprawka.

Pan Clark skończył pisać i odwrócił się twarzą do klasy. Sean nie był taki głupi, żeby natychmiast przestać; pozwolił moskitowi jeszcze trochę polatać, a potem umilkł.

Pan Clark opuścił katedrę i ruszył wzdłuż rzędu ławek najbardziej oddalonych od Seana. Przystanął raz czy dwa, żeby sprawdzić pracę któregoś z uczniów. Doszedł do końca sali i zawrócił, idąc przejściem, przy którym siedział Sean. Zatrzymał się przy Annie.

– Niepotrzebnie robisz takie zakrętasy przy „L” – powiedział. Wziął od niej ołówek i narysował prawidłowo literę. – Widzisz, o co mi chodzi. Popisywanie się przy pisaniu jest tak samo naganne jak popisywanie się w życiu codziennym.

Oddał jej ołówek i okręcając się na pięcie, z całej siły trzasnął Seana w głowę otwartą dłonią. Głowa Seana odskoczyła w bok; odgłos uderzenia przetoczył się po zamarłej w osłupieniu klasie.

– Moskit siedział ci na uchu – powiedział pan Clark.

W ciągu dwu następnych lat Sean i Garrick z dzieci stali się młodzieńcami. Płynęli z silnym prądem, szybko posuwając się z biegiem rzeki życia.

W niektórych miejscach rzeka płynęła równomiernie.

Tam można było odnaleźć Adę. Zawsze wyrozumiałą, gotową każdego obdarzyć swym ciepłem, niezmienną w miłości do męża i rodziny, którą uznała za własną.

Tu także znajdował się Waite. W jego włosach pojawiło się więcej srebrnych nitek, ale nic nie nadwątliło jego siły, nie przytłumiło śmiechu i nie uszczupliło bogactwa.

W niektórych miejscach rzeka płynęła szybciej.

Zależność Garricka od Seana. Potrzebował go coraz silniej z każdym upływającym miesiącem. Sean stanowił jego tarczę. Jeśli nie było akurat brata, żeby ochronić go przed grożącym niebezpieczeństwem, wtedy pozostawała mu tylko jego ostatnia deska ratunku; zaszywał się w głąb siebie, w ciemną mroczną mgłę własnego umysłu.

Poszli kraść gruszki: bliźniacy, Karl, Dennis i dwóch innych. Wokół sadu pana Pye’a rósł gęsty żywopłot, a gruszki, które rosły po jego drugiej stronie, wielkie niczym pięść mężczyzny i słodkie jak miód, kradzione smakowały jeszcze słodziej. Do sadu można się dostać przez plantację akacji.

– Nie rwijcie za dużo gruszek z jednego drzewa! – rozkazał Sean. – Stary Pye na pewno to zauważy.

Podeszli do żywopłotu. Sean odnalazł w nim dziurę.

– Garry, ty zostaniesz tutaj na czatach. Jeśli ktoś się zbliży, zagwiżdż.

Garrick nie próbował nawet ukryć ogarniającej go ulgi; cała ekspedycja nie była na jego nerwy.

– Będziemy ci podawać gruszki – ciągnął Sean. – Nie zjedz ani jednej, póki nie wrócimy.

– Dlaczego on z nami nie idzie? – zapytał Karl.

– Bo nie umie biegać, dlatego. Gdyby go złapali, wiedzieliby, kto z nim był, i wszyscy dostalibyśmy manto.

Odpowiedź zadowoliła Karla. Sean przeczołgał się na czworakach przez dziurę, a potem jego śladem poszła pozostała trójka. Garrick został sam.

Stał tuż przy żywopłocie; bliskość zarośli dawała mu poczucie bezpieczeństwa. Czas ciągnął się niemiłosiernie i Garrick zaczął się niepokoić – nie było ich strasznie długo.

Nagle usłyszał głosy; ktoś szedł w jego stronę przez plantację. Ogarnięty paniką, wcisnął się głębiej w żywopłot, próbując się w nim ukryć; nie pomyślał nawet o tym, żeby zagwizdać.

Głosy zbliżały się i po chwili rozpoznał między drzewami Ronny’ego Pye’a; razem z nim było dwóch jego kolegów. Uzbrojeni w proce szli z zadartymi głowami, wypatrując ukrytych na drzewach ptaków.

