O książce

Rodzina, pieniądze, konflikty rasowe, zbrodnia, seks, korupcja i ambicja, czyli…

…panoramiczny obraz wielokulturowego Miami „pędzla” niezrównanego mistrza w przedstawianiu współczesnego amerykańskiego społeczeństwa – z przymrużeniem oka i z przewrotnym poczuciem humoru.

Nestor Camacho, policjant z Miami, ma wyjątkowy dar do antagonizowania większości i mniejszości etnicznych w swoim mieście. Po spektakularnej akcji ratowania domniemanego kubańskiego opozycjonisty przeciwko Nestorowi występuje cała latynoska społeczność, łącznie z jego najbliższymi.

Zyskuje za to nowych przyjaciół, na przykład reportera „Miami Herald”, który jest na tropie afery związanej z rosyjskim oligarchą, Siergiejem Korolowem. Przewodniczką w świecie wyższych sfer, do których musi wkroczyć, by rozwikłać zagadkę kryjącą się za tajemniczą darowizną Rosjanina, jest była dziewczyna Nestora.

Tego autora

NAZYWAM SIĘ CHARLOTTE SIMONS
HONOR KRWI

Tytuł oryginału:
BACK TO BLOOD

Copyright © Tom Wolfe 2012
All rights reserved

Polish edition copyright © Wydawnictwo Albatros Andrzej Kuryłowicz s.c. 2015

Polish translation copyright © Jędrzej Polak 2015

Redakcja: Anna Jutta-Walenko

Projekt graficzny okładki: Wydawnictwo Albatros Andrzej Kuryłowicz s.c.

ISBN 978-83-7985-169-0

Wydawca
WYDAWNICTWO ALBATROS ANDZRZEJ KURYŁOWICZ S.C.
Hlonda 2a/25, 02-972 Warszawa
www.wydawnictwoalbatros.com
Facebook

Niniejszy produkt jest objęty ochroną prawa autorskiego. Uzyskany dostęp upoważnia wyłącznie do prywatnego użytku osobę, która wykupiła prawo dostępu. Wydawca informuje, że publiczne udostępnianie osobom trzecim, nieokreślonym adresatom lub w jakikolwiek inny sposób upowszechnianie, kopiowanie oraz przetwarzanie w technikach cyfrowych lub podobnych – jest nielegalne i podlega właściwym sankcjom.

Przygotowanie wydania elektronicznego: Magdalena Wojtas, 88em

Dla Sheili
oraz pamięci
Angela Calzadillego

Podziękowania

Historia, jaką macie przed sobą, wiele zawdzięcza wspaniałomyślności burmistrza Miami, Manny’ego Diaza, który Dnia Pierwszego przedstawił pisarza dużej grupie ludzi zebranych w ratuszu. A byli wśród nich… urodzony w Dublinie Szef Policji, John Timoney, wytrawny irlandzki gliniarz, zasłużony w Nowym Jorku, Filadelfii i Miami, który wsadził pisarza na ratowniczą łódź patrolową, a następnie odkrył przed nim niewidoczne inaczej miasto, uzupełniając to swoimi aperçus. Ten irlandzki glina zna się na aperçus. Po godzinach poświęca się studiom nad Dostojewskim… Oscar i Cecile Betancourt Corral, dwoje gotowych na wszystko dziennikarzy z Miami, którzy po pierwsze, wysłali do pisarza wiadomość: „Przyjedź tu”, a po drugie, stawiali czoło każdemu w każdych okolicznościach i o każdej porze (z umiejętną pomocą Mariany Betancourt)… Augusto Lopez i Suzanne Stewart, którzy przedstawili pisarzowi wielkiego haitańskiego antropologa Louisa Hernsa Marcelina… Barth Green, słynny neurochirurg, który poświęca wiele czasu Haitańczykom na Haiti i który zaprowadził pisarza do Małego Haiti w Miami… oraz jego współpracownik Roberto Heros… historyk Paul George, który zabrał pisarza w bardzo nagłośnioną wielką podróż… Katrin Theodoli, szkutniczka z Miami, której jachty przypominają amerykański rakietowy samolot doświadczalny X-15, i ich żagle nie tyle się stawia, ile wystrzeliwuje; Katrin wystrzeliła pisarza w dziewiczy rejs na swoim najnowszym rakietowym jachcie… Lee Zara, która opowiedziała pisarzowi różne historie… w dodatku wszystkie okazały się prawdziwe! …Nauczycielka Maria Goldstein, która przedstawiła pisarzowi wiarygodną relację na temat jednego z najbardziej nieprawdopodobnych wydarzeń w dziejach szkolnictwa publicznego w Miami… Elizabeth Thompson, która wiele wie o życiu artystów w Miami i bez której pisarz w ogóle by sobie nie poradził… Christina Verigan, która – choć nie należało to do jej zawodowych obowiązków – okazała się czytającym w myślach medium, a także uczoną i nauczycielką… I trudno nie wymienić tu Herberta Rosenfelda, mistrza geografii społecznej Miami… Daphne Angulo, niezrównanej portrecistki Młodego Miami od klas najwyższych do slumsów… Joeya i Thei Goldmanów, twórców i dobrych duchów dzielnicy artystycznej Wynwood, która jest dla Miami tym, czym Chelsea dla Nowego Jorku… oraz Ann Louise Bardach, prawdziwego autorytetu we wszystkich sprawach dotyczących kubańskich fidelistas oraz współczesnych związków Hawany z Miami… a także Petera Smolyanskiego, Kena Treistera, Jima Trottera, Mischy, Cadillaca, Boba Adelmana, Javiera Pereza, Janet Ney, George’a Gomeza, Roberta Gewantera, Larry’ego Pierre’a, mecenasa Eddiego Hayesa, Alberta Mesa i Gene’a Tinneya… oraz jeszcze jednego anioła stróża z miasta. Wiecie, o kim mówię.

PROLOG
Teraśmy w Mi-JA-mi

Bo to ty…

Ty…

Ty, w życiu bazgrzesz mi. Dziergasz moje sny. Mackie, właśnie TY, a dowcip polega na tym, że choć Ed redaguje „Miami Herald”, jedną z zaledwie pół tuzina najważniejszych gazet w Stanach Zjednoczonych, Mac, Mackie, Mackie Majcher jest tą, która redaguje i pisze Eda. Mackie Majcher… redaguje… Eda. W zeszłym tygodniu zupełnie zapomniał zadzwonić do Hotchkissa – tego ze zoperowaną zajęczą wargą – dziekana szkoły z internatem, w której uczy się i przebywa „Piąty”, ich syn, a Mac, jego żona, jego Mackie Majcher, wpadła z tego powodu w całkowicie uzasadnioną irytację… lecz gdy zaśpiewał jej mniej lub bardziej udatnie tę piosenkę do melodii You Light Up My Life (W życiu bazgrzesz mi… Dziergasz moje sny, Mackie, właśnie TY), uśmiechnęła się wbrew sobie, a uśmiech rozładował atmosferę, która wcześniej nabrzmiała od stwierdzenia: „Mam dosyć ciebie i twego lekce-sobie-ważenia”. Ciekawe, czy ta piosenka zadziałałaby teraz? Czy odważy się spróbować ponownie?

Bo w tej chwili Mac dzierży ster, a raczej kierownicę swego ukochanego i absurdalnie ciasnego, hybrydowego mitsubishi green elf, szykownego i najbardziej obecnie poprawnego politycznie pojazdu, bez powodzenia poszukując miejsca do parkowania między zwartymi rzędami samochodów stojących bok w bok i lusterko w lusterko na tyłach najmodniejszej w tym miesiącu w Miami restauracji stulecia, Balzac, nieopodal Mary Brickell Village. Mac prowadzi samochód. Tym razem jest poirytowana – i znów całkiem słusznie – ponieważ jego „lekce-sobie-ważenie” doprowadziło do opóźnienia wyjazdu do Balzaca, wskutek czego uparła się, by pojechali do tego najbardziej czadowego z gorących miejsc w Miami jej Zielonym Elfem. Gdyby wzięli jego bmw, nigdy by tam nie dotarli, bo Ed doprowadza ją do szału swoją ślamazarną i ostrożną jazdą… co prawdopodobnie, jak domyśla się Ed, ma oznaczać jazdę „tchórzliwą” i „niemęską”. Tak czy inaczej, przejęła rolę mężczyzny i Elf pofrunął do Balzaca jak nietoperz, lecz kiedy się tu znaleźli, Mac wcale nie była zadowolona.

Dziesięć stóp nad wejściem do restauracji wisiał olbrzymi, wykonany z żywicy poliwęglanowej znanej jako leksan, medalion o średnicy sześciu stóp i grubości osiemnastu cali z reliefem popiersia Honoré de Balzaca, „zapożyczonym” – jak obecnie w kręgach artystycznych nazywa się kradzież – ze słynnego dagerotypu, którego twórcą był fotograf o pseudonimie Nadar. Oczy Balzaca spoglądały na gości wchodzących do restauracji, a kąciki jego ust unosiły się w serdecznym uśmiechu, ale „zapożyczający” okazał się utalentowanym rzeźbiarzem, gdyż z olbrzymiej płyty leksanu emanowało od środka złociste światło i tout le monde wpadał w zachwyt. Oświetlenie parkingu było, niestety, żałosne. Przemysłowe lampy na wysokich słupach zalewały plac ponurym elektrycznym półmrokiem i nadawały liściom palm żółtawą barwę ropy sączącej się z rany. No właśnie! „Żółtawa barwa ropy sączącej się z rany!”. Ed miał doła, straszliwego doła, siedząc przypięty pasami w fotelu pasażera, odsuniętym maksymalnie do tyłu, gdyż inaczej nie zmieściłby nóg w tym maleńkim autku o kolorze trawy, w dumnie „zieloniutkim” samochodziku Mac, Zielonym Elfie. Czuł się jak pączek z dziurką, jak maleńkie zapasowe kółeczko w bagażniku elfa.

Mac, duża dziewczynka, miała teraz czterdziestkę na karku. Była dużą dziewczynką już wtedy, kiedy przed osiemnastoma laty poznał ją w Yale… Grubokoścista, barczysta, o wzroście pięciu stóp i dziesięciu cali… a przy tym szczupła, gibka, silna, wysportowana i jakby… promienna blondynka, w dodatku pełna życia! Oszałamiająca! Absolutnie zniewalająca duża dziewczyna. Ale spośród zastępów zniewalających dziewczyn duże dziewczyny pierwsze przekraczają niewidzialną granicę, za którą mogą już tylko liczyć – w najlepszym wypadku – na słowa uznania w rodzaju „bardzo przystojna niewiasta” albo „rzeczywiście, atrakcyjna”. Mac, jego żona, jego Mackie Majcher, właśnie znalazła się po tej drugiej stronie.

Westchnęła tak głęboko, że wypuszczane powietrze zaświstało jej między zębami.

– Można by pomyśleć, że w takich restauracjach zatrudniają chłopaka do parkowania aut. Wystarczająco słono sobie liczą.

– To prawda – przyznał. – Masz rację. W Joe’s Stone Crab, w Azul, w Caffe Abbracci i w tej… jak się nazywa ta restauracja w hotelu Setai? Nieważne, ale wszędzie jest obsługa parkingu. Masz absolutną rację. – „Twój światopogląd jest moim Weltanschauung. Może byśmy porozmawiali o restauracjach?”.

Cisza.

– Mam nadzieję, Ed, że zdajesz sobie sprawę, jak bardzo się spóźniliśmy. Jest dwadzieścia po ósmej. To już dwadzieścia minut spóźnienia, a jeszcze nie znaleźliśmy miejsca do parkowania, a sześcioro naszych gości czeka…

– Naprawdę nie wiem, co mógłbym… Przecież zadzwoniłem do Christiana…

– …a to ty jesteś gospodarzem. Czy rozumiesz to? Czy w ogóle to do ciebie dociera?

– Ale przecież dzwoniłem do Christiana i powiedziałem mu, żeby zamówili drinki. Możesz być pewna, że Christian będzie zadowolony… i Marietta też. Marietta i te jej koktajle! Nie znam nikogo innego, kto jeszcze zamawiałby koktajle! – „A co byś powiedziała na drobne obiter dictum w sprawie koktajli lub Marietty, razem lub osobno?”.

– Mimo to spóźnianie się w taki sposób nie jest szczególnie uprzejme. Doprawdy, Ed, mówię poważnie. To takie lekceważące. Nie znoszę tego.

„Teraz! Teraz albo nigdy! Bo właśnie w ścianie słów pojawiła się szczelina, na którą czekał. Wyłom! To ryzykowne, ale…” – niemal do rytmu, prawie nie fałszując, zanucił:

Bo to ty…

Ty…

Ty, życie bazgrzesz mi.

Dziergasz moje sny,

Mackie, właśnie TY…

Zaczęła kręcić głową.

– Nie wychodzi mi to specjalnie na dobre, prawda? Nieważne! Bo cóż to błąka się tak podstępnie na jej ustach? Czy to uśmieszek? Lekki wymuszony uśmieszek? Tak! „Mam cię dosyć” natychmiast poszło w zapomnienie po raz kolejny.

Znajdowali się w połowie parkingowej alei, kiedy w światłach reflektorów pojawiły się dwie postacie, maszerujące prosto na elfa i prosto do Balzaka – dwie ciemnowłose rozszczebiotane dziewczyny, które musiały przed chwilą zaparkować. Miały nie więcej niż dziewiętnaście, góra dwadzieścia lat. Dziewczyny i poszukujący miejsca elf zbliżali się szybko do siebie. Miały na sobie dżinsowe szorty, których stan znajdował się niebezpiecznie blisko wzgórka Wenery, a obcięte… aż dotąd…! nogawki sięgały zaledwie do panewki stawu biodrowego i w dodatku były wystrzępione! Ich młode nogi wydawały się długie jak u modelek, ponieważ obie szły w lśniących, co najmniej sześciocalowych szpilkach. Zapewne z pleksiglasu czy czegoś w tym rodzaju. Obcasy, gdy padło na nie światło, iskrzyły się złociście. A ociekające tuszem oczy dziewczyn zdawały się pływać w czterech smolnych dołach.

– Rzeczywiście atrakcyjne… – mruknęła Mac.

Ed nie mógł oderwać od nich oczu. To były Latinas – choć nie potrafiłby powiedzieć, skąd to wie, podobnie jak nie potrafiłby powiedzieć, dlaczego Latina i Latino to hiszpańskie słowa, które istnieją tylko w Ameryce. Te dwie Latinas… tak, wyglądały jak dziwki, to prawda, ale ironia Mac nie była w stanie niczego zmienić. Atrakcyjne? To określenie absolutnie nie oddawało tego, co poczuł! Miały tak zgrabne, szczupłe i długie nogi! I takie króciutkie, króciuteńkie szorty! Tak króciuteńkie, że mogłyby z nich wyskoczyć, ot tak! W mgnieniu oka mogłyby obnażyć soczyste malutkie łona i zgrabniutkie, filigranowe jak babeczki pupki… dla niego! I bez wątpienia właśnie o to im chodzi! Poczuł, jak w białych sportowych slipkach rośnie opuchlizna stanowiąca esencję życia mężczyzny. Och, genialne laski!

Kiedy Mac je mijała, jedna z lasek wskazała Zielonego Elfa i obie roześmiały się głośno. Śmiejecie się, co? Niewątpliwie nie miały pojęcia, jak ekskluzywnie zielony jest elf… ani jaki jest modny i czadowy. Nie miały, by tak rzec, zielonego pojęcia, jakie akcesoria posiada – te wszystkie tajemnicze i wielce ekologiczne wskaźniki, nie mówiąc już o radarze ProtexDeer… oraz zapewne miały bardzo blade pojęcie o tym, że ten maleńki skrzat kosztuje sto trzydzieści pięć tysięcy dolarów. Ed dałby wiele, żeby usłyszeć, o czym teraz rozmawiają. Ale znajdował się w termoizolowanym kokonie elfa za szybą z leksanu, za drzwiami i panelami ze szklanego włókna, w przetworzonym powietrzu klimatyzacją przeciwdziałającą parowaniu, więc nie mógł usłyszeć, co mówi się na zewnątrz. A czy one w ogóle rozmawiały ze sobą po angielsku? Nie poruszały ustami w taki sposób jak ludzie mówiący po angielsku – doszedł do wniosku jako niedoszły mistrz odczytywania mowy z ruchu warg. Musiały pochodzić z Ameryki Łacińskiej. Och, genialne latynoskie laski!

– Dobry Boże! – rzuciła Mac. – Skąd one, u licha, biorą takie migoczące obcasy? – dodała konwersacyjnym tonem. Już nie jest poirytowana. Zły czar się rozwiał! – Kiedy przejeżdżaliśmy obok Mary Brickell Village, widziałam tam wszędzie jakieś przedziwne świetlne miecze – mówiła dalej. – Zastanawiałam się, co to jest. Cała dzielnica wyglądała jak wesołe miasteczko, pełna tych jaskrawych kolumienek światła w tle i półnagich imprezowiczek chwiejących się na swoich obcasach… Myślisz, że to jakaś kubańska moda?

– Nie wiem – powiedział Ed.

