O książce

Lata dziewięćdziesiąte ubiegłego wieku. Związek Radziecki i zimna wojna przechodzą do przeszłości.

Dla agencji wywiadowczych nastają ciężkie czasy. Nic nie jest już tak jasne jak kiedyś. Wrogowie, z którymi muszą się mierzyć, to nowy gatunek – „fanatycy pałający żądzą zniszczenia wszystkiego, przez co, w swoim mniemaniu, wylądowali na śmietniku”.

Amaya Bajaratt, najgroźniejsza terrorystka na świecie, jest właśnie kimś takim. Amerykańskie służby wywiadowcze, brytyjskie MI6, francuska Deuxième i Mossad są wobec niej bezsilni. A tymczasem Bajaratt planuje zabójstwo prezydenta USA, które ma być sygnałem do rozpoczęcia serii zamachów na przywódców innych krajów i początkiem totalnej destabilizacji.

Tylko Tyrell Hawthorne, były agent Wywiadu Marynarki Wojennej Sanów Zjednoczonych, może ją powstrzymać. Ale przed laty w Amsterdamie zdarzyło się coś, co sprawiło, że Hawthorne skończył z życiem agenta i chcąc się trzymać jak najdalej od służb wywiadowczych, zaszył się na karaibskiej wysepce.

Czy ktoś – lub coś – może go stamtąd wyciągnąć?

ROBERT LUDLUM
(1927–2001)

Amerykański aktor, producent teatralny i pisarz. Zagrał w ponad 200 filmach telewizyjnych. Jako pisarz zadebiutował późno – mając 41 lat – powieścią Dziedzictwo Scarlattich. Od tej książki zaczęła się oszałamiająca kariera literacka twórcy gatunku nazwanego „thrillerem spiskowym”. Za jego życia ukazały się 24 powieści, sprzedane w ponad 300 milionach egzemplarzy, wśród nich tak znane jak Tożsamość Bourne’a, Krucjata Bourne’a, Mozaika Parsifala i Protokół Sigmy. Pośmiertnie – kilkanaście następnych, z których większość powstała na podstawie pozostawionych przez niego notatek i szkiców. Proza Ludluma była wielokrotnie ekranizowana, najsławniejszy jest cykl filmów z Mattem Damonem w roli śmiertelnie niebezpiecznego agenta Jasona Bourne’a.

Tego autora

RĘKOPIS CHANCELLORA
PROTOKÓŁ SIGMY
KLĄTWA PROMETEUSZA
PIEKŁO ARKTYKI
CZWARTA RZESZA
KRYPTONIM IKAR
STRAŻNICY APOKALIPSY
MOZAIKA PARSIFALA
IMPERIUM AKWITANII
RAPORT TARQUINA
STRATEGIA BANCROFTA
ILUZJA SKORPIONA

Jason Bourne

TOŻSAMOŚĆ BOURNE’A
DZIEDZICTWO BOURNE’A
SANKCJA BOURNE’A
MISTYFIKACJA BOURNE’A
CEL BOURNE’A
ŚWIAT BOURNE’A
IMPERATYW BOURNE’A
ODWET BOURNE’A

Dynastia Matarese

TESTAMENT MATARESE’A
SPADKOBIERCY MATARESE’A

Paul Janson

DYREKTYWA JANSONA
ODYSEJA JANSONA

Tytuł oryginału:
THE SCORPIO ILLUSION

Copyright © Robert Ludlum 1993
All rights reserved

Polish edition copyright © Wydawnictwo Albatros Andrzej Kuryłowicz s.c. 2015

Polish translation copyright © Jan Kruk 2015

Redakcja: Marta Gral

Zdjęcie na okładce: © David & Myrtille/Arcangel Images

Projekt graficzny okładki: Wydawnictwo Albatros Andrzej Kuryłowicz s.c.

ISBN 978-83-7985-283-3

Wydawca
WYDAWNICTWO ALBATROS ANDZRZEJ KURYŁOWICZ S.C.
Hlonda 2a/25, 02-972 Warszawa
www.wydawnictwoalbatros.com

Niniejszy produkt jest objęty ochroną prawa autorskiego. Uzyskany dostęp upoważnia wyłącznie do prywatnego użytku osobę, która wykupiła prawo dostępu. Wydawca informuje, że publiczne udostępnianie osobom trzecim, nieokreślonym adresatom lub w jakikolwiek inny sposób upowszechnianie, kopiowanie oraz przetwarzanie w technikach cyfrowych lub podobnych – jest nielegalne i podlega właściwym sankcjom.

Przygotowanie wydania elektronicznego: Magdalena Wojtas, 88em

Spis treści

Prolog

Rozdział 1

Rozdział 2

Rozdział 3

Rozdział 4

Rozdział 5

Rozdział 6

Rozdział 7

Rozdział 8

Rozdział 9

Rozdział 10

Rozdział 11

Rozdział 12

Rozdział 13

Rozdział 14

Rozdział 15

Rozdział 16

Rozdział 17

Rozdział 18

Rozdział 19

Rozdział 20

Rozdział 21

Rozdział 22

Rozdział 23

Rozdział 24

Rozdział 25

Rozdział 26

Rozdział 27

Rozdział 28

Rozdział 29

Rozdział 30

Rozdział 31

Rozdział 32

Rozdział 33

Rozdział 34

Rozdział 35

Rozdział 36

Rozdział 37

Epilog

Jeffreyowi, Shannon i Jamesowi
– mojej nieustającej radości!

Prolog

Aszkelon, Izrael, godzina 02.47

Nocny deszcz siekł jak ściana srebrnych noży, ciemne niebo zasnuły jeszcze ciemniejsze zwały skłębionych czarnych chmur, a porywy wiatru i morskie fale wściekle miotały dwoma związanymi pontonami zbliżającymi się do brzegu.

Członkowie ekipy desantowej przemokli do suchej nitki, poczernione twarze spływały śmiertelnym potem i deszczem; bez przerwy mrugając i wytężając wzrok, próbowali wypatrzeć skraj plaży. Oddział składał się z ośmiu Palestyńczyków z doliny Bekaa oraz jednej kobiety. Mimo że nie łączyło jej z nimi pochodzenie, poświęciła się ich sprawie, bo była ona nieodłącznie związana z jej prywatną walką, ze zobowiązaniem, jakie podjęła przed wielu laty: Muerte a toda autoridad!1. Była żoną dowódcy komanda.

– Za chwilę przybijamy! – zawołał olbrzymi mężczyzna, klękając obok niej. Ubrany, podobnie jak pozostali, na czarno, miał ciasno przytwierdzoną do ciała broń, a w wysoko przypiętym czarnym wodoszczelnym plecaku niósł materiały wybuchowe. – Pamiętaj, kiedy zejdziemy na brzeg, rzuć kotwicę między łodzie, to bardzo ważne – przykazał.

– Rozumiem, mężu, ale wolałabym pójść z tobą…

– I pozbawić nas możliwości ucieczki i prowadzenia dalszej walki? – przerwał jej. – Linia wysokiego napięcia biegnie niecałe trzy kilometry od wybrzeża. Zaopatruje cały Tel Awiw. Kiedy ją wysadzimy, zapanuje chaos. Ukradniemy jakiś pojazd i wrócimy w ciągu godziny, ale sprzęt musi tu na nas czekać.

– Rozumiem.

– Czy aby na pewno? Wyobrażasz sobie, jak to będzie wyglądało? Cały Tel Awiw, a w każdym razie większość miasta, pogrąży się w ciemności! No i Aszkelon, rzecz jasna. Wymarzona sytuacja… I właśnie ty, najdroższa, to ty znalazłaś ich słaby punkt, idealny cel!

– Ja go jedynie zaproponowałam. – Pogładziła męża po policzku. – Tylko wróć do mnie, ukochany, bo jesteś moją jedyną miłością.

– Wrócę, bez obaw, moja zrodzona z ognia Amayo… Prawie dobijamy… Teraz!