Wydawało się, że nie zauważą przyklejonego do żywopłotu Garry’ego. Prawie go minęli, ale w ostatniej chwili Ronny odwrócił głowę i zobaczył go. Wpatrywali się w siebie z odległości zaledwie dziesięciu stóp, Garrick skurczony w zaroślach i Ronny, na którego fizjonomii zdumienie powoli ustępowało miejsca złośliwej satysfakcji. Rozejrzał się szybko, żeby sprawdzić, czy nie ma w okolicy Seana.

– To stary kulawiec – stwierdził. Jego koledzy zawrócili i stanęli obok niego.

– Co tutaj robisz, kuternogo?

– Szczury zżarły ci język, kuternogo?

– Nie, to termity zżarły mu nogę!

Ich śmiech ranił go jeszcze mocniej.

– Odezwij się do nas, kuternogo.

Ronny Pye miał odstające uszy, które tkwiły po obu stronach głowy niczym skrzydła wachlarza. Był rudy i niezbyt duży jak na swój wiek, co czyniło go złośliwym.

– No chodź. Porozmawiaj z nami, kuternogo.

Garrick oblizał wargi; w kącikach oczu zebrały mu się łzy.

– Hej, Ronny, każ mu ruszyć w tany, o tak. – Jeden z pozostałych zademonstrował, w jaki sposób utyka Garrick. Rozległy się kolejne wybuchy śmiechu, głośniejsze i bardziej śmiałe, w miarę jak go otaczali. – Pokaż nam, jak chodzisz.

Garrick rozejrzał się na obie strony, szukając drogi ucieczki.

– Twojego brata tutaj nie ma – zapiał Ronny. – Nie musisz się za nim oglądać.

Złapał Garricka za koszulę i wyciągnął go z zarośli.

– Pokaż nam, jak chodzisz.

Garrick bezskutecznie próbował się wyzwolić z uścisku Ronny’ego.

– Puść mnie, bo powiem Seanowi. Jak mnie nie puścisz, powiem Seanowi.

– Dobrze, puszczę cię – zgodził się Ronny i pchnął go obiema rękoma w pierś. – Nie wchodź mi pod nogi! Z drogi, kuternogo!

Garrick zachwiał się do tyłu.

Jeden z pozostałych tylko na to czekał.

– Z drogi, kuternogo! – krzyknął, popychając go z powrotem. Otoczyli go pierścieniem i przekazywali sobie z rąk do rąk.

– Z drogi!

– Z drogi!

Łzy spływały mu po policzkach.

– Proszę was, przestańcie.

– Proszę was, proszę was – przedrzeźniali go.

I nagle Garrick poczuł z ulgą trzepoczące pod powiekami cienie – twarze napastników rozmazały mu się przed oczyma i prawie nie czuł popychających go rąk. Upadł prosto na twarz, ale nie poczuł bólu. Dwóch z nich pochyliło się, żeby go podnieść; na twarzy miał brud pomieszany ze łzami.

Z tyłu, z dziury w żywopłocie wynurzył się Sean. Koszulę z przodu miał wypchaną gruszkami. Przez sekundę tkwił na czworakach, przypatrując się temu, co się dzieje, a potem skoczył do przodu. Ronny usłyszał, jak nadbiega, puścił Garricka i odwrócił się.

– Kradłeś gruszki taty – krzyknął. – Powiem…

Pięść Seana wylądowała na jego nosie i Ronny upadł na ziemię. Sean odwrócił się w stronę dwu pozostałych, ale ci rzucili się do ucieczki. Gonił ich przez kilkanaście kroków, a potem zawrócił ku Ronny’emu, ale tu także się spóźnił. Ronny pomykał między drzewami, trzymając się za twarz; krew z nosa kapała mu na koszulę.

– Nic ci się nie stało, Garry?

Sean uklęknął przy bracie, starając się zetrzeć brudną chustką kurz z jego twarzy. Pomógł mu się podnieść i Garrick stanął, chwiejąc się lekko. Miał otwarte oczy i dziwny nieobecny uśmiech na ustach.

Bieg rzeki wyznaczały punkty orientacyjne. Niektóre z nich nieduże jak sterta kamieni na płyciźnie.

Waite Courtney przyglądał się Seanowi siedzącemu po drugiej stronie stołu w Theunis Kraal. Widelec, na który nałożył sobie trochę jajecznicy na szynce, zatrzymał się w połowie drogi do ust.

– Obróć się twarzą do okna – odezwał się podejrzliwie.

Sean usłuchał.

– Co tam masz, do diabła, na policzku?