I nic więcej, gdyż odwrócił głowę niemal o sto osiemdziesiąt stopni, by przyjrzeć się laskom po raz ostatni – od tyłu. Zgrabniutkie filigranowe babeczki! Widział oczami duszy nawilżacze i krętki spływające po kroczu tych króciutkich, króciuteńkich szortów. Króciutkie, króciuteńkie szorty! Seks! Seks! Seks! Seks! Oto i on, seks w Miami, na złocistych pleksiglasowych tronach!

– Sądzę – odezwała się Mac – że Mary Brickell¹ nie tylko przewraca się w trumnie, ale pisze zza grobu skargę do redakcji.

– Hej, to jest niezłe, Mac! Mówiłem ci już, że kiedy jesteś w nastroju, potrafisz być całkiem dowcipna?

– Nie. Prawdopodobnie ci umknęło.

– No więc mówię to teraz! „Pisze zza grobu skargę do redakcji!”. To całkiem dobre, powiadam ci! Klnę się na Boga, że wolałbym dostać skargę zza grobu od Mary Brickell niż to, co dostaję od tych maniaków… chodzących po mieście z pianą na ustach. – Zmusił się do śmiechu.

To bardzo zabawne, Mac. „Dowcip. Doskonały temat. Wspaniale. Albo, hej, porozmawiajmy o Mary Brickell, o Mary Brickell Village, o listach do redakcji, o małych dziwkach w pleksiglasowych szpilkach, o czymkolwiek, do jasnej cholery, bo jak nie, to… mam już tego dosyć!”.

Mac, jakby czytając w jego myślach, wykrzywiła kąt ust w czymś na kształt uśmiechu – chwała Bogu, uśmiechu mimo wszystko – i powiedziała:

– Doprawdy, Ed, spóźnianie się w taki sposób, wymaganie od gości, by czekali tak długo, jest zwyczajnie nie-przy-zwo-i-te! To niewłaściwe i niegrzeczne. Jest oznaką lekce-sobie-ważenia. Jest… – przerwała – …jest… jest… jest po prostu dowodem gnuśności!

O nie! Znów „lekce-sobie-ważenie” i… Boże Wszechmogący… do tego „gnuśność”! Ed, po raz pierwszy od rozpoczęcia tej poronionej wyprawy, miał ochotę parsknąć śmiechem. „Lekce-sobie-ważenie” i „gnuśność” to terminy z zasobów leksykalnych Białej Anglosaskiej Protestantki, jaką była jego żona, Mac. W całym hrabstwie Miami-Dade, w całym Wielkim Miami, obejmującym także Miami Beach, tylko przedstawiciele tego kurczącego się, zagrożonego plemionka, do którego należeli oboje – plemionka Białych Anglosaskich Protestantów – używają jeszcze takich słów jak „lekceważenie” i „gnuśność” oraz mają jakiekolwiek pojęcie o tym, co terminy te oznaczają. Owszem, Ed także jest przedstawicielem wymierającego gatunku Białych Anglosaskich Protestantów, ale w ich małżeństwie tylko Mac szczerze wierzy w protestancki dogmat. Nie trzeba chyba dodawać, że nie chodzi o protestancki dogmat religijny. Żaden z mieszkańców wschodniego czy zachodniego wybrzeża Stanów Zjednoczonych aspirujący choćby do odrobiny wyrafinowania, nie jest już religijny; religijni nie są z pewnością absolwenci Yale, do których zalicza się Ed wraz z żoną. Nie, Mac była okazem gatunku BAP w sensie moralnym i kulturowym. Była BAP-ką purystką, nieznoszącą próżniactwa i indolencji, prowadzących do „lekce-sobie-ważenia” oraz „gnuśności”. Próżniactwo i indolencja są nie tylko oznaką marnotrawstwa czasu czy błędnego rozeznania. Są niemoralne! Są zepsuciem! Są grzechem przeciw samemu sobie. Mac na przykład nie znosi wylegiwania się na słońcu. Na plaży, jeśli nie ma nic lepszego do roboty, organizuje marszobiegi. „Wszyscy wstają! W drogę! Przejdziemy plażą pięć mil przez godzinę, po piasku!”. Tak, to jest coś. Mówiąc krótko, gdyby Platon przekonał Zeusa – Platon twierdził, że wierzy w Zeusa – by pozwolił mu na reinkarnację i powrót na ziemię w celu odnalezienia idealnego typu Białej Anglosaskiej Protestantki, to przybywszy do Miami, wskazałby na Mac.

Ed, na papierze, jest także typem idealnym tej rasy. Najpierw Hotchkiss, potem Yale… wysoki wzrost, sześć stóp i trzy cale, szczupły, tyczkowaty… szatyn o gęstych włosach przetykanych tu i ówdzie siwizną, jak dobry tweed z hrabstwa Donegal… tak, właśnie takie ma włosy, ale przede wszystkim nazwisko… nazwisko, które brzmi Topping! Kiedyś zdał sobie sprawę, że jego imię i nazwisko w pełnym brzmieniu – Edward T. Topping IV – są BAP-skie do bólu, wręcz do absurdu. Nawet te nieporównywalne z niczym angielskie okazy snobizmu nie snobują się na trójki, czwórki, piątki czy nawet szóstki, jakie zdarza się niekiedy spotkać w Stanach Zjednoczonych. Właśnie z tego powodu jego syn, Eddie, jest nazywany „Piątym”, a jego pełne imię i nazwisko brzmi: Edward T. Topping V. Piątki są ciągle rzadkie. Ale każdy Amerykanin z trójką lub wyższym numerem po nazwisku jest Białym Anglosaskim Protestantem lub miał rodziców, którzy rozpaczliwie życzyli sobie, aby go za takiego uznano.

Ale Jezu Chryste! Co taki Biały Anglosaski Protestant jak on – jedna z ostatnich zagubionych duszyczek wymierającego gatunku, nazywająca się w dodatku Edward T. Topping IV – robi na czele redakcji „Miami Herald”? Przyjął tę pracę zupełnie bez zastanowienia. Kiedy Loop Syndicate wykupił „Heralda” od McClatchy Company i nagle Ed został awansowany z redaktora strony redakcyjnej „Chicago Sun-Times” na redaktora naczelnego „Heralda”, interesowała go wyłącznie jedna kwestia – ile kolumn zajmie doniesienie o jego awansie w magazynie absolwentów Yale. Tylko ta sprawa zadomowiła się na dobre w lewej półkuli jego mózgu. O, tak, ludzie z korporacyjnego wydziału oświaty Loop Syndicate urządzili mu briefing. Przynajmniej próbowali. Ale jakimś cudem wszystko, co mieli mu do zakomunikowania na temat sytuacji w Miami, uniosło się nad jego mózgowymi ośrodkami Broki i Wernickego, a następnie rozproszyło jak poranna mgła. Czy Miami jest naprawdę jedynym miastem na świecie, w którym ponad połowa mieszkańców to niedawni imigranci…? „Niedawni” w sensie mniej więcej ostatnich pięćdziesięciu lat… Hm… Kto by pomyślał… Czy to prawda, że jedna z grup etnicznych spośród tych niedawnych imigrantów, a mianowicie Kubańczycy, kontroluje miasto pod względem politycznym, co oznacza, że w Miami urzęduje kubański burmistrz, że rządzą tu kubańscy naczelnicy wydziałów oraz kubańscy gliniarze, kubańscy gliniarze i jeszcze raz kubańscy gliniarze? Bo sześćdziesiąt procent składu osobowego policji to Kubańczycy, dziesięć procent inni przybysze z Ameryki Łacińskiej, osiemnaście procent Afroamerykanie i tylko dwanaście procent Biali Anglosascy Protestanci. Czy nie odpowiada to przypadkiem składowi procentowemu całej populacji miasta? Hm… Istotnie, interesujące… Swoją drogą, ciekawe, kim są ci „Biali Anglosascy Protestanci” z Miami… Czy rzeczywiście Kubańczycy i inni przybysze z Ameryki Łacińskiej opanowali miasto do tego stopnia, że „Herald” musi wydawać całkiem oddzielną gazetę po hiszpańsku – „El Nuevo Herald” – gdzie pracują sami Kubańczycy, gdyż w przeciwnym razie anglojęzyczny „MH” stałby się zupełnie niepotrzebny? Hm… Chyba coś o tym słyszał… Tak mu się przynajmniej wydawało. A czy to prawda, że Afroamerykanie tak bardzo nienawidzą Kubańczyków, że traktują kubańskich gliniarzy jak przybyszów z kosmosu, zesłanych nie wiadomo skąd tylko po to, by dokopać czarnym? Hm… Patrzcie, państwo… I rzeczywiście próbował się temu przyjrzeć przez… jakieś pięć minut? Bo potem kwestia ta zupełnie zbladła w obliczu dręczącego Eda pytania, czy magazyn absolwentów Yale przyśle swojego fotografa. Potem jeszcze okazało się, że do Miami napływają dziesiątki tysięcy Haitańczyków, którym bardzo się nie podoba, że rząd amerykański zalegalizował bez mrugnięcia powieką napływ nielegalnych imigrantów z Kuby, a nie chce kiwnąć palcem dla Haitańczyków… A co z Wenezuelczykami, Nikaraguańczykami, Portorykańczykami, Kolumbijczykami, Rosjanami, Izraelczykami… Hm… Naprawdę? Trzeba to zapamiętać… Dobra, jeszcze raz…

Wszakże celem tego briefingu – celem, który próbowano uświadomić Edowi w zawoalowany sposób – było wskazanie nowemu naczelnemu, iż nie powinien wykorzystywać napięć i zadrażnień w Mieście Imigrantów jako czołowych materiałów gazety. W żadnym wypadku. Celem tego briefingu było wskazanie Edowi i redakcji, iż mają „przymykać oczy” na napięcia i zadrażnienia, a w zamian podkreślać Różnorodność, która jest nie tylko dobra, ale i szlachetna, pod warunkiem że nie mówimy o niej w sensie podziałów, bez których wszyscy się obejdziemy. Chodziło o to, by podpowiedzieć Edowi, żeby zachował ostrożność i nie antagonizował grup etnicznych… Powinien znaleźć „złoty środek” i przeczekać jakoś okres do planowanej przez syndykat „cyfryzacji” „Heralda” i „El Nuevo Heralda”, która uwolni oba tytuły z przerdzewiałych oków druku i zamieni je w zgrabne e-gazety dwudziestego pierwszego wieku. Podtekst brzmiał następująco: niech kundelki warczą na siebie, skaczą sobie do gardeł i wypruwają bebechy ostrymi jak brzytwy kłami, ty masz podkreślać Różnorodność i przypominać im, żeby umyły zęby.

To wszystko wydarzyło się przed trzema laty. Ed, w ogóle nie słuchając, co do niego mówiono, niczego zrazu nie pojął. Trzy miesiące po objęciu stanowiska redaktora naczelnego puścił do druku część pierwszą reportażu młodego odważnego dziennikarza śledczego o tajemniczym zniknięciu dziewięciuset czterdziestu tysięcy dolarów, przyznanych przez rząd federalny pewnej antycastrowskiej organizacji z Miami, by mogła rozpocząć nadawanie niedających się zagłuszać programów telewizyjnych na Kubę. Żaden z podanych w reportażu faktów nie został obalony czy choćby poważnie zakwestionowany. Ale „społeczność kubańska” – bez względu na to, co ów termin oznacza – podniosła taki rwetes, że zakołysała Edem w posadach. Najpierw „społeczność kubańska” zablokowała linie telefoniczne, maile, strony internetowe, a nawet faksy zarówno „Heralda”, jak i kwatery głównej Loop Syndicate w Chicago, tak że wszystko to zwyczajnie padło. Potem przed siedzibą „Heralda” zaczęły się zbierać tłumy, które całymi dniami wrzeszczały, skandowały, wyły i wymachiwały transparentami głoszącymi, iż należy WYBIĆ WSZYSTKIE CZERWONE SZCZURY W HERALDZIE; a ponadto FIDEL, SI! PATRIOTYZM, NO!; BOJKOTUJCIE EL HABANA HERALD; EL MIAMI HEMOROIDY; MIAMI HERALD TO DZIWKA CASTRO; MIAMI HERALD… i tak dalej, i tym podobne. Wśród nieustającej kanonady wyzwisk, jakimi hiszpańskojęzyczne stacje telewizyjne i radiowe obrzucały Loop Syndicate, nowych właścicieli „Heralda”, najłagodniej brzmiało określenie firmy mianem „zaraźliwego, skrajnie lewicowego wirusa”. Sam „Herald”, zawiadywany przez „bolszewickich komisarzy”, stał się gniazdem „otwarcie lewicowych, radykalnych intelektualistów”, jego nowy naczelny, Edward T. Topping IV, okazał się „towarzyszem i fagasem Fidela”. Młody odważny reporter był – jak dowodzono w blogach – „zagorzałym komunistą”, a w dzielnicach Hialeah i Mała Hawana rozdawano ulotki i wieszano afisze z jego podobizną, adresem, numerami telefonów – komórkowych i stacjonarnych – oraz napisem: POSZUKIWANY ZA ZDRADĘ. Groźby śmierci wymierzone w dziennikarza, jego żonę oraz trójkę małych dzieci padały gęsto jak strzały z karabinu maszynowego. Syndykat zareagował, wytykając Edowi – jeśli umie się czytać między wierszami – że jest zramolałym kretynem: publikację części drugiej i trzeciej reportażu wstrzymano i wyraźnie poinstruowano „zramolałego kretyna”, żeby w ogóle nie pisał o grupach antycastrowskich, o ile policja nie oskarży ich oficjalnie o morderstwo, podpalenie czy napad z bronią w ręku, w wyniku którego doszło do poważnych strat i ofiar. Syndykat sarkał na koszty przeniesienia reportera wraz z rodziną – pięciu osób! – w bezpieczne miejsce na sześć tygodni, a do tego wynajęcia ochrony.

W ten sposób Edward T. Topping IV wylądował na latającym spodku z Marsa w samym środku ulicznej bójki w Miami.

Tymczasem Mac dojechała Zielonym Elfem do końca jednej parkingowej alei i skręciła w drugą.

– Ożeż ty… – wykrzyknęła i ugryzła się w język, nie bardzo wiedząc, jak jeszcze mogłaby obrazić złoczyńcę, w którego tył o mało nie wjechała.

O mało nie wjechała w kufer dużego złocistego mercedesa, złocistego w dystyngowany europejski sposób… a może to nawet był maybach… lśnił w zamierającym elektrycznym półmroku i szukał, jak oni, wolnego miejsca do parkowania. Jeśli jakieś się znajdzie, mercedes czy maybach będzie pierwszy.

Mac zwolniła, by zwiększyć odstęp między samochodami. W tej samej chwili usłyszeli pisk opon hamującego szaleńczo auta. Wnosząc z odgłosu, jadący z dużą prędkością kierowca wykonał tak karkołomny skręt o sto osiemdziesiąt stopni, że opony wydarły się pod niebiosa. Teraz samochód znów brawurowo przyspieszał tuż za nimi. Jego przednie światła rozświetliły wnętrze Zielonego Elfa.

Co to za idioci? – Mac niemal wrzasnęła.

Oboje z Edem zaparli się nogami o podłogę, oczekując nieuniknionego uderzenia w tył, ale samochód zahamował w ostatnim momencie i zatrzymał się jakieś dwa jardy za ich kufrem. Kierowca, dla fasonu, ze dwa razy przegazował silnik.

– Co ten idiota sobie wyobraża? – spytała Mac. – Przecież nie może nas wyprzedzić, nawet gdybym go puściła!

Ed obrócił się na fotelu, by przyjrzeć się winowajcy.

– Jezu Chryste, nic nie widzę przez te oślepiające światła! Ale to chyba jakiś kabriolet. Zdaje się, że prowadzi kobieta, ale nie jestem pewny.

– Prymitywna dziwka! – rzuciła Mac.

A potem… Ed nie wierzył własnym oczom! Tuż przed nimi w ścianie aut po prawej stronie zapaliły się światła cofania! Oraz czerwona diodowa lampa hamulca za tylną szybą! To światło stopu znajdowało się tak wysoko, że cofające auto nie mogło być niczym innym, jak tylko jakimś escalade albo denali czy innym behemotem z gatunku SUV-ów. Czy to możliwe… żeby ktoś chciał wyjechać z tej nieprzeniknionej ściany litego metalu?

– Nie wierzę – oznajmiła Mac. – I nie uwierzę, dopóki nie wyjedzie. To cud!

Jak jeden mąż spojrzeli przed siebie, aby przekonać się, czy konkurencja, a mianowicie mercedes, zauważyła światła i czy cofa się, by zająć należne jej miejsce. Chwała Bogu mercedes nie zahamował… patrolował dalej aleję… zbliżając się do jej końca… zupełnie nieświadom cudu, jaki się dokonał.

Pojazd wyjeżdżał powoli ze ściany aut… gigantyczny, czarny… olbrzym…! Cofał wolno… bardzo wolno… Był to prawdziwy potwór, a imię jego brzmiało anihilator. Chrysler rozpoczął produkcję tego monstrum w roku 2011, by konkurować z cadillakiem escalade.

Jaskrawe światła samochodu stojącego za ich plecami zaczęły z wolna opuszczać wnętrze elfa, by raptem zupełnie zniknąć. Ed obejrzał się przez ramię. Kierowca kabrioletu wrzucił wsteczny bieg i wykonywał manewr zawracania. Ed dopiero teraz mógł lepiej się przyjrzeć tamtemu autu. Tak, za kierownicą siedziała kobieta, ciemnowłosa, młoda z wyglądu, a kabriolet – Chryste Panie! – był białym ferrari 403!