Dowódca komanda dał znak swoim ludziom na obu łodziach. Wszyscy wskoczyli w silny przybój i unieśli broń wysoko nad głowy, gdy zmagając się z naporem fal, brnęli po grząskim piasku na plażę. Na brzegu dowódca wysłał latarką krótki pojedynczy błysk na znak, że cały oddział jest już na wrogim terytorium, gotów przedzierać się dalej i wykonać zadanie. Jego żona rzuciła wtedy ciężką kotwicę za burtę, między dwa związane, kołyszące się w rytm fal pontony. Przysunęła do ust i uszu krótkofalówkę – trzymała ją na wszelki wypadek, mogła skorzystać z niej jedynie w razie zagrożenia, bo Żydzi nie byli przecież tak głupi, by nie monitorować używanych nad morzem częstotliwości.

I wtedy znienacka, z tragiczną nieuchronnością, wszelkie marzenia o chwale legły w gruzach, skoszone ogniem z broni maszynowej, który wybuchł na obu flankach komanda. Nastąpiła masakra. Żołnierze biegali po piasku, strzelając do drgających ciał bojowników z Brygady Aszkelonu, roztrzaskując im głowy, nie oszczędzając nikogo. Nie brać jeńców! Siać śmierć!

W oddali, na łodzi, pomimo cierpienia i paraliżującego umysł szoku żona dowódcy zareagowała błyskawicznie, lecz nawet szybkość ruchów nie zmniejszyła jej bólu, przytępiła go tylko, kiedy instynkt przetrwania pchnął ją do tego, by zaczęła działać. Wbiła długie ostrze noża w boki i dna pontonów z polichlorku winylu, chwyciła wodoszczelną torbę zawierającą broń oraz fałszywe dokumenty, po czym zsunęła się za burtę, w potężne fale. Dzięki imponującej sile, walcząc z przybojem i cofającą się w głąb morza wodą, brnęła przez pięćdziesiąt metrów wzdłuż brzegu na południe, a potem skręciła i popłynęła prostopadle do fal, w stronę plaży. Na płyciźnie zległa na brzuchu i oślepiona zacinającym deszczem, niemal po omacku czołgała się z powrotem na miejsce jatki. W końcu usłyszała krzyki izraelskich żołnierzy, którzy darli się po hebrajsku, i każdy mięsień, każde ścięgno w jej ciele zastygły z zapiekłej nienawiści.

– Trzeba było wziąć jeńców.

– Po cholerę? Żeby potem znów zabijali dzieci, tak jak zamordowali moich dwóch synów w szkolnym autobusie?

– Dadzą nam popalić… Wszyscy zginęli.

– Tak jak moja matka i mój ojciec. Skurwiele skosili ich w winnicy, dwoje staruszków pośród winorośli.

– Niech zgniją w piekle! Hezbollah zamęczył na śmierć mojego brata!

– Zabierzmy im broń i postrzelajmy z niej trochę… ale tak, żeby kilku z nas drasnęło siebie w ręce i nogi!

– Jacob dobrze mówi! Odpowiedzieli ogniem, mogli wystrzelać nas wszystkich!

– A potem ktoś niech pobiegnie do obozu po posiłki!

– Gdzie są ich łodzie?

– Zniknęły, nigdzie ich nie widać! Pewnie były ich dziesiątki! Dlatego musieliśmy zabić wszystkich, których się dało!

– Ruchy, Jacob! Nie dawajmy pieprzonej liberalnej prasie amunicji przeciwko nam!

– Czekaj! Ten jeszcze żyje!

– Zostaw go, niech zdycha. Bierzcie ich broń i otwierajcie ogień.

Noc i deszcz wypełnił równomierny terkot kanonady. A potem żołnierze rzucili broń członków grupy desantowej obok ich zwłok i biegiem wrócili na porośnięte morską trawą piaszczyste wydmy. Po chwili tu i tam rozbłysły osłaniane dłońmi zapałki i zapalniczki; krwawa masakra dobiegła końca, czas zatuszować zajście.

Mimo to kobieta wciąż ostrożnie pełzła na brzuchu w płytkiej wodzie. Echa strzelaniny podsycały przepełniającą ją nienawiść… nienawiść i poczucie ogromnej straty. Zamordowali jedynego mężczyznę na świecie, którego była w stanie kochać, jedynego mężczyznę, któremu mogła się oddać jako równemu sobie, bo żaden inny nie dorastał jej siłą i determinacją. Ale odszedł i już nigdy nie trafi jej się ktoś taki jak on – boski zawadiaka o dzikim spojrzeniu, który swoim głosem potrafił doprowadzać tłumy do łez albo śmiechu. A ona zawsze stała u jego boku, kierowała nim, uwielbiała go. W ich świecie przemocy już nigdy nie pojawi się taka para jak oni.

Usłyszała jęk, cichy krzyk, który przedarł się przez deszcz i huk fal. Z piaszczystego zbocza ktoś staczał się nad brzeg wody, niewiele ponad metr od niej. Szybko podczołgała się do mężczyzny i go złapała. Leżał z głową w piachu, ale kiedy go odwróciła na wznak, deszcz obmył z krwi jego twarz. Był to jej mąż – z jego szyi i czaszki została właściwie jasnoczerwona miazga. Przytuliła go z całej siły; na chwilę otworzył oczy, tylko raz, po czym zamknął je na zawsze.

Przeniosła wzrok na piaszczyste wydmy, na błyski osłanianych w deszczu zapałek i rozjarzone czubki zapalonych papierosów. Mając pieniądze i fałszywe papiery, przedrze się przez znienawidzony Izrael, pozostawiając za sobą śmierć. Wróci do doliny Bekaa, a tam dotrze do Rady Starszych. Doskonale wiedziała, co zrobi.

Muerte a toda autoridad!

Dolina Bekaa, Liban, 12.17

Panująca spiekota, jak to w środku dnia, paliła wyschnięte na wiór bite drogi w obozie uchodźców, enklawie wysiedleńców, w większości zgnojonych przez wypadki, które nie mieściły im się w głowie i na które nie mieli wpływu. Snuli się wolniutko, powłócząc nogami, ze wzrokiem wbitym w ziemię i z kamiennym wyrazem twarzy; pustka w ich ciemnych oczach zdradzała ból zacierających się wspomnień, widoków, których już nigdy nie zobaczą na żywo. Inni jednak się buntowali, piętnowali uległość, nie godzili się na obecny stan rzeczy, który mieli w głębokiej pogardzie. To byli mudżahedini, żołnierze Allaha, mściciele Boga. Chodzili szybko, zdecydowanym krokiem, zawsze z bronią na ramieniu; wiecznie czujni, rozglądali się, a z ich oczu wyzierała nienawiść.

Od masakry w Aszkelonie minęły cztery dni. Ze skromnej trzypokojowej chaty wyszła kobieta w mundurze khaki, z zakasanymi rękawami – w wypadku tej siedziby określenie „dom” byłoby stanowczo na wyrost. Wejście zakrywał czarny materiał, powszechny symbol żałoby. Przechodnie zatrzymywali się przed chatą i wznosząc oczy do nieba, szeptem odmawiali modły za zmarłych; co jakiś czas rozlegał się lament i wołanie do Allaha, by pomścił straszny mord. Mieszkała w niej bowiem idąca piaszczystą drogą kobieta, wdowa po zabitym dowódcy Brygady Aszkelonu. Była jednak kimś więcej niż tylko kobietą i żoną – zaliczała się do wielkich mudżahedinów w tej krętej dolinie, gdzie uległość mieszała się z buntem, a ona i jej mąż stanowili symbole nadziei zwycięstwa w niemal przegranej sprawie.

Kiedy tak szła spieczoną słońcem ulicą, mijając targ pod gołym niebem, ludzie rozstępowali się przed nią. Niektórzy dotykali jej delikatnie, z nabożną czcią, bez przerwy mamrocząc modły, aż w końcu tłum zaczął skandować jednym głosem: „Baj, Baj, Baj… Baj!”.

