O książce

Na stanowisku wykopaliskowym w Izraelu doktor Erin Granger trafia na szczątki dzieci z czasów biblijnego króla Heroda. Nie umarły śmiercią naturalną, a na ich kościach widnieją ślady ludzkich zębów. Erin nie ma możliwości podążenia tym tropem, ponieważ wkrótce zostaje wbrew własnej woli przewieziona na górę Masada, na której doszło do tragedii podczas trzęsienia ziemi.

W podziemnej komnacie, do której można się dostać przez powstałą szczelinę, młoda archeolog, amerykański żołnierz oraz tajemniczy ksiądz odkrywają zwłoki ukrzyżowanej dziewczynki. Znalezisko fascynuje Erin jako naukowca, ale przeraża jako człowieka. Trudno jej będzie pogodzić to, co widziała, z naukowym tokiem rozumowania. Zwłaszcza gdy dowie się o istnieniu tajemniczej księgi.

Chodzi o ukrytą przez świętego Piotra ewangelię spisaną krwią Chrystusa, którą ktoś zabrał z komnaty pod górą Masada. Trzeba ją zdobyć, zanim trafi w niepowołane ręce, bo wtedy świat pogrąży się w ciemności i chaosie.

Czy UCZONA NIEWIASTA, MĄŻ WOJOWNIK i RYCERZ CHRYSTUSA wskazani w przepowiedni potrafią odmienić losy świata?

JAMES ROLLINS

Amerykański pisarz, z zawodu weterynarz, z zamiłowania płetwonurek i grotołaz. Absolwent University of Missouri, karierę literacką rozpoczął w 1999 r. powieścią o wyprawie do wnętrza Ziemi, Subterrean. Kolejne Mapa Trzech Mędrców, Czarny zakon, Wirus Judasza, Klucz zagłady, Ołtarz Edenu, Kolonia Diabła – których akcja toczy się częstow niedostępnych rejonach świata – dżunglach, głębinach oceanów, podziemnych grotach oraz na pustyniach i lodowcach – odniosły międzynarodowe sukcesy.

www.jamesrollins.com

REBECCA CANTRELL

Autorka cyklu powieści kryminalnych Hannah Vogel, jest zdobywczynią nagrody Macavity. Jej powieść iDrakula, nominowana do nagrody Appy, według „Booklist” znalazła się wśród 10 najlepszych horrorów dla młodzieży w 2010 roku.

www.rebeccacantrell.com

Tego autora

LODOWA PUŁAPKA
BURZA PIASKOWA
AMAZONIA
OŁTARZ EDENU
EKSPEDYCJA
LINIA KRWI
PODZIEMNY LABIRYNT
OKO BOGA

Sigma

MAPA TRZECH MĘDRCÓW
CZARNY ZAKON
WIRUS JUDASZA
KLUCZ ZAGŁADY
OSTATNIA WYROCZNIA
KOLONIA DIABŁA

James Rollins, Rebecca Cantrell

EWANGELIA KRWI

Tytuł oryginału:
THE BLOOD GOSPEL

Copyright © James Czajkowski & Rebecca Cantrell 2013
All rights reserved

Polish edition copyright © Wydawnictwo Albatros Andrzej Kuryłowicz s.c. 2014

Polish translation copyright © Grzegorz Kołodziejczyk 2014

Redakcja: Jerzy Lewiński

Zdjęcie na okładce: Sergiu Leustean/Shutterstock

Projekt graficzny okładki: © Mariusz Banachowicz

ISBN 978-83-7985-172-0

Wydawca
WYDAWNICTWO ALBATROS ANDRZEJ KURYŁOWICZ S.C.
Hlonda 2a/25, 02-972 Warszawa
www.wydawnictwoalbatros.com

Niniejszy produkt jest objęty ochroną prawa autorskiego. Uzyskany dostęp upoważnia wyłącznie do prywatnego użytku osobę, która wykupiła prawo dostępu. Wydawca informuje, że publiczne udostępnianie osobom trzecim, nieokreślonym adresatom lub w jakikolwiek inny sposób upowszechnianie, kopiowanie oraz przetwarzanie w technikach cyfrowych lub podobnych – jest nielegalne i podlega właściwym sankcjom.

Przygotowanie wydania elektronicznego: Magdalena Wojtas, 88em

Od Jamesa:

Anne Rice za to,
że ukazała nam piękno ukryte w bestiach

Od Rebekki:

Mężowi i synowi za to,
że uchronili mnie przed bestiami

Podziękowania

Książka ta ma na sobie ślady palców wielu osób, nie tylko dwojga autorów, których nazwiska figurują na okładce. Przede wszystkim pragnę podziękować tym, którzy poddali tekst krytycznej analizie, a byli to: Sally Barnes, Chris Crowe, Lee Garrett, Jane O’Riva, Denny Grayson, Leonard Little, Scott Smith, Penny Hill, Judy Prey, Dave Murray, Will Murray, Caroline Williams, John Keese, Christian Riley, Amy Rogers. Szczególne słowa podziękowania należą się Carolyn McCray, która tchnęła życie w fabułę powieści dzięki stawianiu trudnych pytań. A także, rzecz jasna, Davidowi Sylvianowi za to, że był moją prawą ręką na każdym etapie procesu wydawniczego i później. Chcę także wyrazić gorącą wdzięczność Joemu Konrathowi za jego starania, dzięki którym książka ogromnie zyskała. Na koniec pragnę w szczególny sposób podziękować czworgu osobom, które przyczyniły się do rozwoju mojej kariery pisarskiej. Są to: redaktorka Lyssa Keusch i jej koleżanka Amanda Bergeron oraz moi agenci Russ Galen i Danny Baror. Chciałbym podkreślić, że wszelkie niedociągnięcia, na które czytelnik być może natknie się w tekście, jak zawsze biorę na siebie.