Wyciągnął rękę ku tylnej szybie i zwrócił się do Mac:

– Twoja prymitywna dziwka odjeżdża. Zawraca, żeby skręcić w sąsiednią aleję. I nie uwierzysz, czym jeździ… ferrari 403!

– Co oznacza…?

– Co oznacza, że porusza się autem wartym dwieście siedemdziesiąt pięć tysięcy dolarów! Ten model ma prawie pięćset koni. Na tych ferrari ścigają się we Włoszech. Kiedyś zamieściliśmy cały artykuł o czterystatrójce.

– Och, przypomnij mi później, na pewno przeczytam – rzuciła Mac. – Ale w tej chwili to cudowne auto ma tylko tę zaletę, że odjeżdża nim ta prymitywna dziwka.

Za ich plecami rozległ się złowieszczy pomruk cudownego auta, a zaraz potem przeraźliwy pisk opon – siedząca za kierownicą ferrari kobieta paliła gumę, żeby zawrócić tam, skąd ją przyniosło.

Anihilator cofał się… niezgrabnie… bardzo niezgrabnie. Czarny gigantyczny kufer jął zwracać się ku Zielonemu Elfowi… ciężko… zwaliście… by wykręcić na wprost i ruszyć ku wyjazdowi z parkingu. Anihilator przypominał olbrzyma, który pożera zielone elfy na drugie śniadanie jak jabłka albo batoniki musli. Mac, wyczuwając bez wątpienia tę przewagę, wrzuciła wsteczny bieg i cofnęła elfa, by zrobić olbrzymowi tyle miejsca, ile tylko było mu potrzeba.

– Czy zauważyłaś – zapytał Ed – że ludzie kupujący tego rodzaju pojazdy nigdy nie wiedzą, jak się je prowadzi? Każdy manewr zajmuje im całą wieczność. Nie mają pojęcia o kierowaniu czołgami.

Teraz przed ich oczami roztoczył się widok na niemal nierealny twór geograficzny… puste miejsce parkingowe.

– Okay, chłopie – mruknęła Mac, mając na myśli anihilatora – bierz dupę w troki i spadaj!

Kiedy tylko wypowiedziała słowo „spadaj”, u wylotu alei zagrzmiał dudniący mechaniczny ryk wysokoobrotowego silnika spalinowego oraz gniewny wizg gumy. Boże Wszechmogący! Jakiś samochód przyspieszał tak gwałtownie jak tamto ferrari i pędził parkingową aleją pod prąd! Mając przed oczami kadłub anihilatora, Ed i Mac nie widzieli, co się przed nim dzieje. W następnym ułamku sekundy ryk silnika nasilił się – łamiący przepisy pojazd musiał zdecydować się na czołowe zderzenie z czołgiem. Klakson anihilatora i jego światła stopu wydarły się na czeeeeerwooooono – piiiiiiisk gumy – nadjeżdżający z przeciwka pojazd skręęęęęęęcaaaaa gwałtownie, by nie zderzyć się z SUV-em – biała plaaaaaama, zwieńczona maleńką czaaaaaaarnąąąąą plaaaaamkąąąąą, wyjeeeeeeechaaaaaawszy zza anihilatora, przeeeeeeemyyyyyykaaaaa z prawej strony Eda i gna, i wtacza się na mityczne puste miejsce parkingowe, paaaaaaląąąąc gumę przy hamowaniu tuż przed Edem i Mac.

Szok, osłupienie – i łup! – ich ośrodkowe systemy nerwowe zalewa fala… poniżenia! Białą plamą było ferrari 403; maleńką czarną plamką fryzura prymitywnej dziwki. Trafiło to do nich szybciej, niż da się to wypowiedzieć. Gdy prymitywna dziwka zdała sobie sprawę, że zwalnia się miejsce parkingowe, zawróciła, popędziła pod prąd sąsiednią aleją, zakręciła za ścianą samochodów, wjechała w tę aleję – znów pod prąd – przedarła się obok anihilatora i wstrzeliła się w wolny prostokąt. No bo przecież właśnie do tego służy ferrari 403! I cóż może na to poradzić taki uległy ekologiczny aktywista jak Zielony Elf, uszczęśliwiający straszliwie poranioną Matkę Ziemię drobnymi dobrymi uczynkami? Nie ma innego wyboru, musi to przyjąć jak… jak elf.

Anihilator pożegnał się z prymitywną dziwką kilkoma gniewnymi rąbnięciami pięścią w klakson, po czym potoczył się przed siebie, kierując się najprawdopodobniej ku bramie. Ale Mac nie ruszyła się z miejsca. Nie miała zamiaru nigdzie stąd odjeżdżać, dotknięta do żywego, wściekła.

– Co za dziwka! – warknęła. – Co za bezczelna mała dziwka!

Wypowiedziawszy te słowa, wrzuciła bieg i podjechała kawałek, zatrzymując się tuż za ferrari, które znalazło się z prawej strony ich autka.

– Co robisz? – zapytał Ed.

– Jeśli komuś się wydaje, że ujdzie mu to na sucho, zaraz zmieni zdanie – odparła. – Chce z nami pogrywać? Okay, zabawimy się.

– Jak to? – spytał Ed.

Szczęka Mac napięła się zdecydowanie po BAP-sku. Wiedział, co to oznacza. To oznacza, że transgresja, jakiej dopuściła się ta prymitywna dziwka, nie była zwykłym przejawem braku szacunku i złego wychowania. Stała się grzechem śmiertelnym.

Ed poczuł, że przekładnia w jego sercu wrzuciła wyższy bieg. Od najwcześniejszych lat unikał publicznego okazywania złości i wystrzegał się przemocy fizycznej. A poza tym był naczelnym „Heralda”, człowiekiem Loop Syndicate w Miami. W cokolwiek się wda w miejscu publicznym, zostanie to nagłośnione po stokroć.

– Co chcesz zrobić? – Był świadom, że nagle straszliwie ochrypł. – Jestem pewien, że to niewarte… – Zapomniał słowo, którym kończył się ten frazeologizm.

Mac i tak nie zwracała na niego uwagi. Wbiła wzrok w prymitywną dziwkę, która właśnie wysiadała z ferrari. Widzieli jedynie jej plecy. Ale gdy tylko zaczęła się odwracać w ich stronę, Mac nacisnęła guzik otwierający okno pasażera, przechyliła się nad udami Eda i zadarła głowę, by spojrzeć dziwce prosto w oczy.

Ta wykonała pełen obrót, zrobiła dwa kroki i zaraz się zatrzymała, gdyż elf tarasował jej wyjście ze ściany aut. I wtedy Mac dała jej popalić:

– WIDZIAŁAŚ, ŻE CZEKAM NA TO MIEJSCE! I NIE STÓJ TAK, I NIE KŁAM, ŻE NIE WIDZIAŁAŚ! KTO CIĘ…

Ed już wielokrotnie słyszał krzyczącą Mac, ale wcześniej Mac nigdy nie wrzeszczała tak donośnie i z taką furią. Ponieważ opierała się na jego udach, jej twarz znajdowała się zaledwie kilka cali od jego ucha. Duża Dziewczynka przeszła w tryb pałania sprawiedliwym BAP-skim gniewem i ktoś z pewnością za to beknie.

– …UCZYŁ MANIER? HURYKANKI?

Po przejściu huraganu Fiona w namiotowym miasteczku ofiar kataklizmu powstał niesławny gang, składający się głównie z czarnych dziewcząt. Przed dwoma laty „Hurykanki” dopuściły się wielu czynnych napaści i rabunków. Właśnie tego było mu trzeba. „Żona naczelnego »Heralda« wpada w rasistowski szał!”. Sam mógłby napisać ten kawałek. W tej samej chwili zorientował się, że prymitywna dziwka wcale nie należała do żadnego dziewczęcego gangu ani niczego w tym rodzaju. Była piękną młodą kobietą – i nie tylko piękną, ale też stylową, modną i bogatą, jeśli Ed w ogóle znał się na tych sprawach. Miała lśniące czarne włosy z przedziałkiem pośrodku… całe mile włosów… opadających kaskadami aż do ramion, gdzie pieniły się obficie, faliście i dziko… a do tego złoty łańcuszek na szyi… z medalikiem, który sprawił, że wzrok Eda powędrował ku rowkowi między dwiema młodymi piersiami, pragnącymi się uwolnić z kusej białej sukieneczki bez rękawów, która zniewoliła to ciało, wszakże tylko do pewnego miejsca, gdyż niżej dawała za wygraną i kończyła się w połowie ud, nie usiłując nawet okiełznać pary idealnie utoczonych, perfekcyjnie opalonych nóg, ciągnących się przez lubieżną milę ponad białymi szpilkami ze skóry aligatora, których niebotyczne obcasy unosiły tę anielicę wysoko ponad chmury, gdzie luba Wenus wzdychała jeno, zgrzytając z zazdrości zębami. Pod pachą tego zjawiska tkwiła kopertówka ze skóry strusia. Ed nie potrafiłby nazwać wszystkich akcesoriów okalających piękność, ale wiedział z kolorowych czasopism, że są one obecnie bardzo à la mode, co oznaczało, iż są bardzo drogie.

– …ALBO MASZ JAKIEKOLWIEK POJĘCIE, ŻE JESTEŚ ZWYKŁĄ PODŁĄ ZŁODZIEJKĄ?

– Daj spokój, Mac – poprosił Ed sotto voce. – Zapomnijmy o całej sprawie. To niewarte zachodu. – Miał na myśli „ktoś może mnie rozpoznać”.

Jednakże z punktu widzenia Mac, Eda tu w ogóle nie było. Była tu tylko Mac i prymitywna dziwka, która wyrządziła jej niewybaczalną krzywdę.

Przepiękna prymitywna dziwka nie cofnęła się ani o cal pod naporem werbalnego ataku Mac, nie mrugnęła nawet powieką na znak, że się boi. Stała z wysuniętym biodrem, wsparłszy na nim dłoń, wystawiwszy łokieć najdalej, jak się dało. Na jej ustach błąkał się uśmieszek, a cała pogardliwa postawa mówiła: „Słuchaj, ja się spieszę, a ty tarasujesz mi drogę, więc bądź tak miła i powściągnij to swoje tsunami w szklance wody – natychmiast!”.

– …PODAJ MI JEDEN POWÓD…

Przepiękna prymitywna dziwka nie tylko nie cofnęła się pod werbalnym naporem Mac, ale podeszła dwa kroki bliżej do Zielonego Elfa, pochyliła się, by spojrzeć Mac w oczy, i zapytała po angielsku, nie podnosząc głosu:

– Dlaczego pluje, jak do mnie rozmawia?

– COŚ TY POWIEDZIAŁA?

Prymitywna dziwka zbliżyła się jeszcze o krok. Teraz znajdowała się w odległości trzech stóp od elfa i siedzącego w fotelu pasażera Eda. Nieco głośniej, nie przestając świdrować Mac wzrokiem, odezwała się w te słowa:

– ¡Mírala! Plujesz, jak do mnie rozmawiasz, babciu, como una perra sata rabiosa con la boca llena de espuma i opluwa tu pendejocito allí². ¡Tremenda pareja que hacen, pendeja³! – Teraz była już tak wściekła jak Mac i zaczynała to okazywać.

Mac nie znała słowa po hiszpańsku, ale nawet angielskie wstawki padające z szyderczo wykrzywionych ust prymitywnej dziwki brzmiały wystarczająco obelżywie.

– NIE WAŻ SIĘ MÓWIĆ DO MNIE W TEN SPOSÓB! KIM TY W OGÓLE JESTEŚ? ZŁOŚLIWĄ MAŁPĄ, OT CO!

Prymitywna dziwka zrewanżowała się pięknym za nadobne.

– ¡NO ME JODAS MAS CON TUS GRITICOS! VETE A LA MIERDA, PUTA!⁴

Podniesione głosy obu kobiet i obelgi świszczące jak kule obok pobladłej, pobielałej wręcz twarzy Eda, wprawiają go w osłupienie. Latynoska furiatka traktuje go jak powietrze, kompletne zero. To go upokarza. Bez wątpienia powinien wzbudzić w sobie odrobinę męskości i położyć kres tej konfrontacji. Ale boi się ryknąć: „Dosyć tego! Basta!”. Boi się zasugerować Mac, że ona w pewnym sensie nie ma racji, zachowując się w ten sposób. Zna to wszystko aż za dobrze. Miałby się z pyszna przez resztę wieczoru: rozdarłaby go na strzępy przy znajomych, z którymi za chwilę spotkają się w Balzaku, a on, jak zwykle, nie wiedziałby, co powiedzieć. Zatem zniesie to, by tak rzec, po męsku. Boi się również wystąpić przeciwko Latynosce. No bo jak by to wyglądało? Naczelny „Miami Herald” ruga, a w związku z tym obraża, jakąś szykowną kubańską señorę. To jeden z dwóch hiszpańskich zwrotów, jakie zna. Drugi to: ¿Sí, cómo no? A poza tym powszechnie wiadomo, że Latynoski są wybuchowe, zwłaszcza Kubanki. Ta niewątpliwie bogata i mieszkająca w Miami Latynoska nie może być nikim innym jak tylko Kubanką. Wygląda na to, że ma się spotkać w restauracji z jakimś równie ognistym mężem albo narzeczonym – kimś, kto natychmiast domagałby się satysfakcji, a zatem upokorzyłby Eda jeszcze bardziej. Właśnie tego rodzaju myśli przemykają mu przez głowę. A kule wciąż świszczą. Czuje suchość w ustach i gardle. Dlaczego one po prostu nie przestaną!

Mają przestać? Ha! Mac zaczyna wrzeszczeć:

– MÓW PO ANGIELSKU, TY ŻAŁOSNA IDIOTKO! MIESZKASZ TERAZ W AMERYCE! MÓW PO ANGIELSKU!

Prymitywna dziwka musiała to zrozumieć, bo na ułamek sekundy zamyka usta. Znów staje się lodowato wyniosła, uśmiecha się szyderczo i stosunkowo cicho odpowiada:

– Nie, mía malhablada puta gorda⁵, teraśmy w Mi-JA-mi! Tera WYŚCIE w Mi-JA-mi!

Mac osłupiała. Na kilka sekund ją zamurowało. W końcu zdobywa się na zduszony syk: „Prymitywna dziwka!”, po czym wciska gaz do dechy i odjeżdża z takim szarpnięciem i wizgiem, że elf piszczy z zachwytu.

Zacisnęła usta tak mocno, że aż wydęła się jej skóra pod i nad wargami. Potrząsa z niedowierzaniem głową… nie ze złości, jak przypuszczał Ed, ale z czegoś znacznie gorszego: z upokorzenia. Nawet na niego nie spojrzała. Myśl o tym, co się wydarzyło, ukryła w szczelnym kokonie. „Wygrałaś, prymitywna dziwko!”.

□ □ □

W Balzaku był ścisk. Panująca w środku wrzawa osiągnęła maksymalny poziom, mówiący: „Siedzimy w modnej knajpie i mamy wszystko gdzieś”… co nie przeszkodziło Mac w zrelacjonowaniu NA GŁOS ostatnich wypadków, w zrelacjonowaniu ich tak głośno, aby usłyszała o nich cała szóstka znajomych – tak była wściekła… Christian Cox, Marietta Stillman… mieszkająca z Christianem dziewczyna, Jill (Jill-kocha-Christiana)… mąż Marietty, Thatcher… Chauncey i Isabel Johnsonowie… szóstka Angoli, najprawdziwszych na świecie Angoli, amerykańskich protestanckich Angoli – ale Chryste Panie! Proszę… Ed strzelał gorączkowo oczami to tu, to tam. Ci przy sąsiednim stole mogą być Kubańczykami. Bóg jeden wie, skąd mają pieniądze. O, tak! I tamci! I kelnerzy? Wyglądając na Latynosów… powinni być Latynosami… Nie słucha już tyrady Mac. Znikąd, z powietrza w jego głowie, pojawiają się pewne słowa. „Wszyscy… każdy z nich… jest w tym skąpany – skąpany w honorze krwi. Religia umiera… ale ludzie muszą w coś wierzyć. Inaczej byłoby nie do zniesienia, inaczej nie dałoby się żyć. Bo któż jest gotów przyznać przed samym sobą: »Koniec udawania! Nie jestem niczym więcej niż tylko przypadkową cząstką w Wielkim Zderzaczu Wszechświata«. Wiara z definicji zakłada ślepotę i irracjonalność, nie? Zatem, moi najmilsi, został nam tylko honor, została nam tylko krew, krążąca od pokoleń w naszych żyłach, jednocząca nas honorowo. »La Raza!«, jak krzyczą Portorykańczycy. »Rasa!«, wtóruje im cały świat. Wszyscy ludzie, wszyscy ludzie na świecie mają teraz tylko jedno w głowie: »Honor krwi!«”. Tak, moi mili, nie macie wyboru, jesteście skąpani po uszy w honorze własnej krwi!