– Co? – Sean przesunął dłonią po twarzy.

– Kiedy się ostatni raz myłeś?

– Nie bądź głuptasem, mój drogi – powiedziała Ada, dotykając pod stołem nogi męża. – To nie brud, to zarost.

– Naprawdę zarost? – Waite przyjrzał się uważnie Seanowi i twarz wykrzywiła mu się w uśmiechu; otworzył usta, żeby coś powiedzieć, i Ada domyśliła się natychmiast, że ma zamiar obrócić wszystko w żart – w jeden z tych swoich przyciężkich żartów, subtelnych niczym rozjuszony dinozaur, które do głębi duszy urażą Seana w jego świeżo upieczonej męskości.

– Myślę, że powinieneś mu kupić brzytwę, Waite – wtrąciła się szybko.

Waite zgubił wątek, odchrząknął i podniósł do ust widelec.

– Nie chcę się golić – oznajmił, czerwieniąc się, Sean.

– Broda będzie ci szybciej rosnąć, jeśli na początku kilka razy ją zgolisz – powiedziała Ada.

Po drugiej stronie stołu Garrick pocierał ze smutkiem swoje gładkie policzki.

Niektóre z punktów orientacyjnych były wielkie niczym cyple, głęboko wrzynające się w rzekę.

Waite zabrał ich ze szkoły na grudniowe ferie. W rozgardiaszu, w jakim ładowali swoje kuferki do powozu i żegnali się głośno z Fräulein i kolegami – niektórych nie mieli oglądać przez całe sześć tygodni – bliźniacy nie zauważyli, że Waite zachowuje się trochę dziwnie.

Dopiero później, kiedy konie gnały do domu dwa razy szybciej niż normalnie, Sean pochylił się do ojca.

– Dlaczego tak pędzimy, tato? – zapytał.

– Zobaczycie – odparł Waite, i obaj, Sean i Garrick, spojrzeli na niego z nagłym zainteresowaniem. Sean zadał pytanie ot tak sobie, ale odpowiedź ojca z miejsca ich zaintrygowała. Bombardowany pytaniami Waite uśmiechał się pod nosem i wykręcał od jasnej odpowiedzi. Kiedy dojechali do Theunis Kraal, ciekawość bliźniaków sięgnęła szczytu.

Waite zajechał końmi pod sam dom i jeden ze stajennych podbiegł, żeby zabrać od niego lejce. Na werandzie siedziała Ada; Sean wyskoczył z bryczki i podbiegł do niej po stopniach. Pocałował ją szybko.

– Co się stało? – zapytał błagalnie. – Tata nie chce powiedzieć, ale wiemy, że coś się stało.

Garrick także wspiął się po schodach.

– No, powiedz nam – prosił, łapiąc ją za rękę.

– Nie wiem, o co wam chodzi – roześmiała się Ada. – Zapytajcie lepiej jeszcze raz ojca.

Na werandę wszedł Waite. Objął Adę w pasie i uścisnął.

– Nie wiem, co im wpadło do głowy – powiedział – ale skoro już tak się niepokoją, mogą pójść do sypialni i zobaczyć, co tam leży. W tym roku trochę wcześniej dostaną gwiazdkowe prezenty.

Sean przegonił Garricka i z dużym wyprzedzeniem dotarł do drzwi sypialni.

– Zaczekaj na mnie – wołał za nim desperacko Garrick. – Proszę, zaczekaj na mnie.

Sean stanął na progu jak wryty.

– Jezu Chryste – szepnął. Były to najmocniejsze słowa, jakie znał. Garrick zatrzymał się za nim i razem wpatrywali się szeroko rozwartymi oczyma w leżące na stole pośrodku pokoju dwa futerały, dwa długie płaskie futerały z błyszczącej jasno skóry, z miedzianymi okuciami po bokach.

– Strzelby! – krzyknął Sean.

Podszedł powoli do stołu, jakby się bał, że to tylko fatamorgana i że za chwilę znikną mu z oczu.

– Popatrz! – powiedział, dotykając palcem złotych liter wybitych na wieku bliżej leżącego futerału. – Są na nich nawet nasze nazwiska.

Odsunął zamek i podniósł wieko. W gnieździe z zielonego rypsu połyskiwał, roztaczając wokół zapach smaru do broni, poemat ze stali i drewna.

– Jezu Chryste – powtórzył Sean. A potem obejrzał się przez ramię na Garricka. –Nie otworzysz swojej? – zapytał.