Parę słów od Rebekki. Chcę podziękować wszystkim, którzy włożyli dużo pracy, aby ta książka, z moim nazwiskiem jako autorki, ujrzała światło dzienne. Dziękuję moim wspaniałym agentkom Elizabeth Evans, Mary Alice Kier i Annie Cottle, a także Lyssie Keusch z Wydawnictwa Harper. Ta powieść, podobnie jak reszta moich książek, zyskała na wartości dzięki fantastycznej grupie literackiej Kona Ink, w której skład wchodzą Kathryn Wadsworth, Judith Heath, Karen Hollinger i David Deardorff. To była niełatwa podróż i nie przebyłabym jej bez wsparcia mojego niezłomnego męża oraz błyskotliwego syna, rodzinnego znawcy broni. Dziękuję także Jimowi za to, że zaprosił mnie do tej zabawy.

I ujrzałem na prawej ręce Zasiadającego

na tronie

księgę zapisaną wewnątrz i na odwrocie

zapieczętowaną na siedem pieczęci.

I ujrzałem potężnego anioła, obwieszczającego

głosem donośnym:

„Kto godzien jest otworzyć księgę i złamać

jej pieczęcie?”

A nie mógł nikt —

na niebie ani na ziemi, ani pod ziemią —

otworzyć księgi ani na nią patrzeć…

„Godzien jesteś wziąć księgę i jej pieczęcie

otworzyć,

bo zostałeś zabity

i nabyłeś Bogu krwią twoją [ludzi] z każdego

pokolenia, języka, ludu i narodu…”

Apokalipsa św. Jana 5, 1-3; 5, 9¹

Jam Łazarz, powracam z krainy śmierci,

By wam powiedzieć wszystko, wszystko powiem.

T.S. Eliot, Pieśń miłosna J. Alfreda Prufrocka
Przekład Władysława Dulęby

Prolog

Wiosna 73 r.
Masada, Izrael

Umarli nie przestawali śpiewać.

Sto metrów nad głową Eleazara chór dziewięciuset żydowskich powstańców śpiewał, rzucając wyzwanie stojącemu u bram rzymskiemu legionowi. Obrońcy twierdzy złożyli uroczystą przysięgę, że odbiorą sobie życie, by nie pójść do niewoli. Ostatnie modlitwy, skierowane na szczycie ku niebiosom, niosły się echem do tuneli wykutych w sercu góry Masada.

Niech skazańcy pozostaną w gorzkim blasku słońca. Eleazar oderwał wzrok od dachu i skierował go na wydrążone w wapiennej skale przejście. Pragnął śpiewać wraz z nimi, oddać życie w ostatnim boju, lecz przeznaczony mu był inny los.

Inna była jego droga.

Objął ramionami rozgrzany słońcem drogocenny blok kamienia. Miał długość noworodka, sięgał od jego dłoni do łokcia. Tuląc go do piersi, Eleazar wcisnął się do topornie wykutego tunelu wcinającego się w serce góry. Zamurowano za nim wejście. Nikt żywy nie mógł podążyć jego śladem.

Siedmiu towarzyszących mu żołnierzy parło przed siebie z pochodniami. Myślami na pewno byli ze swoimi braćmi, z tymi dziewięciuset powstańcami, którzy pozostali na spieczonym słońcem płaskim wierzchołku góry. Forteca broniła się od miesięcy. Dziesięć tysięcy rzymskich legionistów rozłożyło w pobliżu olbrzymie obozy i otoczyło tak szczelnie górę, że mysz by się nie prześliznęła. Powstańcy, ukończywszy śpiewy, złożyli przysięgę, że najpierw odbiorą życie swoim bliskim, a później sami się zabiją, zanim Rzymianie sforsują mury. Modlili się i przygotowywali na chwilę, w której przyjdzie im odebrać życie niewinnym.

Mnie także jest to pisane.

Brzemię obowiązku ciążyło Eleazarowi nie mniej niż kamień, który dźwigał. Jego myśli wybiegły ku temu, co czekało na niego na dole. Grobowiec. Godzinami modlił się w podziemnej świątyni, przyciskając kolana do kamiennych bloków, dopasowanych tak ściśle, że nie przemknie między nimi nawet mrówka. Przyglądał się gładkim ścianom i wysokiemu łukowemu sklepieniu. Podziwiał zręczność rzemieślników, którzy swoim wysiłkiem stworzyli ten święty przybytek.

Nawet wówczas nie ośmielił się spojrzeć na sarkofag spoczywający w świątyni.