1
Maniak na maszcie

PLASK łódź ratunkowa wylatuje w powietrze i spada PLASK na falę w zatoce odbija się ponownie i znów spada PLASK na falę i raz jeszcze PLASK wylatuje w powietrze a syrena alarmowa i policyjne Zwariowane Światła eksplodują PLASK w obłąkańczej sekwencji na daszku PLASK ale siedzący w kokpicie koledzy PLASK gliniarze policjanta Nestora Camacho dwaj grubi PLASK americanos kochają tę robotę kochają tak pędzić PLASK łodzią na pełnym gazie czterdzieści pięć mil na godzinę pod wiatr PLASK ślizgając się ślizgając się cienkim aluminiowym kadłubem PLASK po falach z fali PLASK na falę z fali PLASK na falę PLASK ku wejściu do Biscayne Bay żeby „sprawdzić” PLASK „maniaka na szczycie masztu” PLASK „przy Rickenbacker Causeway”…

…PLASK dwaj americanos siedzieli za sterami w amortyzowanych fotelach, mając w nosie PLASK bujanie, a dwudziestopięcioletni Nestor, służący od czterech lat w policji PLASK, świeżo awansowany do Morskiego patrolu, elitarnej PLASK jednostki, i wciąż PLASK w okresie próbnym, został relegowany do tyłu, gdzie PLASK musiał opierać się o coś, co PLASK nosi nazwę „drążka podpórkowego” i PLASK używać nóg jako amortyzatorów…

Drążek podpórkowy! Ta łódź, ta ratownicza łódź patrolowa, była przeciwieństwem wszystkiego, co opływowe. Była ooohyyyydnaaaaa… i składała się z długiego na dwadzieścia pięć stóp gumowego naleśnika wypełnionego pianką i nazywanego dumnie „pokładem”, na którym stała buda ze starego holownika, nosząca nazwę „kokpitu”. Ale oba silniki tego szkaradzieństwa miały wspólną moc tysiąca pięciuset koni mechanicznych, a łódka pruła fale jak ścigacz. Była niezatapialna, o ile komuś nie przyszłoby do głowy wyborowanie w niej armatą otworów o średnicy dwunastu cali – wielu, dodajmy, otworów w piankowym wypełnieniu. Podczas rejsów testowych nikt nie zdołał przewrócić tej łajby, bez względu na stopień szaleństwa wykonywanych nią manewrów. Tę łódź zbudowano dla ratowników. A ta buda kokpitu, w której obecnie przebywał wraz z americanos…? Była Brzydulą Betty szkutnictwa, ale za to dźwiękoszczelną brzydulą. Łódź ratunkowa, rozwijająca prędkość czterdziestu pięciu mil na godzinę, wzniecała na zewnątrz prawdziwy huragan powietrza, wody i spalin… natomiast tu, w kokpicie, można rozmawiać półgłosem… zastanawiając się, co za debil czeka na ratunek na szczycie masztu pod Rickenbacker Causeway.

Za sterami siedział jasnowłosy, niebieskooki sierżant o nazwisku McCorkle, a na fotelu obok jego zastępca, policjant Kite, ciemny blondyn o niebieskich oczach. Obaj wyglądali jak połcie wołowiny z tłuszczykiem – z szopami jasnych włosów, z niebieskimi oczami! Blondyni! – niebieskoocy! – człowiek wbrew sobie myślał o nich americanos.

Kite gadał PLASK przez policyjne radio. „Q,S,M” – co w policyjnym radiowym argocie Miami oznacza „Powtórz” – „Bez potwierdzenia?” – PLASK – „Bez potwierdzenia? Nikt nie wie, co on tam robi? Gość wszedł – PLASK – na maszt i wrzeszczy, i nikt nie wie – PLASK – co wrzeszczy? Q,K,T?” – „Bez odbioru”.

Szum trzaski szum trzaski Baza: „Q,L,Y” – „Przyjąłem”. „Tylko tyle wiemy. Dwa trzy wysyła – PLASK – radiowóz na groblę. Q,K,T”.

Długa pełna PLASK osłupienia cisza… „Q,L,Y… Q,R,U… Q,S,L” – „Bez odbioru”.

Kite PLASK znieruchomiał, trzymając mikrofon przed sobą, i wpatrywał się PLASK w urządzenie, jakby go nigdy nie widział.

– Gówno wiedzą, sierżancie.

– Kto jest w bazie?

– Nie wiem. Jakiś PLASK Kanadyjczyk. – Umilkł…

„Kanadyjczyk?”.

– Może to nie jest kolejny PLASK nielegał, sierżancie. Te skurwiele są tak pojebane PLASK, że strzelają bez ostrzeżenia. Można zapomnieć o negocjacjach, nawet jak pod ręką jest jakiś Kanadyjczyk, co PLASK gada jebanym językiem. Można zapomnieć o ratowaniu ich skurwiałego życia, o ile PLASK się orientuję. Trzeba się przygotować na bitwę morską pod wodą z jakimś PLASK paździerzem na adrenalinie. A jeśli się o mnie rozchodzi, sierżancie, to najgorszy PLASK kop, jaki może być. Motocyklista na amfie to nic w porównaniu z tymi chudymi PLASK paździerzami na adrenalinie.

„Paździerzami?”.

Obaj americanos nie spoglądali jeden na drugiego, rozmawiając. Patrzyli na wprost, mając przed sobą perspektywę pojebanego paździerza na szczycie masztu przy Rickenbacker Causeway.

Za przednią szybą – pochyloną w przód, zamiast do tyłu, w przeciwieństwie do wszystkiego, co opływowe – wzmagał się wiatr i fale w zatoce, ale poza tym dzień był zwyczajnym wrześniowym dniem w Miami… jeszcze letnim… bez jednej chmurki na niebie… Chryste, ale było gorąco! Słońce zamieniło całe niebo w wielki soluks o błękitnej kopule, oślepiająco jasny, eksplodujący refleksami, które odbijały się od każdej lśniącej, nie tylko gładkiej, ale i zakrzywionej powierzchni, a nawet od spienionych fal. Właśnie mijali na pełnym gazie przystanie Coconut Grove. Dziwnie różowawy, rozświetlany rozbłyskami słońca widok miasta wznosił się z wolna nad horyzontem. Nestor, mówiąc ściśle, nie widział tego wszystkiego – ani różowawej poświaty, ani oślepiającego słońca, ani pustego błękitu nieba, ani nawet słonecznych rozbłysków – gdyż, naturalnie, miał na nosie przeciwsłoneczne okulary – nie tylko ciemne, ale superciemne, hiperciemne, najciemniejsze – z poprzeczną ramką z imitacji złota u góry. Takie okulary nosi każdy czadowy kubański glina w Miami… 29,95 dolara w drogerii CVS… ze złotą poprzeczką, maleńka! Nie mniej czadowo wyglądała jego wygolona głowa z małym lądowiskiem dla helikopterów na samym czubku. Ale najbardziej czadowe było jego szerokie karczycho – najbardziej czadowe i niespotykane. Kark ów jest w chwili obecnej szerszy od samej głowy… i gdzieś hen daleko na plecach łączy się z mięśniem czworobocznym. Wznosy bokiem sztangielkami, maleńka, w mostku zapaśniczym. Skórzana uprząż na głowę z ciężarkami – tylko tyle trzeba! Taki szeroki kark sprawia, że wygolonej głowy nie powstydziłby się żaden turecki zapaśnik. Choć w gruncie rzeczy głowa Nestora przypominała gałkę u drzwi. Kiedy młody Camacho wpadł na pomysł wstąpienia do policji, był chudym, mającym pięć stóp siedem cali wzrostu chłopakiem. Dziś wciąż miał pięć stóp i siedem cali, ale… w lustrze… widział pięć stóp i siedem cali wielkich gładkich formacji skalnych… widział prawdziwą Skałę Gibraltarską mięśni trójkątnych, czworobocznych, prostych bocznych, piersiowych, bicepsów, tricepsów, skośnych brzucha, prostych brzucha, pośladkowych, czworogłowych uda – napiętych i twardych! – a chcecie wiedzieć, co jest lepsze na tors od przerzucania żelaza? Wspinanie się po długiej na pięćdziesiąt pięć stóp linie, zawieszonej w „Ññññññooooooooooooo!!! Qué Gym!” Rodrigueza, jak nazywano tę siłkę, bez używania nóg. Chcecie mieć… w lustrze… napięte i twarde bicepsy oraz mięśnie skośne, a nawet piersiowe – napięte i twarde, żłobione głębokimi ciemnymi szczelinami na krawędziach? Nic prostszego! Wskoczcie na tę pięćdziesięciopięciostopową linę u Rodrigueza. Wokół szerokiego karczycha Nestora wisiał oczojebny złoty łańcuszek z ukrytym pod służbową koszulą medalikiem świętej Barbary, świętej z panteonu Santerí, patronki artylerii i materiałów wybuchowych… Pod koszulą…! Na tym właśnie polegał problem służby w Morskim Patrolu. Każdy kubański gliniarz patrolujący ulice, a przynajmniej taki kubański gliniarz jak Nestor, dbał o to, by wyfasować z magazynu służbową koszulę z krótkimi rękawami o jeden numer za małą, gdyż koszula za mała o jeden numer znakomicie uwydatnia każdą wypukłość każdej skalnej formacji… a szczególnie – w przypadku Nestora – tricepsy, wielkie trójgłowe mięśnie ramienia. Tricepsy Nestora były… w lustrze… ostatecznym geologicznym triumfem człowieka nad oporną materią. A jeśli ktoś, jak Nestor, był prawdziwym kubańskim trendy gliną, to oddawał służbowe spodnie do krawca, żeby je zwęzić – mocno zwęzić – na tyłku, dzięki czemu wyglądały jak kąpielówki Speedo z nogawkami. Stuningowany policyjny mundur rzucał się w oczy każdej jebita na ulicy. Dzięki stuningowanemu policyjnemu mundurowi Nestor poznał Magdalenę – Magdalenę!

Kiedy zabronił tej jebita przejścia przez policyjną blokadę na 16th Avenue w Calle Ocho, musiał wyglądać naprawdę oczojebnie, bo niby w jakim celu miałaby się z nim wykłócać, miotać gromy oczami – ¡Dios mío! – na co uśmiechnął się do niej w pewien właściwy dla siebie sposób i powiedział: „Z przyjemnością bym panią przepuścił, ale… nie zrobię tego”, i uśmiechał się do niej dalej w pewien właściwy dla siebie sposób, a potem, dwa dni później, powiedziała mu, że kiedy się do niej uśmiechnął, myślała, że go oczarowała i że ją przepuści, ale nie, postawił się twardo i dodał „nie zrobię tego”, co bardzo ją podjarało. Ale przypuśćmy, że tamtego dnia miałby na sobie ten mundur! Chryste, niczego by nie zauważyła, prócz tego, że stoi na jej drodze. Bo mundur Morskiego Patrolu składał się z białej workowatej koszulki polo i granatowych workowatych szortów. Gdyby tylko mógł skrócić rękawki… ale nie, od razu by zauważyli! I stałby się obiektem najokrutniejszej szydery. Ciekawe, jak by go zaczęli przezywać? „Kafar?”… „Karkonosz?”… Albo „Karimaczo”, co byłoby najgorsze. Chcąc nie chcąc, był więc skazany na ten… uniform, w którym wyglądał jak mocno przerośnięty przedszkolak w parku. Ale i tak wyglądał w nim lepiej od tych dwóch grubych americanos, którzy przed nim siedzieli. Z miejsca, w którym stał, oparty o „drążek podpórkowy”, miał aż za dobry widok na nich obu od tyłu… obrzydlistwo… te opony tłuszczu wylewające się pod koszulkami na pasek szortów. Żałosne… I ci funkcjonariusze mieli ratować spanikowanych ludzi z wody! Zaświtało mu w głowie, że być może odjebało mu na punkcie własnego ciała, ale to nie trwało długo, tylko przez chwilę. Bo miał inne problemy na głowie, choćby taki, że pełni służbę z samymi americanos. Podczas dwóch lat patrolowania ulic coś takiego nie zdarzyło mu się ani razu. Tak niewielu ich zostało w policji! Najdziwniejsze było jednak to, że ta mniejszość nie tylko przewyższała go liczebnie, ale miała wyższą rangę! Nestor nie gardził mniejszościami… tymi wszystkimi americanos… Murzynami… Haitańczykami… Nikasiami, jak nazywano Nikaraguańczyków. Uważał się za bardzo otwartego i szlachetnie tolerancyjnego, nowoczesnego młodego człowieka. Inwektywy americano używał tylko w rozmowach z innymi Kubańczykami. Publicznie nazywał ich Anglo. Dziwne słowo – Anglo. Było w nim coś… niestosownego? Oznaczało ono bowiem białych pochodzących z Europy. Było w nim coś… wstydliwego? Nie tak dawno ci… Anglos… podzielili świat na cztery kolory: białych, czarnych, żółtych i… pozostałych, którzy byli śniadzi albo brązowi. Wszystkich Latynosów zakwalifikowali do ostatniej kategorii – śniadych. Tyle że tutaj, w Miami, większość Latynosów, a przynajmniej znaczny ich procent, bardzo dużo w każdym razie, jest biała, jak każdy Anglo, z wyjątkiem włosów, które trzeba rozjaśniać, jeśli chce się zostać blondynem… Właśnie to mieli na myśli Meksykanie, kiedy nazwali białych gringo: ludzie o jasnych włosach. Kubańczycy od czasu do czasu używają tego terminu dla jaj. Kiedy na przykład jadą w szóstkę autem w Hialeah i widzą na chodniku jakąś oczojebną blondynkę. Wtedy jeden z nich może wychylić się przez okno i zawołać: „¡Ayyyyy, la gringa!”.

Albo inne słowo… Latino. W tym słowie też jest coś niestosownego. Może dlatego, że używa się go tylko w Stanach Zjednoczonych? Podobnie jak Hispanic… Bo co to, do cholery, znaczy Hispanic i kto jeszcze tak mówi? Po co miałby tak mówić? Od tego wszystkiego rozbolała go głowa…

Głos McCorkle’a! Przywołał go do porządku. Jasnowłosy sierżant McCorkle mówił coś do ciemnego blondyna i swojego zastępcy Kite’a.

– Ten mi nie wygląda na nielegała PLASK. Nigdy nie słyszałem o nielegałach na żaglówce PLASK z masztem. Czaisz? Bo są za wolne i za bardzo rzucają się w oczy… A na takiej, dajmy na to, Haiti czy na takiej, dajmy na to PLASK, Kubie nie została już ani jedna żaglówka z masztem. – Przekrzywił głowę na bok i odwrócił ją PLASK, żeby zawołać przez ramię: – Co nie, Nestor? – „Nestouł” – Na Kubie PLASK nie mają już masztów. Co nie? Powiedz, że nie mają, Nestor. – „Nestouł”.

To zirytowało Nestora – mało tego, wkurwiło go. Po pierwsze miał na imię Nestor, a nie „Nestouł”. „Nestouł” brzmiał prawie jak „matoł”, a te matoły z pewnością nigdy nie słyszały o królu Nestorze, który na starość wsławił się w wojnie trojańskiej. Ten matoł McCorkle uważa, że to zabawne, gdy zwraca się do niego jak do sześcioletniego bambusa. „Powiedz, że nie mają, Nestouł”. Taki żart, co nie? Żart, który zakłada, że urodzony w Stanach Zjednoczonych potomek kubańskich imigrantów, taki jak „Nestouł”, zna się na żaglówkach z masztami, które są albo których nie ma na Kubie. Żart ten pokazuje, co tak naprawdę myślą o Kubańczykach. „Wciąż uważają nas za »obcych«. Minęło już tyle czasu, a oni wciąż nic nie rozumieją. Jeśli w Miami są jeszcze jacyś »obcy«, to oni do nich należą! Blond matoły z tym swoim »Nestouł«!”.

– Skąd mam wiedzieć? – Słyszy własną odpowiedź. – Nigdy PLASK nie byłem na Kubie. Nigdy PLASK nie widziałem Kuby na oczy.

Chwila, chwila… Zaraz, zaraz… z miejsca i od razu wie, co poszło nie tak. Wie, zanim sens tego: „Skąd mam wiedzieć?” objawił mu się w głowie i zawisł w powietrzu niczym jakiś trujący opar. I to „nigdy”! Powtórzone dwa razy! Tak samo jak „Kuba”. Tak lekceważąco! Tak protekcjonalnie! Jak w reprymendzie. Był bezczelny do granic. Równie dobrze mógłby rzucić sierżantowi w twarz, że jest blond matołem. Nawet nie starał się ukryć własnej irytacji. Gdyby choć dodał „sierżancie”! „Skąd mam wiedzieć, sierżancie?”. „Sierżant” dałby mu jeszcze cień szansy w starciu z sierżantem. McCorkle jest mniejszością, ale wyższą rangą! Wystarczy, że złoży jeden niepochlebny raport i Nestor Camacho oblewa okres próbny i wylatuje jak z procy! Szybko! Trzeba to naprawić! Trzeba dorzucić natychmiast „sierżanta”! Albo dwóch „sierżantów”. „Sierżancie” i „sierżancie”! Ale nie da rady… już za późno… minęły dwie albo trzy nieskończenie długie sekundy. Jedyne, co mu pozostało, to oprzeć się mocniej o drążek podpórkowy i wstrzymać oddech…

Dwaj blond americanos milczą jak zaklęci. Nestor boleśnie zdaje sobie sprawę, że jego serce PLASK łomocze pod koszulką polo. Dla zabicia czasu dla zabicia czasu – co z tego co z tego – wpatruje się PLASK w widok centrum Miami, górujący nad nimi coraz wyraźniej, a łódź ratunkowa omija coraz więcej „lulek” i „luleczek” – jak gliniarze nazywają jachty wycieczkowe, pływające bez celu po zatoce, pełne tępych, opalających się PLASK grubych, gołych, wysmarowanych kremami z trzydziestoma filtrami UV cywilów – omija je szerokim łukiem, a lulki PLASK zostają z tyłu.

