Wydanie elektroniczne

Tytuł oryginału:
THE BEST OF ME

Copyright © Nicholas Sparks 2011

All rights reserved

Polish edition copyright © Wydawnictwo Albatros Andrzej Kuryłowicz s.c. 2014

Polish translation copyright © Magdalena Słysz 2012

Redakcja: Barbara Nowak

Artwork © 2014 Relativity Media

Wszystkie prawa zastrzeżone

Opracowanie graficzne okładki: Wydawnictwo Albatros Andrzej Kuryłowicz s.c.

ISBN 978-83-7659-455-2

WYDAWCA

Wydawnictwo Albatros Andrzej Kuryłowicz s.c.

Hlonda 2a/25, 02-972 Warszawa

www.wydawnictwoalbatros.com

Niniejszy produkt jest objęty ochroną prawa autorskiego. Uzyskany dostęp upoważnia wyłącznie do prywatnego użytku osobę, która wykupiła prawo dostępu. Wydawca informuje, że publiczne udostępnianie osobom trzecim, nieokreślonym adresatom lub w jakikolwiek inny sposób upowszechnianie, kopiowanie oraz przetwarzanie w technikach cyfrowych lub podobnych – jest nielegalne i podlega właściwym sankcjom.

Skład wersji elektronicznej:

Virtualo Sp. z o.o.

O książce

Dawson Cole i Amanda Collier. Chłopak z nizin społecznych, wychowany w rodzinie cieszącej się jak najgorszą sławą w całym hrabstwie Pamlico. I dziewczyna z przeciwnego bieguna społecznego pragnąca zostać nauczycielką. Różnice wynikające z pochodzenia, wychowanie, nieprzychylni ludzie – wszystko to sprawiło, że tych dwoje nie mogło być razem, choć oboje bardzo tego pragnęli. Dawson, który w młodości niechcący zabił człowieka, nigdy się z tym nie pogodził. Żyje samotnie, pracując na platformach wiertniczych i pokutując za dawne winy. Amanda, mimo że wyszła za mąż i urodziła dzieci, czuje się nieszczęśliwa. Po latach dawni kochankowie spotykają się w rodzinnym miasteczku na pogrzebie starego przyjaciela. Stłamszone przed laty uczucie powraca – ale czy uda im się odnaleźć szczęście na przekór całemu światu? Przeszłość i związane z nią konflikty odzywają się ze zdwojoną siłą...

NICHOLAS SPARKS

Współczesny amerykański pisarz, którego książki o łącznym nakładzie przekraczającym 85 milionów egzemplarzy ukazały się w ponad 50 językach. Serca czytelników podbił w 1997 swoim debiutem – powieścią Pamiętnik. Kolejne – m.in. Noce w Rodanthe, Anioł Stróż, Ślub, Prawdziwy cud, I wciąż ją kocham, Wybór, Ostatnia piosenka, Szczęściarz, Bezpieczna przystań oraz Dla ciebie wszystko – znajdowały się przez wiele miesięcy w czołówce światowych rankingów sprzedaży. Najnowsza powieść,Najdłuższa podróż, wkrótce po ukazaniu się trafiła na pierwsze miejsca list bestsellerów. Większość książek Sparksa została przeniesiona na duży ekran, a w filmowych adaptacjach wystąpiły takie gwiazdy amerykańskiego kina, jak Rachel McAdams i Ryan Gosling (Pamiętnik), Diane Lane i Richard Gere (Noce w Rodanthe) czy Robin Wright i Kevin Costner (List w butelce).

www.nicholassparks.com

Tego autora

PAMIĘTNIK

ŚLUB

LIST W BUTELCE

JESIENNA MIŁOŚĆ

NOCE W RODANTHE

NA RATUNEK

NA ZAKRĘCIE

ANIOŁ STRÓŻ

TRZY TYGODNIE Z MOIM BRATEM

PRAWDZIWY CUD

OD PIERWSZEGO WEJRZENIA

SZCZĘŚCIARZ

WYBÓR

I WCIĄŻ JĄ KOCHAM

OSTATNIA PIOSENKA

BEZPIECZNA PRZYSTAŃ

DLA CIEBIE WSZYSTKO

NAJDŁUŻSZA PODRÓŻ

Scottowi Schwimerowi, wspaniałemu przyjacielowi

Podziękowania

Są książki, których napisanie wymaga więcej pracy niż innych, i Dla ciebie wszystko właśnie do nich należy. Trudno mi się pisało tę powieść – nie będę wymieniać przyczyn, aby Was nie zanudzić – i bez pomocy następujących osób pewnie wciąż bym nad nią siedział. Więc bez zbędnych słów chcę im podziękować.

Przede wszystkim Cathy, mojej żonie: kiedy się poznaliśmy, zakochaliśmy się od pierwszego wejrzenia i mimo upływu lat nic się w tym względzie nie zmieniło. Jesteś niezrównana i zawsze uważałem się za szczęściarza, że zostałaś moją żoną.

Milesowi, Ryanowi, Landonowi, Lexie i Savannah: jesteście radością mojego życia i moją wielką dumą. Jako moje dzieci zawsze będziecie tym, co mam najlepszego.

Theresie Park, mojej agentce literackiej: po zakończeniu pracy nad szkicem powieści znalazłem się na zakręcie i jestem Ci wdzięczny nie tylko za pomoc w pracy, ale także za cierpliwość, którą mi wtedy okazałaś. Cieszę się bardzo, że jesteś moją agentką. Ogromnie Ci dziękuję.

Jamie Raab, mojej redaktorce: jak zwykle przyszłaś powieści na ratunek, a twoje rady były trafione w dziesiątkę. Jesteś nie tylko świetną redaktorką, ale również wspaniałym człowiekiem. Dzięki.

Howiemu Sandersowi i Keyi Khayatian, moim agentom filmowym: to prawdziwy cud, że podstawą naszych relacji są honor, inteligencja i pasja. Oboje ucieleśniacie te cechy – zawsze – i dziękuję Wam za wszystko, co dla mnie zrobiliście.

Denise DiNovi, producentce Listu w butelce – i oczywiście innych adaptacji filmowych moich powieści: stałaś się dla mnie kimś więcej niż tylko współpracowniczką. Jesteś moją przyjaciółką i wzbogaciłaś moje życie. Bardzo Ci dziękuję.

Marty’emu Bowenowi: świetnie się spisałeś jako producent I wciąż ją kocham, doceniam jednak nie tylko twoje wysiłki, ale także przyjaźń. Dziękuję Ci za to, co zrobiłeś, i cieszę się, że znowu razem pracujemy.

Davidowi Youngowi, prezesowi zarządu Hachette Book Group: bez wątpienia to dzięki Tobie stałem się szczęściarzem i doceniam wszystko, co robisz. Wielkie dzięki.

Abby Koons i Emily Sweet z Park Literary Group: najszczersze wyrazy wdzięczności za Waszą pracę. Obie robicie dla mnie więcej, niżbyście musiały, i bardzo to doceniam. Och, Emily, i jeszcze jedno. Gratulacje z okazji ślubu…

Jennifer Romanello, mojej rzeczniczce prasowej z GCP: jesteś moim aniołem stróżem podczas spotkań z czytelnikami… Grazie za wszystko, jak zwykle. Jesteś świetna.

Stephanie Yeager, mojej asystentce: od czasu pracy na planie Nocy w Rodanthe dzięki Tobie moje życie toczy się gładko. Doceniam wszystko, co robisz, i bardzo Ci dziękuję.

Courtenay Valenti i Gregowi Silvermanowi z Warner Bros.: dziękuję, że mi zaufaliście i uwierzyliście w tę książkę w ciemno, bez czytania. Nie była to łatwa decyzja, ale doceniam Wasz wybór. Przede wszystkim ogromnie się cieszę, że ponownie będę z Wami pracował.

Ryanowi Kavanaugh i Tuckerowi Tooleyowi z Relativity Media oraz Wyckowi Godfreyowi: bardzo cieszy mnie perspektywa filmowej adaptacji Bezpiecznej przystani i chciałbym podziękować Wam wszystkim za to, że znowu będę mógł z Wami pracować. To dla mnie zaszczyt, nie zapominam o tym, i wiem, że doskonale się spiszecie.

Adamowi Shankmanowi i Jennifer Gibgot: dzięki za wspaniałą robotę przy ekranizacji Ostatniej piosenki. Zaufałem Wam i doskonale daliście sobie radę… czego nigdy nie zapomnę.

Lynn Harris i Markowi Johnsonowi: podjęcie z Wami pracy dawno temu było jedną z najlepszych decyzji w mojej karierze. Wiem, że od tamtej pory nakręciliście mnóstwo filmów, ale ja zawsze będę Wam wdzięczy za filmową wersję Pamiętnika.

Lorenzowi DiBonaventurze: dziękuję za adaptację Jesiennej miłości. Z upływem czasu coraz bardziej lubię ten film.

Davidowi Parkowi, Sharon Krassney, Flag i wszystkim innym z Grand Central Publishing i United Talent Agency: od czasu Trzech tygodni z moim bratem minęło już piętnaście lat naszej współpracy. Dzięki Wam za wszystko!

1

Dawson Cole zaczął mieć halucynacje zaraz po wybuchu na platformie, w dniu, w którym powinien był stracić życie.

Wydawało mu się, że przez czternaście lat, które przepracował na odwiertach, widział już wszystko. W 1997 roku na jego oczach pilot przed lądowaniem stracił kontrolę nad helikopterem. Maszyna spadła na platformę wiertniczą i stanęła w ogniu, a on doznał na plecach poparzeń drugiego stopnia, gdy ruszył z pomocą. Zginęło wtedy trzynastu ludzi, większość z nich jeszcze w helikopterze. Cztery lata później, kiedy na platformie przewrócił się dźwig, eksplodujące kawałki metalu wielkości piłki baseballowej niemal urwały mu głowę. W 2004 roku był jednym z nielicznych pracowników, którzy pozostali na miejscu, gdy w platformę uderzył huragan „Ivan”, wiejący z prędkością ponad stu mil na godzinę, a fale na morzu były tak wysokie, że nawet przemknęło mu przez myśl, aby wziąć spadochron, w razie gdyby konstrukcja nie wytrzymała i runęła. Ale były też inne niebezpieczne sytuacje. Ludzie popełniali błędy, części urządzeń pękały, siniaki i rozcięcia były wśród ekipy na porządku dziennym. Dawson widział więcej złamanych kości, niż umiałby zliczyć, przeżył dwa poważne zbiorowe zatrucia pokarmowe, które powaliły całą załogę, a przed dwoma laty, w 2007 roku, patrzył, jak statek dostawczy po odpłynięciu od platformy zaczął tonąć – w ostatniej chwili przyszedł mu na pomoc kuter pobliskiej straży wybrzeża.

Jednakże ta eksplozja to było coś zupełnie innego. Ponieważ nie nastąpił wyciek ropy – tym razem mechanizmy bezpieczeństwa zadziałały – sprawa przeszła w ogólnokrajowych mediach prawie bez echa i po kilku dniach o niej zapomniano. Ale dla tych, którzy byli na miejscu, stała się przyczyną nocnych koszmarów. Rankiem wszystko przebiegało normalnie. Dawson monitorował stanowiska pomp, gdy nagle wybuchł jeden ze zbiorników na ropę. Zanim zdążył się zorientować, co się stało, siła eksplozji rzuciła go na sąsiedni barak. Później wszystko stanęło w ogniu. Na całej platformie pokrytej warstwą tłuszczu i ropy szybko zapanowało prawdziwe piekło. Zaraz potem wstrząsnęły nią dwa jeszcze większe wybuchy. Pamiętał, że wyciągnął dwóch ludzi z ognia, ale podczas czwartej, najsilniejszej eksplozji, drugi raz poszybował w powietrze. Później przypominał sobie mgliście, że leciał w stronę wody. Według wszelkiego prawdopodobieństwa powinien był zginąć wskutek upadku. Gdy jednak odzyskał przytomność, unosił się na wodach

Zatoki Meksykańskiej, mniej więcej dziewięćdziesiąt mil na południe od zatoki Vermilion w Luizjanie.

Jak większość innych nie zdążył włożyć kombinezonu ochronnego ani kamizelki ratunkowej, ale w wodzie, pomiędzy kolejnymi falami, dostrzegł ciemnowłosego mężczyznę, który machał do niego z oddali, jakby dawał mu znak, żeby do niego podpłynął. Dawson skierował się w jego stronę, przedzierając się przez fale, wyczerpany i oszołomiony. Ubranie i buty ciągnęły go w dół, i gdy zaczęły słabnąć mu ręce i nogi, już myślał, że utonie. Miał wprawdzie wrażenie, że jest blisko celu, ale z powodu wysokich fal nie widział dobrze i nie miał pewności. W tym momencie zauważył samotną kamizelkę ratunkową, która unosiła się w pobliżu, wśród szczątków platformy. Zdobył się na ostatni wysiłek, dopłynął do niej i uczepił się jej. Później powiedziano mu, że przebywał w wodzie blisko cztery godziny i oddalił się od platformy prawie milę, gdy uratował go statek dostawczy, który szybko przypłynął na miejsce wypadku. Dawson został wciągnięty przez burtę i zaniesiony pod pokład, gdzie znajdowali się już inni rozbitkowie. Cały dygotał od hipotermii i był w szoku. Choć wzrok mu się mącił – później zdiagnozowano u niego lekki wstrząs mózgu – uświadomił sobie, jakie miał szczęście. Wokół siebie widział bowiem ludzi ze straszliwymi poparzeniami na ramionach i rękach, z krwotokami z uszu i połamanymi kośćmi. Większość z nich znał po imieniu. Na platformie niewiele jest miejsc, do których można by się udać – to w gruncie rzeczy taka mała wioska na środku oceanu – więc prędzej czy później każdy w końcu trafiał do baru, sali rekreacyjnej albo siłowni. Ale jeden człowiek wydał mu się nieznajomy, mężczyzna, który patrzył na niego z drugiego końca zatłoczonego pomieszczenia. Ciemnowłosy, około czterdziestki, miał na sobie niebieską wiatrówkę, którą pewnie dał mu ktoś ze statku. Dawson pomyślał, że facet nie pasuje do tego miejsca, bo wyglądał raczej na pracownika biurowego niż fizycznego. On jednak pomachał do niego i nagle Dawson przypomniał sobie postać, którą widział w wodzie – to był ten sam człowiek – i nagle poczuł, że jeżą mu się włoski na karku. Zanim zdążył określić przyczynę tego niepokoju, zarzucono mu koc na ramiona i zaprowadzono w kąt, gdzie zbadał go lekarz pokładowy.