Nie zwracając na nikogo uwagi, kobieta przeciskała się w kierunku drewnianej, podobnej do baraku sali zebrań na końcu drogi. W środku czekali na nią członkowie Rady Starszych doliny Bekaa. Weszła, wartownik zamknął za nią drzwi i stanęła twarzą w twarz z dziewięcioma mężczyznami siedzącymi przy długim stole. Po krótkim powitaniu uroczyście złożono jej kondolencje. A potem głos zabrał siedzący na środku stary Arab, przewodniczący rady.

– Otrzymaliśmy twoją wiadomość. „Niesłychana” to mało powiedziane.

– „Grobowa”, to chyba najlepsze określenie – dodał mężczyzna w średnim wieku, w mundurze jednego z wielu odłamów mudżahedinów. – Sama wykopiesz sobie grób. Mam nadzieję, że zdajesz sobie z tego sprawę?

– Skoro tak, to szybciej połączę się z mężem, prawda?

– Nie wiedziałem, że przeszłaś na naszą wiarę – odezwał się inny.

– Kwestia mojej wiary nie ma tu najmniejszego znaczenia. Proszę was jedynie o wsparcie finansowe. Uważam, że przez lata zasłużyłam sobie na taką pomoc.

– Niewątpliwie – przytaknął kolejny z mężczyzn. – Walczyłaś niezwykle, a wraz z mężem, niech wypoczywa z Allahem w jego ogrodach, tworzyłaś niebywały zespół. Widzę jednak pewną trudność…

– Ja i ci nieliczni, których sobie dobiorę, będziemy działali na własną rękę, wyłącznie po to, żeby pomścić Aszkelon. Stworzymy tymczasowy oddział, niepodlegający nikomu. Będziemy odpowiadać jedynie przed sobą. Czy to jest rozwiązanie pańskiej „trudności”?

– Jeśli potrafi pani to zrobić – rzekł jeszcze inny z ludzi za stołem.

– Nieraz już udowodniłam, że potrafię. Czy mam panu przytoczyć fakty?

– Nie, to niepotrzebne – powiedział przewodniczący. – Wielokrotnie wyprowadzałaś naszych wrogów w pole tak skutecznie, że kilka bratnich państw ukarano za akcje, o których nic nie wiedziały.

– W razie potrzeby nadal będę stosowała takie metody. Mamy… macie… wrogów i zdrajców na każdym kroku, nawet wśród waszych „bratnich państw”. Władza wszędzie korumpuje tak samo.

– Ty nikomu nie ufasz, prawda? – zapytał Arab w średnim wieku.

– Nie podoba mi się takie stwierdzenie. Poślubiłam jednego z was na dobre i na złe. A on oddał za was życie.

– Przepraszam.

– I słusznie. Jak brzmi wasza odpowiedź?

– Otrzymasz to, czego potrzebujesz – odparł przewodniczący. – Tak jak poprzednio, uzgadniaj wszystko z Bahrajnem.

– Dziękuję.

– Kiedy w końcu wjedziesz na teren Stanów Zjednoczonych, zaczniesz działać za pośrednictwem innej siatki. Będą cię obserwować, sprawdzać, a jak już się przekonają, że naprawdę stanowisz niewidzialną broń i że w żaden sposób im nie zagrażasz, skontaktują się z tobą i staniesz się jedną z nich.

– Co to za ludzie?

– W wąskim kręgu wtajemniczonych znani są jako Skorpiony… a ściśle mówiąc, Scorpios.

Rozdział 1

Zachód słońca. Ku niewielkiej spokojnej plaży na prywatnej wyspie w archipelagu Małych Antyli dryfował zdemolowany slup, ze złamanym przez piorun grotmasztem i żaglami podartymi podczas sztormu na pełnym morzu. Nie dość, że w ciągu ostatnich trzech dni, zanim nastała martwa cisza, tę część Karaibów nawiedził huragan o sile osławionego Hugo, to jeszcze szesnaście godzin później rozszalała się tropikalna burza. W świetle błyskawic i wśród grzmotów piorunów, od których trzęsła się ziemia, spłonęły tysiące palm, a sto tysięcy mieszkańców łańcucha wysp modliło się do swoich bogów o ocalenie.

A jednak Wielki Dom na tej wyspie przetrwał obie te klęski żywiołowe. Zbudowany z połączonych żelaznymi prętami kamieni i stali na północnym stoku olbrzymiej góry, stanowił istną fortecę, niezniszczalną i nie do zdobycia. Natomiast to, że niemal doszczętnie rozbity jacht przetrwał sztorm i dopłynął do półkolistej, wyciosanej w skale zatoczki i małej plaży, zakrawało na cud. Zdaniem wysokiej czarnoskórej pokojówki w białym stroju był to jednak zły znak; cud ten nie wyszedł spod ręki jej boga, zbiegła więc po kamiennych schodach nad brzeg wody i czterokrotnie wystrzeliła z pistoletu w powietrze.

– Gandzia! – wrzasnęła. – Nie trzeba nam tu tego świństwa! Jazda mi stąd!

Na pokładzie łodzi klęczała samotnie trzydziestokilkuletnia kobieta. Miała ostre rysy twarzy i włosy jak strąki, długie i rozczochrane. Po sztormie jej szorty i bluzka z odkrytymi plecami wyglądały jak psu z gardła wyjęte. Zagadkowym zimnym wzrokiem spojrzała w celownik teleskopowy karabinu snajperskiego, który oparła o nadburcie, i pociągnęła za spust. Donośny huk strzaskał ciszę zatoczki na wyspie, odbijając się od skał i zbocza góry. W tej samej chwili pokojówka w białym uniformie padła na twarz w łagodnie pluskające fale.

– To był strzał, ktoś strzela! – Z kabiny pod pokładem wybiegł blisko dwumetrowy kawał chłopa. Bez koszuli, wspaniale umięśniony i przystojny, miał siedemnaście lat i regularne, niemal klasyczne rzymskie rysy twarzy. – Co się dzieje? Coś ty zrobiła?

– Tylko to, co konieczne – odparła spokojnie kobieta. – A teraz przejdź na dziób, proszę, i wyskocz, kiedy będziemy na płytkiej wodzie. Jest jeszcze dość widno, żebyś zobaczył dno. Potem wciągnij łódź na brzeg.

Nie ruszył się, by wykonać polecenie – nerwowo wycierając dłonie w dżinsy z obciętymi nogawkami, patrzył na zwłoki ubranej na biało pokojówki na plaży.

– Rany boskie, przecież to była tylko służąca! – zawołał po angielsku z rodzimym włoskim akcentem. – Nie masz za grosz przyzwoitości!

– Jasne, że nie, dzieciaku. Ale w łóżku ci to nie przeszkadza, co? I nie przeszkadzało ci wtedy, kiedy zabijałam tych trzech, którzy związali ci ręce, założyli stryczek i chcieli cię zrzucić z mola za zabójstwo kierownika portu?

– Ja go nie zabiłem! Ile razy jeszcze mam ci to powtarzać?

– Wystarczy, że oni tak uważali.

– Chciałem pójść z tym na policję. To ty mi nie pozwoliłaś!

– Głupi dzieciaku, uważasz, że udałoby ci się dotrzeć do sądu? Akurat! Zastrzeliliby cię na środku ulicy, zdmuchnęli jak śmiecia, bo suprèmo dzielił się zyskami z kradzieży i łapówek z dokerami.

– Ja mu tylko nawrzucałem! Potem zostawiłem go i poszedłem na wino.

– Nie żałowałeś sobie tego wina. Kiedy cię dopadli w zaułku, bełkotałeś bez składu i ładu, aż zorientowałeś się, że masz sznur na szyi i stoisz na skraju mola… A potem ukrywałam cię tygodniami, uciekając z miejsca na miejsce, bo te żule z nadbrzeża polowały na ciebie, gotowe zabić cię bez ostrzeżenia.

– Do tej pory nie rozumiem, dlaczego byłaś dla mnie taka dobra.

– Miałam swoje powody… I wciąż je mam.

– Bóg mi świadkiem, Cabi, że zawdzięczam ci życie – powiedział młody człowiek, wciąż gapiąc się na zwłoki w białym uniformie na plaży. – Ale nigdy, przenigdy nie sądziłem, że dojdzie do czegoś takiego!