Garrick pokuśtykał do stołu, starając się ukryć ogarniające go rozczarowanie; tak strasznie chciał dostać komplet powieści Dickensa.

Były w rzece miejsca, w których tworzyły się wiry.

Nadszedł ostatni tydzień bożonarodzeniowych ferii. Garrick leżał w łóżku, lecząc jedno ze swoich przeziębień. Waite Courtney pojechał do Pietermaritzburga na zebranie Związku Hodowców Bydła i na farmie mało było tego dnia do roboty. Sean zagonił niedomagające sztuki do zagrody dla chorego bydła i przeprowadził konną inspekcję południowych pastwisk. Wróciwszy do Theunis Kraal, całą godzinę przegadał ze stajennymi. Potem zajrzał do domu. Garrick spał, a Ada ubijała masło w mleczarni. Sean poprosił Josepha o wcześniejszy lunch i jedząc na stojąco w kuchni, zastanawiał się, jak spędzić popołudnie. Starannie rozważał różne możliwości. Mógł wziąć strzelbę i zapolować na dujkera na skraju skarpy albo dosiąść konia i pojechać łowić węgorze w stawach powyżej White Falls. Skończył jeść, ale wciąż nie mógł podjąć decyzji. Przeciął podwórko i zajrzał do chłodnego, pogrążonego w mroku wnętrza mleczarni.

Ada uśmiechnęła się do niego znad maselnicy.

– Cześć, Sean, pewnie masz ochotę na lunch.

– Jużem dostał od Josepha, mamo, dziękuję.

– Już dostałem od Josepha – poprawiła go delikatnie.

Sean powtórzył za nią całe zdanie, wdychając zapach mleczarni – lubił zalatujący serem ciepły aromat świeżego masła i woń powalanego krowim nawozem klepiska.

– Co masz zamiar robić dziś po południu?

– Przyszedłem zapytać, czego bardziej potrzebujesz: dziczyzny czy węgorzy… nie wiem, czy mam iść na polowanie, czy na ryby.

– Węgorze to dobry pomysł. Moglibyśmy zrobić je w galarecie i podać jutro na kolację, kiedy wróci do domu ojciec.

– Przywiozę ci pełne wiadro.

Osiodłał kucyka, przytroczył do siodła puszkę z robakami i ruszył z wędką na ramieniu w stronę Ladyburga. Przejechał most nad Baboon Stroom i skręcił z drogi, jadąc wzdłuż strumienia w stronę wodospadu. Kiedy mijał plantację akacji poniżej domu van Essenów, zorientował się, że obierając tę drogę, popełnił błąd. Spomiędzy drzew wybiegła Anna, z zadartą do kolan spódniczką. Sean puścił kucyka kłusem, nie oglądając się na boki.

– Sean! Hej, Sean!

Nadbiegała z boku, mając nad nim przewagę; nie było sposobu, żeby przed nią uciec. Zatrzymał kuca.

– Cześć, Sean.

Dyszała ciężko i miała zaczerwienioną twarz.

– Cześć – mruknął.

– Gdzie jedziesz?

– Tam i z powrotem, żeby zobaczyć, jak to daleko.

– Jedziesz na ryby. Mogę zabrać się z tobą? – zapytała i uśmiechnęła się błagalnie. Miała drobne białe zęby.

– Nie, bo za dużo gadasz. Będziesz płoszyć ryby.

Uderzył kucyka piętami.

– Proszę cię, będę cicho. Słowo daję – zawołała, biegnąc obok niego.

– Nie. – Szarpnął za lejce i wyprzedził ją. Po przejechaniu stu jardów obejrzał się. Wciąż biegła za nim z rozwianymi włosami. Zatrzymał kucyka i pozwolił jej dobiec.

– Wiedziałam, że się zatrzymasz – powiedziała, łapiąc z trudem powietrze.

– Wracasz do domu czy nie? Nie chcę, żebyś za mną łaziła.

– Będę siedzieć cicho jak myszka. Słowo honoru.

Wiedział, że będzie biegła za nim aż do szczytu skarpy, i dał za wygraną.

– Dobrze, ale jeżeli powiesz choć jedno słowo, wyślę cię z powrotem do domu.

– Obiecuję. Pomóż mi, proszę.