Gdy wrócił na dawne miejsce, ciemnowłosego mężczyzny już nie było.

W ciągu kolejnej godziny na pokład przybyli następni rozbitkowie, ale niewielu, i Dawson, ogrzawszy się, zaczął się niepokoić losem reszty załogi. Nigdzie wokół siebie nie widział ludzi, z którymi pracował przez tyle lat. Później dowiedział się, że zginęły dwadzieścia cztery osoby. Ciała większości z nich odnaleziono, ale nie wszystkich. I gdy leżał w szpitalu, mimowolnie myślał o tym, że wiele rodzin nie pożegnało się w sposób właściwy ze swoimi bliskimi.

Od czasu wypadku miał kłopoty ze snem, nie dlatego, że nawiedzały go koszmary, ale po prostu nie mógł pozbyć się wrażenia, że ktoś go obserwuje. Czuł się nawiedzony, jakkolwiek śmiesznie to brzmiało. Dniem i nocą kątem oka dostrzegał ruch, ale gdy odwracał głowę, nie widział nikogo, kto mógłby ten ruch powodować. Zaczął się nawet zastanawiać, czy nie wariuje. Lekarz twierdził, że to reakcja na szok powypadkowy i że jego mózg jeszcze nie doszedł do zdrowia po wstrząsie. Brzmiało to sensownie i logicznie, ale Dawson miał wątpliwości. Mimo to pokiwał głową, słuchając lekarza. Ten wypisał mu receptę na środki nasenne, on jednak nawet jej nie zrealizował.

Gdy załatwiano kwestie prawne, dostał płatny urlop sześciomiesięczny. Potem, trzy tygodnie po zakończeniu urlopu, firma zaproponowała mu ugodę, więc podpisał stosowne dokumenty. Do tego czasu zgłosiło się do niego z pół tuzina prawników, z których każdy aż się palił, żeby wystąpić do sądu z powództwa grupowego, ale on chciał mieć święty spokój. Przyjął oferowaną rekompensatę i jeszcze tego samego dnia zaniósł czek do banku. Mając na koncie wystarczająco dużą sumę, by w pojęciu niektórych uchodzić za bogatego, kazał przelać większość z tych środków na rachunek bankowy na Kajmanach. Stamtąd zostały przekazane na firmowe konto w Panamie, którego otwarcie wymagało minimum formalności, aż wreszcie trafiły do miejsca przeznaczenia. Jak zwykle praktycznie nie można już było ich wytropić.

Zatrzymał sobie z tego niewiele, tylko tyle, żeby starczyło na opłacenie czynszu i codzienne wydatki. Nie miał dużych potrzeb. Bo też i niewiele pragnął. Mieszkał w jednoosobowej przyczepie stojącej na końcu bitej drogi pod Nowym Orleanem, i ci, którzy ją widzieli, za jej główną zaletę pewnie poczytywali to, że nie została zmieciona przez huragan „Katrina” w 2005 roku. Z plastikową okładziną, która popękała i wyblakła, stała na tufowych blokach, tymczasowym fundamencie, który z czasem przybrał charakter stały. W przyczepie znajdowały się pojedyncza sypialnia i łazienka, ciasny salonik i kuchnia tak mała, że mieściła się w niej jedynie minilodówka. Ściany nie miały prawie izolacji, więc podłoga po latach wypaczyła się od wilgoci i Dawson czuł się tak, jakby chodził po kamieniach. Linoleum w kuchni pękało w kątach, mały dywan był już niemal wytarty, a całe wyposażenie pochodziło z wyprzedaży i było kompletowane przez długi czas. Ścian nie ozdabiały żadne zdjęcia. Choć Dawson mieszkał w tej przyczepie prawie piętnaście lat, traktował ją nie tyle jako dom, ile miejsce, w którym spał, jadł i brał prysznic.

Mimo wieku przyczepa była jednak tak czysta jak domy w Garden District. Dawson zawsze miał fioła na punkcie czystości i porządku. Dwa razy do roku naprawiał pęknięcia i uszczelniał wszelkie dziury, żeby do środka nie dostawały się gryzonie ani insekty, przed wyjazdem na platformę szorował podłogę w kuchni i łazience środkiem do dezynfekcji, a także opróżniał szafki ze wszystkiego, co mogło zgnić albo zapleśnieć. Przeważnie pracował trzydzieści dni z rzędu, a potem miał trzydzieści dni wolnego, więc tylko żywność w puszce mogła przetrwać w nienaruszonym stanie więcej niż tydzień, zwłaszcza latem. Po powrocie znowu szorował całą przyczepę od góry do dołu i wietrzył ją, żeby pozbyć się zapachu stęchlizny.

Jednakże miał tam spokój i tak naprawdę niczego więcej nie potrzebował. Przyczepa znajdowała się ćwierć mili od głównej drogi, a najbliższy sąsiad mieszkał jeszcze dalej. Po miesiącu spędzonym na platformie Dawson pragnął właśnie czegoś takiego. Jedną z rzeczy, do których nigdy się nie przyzwyczaił, był nieustanny hałas. Nienaturalny hałas. Począwszy od warkotu dźwigów, stale przenoszących coś z miejsca na miejsce, czy huku powodowanego przez helikoptery i pompy, aż po niekończące się walenie metalu o metal – ta kakofonia nie milkła ani na chwilę. Na platformie wydobywano ropę przez całą dobę, co oznaczało, że hałas nie ustawał nawet wtedy, gdy Dawson usiłował spać. Próbował go ignorować podczas tych trzydziestu dni pracy, ale po powrocie do przyczepy zawsze uderzała go panująca wokół błoga cisza, kiedy słońce stało wysoko na niebie. Rankami słyszał ptasi śpiew dochodzący spośród drzew, a wieczorami, po zmierzchu, dobiegało go synchroniczne cykanie świerszczy i kumkanie żab. Zwykle działało to na niego kojąco, ale od czasu do czasu dźwięki te przywodziły mu na pamięć rodzinny dom, a wtedy wracał do przyczepy, żeby odpędzić wspomnienia. W takich razach starał się skupić na prostych codziennych czynnościach, które wypełniały mu życie, gdy przebywał na stałym lądzie.

Jadł. Spał. Biegał i ćwiczył podnoszenie ciężarów, majstrował w samochodzie. Wybierał się na długie przejażdżki bez celu, bo nigdzie konkretnie nie jechał. Od czasu do czasu chodził na ryby. Czytał co wieczór i okazjonalnie pisywał listy do Tucka Hostetlera. I to wszystko. Nie miał telewizora ani radia, ale choć był posiadaczem telefonu komórkowego, na jego liście kontaktów znajdowały się jedynie numery służbowe. Robił zakupy – kupował głównie żywność – i raz w miesiącu zajeżdżał do księgarni, ale nie zapuszczał się do Nowego Orleanu. Od czternastu lat nie był na Bourbon Street ani we French Quarter; nie wypił kawy w Cafe Du Monde ani nie strzelił sobie hurricane’a w Lafitte Blacksmith Shop Bar. Zamiast w siłowni ćwiczył za przyczepą pod sfatygowanym brezentem, który rozpiął między swoim domem a pobliskimi drzewami. Nie chodził do kina ani do kumpla, żeby razem z nim oglądać mecze, gdy w niedzielne popołudnia grali Saints. Miał czterdzieści dwa lata i nie był na randce od czasów nastoletnich.

Większość ludzi nie chciałaby ani nie potrafiłaby tak żyć, ale nie znali Dawsona. Nie wiedzieli, jaki jest ani co zrobił, i to mu odpowiadało.

Pewnego ciepłego popołudnia w połowie czerwca odebrał telefon i wróciły do niego wspomnienia. Był na urlopie od prawie dziewięciu tygodni. Pierwszy raz od niemal dwudziestu lat musiał pojechać do domu. Ta myśl zakłóciła mu spokój, ale wiedział, że nie ma wyboru. Tuck był dla niego kimś więcej niż przyjacielem; był jego drugim ojcem. I w ciszy, gdy tak myślał o tamtym roku, który okazał się punktem zwrotnym w jego życiu, Dawson znowu dostrzegł ruch w polu widzenia. Odwrócił się, ale niczego nie zauważył, i znowu przyszło mu na myśl, że wariuje.

*

Zadzwonił do niego Morgan Tanner, prawnik z Orientalu w Karolinie Północnej, żeby powiadomić go o śmierci Tucka Hostetlera. „Są pewne sprawy, które musimy omówić osobiście”, oświadczył. Zakończywszy rozmowę, Dawson natychmiast zarezerwował miejsce w samolocie i pokój w tamtejszym pensjonacie, a potem zadzwonił do kwiaciarni i poprosił o dostarczenie tam wiązanki.

Następnego rana zamknął przyczepę, okrążył ją i skierował się do małej szopy, w której trzymał samochód. Był czwartek, 18 czerwca 2009 roku. Dawson wziął ze sobą jedyny garnitur, jaki miał, i worek żeglarski, który spakował w nocy, gdy nie mógł spać. Odemknął kłódkę i podciągnął harmonijkowe drzwi, patrząc, jak na wóz, który reperował i odnawiał od czasów szkoły średniej, padają promienie słońca. Był to fastback z 1969 roku, jeden z tych samochodów, które robiły wrażenie za prezydentury Nixona i wciąż budziły podziw. Wyglądał, jakby dopiero zjechał z linii montażowej, i przez te wszystkie lata mnóstwo nieznajomych chciało go od niego odkupić. Dawson jednak stale odmawiał. „To coś więcej niż tylko samochód”, odpowiadał krótko, nie wdając się w wyjaśnienia. Tuck by zrozumiał, o co chodzi.

Dawson rzucił worek żeglarski na fotel pasażera i położył na nim garnitur. Potem usiadł za kierownicą i obrócił kluczyk w stacyjce. Gdy silnik zaskoczył z głośnym warkotem, wyjechał samochodem na żwirową alejkę, po czym szybko wysiadł, żeby zamknąć szopę. Robiąc to, przebiegł w myślach listę rzeczy, które musiał ze sobą zabrać, i upewnił się, że niczego nie zapomniał. Dwie minuty później mknął już główną drogą, a po półgodzinie wjeżdżał na parking długoterminowy pod lotniskiem w Nowym Orleanie. Nie lubił zostawiać samochodu w takich miejscach, ale nie miał innego wyjścia. Wziął bagaż i ruszył do terminalu, gdzie na stanowisku linii lotniczych czekał na niego bilet samolotowy.

Na lotnisku panował duży ruch. Mężczyźni i kobiety szli obok siebie ramię w ramię, rodziny wybierały się w odwiedziny do dziadków albo do Disney Worldu, studenci kursowali między domem a uczelnią. Biznesmeni w podróżach służbowych ciągnęli za sobą bagaż podręczny na kółkach i stukali w klawiatury telefonów komórkowych. Dawson stanął w wolno posuwającej się kolejce. Gdy znalazł się przy okienku, pokazał dowód tożsamości i odpowiedział na podstawowe pytania dotyczące zasad bezpieczeństwa, a potem odebrał karty pokładowe. Miał jedną przesiadkę w Charlotte, gdzie musiał czekać na połączenie niewiele ponad godzinę. Nie najgorzej. Po wylądowaniu w New Barn i odebraniu samochodu z wypożyczalni czekała go jeszcze czterdziestominutowa jazda. Zakładając, że nie będzie żadnych opóźnień, powinien być w Orientalu późnym popołudniem.

Dopiero gdy zajął miejsce w samolocie, uświadomił sobie, jaki jest zmęczony. Nie wiedział, o której godzinie w końcu zasnął – gdy spoglądał na zegarek, była prawie czwarta nad ranem – ale pomyślał, że prześpi się w samolocie. Zresztą po przyjeździe do miasteczka nie miał w nim co robić. Był jedynakiem, matka odeszła, gdy miał trzy lata, a ojciec wyświadczył światu przysługę i zapił się na śmierć. Dawson od lat nie miał kontaktu z rodziną i nie zamierzał go odnawiać.

To miała być krótka podróż, tam i z powrotem. Załatwi, co ma do załatwienia, i wraca, nie zamierzał bowiem zostać dłużej, niż będzie to konieczne. Być może wychował się w Orientalu, ale nigdy tak naprawdę nie czuł się tam u siebie. Miasteczko, które znał z dzieciństwa, było dla niego jedynie jak sielski obrazek z reklamy biura podróży polecającego je do zwiedzenia. W pamięci większości ludzi, którzy spędzili tam popołudnie, zapisywało się jako dziwna miejscowość, ciesząca się popularnością wśród malarzy, poetów i emerytów, którzy pragnęli spędzić jesień życia, żeglując po rzece Neuse. W Orientalu znajdował się piękny urokliwy rynek, pełen sklepów z antykami, galerii sztuki oraz kawiarni, i odbywało się tam niewiarygodnie dużo festiwali jak na miasteczko liczące niespełna tysiąc mieszkańców. Jednakże prawdziwy Oriental, ten, który poznał jako dziecko i młody chłopak, był zamieszkany przez ludzi, których przodkowie osiedli tu jeszcze w czasach kolonizacji. Ludzi takich jak sędzia McCall, szeryf Harris, Eugenia Wilcox czy Collierowie i Bennettowie, którzy mieli ziemię, uprawiali zboże, sprzedawali drewno i zakładali rozmaite przedsiębiorstwa.

Byli wpływowi i to oni rządzili w miasteczku, które zawsze należało do nich. I robili wszystko, aby tak pozostało.