Jezu Chryste! Nestor o mało nie pada trupem. Bo z miejsca PLASK, w którym stoi, tuż za fotelem dowódcy, widzi, jak sierżant McCorkle unosi kciuk. A teraz PLASK wskazuje nim przez ramię Nestora i nie odwracając głowy, nie przerywając obserwacji przedpola, mówi do policjanta Kite’a:

– Skąd on PLASK ma wiedzieć, Lonnie. Nigdy, kurwa, nie był na Kubie. Nigdy, kurwa, nie widział jej na oczy. PLASK. No to… skąd on… kurwa… ma wiedzieć.

Lonnie Kite nie odpowiada. Chce prawdopodobnie – tak jak Nestor – przekonać się… do czego to doprowadzi… co z tego wyniknie… a centrum Miami wznosi się… i wznosi. A oto i PLASK jedyna w swoim rodzaju Rickenbacker Causeway, przecinająca zatokę od śródmieścia do Key Biscayne.

– Okay, Nestouł – mówi McCorkle, wciąż pokazując Nestorowi swoją potylicę. – Skąd masz wiedzieć cokolwiek. Ale w takim razie PLASK powiedz nam, co wiesz, Nestouł. Co ty na to? Oświeć nas. Powiedz nam PLASK wszystko, co wiesz…

„Teraz wpakuj »sierżanta« tam, gdzie jego miejsce”.

– Ależ sierżancie, nie o to PLASK mi się rozchodziło…

– A wiesz chociaż, jaki dzisiaj jest dzień? PLASK.

– Dzień?

– Taa, Nestouł. Bo to szczególny dzień. A wiesz dlaczego? Wiesz, dlaczego ten dzień jest szczególny, Nestouł? PLASK.

Nestor wiedział, że wielki gruby blond americano leci sobie z nim w chuja – a wielki gruby blond americano wiedział, że Nestor wie – ale on, Nestor, bał się zdradzić czymkolwiek PLASK, że o tym wie, ponieważ wiedział również, że wielki gruby jasnowłosy americano podpuszcza go, żeby zaczął się wymądrzać, a wtedy go ukrzyżuje.

Długa chwila milczenia, po której Nestor PLASK zdobywa się na najbardziej prostoduszne stwierdzenie, na jakie jest się w stanie zdobyć.

– Bo to piątek?

– To wszystko, Nestouł? Piątek? Nic więcej nie wiesz o tym PLASK piątku?

– Ja, sierżancie…

Głos sierżanta McCorkle przerywa Nestorowi w pół słowa.

– W ten piątek, Nestouł, przypadają jebane urodziny jebanego José Martíego! PLASK. Tak właśnie jest, Camacho! Dlaczego o tym nie wiesz?

Nestora palą policzki. Z wściekłości i poniżenia. „»Jebanego José Martíego!«, powiedział! Jak on śmie! José Martí to największy kubański bohater! Nasz Wyzwoliciel! Nasz Oswobodziciel! Nasz Wybawca! »Jebane urodziny«, powiedział! Zniewaga dodana do zniewagi! A do tego jeszcze »Camacho«, żeby zniewagi trafiły »Nestouła« prosto między oczy. A dziś wcale nie przypadają urodziny José Martíego! Urodziny José Martíego przypadają w styczniu! Ale nie ośmielę się z nim polemizować…”.

Lonnie Kite pyta:

– Skąd pan o tym wie, sierżancie?

– O czym?

– No o tym, że dzisiaj są PLASK urodziny José Martíego?

– Uważałem na zajęciach w szkole.

– Taa? W jakiej, sierżancie?

– Studiowałem PLASK zaocznie w Miami Dade. Przez dwa lata. I mam dyplom.

– Taa?

– No TAA! – odpowiedział sierżant McCorkle. – A teraz PLASK składam papiery do EGU. Bo chcę zrobić magistra. Na nic mnie się to nie przyda, czaisz, skoro jestem gliniarzem, ale chcę. Może jakbym był Kanadyjczykiem, to do czegoś bym z tym doszedł. Ale PLASK nie jestem.

„Kanadyjczykiem?”.

– Pan posłucha, sierżancie… – zaczął ciemnoblond funkcjonariusz Kite – …nie że tego… chciałbym pana zniechęcać… ale mówią PLASK, że w EGU więcej niż połowa to Kanadyjczycy… znaczy się studenci, bo PLASK o profesorach nic nie wiem.

„Kanadyjczycy… Kanadyjczycy!”.

– Nie może być gorzej niż w departamencie… – Sierżant przerwał nagle swój wywód. Nie odrywając dłoni od sterów, opuścił głowę i wysunął brodę do przodu. – Kurwa mać! Patrz PLASK się! Widzisz groblę? I widzisz, co się dzieje na moście?

Nestor nie miał pojęcia, o czym sierżant mówi. Stał z tyłu kokpitu, nie mógł widzieć tego, co się dzieje na moście.

W tej samej chwili przez radio i szumy przebiła się baza.

– Pięć, jeden, sześć, zero, dziewięć… Pięć, jeden, sześć, zero, dziewięć… Twoja PLASK Q,T,H? Potrzebują cię jak najszybciej. Cztery trzy raportuje, że mają tam bandę tontos. Wysiedli z samochodów i prują mordy PLASK do tego na maszcie, używając słów uznawanych powszechnie za wulgarne. Ruch na moście PLASK stoi w obu kierunkach. Q,K,T?

Lonnie Kite przyjął to od pięć, jeden, sześć, zero, dziewięć i dodał:

– Q,T,H. Właśnie PLASK minęliśmy Brickell, płyniemy prosto na groblę. Widzimy żagle, widzimy coś na szczycie PLASK masztu, widzimy zamieszanie na moście. Będziemy na miejscu za… eeee… sześćdziesiąt PLASK sekund. Q,K,T.

– Q,L,Y – odpowiedziała baza. – Cztery trzy chce mieć gościa na dole i daleko od mostu MIGIEM.

„Kanadyjczycy!”. Kanadyjczycy z całą pewnością nie mogli stanowić więcej niż połowy studentów EGU – Everglades Global University – natomiast Kubańczycy z całą pewnością mogli! Na tym polegał ten niezbyt wyrafinowany szyfr americanos! Byli tak głupi, że uważali, że trzeba być geniuszem, by się domyślić! Przekopywał pamięć podręczną, by przypomnieć sobie, w jakim kontekście używali niedawno terminu „Kanadyjczycy”. I „paździerze”! Czy „paździerze” to także Kubańczycy? „Czy to obelga, jeśli americano mówi o Kubańczyku »Kanadyjczyk« w twojej obecności? Wszystko aż się w człowieku gotuje, gotuje, gotuje… ale weź się w garść!”. Kubańczyk, Kanadyjczyk, paździerz? Jakie to ma znaczenie? Jedyne, co miało znaczenie, to że sierżant poczuł się tak urażony, że uciekł się do sarkazmu, że wydobywał go z siebie całymi tonami… nie tylko zresztą sarkazm, ale i jad, jak w tym „»jebany José Martí!”. A po co? By sprowokować Nestora do jawnej niesubordynacji, a potem wywalić go na zbity pysk z tej elitarnej jednostki, Morskiego Patrolu, i posłać go na samo dno… albo nawet usunąć z policji! Wypierdzielić! Wykopać! Wystarczy tylko, że doprowadzi do niesubordynowanej konfrontacji z przełożonym podczas wykonywania obowiązków służbowych, w kluczowym momencie akcji, w chwili gdy cały Departament Policji czeka, aż zdejmą jakiegoś kretyna z masztu u wejścia do Biscayne Bay! I to byłby jego koniec! Absolutny! Z Magdaleną też! Magdalena! I tak zachowuje się już dosyć dziwnie, jest coraz bardziej odległa, obca… A gdyby został śmieciem, usuniętym za niesubordynację z sił policyjnych, pognębionym na zawsze… Szkoda gadać!

Sierżant zmniejszał gaz. PLASKi stały się mniej gwałtowne i mniej częste, kiedy zbliżali się do wielkiego białego żaglowca. Podchodzili do niego od rufy.

Funkcjonariusz Lonnie Kite pochylił się nad deską rozdzielczą i zadarł głowę.

– Jezu Chryste, sierżancie, co za maszty… W życiu nie widziałem takich masztów. Sięgają do jebanego przęsła. A średnia wysokość prześwitu pod tym skurwiałym mostem wynosi osiemdziesiąt kurewskich stóp! Osiemdziesiąt i dwie!

Sierżant, zajęty podpływaniem łodzią ratunkową do burty żaglowca, nie podniósł nawet głowy.

– To szkuner, Lonnie. Słyszałeś kiedyś o wielkich żaglowcach?

– Taa… Chyba taa, sierżancie. Chyba słyszałem.

– Budowali je, żeby szybko pływały. W dziewiętnastym wieku. I dlatego mają takie wysokie maszty. Żeby żagle miały jak największą powierzchnię. Kiedyś ścigali się nimi do upadłego, bo to były statki handlowe i rybackie, a w portach albo na łowiskach czekały łupy. Założę się, że te maszty są tak długie jak kadłub.

– Skąd pan to wszystko wie, sierżancie? O szkunerach? Nigdy nie widziałem takiego szkunera na tych wodach. Nigdy!

– Uważałem na zajęciach…

– …w szkole! – dokończył Lonnie Kite. – No ta, prawie zapomniałem… – Podniósł rękę i wskazał do góry. – Niech mnie cholera! Siedzi tam! Ten gościu na maszcie! Na samym szczycie tego pierwszego masztu! Myślałem, że to jakaś szmata, brudne gacie czy co… Pan popatrzy, sierżancie! Jest prawie tak wysoko jak ci tontos na moście! Cholera, chyba coś do siebie krzyczą…

Nestor nic nie widział, a żaden z nich nie słyszał, co krzyczą na moście, gdyż kokpit łodzi ratunkowej był dźwiękoszczelny.

Sierżant zwolnił zupełnie manetkę przepustnicy i dryfował bokiem pod burtę szkunera. Zatrzymali się zaledwie kilka cali od niej.

– Lonnie – odezwał się sierżant – przekazuję ci stery. – Kiedy podniósł się z fotela, spojrzał na Nestora, jakby widział go po raz pierwszy w życiu. – Okay, Camacho, zrób coś pożytecznego. Otwórz ten jebany właz!

Nestor wpatrywał się w sierżanta z panicznym wręcz przerażeniem. W głębi duszy odmawiał modlitwę: „Dobry Wszechpotężny Boże, błagam Cię na wszystkie świętości: nie pozwól mi tego spierdolić”…

„Właz” to były dźwiękoszczelne, podwójnie przeszklone, przesuwne drzwi z boku budy kokpitu, prowadzące na pokład. Nagle cały wszechświat Nestora skurczył się do rozmiarów tych drzwi i olimpijskiego sprawdzianu ich otwarcia z maksymalną siłą, maksymalną szybkością, przy zachowaniu maksymalnego opanowania… Teraz! Natychmiast!… „Dobry Wszechpotężny Boże, błagam Cię na wszystkie świętości…”, zaintonował…

Udało mu się! Udało mu się! Zrobił to jednym płynnym potężnym szarpnięciem tygrysa…! Co zrobił? Odsunął! Otworzył przesuwne drzwi na oścież! Niczego nie spierdolił!

Na zewnątrz… zgiełk! Wrzawa spadała z góry i odbijała się o dźwiękoszczelny kokpit – wrzawa i skwar. Chryste, co za spiekota na tym pokładzie! Parząca! Zabójcza! Mordercza! Tylko wiatr od strony zatoki sprawiał, że dawała się znieść. Wiatr dmący z taką siłą, że słyszało się jego poświst oraz CHLUP fal uderzających w kadłub szkunera i KLAP wielkich żagli na dwóch masztach – furkoczący KLAP, wydymający żagle w chmury o nienaturalnie białej jasności za sprawą letniego słońca Miami! Nestor zerknął ku ognistej kuli – wypalającej samą siebie – lecz choć miał na nosie superciemne, przeciwsłoneczne okulary, nie podjął drugiej próby spojrzenia na ten piekielny soluks, który teraz zajmował całe niebo. Ale wszystko to było niczym w porównaniu ze SZTORMEM ludzkich głosów. Krzyków! Nawoływań! Przekleństw! Pohukiwań! Próśb! Gróźb! Gwizdów! – przeraźliwym wyciem i zgrzytaniem zębami dobrą milę od brzegu, na środku Biscayne Bay!

Sierżant wyłonił się z budy kokpitu, nawet nie spojrzawszy na funkcjonariusza Camacho. Ale opuszczając pokład, machnął przyciśniętą do boku ręką, przywołując Nestora. Przywołując go? Nestor ruszył za nim jak posłuszny pies.

Sierżant i jego pies znaleźli się na pokładzie szkunera. A raczej w domu wariatów udającym pokład szkunera. Pasażerowie żaglowca – jeśli osobnicy ci istotnie byli pasażerami – wychylali się przez burtę, gestykulowali i jazgotali do Nestora i sierżanta… americanos… cała chmara… jasnobrązowych i jasnych włosów… a połowa z nich należała do dziewcząt… prawie zupełnie gołych! Burza blond fryzur! Do tego cienkie paseczki bikini, które nawet nie zakrywały wzgórka Wenery…! staniki składające się z dwóch trójkącików, ledwie zasłaniających sutki, a cała reszta wylewała się po obu stronach na zewnątrz – kusząco. Chcesz więcej? Nestor nie chciał. W tej chwili zupełnie nie interesował się podrywaniem lubricas americanas. Rozpływały się w jego modlitwie. „Dobry Wszechpotężny Boże, błagam Cię na wszystkie świętości: nie pozwól mi tego… spierdolić!”.

Sierżant pomaszerował prosto do fokmasztu. Nestor pomaszerował prosto do fokmasztu. Sierżant zadarł głowę. Nestor zadarł głowę. Sierżant przyjrzał się grzędzie tajemniczego mężczyzny na szczycie fokmasztu. Nestor przyjrzał się grzędzie tajemniczego mężczyzny na szczycie fokmasztu – plamce na tle kopuły morderczego soluksu, czarnej grudce na wysokości siedmiu albo ośmiu pięter ponad pokładem. Z nieba spływała wrzawa schrypniętych wrzasków i kakofonia oszalałych klaksonów. Sierżant znów zadarł głowę. Nestor znów zadarł głowę. Obaj policjanci musieli odchylić głowy maksymalnie do tyłu, by dojrzeć tych, którzy wszczynali hałas. Mordercze zadanie – to zadzieranie głowy, by dojrzeć, co się dzieje na najwyższym przęśle mostu… Przez balustrady wychylał się wściekły tłum, ustawiony w rzędach – dwóch… trzech… Bóg jeden wie w ilu… Ludzie ci znajdowali się tak wysoko, że ich głowy wyglądały jak jajka. Nawet Nestor, chroniący oczy za najciemniejszymi szkłami, nie mógł patrzeć na nich dłużej niż przez chwilę. Czuł się jak pod ośmio-, dziewięciopiętrowym wieżowcem z rozwrzeszczanym tłumem na dachu, w oślepiającym słońcu. A na samej górze – praktycznie na wysokości krzykaczy, praktycznie tak samo daleko, jak byli oni od pokładu – wisiał człowiek. Sierżant obserwował go niemal pionowo z dołu. Nestor obserwował go niemal pionowo z dołu. Osłaniając oczy dłońmi, stwierdzili, że faktycznie przypomina brudne gacie – dokładnie tak jak to ujął Lonnie Kite… Nie, nawet gorzej, bo przypominał brudne obesrane gacie. Ściekała z niego woda. Z ubrania, z torsu, nawet z czarnych włosów… o ile mogli je dojrzeć… Cała jego postać miała taką samą niewyżętą, szlamowatą, szaroburą barwę, jakby wypełzł właśnie z szamba. Jego wyglądu nie poprawiał fakt, że spazmatycznie rzucał głową, zadzierając ją raz po raz w stronę ludzi na moście, wyciągając ku nim powyginane ręce, dłonie układające się w kształt kielicha… Swoją drogą, jak on się trzyma na tym maszcie bez rąk? Ahaaaa… Znalazł sobie uprząż… ma siodełko… Ale przede wszystkim, jak on tam wlazł!

– Panie policjancie! Panie policjancie!

Przed sierżantem McCorkle stanął wielki, niespełna trzydziestoletni, niedołęgowaty luluś, raz po raz wskazujący palcem na maszt. W jego oczach kryło się przerażenie, a gadał tak szybko, że słowo goniło słowo, słowo gubiło słowo, słowo potykało się o słowo, koziołkowało, odbijało się rykoszetem i padało bez życia, bez sensu.

– Nie wiemy skąd on tam wysoko tu z dołu, panie policjancie, nigdy go nie znałem nigdy przedtem nie widziałem go jak pan wie tłum tam wysoko co oni że on taki zły że chcą zaatakować żaglowiec a sam ten maszt jakby zniszczyli to kosztuje fortunę sam pan wie tylko tego mi trzeba…

Goguś był miękki – wystarczyło na niego popatrzeć – ale w bardzo luksusowy sposób, stwierdził natychmiast Nestor. Miał mocne szczęki, lecz tak gładkie i maślane, że przypominały krem budyniowy polewany karmelem. Miał też brzuch – brzuch tworzący idealną parabolę od mostka do podbrzusza, brzuch niezrównany wśród Próżniaczej Młodzieży, brzuch będący niewątpliwie dziełem najdroższego, najczulszego i najbardziej wyrafinowanego szefa kuchni na świecie. Ten idealnie paraboliczny łuk kałduna opinała jabłkowozielona koszulka, bawełniana, owszem, ale z bawełny tak delikatnej i tak nowiutka, że aż lśniła jabłkowozielonym połyskiem, jednym słowem, gość ten był zwykłą cipą, cipą, z której lały się potoki cipowatych słów, świadczących o cipowatym usposobieniu i podszytych strachem.

– …jebany kretyn mnie zaskarży i jestem ujebany. Odpowiedzialny frajer, którego się skarży, to ja. Oszalały maniak, co go nigdy na oczy nie widziałem, wybiera mnie…!

Sierżant uniósł obie ręce na wysokość piersi, dłońmi do góry, nakazując lulusiowi gestem, by się cofnął.

– Powoli! To pańska łódka?

– Tak! I ja jestem…

– Chwileczkę! Jak się pan nazywa?

– Jonathan. Chodzi o to, że jakby kiedy tylko…

– Ma pan, jakby, nazwisko?

Wielka niedołęgowata cipa popatrzyła na sierżanta takim wzrokiem, jakby sierżant postradał rozum. A potem odpowiedziała: „Krin?” – co zabrzmiało jak pytanie: „K, R, I, N?”. Będąc przedstawicielem pierwszego pokolenia, które obywa się bez nazwisk, nie wiedział, czy dobrze zapamiętał ten archaiczny twór.

– Okay, Jonathan, powiedz mi… – sierżant opuścił dłonie w kierunku pokładu i wykonał nimi trzy uspokajające pompki, jakby chciał powiedzieć: „Tylko spokojnie i bez nerw…” – …jak on się tam dostał?

Okazało się, że ten stateczny, idealnie stateczny młody człowiek zaprosił przyjaciół na rejs po Biscayne Bay, do domu i przystani znajomego na uginającym się od celebrytów nabrzeżu w enklawie o stosownej nazwie Star Island. Nie widział powodu, by opuszczać mierzący siedemdziesiąt pięć stóp fokmaszt szkunera pod mostem o prześwicie mierzącym osiemdziesiąt dwie stopy… tyle że kiedy zbliżyli się do grobli, wszystko przestało wyglądać tak różowo i zaczęło wyglądać niebezpiecznie, bo wiał silny wiatr, który wzburzył wody zatoki, a fale były tak wysokie, że szkunerem kołysało nieco. Więc rzucili kotwicę sześćdziesiąt stóp od mostu i udali się całą ósemką na dziób, by przyjrzeć się sytuacji.

W pewnym momencie jeden z nich odwrócił się i powiedział: „Hej, Jonathan, jakiś gość wszedł na pokład! Właśnie się wspiął po trapie!”. Ich oczom ukazał się chudy, żylasty, ociekający wodą, brudny człowieczek, który stał i dyszał ciężko… bezdomny, pomyśleli. Wspiął się jakimś cudem po trapie na rufie, używanym do schodzenia do wody i wchodzenia z powrotem na pokład. Stał nieruchomo, ociekając wodą, na pokładzie rufowym i wpatrywał się w nich. Ruszył ku nim powoli, ostrożnie, chwytając łapczywie powietrze, a wtedy Jonathan, jako armator i kapitan statku, krzyknął do niego: „Hej, chwila, co ty tu, do cholery, robisz?”. Mężczyzna przystanął, zaczął gestykulować, unosząc dłonie, i jazgotać – między haustami powietrza – w języku, który brzmiał jak hiszpański. Jonathan zachował się stanowczo. „Wypad!” – wrzasnął. – Idź stąd! Wypierdalaj!”. Wydał człowieczkowi mnóstwo nieprzyjemnych poleceń. Na to włóczęga, za jakiego wszyscy go uważali, zaczął biec na uginających się nogach, potykając się, chwiejąc, lecz nie w stronę przeciwną, ale prosto na nich. Dziewczyny piszczały. Włóczęga wyglądał jak mokry szczur. Mokra grzywka zasłaniała mu połowę twarzy. Wytrzeszczał oczy, aż niemal wychodziły mu z orbit. Otwierał szeroko usta – może dlatego, że wciąż brakowało mu tchu, co nie zmienia faktu, że obnażał zęby. Wyglądał psychotycznie. Chłopcy rozdarli się jak jeden mąż i wymachiwali rękami, tnąc nimi powietrze na skos, jak sędziowie piłkarscy, którzy nie uznają zdobytego gola. Włóczęga biegł dalej i znalazł się zaledwie kilka jardów od nich. Dziewczyny już nie piszczą – wrzeszczą podobnie jak chłopaki, od czego zrobiło się wielkie zamieszanie, wszyscy wrzeszczą tak głośno, że zaczyna brakować im tchu, wymachują podniesionymi rękami, a włóczęga zmienia kierunek i pędzi do fokmasztu, i wspina się po nim na sam szczyt.

– Chwileczkę – mówi sierżant McCorkle. – Cofnijmy się na sekundę. Więc facet jest na pokładzie rufowym i biegnie przez cały pokład aż tutaj. I nikt go nie zatrzymał? Nikt nie starał się go zatrzymać?

Jonathan odwrócił wzrok, wziął głęboki oddech i odparł:

– No… chodzi o to, że… on wyglądał jak psychopata. Rozumie pan? I mógł mieć broń, rozumie pan? Rewolwer, nóż? Skąd mieliśmy wiedzieć…

– Rozumiem – rzekł sierżant. – Wyglądał jak psychopata i podejrzewaliście, że jest uzbrojony, nie mieliście pewności, że nie jest, więc nie próbowaliście go zatrzymać; nikt nie próbował go zatrzymać. – Brzmiało to nie jak pytanie, ale jak mnemotechniczna recytacja w formie śmiertelnie poważnego szyderstwa, tak uwielbianego przez gliniarzy.

– Eeee… no tak – odpowiedział wielki Próżniaczy Młodzieniec.

– Jak wspiął się na maszt? – zapytał sierżant. – Podobno brakowało mu tchu.

– Do masztu przymocowana jest lina i uprząż, a na szczycie są bloczki. Siada się na siodełku i prosi kogoś o wciągnięcie liną na samą górę.

Sierżant McCorkle wskazał ręką szczyt masztu.

– A kto wciągnął tego dżentelmena?

– No, on… można samemu wciągnąć się liną, jeśli zajdzie taka potrzeba.

– To musiało trwać dobrą chwilę – stwierdził sierżant. – Próbowaliście go powstrzymać? Czy ktoś próbował go powstrzymać?

– No… jak już mówiłem, on wyglądał…

– …wyglądał jak psychopata – dokończył zdanie sierżant McCorkle. – I nie mieliście pewności, że nie jest uzbrojony. – Kiwał głową w górę i w dół w klasycznym pokazie policyjnego szyderstwa, uchodzącego za policyjną empatię.

A potem zerknął na Nestora, unosząc charakterystycznie brew, co oznaczało ni mniej, ni więcej, tylko: „Ale cipy, nie?”.

Co za rozkosz! W tej konkretnej chwili to zerknięcie było dla Nestora ekwiwalentem medalu za odwagę. Sierżant przyjął go w poczet mężnego policyjnego bractwa! A Nestor przestał być zaledwie próbnym majtkiem Morskiego Patrolu pałętającym się niepotrzebnie pod nogami.

Baza nadaje… „Mężczyzna utrzymuje, że jest antycastrowskim dysydentem… Na moście zgromadzili się Kubańczycy domagający się przyznania mu azylu. Teraz to bez znaczenia. Teraz musicie go stamtąd zdjąć. Mamy osiem zablokowanych pasów ruchu na grobli. Wszystko stoi. Jaki macie plan? Q,K,T”.

Tylko tyle było im trzeba. Każdemu gliniarzowi w Miami, a szczególnie takiemu jak Nestor czy sierżant, komunikat ten wystarczał, by wyjaśnić obecność… maniaka na maszcie. Nie ulegało wątpliwości, że kubańscy przemytnicy przeszmuglowali go aż tutaj, na wody Biscayne Bay, na pokładzie jakiejś szybkiej jednostki pływającej, na przykład „cygarniczki”, która na pełnym morzu rozwija szybkość siedemdziesięciu mil na godzinę, po czym wyrzucili go – albo wrzucili – do morza przy brzegu, zawrócili i pognali z powrotem na Kubę. Za tę usługę zapłacił prawdopodobnie nie mniej niż pięć tysięcy dolarów… a mówimy o kraju, w którym średnia miesięczna pensja lekarza nie przekracza trzystu dolarów. W ten sposób znalazł się w zatoce. Płynie… i co widzi? Widzi przed sobą trap na rufie szkunera. Więc wspina się po nim, uważając zapewne, że żaglowiec stoi zacumowany – bo przecież nie płynie – i że zejdzie z niego na nabrzeże albo dopłynie na nim do mostu. Kubańczykowi to wystarczy – wystarczy, że postawi stopę na amerykańskiej ziemi albo na jakiejkolwiek konstrukcji sięgającej w morze z amerykańskiej ziemi, takiej jak most, i dostaje azyl… Każdy Kubańczyk… Żadni inni uchodźcy nie cieszą się takim przywilejem. Ameryka przyznała ten najbardziej uprzywilejowany status tylko Kubańczykom. Jeśli kubański uchodźca postawi stopę na amerykańskiej ziemi (albo konstrukcji), zostaje zakwalifikowany jako „sucha stopa” i jest bezpieczny. Jeżeli natomiast zostanie zatrzymany na wodzie lub w wodzie, grozi mu odesłanie z powrotem na Kubę, o ile nie zdoła przekonać śledczych Straży Przybrzeżnej, że jego życie znajdzie się w „rzeczywistym niebezpieczeństwie” – choćby takim, jak komunistyczne prześladowania – gdyby go odesłano. Mężczyzna na maszcie wyszedł z wody, ale znalazł się na pokładzie żaglowca. Zatem w chwili przybycia Nestora i sierżanta jest ciągle, technicznie rzecz ujmując, „w wodzie”, wskutek czego klasyfikuje się go jako „mokrą stopę”. Mokre stopy mają pecha. Straż Przybrzeżna zabiera je do Guantánamo, skąd, mówiąc najogólniej, wypuszcza się je do lasu jak niechciane domowe zwierzątka.

Ale w tej chwili najwyższe dowództwo policji nie zajmuje się takimi duperelami. Zupełnie go nie obchodzi, czy maniak na maszcie jest mokrą, czy suchą stopą, kubańskim dysydentem czy zagubionym mongolskim pasterzem. Jedyne, co interesuje najwyższe dowództwo w tej chwili, to zdjęcie go z masztu – natychmiast! – i przywrócenie normalnego ruchu kołowego na moście.

Sierżant zapatrzył się w dal, wbił wzrok w jakiś… wyobrażony punkt w połowie dystansu do dali. Trwał w takiej pozie, zda się, przez całą wieczność.

– Okay – powiedział wreszcie, przenosząc wzrok na Nestora. – Myślisz, że wejdziesz na ten maszt, Camacho? Gość nie mówi po angielsku. Ale ciebie zrozumie. Powiedz mu, że nie chcemy go aresztować ani odesłać na Kubę. Chcemy tylko, żeby zlazł z góry, bo może spaść i skręcić sobie kark. I dopiero wtedy dobiorą mi się do dupy.

To prawda. Departament otwarcie poinstruował policjantów, że nie powinni mieszać się w sprawy nielegalnej imigracji. Nielegalna imigracja jest problemem rządu federalnego, celników z ICE, agentów z FBI i strażników ze Straży Przybrzeżnej. Oraz… Nestora Camacho, który musi wspiąć się na fokmaszt i przekonać tego nieszczęsnego, chudego, spanikowanego Kubańczyka, żeby zszedł z nim, do cholery, na dół.

– Więc co… dasz radę, Camacho?

Jedyne możliwe odpowiedzi na dwa pytania zadane przez sierżanta brzmiały „nie” i „nie”. Ale jedyne dopuszczalne odpowiedzi brzmiały „tak” i „tak”. Czy byłby, na ten przykład, w stanie odpowiedzieć sierżantowi w taki oto sposób: „No, wie pan, sierżancie, w zasadzie nie mówię po hiszpańsku… To znaczy mówię, ale nie tak dobrze, żeby kogoś do czegoś przekonać”. Pod tym względem Nestor nie różnił się niczym od urodzonych w Ameryce potomków kubańskich imigrantów. Rozumiał hiszpański, bo w domu mówiło się tylko po hiszpańsku. Ale w szkole, mimo całej tej gadaniny o dwujęzyczności, praktycznie każdy posługiwał się jedynie angielskim. Co prawda w mieście nadawało więcej hiszpańskojęzycznych niż angielskich stacji radiowych i telewizyjnych, ale najlepsze programy produkowano po angielsku. Najlepsze filmy, blogi (i najlepszą pornografię w sieci), najlepsze gry, muzykę, najnowsze iPhone’y, BlackBerry, Androidy i klawiatury – wszystko to tworzono z myślą o anglojęzycznym użytkowniku. Jeśli nie znało się angielskiego, nie używało angielskiego i nie myślało po angielsku – co z kolei wymaga znajomości potocznej amerykańskiej angielszczyzny na poziomie pierwszego lepszego Anglo – człowiek bardzo szybko czuł się… gdzieś tam… jak kaleka. A potem, zanim się zorientował – a świadomość tego faktu pojawiała się nagle i niespodziewanie – mówił po hiszpańsku jak szóstoklasista. Ta najoczywistsza oczywistość przemknęła teraz przez głowę Nestora. Ale jak ma ją wytłumaczyć tym dwóm americanos? Zabrzmi jak zupełny lamer, a może nawet tchórz! Może brakuje mu odwagi, żeby podjąć się takiego zadania? Czy ma im powiedzieć: „Ojej, nie wiem nawet, czy zdołam wspiąć się na ten maszt”.

To zwyczajnie niemożliwe. Jedyna opcja, jaką miał, sprowadzała się do tego, by… zrobić to i zwyciężyć… albo zrobić to i… spłonąć, skręciwszy uprzednio kark. Sytuację pogarszało nieprzewidywalne zachowanie tłumu na moście. Wygwizdywali go! Od czasu wejścia sierżanta i Nestora na pokład szkunera tłum stawał się coraz głośniejszy, coraz bardziej wulgarny, wrogi i rozkrzyczany. Od czasu do czasu Nestor wyłapywał pojedyncze okrzyki:

¡Libertad!

¡Traidor!

¡Commierda, hijo de putta!

Kiedy tylko zacznie się wspinać po tym maszcie, dadzą mu popalić – bo przecież sam jest Kubańczykiem! Zorientują się raz-dwa, nie ma co… Nie wygra z nimi za żadne skarby! Z drugiej strony… zrobił sobie przerwę na lunch… wpatrując się w mężczyznę na maszcie niewidzącym wzrokiem… I przeżył objawienie, które przyjęło postać pytania: „Cóż to jest wina?”. Wina jest jak opar, a opary rozwiewa wiatr, który nie zdoła rozwiać pierwszorzędnego policjanta. Bo pierwszorzędny policjant, gdy wbije zęby w sprawę, staje się nieustępliwy jak pies. Brak aprobaty tłumu, składającego się z jego ziomków, jest niczym w porównaniu z brakiem aprobaty ze strony niebieskookiego, jasnowłosego americano, sierżanta McCorkle, który jednym raportem mógł posłać Nestora na dno…

…i na którego spojrzał teraz odważnie, i oznajmił:

– Zrobię to, sierżancie.

Słowo się rzekło, a to, czy mu się uda, czy nie, nie miało teraz większego znaczenia. Chwycił oburącz maszt. Odchylił głowę do tyłu i spojrzał prosto do góry. Wysoko… wysoko… bardzo wysoko – Chryste! Słońce parzyło go w gałki oczne, o co biega z tymi okularami! Zaczął się pocić… o co biega z tym wiatrem! Chryste, co za spiekota, zjara sobie pysk na pokładzie tego szkunera na samym środku Biscayne Bay. Mężczyzna na szczycie masztu był wielkości, barwy oraz bezkształtności brązowego jak kupa plastikowego worka na śmieci. Nieustannie rzucał się i świrował… tam wysoko. Wyrzucał do góry obie ręce – w zarysie – z dłońmi układającymi się bez wątpienia w błagalny kształt kielicha. Musiał kołysać się rozpaczliwie na tym siodełku bosmana, bo wydłużał się i kurczył, jakby krzycząc do tłumu. Chryste, ależ daleko na ten szczyt. Nestor opuścił głowę, by przyjrzeć się samemu masztowi. Na dole, tu gdzie maszt stykał się z pokładem, cholerstwo było tak szerokie jak sam Nestor w pasie. Objęcie go nogami i wspięcie się zajmie całą wieczność… cal po calu… rozpaczliwego przytulania się do siedemdziesięciostopowego masztu… to byłoby tak dręcząco powolne, tak poniżające, że lepiej o tym nie myśleć… Ale chwila! Jest lina! Talrep, za pomocą którego brązowy jak kupa chłopak wciągnął się na sam szczyt… Wisiała wzdłuż masztu i ścieliła się luźno na pokładzie. Na drugim końcu tej liny znajdował się sam nielegał, trzymający się bramstengi i siedzący w bosmańskim siodełku. „Wspinałem się po pięćdziesięciopięciostopowej linie bez używania nóg, samymi rękami – przypomniał sobie – i dałbym radę wspiąć się wyżej, gdyby u Rodrigueza w »Ññññññooooooooooooo!!! Qué Gym!« był wyższy sufit… Ale siedemdziesiąt stóp… Chryste… nie? Nie mam wyboru”. Ale teraz kontrolę przejął ośrodkowy system nerwowy. I zanim Nestor zdołał zapamiętać, co się stało, podskoczył i chwycił mocno linę, i zaczął się po niej wspinać – bez używania nóg!

Z góry spadła na niego kaskada gwizdów i wyzwisk. Prawdziwych pomyj! Gliny chcą aresztować nieszczęsnego uchodźcę na szczycie masztu i odesłać go z powrotem do Castro, i robią to przy pomocy Kubańczyka, kubańskiego zdrajcy od brudnej roboty; ale to nie docierało do siedziby uczuć wyższych, w tym sprawiedliwości, w lewej półkuli mózgu Nestora, który pozostał zafiksowany na szukaniu aprobaty u jednoosobowej publiczności – sierżanta McCorkle – oraz na „Dobry Wszechpotężny Boże, błagam Cię na wszystkie świętości: nie pozwól mi tego… spierdolić!”. Wie, że wspiął się już prawie do połowy, ręka za ręką – bez używania nóg. W tych rejonach powietrze jest wrzawą przepełnioną szaleństwem… Jezu, jego klatka piersiowa, jego ręce i plecy są bliskie omdlenia. Musi zrobić przerwę, musi się zatrzymać… ale nie ma czasu… Próbuje się rozejrzeć. Otacza go chmura białego płótna, żagle szkunera… Patrzy w dół… nie wierzy własnym oczom… Pokład jest tak daleko… Musiał się wspiąć wyżej niż do połowy masztu… pokonał czterdzieści, czterdzieści pięć stóp. Głowy na pokładzie zadarte do góry, ku niemu… jakie małe… Próbuje odnaleźć wzrokiem sierżanta McCorkle… czy to on? …trudno orzec… nie poruszają wargami… może są w transie… te oblicza americanos te oblicza americanos… wpatrzone w niego. Podnosi głowę i patrzy na… twarz mężczyzny na maszcie… brudny łach jego torsu odsunął się w bok, żeby mógł spojrzeć w dół… aż za dobrze wie, co się dzieje… tłum na moście… potoki pomyj… wylewane na głowę Nestora Camacho! …co za paskudztwo!

„Gusano!”.

„Zasrana traidor śfiiinia!”.

O tak, brudne obesrane gacie na szczycie masztu wiedzą, aż za dobrze. Za każdym razem, kiedy prześladowca chwyta wyżej linę, brudne obesrane gacie czują szarpnięcie siodełka. Fok i spinaker zaczynają KLAP KLAP KLAPAĆ na wietrze… chmury płótna rozsuwają się na chwilę… O, są tam… ci z tego tłumu na moście… Chryste! Nie są już tak wysoko jak przedtem… mieli głowy jak jajka… teraz jajka zamieniły się w kantalupy… wielką plugawą galerię wykrzywionych ludzkich gąb… gąb moich ziomków… którzy mnie znienawidzą…! Jestem przeklęty, jeśli to zrobię, i jestem przeklęty, jeśli tego nie zrobię, przelatuje mu błyskawicznie przez ośrodkowy układ nerwowy… Zdegradowany do krawężnika… albo gorzej… jeśli nie zrobię. O kurwa! Co tak błyska? Obiektyw kamery telewizyjnej… i… kurwa…! jeszcze jeden… i… kurwa…! kolejny z tamtej strony. „Dobry Boże, zaklinam Cię…”. Strach uderza go niczym potężny adrenalinowy kop… „Nie pozwól mi…”. Wciąż się wspina, ręka za ręką, bez używania nóg. Zadziera głowę. Do maniaka na maszcie zostało mu nie więcej niż dziesięć stóp! Patrzy mu prosto w oczy…! Co za pysk… jak u schwytanego w pułapkę zwierzątka… zapędzonego w róg szczura… mokry, brudny, wyczerpany… dyszy… już nie ma sił krzyczeć błagalnie o cudowne ocalenie.

„Ay, San Antonio, ayudame. San Lazaro, este conmigo”.

Teraz Nestor… musi się zatrzymać. Jest tak blisko szczytu, że słyszy błagania mężczyzny ponad wrzawą z mostu. Wplątuje nogi w linę i nieruchomieje.

– ¡Te suplico! ¡Te suplico! Błagam cię! Błagam! Nie możecie mnie odesłać! Będą mnie torturować, aż wydam wszystkich! Zabiją moją rodzinę. Zlituj się! Na moście są Kubańczycy! Błagam cię! Jeszcze jeden nie zrobi wam różnicy! Błagam cię, błagam cię! Nie wiesz, jak tam jest! Zniszczysz nie tylko mnie, ale cały ruch! Błagam cię! Błagam cię o azyl! Błagam, daj mi szansę!

Nestor znał hiszpański na tyle dobrze, by zrozumieć, co mówi ten człowiek, ale nie potrafił przywołać słów, które zdołałyby go uspokoić i skłoniłyby go do zejścia. „Rzeczywiste niebezpieczeństwo”… to jest to! Powie mu o „rzeczywistym niebezpieczeństwie”… Uchodźca taki jak on jest od razu oficjalnie przesłuchiwany przez Straż Przybrzeżną na pokładzie jednostki pływającej i jeśli uwierzą, że na Kubie zagraża mu „rzeczywiste niebezpieczeństwo”, z miejsca dostanie azyl. Tylko to słowo… „rzeczywiste”… jak, do cholery, mówi się „rzeczywiste” po hiszpańsku? Może tak samo jak po angielsku? „Rej-al”? Ale „niebezpieczeństwo”…! niebezpieczeństwo… niebezpieczeństwo… Jak brzmi, do cholery, „niebezpieczeństwo” w jego ojczystym języku! Kiedyś na pewno wiedział… O, już wie…! Słowo przemknęło mu przez głowę i znikło, nim zdążył je zapamiętać. Było w nim „z” było w nim „z” było w nim „z”… Znów je prawie miał na samym końcu języka…! No dobra, a co z tym „oficjalnym przesłuchaniem”…? Za cholerę… Ale przecież musi coś powiedzieć – cokolwiek – więc szperał w głowie, szukając słów, i wreszcie spojrzał na uchodźcę, spojrzał mu prosto w oczy i powiedział: „La historia…”. W porę ugryzł się w język! Co się z nim dzieje! Tylko tego było im obu trzeba! Słynnego cytatu z Fidela Castro! Cytatu, który wyszperał jego nieszczęsny zrozpaczony mózg.

Gwizdy, wyzwiska, wszelkie słowa uznawane za obraźliwe, przekleństwa wylewały się prosto na jego głowę z ust ludzi stłoczonych przy barierce mostu.

Uchodźca spojrzał na niego z niepokojem i zapytał: „¿Como?” – chcąc pojąć, co Nestor miał na myśli.

To wszystko doprowadzało go do szału! Wspiął się sześćdziesiąt stóp po linie, nie używając nóg, i nie potrafi się należycie wysłowić. Musi podejść bliżej. Znów zaczął się wspinać, ręka za ręką. Zerka do góry na nieszczęsnego zmokłego szczura. Jego twarz wyraża… przerażenie. Jak ma mu powiedzieć, że nie chce go aresztować? Brakuje mu słów! Więc przestaje się wspinać, wplata nogi w linę, by uwolnić prawą rękę i pokazać tamtemu jakiś uspokajający gest. Ale jaki gest? Jedyne, co mu przychodzi do głowy, to gest zwycięstwa… Rozkłada palec wskazujący i środkowy w literę V. Twarz mężczyzny, znajdująca się teraz nie dalej niż cztery stopy od Nestora, już nie wyraża przerażenia – widać na niej zgrozę! Facet zaczyna wstawać z bosmańskiego siodełka. Jezu Chryste, co on chce zrobić? Jest na szczycie mierzącego siedemdziesiąt stóp masztu i trzyma się tylko na tej cholernej uprzęży! I chce wstać! Próbuje oprzeć się nogami o obudowę mechanizmu bloczków. Wstaje z siodełka! Kuca niepewnie na obudowie, trzymając się oburącz masztu, i kołysze się wraz z nim nad wzburzonym morzem… Oczami duszy Nestor widzi najgorsze. Wspiął się siedemdziesiąt stóp po linie – ręka za ręką, bez używania nóg – tylko po to, żeby nieszczęsny uchodźca rzucił się z rozpaczy do morza, na pewną śmierć. I czyja to będzie wina? Nestora Camacho! Który zrobi z Morskiego Patrolu Departamentu Policji w Miami – ba!, z całej policji w Miami – bezwzględnych, brutalnych prześladowców, morderców bezbronnych ludzi, których jedynym grzechem jest pragnienie stanięcia suchą stopą na amerykańskiej ziemi. I kto popełni tę niewybaczalną zbrodnię? Nestor Camacho – potępione na wieki ucieleśnienie niesławy.

Dwoma wściekłymi ruchami rąk podciąga się do bosmańskiego siodełka i próbuje złapać tego szczura za nogę – choćby za stopę – ale za późno! Facet rzuca się do przodu – na pewną śmierć! Pod czaszką Nestora eksploduje ognista kula… Nie! Gość rzucił się na wantę. Chce po niej zjechać tyłem… Obejmuje ją rękami i nogami. Ten nieszczęsny wychudzony zabiedzony szarobury ściekowy szczur zaraz się zabije! Wanta… sztag biegnie pod ostrym kątem od masztu przez dziób do bukszprytu… to więcej niż sto stóp. Nestor przykuca na siodełku… Przez chwilę widzi tłum na moście. Jest teraz niemal równo z nimi… dwa, trzy, cztery, pięć rzędów głów… Rozbłyski! Rozbłyski! Rozbłyski! Rozbłyski! Pstrykają fleszami. Podskakują, żeby lepiej widzieć. To widowisko… Transparent! Mają nawet pieprzony transparent! Ale skąd…? Kiedy go zrobili? Kiedy wymalowali napis…? GLINY FIDELISTAS TRAIDORES… Nigdy nie nienawidziło go tak wielu… Zerka w dół… od czego kręci mu się w głowie… jakby stał na krawędzi dachu dziesięciopiętrowego wieżowca. Z tej wysokości woda wygląda jak arkusz stalowoszarej blachy z roztańczonymi na nim refleksami słońca. Łodzie…! Wokół szkunera stoi pełno łódek… wzięły się znikąd…! Spragnione krwi pluskwy… Na jednej z nich kolejny transparent… Czy to możliwe, że zdążyli napisać: ¡ASYLUM AHORA!…

…to trwa mgnienie… Wina! Strach! Zgroza! …te trzy: z nich zaś największa jest Wina! Nie można pozwolić, żeby bohater zabił się na ich oczach! Nestor przeskakuje z siodełka na sztag… nie da rady zjechać na rękach za tym szczurem… Instynktownie, tak jak uczono go na policyjnych treningach, przekłada ręce po linie, wymach za wymachem opuszcza się coraz niżej, nie odrywając oczu od szaroburej ściekowej zdobyczy… Jego ramiona, barki, dłonie… tortura! Rozedrze go na pół… jeszcze tylko dwa wymachy od szczura. Który jakimś cudem trzyma się na sztagu, choć kołysze go to w prawo, to w lewo… to taka mizerota… nie ma na to siły… unosi głowę, patrzy prosto na Nestora… w jego oczach jest już coś gorszego od zgrozy… rezygnacja… zupełna rezygnacja, która go dopadła… już ma dosyć! …kołysze go tak mocno na tym sztagu, że nie utrzyma się na nim dłużej… zsuwa się bokiem… zawisa na rękach… chudziutkich jak patyki… ile jeszcze wytrzyma…? To jego ostatnie chwile. Życie albo śmierć. Dla tego sukinsyna! Dla Nestora Camacho! Dopada bydlaka dwoma wymachami… i co teraz…? Jest tylko jedna możliwość. Obejmuje nogami w pasie zagłodzonego gryzonia i krzyżuje nogi w kostkach… nieszczęsny skurwysyn puszcza się wanty… i zwisa! Potężne szarpnięcie wstrząsa Nestorem… balast ponad siły! „Wyrwie mi ręce ze stawów!”. Nestor nie może uwierzyć, że ciągle trzyma się sztagu… teraz cały jest tylko bólem, począwszy od zdartych do krwi dłoni po mięsień krawiecki obu skrzyżowanych nóg… sześćdziesiąt stóp nad pokładem… musi utrzymać ten ciężar na jednej ręce, wymachując drugą, by opuścić się na wancie… to niemożliwe… ale jeśli tego nie zrobi… ¡Dios mío! …wszystko spierdoli! „Spierdoli” to mało powiedziane… Spierdoli wszystko na oczach telewizyjnych kamer…! Spierdoli wszystko na oczach tysięcy, setek tysięcy, milionów… a może i miliardów… choć wystarczy, żeby spierdolił tylko na oczach jednego… jedynego upierdliwego mierda-ustego americano, sierżanta nazwiskiem… i bingo!

¡Caliente! Caliente maleńka

W tej caja china buzuje fuego

Trzeba ci dziś Wyciora dziecino

I tera nie ma tera nie ma ten tego…

W kieszeni Nestora rozdzwonił się jebany iPhone. „Co za kurwa! Stoję jedną nogą w grobie, drugą trzymam człowieka, ratując mu dupę, spuszczając się z nim na rękach po stustopowej wancie… I NIE MAM RĄK, ŻEBY ODEBRAĆ TELEFON! Wyłączyć tę jebaną piosenkę Bulldoga… czy jej cover Pitbulla! Której tekst trafia prosto do serca…”

Wycior wie że pucujesz torpedę

Nie krzyw się nie odwalaj przypału

Wyjeb szlifa a nie będzie biedy

Wycior wie że ciągle ci mało.

…i idzie prosto do głowy, a teraz Nestorowi potrzebny jest każdy neuron, każdy dendryt, każda synapsa i całe ciało modzelowate, by skoncentrować się na tym szambie, w które wpadł. Jeśli zwali się z wysokości siedemdziesięciu stóp na pokład szkunera tylko dlatego, że sygnał dźwiękowy iPhone’a wyje…

Wszystko wie Wycior jebany!

Żebyś chciała w ręce go obie.

Weź go w jedną przyłóż do rany,

Darmo dany zabierz go sobie!

…to byłoby lepiej, żeby od razu się zabił…! Byłoby lepiej, żeby się nie ocknął wyjebany na masę w sterowanym silniczkiem szpitalnym łóżku na jakimś obrzyganym oddziale intensywnej terapii w „stanie krytycznym, lecz stabilnym”… co za hańba! Teraz… nie ma wyboru! Musi to zrobić! Trzyma się oburącz sztagu, a obunóż trzyma… co? Jakieś sto dwadzieścia funtów? …spanikowanego maleńkiego homunkulusa… Więc do roboty! Puszcza się jedną ręką wanty… już po wszystkim… już nie ma odwrotu! Wymach w dół… siła odśrodkowa… „Już po mnie!”. Wisi na jednej ręce! Co za cholera ta siła odśrodkowa… „…rozerwie mi nadgarstek, wyrwie mi rękę ze stawu! …oderwie przedramię od łokcia… dłoń od nadgarstka! I nic mi nie zostanie, tylko…

Oddaj go tej bidulce cipulce,

Ulubionej bidulce Wyciora.

Niech jej pękną wewnętrzne hamulce,

Bo już pora, dziecino, już pora!

…druga ręka trzymająca się sztagu! I spadnę na pokład z wysokości siedmiu pięter, ja i ten gnom”… Ale cud! Chwyta wantę drugą ręką z wymachu… tak, to cud! …przenosi ciężar! Oba ramiona, oba nadgarstki, obie ręce są znowu całe…! Nienaruszone najcieńszą stalową garotą śmiertelnej udręki! Teraz tylko ta garota może go ocalić, Nestora i tego szaroburego paździerza… Może ich ocalić przed upadkiem z wysokości siedmiu pięter i rozchlajśnięciem się niczym dwie bezkształtne wybroczynowo-fioletowe workowate powłoki pełne połamanych kości. Daleko w dole, jak w odległym Haluzyjskim Halunie, widać pokład, a na nim zadarte głowy wielkości otoczaków. Z wysoka leją się pomyje, gwizdy, obrzydliwe pierdzenie bydła na moście… ale Nestor już wie! Jest w stanie znieść ten nieskończenie nieznośny ból! …już wykonuje kolejny wymach… z powodzeniem… szał na…

Bo już pora, dziecino, już pora!