Na nieświętą kryptę, w której spocznie święte słowo Boga.

Mocniej przycisnął kamień do piersi.

Boże, błagam, uwolnij mnie od tego brzemienia.

Modlitwa, podobnie jak tysiące innych, pozostała bez odpowiedzi. Poświęcenie buntowników musi być uszanowane. Ich życiodajna krew, na którą spadnie klątwa, musi posłużyć wyższemu celowi.

Dotarł do łukowatej bramy świątyni i nie zdołał przekroczyć progu. Jego towarzysze przepchnęli się obok i zajęli posterunki. Eleazar oparł czoło o zimną ścianę, modląc się o pociechę.

Czekał nadaremnie.

Omiótł wzrokiem wnętrze. Drgające płomienie pochodni rzucały cienie na kamienne cegły, które tworzyły łuki sklepienia. Dym wił się, szukając drogi ucieczki i jej nie znajdując.

Nikt nie zdoła uciec.

Jego oczy spoczęły na postaci klęczącej dziewczynki, którą trzymali żołnierze. Serce ścisnęło mu się z żalu, lecz nie porzuci powierzonego mu zadania. Miał nadzieję, że dziewczynka zamknie oczy, aby nie musiał w nie patrzeć.

Oczy jak woda…

Tak opisała je jego od dawna nieżyjąca siostra. Oczy swojej córki, małej Azuby.

Eleazar spoglądał w oczy siostrzenicy.

Były to oczy dziecka, lecz nie dziecko na niego patrzyło. Dziewczynka zobaczyła rzeczy, których dziecko nie powinno oglądać. Za chwilę przestanie widzieć cokolwiek.

Wybacz mi, Azubo.

Wypowiadając cicho ostatnią modlitwę, wszedł do oświetlonego pochodniami grobowca. Skaczące płomienie odbijały się w oczach siedmiu czekających żołnierzy. Wiele dni walczyli z Rzymianami; wiedzieli, że w końcu zginą, lecz nie mieli pojęcia, że tak będzie wyglądała ich śmierć. Skinął głową im i mężczyźnie w płaszczu, który stał pośród nich. Dziewięciu dorosłych mężczyzn przygotowywało się do złożenia ofiary z dziecka.

Skinęli Eleazarowi głowami jak świątobliwemu mężowi. On zaś uważał się za do cna nieczystego. Wiedzieli o tym jedynie on oraz ten, któremu służył.

Wszyscy mężczyźni mieli na ciałach krwawe rany; niektóre zadali im Rzymianie, a inne dziewczynka, którą trzymali.

Siłą włożyli jej purpurową szatę, która była za duża i sprawiała, że ofiara wyglądała na jeszcze drobniejszą. W umorusanych rączkach trzymała jasnobrązową podartą laleczkę uszytą ze skóry — przypominającą kolorem judejską pustynię. Lalka nie miała jednego oka.

Ile to lat minęło od dnia, w którym podarował Azubie tę zabawkę? Pamiętał radość na małej buzi, kiedy uklęknął i podał siostrzenicy lalkę. Zdumiał się, że tyle blasku może się zmieścić w małym ciałku, że może rozbłysnąć tak jasno. Wystarczył prosty podarek, lalka ze szmatek i skóry.

Teraz patrzył i szukał tego samego światła.

Jednak zobaczył tylko ziejącą ciemność.

Syknęła, wyszczerzając zęby.

— Azubo — powiedział błagalnie.

Z oczu, niegdyś pięknych i spokojnych jak oczy młodej sarenki, wyzierała straszliwa nienawiść. Dziewczynka zaczerpnęła powietrza i splunęła mu w twarz gorącą krwią.

Zachwiał się. Krew miała miękkość jedwabiu i zapach żelaza. Drżącą ręką otarł twarz. Uklęknął i chustką delikatnie starł krew z jej brody, a potem odrzucił szmatkę.

Nagle usłyszał dźwięk.

Ona także go usłyszała.

Oboje zadarli głowy. Tylko oni spośród obecnych w grobowcu wyłowili słuchem krzyki dochodzące z wierzchołka góry. Tylko oni wiedzieli, że Rzymianie sforsowali mury twierdzy.

Rozpoczęła się rzeź.

Mężczyzna w płaszczu dostrzegł ruch ich głów i zrozumiał jego wymowę.

— Już czas.

Eleazar spojrzał na sędziwego przywódcę w zakurzonej brązowej szacie, który zażądał, by dziecko zostało ochrzczone w tym straszliwym czasie zamętu i zbrodni. Jego okoloną brodą twarz znaczyły zmarszczki. Oczy były zamknięte, nieprzeniknione. Usta poruszały się w niemej modlitwie. Twarz płonęła pewnością człowieka wolnego od cienia wątpliwości.

W końcu oczy mężczyzny otworzyły się i poszukały twarzy Eleazara, jak gdyby chciały dojrzeć w niej duszę. Wzrok starca przywiódł mu na pamięć spojrzenie innego mężczyzny sprzed wielu, wielu lat.

Zawstydzony Eleazar odwrócił głowę.

Żołnierze zebrali się wokół otwartego kamiennego sarkofagu stojącego pośrodku grobowca. Wykuto go z jednego bloku piaskowca; był tak duży, że zmieściłoby się w nim trzech dorosłych mężczyzn.

Miał jednak stać się więzieniem jednej małej dziewczynki.

Obok narożników sarkofagu paliły się stosiki mirry i kadzidła. Wśród ich woni Eleazar wyczuł inny, ostrzejszy zapach soli i kwaśnych ziół, które zebrano zgodnie ze wskazówkami zawartymi w starożytnym tekście esseńczyków.

Wszystko czekało przygotowane i tchnęło grozą.

Eleazar jeszcze raz skłonił głowę, modląc się, by znalazł się inny sposób.

Weźcie mnie, nie ją.

Jednak obrzęd nakazywał każdemu odegrać swoją rolę.

Dziewczynka Odarta z Niewinności.

Rycerz Chrystusa.

Mąż Wojownik.

Człowiek w rytualnej szacie przemówił. Jego szorstki głos nawet nie zadrżał.

— To musi się dokonać z woli Boga, aby ocalić jej duszę i dusze innych. Brać ją!

Jednak nie wszyscy przybyli w to miejsce z własnej woli.

Azuba wyrwała się z rąk oprawców i skoczyła do drzwi zręcznie niczym sarna.

Tylko Eleazar okazał się wystarczająco szybki, żeby ją pochwycić. Zacisnął dłoń na chudym nadgarstku. Szarpała się, ale był silniejszy. Pozostali mężczyźni ich otoczyli. Przycisnęła lalkę do piersi i opadła na kolana. Wyglądała żałośnie.

Przywódca skinął na najbliższego żołnierza.

— To musi się dokonać.

Żołnierz podszedł i złapał Azubę za rękę. Wyrwał jej lalkę i odrzucił na bok.

— Nie! — krzyknęła dziewczynka. To było pierwsze słowo, które wydobyło się z jej wychudłego gardła. Zabrzmiała w nim rozpacz porzuconego dziecka.

Ponownie wyrwała się oprawcom i z wściekłą siłą rzuciła naprzód. Skoczyła na żołnierza i oplotła go nogami. Wbiła mu w twarz zęby i paznokcie, powalając go na posadzkę.

Dwaj towarzysze pospieszyli mu z pomocą. Odciągnęli rozszalałą dziewczynkę i przygwoździli do ziemi.

— Zabrać ją do grobowca! — rozkazał dowódca.

Żołnierze zawahali się i stanęli, najwyraźniej sparaliżowani lękiem. Mała wciąż się rzucała.

Eleazar zauważył, że strach Azuby nie ma związku z żołnierzami. Wzrok dziewczynki spoczywał na lalce, którą wyrwano jej z rąk.

Podniósł poszarpaną zabawkę i podsunął Azubie. Kiedy była młodsza, lalka niejednokrotnie koiła jej niepokój. Usilnie starał się wyrzucić z pamięci wspomnienia Azuby bawiącej się nią w słońcu razem z roześmianymi siostrzyczkami. Zabawka zadrżała w jego dłoni.

Oczy dziewczynki złagodniały, pojawiła się w nich błagalna prośba. Przestała się szarpać. Uwolniła rękę z uścisku żołnierza i wyciągnęła ją po lalkę.

Kiedy dotknęła zabawki, jej ciało zwiotczało. Pogodziła się z losem, zrozumiała, że ucieczka jest niemożliwa. Jedynej pociechy szukała u lalki, tak samo jak wtedy, gdy była małym, niewinnym dzieckiem. Nie chciała samotnie pozostać w ciemności. Uniosła lalkę do twarzy i przycisnęła jej maleńki nos do swojego noska. Przywodziła na myśl obraz dziecięcego ukojenia.

Eleazar ruchem dłoni odprawił żołnierzy i wziął w ramiona spokojną już siostrzenicę. Przygarnął jej chłodne ciało do piersi, a ona wtuliła się w niego tak jak dawniej. Pomodlił się o siłę do spełnienia swojej powinności.

Kamień, który zaciskał w wolnej ręce, przypominał mu o złożonej przysiędze.

Dowódca rozpoczął odmawiać modlitwę, która miała uświęcić ofiarę. Wypowiadał starożytne formuły i święte słowa, rzucał szczypty kadzidła na płonące stosiki. Na wierzchołku góry powstańcy odbierali sobie życie, Rzymianie forsowali bramy.

Ofiara z krwi tu, na dole, wyrówna tragiczny rachunek.

Ściskając kamień w dłoni, Eleazar poniósł dziewczynkę ku otwartemu sarkofagowi wypełnionemu już prawie po brzegi; płyn połyskiwał i chlupotał. Miał posłużyć do mikwy, rytualnej kąpieli oczyszczającej.

Sarkofagu nie napełniono jednak poświęconą wodą, lecz winem.

Na posadzce walały się puste gliniane dzbany.

Eleazar podszedł do krypty i spojrzał do środka. W blasku pochodni wino wyglądało jak krew.

Azuba wtuliła twarz w jego pierś. Mężczyzna przełknął gorzką ślinę.

— Zaczynaj! — rozkazał dowódca.

Eleazar po raz ostatni przytulił drobne ciałko do piersi. Z gardła dziewczynki wydobył się pojedynczy szloch. Eleazar zerknął w ciemny korytarz. Wciąż mógł uratować ciało Azuby, lecz za cenę ściągnięcia klątwy na jej i swoją duszę. Straszliwy czyn, którego miał dokonać, był jedynym sposobem jej prawdziwego ocalenia.

Najwyższy stopniem żołnierz wziął dziewczynkę z rąk Eleazara i uniósł ją nad otwartym grobowcem. Opuścił ją nad powierzchnię wina, a jej oczy rozszerzyły się z przerażenia. Ręce żołnierza znieruchomiały. Azuba poszukała wzrokiem Eleazara. Ten wyciągnął rękę w jej stronę, lecz zaraz ją cofnął.

— Błogosławiony Pan, który jest w niebie — zaintonował dowódca.

Śpiewy, które dopływały ze skalistego szczytu, ustały. Azuba przechyliła głowę, jakby ona także to zauważyła. Eleazar wyobraził sobie krew wsiąkającą w piasek i spływającą do wnętrza góry. To już nieuchronne. Śmierć tamtych stanowiła ostatni sygnał, że grobowiec musi zostać zamknięty.

— Już czas, Eleazarze — ponaglił dowódca.

Eleazar wyciągnął przed siebie cenny kamień; zamknięta w nim święta tajemnica stanowiła jedyną siłę, która mogła pchnąć go do czynu. Niesiony ciężar był niczym w jego rękach. To serce sprawiało, że nie mógł złapać tchu.

— To musi się dokonać — przypomniał cichym głosem dowódca.

Eleazar nie zdołał wykrztusić słowa. Zbliżył się do dziewczynki.

Dowódca wypuścił ją z rąk i wpadła do winnej kąpieli. Szamotała się, jej drobne palce szukały oparcia na kamiennych ścianach grobowca. Czerwona ciecz przelała się przez krawędzie i chlupnęła na posadzkę. Azuba patrzyła na niego błagalnie, gdy położył kamień na jej szczupłej piersi i pchnął. Ciężar kamienia i siła rąk Eleazara wepchnęły dziecko głęboko pod powierzchnię.

Już się nie broniła, przyciskała tylko lalkę do piersi. Leżała tak spokojnie, jakby już nie żyła. Nieme usta poruszyły się, twarz odpłynęła w dal.

Jak brzmiały jej ostatnie słowa?

Eleazar wiedział, że to pytanie będzie go dręczyło do końca dni.

— Wybacz mi — wykrztusił. — I wybacz jej.

Wino przesiąkało rękawy jego tuniki, szczypiąc go w skórę. Trzymał nieruchome ciało, a dowódca odmawiał modlitwy.

Trwały długo jak wieczność.

Wreszcie puścił ciało dziewczynki i wstał. Azuba tkwiła na dnie przygnieciona świętym kamieniem, i tak pozostanie na wieki; będzie jego przeklętym strażnikiem. Modlił się, aby jego czyn oczyścił jej duszę, stał się wiekuistą pokutą za grzech, który w sobie nosiła.

Moja mała Azuba…

Osunął się obok ściany sarkofagu.

— Zamknąć grobowiec! — rozkazał dowódca.

Opuszczono na linach płytę z piaskowca i umieszczono ją na miejscu. Żołnierze zacementowali szczelinę mieszaniną popiołu i wapna.

Eleazar przyciskał dłonie do ścian śmiertelnego więzienia, jakby jego dotyk mógł przynieść ukojenie Azubie. Ona jednak była już tam, gdzie nie sięgało żadne ukojenie.

Oparł czoło o bezlitosny kamień. To był jedyny sposób. Została poświęcona dla wyższego dobra. Jednak prawda ta nie łagodziła jego ani jej bólu.

— Chodź! — rzekł dowódca, kiwając ręką. — Spełniliśmy to, co było konieczne.

Eleazar wciągnął do płuc cuchnące powietrze. Żołnierze zakrztusili się i podążyli do wyjścia. Został sam w wilgotnym grobowcu.

— Nie wolno ci tu pozostać! — zawołał dowódca. — Wyznaczono ci inną drogę.

Eleazar zatoczył się w jego kierunku, oślepiony łzami.

Kiedy opuszczą grobowiec, przejście zostanie zamurowane. Nikt spośród żywych nie będzie o nim pamiętał. Ci zaś, którzy odważą się przez nie przejść, ściągną na siebie klątwę.

Dowódca patrzył na niego.

— Czy żałujesz przysięgi, którą złożyłeś? — spytał. W jego głosie zabrzmiała litość, ale było w nim także niezłomne postanowienie.

Właśnie ono sprawiło, że Chrystus nadał mu imię Petrus, oznaczające „skałę”. Był apostołem, na którym zbudowany zostanie nowy Kościół.

Eleazar wytrzymał jego spojrzenie twarde jak kamień.

— Nie, Piotrze, nie żałuję.

CZĘŚĆ PIERWSZA

Na ziemię patrzy, a ona drży;
dotyka gór, a one dymią.

Psalm 104, 32

1

26 października, 10.33 czasu izraelskiego
Izrael, Cezarea

Doktor Erin Granger musnęła powierzchnię starożytnej czaszki najdelikatniejszym pędzelkiem. Kiedy pył opadł, spojrzała wzrokiem naukowca na cieniutkie kreski połączeń czaszki oraz szczelinę ciemiączka. Oceniła liczbę zgrubień i stwierdziła, że była to czaszka noworodka. Ułożenie kości łonowej wskazywało na chłopczyka.

W chwili śmierci miał zaledwie kilka dni.

Wydobywając dziecko z ziemi i kamieni, patrzyła także oczami kobiety; wyobraziła sobie malca leżącego na boku z kolanami podciągniętymi do piersi i malutkimi rączkami wciąż zaciśniętymi w piąstki. Czy rodzice liczyli uderzenia jego serca, czy całowali niewyobrażalnie delikatną skórę, czy byli przy tym, jak cichutkie bicie serca ustało?

Doktor Erin pamiętała śmierć maleńkiej siostrzyczki.

Zamknęła oczy, pędzelek znieruchomiał w jej dłoni.

Przestań wreszcie.

Otworzywszy oczy, odgarnęła do tyłu niesforny kosmyk blond włosów zaczesanych w schludną kitkę, a potem wróciła do przerwanej czynności. Dowie się, co zaszło tutaj przed wiekami. To dziecko, tak samo jak jej mała siostrzyczka, nie zginęło przypadkowo. Różnica polegała jedynie na tym, że chłopiec padł ofiarą przemocy, nie zaś zaniedbania.

Pracowała dalej, zwracając uwagę na układ kończyn. Ktoś postarał się, aby ułożyć ciałko we właściwej pozycji, i dopiero potem je pochował. Nie mógł jednak zamaskować popękanych i brakujących kości, które świadczyły o popełnionej zbrodni. Jej śladów nie zdołały zatrzeć nawet dwa tysiące lat.

Doktor Erin odłożyła drewniany pędzelek i ujęła w dłoń następne zdjęcie. Nieubłagany czas pokrył kości taką samą jasną sepią, jaką pokrywa je ziemia, lecz dzięki starannie przeprowadzonym wykopaliskom udało się odsłonić kształt. Mimo to upłyną godziny, nim uda się uwolnić z piasku resztę kości.

Zabolało ją kolano, więc uklękła na drugim. Miała trzydzieści dwa lata i trudno było uznać ją za starą, lecz w tej chwili taka się czuła. Przebywała w wykopie zaledwie od godziny, a nogi już dawały o sobie znać. Jako dziecko klęczała godzinami podczas modlitwy na twardym klepisku stanowiącym posadzkę kościoła. Wtedy potrafiła tak przeżyć bez skargi pół dnia, jeśli tego wymagał ojciec; jednak przez wiele lat starała się zapomnieć o przeszłości, więc pamięć mogła ją teraz zawodzić.

Skrzywiła się i wstała, żeby się przeciągnąć; wysunęła głowę z głębokiego do pasa wykopu. Chłodna morska bryza pieszczotliwie owiała jej twarz, odpędzając złe wspomnienia. Ten sam wiatr poruszał klapami obozowych namiotów i rozsiewał piasek po całym stanowisku archeologicznym.

Grubsze ziarnko piasku ją oślepiło; uwolniła się od niego po chwili, mrugając. Piasek wdzierał się wszędzie. Jej blond włosy codziennie zmieniały kolor, przyjmując szarawoczerwoną barwę izraelskiej pustyni. Miała gryzący piasek w skarpetach, tenisówkach i pod paznokciami, czuła jego smak w ustach.

Mimo to kiedy spojrzała na żółtą foliową taśmę odgradzającą wykopalisko, jej twarz rozjaśnił słaby uśmiech; cieszyła się, że mogła zanurzyć stopy w starożytnej historii. Stanowisko znajdowało się pośrodku dawnego hipodromu, na którym odbywały się wyścigi rydwanów. Tuż obok rozpościerało się od wieków Morze Śródziemne. Woda miała kolor indygo, lecz słońce nadawało jej surrealistyczny metaliczny odcień. Rzędy kamiennych siedzisk, podzielone na sektory, stanowiły liczącą dwa tysiące lat spuściznę dawno zmarłego króla, który zaprojektował Cezareę. Był nim niesławnej pamięci Herod, sprawca rzezi niewiniątek.

Zarżał koń. Nie było to echo przeszłości, lecz odgłos dochodzący z prowizorycznej stajni skleconej na przeciwległym krańcu hipodromu. Grupa miejscowych archeologów przygotowywała wyścigi konne, które miały uświetnić powitanie gości. Niebawem arena znów ożyje, jakkolwiek jedynie na kilka dni.

Doktor Erin nie mogła się tego doczekać.

Jednak zanim to nastąpi, ona i jej studenci mieli jeszcze mnóstwo pracy przed sobą.

Oparła dłonie na biodrach i patrzyła na czaszkę zamordowanego dziecka. Później wzmocni maleńki szkielet zaprawą i rozpocznie żmudny proces wydobywania go z ziemi. Pragnęła, aby trafił do laboratorium, w którym będzie można go zbadać. Te kości powiedzą jej więcej, niż zdoła odkryć w wykopalisku.

Uklękła obok szkieletu dziecka. Zaniepokoiło ją coś, co zauważyła, spoglądając na kość udową. Było na niej widać dziwne nacięcia. Pochyliła się i mimo upału poczuła zimny dreszcz na plecach.

Czyżby to były ślady zębów?

— Pani profesor — odezwał się z teksaskim zaciąganiem Nate Highsmith i zakłócił skupienie archeolożki. Podskoczyła, uderzając łokciem o drewniane deski, stanowiące zaporę przed nieubłaganym piaskiem.

— Przepraszam. — Nate, student ostatniego roku, pochylił głowę.

Rano doktor Erin stanowczo zabroniła, aby jej przeszkadzano. Nie chcąc besztać natręta, uniosła sfatygowaną manierkę i pociągnęła długi łyk letniej wody. Miała smak stali nierdzewnej.

— Nic nie szkodzi — odparła sztywno.

Osłoniła twarz dłonią i spojrzała na studenta, mrużąc oczy. Stał na skraju wykopu, jego sylwetka rysowała się na tle ostrego słońca. Miał na głowie słomkowy kapelusz Stetson, wytarte dżinsy i wyblakłą kraciastą koszulę. Podwinięte rękawy odsłaniały dobrze umięśnione ramiona.

Domyślała się, że podwinął rękawy właśnie po to, by jej zaimponować. Oczywiście jego wysiłki nie miały szans powodzenia. Od lat całkowicie skupiała się na pracy; jedyni mężczyźni, którzy ją fascynowali, od wieków spoczywali w ziemi.

Spojrzała znacząco na pierwszy lepszy skrawek piasku i kamieni. Radar ziemny leżał porzucony; wyglądał jak zapiaszczona kosiarka do trawy, a nie nowoczesne narzędzie służące do wyszukiwania tego, co jest ukryte pod powierzchnią.

— Dlaczego przestałeś mapować teren?

— To właśnie robiłem, pani doktor. — Jego akcent był bardziej wyraźny, kiedy chłopak okazywał radość. Student uniósł brwi.

Na pewno coś znalazł.

— Co chcesz mi powiedzieć?

— Nie uwierzy pani. — Z niecierpliwości aż unosił się na piętach.

Uśmiechnęła się. Nate miał rację. Nie uwierzy, dopóki nie zobaczy na własne oczy. To właśnie powtarzała studentom niczym mantrę: Rzecz staje się prawdziwa dopiero wtedy, gdy wydrzecie ją ziemi i ujmiecie w dłonie.

Z szacunku dla kości zabitego dziecka, a także po to, by zapewnić ochronę stanowisku pracy, ostrożnie naciągnęła na szkielet płachtę brezentu. Nate podał jej dłoń i pomógł wyjść z głębokiego wykopu. Tak jak się spodziewała, trzymał ją za rękę o sekundę za długo.

Powstrzymała się przed grymasem i strzepnęła kurz z kolan. Nate zrobił krok w tył i odwrócił głowę; może wiedział, że posunął się za daleko. Nie zrugała go, bo i po co? Nie była ślepa na awanse mężczyzn, lecz rzadko ich zachęcała, a już na pewno nie w czasie wykopalisk. Miała na sobie piasek tak jak inne kobiety noszą makijaż i unikała romansów. Była średniego wzrostu, lecz — wiedziała to od innych — chodziła tak, jakby miała o trzydzieści centymetrów więcej. Musiała się tak zachowywać, wykonując ten zawód, zwłaszcza że była młodą kobietą.

W kraju miewała mężczyzn, ale żaden z tych związków nie przetrwał. U większości partnerów budziła lęk, innych dziwnie pociągała.

Na przykład takich jak Nate.

Musiała przyznać, że chłopak jest dobrze rokującym geofizykiem. Straci dla niej zainteresowanie i wszystko samo się uprości.

— Pokaż.

Skierowała się w stronę namiotu w kolorze khaki, który służył za magazyn sprzętu. Przyjemnie będzie choć na chwilę skryć się przed palącym słońcem.

— Amy ma informacje w laptopie — mówił Nate, przemierzając wykopalisko. — Trafiliśmy na skarb, pani profesor. To był prawdziwy strzał w dziesiątkę.

Powstrzymała uśmiech i przyspieszyła, by dotrzymać mu kroku. Podziwiała jego entuzjazm, jednak wiedziała, że w archeologii, podobnie jak w życiu, nie odkrywa się skarbów każdego ranka. Czasem mijają dziesiątki lat.

Schyliła się, żeby przejść pod klapą namiotu, i przytrzymała ją. Nate wszedł i zdjął kapelusz. Palące promienie słońca nie przenikały do środka i panowała tam temperatura o kilka stopni niższa.

Buczący generator zasilał laptopa oraz wysłużony metalowy wentylator. Strumień powietrza wionął prosto na Amy, dwudziestotrzyletnią ciemnowłosą studentkę ostatniego roku z Uniwersytetu Columbia, która więcej czasu spędzała w namiocie niż poza nim. Na biurku stała puszka dietetycznej coli; lśniły na niej kropelki wody. Amy, nieco za tęga i zbyt słaba fizycznie, nie zdążyła jeszcze zahartować się do ciężkiej archeologicznej roboty w słońcu, miała jednak dryg do techniki. Stukając jedną ręką w klawiaturę, skinęła ręką na doktor Erin.

— Nie uwierzy pani własnym oczom.

— Już to słyszałam.

W namiocie znajdował się jeszcze jeden student. Był nim Heinrich, flegmatyczny dwudziestoczterolatek z Freie Universität w Berlinie, którego trudno było oderwać od pracy. Najwyraźniej wszyscy porzucili zajęcia, aby obejrzeć znalezisko Nate’a. Stanął tuż za Amy; jego obecność znaczyła, że odkrycie było dużego kalibru.

Amy nie odrywała wzroku od ekranu.

— Program wciąż przetwarza obraz, ale pomyślałam, że zechce pani od razu go zobaczyć.

Doktor Erin odpięła szmatkę przyczepioną do paska i otarła twarz z piasku i potu.

— Amy, zanim zapomnę… Ten szkielet dziecka, nad którym pracuję… Zauważyłam na nim dziwne ślady, chciałabym, żebyś zrobiła zdjęcia.

Dziewczyna skinęła głową, lecz prawdopodobnie nie usłyszała ani jednego słowa.

Nate wiercił się, miętosząc kapelusz w rękach.

Co takiego znalazł?

Archeolożka podeszła i stanęła obok Heinricha. Amy odchyliła się na składanym metalowym krzesełku, żeby szefowa lepiej widziała ekran.

Ukazał się na nim komputerowy obraz kawałka gruntu, który Nate zeskanował. Poszczególne fragmenty przedstawiały różne warstwy działki podzielonej na osiem części, które z kolei podzielono pod względem głębokości. Obraz przypominał szare kwadratowe kałuże błota zamazane czarnymi liniami układającymi się w parabole, które wyglądały jak fale marszczące wodę w sadzawce. Owe czarne linie przedstawiały twardy grunt.

Erin Granger poczuła bicie serca aż w gardle. Schyliła się nad komputerem, nie mogąc uwierzyć własnym oczom.

Kałuża błota miała zbyt wiele fal. Przez dziesięć lat pracy na wykopaliskach Erin nie zobaczyła czegoś podobnego. Nikt czegoś takiego nie widział.

To było niemożliwe.

Powiodła palcem wzdłuż zakrzywionej linii na ekranie, nie zważając na minę Amy. Dziewczyna nie znosiła, kiedy ktoś zostawiał smugi na ekranie laptopa. Jednak archeolożka musiała się przekonać, że to, co widzi, naprawdę istnieje. Musiała dotknąć.

— Nate, jakiej wielkości jest fragment gruntu, który prześwietliłeś? — spytała z nadzieją, od której ścisnęło jej się gardło.

— Ma dziesięć metrów kwadratowych — odparł student bez wahania.

Zerknęła z ukosa na jego poważną twarz.

— Tylko dziesięć? Jesteś pewien?

— Pamięta pani, jak uczyła mnie posługiwać się skanerem? — spytał, przechylając głowę. — Bolało.

Amy parsknęła śmiechem.

— Uwzględniłeś przyrost? — dociekała doktor Erin.

— Tak — odparł z westchnieniem. — Wszystko uwzględniłem.

Dotknęła go, podważając jego umiejętności, lecz musiała się upewnić. Miała zaufanie do sprzętu, lecz nie zawsze do ludzi, którzy go obsługują.

— Zrobiłem wszystko jak należy — dodał Nate i schylił się. — Uprzedzę następne pani pytanie. Sygnatura jest dokładnie taka sama jak szkieletu, który pani odkopała.

Dokładnie taka sama. To oznaczało, że warstwa ma dwa tysiące lat. Archeolożka spojrzała ponownie na intrygujący obraz. Jeśli dane się zgadzały — trzeba będzie to jeszcze raz sprawdzić — to każda parabola oznaczała ludzką czaszkę.

— Przeprowadziłem wstępne obliczenie — odezwał się Nate. — Jest ich ponad pięćset. Żadna nie ma w przekroju więcej niż dziesięć centymetrów.

Dziesięć centymetrów…

To nie były zwyczajne ludzkie czaszki — to były czaszki dzieci.

Setki dziecięcych czaszek.

Po cichu wyrecytowała ustęp Biblii: Wtedy Herod, widząc, że go Mędrcy zawiedli, wpadł w straszny gniew. Posłał [oprawców] do Betlejem i całej okolicy i kazał pozabijać wszystkich chłopców w wieku do lat dwóch, stosownie do czasu, o którym dowiedział się od Mędrców².

Rzeź niewiniątek. Wiedziony strachem Herod podobno nakazał ją, by mieć całkowitą pewność, że zgładził niemowlę, które miało go zastąpić na żydowskim tronie. Zamiar się nie powiódł. Owo dziecię uciekło z rodzicami do Egiptu i wyrosło na mężczyznę, którego świat zna pod imieniem Jezus Chrystus.

Czyżby udało się odkryć dowód straszliwej zbrodni Heroda?