Dawson przekonał się o tym na własnej skórze, gdy miał osiemnaście lat, a potem znowu, gdy skończył dwadzieścia trzy lata. Wtedy odszedł stamtąd na dobre. Nigdzie w hrabstwie Pamlico Cole’om nie żyło się łatwo, a już na pewno nie w Orientalu. Z tego, co wiedział, każdy z nich, aż po pradziadka, siedział w więzieniu. Byli skazywani za rozmaite przestępstwa, począwszy od napadu z pobiciem przez podpalenie aż po próbę zabójstwa i samo zabójstwo – bo kamienista, porośnięta drzewami farma, na której mieszkała ich liczna rodzina, była jak udzielne państwo rządzące się własnymi prawami. Stało na niej kilka rozpadających się chat, duże, wieloosobowe przyczepy kempingowe, szopy sklecone ze złomu oraz odpadów, i szeryf unikał tego miejsca jak ognia, chyba że już naprawdę nie mógł. Myśliwi także omijali tę ziemię szerokim łukiem, bo dobrze wiedzieli, że napis na tablicy granicznej: „Do osób wkraczających bezprawnie na ten teren będzie się strzelać”, to nie ostrzeżenie, ale zapowiedź. Wśród Cole’ów byli bimbrownicy i dealerzy narkotyków, pijacy, brutale bijący żony, ojcowie i matki stosujący przemoc wobec dzieci, złodzieje i sutenerzy, generalnie osoby przejawiające skłonność do przemocy. Według artykułu zamieszczonego w nieistniejącym już czasopiśmie uchodzili w swoim czasie za najgorszą, najniebezpieczniejszą, najbardziej mściwą rodzinę na wschód od Raleigh. Ojciec Dawsona nie był wyjątkiem. Jako dwudziesto – i trzydziestolatek przeważnie siedział w więzieniu za różne przestępstwa, między innymi zabicie człowieka nożem do lodu po tym, jak ten zajechał mu drogę. Dwukrotnie stawał przed sądem za morderstwo i był zwalniany od zarzutów, ponieważ świadkowie zajścia znikali, tak że nawet członkowie rodziny wiedzieli, że lepiej z nim nie zadzierać. Jak to się stało, że matka za niego wyszła – na to pytanie Dawson nie potrafił odpowiedzieć. Nie winił jej za ucieczkę. Przez większość dzieciństwa miał ochotę zrobić to samo. Nie miał też do niej żalu, że nie zabrała go ze sobą. Cole’owie byli bardzo zaborczy wobec swojego potomstwa i wiedział, że ojciec prędzej czy później odnalazłby jego matkę i odebrał go jej. Mówił mu to nieraz i Dawson wolał nie pytać, co stary by zrobił, gdyby nie chciała oddać syna. Domyślał się odpowiedzi.

Ciekaw był, ilu członków rodziny mieszka jeszcze na farmie. Gdy w końcu odszedł, oprócz ojca pozostali na niej dziadek, czterech stryjów, trzy ciotki i szesnaścioro kuzynów. Kuzyni byli już dorośli i dorobili się własnych dzieci, więc pewnie miał więcej krewnych niż kiedyś, ale nie chciał nic o tym wiedzieć. Może był to świat, w którym się wychował, ale jak w wypadku Orientalu nie identyfikował się z nim. Prawdopodobnie miała z tym coś wspólnego jego matka, kimkolwiek była, bo na pewno nie czuł się jednym z nich. Jako jedyny spośród swoich kuzynów w szkole nie wdawał się w bójki i miał dobre stopnie. Trzymał się z dala od narkotyków i alkoholu, i w okresie nastoletnim unikał kuzynów, którzy rozbijali się po mieście, szukając guza – zwykle mówił im, że musi zajrzeć do destylatora albo pomóc rozebrać na części samochód ukradziony przez kogoś z rodziny. Chodził z pochyloną głową i starał się za bardzo nie rzucać w oczy.

To było jak chodzenie po cienkiej linie. Cole’owie może i byli bandą kryminalistów, ale to nie znaczy, że nie mieli swojego rozumu, i Dawson czuł intuicyjnie, że powinien kryć się ze swoją odmiennością. Był prawdopodobnie jedynym dzieckiem w dziejach szkoły, które uczyło się pilnie, aby nie zdać testu, i przeprawiało w dzienniku swoje stopnie na gorsze. Nauczył się po kry jomu wylewać piwo z puszki, dziurawiąc ją nożem, gdy ktoś z rodziny na moment odwrócił się do niego plecami, a żeby nie spotykać się z kuzynami, wymawiał się pracą i wracał do domu dopiero po północy. Przez jakiś czas to działało, ale potem fasada zaczęła pękać. Jeden z jego nauczycieli wspomniał popijającemu kumplowi ojca, że Dawson jest najlepszym uczniem w klasie; ciotki i stryjowie zaczęli zauważać, że jako jedyny wśród kuzynów nie miał dotąd kłopotów z prawem. W rodzinie, która nade wszystko ceniła lojalność i solidarność, wyraźnie był odmieńcem, a trudno o większy grzech.

Budziło to wściekłość jego ojca. Choć Dawson był regularnie bity od wczesnego dzieciństwa – ojciec szczególnie lubił używać w tym celu pasa i rzemieni – to gdy skończył dwanaście lat, owo bicie nabrało charakteru osobistego. Ojciec tłukł go, aż plecy Dawsona robiły się czarnosine, a po godzinie wracał i zabierał się do jego nóg i rąk. Nauczyciele wiedzieli, co się dzieje, ale ponieważ bali się o siebie i swoje rodziny, ignorowali problem. Szeryf udawał, że nie widzi sińców i pręg, gdy Dawson wracał ze szkoły do domu. Reszta rodziny się nie przejmowała. Abee i Szalony Ted, starsi kuzyni, sami naskakiwali na niego nieraz i bili go równie mocno jak ojciec – Abee uważał, że gówniarzowi się należy, a Szalony Ted po prostu dla hecy. Abee, wysoki, potężny, z łapami jak bochny chleba, był porywczy i brutalny, ale bystrzejszy, niż można by sądzić. Natomiast Szalony Ted był drobnej budowy. W przedszkolu poranił innego chłopca, dźgając go ołówkiem, gdy pokłócili się o ciastko, a w piątej klasie został w końcu wyrzucony ze szkoły, bo posłał do szpitala kolejnego kolegę. Plotka głosiła, że jako nastolatek zabił ćpuna. Dawson uznał, że lepiej nie podejmować z nimi walki. Nauczył się jedynie osłaniać przed ciosami, aż w końcu kuzyni się znudzili albo zmęczyli – a może jedno i drugie.

Jednakże nie angażował się w rodzinne interesy i coraz bardziej utwierdzał się w postanowieniu, że nigdy tego nie zrobi. Z czasem zauważył, że im bardziej krzyczy, tym mocniej ojciec go bije, więc mimo bólu zaciskał usta. Ojciec był wprawdzie brutalem, ale z rodzaju despotów, a Dawson czuł, że despoci wdają się tylko w te walki, które mają szanse wygrać. Wiedział, że kiedyś w końcu stanie się na tyle silny, żeby mu się przeciwstawić, a wtedy przestanie się go bać. Gdy spadały na niego ciosy, myślał o tym, jaką odwagą wykazała się jego matka, przecinając więzy z rodziną.

Robił wszystko, co mógł, aby przyspieszyć proces dorastania i mężnienia. Przywiązywał wypchany szmatami worek do drzewa i walił w niego pięściami przez całe godziny. Podnosił kamienie i części silnika tak często, jak tylko miał okazję. Ćwiczył pompki, pompki i jeszcze raz pompki przez całe dnie. Zanim skończył trzynaście lat, przybył na wadze dziesięć funtów, a rok później – jeszcze dwadzieścia. Jednocześnie rósł i rósł. W wieku piętnastu lat dorównywał już ojcu wzrostem. Pewnej nocy, miesiąc po jego szesnastych urodzinach, ojciec, który pił cały wieczór, podszedł do niego z pasem. Wtedy Dawson rzucił się na niego i odebrał mu pas. Zapowiedział ojcu, że zabije go, jeśli jeszcze kiedyś spróbuje go tknąć.

Tamtej nocy, ponieważ nie miał dokąd pójść, schronił się w warsztacie samochodowym Tucka. Kiedy Tuck zastał go tam nazajutrz rano, Dawson zapytał, czy nie mógłby dostać u niego pracy. Tamten nie miał powodu, żeby mu pomagać – chłopak był dla niego kimś obcym, a poza tym pochodził z rodziny Cole’ów. Wytarł ręce w bandanę, którą wetknął do tylnej kieszeni spodni, i sięgając po papierosy, spojrzał Dawsonowi w oczy. Miał wtedy sześćdziesiąt jeden lat, był wdowcem drugi rok. Kiedy się odezwał, Dawson wyczuł w jego oddechu alkohol. Mężczyzna miał głos zachrypły od cameli bez filtra, które palił od dzieciństwa. Mówił z miejscowym akcentem, jak Dawson.

– Może i umiesz rozbierać samochody, ale czy potrafisz składać je do kupy?

– Tak, proszę pana – odparł Dawson.

– Idziesz dziś do szkoły?

– Tak, proszę pana.

– To przyjdź tu po lekcjach. Zobaczymy, co umiesz.

Wrócił więc po szkole i wychodził ze skóry, aby pokazać, ile jest wart. Wieczorem, po pracy, padał deszcz i kiedy Dawson schował się przed nim w garażu, Tuck już tam na niego czekał.

Mężczyzna nic nie powiedział. Zaciągnął się tylko dymem z papierosa i popatrzył na Dawsona spod zmrużonych powiek. W końcu zabrał go do domu. Dawson nie spędził już ani jednej nocy na rodzinnej farmie. Tuck nie brał od niego pieniędzy za kwaterę, Dawson tylko sam kupował sobie jedzenie. Z upływem miesięcy po raz pierwszy w życiu zaczął myśleć o przyszłości. Oszczędzał, ile mógł; pozwolił sobie jedynie na kupno fastbacka ze złomowni i kupował olbrzymie kubki mrożonej herbaty w barze. Popijając herbatę, wieczorami po pracy remontował wóz i marzył, że pójdzie do college’u – jako pierwszy Cole. Myślał o tym, żeby wstąpić do wojska albo wynająć własny kąt, ale zanim się na coś z tego zdecydował, niespodziewanie pojawił się w warsztacie ojciec. Przyszedł z Szalonym Tedem i Abeem. Obaj kuzyni trzymali w rękach kije baseballowe, a Ted dodatkowo miał w kieszeni nóż – Dawson widział jego zarys.

– Dawaj forsę, którą zarabiasz – zażądał ojciec bez wstępów.

– Nie – sprzeciwił się Dawson.

– Wiedziałem, że tak powiesz. Dlatego przyprowadziłem Teda i Abeego. Albo po dobroci oddasz to, co jesteś mi winien za to, że dałeś nogę, albo oberwiesz.

Dawson milczał. Ojciec dłubał w zębach wykałaczką.

– Posłuchaj, wystarczy jedno przestępstwo w miasteczku, żeby skończyło się to twoje słodkie życie. Włamanie, może pożar. Kto wie? Podrzucimy dowód gdzie trzeba, zadzwonimy do szeryfa z anonimowym doniesieniem, a resztą zajmą się już przedstawiciele prawa. Jesteś tu w nocy sam, nie masz żadnego alibi, a jeśli o mnie chodzi, możesz gnić resztę życia za kratami, w betonowych ścianach. Nie będę płakał z tego powodu. Więc lepiej od razu daj forsę.

Dawson wiedział, że ojciec nie blefuje. Z kamienną miną wyjął pieniądze z portfela. Ojciec przeliczył banknoty, wypluł wykałaczkę na ziemię i uśmiechnął się krzywo.

– Do zobaczenia za tydzień.

Dawson nie miał wyjścia. Chomikował małe sumy ze swoich zarobków, tak że miał na dalszy remont fastbacka i mrożoną herbatę, ale większość pieniędzy przekazywał ojcu. Choć podejrzewał, że Tuck wie, co się dzieje, ten nic na ten temat nie mówił. Nie dlatego, że bał się Cole’ów. Po prostu uważał, że to nie jego sprawa. Zaczął jednak gotować dla siebie zbyt obfite posiłki.

– Nie dałem rady zjeść wszystkiego, więc jeśli masz ochotę… – mówił, przynosząc talerz do garażu. Częściej jednak zostawiał go i wracał do domu bez słowa. Taki był między nimi układ i Dawson to szanował. Szanował Tucka. Na swój sposób stał się on najważniejszą osobą w jego życiu i Dawson nie wyobrażał sobie, żeby coś mogło to zmienić.

Aż do dnia, w którym w jego życie wkroczyła Amanda Collier.

Choć znał Amandę od lat – w hrabstwie Pamlico była tylko jedna szkoła średnia i chodzili do niej oboje – po raz pierwszy zamienili ze sobą więcej niż kilka zdawkowych słów wiosną w przedostatniej klasie. Dawson zawsze uważał ją za ładną, ale nie on jeden. Amanda cieszyła się ogólną sympatią, należała do tych dziewcząt, które w stołówce zawsze siedzą przy stole z koleżankami, a chłopcy zabiegają o ich uwagę; pełniła funkcję gospodarza klasy i była cheerleaderką. Jeśli wziąć pod uwagę także to, że pochodziła z bogatej rodziny, nie ulegało wątpliwości, iż jest dla niego równie nieosiągalna jak aktorka z telewizji. Nie rozmawiał więc z nią do czasu, gdy na zajęciach laboratoryjnych z chemii znaleźli się ze sobą w jednej parze, tworząc zespół.