Bo już pora, dziecino, już pora!

…moście… lampienie tych na dole… ale Nestor myśli tylko o jednym spośród nich, o mniejszościowym sierżancie McCorkle, bezrozumnym americano, ale za to sierżancie, czy się to komuś podoba, czy nie… jeszcze jeden wymach… i znów mu się udało… jebany telefon ciągle dzwoni. „Kurwa! Nie wiecie…

Pora na Wyciora już pora

Pora na Wyciora pora

Yo yo!

…że pompujecie mi toksyny i mieszacie w głowie? A chuj z wami!”. Znów wymach… i sukces. Dios mío querido, razem patrzymy w ich nabiegłe krwią ślepia i obojętne czerwone lampki telewizyjnych kamer! Wymach i…

– ¡Yo yo!

– ¡Mismo! Mismo!

…się udało… jeszcze jeden… jeszcze jeden… jeszcze jeden… ¡Dios mío! …nie więcej niż dziesięć stóp do pokładu… to morze ślepi i otwartych gąb… co za!!!??? Ten ściekowy wybroczynowy wór paniki ożywa… rzuca się jak wyjęta z wody ryba w miażdżącym uścisku nóg Nestora… Las rąk…

– Yo yo yo yo.

…wyciągniętych do góry z dziobu, ale sztag sięga dalej do samego bukszprytu pip pip pip pip – esemes! – a oni dwaj, Nestor i ściekowo-brunatny homunkulus – uwolnił się z miażdżącego uścisku nóg! – nie teraz, nie rób tego! – za późno! Zrobił to! W następnej chwili dwa ciała, jego i gnoma, spadają z końca bukszprytu i wpadają do wody. Są pod wodą… podwodna bitwa, jak mówił Lonnie Kite! Cholerny maniak uwolnił się z miażdżącego uchwytu nóg Nestora i… atakuje go! Kopie! Ciągnie za włosy! Waaaaaali go w nos łokciem…! Kite miał rację. Nestor paruje coraz słabsze ciosy człowieczka i rusza do akcji: obezwładnia go policyjnym chwytem za szyję. To wystarczy! Gostek omdlewa! Załatwione! Podwodna bitwa wygrana!

Kiedy wypływają na powierzchnię, Nestor trzyma oślizgłą zdobycz w policyjnym chwycie ratowniczym… gnom kaszle i rzyga wodą. Dwie stopy dalej… łódź ratunkowa! Z Lonniem za sterami. Nestor spadł z kosmosu na ziemię… Lonnie wciąga ściekowo-brunatnego homunkulusa na pokład gumowego naleśnika… potem Nestora… kim, do cholery, są ci wszyscy ludzie? Nestor stoi tuż przy burcie szkunera… obraca się w stronę pokładu… słońce błyska w dwóch wielkich szklanych źrenicach – telewizyjnych kamerach – obok których wychyla się przez reling… płowowłosy sierżant McCorkle.

Nie musi nic mówić – wszystko widać na jego twarzy. Nestor Camacho jest już… gliniarzem… prawdziwym gliniarzem… najprawdziwszym na świecie… Nestor Camacho wkracza do Raju.

□ □ □

Sierżant McCorkle od razu, na samym środku zatoki, oddał zmokłego szczura Straży Przybrzeżnej i wraz z Nestorem i Lonniem Kite’em wrócił łodzią ratunkową do wrzynającej się w morze od strony Miami przystani Morskiego Patrolu. Przez cały powrotny rejs sierżant i Lonnie Kite zasypywali Nestora pochwałami w ogólnie przyjęty policyjny sposób – robiąc z zachwytów przytyki. Zaczął Lonnie Kite:

– Jezu Chryste, człowieku! – Nestor stał się „człowiekiem”, towarzyszem broni. – Na samym końcu, jak ten przypał zaczął się rzucać, jak go trzymałeś za dupę… co mu strzeliło do łba? Kopłeś go w jaja, czy jak? Żeby zobaczyć, czy żyje?

Nestor dryfował, dryfował, dryfował euforycznie ku szczęściu.

W przystani czekali na Nestora podekscytowani koledzy policjanci. W oczach gliniarzy – zarówno kubańskich, jak i niekubańskich – dokonał prawdziwego, mężnego, supermężnego wyczynu, odznaczył się hartem ducha i siłą… zakasował wszystkich.

Sierżant McCorkle stał się teraz jego kumplem – kumplem!

– Słuchaj, Nestor, kazałem ci tylko zdjąć tego gościa z jebanego masztu! Nie mówiłem ci, że masz tańczyć na linie na oczach całego jebanego Miami!

Wszyscy się śmiali i śmiali, a Nestor razem z nimi. Telefon pip pip pip pipał, sygnalizując nadejście esemesa. Magdalena! Odwrócił na chwilę głowę i zerknął – Magdalena! – ale to nie była wiadomość od Magdaleny. Przeczytał: „Niewykonywanie niesprawiedliwych rozkazów jest sprawdzianem charakteru”. I to wszystko. Tak brzmiała cała wiadomość. Był jeszcze podpis: „Twój niegdysiejszy nauczyciel i przyjaciel bez względu na wszystko, Jaime Bosch”. W Akademii Policyjnej pan Bosch uczył pisania i czytania ze zrozumieniem. Wszyscy go uwielbiali. Udzielał Nestorowi korepetycji po lekcjach, dlatego że go lubił i że lubił uczyć. „Niewykonywanie niesprawiedliwych rozkazów jest sprawdzianem charakteru”. …Nestor nic nie rozumiał. Rozbolała go od tego głowa… bardzo.

Spojrzał na resztę chłopaków, próbując ukryć zmieszanie. Dzięki Bogu humory wciąż im dopisywały, rechotali i ryczeli coraz głośniej. Umberto Delgado, który uczył się z Nestorem w Akademii – byli z jednego rocznika – odezwał się po angielsku:

– Co ci strzeliło do głowy z tym chwytem nogami, Nestorcito? Tego chwytu używa się do obezwładniania pojebów, jak się z nimi tarzasz po ziemi, a nie do zjeżdżania po sztagu z jebanego foka! Ze stu jebanych stóp!

Wszyscy się śmiali i śmiali, i wydurniali, i wydurniali, a Nestor rozkwitał…! Ale zostały mu jeszcze trzy esemesy… do przeczytania… Dostał je, kiedy jego życie całkiem dosłownie wisiało na włosku… kiedy trzymał maniaka z masztu między nogami i opuszczał się ręka za ręką po wancie. Paliła go ciekawość i obawa oraz coś, co bał się nazwać… nadzieja… Magdalena! Po raz drugi odwrócił na chwilę głowę i zerknął. Pierwsza wiadomość brzmiała: „ty ty nestorku ty ty” i nie pochodziła od Magdaleny. Napisała ją Cecilia Romero. Dziewczyna, z którą chodził, kiedy poznał Magdalenę. Dziwne. Powalone… bo co to znaczy „ty ty nestorku ty ty”? Był zbity z tropu… ale nie pokazał tego po sobie… przyłączył się do radosnego męskiego rechotu Morskiego Patrolu… choć w jego sercu wykiełkował zalążek niepewności.

– A jak ci się podobało, Nestor, jak ten skurwiel przeszedł w tryb walki na śmierć i życie pod wodą? – zapytał funkcjonariusz Kite. – Nie mówiłem ci, że te chuje zamieniają się pod wodą w potwory?!

– Mówiłeś, Lonnie, mówiłeś… – odpowiedział Nestor. Pół godziny wcześniej nigdy by się nie ośmielił zwrócić się do funkcjonariusza Kite po imieniu. – Ten cienki bolek… – dodał, czując przypływ męskości – …udawał trupa przez całą drogę po pierdolonym kablu. Ale jak tylko znalazł się pięć cali pod wodą, ożył! I zanim zdążyłem go obezwładnić, rzucił się na mnie z piąchami!

Wszyscy się śmiali i śmiali, ale Nestor… Nestor musiał przeczytać dwa pozostałe esemesy. Ciekawość, obawa i resztki nadziei… może któryś z nich napisała Magdalena! …zmuszały go do tego. Po raz trzeci ośmielił się zerknąć na telefon. Ośmielił się? Musiał! Przedostatni esemes pochodził od J. Corteza. Nie znał żadnego J. Corteza. Przeczytał: „OK jesteś tera wielki latingo celeb. I co dalej?”. Co, do kurwy nędzy, znaczy „latingo”? Pojął to, aż za szybko. „Latingo” to musi być Latino, który został gringo. Okay, ale co to ma, kurwa, oznaczać? Na policyjnej przystani panowała radość, ale Nestora już to nie obchodziło… musiał dotrzeć do dna. Ostatni esemes napisała Inga La Gringa. Napisała tak: „Zawsze możesz się schować pod moim łóżkiem, Nestorcito”. Inga pracowała za barem i kelnerowała tuż obok przystani. Była seksowna, jak cholera, wielka bałtycka blondyna z wielkimi cycami, które strzelały jakimś cudem do góry niczym pociski rakietowe, czego się w ogóle nie wstydziła. Pochodziła z Estonii… seksowny akcent też… Był z niej numer, z tej Ingi, ale miała już ze czterdziechę i była niewiele młodsza od matki Nestora. Inga prawie zawsze wiedziała, co Nestorowi chodzi po głowie. Kiedy pojawiał się u niej w barze, podchodziła do niego zalotnie – tak zalotnie, że aż komicznie – dając mu czas na wlampianie się w rowek między cyckami… a może tylko tak się wygłupiała? Mówiła do niego „Nestorcito”, bo usłyszała, że tak zwracał się do Nestora Umberto. Więc on w zamian nazywał ją „Inga La Gringa”. Dał jej numer komórki, kiedy mu powiedziała, że jej brat może mu pomóc naprawić drogi wałek rozrządu w jego camaro… i pomógł. Inga i Nestor kokietowali się nawzajem… jasne, „kokietowali”, ale Nestor nie posunął się dalej, choć bardzo go kusiło. Ale dlaczego napisała teraz: „Możesz się schować pod moim łóżkiem”? Przed czym ma się chować? Oczywiście żartowała sobie, dając mu jak zwykle do zrozumienia, że jest gotowa przytulić go do sterczących piersi, ale dlaczego ma się chować pod jej łóżkiem…?

To zaniepokoiło go bardziej niż to wcześniejsze „latingo”. „Możesz się schować” pisze przyjazna, kokieteryjna Inga…? Poczuł, że traci dobry humor… Tym razem musieli to zauważyć, ale tyłek Nestora i pogodny nastrój ocalił sierżant McCorkle, mówiąc:

– Ale wiecie, co mnie rozwaliło najbardziej? Te cipy, te dzieciaki na łódce! Odebrało im rozum ze strachu, bo jakiś przerażony przypał o wyglądzie zmokłego szczura, ważący może ze sto dziesięć funtów więcej od Big Maca, wszedł na ich jebaną żaglówkę! A niektóre z tych cip ważyły po dwieście jebanych funtów, z czego połowa to tłuszcz, fakt, ale i tak były dwa razy większe od niego! Nie mogę, kurwa, pojąć, jakim cudem pozwolili temu skurwielowi wspiąć się na pierdolony maszt i niemal skręcić sobie kark… Tłumaczy ich tylko to, że są pizdami. Nawet im, kurwa, nie przyszło do głowy, że mogą się sami potopić, wychodząc taką wielką łajbą w morze. Z załogą z samych cip! „O Boziu, nie wiedzieliśmy, czy nie ma pistoletu albo noża, albo Bóg wie czego…”. Gówno prawda! Ten mały skurwiel był prawie goły! I trzeba było posłać Nestora na jebany siedemdziesięciostopowy maszt, żeby odgrywał supermana i ryzykował życie: ściągał tego piździelca z bosmańskiego siodełka, wąskiego jak rowerowe, i zjeżdżał z nim ze stu pierdolonych stóp po sztagu! – Sierżant pokręcił głową. – Wiecie, co wam powiem? Powinniśmy zamknąć te wszystkie cipy, co do jednej, i wysłać je na Kubę, a tutaj zatrzymać tego zmokłego szczura! Wyszlibyśmy na tym lepiej ze sto razy!

Hej! A co to za dwaj, którzy pojawiają się na policyjnej przystani pełnej gliniarzy z Morskiego Patrolu? Za cholerę nie wyglądają na gliny. Okazuje się, że to reporter i fotograf z „Miami Herald”. Nestor nigdy nie słyszał, żeby jakiś reporter pofatygował się aż tak daleko. Fotograf był smagłym facecikiem, ubranym w jakąś rozchełstaną kamizelkę safari z kieszeniami wszędzie, gdzie tylko się dało. Nestor nie potrafiłby powiedzieć, co to za jeden… americano czy nie americano. Ale pochodzenie etniczne reportera nie ulegało wątpliwości. Reporter był klasycznym americano – wysokim, chudym, bladym, w granatowej marynarce, w błękitnej koszuli i zaprasowanych na kant spodniach khaki… Wyglądał bardzo stosownie. Nad wyraz stosownie. Czy ktoś kiedyś widział reportera z Miami w granatowej marynarce? Mówił cichym, niemal nieśmiałym głosem… ten reporter. Nazywał się – najprawdopodobniej – John Smith. Czy można być jeszcze bardziej americano?

– Aż trudno uwierzyć w to, czego pan dokonał – odezwał się klasyczny americano. – Aż trudno uwierzyć, że ktokolwiek jest w stanie opuścić się na rękach po linie z czubka masztu, trzymając między nogami człowieka. Skąd pan ma tyle siły? Podnosi pan ciężary… czy co?

Nestor nigdy przedtem nie rozmawiał z reporterem. Może mu nie wolno? Spojrzał na sierżanta McCorkle. Sierżant lekko się uśmiechnął i puścił do niego oko, jakby chciał powiedzieć: „Wszystko w porządku, powiedz im, Nestor”.

To wystarczyło. I Nestor zaczął, dosyć nieśmiało:

– Do czegoś takiego nie trzeba chyba siły… – Próbował ciągnąć z należytą skromnością… ale się rozgadał… i nie mógł się zatrzymać, patrząc na tego americano.

Podnoszenie ciężarów nie pomaga, jego zdaniem, na tors i ramiona. Jego zdaniem na tors i ramiona pomaga wspinanie się po, dajmy na to, pięćdziesięciostopowej linie bez używania nóg. To pomaga na wszystko, na ręce, plecy, piersi – na wszystko!

– Gdzie pan się wspina po linie? – zapytał ten John Smith.

– U Rodrigueza w „Ññññññooooooooooooo!!! Qué Gym!”, jak nazywają tę siłownię.

Americano roześmiał się.

– ¿Como en „Ññññññooooooooooooo!!! ¡Qué barato!”?

„Ten americano nie tylko mówi po hiszpańsku, ale i słucha hiszpańskojęzycznych stacji radiowych! Bo jedynie tam mógł usłyszeć reklamę dyskontu »Ññññññooooooooooooo!!! ¡Qué barato!«”.

– Es verdad – odpowiedział Nestor. Był to lingwistyczny uścisk dłoni wobec mówiącego po hiszpańsku Johna Smitha. – Ale na nogi to nie pomaga, na nogi trzeba wyciskać ciężary, robić przysiady i w ogóle. Nie wiem, co pomaga na ściskanie między nogami takiego małego gościa… więc najlepiej tego unikać… – Odrobina skromności… czy raczej autoironii… czy czegokolwiek. Nestor opuścił głowę, jakby chciał poprawić mundur. W istocie chciał wmówić sobie, że to, co ma zamiar zrobić i powiedzieć, zrobi i powie zupełnie nieświadomie, co było, rzecz jasna, samooszukiwaniem się per se. – ¡Dios mío! – rzucił. – Ta koszulka jest tak przepocona, że aż cuchnie! Pan wybaczy… – Spojrzał na Umberta, jakby cała ta historia z koszulką nie miała nic wspólnego z dwoma reporterami, w tym jednym fotoreporterem, z „Herald”, i zapytał: – Gdzie są jakieś czyste koszule?

– Czyste koszule? – Umberto wyraźnie zbaraniał. – Nie wiem. Może je trzymają…

Ale Nestor już go nie słuchał. Był zajęty ściąganiem przez głowę przepoconej policyjnej koszulki, obnażaniem torsu i ramion, unoszeniem rąk i napinaniem mięśni. Skrzywił się z bólu.

– Auuuu! Boli jak cholera. Musiałem coś sobie naciągnąć.

– Fakt – mruknął Umberto.

Smagły fotoreporter Johna Smitha tylko na to czekał i przyłożywszy aparat do oka, raz po raz pstrykał migawką.

Tego już było za wiele dla sierżanta McCorkle, który złapał Nestora za łokieć i odprowadził go na bok.

– Czyste koszulki są w szatni, a nie w „Miami Herald”. Czaisz?

Poprowadził Nestora jeszcze kawałek, przyciągnął go bliżej i ściszonym głosem powiedział:

– Możesz rozmawiać z prasą, o ile nie gadasz z nimi o policyjnej strategii i polityce. Ale nie możesz, kurwa jego mać, prężyć przed prasą muskułów! Czaisz?

I roześmiał się w głos. Tego dnia nie da popalić funkcjonariuszowi Camacho… który pozostał w Raju.