– Wolałbyś wrócić do Włoch i rodziny w Portici, gdzie czeka cię pewna śmierć?

– Nie, oczywiście, że nie, signora Cabrini.

– Wobec tego witaj w naszym świecie, śliczna zabaweczko – powiedziała kobieta z uśmiechem. – Wierz mi, będziesz pragnął wszystkiego, co zechcę ci dać. Jesteś tak doskonały… tak idealny, że brak mi słów. Skacz za burtę, mój cudowny Nicu… Już!

Młody człowiek wykonał polecenie.

Deuxième Bureau, Paryż

– To ona – oświadczył mężczyzna siedzący przy biurku w zaciemnionym gabinecie. Na ścianie po prawej ręce miał wyświetloną szczegółową mapę Karaibów, zwłaszcza Małych Antyli; migocząca niebieska plamka wskazywała na wyspę Saba. – Przypuszczalnie przepłynęła cieśniną Anegada między Dog Island a Virgin Gordą… inaczej nijak nie przeżyłaby przy tej pogodzie. Jeżeli nadal żyje.

– A jeśli zginęła? – podsunął jego asystent. Siedział przed biurkiem i gapił się na mapę. – O ile łatwiejsze byłoby nasze życie.

– Nie da się ukryć – przytaknął szef Deuxième, zapalając papierosa. – Ale w wypadku wilczycy, która przetrwała koszmar Bejrutu i doliny Bekaa, nie odwołam polowania, dopóki nie przedstawicie mi niepodważalnego dowodu na jej śmierć.

– Znam te wody – odezwał się drugi mężczyzna, stojący z lewej strony biurka. – Podczas kryzysu kubańskiego służyłem na Martynice i wierzcie mi, nawałnice są tam wyjątkowo gwałtowne. Wiedząc, jakich spustoszeń dokonał ten huragan, wątpię, żeby przeżyła, zwłaszcza na tak marnej łajbie.

– A ja zakładam, że jej się udało – zaprotestował ostro szef Deuxième. – Nie mogę się opierać na przypuszczeniach, nie stać mnie na to. Znam ten rejon wyłącznie z map, ale zauważyłem tam dziesiątki naturalnych zatoczek i małych przystani, w których mogła się schronić. Gruntownie zbadałem ten teren.

– Nie sądzę, Henri. Na tych wyspach podczas sztormu wiatr raz wieje zgodnie z ruchem wskazówek zegara, a po chwili w przeciwnym kierunku. Gdyby rzeczywiście istniały takie zatoczki, byłyby zaznaczone i zamieszkane. Szukanie ich na mapie to nic innego jak ćwiczenie na spostrzegawczość, a nie wypatrywanie kryjówek w poszukiwaniu radzieckich okrętów podwodnych na miejscu. Ja je znam z autopsji. Powtarzam, ona nie przeżyła.

– Obyś miał rację, Ardisonne. Ktoś taki jak Amaya Bajaratt nie powinien dłużej chodzić po tym świecie.

Centralna Agencja Wywiadowcza,
Langley, Wirginia

W pomalowanym na biało podziemnym centrum łączności CIA jeden zamykany na klucz pokój przeznaczono dla ekipy dwunastu analityków – dziewięciu mężczyzn i trzech kobiet – którzy w czteroosobowych zespołach pracowali na zmianę przez dwadzieścia cztery godziny na dobę. Ci władający wieloma językami eksperci od międzynarodowej komunikacji radiowej, wśród nich dwaj najbardziej doświadczeni kryptografowie agencji, mieli absolutny zakaz rozmów na temat swojej pracy z kimkolwiek, nie wyłączając mężów i żon.

Mężczyzna po czterdziestce, bez marynarki, odjechał obrotowym fotelem o miękko wyściełanym siedzeniu od biurka i zerknął na kolegów z nocnej zmiany – kobietę oraz dwóch mężczyzn. Dochodziła czwarta nad ranem, połowę dyżuru mieli już za sobą.

– Chyba na coś wpadłem – oznajmił, nie zwracając się do nikogo konkretnego.

– Na co? – spytała kobieta. – Bo u mnie dziś w nocy zieje nudą.

– Podziel się tym z nami, Ron – odezwał się mężczyzna ulokowany najbliżej głośnika. – Radio Bagdad nadaje takie dyrdymały, że zaraz zasnę.

– Daj sobie spokój z Bagdadem, weź się za Bahrajn – poradził mu Ron, biorąc z drucianej tacki wydruk ze swojego komputera.

– Dlaczego, bo są bogaci? I co w tym złego? – Trzeci mężczyzna oderwał się od elektronicznego pulpitu.

– Właśnie to, że są bogaci. Nasz informator z Manamy przekazał, że na szyfrowane konto w Zurychu przekazano pół miliona dolarów amerykańskich, z przeznaczeniem…

– Pół miliona? – przerwał mu ten, co siedział blisko głośnika. – Dla tych ludzi to przecież marne grosze!

– Nie powiedziałem jeszcze o przeznaczeniu pieniędzy ani o metodzie transferu. Z Banku Abu Zabi do Crédit Suisse w Zurychu…

– Kanał przerzutowy doliny Bekaa. – Kobieta natychmiast rozpoznała nadawcę. – A odbiorca końcowy?

– Na Karaibach, dokładne miejsce nieznane.

– Więc je ustalcie!

– Chwilowo to niemożliwe.

– Dlaczego? – zapytał ten trzeci. – Bo nie mamy potwierdzenia?

– Ależ mamy, uzyskaliśmy je w najgorszy możliwy sposób. Godzinę po nawiązaniu kontaktu z łącznikiem, szefem protokołu w ambasadzie, którego czym prędzej wycofano, nasz informator został zabity.

– Bekaa – powiedziała cicho kobieta. – Karaiby. Bajaratt!

– Przefaksuję to na bezpiecznej linii O’Ryanowi. Przyda nam się jego łeb.

– Dzisiaj to pół miliona – powiedział trzeci z mężczyzn. – Ale jeśli kanał przerzutu się sprawdzi, jutro może tego być pięć melonów.

– Znałam naszego człowieka w Bahrajnie. – W głosie kobiety zabrzmiał smutek. – Z gruntu porządny gość, miał śliczną żonę i dzieci. Jasna cholera! Bajaratt!

MI6, Londyn

– Nasz agent terenowy z Dominiki poleciał na północ i potwierdził informacje przesłane nam przez Francuzów. – Dyrektor brytyjskiego wywiadu zagranicznego podszedł do kwadratowego stołu na środku sali odpraw. Prawie cały blat zajmowała olbrzymia opasła księga. Stojące na półkach setki takich samych tomów zawierały szczegółowe mapy polowe konkretnych części świata. Wypisany złotymi literami na czarnej okładce tytuł brzmiał: Karaiby – Wyspy Nawietrzne i Zawietrzne. Antyle. Brytyjskie Wyspy Dziewicze i Wyspy Dziewicze Stanów Zjednoczonych. – Pokaż mi, z łaski swojej, gdzie jest cieśnina Anegada – poprosił swojego współpracownika.

– Tak jest. – Widząc zdenerwowanie przełożonego, drugi mężczyzna w sali odpraw czym prędzej wziął się do roboty, chociaż irytacja szefa nie wynikała z powagi sytuacji, tylko ze sztywnej prawej ręki, w której nie miał władzy. Agent długo przerzucał ciężkie mapy polowe, aż w końcu znalazł właściwą. – Mam… Rany boskie, przy takim sztormie nikomu nie udałoby się dopłynąć tak daleko, w każdym razie nie małą łódką.

– A jednak może dotarła.

– Dotarła? Dokąd?

– Tam, dokąd się wybierała.

– Z Basse-Terre do Anegady w ciągu trzech dni i w takich warunkach? Nie sądzę. Żeby zdążyć w tym czasie, przez ponad połowę drogi musiałaby płynąć po otwartym morzu.

– Właśnie dlatego cię tu poprosiłem. Zdaje się, że całkiem dobrze znasz ten teren, prawda? Pracowałeś na wyspach.

– Podejrzewam, że można mnie uznać za eksperta, jeżeli coś takiego w ogóle istnieje. Przez dziewięć lat kierowałem z Tortoli siatką Szóstki w tym rejonie, obleciałem całą tę cholerną okolicę… Nie powiem, nawet miła robota. Do tej pory utrzymuję kontakty z dawnymi kumplami. Wszyscy uważali mnie za nadzianego uciekiniera od cywilizacji, który lubił sobie latać własnym samolotem z jednej wyspy na drugą.

– Tak, czytałem twoje akta. Spisałeś się znakomicie.

– Zimna wojna ułatwiała mi zadanie, a poza tym byłem o czternaście lat młodszy… chociaż i tak miałem już swoje lata. Ale dzisiaj za żadne skarby nie latałbym nad tymi wodami za sterami dwusilnikowego samolotu.

– Domyślam się – mruknął dyrektor, pochylając się nad mapą. – Czyli jako ekspert utrzymujesz, że nie mogła przeżyć.

– „Nie mogła” to zbyt kategoryczne stwierdzenie. Powiedzmy, że jest to wysoce nieprawdopodobne, w zasadzie niemożliwe.

– Tak samo myśli twój odpowiednik z Deuxième.

– Ardisonne?

– Znasz go?

– Kryptonim Richelieu. Tak, oczywiście. Porządny gość, chociaż trochę zadufany w sobie. Działał z Martyniki.

– Teraz też jest pewny siebie. Święcie wierzy, że ona zginęła na morzu.

– W tym wypadku ma wszelkie podstawy do takiego zdania. Ale skoro poprosił mnie pan tu w charakterze doradcy, czy mogę zadać kilka pytań?

– Śmiało, agencie Cooke.

– Wygląda na to, że ta Bajaratt jest w dolinie Bekaa kimś w rodzaju legendy, ale od kilku lat ślęczę nad spisami terrorystów i nie przypominam sobie, żebym na nią trafił. Dlaczego?

– Dlatego, że nazywa się inaczej, może tylko imię się zgadza – wpadł mu w słowo szef MI6. – Przybrała to nazwisko przed laty. Prawdopodobnie sądzi, że w ten sposób ukrywa swoje tajemnice, bo jej zdaniem nikt nie ma pojęcia, skąd się wzięła i kim jest naprawdę. Zakładając, że mogli do nas przeniknąć szpiedzy, i przewidując, że ta kobieta szykuje jakiś grubszy numer, utajniliśmy te informacje.

– A tak, rozumiem. Znając fałszywe nazwisko i wiedząc, skąd się wzięło, czyli jak brzmiało prawdziwe, można sprawdzić przeszłość figuranta, określić jego osobowość, a nawet stworzyć wzorzec przewidywalnych zachowań. Ale kim ona właściwie jest? Co robi?

– Należy do najbardziej skutecznych terrorystów naszych czasów.

– Arabka?

– Nie.

– Izraelitka?

– Nie, i raczej nie obnosiłbym się z tym przypuszczeniem.

– Bzdura. Mossad prowadzi szeroko zakrojoną działalność… Ale, jeśli można, proszę mi odpowiedzieć na kolejne pytanie. Jak pan wie, służyłem głównie po drugiej stronie świata. I nie rozumiem, dlaczego ta kobieta jest aż tak ważna.

– Bo jest na sprzedaż.

– Co takiego?

– Jeździ tam, gdzie akurat wybuchły zamieszki, bunty czy powstania, i sprzedaje swoje umiejętności temu, kto da najwięcej… A dodam, że wyniki ma nadzwyczajne.

– Pan wybaczy, ale to nie wygląda poważnie. Samotna kobieta pakuje się w wir rozruchów i proponuje swoje usługi jako kto? Doradca? A w jaki sposób dociera do klientów? Ogłasza się w gazetach?

– Nie musi, Geoff. – Dyrektor MI6 wrócił do stołu konferencyjnego, niezdarnie przysunął sobie krzesło lewą ręką i usiadł. – Jest mistrzynią, jeśli chodzi o sianie zamętu. Zna mocne i słabe strony zwalczających się frakcji, wie, kim są ich przywódcy, i potrafi do nich dotrzeć. Nie zawiera trwałych sojuszy, ani moralnych, ani politycznych. Jej profesja to śmierć. Po prostu.

– Wcale nie sądzę, żeby to było takie proste.

– Rezultat końcowy jest prosty, chociaż, ma się rozumieć, nie początki… Niełatwo ustalić, skąd się wzięła. Siadaj, Geoffrey, opowiem ci pokrótce, co udało nam się z tego sklecić. – Dyrektor otworzył leżącą przed nim brązową kopertę i wyjął trzy fotografie, powiększenia pośpieszenie zrobionych z ukrycia zdjęć idącej kobiety. Mimo to twarz na wszystkich była wyraźna, uchwycona w ostrym słońcu. – Oto Amaya Bajaratt.

– Przecież to trzy różne osoby! – zawołał Geoffrey Cooke.

– Ale na którym zdjęciu jest ona? – podpuszczał go dyrektor. – A może na wszystkich trzech?

– Rozumiem, co pan ma na myśli… – odparł z wahaniem agent. – Na każdym ma inną fryzurę… raz jest blondynką, raz brunetką i, jak przypuszczam, szatynką. Włosy a to są długie, a to krótkie, a to średniej długości. Ale rysy twarzy za każdym razem się różnią… Wprawdzie nie aż tak bardzo, lecz są inne.

– Plastik w kolorze ciała? Wosk? Kontrola mięśni twarzy? Żadna z tych metod nie nastręcza trudności.

– Przypuszczam, że na te pytania powinna odpowiedzieć spektrografia. Przynajmniej jeśli chodzi o dodatki typu plastik czy wosk.

– Powinna, ale nie odpowiada. Nasi eksperci twierdzą, że fotometry fotoelektryczne można oszukać niektórymi związkami chemicznymi, a zresztą ten sam efekt może dać załamanie fal ostrego światła… Rzecz jasna, w praktyce oznacza to, że nic nie wiedzą i nie wychylą się z własną opinią.

– No dobrze – powiedział Cooke. – Przypuszczalnie jedna z tych kobiet to ona, może nawet wszystkie trzy, ale skąd, u diabła, ma pan tę pewność?

– To chyba kwestia wiarygodności.

– Wiarygodności?

– My i Francuzi zapłaciliśmy za te zdjęcia kupę forsy, a dostaliśmy je od naszych wieloletnich tajnych informatorów. Żaden z nich nie ryzykowałby utraty cennego źródła dochodów, podsuwając nam fałszywkę. Każdy wierzy, że naprawdę uwiecznił na zdjęciu Bajaratt.

– Ale dokąd się wybierała? Z Basse-Terre do Anegady, jeśli rzeczywiście tam płynęła, jest grubo ponad dwieście kilometrów… A na tej trasie szalały wtedy dwa sztormy. I skąd w ogóle pomysł z cieśniną Anegada?

– Stąd, że jej łódź widziano u wybrzeży Marigot… Z powodu skał nie mogła przybić do brzegu, a mała przystań została obrócona w perzynę.

– Kto ją zauważył?

– Rybacy zaopatrujący hotele na Anguilli. Poza tym widział ją również nasz człowiek na Barbudzie. – A widząc zdumienie Cooke’a, dyrektor mówił dalej: – W ślad za tropem podsuniętym nam przez Paryż, nasz agent poleciał do Basse-Terre i ustalił, że kobieta mniej więcej w takim wieku jak Bajaratt na tych zdjęciach wynajęła łódź i odpłynęła w towarzystwie wysokiego, nabitego mięśniami młodego człowieka. Bardzo młodego. To się zgadza z informacjami z Paryża o tym, że kobieta z grubsza w jej wieku, odpowiadająca jej rysopisowi i zapewne posługująca się fałszywym paszportem, wyleciała z Marsylii wraz z takim młodzieńcem na Gwadelupę, która to wyspa, jak sam wiesz, składa się właściwie z dwóch wysp, Grande-Terre i Basse-Terre.

– A jak celnicy w Marsylii zorientowali się, że tych dwoje coś łączy?

– Chłopak nie mówił po francusku, a ona przedstawiła go jako dalekiego krewnego z Łotwy, który po śmierci rodziców trafił pod jej opiekę.

– Zupełnie nieprawdopodobna bajeczka – rzucił Cooke.

– Nie dla naszych przyjaciół zza kanału La Manche. Mają w głębokim poważaniu wszystko, co dotyczy rejonów na wschód od Rodanu.

– Ale dlaczego podróżowała z nastolatkiem?

– A skąd mam wiedzieć? Nie mam bladego pojęcia.

– Wobec tego pytam raz jeszcze: dokąd się udawała?

– To największa zagadka – odparł dyrektor. – Ta kobieta najwyraźniej jest doświadczoną żeglarką. Skoro tak, to zdawała sobie sprawę, że musi przybić do brzegu, zanim uderzy huragan. Zwłaszcza że na slupie miała radio, a ostrzeżenia przed zmianą pogody nadawano w tym rejonie w czterech językach.

– Widocznie musiała zdążyć na umówione spotkanie.

– To jedyne sensowne wyjaśnienie, ale żeby w tym celu miała ryzykować życie?

– To też jest nieprawdopodobne – zgodził się Cooke, były kontroler z MI6. – Chyba że zaszły wyjątkowe okoliczności, o których nic nie wiemy. Ale słucham, najwyraźniej ma pan jakąś teorię.

– Niestety, dosyć dziurawą. Zakładając, że nikt się nie rodzi terrorystą, tylko staje się nim na skutek doświadczeń życiowych, a także na podstawie wiarygodnych raportów stwierdzających, że słyszano, jak ta poliglotka mówi w języku, którego właściwie nie sposób zrozumieć…

– Dla większości Europejczyków takim językiem jest baskijski – wpadł dyrektorowi w słowo Cooke.

– Otóż to. Wysłaliśmy głęboko zakonspirowany oddział do prowincji Vizcaya i Alva, żeby wygrzebał na jej temat, ile się da. Poszli śladem wyjątkowo paskudnego zajścia sprzed wielu lat, do którego doszło w wiosce buntowników w zachodnich Pirenejach. W górach takie rzeczy przechodzą do legendy i są przekazywane z pokolenia na pokolenie.

– Coś w rodzaju My Lai albo Babiego Jaru? – spytał Cooke. – Jatka na masową skalę?

– Gorzej, jeśli to w ogóle możliwe. Podczas akcji przeciwko partyzantom banda samozwańców wymordowała całą dorosłą ludność wioski… Dorosłą, to znaczy od dwunastu lat w górę. Młodsze dzieci zmuszono, żeby na to patrzyły, a potem zostawiono je w górach na pewną śmierć.

– I ta Bajaratt była wśród tych dzieci?

– Spróbuję ci to wyjaśnić. Baskowie żyją w górach w niemal całkowitej izolacji. Tradycja każe im spisywać kroniki i zakopywać w ziemi na swoim terytorium, między najbardziej wysuniętymi na północ cyprysami. W naszym zespole mieliśmy antropologa, specjalistę od górali z Pirenejów, który mówił i czytał w ich języku, i to właśnie on odnalazł te kroniki. Ostatnie kilka stron to koszmar opisany przez małą dziewczynkę. Jest tam między innymi relacja o tym, że zmuszono ją, by patrzyła, jak kaci najpierw ostrzą bagnety, a potem ucinają głowy jej rodzicom.

– Rzeczywiście koszmar! I to Bajaratt była tym dzieckiem?

– Podpisała się jako Amaya el Baj, Yovamanaree. To baskijskie słowo znaczy mniej więcej tyle co hiszpańskie joven mujer, młoda kobieta. A potem następowało zdanie po hiszpańsku: Muerte a toda autoridad…

– Śmierć wszelkiej władzy – przetłumaczył Cooke. – I to wszystko?

– Nie, są jeszcze dwie rzeczy. Zakończyła słowami Shirharrh Baj… Dasz wiarę, że napisała to dziesięcioletnia dziewczynka?

– A to co znaczy, jak pragnę zdrowia?

– Z grubsza rzecz biorąc, tak się nazywa młodą kobietę, która wkrótce będzie mogła zajść w ciążę, ale nie dopuści, żeby jej dziecko przyszło na świat.

– Dosyć to makabryczne, ale pewnie trudno jej się dziwić.

– Górskie legendy opowiadają o dziewczynce, która omijając liczne patrole, sprowadziła pozostałe wioskowe dzieci z gór, a nawet bez niczyjej pomocy zwabiała w pułapkę i zabijała żołnierzy ich bagnetami.

– Dziesięcioletnia dziewczynka… Nie do wiary! – Geoffrey Cooke zmarszczył czoło. – Ale mówił pan o dwóch rzeczach. Jaka jest ta druga?

– Ostatni dowód, który naszym zdaniem potwierdza jej tożsamość. Wśród zakopanych materiałów znajdowały się kroniki rodzinne… Najbardziej izolowane plemiona Basków żyją w strachu przed negatywnymi skutkami płodzenia dzieci przez blisko spokrewnionych małżonków i dlatego tak wiele młodych mężczyzn i kobiet wysyłają w świat. Tak czy owak, była wśród nich rodzina „Aquirre, której pierworodną córkę ochrzczono imieniem Amaya”. To całkiem popularne imię. Nazwisko Aquirre zostało z wściekłością zabazgrane, jakby przez rozgniewane dziecko, a na jego miejsce wpisano „Bajaratt”.

– Dlaczego, na miłość boską? Udało się to panu ustalić?

– Owszem. Paskudna sprawa. Pominę co bardziej drastyczne szczegóły. Nasi chłopcy przycisnęli swoich partnerów w Madrycie i zagrozili wycofaniem brytyjskiego wsparcia wszędzie tam, gdzie najbardziej nas potrzebują, jeśli nie udostępnią nam niektórych utajnionych akt dotyczących nalotów na Basków. Użyłeś słowa „makabryczne”. Nawet nie wiesz, jak bardzo pasuje do sytuacji. Trafiliśmy na nazwisko Bajaratt. Nosił je po ojcu syn Francuza z pogranicza i Hiszpanki, sierżant z oddziału, który dokonał tego odrażającego, utajnionego napadu na górską wioskę. Krótko mówiąc, to właśnie on ściął głowę matce Amayi Aquirre. Dziewczynka przybrała jego nazwisko, chociaż bynajmniej nie poczytywała sobie tego za zaszczyt. Zrobiła to specjalnie, bo dla niej stanowiło symbol grozy i miało sprawić, żeby do końca swoich dni ani na chwilę nie zapomniała o przeżytym koszmarze. Pragnęła zostać zabójczynią, obmierzłą tak samo jak człowiek, który na jej oczach przeciął bagnetem szyję jej matki.

– To kompletnie pokręcone, ale najzupełniej zrozumiałe – wtrącił Cooke ledwo słyszalnym szeptem. – Dziecko przeistacza się w potwora i identyfikując się z nim, marzy o zemście. Przypomina to trochę syndrom sztokholmski, czyli sytuację, kiedy brutalnie traktowani zakładnicy stają po stronie porywaczy. U dzieci zdarza się to jeszcze częściej. A zatem Amaya Aquirre to Amaya Bajaratt. A jednak, chociaż nie przyznaje się do prawdziwego nazwiska, to za Bajaratt również nigdy się nie podaje.

– Skonsultowaliśmy się z psychiatrą, specjalistą od zaburzeń u dzieci – podjął dyrektor MI6. – Powiedział nam, że dziesięcioletnie dziewczynki są bardziej rozwinięte niż ich rówieśnicy… Jako posiadacz kilku wnuków niechętnie muszę przyznać mu rację. Oznajmił, że dziewczynka, która w takim wieku przeżyła krańcowy stres i ból, może przejawiać tendencję do ujawniania jedynie części swojej osobowości.

– Chyba niezupełnie rozumiem.

– Określił to jako syndrom testosteronu. W podobnej sytuacji dziecko płci męskiej spokojnie podpisałoby się pod hasłem „Śmierć wszelkiej władzy” prawdziwym imieniem i nazwiskiem, żeby publicznie pochwalić się swoją żądzą zemsty, natomiast dziewczynka zachowałaby się inaczej, ukryłaby część informacji, bo już wtedy myślałaby o prawdziwej zemście. I zdawałaby sobie sprawę, że nie da rady pokonać wrogów siłą, więc musi ich przechytrzyć. A z drugiej strony nie potrafiłaby się powstrzymać, żeby się trochę nie odsłonić.

– Przypuszczam, że to ma sens – odparł Cooke, kiwając głową. – Ale na miłość boską… zakopane w ziemi kroniki, cyprysy i do tego krwawa jatka jako pierwotny rytuał przejścia… Masowe egzekucje, obcinanie głów bagnetami, a wszystko to staje się udziałem dziesięcioletniego dziecka! Chryste, ma pan do czynienia z czystej wody psychopatką! Jej się marzy wyłącznie widok odciętych głów, spadających na ziemię tak jak głowy jej rodziców.

– Muerte a toda autoridad – powiedział szef MI6. – Głowy ludzi u władzy… wszędzie.

– Tak, rozumiem, co to znaczy…

– I wiesz, do czego się odnosi, ale prawdopodobnie nie uświadamiasz sobie powagi sytuacji.

– Pan chyba żartuje!

– Ostatnie lata Bajaratt spędziła w dolinie Bekaa, żyjąc z przywódcą wyjątkowo brutalnej frakcji Palestyńczyków. Fanatycznie utożsamiła się z jego sprawą – ciągnął dyrektor. – Wygląda na to, że pobrała się z kochankiem jakoś tak na wiosnę, w trakcie jednej z tych uroczystości pod drzewem owocowym. Zginął dziewięć tygodni temu podczas desantu na plażę w Aszkelonie, na południe od Tel Awiwu.

– A tak, pamiętam, czytałem o tym – rzekł Cooke. – Zostali wybici co do jednego, żadnych jeńców.

– A czy pamiętasz oświadczenie wydane na cały świat przez pozostałych przy życiu członków frakcji? Konkretnie przez jej przywódcę?

– Zdaje się, że była w nim mowa o jakiejś broni.

– Otóż to. Fragment tego oświadczenia głosi, że izraelską broń, która zabiła „mścicieli i bojowników o wolność”, wyprodukowano w Stanach Zjednoczonych, Anglii i Francji oraz że ludzie, którym skradziono ich ziemię, nigdy tego nie zapomną i nie wybaczą bestiom dostarczającym ten sprzęt.

– Na okrągło karmią nas takimi bzdurami. I co z tego?

– Amaya Bajaratt, pod pseudonimem Bezlitosna, przesłała Radzie Starszych z doliny Bekaa wiadomość, którą, dzięki Bogu, przechwycili twoi koledzy, czy raczej byli koledzy, z Mossadu. Ona i jej towarzysze poświęcą życie, by uciąć „głowy czterech największych bestii”. Amaya osobiście będzie „piorunochronem, który wyśle znak”.

– Jaki znak?

– Z tego, co zdołał ustalić Mossad, wynika, że będzie to sygnał do ataku dla zakamuflowanych zabójców w Londynie, Paryżu i Jerozolimie. Izraelczycy uważają, że jest on ukryty w tej części wiadomości, która głosi: „Gdy tylko najbardziej plugawa z tych bestii zdechnie za wielką wodą, pozostałe szybko muszą paść w ślad za nią”.

– Plugawa…? Za wielką wodą…? Rany boskie, Stany Zjednoczone?

– Nie inaczej, agencie Cooke. Amaya Bajaratt wyruszyła w drogę, żeby zabić prezydenta Stanów Zjednoczonych. To właśnie jej znak.

– Ależ to śmieszne!

– Jej akta dowodzą, że niekoniecznie. W swoim fachu nigdy nie poniosła porażki. Jest genialna w pewien chory sposób, a teraz chce dokonać ostatnich mordów, zemścić się na „brutalnej” władzy, tyle że tym razem ma dodatkowy motyw osobisty… pomszczenie śmierci męża. Trzeba ją powstrzymać, Geoffrey. I właśnie dlatego Ministerstwo Spraw Zagranicznych, z pełną aprobatą wywiadu, postanowiło, że natychmiast wrócisz i obejmiesz swoje dawne stanowisko na Karaibach. Jak sam powiedziałeś, nikt nie zna tego terenu lepiej niż ty.

– Przecież mówi pan do sześćdziesięcioczterolatka, który lada chwila przechodzi na emeryturę!

– Ale wciąż masz szerokie kontakty na wyspach. Jeśli twoich znajomków zastąpili gdzieś inni, zapewnimy ci do nich dojście. Szczerze mówiąc, naszym zdaniem uwiniesz się z tym szybciej niż ktokolwiek ze znanych nam ludzi. Musimy ją znaleźć i zlikwidować.

– A nie przyszło panu do głowy, szefie, że nawet jeśli wylecę dzisiaj, to zanim dotrę na miejsce, ona zdąży zwiać Bóg wie dokąd? Pan wybaczy, ale nieodparcie nasuwa mi się słowo „obłęd”.

Dyrektor uśmiechnął się zdawkowo.

– Jeśli chodzi o to, że zwieje, to ani Francuzi, ani my nie sądzimy, żeby w najbliższym czasie dokądś się wybierała. Może nawet przez tydzień albo i dwa.

– Wyczytaliście to z kryształowej kuli?

– Nie, tak podpowiada zdrowy rozsądek. Ogrom zadania, jakie przed sobą postawiła, wymaga gruntownego planowania oraz zebrania właściwych ludzi, środków finansowych i sprzętu technicznego, w tym samolotu. Może i jest psychopatką, ale nie jest głupia. Nie zaryzykuje dokonania zamachu na terenie Stanów Zjednoczonych.

– Czyli najlepiej zrobić to tuż za granicą jurysdykcji władz federalnych – burknął niechętnie Cooke. – Ale na tyle blisko, żeby mieć dostęp do banków w rajach podatkowych.

– My też tak to widzimy – przytaknął szef MI6.

– Zastanawiam się tylko, w jakim celu wysłała tę wiadomość starszyźnie z Bekaa?

– Może postrzega to jako swój Götterdämmerung, zmierzch bogów. Dzięki tym mordom chce się okryć chwałą. Psychologicznie to się trzyma kupy.

– No cóż, propozycji, którą mi pan przedstawił, nie sposób się oprzeć.

– Na to liczyłem.

– Prowadził mnie pan krok po kroku, jak za rączkę. Od odległej w czasie zagadki z koszmarną, acz fascynującą przeszłością do kryzysu tuż pod naszym nosem. Nacisnął pan wszystkie guziki tak jak trzeba.

– Czy można to zrobić inaczej?

– Nie, jeśli się jest zawodowcem, a nie siedziałby pan na tym stołku, gdyby brakowało panu profesjonalizmu. – Cooke wstał, przez cały czas patrząc przełożonemu w oczy. – No dobrze, skoro już się tego podjąłem, chciałbym coś zaproponować.

– Nie krępuj się, mój drogi.

– Kilka minut temu nie byłem z panem całkiem szczery. Powiedziałem, że nadal utrzymuję kontakty z dawnymi kumplami, sugerując, że pisujemy do siebie prywatnie. W zasadzie to prawda, tyle że nie cała. Bo szczerze mówiąc, prawie co roku spędzam letnie wakacje na wyspach… Wie pan, mają w sobie coś takiego, że człowieka ciągnie z powrotem. A starzy koledzy po fachu i nowi znajomi z branży, rzecz jasna, spotykają się, żeby powspominać dawne czasy.

– To całkowicie zrozumiałe.

– Otóż dwa lata temu poznałem tam Amerykanina, który wie o wyspach więcej, niż ja kiedykolwiek się dowiem. Gość utrzymuje się z wynajmu dwóch jachtów kursujących z różnych przystani, od Charlotte Amalie po Antiguę. Zna każdy port, każdą zatoczkę i przesmyk na Antylach, tego wymaga jego zawód.