Gdy wykonywali doświadczenia i uczyli się razem do testów semestralnych, zdał sobie sprawę, że Amanda nie jest wcale taka, jak myślał. Przede wszystkim to, że pochodziła z rodziny Collierów, a on z Cole’ów, nie miało dla niej znaczenia, co go zaskoczyło. Śmiała się swobodnie, krótkim śmiechem, a kiedy się uśmiechała, to łobuzersko, jakby wiedziała o czymś, o czym nie wiedział nikt inny. Włosy miała koloru miodu, oczy jak ciepłe letnie niebo i czasami, gdy pisali równania chemiczne w zeszytach, dotykała ramienia

Dawsona, żeby zwrócić na coś jego uwagę, a on potem czuł ten jej dotyk przez wiele godzin. Popołudniami, gdy pracował w warsztacie, zauważał, że ciągle o niej myśli. Przez całą wiosnę zbierał się na odwagę, żeby zaprosić ją na lody, a w miarę zbliżania się końca roku szkolnego spędzali ze sobą coraz więcej czasu.

Był rok 1984 i Dawson miał siedemnaście lat. Pod koniec lata wiedział już, że jest zakochany, a kiedy nastał chłód i liście zaczęły spływać na ziemię czerwonymi i żółtymi wstążkami, miał pewność, że – choć wydawało się to szaleństwem – chciałby spędzić z nią resztę życia. Byli ze sobą przez cały następny rok, czuli się sobie coraz bliżsi i spędzali razem każdą wolną chwilę. Przy Amandzie mógł być sobą; przy Amandzie zaczął cieszyć się życiem. Ale nawet wtedy myślał tylko o tym, że to ich ostatni wspólny rok.

Mówiąc dokładniej, myślał tylko o Amandzie.

*

Dawson w samolocie przygotował się do lotu. Siedział przy oknie, mniej więcej pośrodku tylnej części kadłuba, obok młodej kobiety z rudymi włosami, po trzydziestce, smukłej i wysokiej. Nie w jego typie, ale dość ładnej. Sąsiadka nachyliła się ku niemu, gdy zapinała pas bezpieczeństwa, i uśmiechnęła się przepraszająco.

Dawson w odpowiedzi skinął głową, odniósł jednak wrażenie, że kobieta chce nawiązać rozmowę, dlatego wyjrzał przez okno. Patrzył, jak wózek, który przywiózł bagaże, oddala się od maszyny, i zaczął myśleć o Amandzie, co często mu się zdarzało. Przypomniał sobie, jak tamtego lata chodzili popływać w Neuse – mieli śliskie ciała, gdy w wodzie ocierali się o siebie; albo jak Amanda przysiadała na ławie w warsztacie, podczas gdy on pracował nad swoim samochodem u Tucka: obejmowała ramionami podciągnięte kolana, a on myślał tylko o tym, że niczego bardziej nie pragnie, jak patrzeć tak na nią do końca życia. W sierpniu, gdy wreszcie po raz pierwszy udało mu się uruchomić wóz, zabrał ją na plażę. Leżeli na ręcznikach, trzymali się za ręce i rozmawiali o ulubionych książkach, filmach, które zrobiły na nich wrażenie, swoich sekretach i marzeniach dotyczących przyszłości.

Kłócili się także i Dawson się zorientował, że Amanda potrafi być zapalczywa. Kłótnie nie zdarzały im się często, ale też nie należały do rzadkości; co jednak godne uwagi, choć oboje szybko się zapalali w dyskusji, niemal równie szybko wracali do równowagi. Czasami szło o drobiazgi

– Amanda zawsze miała swoje zdanie, nie można było temu zaprzeczyć – i przez chwilę sprzeczali się gwałtownie, zwykle nie dochodząc do porozumienia. W takich sytuacjach, mimo że naprawdę wpadał w gniew, nie mógł nadziwić się jej uczciwości, prawości biorącej się z tego, że zależało jej na nim bardziej niż na czymkolwiek w życiu.

Nikt z wyjątkiem Tucka nie rozumiał, co w nim widziała. Chociaż początkowo kryli się ze swoją znajomością, Oriental był małym miasteczkiem i ludzie w końcu zaczęli o nich gadać. Przyjaciele odsuwali się od Amandy jeden po drugim i było tylko kwestią czasu, gdy jej rodzice dowiedzą się o wszystkim. Dawson był z Cole’ów, a ona z Collierów i to wystarczyło aż nadto, żeby wywołać ich sprzeciw. Najpierw łudzili się, że Amanda po prostu przechodzi okres buntu, i próbowali zachować spokój. Kiedy to nie odniosło skutku, poczynili stanowcze kroki. Zabrali córce prawo jazdy i zabronili korzystać z telefonu. Jesienią miała zakaz wychodzenia z domu przez całe tygodnie – nie wolno jej było umawiać się z nikim w weekendy. Dawson nie był do niej dopuszczany; ojciec Amandy nie mówił o nim inaczej jak „ten bezwartościowy biały śmieć”. Matka błagała ją, żeby zerwała tę znajomość, a w grudniu ojciec przestał się do Amandy odzywać.

Te trudności i sprzeciw otoczenia jednak tylko ich do siebie zbliżyły i kiedy Dawson publicznie brał ją za rękę, Amanda odpowiadała uściskiem, jakby to miało być wyzwanie dla wszystkich dokoła. Ale on nie był naiwny; chociaż tak wiele dla niego znaczyła, zawsze czuł, że to musi się kiedyś skończyć. Wydawało się, że wszystko i wszyscy sprzysięgli się przeciwko nim. Jego ojciec w końcu też dowiedział się o Amandzie i zapytał go o nią, gdy przyszedł po pieniądze. Choć nie posunął się do żadnych gróźb, Dawsonowi zrobiło się niedobrze, gdy usłyszał jej imię w ustach starego.

W styczniu Amanda skończyła osiemnaście lat, ale rodzice nie wyrzucili jej z domu, choć byli na nią wściekli. Jej jednak nie obchodziło, co sobie myślą – a przynajmniej tak zawsze mówiła Dawsonowi. Czasami, po kolejnej awanturze z rodzicami, w środku nocy wymykała się przez okno swojego pokoju i biegła do garażu. On często czekał tam na nią, ale zdarzało się, że dźgała go łokciem, kładąc się obok niego na macie, którą rozkładał na podłodze w biurze. Potem szli razem nad potok i Dawson obejmował ją ramieniem, gdy siadali na jednej z niższych gałęzi starego dębu. W świetle księżyca, kiedy z wody wyskakiwały barweny, Amanda relacjonowała mu kłótnię z rodzicami – głos jej się przy tym łamał, ale zawsze starała się oszczędzać jego uczucia. On kochał ją za to, lecz dobrze wiedział, co myślą o nim państwo Collierowie. Któregoś wieczoru, gdy rozpłakała się po kolejnej kłótni w domu, delikatnie zwrócił jej uwagę, że byłoby dla niej lepiej, gdyby przestała się z nim spotykać.

– Ty tego chcesz? – zapytała szeptem ze złością.

Przyciągnął ją do siebie i objął.

– Chcę tylko, żebyś była szczęśliwa – odpowiedział cicho.

Przysunęła się do niego i oparła głowę na jego ramieniu. Gdy przytulał ją do siebie, nigdy bardziej nie żałował, że urodził się w rodzinie Cole’ów.

– Jestem najszczęśliwsza z tobą – powiedziała w końcu.

Tej nocy kochali się po raz pierwszy. I przez następne dwadzieścia lat nosił w sercu te słowa i wspomnienie tamtej nocy, bo mówiła wtedy za nich oboje – za siebie i za niego.

*

Po przylocie do Charlotte Dawson zarzucił sobie worek i garnitur na ramię i przeszedł przez terminal. Ledwie zwracał uwagę na panujący wokół ruch, bo wspominał tamto ostatnie lato z Amandą. Wiosną dostała zawiadomienie, że przyjęto ją na Duke University – a marzyła o tym od dzieciństwa. Perspektywa rozstania, w połączeniu z izolacją ze strony rodziny i znajomych, tylko podsyciła ich pragnienie, żeby spędzać ze sobą każdą wolną chwilę. Godzinami przebywali na plaży, wybierali się na długie przejażdżki, nastawiając głośno muzykę w samochodzie, lub po prostu siedzieli u Tucka w garażu. Przysięgali sobie, że po jej wyjeździe niewiele się zmieni; albo on będzie odwiedzał ją w Durham, albo ona jego tutaj. Amanda wierzyła, że znajdą jakiś sposób, aby się widywać.

Jej rodzice jednak mieli inne plany. W pewien sobotni ranek, z tydzień przed wyjazdem Amandy do Durham, przyparli ją do muru, zanim zdążyła uciec z domu. Mówiła tylko matka, ale wiadomo było, że ma całkowite poparcie ojca.

– Sprawy zaszły za daleko – zaczęła i zadziwiająco spokojnym tonem oświadczyła Amandzie, że jeśli zamierza spotykać się z Dawsonem, będzie musiała we wrześniu wyprowadzić się z domu i opłacać swoje rachunki, a także czesne za college, bo oni nie zamierzają jej dłużej utrzymywać.

– Po co mamy marnować pieniądze na twoje wykształcenie, skoro rujnujesz sobie życie?

Gdy Amanda próbowała protestować, matka nie dała jej dojść do słowa.

– On cię ciągnie w dół, Amando, choć jesteś jeszcze za młoda, aby zdawać sobie z tego sprawę. Jeśli chcesz mieć swobodę osoby dorosłej, będziesz musiała wziąć na siebie związane z tym obowiązki. Jeżeli chcesz, rujnuj sobie życie, wiążąc się z Dawsonem… nie możemy cię przed tym powstrzymać. Ale nie będziemy ci w tym pomagać.

Amanda wybiegła z domu. Myślała tylko o tym, że musi odnaleźć Dawsona. Ale kiedy dotarła do garażu, płakała tak bardzo, że nie mogła mówić. Dawson przytulił ją do siebie i gdy wreszcie przestała szlochać, chaotycznie opowiedziała, co się stało.

– Zamieszkamy razem – wydusiła wciąż ze łzami na policzkach.

– Gdzie? – zapytał. – Tutaj? W garażu?

– Nie wiem. Coś wymyślimy.

Dawson milczał ze wzrokiem wbitym w podłogę.

– Musisz iść do college’u – powiedział w końcu.

– A co mi tam studia – sprzeciwiła się. – Zależy mi przede wszystkim na tobie.

Opuścił bezradnie ramiona.

– Mnie też na tobie zależy. Ale właśnie dlatego nie mogę ci pozwolić na takie poświęcenie – oznajmił.

Pokręciła głową zaskoczona.

– To żadne poświęcenie. Wszystko przez moich rodziców. Traktują mnie jak małą dziewczynkę.

– To z mojego powodu i oboje o tym wiemy. – Kopnął jakiś kamyk leżący pod nogami. – Jeśli się kogoś kocha, to trzeba pozwolić mu odejść, prawda?

Po raz pierwszy oczy błysnęły jej niebezpiecznie.

– A jeśli będzie miał wrócić, to wróci, tak? Myślisz, że tak to działa? Jak w filmie? – Chwyciła go za ramię i wbiła mu palce w ciało. – My nie jesteśmy z filmu. Znajdziemy jakiś sposób, żeby być razem. Zatrudnię się jako kelnerka albo ktoś taki, wynajmiemy mieszkanie.

Odpowiedział cicho, żeby głos mu się nie załamał:

– Z czego? Myślisz, że mój ojciec przestanie przychodzić do mnie po pieniądze?

– Przeniesiemy się gdzieś.

– Gdzie? Z czym? Ja nic nie mam. Nie rozumiesz tego? – Na chwilę zamilkł, a kiedy nie odpowiedziała, mówił dalej: – Próbuję być realistą. Rozmawiamy o twoim życiu. W którym nie ma dla mnie już miejsca.

– Co chcesz przez to powiedzieć?

– Że twoi rodzice mają rację.

– Chyba tak nie myślisz.

Usłyszał w jej głosie coś prawie jak strach. Chociaż pragnął ją wziąć w ramiona, specjalnie cofnął się o krok.

– Wracaj do domu – powiedział.

Zbliżyła się do niego.

– Dawsonie…

– Nie! – wykrzyknął i znowu się cofnął. – Nie słuchasz mnie. To koniec, rozumiesz? Próbowaliśmy, ale się nie udało. Życie toczy się dalej.

Zbladła, jej twarz stała się woskowa, jakby martwa.

– Więc to tak?

Zamiast odpowiedzieć, odwrócił się i ruszył w głąb garażu. Wiedział, że jeśli na nią spojrzy, zmieni zdanie, a nie mógł jej tego zrobić. Nie mógł. Wetknął głowę pod maskę fastbacka, żeby nie widzieć jej łez.

Kiedy w końcu odeszła, Dawson osunął się na brudną betonową podłogę obok swojego samochodu i tkwił tam wiele godzin, aż wreszcie przyszedł Tuck i usiadł przy nim. Milczał przez długi czas.

– Zerwałeś z nią – odezwał się w końcu.

– Musiałem. – Dawson ledwie mógł wydobyć z siebie głos.

– Uhm. – Tuck pokiwał głową. – Skądś to znam.

Słońce wspinało się coraz wyżej po niebie, spowijając wszystko poza garażem ciszą, która kojarzyła się ze śmiercią.

– Słusznie postąpiłem?

Tuck włożył rękę do kieszeni i wyjął z niej papierosy, żeby zyskać na czasie. Postukał paczką, wytrząsając camela.

– Nie wiem. Jest między wami coś magicznego, nie ma co zaprzeczać. I przez tę magię trudno wam będzie zapomnieć. – Tuck poklepał go po plecach i wstał. Nigdy do tej pory nie mówił tak dużo o nim i Amandzie. Gdy się oddalał, Dawson zmrużył powieki przed blaskiem słońca i do oczu znowu napłynęły mu łzy. Wiedział, że Amanda zawsze będzie tym, co w nim najlepsze, drugim ja, które zawsze pragnął poznać.

Nie wiedział natomiast, że nie zobaczy jej więcej ani nie będzie miał okazji z nią porozmawiać. W następnym tygodniu

Amanda wyjechała na uniwersytet w Durham, a miesiąc później Dawson został aresztowany.

Kolejne cztery lata spędził w więzieniu.