Pomógł jej wspiąć się na zad kucyka i siadła z boku obejmując go w pasie rękoma. Wspinali się w górę skarpy. Droga wiodła tuż obok White Falls i czuli, jak owiewa ich delikatny jak mgiełka pył wodny. Anna dotrzymywała obietnicy tylko do chwili, kiedy upewniła się, że znaleźli się zbyt daleko, żeby Sean mógł ją wysłać z powrotem. Znowu zaczęła gadać. Gdy chciała, żeby coś powiedział, co nie zdarzało się zbyt często, ściskała go mocniej w pasie i Sean chrząkał.

W lasku nad stawami Sean spętał kucykowi nogi i puścił go między drzewa. Schował siodło oraz lejce w norze mrówkojada, po czym ruszyli przez trzciny w stronę wody. Anna pobiegła przed nim i kiedy dotarł do piaszczystego brzegu, zobaczył, że wrzuca do stawu kamyki.

– Hej, przestań! – wrzasnął na nią. – Przepłoszysz wszystkie ryby.

– Och, przepraszam. Zapomniałam.

Usiadła i grzebała bosymi palcami nóg w piasku. Sean założył przynętę na haczyk i zarzucił wędkę w zieloną wodę; prąd porwał jego spławik, który wirując, dotarł aż do drugiego brzegu. Oboje bacznie mu się przyglądali.

– Nie wydaje mi się, żeby tu były jakieś ryby – stwierdziła Anna.

– Musisz być cierpliwa… ryby nie biorą tak od razu.

Anna rysowała palcem u nogi wzory na piasku. Powoli minęło pięć minut.

– Sean…

– Cśśś!

Następne pięć minut.

– Łowienie ryb to strasznie głupie zajęcie.

– Nikt cię tu nie prosił – stwierdził Sean.

– Ale gorąco!

Sean nie odpowiedział.

Wysokie trzciny nie dopuszczały do nich najmniejszej bryzy, a biały piasek odbijał gorące słońce. Anna wstała i przechadzała się niecierpliwie po plaży. Podeszła do skraju trzcin, podniosła z ziemi garść długich, zaostrzonych niczym włócznia łodyg i zaczęła je zaplatać.

– Nudzę się – oznajmiła.

– Więc idź do domu.

– Poza tym jest mi gorąco.

Sean wyciągnął żyłkę, sprawdził robaki i zarzucił wędkę z powrotem. Anna pokazała mu za plecami język.

– Popływajmy trochę – zaproponowała.

Sean zignorował ją. Wbił dolny koniec wędki w piasek, naciągnął kapelusz na czoło, żeby ochronić przed blaskiem oczy, i oparł się na łokciach, wyciągając nogi przed sobą. Słyszał skrzypiący pod jej stopami piasek, a potem zapadła cisza. Intrygowało go, co ona tam takiego robi, ale odwracając się, okazałby słabość.

Tak to jest z dziewczynami, pomyślał z goryczą.

Nagle usłyszał tuż za sobą tupot bosych stóp. Usiadł szybko i zaczął się odwracać. Jej białe ciało mignęło mu przed oczyma i zanurzyło się z pluskiem w wodzie, niczym wyskakujący z potoku pstrąg. Sean skoczył na równe nogi.

– Hej, co ty robisz?

– Pływam – roześmiała się Anna.

Stała zanurzona do pasa w zielonej wodzie, ze spływającymi na piersi i ramiona mokrymi włosami. Sean zapatrzył się w te piersi, białe jak miąższ jabłka, z ciemnoróżowymi, prawie czerwonymi brodawkami. Anna obróciła się na plecy i zaczęła młócić nogami wodę.

– Voel sak, małe rybki! Uciekajcie, małe rybki! – wołała ze śmiechem.

– Hej, nie wolno ci tego robić! – zawołał bez przekonania Sean. Chciał, żeby się znowu wyprostowała – te piersi sprawiały, że jego żołądek dziwnie się zaciskał – ale Anna uklękła i woda sięgała jej teraz aż do podbródka. Widział je pod wodą. Chciał, żeby się wyprostowała.

– Tak tu przyjemnie. Dlaczego nie chcesz się wykąpać?

Obróciła się na brzuch i zanurzyła głowę; nad powierzchnią ukazały się bliźniacze kształty jej pośladków i żołądek Seana znowu się zacisnął.

– Wchodzisz? – zapytała, ocierając obiema dłońmi oczy.

Sean stał ogłupiały; w ciągu kilku sekund jego uczucia do niej przeszły gruntowną rewolucję. Z całej duszy pragnął znaleźć się w wodzie tuż obok tych tajemniczych białych owalnych kształtów, ale hamował go wstyd.