– To świetne rekomendacje, Geoffrey, ale nie o takie mi…

– Przepraszam, jeszcze nie skończyłem – Cooke wpadł mu w słowo. – Uprzedzając pańskie obiekcje, powiem, że jest to emerytowany oficer Wywiadu Marynarki Wojennej Stanów Zjednoczonych. Stosunkowo młody, według mnie niewiele po czterdziestce. Nie mam pojęcia, dlaczego odszedł ze służby, ale odbyło się to chyba w niemiłych okolicznościach. Mimo to mógłby nam się przydać do tego zadania.

Dyrektor MI6 pochylił się i oparł o blat biurka; jego sztywna prawa ręka nie nadążała za lewą.

– Nazywa się Tyrell Nathaniel Hawthorne Trzeci – powiedział. – Jest synem wykładowcy literatury amerykańskiej na Uniwersytecie Stanu Oregon, a okoliczności, w jakich się rozstał z Wywiadem Marynarki Wojennej, istotnie były wysoce nieprzyjemne. Przyznaję, że byłby cennym nabytkiem, gdyby nie to, że nikomu z kręgów wywiadowczych w Waszyngtonie nie udaje się go pozyskać. Uparcie ponawiają próby, podsyłają mu coraz więcej informacji z nadzieją, że zmieni zdanie, ale jego nic nie rusza. Nie ma dla nich za grosz szacunku, jego zdaniem ci ludzie nie potrafią odróżnić fałszu od prawdy. Więc odsyła ich wszystkich do diabła.

– No nie! – zawołał Geoffrey Cooke. – Pan wiedział o moich wakacjach, wiedział pan od samego początku. A nawet o tym, że go poznałem.

– Czeka pana przyjemny trzydniowy rejs po Wyspach Zawietrznych w towarzystwie pańskiego kolegi Ardisonne’a, kryptonim Richelieu.

– Ale z pana kawał drania!

– Agencie Cooke, cóż to za słownictwo? Nawiasem mówiąc, ekskomandor porucznik Hawthorne właśnie płynie do mariny na wyspie Gorda, wchodzącej w skład Brytyjskich Wysp Dziewiczych, gdzie, jak podejrzewam, jego silnik pomocniczy będzie miał awarię. Twój samolot na Anguillę wylatuje o piątej, masz aż nadto czasu, żeby się spakować. Stamtąd ty i twój kolega Ardisonne polecicie prywatną awionetką na Virgin Gordę. – Dyrektor Wydziału Specjalnego MI6 błysnął zębami w uśmiechu. – Cóż za wspaniałe spotkanie po latach!

Departament Stanu, Waszyngton

Przy stole w regularnie sprawdzanej wykrywaczami podsłuchów sali odpraw siedzieli sekretarze stanu i obrony, dyrektorzy Centralnej Agencji Wywiadowczej oraz Federalnego Biura Śledczego, szefowie Wywiadu Wojskowego i Wywiadu Marynarki Wojennej, a także przewodniczący Kolegium Połączonych Szefów Sztabów. Po lewej ręce każdego z nich stali starannie wybrani adiutanci, wysocy rangą podkomendni z nienagannym przebiegiem służby i dostępem do informacji niejawnych. Posiedzeniu przewodniczył sekretarz stanu.

– Wszyscy dostaliście te same informacje co ja, więc daruję sobie zbędne wstępy – zagaił. – Część z was pewnie uzna, że przesadzamy, i przyznaję, że jeszcze dzisiaj rano ja również zaliczałbym się do tej grupy. Samotna kobieta, terrorystka obsesyjnie pragnąca zamordować naszego prezydenta, żeby dać impuls zabójstwom przywódców politycznych Wielkiej Brytanii, Francji oraz Izraela… Taki pomysł wydawał nam się zbyt naciągany. Jednakże o szóstej rano zadzwonił do mnie dyrektor CIA, a kiedy o jedenastej odezwał się ponownie, zmieniłem zdanie. Zechciałby pan nam to wyjaśnić, panie Gillette?

– Postaram się, panie sekretarzu – odparł korpulentny dyrektor Centralnej Agencji Wywiadowczej. – Wczoraj nasz informator z Bahrajnu, który śledzi przepływy gotówki z doliny Bekaa, został zabity godzinę po tym, jak ostrzegł naszego tajnego agenta, że na konto w banku Crédit Suisse w Zurychu przelano pół miliona dolarów. Nie jest to suma godna uwagi, a jednak kiedy nasz człowiek w Zurychu zadzwonił do swojego informatora w banku… świetnie opłacanego, nierejestrowanego źródła… nie udało mu się z nim połączyć. Mimo to po jakimś czasie zadzwonił znowu, oczywiście anonimowo, podając się za starego przyjaciela, i usłyszał, że tamten poleciał w interesach do Londynu. A jeszcze później, po powrocie do mieszkania, na automatycznej sekretarce zastał wiadomość od informatora, który z pewnością nie wyleciał do Londynu, skoro dość natarczywie prosił o spotkanie w kafejce w Dudendorfie, miasteczku położonym trzydzieści kilka kilometrów na północ od Zurychu. Nasz agent pojechał tam, ale informator się nie zjawił.

– I co pan o tym sądzi? – zapytał szef wywiadu wojskowego.

– Zlikwidowano go, żeby wyeliminować trop pieniędzy – odparł zwalisty łysiejący rudzielec siedzący po lewej ręce dyrektora CIA, po czym zastrzegł się: – To tylko niepotwierdzone przypuszczenie.

– Oparte na czym? – zapytał sekretarz obrony.

– Na logice – odrzekł zwięźle asystent dyrektora agencji. – Najpierw zabójstwo agenta w Bahrajnie za przekazanie pierwszych informacji, potem Zurych zasłania się Londynem, żeby zwabić naszego człowieka do Dudendorfu i móc go załatwić z dala od jego naturalnego środowiska. Terroryści z Bekaa wpadli na jego ślad i skutecznie ucięli ten trop.

– Z powodu przekazu na kilkaset tysięcy? – wtrącił się szef Wywiadu Marynarki Wojennej. – Tyle zachodu dla takich groszy?

– Suma nie ma żadnego znaczenia – wyjaśnił zwalisty asystent o nalanej twarzy. – Chodzi o to, kim jest odbiorca i gdzie przebywa, właśnie to próbują przed nami ukryć. Poza tym kiedy się przekonają, że pierwszy przekaz dotarł bezpiecznie, w ślad za nim mogą pójść stukrotnie większe pieniądze.

– Bajaratt – powiedział sekretarz stanu. – A więc jednak wyruszyła w swoją podróż… No nic, oto jak będziemy działali: przede wszystkim należy zachować absolutną dyskrecję. Z wyjątkiem pracowników CIA monitorujących transmisje radiowe, tylko i wyłącznie my, siedzący przy tym stole, będziemy na bieżąco wymieniać się napływającymi do nas informacjami. Proszę przestawić wszystkie telefaksy w waszych gabinetach na poufny tryb pracy i w kontaktach między nami używać jedynie bezpiecznych połączeń telefonicznych. Nic nie może wyjść poza krąg tu obecnych, chyba że za zgodą moją albo dyrektora CIA. Nawet najmniejsze pogłoski o takiej operacji mogłyby odbić się czkawką i spowodować zupełnie niepotrzebne zamieszanie. – Rozległ się cichy szum i sekretarz stanu podniósł słuchawkę stojącego przed nim czerwonego aparatu telefonicznego. – Tak…? To do ciebie – powiedział, spoglądając na dyrektora CIA.

Gillette wstał z krzesła, podszedł do szczytu stołu, wziął słuchawkę i przedstawił się. Słuchał przez blisko minutę.

– Rozumiem – rzekł w końcu. Odłożył słuchawkę na widełki i spojrzał na swojego zwalistego, łysiejącego asystenta o rudych włosach. – Właśnie dostałeś potwierdzenie, O’Ryan. Naszego człowieka w Zurychu znaleziono na Spitzplatzu, z dwiema kulkami w głowie.

– Skubańcy wychodzą ze skóry, byleby ochronić tyłek tej suki – skomentował O’Ryan, analityk CIA.