2

Amanda wysiadła z samochodu i objęła spojrzeniem nędzny budyneczek na obrzeżach Orientalu, który Tuck nazywał domem. Jechała trzy godziny, więc z przyjemnością rozprostowała teraz nogi. Wciąż miała zesztywniałe ramiona i kark – była to pamiątka po porannej kłótni z Frankiem, który nie potrafił zrozumieć, dlaczego Amanda musi pojechać na pogrzeb. Analizując to teraz, kiedy od sprzeczki upłynęło trochę czasu, stwierdziła, że w tym, co mówił, był sens. W ciągu prawie dwudziestu lat małżeństwa ani razu nie wspomniała o Tucku Hostetlerze; gdyby ich role, jej i Franka, się odwróciły, pewnie też by była niezadowolona.

W gruncie rzeczy pokłócili się nie o Tucka i jej sekrety, a nawet nie o to, że miała spędzić kolejny długi weekend z dala od rodziny. Oboje wiedzieli, że ta kłótnia to po prostu dalszy ciąg konfliktu, który z niewielkimi przerwami trwał od dziesięciu lat. Zresztą przebiegła w sposób typowy. Nie była głośna ani gwałtowna – Frank na szczęście nie był z tych zawziętych i w końcu przed wyjściem do pracy wymamrotał zdawkowe przeprosiny. A Amanda jak zwykle przez resztę poranka i popołudnia usiłowała zapomnieć o całej sprawie. Przecież tak naprawdę niewiele mogła zrobić i z czasem nauczyła się nie przejmować wzajemnymi pretensjami i chłodem, które od dawna charakteryzowały ich wzajemne relacje.

Gdy jechała do Orientalu, zadzwonili do niej zarówno Jared, jak i Lynn, jej starsze dzieci, i ucieszyła się, że może z kimś pogadać. Oboje mieli wakacje i od kilku tygodni w domu panował nieustanny zamęt, jaki powodują nastolatki. Pogrzeb Tucka nie mógł wypaść w lepszej porze. Jared i Lynn od dawna zamierzali spędzić weekend z przyjaciółmi, Jared z niejaką Melody, a Lynn z koleżanką ze szkoły średniej, nad jeziorem Norman, nad którym rodzice dziewczyny mieli dom. Annette – „cudowny efekt wpadki”, jak nazywał ją Frank – wyjechała na dwutygodniowy obóz. Pewnie też by zadzwoniła, gdyby nie obowiązujący tam zakaz korzystania z telefonu komórkowego. Który nie był taki zły – w przeciwnym razie bowiem ta mała trajkotka telefonowałaby rano, w południe i wieczorem.

Amanda uśmiechnęła się na myśl o dzieciach. Chociaż pracowała jako ochotnik na pediatrycznym oddziale onkologicznym Duke University, jej życie kręciło się wokół nich. Od urodzenia Jareda zajmowała się domem i mimo że Amandzie odpowiadała rola matki, gdzieś w głębi duszy przeszkadzały jej wiążące się z nią ograniczenia. Wolałaby myśleć, że jest kimś więcej niż tylko żoną i matką. Poszła do college’u, żeby zostać nauczycielką, i nawet zastanawiała się, czy nie zrobić doktoratu, aby później wykładać na którejś z lokalnych uczelni. Po studiach uczyła w trzeciej klasie… ale potem życie zrobiło swoje. Jako prawie czterdziestodwulatka czasami żartowała, że nie może się doczekać, kiedy dorośnie, aby wreszcie zrozumieć, czym chce się w życiu zajmować.

Ktoś mógłby nazwać jej stan kryzysem wieku średniego, ale ona sama nie była pewna, czy to rzeczywiście to. Bo przecież nie czuła potrzeby sprawienia sobie sportowego samochodu, umówienia się na wizytę do chirurga plastycznego czy wyjazdu na jakąś wyspę na Karaibach. Nie była też wcale znudzona; Bóg wie, że miała co robić w domu i w szpitalu. Po prostu czuła, że straciła z oczu osobę, którą kiedyś chciała być, i bała się, że nie zdoła jej już odnaleźć.

Przez długi czas uważała się za szczęściarę, i to w dużej mierze za sprawą Franka. Poznała go podczas imprezy stowarzyszenia studentów na drugim roku studiów. Mimo gwaru i zamieszania zdołali znaleźć cichy kąt i rozmawiali aż do rana. Dwa lata starszy od niej Frank był poważny i inteligentny, i już tamtej pierwszej nocy wiedziała, że powiedzie mu się w życiu niezależnie od tego, czym postanowi się zajmować. I tak to się zaczęło. Frank co prawda wyjechał w sierpniu do Chapel Hill, aby studiować stomatologię, ale spotykali się ze sobą przez następne dwa lata. Zaręczyny były tylko kwestią czasu i w lipcu 1989 roku, gdy tylko Amanda skończyła college, wzięli ślub.

Po miesiącu miodowym na wyspach Bahama podjęła pracę nauczycielki w miejscowej podstawówce, ale gdy następnego lata urodził się Jared, wzięła urlop wychowawczy. Osiemnaście miesięcy później na świat przyszła Lynn i Amanda nie wróciła już do szkoły. Frankowi udało się wtedy pożyczyć dość pieniędzy, żeby otworzyć własną praktykę i kupić mały dom w Durham. Były to cienkie lata; Frank chciał poradzić sobie sam i nie korzystał z pomocy ani swojej rodziny, ani jej. Mieli szczęście, jeśli po zapłaceniu rachunków zostało im wystarczająco pieniędzy, aby wypożyczyć film na weekend. Rzadko jadali poza domem, a kiedy zepsuł im się samochód, Amanda tkwiła w domu przez miesiąc, zanim wreszcie stać ich było na naprawę. Wszyscy spali w nocy pod dodatkowymi kocami na łóżkach, żeby oszczędzić na ogrzewaniu. Choć był to stresujący i wyczerpujący okres, to patrząc wstecz na swoje życie, Amanda wiedziała, że wówczas byli z Frankiem najszczęśliwsi.

Potem gabinet Franka zaczął dobrze prosperować i pod wieloma względami ich życie przybrało z góry wiadomy bieg. Frank pracował, podczas gdy ona zajmowała się dziećmi. Gdy sprzedali swój pierwszy dom i przeprowadzili się do większego, który zbudowali w lepszej dzielnicy miasteczka, urodziła im się Bea. Wtedy życie zaczęło toczyć się szybciej. Frank odnosił coraz większe sukcesy w pracy, a Amanda woziła Jareda do szkoły i z powrotem, a potem podrzucała

Lynn do parków i do koleżanek, wożąc ze sobą Beę, która siedziała między nimi w foteliku przypięta pasami. W tych latach wróciła do dawnych planów zawodowych związanych ze studiami doktoranckimi; przejrzała nawet kilka programów nauczania, myśląc, że zdecyduje się na któryś z nich, gdy Bea pójdzie do przedszkola. Ale po śmierci córeczki straciła zapęd. Spokojnie odłożyła podręczniki przygotowujące do egzaminów i schowała do szuflady podanie na studia.

Gdy niespodziewanie znowu zaszła w ciążę – z Annette – utwierdziła się w decyzji, aby już nie wracać na studia. Z nową energią postanowiła poświęcić się odbudowaniu życia rodzinnego i ochoczo rzuciła się w wir zajęć związanych z dziećmi, choćby tylko po to, żeby nie dopuszczać do siebie rozpaczy. Gdy z biegiem lat wspomnienia o małej siostrzyczce zaczęły blednąć, Jared i Lynn powoli wrócili do normalności i Amanda cieszyła się z tego. Wesoła Annette wniosła do domu nowy rodzaj radości i mogli nawet udawać, że stanowią pełną, kochającą się rodzinę, której nie dotknęła żadna tragedia.

Amandzie jednak trudniej było udawać, że tak samo jest w jej małżeństwie.

Nigdy się nie łudziła, że małżeństwo to wieczne szczęście i miłość. Jeśli weźmie się dwoje ludzi, dorzuci nieuniknione górki i dołki i wszystko razem pomiesza, to choćby para bardzo się kochała, nie uniknie konfliktów. Czas też zrobił swoje. Poczucie bezpieczeństwa i zażyłość były cudowne, ale jednocześnie powoli zabijały pasję i namiętność.

Przewidywalność i przyzwyczajenie uniemożliwiały jakiekolwiek niespodzianki. Nie było już żadnych nowych historii do opowiedzenia, każde z nich potrafiło dokończyć zdanie za to drugie i oboje, zarówno ona, jak i Frank, doszli do punktu, w którym jedno spojrzenie staje się tak wymowne, że słowa są już niepotrzebne. Jednakże utrata Bei ich zmieniła. Amanda z pasją podjęła ochotniczą pracę w szpitalu; Frank natomiast zaczął pić na całego i stał się regularnym alkoholikiem.

Amanda wiedziała, gdzie leży granica między zwykłym piciem a alkoholizmem. Sama nigdy nie stroniła specjalnie od alkoholu. Na imprezach w college’u kilka razy wypiła o jednego drinka za dużo i wciąż lubiła wysączyć kieliszek wina do kolacji. Czasami pozwalała sobie i na drugi, ale to przeważnie jej wystarczało. Natomiast Frank, który początkowo pił, żeby zabić ból, powoli wpadł w nałóg.

Patrząc w przeszłość, Amanda myślała czasami, że mogła to przewidzieć. W college’u Frank lubił oglądać z kolegami mecze koszykówki, popijając przy tym alkohol; na studiach, żeby rozluźnić się po zajęciach, często strzelał sobie dwa albo trzy piwa. Ale w tych ciężkich miesiącach, gdy Bea była chora, dwa, trzy piwa stopniowo przeszły w sześciopak; a gdy mała umarła, nawet dwa sześciopaki. Po dwóch latach od śmierci Bei, kiedy Annette była już w drodze, Frank upijał się nawet wtedy, gdy następnego rana szedł do pracy. Później zdarzało mu się to cztery-pięć razy w tygodniu i ostatniego wieczoru nie było inaczej. Chwiejnym krokiem wszedł o północy do sypialni, pijany jak zwykle, i zaczął chrapać tak głośno, że musiała się przenieść do gościnnego pokoju. I to jego picie, a nie Tuck, było prawdziwym powodem kłótni tego rana.

W ciągu minionych lat widziała wszystko po kolei, od bełkotania przy obiedzie czy podczas barbecue aż po upijanie się do nieprzytomności i upadek na podłogę sypialni. Ponieważ jednak Frank był powszechnie uważany na doskonałego dentystę, rzadko kiedy nie przychodził do pracy i zawsze opłacał rachunki, nie uważał, że ma jakikolwiek problem. Ponieważ pod wpływem alkoholu nie stawał się brutalny ani nieprzyjemny, był wręcz pewien, że nie ma problemu. Ponieważ pił zwykle piwo, jego zdaniem było niemożliwe, żeby miał problem.

I tak powoli stawał się człowiekiem, za którego Amanda nigdy by nie wyszła. Nie potrafiłaby zliczyć, ile razy płakała z tego powodu. I próbowała z nim rozmawiać. Prosiła, żeby pomyślał o dzieciach. Błagała, żeby poszedł z nią na terapię dla par i razem poszukali rozwiązania, albo wściekała się na niego za jego egoizm. Nie odzywała się nieraz przez całe dnie, zmuszała go, żeby tygodniami spał w pokoju gościnnym, i żarliwie modliła się do Boga. Mniej więcej raz do roku Frank brał sobie jej prośby do serca i na jakiś czas przestawał pić. Potem, po kilku tygodniach, wypijał piwo do obiadu. Tylko jedno. I tego wieczoru nie miał problemu. Następnego też być może nie. Ale otwierał drzwi i demon wracał. I Frank znowu po jakimś czasie tracił kontrolę nad piciem. Wtedy

Amanda zadawała sobie te same pytania co dawniej. Dlaczego, gdy ulegał nałogowi, nie mógł po prostu odejść? I dlaczego nie chciał zrozumieć, że rujnuje ich małżeństwo?

Nie wiedziała. Wiedziała tylko, że to ją wyczerpuje. Przez większość czasu miała poczucie, że dzieci mogą liczyć tylko na nią. Jared i Lynn byli już wystarczająco dorośli, aby prowadzić samochód, ale co by było, gdyby któremuś z nich zdarzył się jakiś wypadek, kiedy Frank będzie pijany? Wskoczy wtedy do samochodu, przypnie Annette z fotelikiem do tylnego siedzenia i pojedzie pędem do szpitala? Albo gdyby któreś zachorowało? Coś takiego już się zdarzyło. Wprawdzie nie dzieciom, ale jej. Przed kilkoma laty po zjedzeniu czegoś nieświeżego wymiotowała przez parę godzin. W tym czasie Jared dopiero robił prawo jazdy, a Frank poszedł w tango. Ponieważ była już niebezpiecznie odwodniona, Jared około północy w końcu zawiózł ją do szpitala, podczas gdy Frank siedział rozwalony na tylnym siedzeniu i udawał trzeźwego. Mimo osłabienia zauważyła, że syn wciąż zerkał w lusterko wsteczne z wyrazem rozczarowania i gniewu na twarzy. Czasami myślała, że biedak stracił tej nocy niewinność – ojciec przestał być dla niego autorytetem.

Stanowiło to dla Amandy stałe, męczące źródło niepokoju i była już wyczerpana ciągłym martwieniem się o to, co dzieci myślą i czują, gdy widzą ojca chwiejącego się na nogach. Obawiała się, że Jared i Lynn już go nie szanują. Albo że w przyszłości któreś z nich – Jared, Lynn czy Annette – pójdą w jego ślady, będą szukać ucieczki w alkoholu, pigułkach i Bóg wie czym jeszcze i zrujnują sobie życie.