– Boisz się! Chodź, ja ci dodam odwagi – drażniła się z nim. Wyzwanie ukłuło go.

– Nie boję się.

– No to wchodź.

Wahał się jeszcze przez kilka sekund, a potem zrzucił kapelusz i rozpiął koszulę. Odwróciwszy się do niej plecami, ściągnął spodnie, po czym odwrócił się i dał nurka do stawu, wdzięczny za osłonę, jaką dawała mu woda. Wynurzył się, a Anna wepchnęła go z powrotem pod powierzchnię. Złapał ją za nogi, wyprostował się, przewrócił ją na plecy i pociągnął na mieliznę, tam gdzie nie mogła się skryć pod wodą. Wymachiwała ramionami, żeby utrzymać głowę na powierzchni, i piszczała z uciechy. Sean poślizgnął się na kamieniu i upadł, puszczając ją. Zanim się podniósł, wskoczyła mu na plecy. Mógł ją łatwo zrzucić, ale dotyk jej ciała sprawiał mu przyjemność – było śliskie i ciepłe mimo zimnej wody. Podniosła garść piasku i sypnęła mu we włosy. Nie protestował specjalnie. Zarzuciła mu ręce na szyję i czuł teraz, jak przylega doń z tyłu całe jej ciało. Napięcie, jakie odczuwał w żołądku, rozszerzyło się na całą pierś, i zapragnął wziąć ją w ramiona. Przekręcił się, sięgając do tyłu, ale ona wyślizgnęła mu się z rąk i dała z powrotem nurka na głębinę. Sean rzucił się za nią z pluskiem. Annie stale udawało się przed nim umknąć i głośno się śmiała.

W końcu stanęli naprzeciwko siebie, zanurzeni aż po szyję, i Sean poczuł, jak ogarnia go złość. Chciał wziąć ją w ramiona. Zauważyła zmianę w jego nastroju i wyszła na brzeg. Pochyliła się nad jego ubraniem, podniosła koszulę i wytarła nią twarz. Stała naga, zupełnie się nie krępując – miała zbyt wielu braci, żeby wiedzieć, co to wstyd. Sean obserwował, jak jej piersi zmieniały kształt, gdy podnosiła w górę ramiona; przyglądał się jej kształtom i dostrzegł teraz, że chude niegdyś nogi wypełniły się ciałem; jej uda ocierały się o siebie, a w miejscu, w którym się stykały, widniała trójkątna, ciemna oznaka kobiecości. Anna rozłożyła koszulę na piasku, usiadła na niej i spojrzała na Seana.

– Wychodzisz?

Wyszedł zakłopotany z wody, zasłaniając się rękoma. Anna odsunęła się, robiąc dla niego miejsce na koszuli.

– Możesz usiąść, jeśli chcesz.

Siadł szybko, podciągając kolana pod brodę. Obserwował ją kątem oka. Wokół brodawek miała gęsią skórkę od zimnej wody. Zdawała sobie sprawę, że na nią patrzy, i zadowolona odchyliła do tyłu ramiona. Sean znowu poczuł oszołomienie – oczywiste było, że to ona panuje teraz nad sytuacją. Niedawno jeszcze mógł ją bez przerwy strofować; obecnie ona wydawała rozkazy, a on słuchał.

– Masz włosy na piersi – stwierdziła Anna, obracając się, żeby mu się lepiej przyjrzeć. Były rzadkie i jedwabiste, ale Sean zadowolony był i z takich. Wyprostował nogi.

– I masz o wiele większego niż Frikkie.

Sean próbował z powrotem podciągnąć nogi, ale powstrzymała go, kładąc mu dłoń na udzie.

– Mogę go dotknąć?

Sean próbował się odezwać, ale ze ściśniętego gardła nie wydobywał się żaden dźwięk. Anna nie czekała na odpowiedź.

– Och! Robi się całkiem sztywny… zupełnie jaku Caribou.

Caribou był ogierem pana van Essena.

– Zawsze wiem, kiedy tata wpuszcza Caribou do zagrody, żeby pokrył klacz. Każe mi wtedy odwiedzić ciotkę Lettie. Ale ja chowam się na plantacji. Widać stamtąd całkiem dobrze zagrodę.

Dłoń Anny była łagodna i ruchliwa; Sean nie był w stanie myśleć o niczym innym.