Nigdzie też nie znajdowała pomocy. I bez Anonimowych Alkoholików wiedziała, że nic nie może zrobić, aby wpłynąć na Franka, bo dopóki sam nie zrozumie, iż ma problem, i nie postanowi z niego wyjść, będzie pić dalej. A co to oznaczało dla niej? Że będzie musiała dokonać wyboru. Podjąć decyzję, czy chce to ciągnąć, czy zakończyć. Sporządzić listę sankcji i trzymać się jej. W teorii było to łatwe. W praktyce jednak tylko budziło w niej złość. Bo jeśli to Frank miał problem, dlaczego ona miała ponosić za to odpowiedzialność? Ale jeżeli rzeczywiście uzależnienie było chorobą, to czy właśnie teraz nie potrzebował jej pomocy najbardziej, a przynajmniej wsparcia? Jak w takim razie – jako żona, która przysięgała, że będzie z nim w zdrowiu i chorobie – miała uzasadnić rozwód, rozbicie rodziny, zwłaszcza po tym, co razem przeszli? Musiała więc być albo bezwzględną matką i żoną albo pozbawioną kręgosłupa wspólniczką, gdy tak naprawdę pragnęła jedynie żyć z mężczyzną, za jakiego kiedyś go uważała.

Dlatego to wszystko było takie trudne. Nie chciała rozwodu z Frankiem ani rozbicia rodziny. Choć ich małżeństwo było kompromisem, w głębi duszy wierzyła w swoją przysięgę i chciała jej dotrzymać. Kochała mężczyznę, którym był dawniej Frank i którym mógł być znowu, ale tu i teraz, gdy tak stała przed domem Tucka Hostetlera, czuła smutek i samotność. I mimowolnie zaczęła się zastanawiać, jak do tego doszło, że tak wygląda jej życie.

*

Wiedziała, że matka się jej spodziewa, ale nie była jeszcze gotowa przed nią stanąć. Potrzebowała więcej czasu, więc gdy zaczął zapadać zmierzch, ruszyła przez zarośnięte podwórko do zagraconego garażu, w którym Tuck przez całe dnie odnawiał stare samochody. W środku stał chevrolet corvette stingray – model z lat sześćdziesiątych, jak się domyślała. Sunąc dłonią po masce, bez trudu wyobraziła sobie, że Tuck lada chwili wróci do garażu – że jego zgarbiona sylwetka ukaże się na tle zachodzącego słońca. Będzie w poplamionym kombinezonie, z łysiną przeświecającą przez rzedniejące siwe włosy i twarzą tak pooraną zmarszczkami, jakby to były blizny.

Choć Frank tego rana podejrzliwie wypytywał ją o Tucka, powiedziała niewiele, tylko że był dawnym przyjacielem rodziny. To nie wyczerpywało tematu, ale co innego miała powiedzieć? Sama przed sobą musiała przyznać, że jej przyjaźń z Tuckiem była dziwna. Znała go w czasach, gdy chodziła do szkoły średniej, a ponownie spotkała się z nim dopiero przed sześcioma laty, w wieku trzydziestu sześciu lat. Przyjechała wtedy do Orientalu, żeby odwiedzić matkę, i gdy siedziała w Irvin’s Diner przy kawie, przypadkiem usłyszała, że plotkuje o nim grupa starszych panów.

– Tuck Hostetler wciąż potrafi wyczyniać cuda z samochodami, ale już całkiem zwariował – powiedział jeden z nich i zaśmiał się, kręcąc głową. – Niech sobie mówi do żony nieboszczki, ale nie gada potem, że słyszy jej odpowiedzi!

Jego kolega prychnął.

– Zawsze był z niego dziwak, nie ulega wątpliwości.

To było do Tucka niepodobne, więc zapłaciwszy za kawę, wsiadła do samochodu i odnalazła niemal zapomnianą bitą drogę prowadzącą do jego domu. Skończyło się na tym, że spędzili całe popołudnie na walącym się ganku; siedzieli na bujanych fotelach i rozmawiali. Od tego czasu wpadała do niego z wizytą, gdy tylko była w miasteczku. Początkowo zdarzało się to raz czy dwa razy na rok – nie była w stanie odwiedzać matki częściej – ale ostatnio przyjeżdżała do Orientalu nawet pod jej nieobecność. Tuck się starzał i choć wolała myśleć, że po prostu zagląda do staruszka, aby sprawdzić, czy wszystko u niego w porządku, to oboje znali prawdziwy powód jej wizyt.

Panowie z baru mieli rację, w pewnym sensie. Tuck się zmienił. Nie był już tym milczącym, trochę zagadkowym, czasami posępnym człowiekiem, którego pamiętała, ale także nie był wariatem. Odróżniał fantazje od rzeczywistości i zdawał sobie sprawę, że jego żona zmarła, i to dawno temu. Po prostu – jak ostatecznie uznała – miał zdolność urzeczywistniania tego, co chciał urzeczywistnić. Choćby tylko na własny użytek. Kiedy w końcu zapytała go o jego „rozmowy” z nieżyjącą żoną, odpowiedział rzeczowo, że

Clara żyje i zawsze będzie żyła. Nie tylko z nią rozmawia – wyznał – ale także ją widzi.

– Chcesz powiedzieć, że jest duchem? – zapytała.

– Nie – odparł. – Mówię tylko, że nie chce, abym był sam.

– Jest tu teraz z nami?

Tuck obejrzał się przez ramię.

– Nie widzę jej, ale słyszę, że szwenda się po domu. Amanda wytężyła słuch, ale usłyszała jedynie skrzypienie foteli bujanych.

– Czy bywała tu… już wtedy? W dawnych czasach? Wciągnął głęboko powietrze, a kiedy się odezwał, w jego głosie słychać było zmęczenie.

– Nie. Ale wówczas nie próbowałem jej zobaczyć.

Było coś niezaprzeczalnie wzruszającego, niemal romantycznego, w jego przekonaniu, że za życia kochali się na tyle mocno, żeby móc być razem po jej śmierci. Kto nie uznałby tego za romantyczne? Każdy chce wierzyć, że istnieje wieczna miłość. Ona też w to wierzyła, kiedyś, gdy miała osiemnaście lat. Ale teraz wiedziała, że miłość to skomplikowana sprawa, jak samo życie. Nie sposób jej zrozumieć ani przewidzieć, jak się będzie rozwijać. Poza tym miłość pozostawia po sobie długi żal. Ten żal zaś budzi w człowieku pytania w rodzaju „co by było, gdyby”, na które nie ma odpowiedzi. Co by było, gdyby Bea nie umarła? Gdyby Frank nie wpadł w alkoholizm? Gdyby wyszła za mąż za miłość swojego życia? Czy wtedy rozpoznałaby w sobie tę kobietę, która patrzy na nią w lustrze?

Oparłszy się o samochód, zaczęła się zastanawiać, co Tuck powiedziałby na te jej rozważania. Tuck, który każdego ranka jadł jajka i gruboziarniste pieczywo w Irvin’s Diner i wrzucał prażone orzeszki ziemne do szklanek z pepsi, którą pił; Tuck, który mieszkał w tym samym domu przez blisko siedemdziesiąt lat i tylko raz wyjechał z ojczystego stanu, kiedy został powołany do wojska podczas drugiej wojny światowej. Tuck, który słuchał radia albo gramofonu, zamiast oglądać telewizję, bo zawsze tak robił. W przeciwieństwie do niej wchodził w rolę, którą wyznaczyło mu życie. Wiedziała, że w tym pogodzeniu się jest pewna mądrość, choć sama nie potrafiła do niej dojść.

Oczywiście, Tuck miał Clarę i tu kryło się wyjaśnienie. Pobrawszy się jako siedemnastolatkowie, przeżyli razem czterdzieści dwa lata i słuchając Tucka, Amanda z czasem poznała historię ich życia. Cichym głosem opowiedział jej, że Clara trzykrotnie poroniła, ostatni raz z poważnymi komplikacjami. Kiedy lekarz poinformował ją, że nie będzie miała dzieci, tak płakała, że – mówiąc słowami Tucka – zapadła w roczny sen. Amanda dowiedziała się, że Clara uprawiała ogród warzywny i kiedyś nawet zdobyła pierwszą nagrodę w stanowym konkursie na największą dynię – wyblakła niebieska wstęga tkwiła wciąż za lustrem w sypialni. Kiedy Tuck otworzył interes, zbudowali mały domek na niewielkiej działce nad rzeką Bay pod Vandemere, przy którym Oriental mógł się wydawać wielkim miastem, i spędzali tam co roku wiele tygodni, bo Clara uważała, że to najpiękniejsze miejsce na ziemi. Clara miała zwyczaj nucić do dźwięków z radia podczas sprzątania domu i Tuck co jakiś czas zabierał ją na tańce do Red Lee’s Grill, gdzie Amanda chadzała często, gdy była nastolatką.

Było to życie – doszła w końcu do wniosku – oparte na wzajemnym zrozumieniu, pełne miłości i zadowolenia czerpanego z rzeczy najdrobniejszych. Życie godne i szlachetne, niepozbawione smutków, ale spełnione jak mało które. Wiedziała, że Tuck był tego świadomy bardziej niż ktokolwiek inny.

– Z Clarą zawsze było dobrze – podsumował kiedyś.

Może to intymny charakter jego opowieści, a może jej rosnąca samotność sprawiły, że z biegiem czasu Tuck stał się jej powiernikiem, czego nigdy by się nie spodziewała. To z nim dzieliła swój ból i rozpacz po śmierci Bei, i to właśnie u niego na ganku dała upust wściekłości na Franka; to jemu zdradzała swoje lęki o dzieci, a nawet obawę, że jej życie potoczyło się nie tak, jak miało. Opowiadała mu o niezliczonych zrozpaczonych rodzicach i niewiarygodnie pogodnych dzieciach z oddziału, a on jakby rozumiał, że praca z nimi była dla niej czymś w rodzaju odkupienia, choć nigdy tego nie powiedział. Przeważnie po prostu ujmował jej dłoń swoimi powykręcanymi, zatłuszczonymi rękami i milczał, co działało na nią kojąco. W końcu stał się jej najlepszym przyjacielem i czuła, że Tuck Hostetler zna ją taką, jaka była naprawdę, lepiej niż ktokolwiek inny w jej obecnym życiu.

A teraz ten przyjaciel i powiernik odszedł. Już za nim stęskniona spojrzała na stingraya; ciekawa była, czy wiedział, że to ostatni samochód, nad którym pracuje. Nic takiego nie mówił, ale gdy cofnęła się pamięcią, uświadomiła sobie, że musiał to podejrzewać. Gdy była u niego ostatnio, dał jej zapasowy klucz do swojego domu i powiedział, puszczając do niej oko:

– Nie zgub go, bo będziesz musiała wybić szybę, żeby dostać się do środka.

Schowała klucz do kieszeni i zapomniała o sprawie, bo tego wieczoru Tuck mówił inne dziwne rzeczy. Pamiętała, że gdy przeszukiwała szafki kuchenne, aby przyrządzić z czegoś kolację, on siedział przy stole i palił papierosa.

– Wolisz białe czy czerwone wino? – zagadnął ją bez związku.

– Zależy – odpowiedziała, przesuwając konserwy. – Do kolacji czasami piję kieliszek czerwonego.

– Mam czerwone wino – oznajmił. – Tam, w tamtej szafce.

Odwróciła się.

– Chcesz, żebym je otworzyła?

– A co mi po nim. Wolę pepsi i orzeszki. – Strząsnął popiół do wyszczerbionego kubka po kawie. – Mam też świeże steki. Zamawiam je u rzeźnika co poniedziałek. Leżą na dolnej półce w zamrażalniku. Grill jest za domem.

Podeszła do lodówki.

– Mam ci upiec na grillu stek?

– Nie. Zwykle trzymam je na koniec tygodnia.

Zawahała się, bo nie bardzo wiedziała, o co mu chodzi.

– Więc… tak tylko mi mówisz?

Pokiwał głową i nic więcej nie powiedział. Amanda przypisała to jego dziwne zachowanie wiekowi i zmęczeniu. W końcu usmażyła mu jajka na bekonie i wysprzątała dom. Tuck tymczasem siedział w głębokim fotelu przy kominku z kocem na ramionach i słuchał radia. Mimowolnie zauważyła, jak bardzo się skurczył, był o wiele drobniejszy niż kiedyś, w czasach jej młodości. Przed wyjściem naciągnęła mu koc na ramiona, bo sądziła, że zasnął. Oddychał ciężko, jakby z trudem. Pochyliła się i pocałowała go w policzek.

– Kocham cię, Tuck – szepnęła.

Poruszył się lekko, pewnie coś mu się śniło, a kiedy odwróciła się do drzwi, usłyszała, że westchnął.

– Tęsknię za tobą, Claro – wymamrotał.

To były ostatnie słowa, jakie wypowiedział w jej obecności. Słychać w nich było bolesną samotność i w jednej chwili zrozumiała, dlaczego przed laty przyjął do siebie Dawsona. Tuck, pomyślała, też czuł się samotny.

*

Zadzwoniwszy do Franka, aby mu powiedzieć, że przyjechała na miejsce – już mówił bełkotliwie – Amanda szybko zakończyła rozmowę i w myślach podziękowała Bogu, że dzieci spędzają weekend poza domem.

W warsztacie znalazła kartkę z wykazem zleceń i zaczęła się zastanawiać, co zrobić z samochodem. Szybki rzut oka na listę zleceniodawców powiedział jej, że stingray należy do obrońcy z drużyny Carolina Hurricanes, i odnotowała w pamięci, żeby porozmawiać o tym z prawnikiem Tucka. Odłożywszy kartkę, odruchowo zaczęła myśleć o Dawsonie. On także był częścią jej sekretu. Nie powiedziała Frankowi o Tucku, bo musiałaby powiedzieć mu jednocześnie o Dawsonie, a tego nie chciała. Tuck wiedział, że tak naprawdę odwiedzała go właśnie z powodu Dawsona, przynajmniej na początku. Nie miał jej tego za złe, bo bardziej niż ktokolwiek inny zdawał sobie sprawę, jaką moc mają wspomnienia. Czasami, kiedy słońce przebijało się przez zadaszenie i zalewało podwórko niemal płynnym ciepłym światłem, prawie czuła obecność Dawsona i wtedy uświadamiała sobie, że Tuck wcale nie postradał zmysłów. Duch Dawsona, podobnie jak Clary, był wszędzie.

Chociaż wiedziała, że nie ma sensu się zastanawiać, jak potoczyłoby się jej życie, gdyby została z Dawsonem, to ostatnio regularnie odczuwała potrzebę powracania w to miejsce. A im częściej tu przyjeżdżała, tym żywsze stawały się wspomnienia; z głębokiej przeszłości powracały do niej dawno zapomniane zdarzenia i przeżycia. Tu dobrze pamiętała, jak silna się czuła, gdy była z Dawsonem, jak wyjątkowa i piękna. Przypominała sobie z niezwykłą jasnością własną pewność, że Dawson jest jedynym człowiekiem na świecie, który dobrze ją rozumie. Przede wszystkim jednak uświadamiała sobie, jak bardzo go kochała i jak ufnie, z jaką pasją on odwzajemniał jej uczucie.

Dzięki Dawsonowi, z jego cichym, milczącym sposobem bycia, uwierzyła, że wszystko jest możliwe. Wędrując teraz po zastawionym gratami garażu, z wciąż unoszącą się w powietrzu wonią benzyny i oleju, wspominała setki wieczorów, które tu spędziła. Przesunęła palcami po ławce, na której siadywała godzinami i patrzyła, jak Dawson z brudnymi rękami pochyla się nad otwartą maską fastbacka i od czasu do czasu przykręca coś albo odkręca kluczem francuskim. Nawet wtedy na jego twarzy nie było śladu młodzieńczej niewinności, tak typowej dla ich rówieśników, a kiedy na jego przedramieniu poruszały się gruzłowate mięśnie, widziała ciało mężczyzny, którym powoli się stawał. Jak wszyscy inni w Orientalu wiedziała, że ojciec bił go stale, i kiedy Dawson pracował bez koszuli, dostrzegała blizny na jego plecach, niewątpliwie pozostawione przez klamrę od pasa. Nie była pewna, czy on sam w ogóle jest ich świadom, przez co jeszcze trudniej było jej na nie patrzeć.

Był wysoki i szczupły, z ciemnymi włosami nad ciemniejszymi oczami, i wiedziała, że z wiekiem stanie się jeszcze przystojniejszy. Wyglądał inaczej niż wszyscy Cole’owie, więc zapytała go kiedyś, czy jest podobny do matki. Siedzieli wtedy w jego samochodzie, a po przedniej szybie spływały krople deszczu. Tak jak Tuck mówił cichym głosem i zawsze zachowywał spokój.

– Nie wiem – odparł i wytarł zaparowaną szybę.

– Ojciec spalił wszystkie jej zdjęcia.

Pod koniec lata, które spędzili razem, pojechali do małej przystani nad strumieniem długo po zachodzie słońca. Dawson słyszał, że ma być burza, i rozłożywszy koc na deskach pomostu, obserwowali w milczeniu, jak niebo przecinają błyskawice. Miała świadomość, że jej rodzice byliby wściekli, gdyby wiedzieli, gdzie jest i z kim, ale w tej chwili nic nie miało znaczenia oprócz spadających gwiazd, jego ciepłego ciała i czułego gestu, którym przytulił ją do siebie, jakby nie wyobrażał sobie bez niej przyszłości.

Czy wszystkie pierwsze miłości były takie? Jakoś w to wątpiła; nawet teraz tamto wydawało jej się bardziej realne niż wszystko inne, co przeżyła. Czasami zasmucała ją myśl, że nigdy nie zazna już takiego uczucia, ale potem przypominała sobie, że życie tłumi wszelką namiętność; przekonała się aż za dobrze, że sama miłość nie wystarczy.

Mimo to, gdy wyjrzała na podwórko za garażem, wbrew woli znowu zaczęła się zastanawiać, czy Dawson przeżył ponownie takie uczucie i czy jest szczęśliwy. Chciała wierzyć, że tak, ale byłemu więźniowi na pewno nie było w życiu łatwo. Pewnie potem znowu trafił do więzienia, zaczął brać narkotyki i może już nie żył, choć te wszystkie obrazy nie pasowały jej do człowieka, którego kiedyś znała. Dlatego właśnie nigdy nie zapytała o niego Tucka; bała się tego, co mogłaby usłyszeć, a milczenie starszego pana tylko utwierdziło ją w podejrzeniach. Już bardziej wolała niepewność, choćby tylko dlatego, że pozwalała jej pamiętać go takim, jakim był dawniej. Czasami jednak była ciekawa, co on czuje, gdy myśli o tamtym roku, który spędzili we dwoje, czy też uważa, że przeżyli coś niezwykłego. A może zupełnie o niej zapomniał.

3

Samolot wylądował w New Bern, gdy słońce rozpoczęło powolną wędrówkę w stronę horyzontu na zachodzie. Dawson przebył wynajętym samochodem rzekę Neuse, wjechał do Bridgeton i skręcił na autostradę numer 55. Po obu jej stronach, w pewnej odległości, wznosiły się zabudowania gospodarskie przeplatane co jakiś czas suszarniami tytoniu, które popadły w ruinę. Płaski krajobraz lśnił w popołudniowym słońcu i Dawson miał wrażenie, że nic się tu nie zmieniło od czasu jego wyjazdu wiele lat temu, a być może nawet w ciągu stu lat. Przejechał przez Grantsboro i Alliance, Bayboro i Stonewall, miasteczka jeszcze mniejsze od Orientalu, i stwierdził, że hrabstwo Pamlico wygląda jak zagubione w czasie, zapomniana kartka w porzuconej dawno książce.

Był to także jego dom i choć wiązało się z nim wiele bolesnych wspomnień, to właśnie tu Dawson zaprzyjaźnił się z Tuckiem i tu poznał Amandę. Zaczął rozpoznawać miejsca z dzieciństwa i w ciszy panującej w samochodzie zadał sobie pytanie, kim by się stał, gdyby w jego życie nie wkroczyli ci dwoje. Bardziej jednak zastanawiało go to, gdzie by teraz był, gdyby wieczorem 18 września 1985 roku doktor David Bonner nie wybrał się pobiegać.

Doktor Bonner przeniósł się do Orientalu w grudniu poprzedniego roku wraz z żoną i dwojgiem małych dzieci. Przez wiele lat w miasteczku nie było żadnego lekarza. Poprzedni, przeszedłszy w 1980 roku na emeryturę, przeprowadził się na Florydę i rada miejska od tego czasu usilnie starała się znaleźć kogoś na jego miejsce. Lekarz był bardzo potrzebny, ale mimo rozmaitych korzyści, jakie oferowało miasteczko, niewielu było kandydatów, którzy chcieliby się przenieść na prowincję, bo tak to trzeba nazwać. Szczęśliwym zbiegiem okoliczności żona doktora Bonnera, Marilyn, wychowała się w tej okolicy i jak Amanda była nie byle kim. Jej rodzice, Bennettowie, hodowali jabłka, brzoskwinie i jagody w wielkich sadach na obrzeżach Orientalu, więc doktor Bonner po ukończeniu stażu przeprowadził się do rodzinnego miasteczka żony i otworzył tu praktykę.

Miał dużo pracy od samego początku. Zmęczeni dojazdami do odległego o czterdzieści minut drogi New Barn pacjenci tłoczyli się pod jego gabinetem, ale lekarz nie miał złudzeń, że dorobi się tu dużych pieniędzy. W tak ubogim rejonie kraju było to po prostu niemożliwe, niezależnie od tego, jak prosperowała praktyka i jakie się miało koneksje rodzinne. Choć nikt w miasteczku o tym nie wiedział, sad był potężnie zadłużony i już w dniu, w którym David zamieszkał w Orientalu, teść poprosił go o pożyczkę. Ale choć później także wspierał teściów finansowo, koszty życia na szczęście były tu na tyle niskie, że mógł kupić dom w stylu kolonialnym z czterema sypialniami oraz widokiem na Smith Creek. Poza tym żona z radością wróciła w rodzinne strony. Jej zdaniem Oriental był idealnym miejscem na wychowanie dzieci i w dużej mierze miała rację.

Doktor Bonner uwielbiał sporty na świeżym powietrzu. Uprawiał surfing i pływał; jeździł na rowerze i biegał. Ludzie widywali go często, jak po pracy biegł Broad Street i w końcu znikał za zakrętem na przedmieściach. Znajomi machali do niego z samochodów i pozdrawiali go klaksonem, a on odpowiadał skinieniem głowy, nie zwalniając. Czasami, po szczególnie długim dniu pracy, wybierał się na jogging dopiero tuż przed zmierzchem i tak było właśnie 18 września 1985 roku. Wyszedł z domu, gdy w miasteczku zapadał zmrok. Choć doktor Bonner o tym nie wiedział, drogi były śliskie. Po południu padał deszcz, na tyle długo, żeby wydobyć tłuszcz z makadamu, ale nie tak intensywnie, aby go zmyć.

Ruszył w drogę swoją zwykłą trasą, którą przebiegał w pół godziny, ale tego wieczoru nie wrócił do domu. Gdy wzeszedł księżyc, Marilyn zaczęła się niepokoić i poprosiwszy sąsiadkę, żeby przypilnowała dzieci, wsiadła do samochodu, aby poszukać męża. Tuż za zakrętem na skraju miasteczka, w pobliżu zagajnika, zobaczyła karetkę pogotowia. Obok stał szeryf i powiększająca się grupa ludzi. Na miejscu dowiedziała się, że jej mąż stracił życie, zabity przez ciężarówkę, nad którą kierowca stracił panowanie.

Ciężarówka, jak powiedziano Marilyn, należała do Tucka Hostetlera. Kierowca, który miał stanąć przed sądem za nieumyślne spowodowanie śmierci, miał osiemnaście lat i został już zakuty w kajdanki.

Nazywał się Dawson Cole.

*

Dwie mile od przedmieść Orientalu – i zakrętu, który zapamiętał na całe życie – Dawson dostrzegł starą żwirową drogę, prowadzącą na rodzinną farmę, i zaczął myśleć o ojcu. Kiedy siedział w areszcie stanowym w oczekiwaniu na proces, któregoś razu pojawił się strażnik i poinformował go, że ma gościa. Chwilę później Dawson zobaczył ojca, który gryzł w zębach wykałaczkę.

– Uciekłeś z domu, spotykałeś się z tą bogatą lalą, miałeś plany. I zobacz, gdzie wylądowałeś? W pudle. – Dostrzegł złośliwy błysk w oczach ojca. – Miałeś się za lepszego ode mnie, a to błąd. Jesteś taki sam jak ja.

Dawson nic na to nie odpowiedział; gdy tak patrzył na ojca z głębi celi, przepełniło go coś zbliżonego do nienawiści. Poprzysiągł sobie wtedy, że cokolwiek się zdarzy, już nigdy więcej nie spotka się z ojcem.

Do procesu nie doszło. Wbrew radzie obrońcy publicznego Dawson przyznał się do winy i mimo że prokurator nie domagał się aż takiej kary, dostał najwyższy jej wymiar. Został osadzony w zakładzie penitencjarnym Caledonia w Halifaxie w Karolinie Północnej i pracował na należącej do więzienia farmie przy uprawie kukurydzy, pszenicy, bawełny i soi; podczas żniw ociekał potem w palącym letnim słońcu, a podczas orki przemarzał na kość w lodowatym północnym wietrze. Choć korespondował z Tuckiem za pośrednictwem poczty elektronicznej, przez cztery lata nie miał ani jednego widzenia.

Po zwolnieniu warunkowym wrócił do Orientalu. Pracował u Tucka i słyszał szepty mieszkańców miasteczka, gdy od czasu do czasu jeździł na zakupy do supermarketu. Wiedział, że jest wyrzutkiem, jednym z Cole’ów, który zabił nie tylko zięcia Bennettów, ale także jedynego lekarza w miasteczku, i przytłaczało go poczucie winy. W takich chwilach jechał do kwiaciarni w New Barn, a potem na cmentarz w Orientalu, gdzie pochowano doktora Bonnera. Wczesnym rankiem albo późnym wieczorem, gdy wokół nie było ludzi, kładł kwiaty na jego grobie. Czasami stał przy nim godzinę albo i dłużej; myślał o żonie i dzieciach, które zostawił nieboszczyk. Poza tymi wizytami przez cały rok trzymał się na uboczu, starał się unikać ludzi.

Jednakże rodzina jeszcze z nim nie skończyła. Kiedy ojciec zjawił się w warsztacie, żeby ponownie zacząć zabierać mu pieniądze, przyprowadził ze sobą Teda. Sam miał śrutówkę, a Ted – kij baseballowy, lecz popełnili błąd, że przyszli bez Abeego. Kiedy Dawson powiedział im, żeby się wynieśli, Ted zareagował szybko, ale nie dość szybko. Cztery lata pracy w polu zahartowały Dawsona i był gotowy do walki. W efekcie łomem złamał Tedowi nos i szczękę, a ojca rozbroił i połamał mu żebra. Gdy obaj leżeli na ziemi, wycelował do nich ze śrutówki i zapowiedział, żeby więcej nie przychodzili. Ted prosił płaczliwie, by go nie zabijał, a ojciec tylko wył z bólu. Od tej pory Dawson spał ze śrutówką przy boku i rzadko opuszczał działkę. Wiedział, że rodzina może przyjść po niego w każdej chwili, ale cóż, życie okazało się nieprzewidywalne. Niespełna tydzień później Szalony Ted zakłuł nożem człowieka w barze i znalazł się za kratkami. Z niewiadomego powodu ojciec zaś już nigdy się pojawił. Dawson nie zastanawiał się nad przyczyną. Liczył tylko dni do czasu, gdy wreszcie wolno mu było opuścić miasteczko, i kiedy zwolnienie warunkowe dobiegło końca, zawinął śrutówkę w ceratę, schował do pudełka i zakopał pod dębem za domem Tucka. Później wsadził swoje rzeczy do bagażnika, pożegnał się z Tuckiem i wyjechał na autostradę. Wylądował w Charlotte, znalazł sobie pracę jako mechanik samochodowy i zapisał się na wieczorowy kurs dla spawaczy w miejscowym college’u. Później wyjechał do Luizjany i zatrudnił się w rafinerii ropy. I w końcu zaczął pracować na platformach.

Od wyjścia z więzienia starał się nie rzucać w oczy i przeważnie był sam. Nie odwiedzał przyjaciół, bo ich nie miał. Po zerwaniu z Amandą nie spotykał się z żadnymi dziewczynami, gdyż – mimo upływu lat – wciąż nie mógł przestać o niej myśleć. Żeby się do kogoś zbliżyć, kogokolwiek, musiałby opowiedzieć mu o swojej przeszłości, a na to nie miał ochoty. Był ekswięźniem z rodziny kryminalistów i pozbawił życia porządnego człowieka. Choć odbył karę i żył uczciwie, wiedział, że nie wybaczy sobie tego, co zrobił.

*

Był już niedaleko. Dawson zbliżał się do miejsca, w którym potrącił doktora Bonnera. Zauważył przelotnie, że na zakręcie, w miejscu, gdzie kiedyś rosły drzewa, wybudowano niski przysadzisty budynek ze żwirowym parkingiem od frontu. Patrzył jednak na drogę, nie odwracał głowy.

Niecałą minutę później był już w Orientalu. Przejechał przez miasteczko i znalazł się na moście przerzuconym nad zbiegiem Greens Creek i Smith Creek. Gdy jako chłopak uciekał od rodziny, często siadywał przy tym moście i patrzył na żaglówki; wyobrażał sobie dalekie porty, do których zawijały, miejsca, które sam kiedyś pragnął odwiedzić.

Zwolnił urzeczony widokiem jak za dawnych lat. W marinie panował duży ruch, ludzie krzątali się na swoich łodziach, wnosili lodówki turystyczne albo odwiązywali cumy. Spojrzał na drzewa i widząc kołyszące się gałęzie, stwierdził, że można będzie płynąć tylko na żaglach nawet do samego wybrzeża.

W lusterku wstecznym dostrzegł pensjonat, w którym zamierzał się zatrzymać, ale nie był jeszcze gotowy, żeby się zameldować. Wyłączył silnik po drugiej stronie mostu i wysiadł. Z ulgą rozprostował nogi. Zastanowił się przelotnie, czy wieniec z kwiaciarni już przybył, ale uznał, że niebawem się dowie. Spojrzał na Neuse i przypomniał sobie, że na odcinku przed Pamlico Sound to najszersza rzeka w Stanach Zjednoczonych, o czym mało kto wiedział, nawet w Karolinie Północnej. Wygrał już niejeden zakład o to, zwłaszcza na platformach, bo wszyscy obstawiali Missisipi. Sam dowiedział się o tym od Amandy.

Zaczął o niej myśleć, jak zwykle: co porabia, gdzie mieszka, jak wygląda jej codzienne życie. Zakładał, że wyszła za mąż, i ciekaw był, jakiego mężczyznę wybrała. Mimo że dobrze ją znał, nie mógł wyobrazić jej sobie śmiejącej się albo śpiącej z innym. Przypuszczał, że to nie ma znaczenia. Przed przeszłością można uciec, jeśli znajdzie się coś lepszego, i domyślał się, że tak właśnie postąpiła. Miał wrażenie, że wszyscy poza nim to potrafią. Każdy czegoś żałuje i każdy popełnia błędy, ale z nim było inaczej. On nie mógł uwolnić się od swojego brzemienia – i znowu pomyślał o doktorze Bonnerze i rodzinie, której go odebrał.

Gdy tak patrzył w wodę, nagle pożałował, że tu przyjechał. Wiedział, że Marilyn Bonner wciąż mieszka w miasteczku, ale nie chciał się z nią zobaczyć, nawet przypadkiem. I choć przypuszczał, że rodzina na pewno dowie się o jego przyjeździe, z nią także nie miał ochoty się spotkać.

Nie miał tu czego szukać. Chociaż rozumiał, dlaczego Tuck poprosił swojego prawnika, żeby zawiadomił go o jego śmierci, to nie miał pojęcia, dlaczego staruszek zażyczył sobie, aby Dawson tu przyjechał. Od czasu gdy się o tym dowiedział, zachodził w głowę, o co tu chodzi, ale nie znajdował odpowiedzi. Tuck ani razu nie prosił, żeby go odwiedził; lepiej niż ktokolwiek inny wiedział, co Dawson zostawił za sobą. Sam także nigdy nie wybrał się do Luizjany i choć Dawson regularnie do niego pisywał, ten rzadko odpowiadał. Musiał mieć swojej powody – doszedł do wniosku Dawson, ale na razie nie bardzo wiedział jakie.

Już miał wrócić do samochodu, gdy nagle znowu zauważył znajomy ruch na obrzeżach pola widzenia. Okręcił się na pięcie i bezskutecznie próbował go zlokalizować; wtedy po raz pierwszy od wypadku na platformie zjeżyły mu się włoski na karku. Coś tam jednak było, uświadomił sobie nagle, nawet jeśli jego umysł nie potrafił tego zidentyfikować. Słońce odbijało się w wodzie i tak go oślepiało, że musiał zmrużyć oczy. Osłonił je dłonią i objął wzrokiem marinę. Dostrzegł starszego pana z żoną wchodzących jachtem w ślizg; na przystani mężczyzna bez koszuli zaglądał pod pokrywę silnika swojej łódki. Zauważył też innych: parę w średnim wieku kręcącą się po pokładzie jachtu, grupę nastolatków wyjmujących przenośną lodówkę po dniu spędzonym na wodzie. Na drugim końcu mariny w rejs wypływała inna łódź, żeby złapać jeszcze w żagle popołudniową bryzę – nie było w tym wszystkim nic niezwykłego. Już miał się odwrócić, gdy spostrzegł ciemnowłosego mężczyznę w niebieskiej wiatrówce, który patrzył w jego stronę. Stał u stóp przystani i jak on osłaniał ręką oczy. Gdy Dawson powoli opuścił dłoń, tamten zrobił to samo. Dawson cofnął się szybko o krok, nieznajomy też. Dawson poczuł, że traci dech, i serce zaczęło walić mu w piersi.

To niemożliwe. To nie dzieje się naprawdę.

Słońce już stało nisko za jego plecami, dlatego nie mógł dostrzec twarzy mężczyzny, ale mimo niknącego światła Dawson nagle poczuł pewność, że to tego człowieka widział wtedy na oceanie i potem na kutrze dostawczym. Zamrugał gwałtownie powiekami i zmrużył oczy, patrząc uważnie. Kiedy jednak skupił wzrok, zobaczył tylko słup w porcie i postrzępione liny przywiązane na czubku.

*

Pojawienie się tej postaci wytrąciło Dawsona z równowagi i nagle zapragnął od razu pojechać do domu Tucka. Przed laty miejsce to było dla niego schronieniem i natychmiast przypomniał sobie, jakie dawało mu poczucie bezpieczeństwa. Jakoś nie miał ochoty na pogawędkę w pensjonacie, w którym się zameldował; chciał być sam, żeby zastanowić się nad widokiem ciemnowłosego mężczyzny. Albo wstrząs mózgu, jakiego doznał, był poważniejszy, niż przypuszczali lekarze, albo mieli rację co do szoku. Wjeżdżając na drogę, postanowił jeszcze raz skonsultować się z lekarzami w Luizjanie, choć podejrzewał, że nie powiedzą mu niczego nowego.

Oddalił od siebie niepokojące myśli i odsunął szybę. Jadąc krętą szosą, wciągnął w płuca pierwotny zapach sosen i słonawej wody. Kilka minut później skręcił na bitą drogę prowadzącą do domu Tucka. Samochód podskakiwał na wybojach i gdy Dawson pokonał zakręt, ukazał się przed nim dom. Ku swojemu zdziwieniu zobaczył przed nim bmw. Wiedział, że to nie może być wóz Tucka. Po pierwsze, był za czysty, poza tym starszy pan nie jeździłby zagranicznym samochodem; nie z powodu zastrzeżeń co do ich jakości, ale po prostu nie miał narzędzi metrycznych, żeby je naprawiać. Zresztą Tuck zawsze wolał ciężarówki, zwłaszcza z początku lat sześćdziesiątych. W ciągu ostatnich lat kupił i wyremontował ich z pół tuzina, potem jeździł nimi jakiś czas i sprzedawał, jeśli trafił się kupiec. Bo Tuckowi nie chodziło o pieniądze, tylko o przyjemność z naprawy takiego wozu.

Dawson zatrzymał się obok bwm i wysiadł z samochodu, zdziwiony, że dom tak niewiele się zmienił. Zawsze wyglądał nędznie jak buda, nawet gdy Dawson w nim mieszkał, a wnętrze dopominało się remontu i sprawiało wrażenie niewykończonego. Amanda kiedyś nawet kupiła Tuckowi roślinę w doniczce, żeby ożywić to miejsce, i doniczka wciąż stała w kącie na ganku, ale kwiaty dawno już zwiędły. Dawson pamiętał, jak dziewczyna się cieszyła, gdy wręczała Tuckowi prezent, choć on nie bardzo wiedział, co z nim zrobić.

Ogarnął spojrzeniem dom i okolicę. Po gałęzi derenia biegła wiewiórka. Spośród drzew dobiegł ostrzegawczy odgłos kardynała, ale poza tym miejsce wyglądało na opuszczone. Ruszył wzdłuż domu, w stronę garażu. Tam, w cieniu sosen, było chłodniej. Gdy okrążył róg domu i wyszedł na słońce, zauważył kobietę, która stała tuż za wejściem do garażu i oglądała stary klasyczny samochód, pewnie ostatni, jaki remontował Tuck. Najpierw pomyślał, że to pewnie przedstawicielka kancelarii prawnej, i już miał do niej zawołać, gdy nagle się odwróciła. I głos uwiązł mu w gardle.

Nawet z daleka wyglądała jeszcze piękniej, niż ją pamiętał, i przez długi – nieskończenie długi czas – nie mógł nic powiedzieć. Przyszło mu do głowy, że znowu ma halucynacje, ale zamrugał powoli powiekami i uświadomił sobie, że to nie to. Była całkiem realna i stała tam, w miejscu, które kiedyś było ich azylem.

I gdy Amanda patrzyła na niego po tych wszystkich latach, zrozumiał, dlaczego Tuck ściągnął go tutaj.

4

Żadne z nich nie było w stanie się odezwać ani zrobić kroku, nawet gdy minęło pierwsze zaskoczenie i rozpoznali się wzajemnie. Dawson pomyślał przede wszystkim, że Amanda jest znacznie bardziej wyrazista w rzeczywistości niż w jego wspomnieniach. Jej jasne włosy błyszczały w popołudniowym słońcu jak polerowane złoto, a niebieskie oczy robiły elektryzujące wrażenie nawet z daleka. Ale gdy tak jej się przyglądał, powoli dostrzegł także drobne zmiany. Jej twarz straciła typową dla młodości miękkość. Kości policzkowe stały się bardziej wydatne, oczy jakby głębiej osadzone, a w ich kącikach pojawiły się ledwie widoczne zmarszczki. Czas obszedł się z nią bardzo łagodnie, doszedł do wniosku. Od czasu gdy widzieli się ostatni raz, stała się piękną dojrzałą kobietą.

Amanda także chłonęła to, co widzi. Dawson miał na sobie koszulę piaskowego koloru wetkniętą niedbale w sprane dżinsy, co podkreślało kształt wciąż wąskich bioder i szerokich ramion. Uśmiechał się tak samo jak dawniej, ale jego ciemne włosy były dłuższe niż w czasach młodości i zauważyła, że siwieją na skroniach. Piwne oczy tak samo przykuwały uwagę jak w jej wspomnieniach, lecz odniosła wrażenie, że dostrzega w nich zmęczenie, jak u kogoś, kto miał za sobą cięższe życie, niż się spodziewał. I nagle, być może dlatego, że zobaczyła go tutaj, w miejscu, w którym tyle wspólnie przeżyli, pojęła, że z emocji nie wie, co powiedzieć.

– Amanda? – zapytał w końcu i ruszył ku niej.

Gdy wypowiadał jej imię, usłyszała w jego głosie zdziwienie i przede wszystkim właśnie dzięki temu uświadomiła sobie wreszcie, że jest realny. On tu jest, pomyślała, to naprawdę on, i gdy zbliżał się do niej, odniosła wrażenie, że czas się cofa, jakkolwiek było to niemożliwe. Kiedy wreszcie stanął przy niej i rozłożył ramiona, padła w nie całkiem naturalnie, jak za dawnych czasów. On przyciągnął ją do siebie i objął mocno, jak wtedy gdy się kochali, a ona przytuliła się do niego i znowu poczuła jak osiemnastolatka.

– Cześć, Dawson – szepnęła.

Trzymał ją w ramionach przez długi czas i tak stali objęci w zachodzącym słońcu. Dawson przez moment miał wrażenie, że zadrżała. Kiedy wreszcie odsunęli się od siebie, Amanda wyczuła, że przepełniają go emocje.

Przyjrzała mu się z bliska i zauważyła zmiany, jakich dokonał w nim czas. Był już mężczyzną. Twarz miał ogorzałą, jak ktoś, kto spędza dużo czasu na słońcu, włosy lekko mu się przerzedziły.

– Co tutaj robisz? – zapytał. Dotknął jej ramienia, jakby chciał się upewnić, że jest rzeczywista.

Dzięki temu pytaniu doszła do siebie. Przypomniała sobie, po co tu przyjechała, i nieznacznie się cofnęła.

– Jestem tu z tego samego powodu co ty. Kiedy przyjechałeś?

– Przed chwilą – odparł. Zaczął się zastanawiać, co go skłoniło, żeby wybrać się do domu Tucka, bo przecież tego nie planował. – Nie wierzę, że cię widzę. Wyglądasz… niesamowicie.

– Dziękuję. – Poczuła, że rumieniec oblewa jej policzki. – Skąd wiedziałeś, że tu będę?

– Nie wiedziałem – wyjaśnił. – Nagle poczułem, że muszę tu zajrzeć, i zobaczyłem samochód przed domem. Więc poszedłem dalej tutaj i…

Amanda dokończyła za niego: