Wydanie elektroniczne

O książce

Pełna humoru i ciepła opowieść o nadziei i drugiej szansie, którą czasami daje nam życie. Po części komedia obyczajowa, po części melodramat utrzymany w klimacie słynnego filmu Uwierz w ducha.

To była miłość od pierwszego wejrzenia. Emily Barlow i Sandy Portman spotykają się przypadkiem w siedzibie wydawnictwa Caldecote Press, gdzie Emily pracuje jako redaktorka. Wtedy właśnie Sandy – doradca inwestycyjny w Regal Bay, jednej z najstarszych i najbardziej prestiżowych firm inwestycyjnych na Wall Street, należącej do jego bogatej i wpływowej rodziny – zachwycony piękną nieznajomą, postanawia, że ją zdobędzie. Nie zdaje sobie jeszcze sprawy z piorunującego wrażenia, jakie sam zrobił na Emily. Niedługo potem są już małżeństwem. Ich wspólne życie, wypełnione pracą i wzajemnym uczuciem, wydaje się idealne, choć w rzeczywistości jest od ideału dalekie. Kilka lat później, pewnego śnieżnego lutowego wieczoru, Emily dowiaduje się, że jej mąż zginął w wypadku. Nie jest przygotowana na szokującą prawdę o swoim małżeństwie i o mężu – o jego zdradach, seksualnych ekscesach z innymi kobietami, o których pisze w swoim pamiętniku. Jakby tego było mało, teściowa Emily nie chce uznać prawa synowej do dalszego zamieszkiwania w luksusowym apartamencie Sandy’ego w historycznej kamienicy Dakota, i robi wszystko, by ją stamtąd wyeksmitować. Czy Emily i Sandy dostaną drugą szansę, by naprawić swoje życie? Czy Sandy naprawdę odszedł na zawsze? W życie młodej wdowy niespodziewanie wkracza mały biały pies, który nie tylko pomoże jej odzyskać wiarę w siebie i naprawić błędy przeszłości, ale otworzy na nową miłość…

LINDA FRANCIS LEE

Urodziła się i wychowała w Teksasie, ale mieszka w Nowym Jorku. Ukończyła Texas Technical University. W swoim dorobku ma 21 powieści obyczajowych i nominację do prestiżowej nagrody RITA w kategorii „najlepszy romans roku”. Przełomową książką w karierze pisarki okazała się Diablica w Klubie Kobiet – bestseller w USA. Jej najnowsze powieści to Emily i Einstein oraz The Glass Kitchen.

www.lindafrancislee.com

Tej autorki

DIABLICA W KLUBIE KOBIET

DIABLICA NA BALU DEBIUTANTEK

EMILY I EINSTEIN

Tytuł oryginału:

EMILY AND EINSTEIN

Copyright © Linda Francis Lee 2011

All rights reserved

Polish edition copyright © Wydawnictwo Albatros A. Kuryłowicz 2014

Polish translation copyright © Anna Dobrzańska 2014

Redakcja: Beata Słama

Zdjęcia na okładce: conrado/Shutterstock

Projekt graficzny okładki: Andrzej Kuryłowicz

ISBN 978-83-7985-033-4

Wydawca

WYDAWNICTWO ALBATROS A. KURYŁOWICZ

Hlonda 2a/25, 02-972 Warszawa

www.wydawnictwoalbatros.com

Niniejszy produkt jest objęty ochroną prawa autorskiego. Uzyskany dostęp upoważnia wyłącznie do prywatnego użytku osobę, która wykupiła prawo dostępu. Wydawca informuje, że publiczne udostępnianie osobom trzecim, nieokreślonym adresatom lub w jakikolwiek inny sposób upowszechnianie, kopiowanie oraz przetwarzanie w technikach cyfrowych lub podobnych – jest nielegalne i podlega właściwym sankcjom.

Skład wersji elektronicznej:

Virtualo Sp. z o.o.

Spis treści

- O książce

- O autorce

- Tej autorki

- Dedykacja

- Podziękowania

- Prolog

- Emily

- Rozdział pierwszy

- Sandy

- Rozdział drugi

- Rozdział trzeci

- Emily

- Rozdział czwarty

- Einstein

- Rozdział piąty

- Emily

- Rozdział szósty

- Einstein

- Rozdział siódmy

- Emily

- Rozdział ósmy

- Rozdział dziewiąty

- Einstein

- Rozdział dziesiąty

- Emily

- Rozdział jedenasty

- Einstein

- Rozdział dwunasty

- Emily

- Rozdział trzynasty

- Rozdział czternasty

- Rozdział piętnasty

- Einstein

- Rozdział szesnasty

- Emily

- Rozdział siedemnasty

- Rozdział osiemaasty

- Einstein

- Rozdział dziewiętnasty

- Rozdział dwudziesty

- Emily

- Rozdział dwudziesty pierwszy

- Einstein

- Rozdział dwudziesty drugi

- Rozdział dwudziesty trzeci

- Emily

- Rozdział dwudziesty czwarty

- Einstein

- Rozdział dwudziesty

- Emily

- Rozdział dwudziesty szósty

- Rozdział dwudziesty siódmy

- Einstein

- Rozdział dwudziesty ósmy

- Emily

- Rozdział dwudziesty dziewiąty

- Einstein

- Rozdział trzydziesty

- Emily

- Rozdział trzydziesty pierwszy

- Einstein

- Rozdział trzydziesty drugi

- Emily

- Rozdział trzydziesty trzeci

- Einstein

- Rozdział trzydziesty czwarty

- Rozdział trzydziesty piąty

- Emily

- Rozdział trzydziesty szósty

- Einstein

- Rozdział trzydziesty siódmy

- Rozdział trzydziesty ósmy

- Emily

- Rozdział trzydziesty dziewiąty

- Einstein

- Rozdział czterdziesty

- Rozdział czterdziesty pierwszy

- Emiły

- Rozdział czterdziesty drugi

- Rozdział czterdziesty trzeci

- Sandy

- Rozdział czterdziesty czwarty

- Emily

- Epilog

- Przypisy

Wszystkie rozdziały dostępne w pełnej wersji książki.

Dla staruszka w dziwacznych ubraniach, który wiele lat temu niespodziewanie pojawił się w moim życiu.

Dziękuję Ci, gdziekolwiek jesteś…

Podziękowania

Pisanie tej książki było niczym podróż, za którą pragnę podziękować wielu osobom…

Moim rodzicom, Marilyn i Larry’emu Francisom.

Moim braciom i siostrom, oraz ich rodzinom: Rickowi i Ginger Francisom, Brianowi i Andrii Francisom, Carilyn i Timowi Johnsonom.

Najlepszym siostrzenicom i bratankom – Lauren, Tylerowi, Grantowi, Spencerowi, Cameronowi i Haley Grace.

Moim przyjaciołom: Glorii Skinner, Jessice Bird, Maxine Bird, Sairze Rao, Johnowi Resi, Jill Stockwell, Johnowi Caputo, Jimowi Farah, Kenowi Laughramowi, Parkerowi Thompsonowi i Augustowi Nazarethowi.

Jak zwykle…

Amy Berkower i Genevieve Gagne-Hawes, Liz Usuriello, Alecovi Shane’owi, Mai Nicolic i Jennifer Kelaher.

Jennifer Weis i całemu zespołowi St. Martin’s, w tym Lisie Senz, oraz Scottowi Harshbargerowi.

Tony’emu Lee za cudownego syna.

I temuż synowi, Michaelowi Lee, dzięki któremu to wszystko jest warte zachodu.

Prolog

Minął tydzień, zanim pojąłem, jak beznadziejna jest moja sytuacja, tydzień, zanim uświadomiłem sobie, że jestem martwy.

Był mroźny lutowy dzień, a wiszące nad Nowym Jorkiem stalowoszare niebo sprawiało, że nawet najbardziej sielankowy północno-wschodni sen o słońcu, piasku i plaży wydawał się dziwnie odległy i nierzeczywisty. Ubrany w wełniany garnitur, jedwabny krawat i płaszcz wszedłem do swojego gabinetu na trzydziestym czwartym piętrze z widokiem na Dolny Manhattan, przesłoniętym przez lecące z nieba grube płatki śniegu. Moja sekretarka rozmawiała przez telefon. Jej silny brooklyński akcent i poliestrowe ubrania kontrastowały ze staromodnym drewnianym wystrojem recepcji. Warknęła coś do swojego rozmówcy, ostrzegając, że jeśli chce porozmawiać ze mną, będzie musiał „przejść przez jej ręce”. Oto, dlaczego zatrudniłem tę rzeczową starszą kobietę, która nikogo się nie bała.

W końcu fuknęła i rzuciła słuchawką.

– Arogancja i bezczelność!

Musiałem uważać, żeby się nie uśmiechnąć.

Kiedy mnie zobaczyła, nawet nie mrugnęła.

– Panie Portman, jest pan. – Wręczyła mi plik służbowych notatek, informując pokrótce, kto dzwonił. – Była tu pańska matka i twierdziła, że musi się z panem zobaczyć.

Moja matka, piękna, wymagająca Althea Portman, żyła w przekonaniu, że moim jedynym obowiązkiem jest zajmowanie się nią i jej sprawami.

Przeglądając notatki, skierowałem się do gabinetu, nawet na chwilę nie podnosząc wzroku.

– Jeśli zajrzy tu jeszcze raz, powiedz jej, że rzuciłem tę pracę. Że mnie wylali. Albo jeszcze lepiej, powiedz, że przeprowadziłem się do Mongolii albo do Australii, gdzieś daleko, gdzie z całą pewnością nie ma zasięgu.

– No, no, to było naprawdę złośliwe. To przecież pańska matka.

– Pani Carmichael, moja matka zasługuje na złośliwości. – Nie zatrzymałem się, próbując zapamiętać, które z notatek wymagają szczególnej uwagi. – Prawdę mówiąc, każda kobieta pokroju mojej matki zasługuje na złośliwości.

– Jak na kogoś, kto ma nie więcej niż trzydzieści pięć, czterdzieści lat, jest pan wyjątkowym zrzędą! – zawołała za mną.

Tym razem stanąłem w drzwiach, podniosłem wzrok i uraczyłem ją przemiłym uśmiechem.

– Ja? Zrzędą?

Znów fuknęła i odwróciła się, jednak na tyle wolno, że zdążyłem zauważyć uśmiech, jakim skwitowała moje słowa.

– O siódmej będzie mi potrzebny samochód – rzuciłem.

Cisnąłem notatki do kosza i zatrzasnąłem drzwi gabinetu.

*

Godzinę później opuściłem mój gabinet w firmie inwestycyjnej Regal Bay. Jechałem do kliniki weterynaryjnej na Upper West Side, gdzie w piątki po pracy moja żona pracowała jako wolontariuszka.

Gdy po raz pierwszy zobaczyłem Emily, mógłbym przysiąc, że urodziła się i wychowała gdzieś w Minneapolis albo Milwaukee. Jak się okazało, dorastała na Manhattanie pod okiem kobiety, której miałem szczęście nigdy nie poznać. W swoich najlepszych czasach Lillian Barlow była znaną i głośno wyrażającą opinie feministką, kobietą, która otwarcie sprzeciwiała się „bandzie mizoginów mających w życiu jeden cel – gnębienie kobiet”.

Po pierwsze, uważam jej postawę za dość pochopne – żeby nie powiedzieć melodramatyczne – uogólnienie. Po drugie, to cud, że kobieta, która paliła biustonosze i została aresztowana za udział w manifestacji przeciwko wojnie w Wietnamie, wychowała kogoś tak otwartego i ufnego jak Emily. Najdziwniejsze w tym wszystkim było to, że poślubiłem córkę tej kobiety. Jednak kiedy Emily i ja poznaliśmy się prawie cztery lata temu, dochodziłem do siebie po niefortunnym wypadku narciarskim i skomplikowanym złamaniu nogi, którą lekarze poskładali do kupy, używając śrub i metalowych płytek.

Nie powinienem był tak bardzo tego przeżywać, ale cóż mogę powiedzieć? Od lat chciałem wziąć udział w Maratonie Nowojorskim. Marzyłem o tym. Poniekąd na to liczyłem. Po wszystkim zostałem poinformowany, że muszę odpuścić sobie wszelkie ćwiczenia, które w jakikolwiek sposób mogłyby nadwyrężyć strzaskaną kończynę, nie mówiąc o tym, że nie było mowy, żebym wziął udział w maratonie.

Krótko mówiąc, w efektownie melodramatycznej chwili mojego życia, kiedy poznałem Emily i – jak nigdy – zapragnąłem sobie dogadzać, po raz pierwszy posmakowałem śmiertelności i poczułem nieodpartą chęć zostania kimś więcej niż facetem, którym byłem dotychczas.

Naturalnie Emily nie miała o niczym pojęcia. W dniu, w którym ją poznałem, siedziałem w sali konferencyjnej wydawnictwa Caldecote Press w towarzystwie prezesa, wydawcy, redaktora, prawnika i doradcy Regal Bay – przerażał nawet mnie, a nie należę do osób, które łatwo wystraszyć. Zebraliśmy się tam w związku ze śliską sprawą pewnej książki. Jej premierę wydawnictwo zaplanowało na jesień. Dotyczyła Regal Bay i działań firmy rzekomo budzących wątpliwości. Victor Harken i ja mieliśmy dopilnować, żeby książka nie ujrzała światła dziennego. Jednak zamiast od razu uciekać się do kruczków prawnych, Victor zamierzał spróbować „przekonać” wydawcę, by spojrzał na całą sprawę naszymi oczami.

Tuż przed rozpoczęciem spotkania Emily wpadła do sali niczym nieśmiertelna bogini, a jasne włosy powiewały za nią jak flaga. Była delikatna, niezbyt wysoka, jednak natychmiast wypełniła swoją obecnością całe pomieszczenie. Przysłuchiwałem się błahym pogaduszkom Victora, ale w chwili, gdy się pojawiła, zapomniałem o bożym świecie.

Uważałem się za znawcę kobiet – to dobrze lub źle, w zależności od tego, jak na to spojrzeć – i w moich oczach Emily wydawała się pełna sprzeczności. Była piękna jak modelki, z którymi się spotykałem, miała długie blond włosy i oczy w kolorze indygo. Tamtego dnia włożyła prostą kremową sukienkę kończącą się tuż powyżej kolan, kontrastującą z jej energią i charakterem. Nie była to niebieska sukienka podkreślająca kolor jej oczu, nie była też wystarczająco krótka, by odsłonić cudowne nogi – była jak stała w algebrze, którą dodaje się, by zrównoważyć równanie. Jednak w matematyce chodzi o to, żeby określić wartość X, tymczasem nijak nie potrafiłem określić Emily.

Byłem zaintrygowany.

– O, Emily – powiedział prezes. – Miałem nadzieję, że do nas dołączysz.

Zostaliśmy sobie przedstawieni i z tego, co udało mi się ustalić, wynikało, że podczas gdy ja wciąż jeszcze byłem nowicjuszem, Emily miała reputację osoby, która doskonale radzi sobie z rozwiązywaniem problemów. Już sama myśl, że prezes liczył na to, iż dzięki niej on i Victor dojdą do porozumienia, sprawiła, że miałem ochotę się roześmiać. Choć teraz, gdy spoglądam na to z perspektywy czasu, wydaje mi się, że mimo tej sprzeczności, a może właśnie dzięki niej, z chwilą, gdy pojawiła się Emily, atmosfera w pokoju uległa zmianie.

Victor machnął ręką w moim kierunku i oznajmił:

– To jest…

– Sandy Portman – dokończyłem z kpiącym uśmieszkiem. – Kolejny trybik w korporacyjnej machinie.

Victor spojrzał na mnie, jakbym postradał zmysły, i może naprawdę je postradałem. W rzeczywistości nazywam się Alexander „Sandy” Vandermeer Regal Portman i wywodzę się w prostej linii od Vandermeerów i Regalów, założycieli Regal Bay, jednej z najstarszych i najbardziej prestiżowych firm inwestycyjnych na Wall Street. Nie mam pojęcia, co tak na mnie podziałało: stanowiąca przeciwwagę elegancja Emily czy pewność siebie charakterystyczna dla ludzi, którzy nie czują potrzeby imponowania innym. Wiedziałem tylko, że pierwszy raz w życiu nie chcę, by ktoś wiedział, kim naprawdę jestem.

Przeszliśmy do rzeczy. Victor robił, co mógł, by zastraszyć słuchaczy, przez co prezes wyglądał jak ktoś, kto obawia się, że pewnego dnia znajdzie w łóżku odciętą końską głowę. Jednak kobiety w ogóle nie zwracały uwagi na groźby Victora. Zamiast tego ukradkiem zerkały w moją stronę, oceniając mnie i swoje szanse. To znaczy wszystkie kobiety z wyjątkiem Emily, która w ogóle mnie nie nie zauważała.

Nie muszę chyba mówić, że nie byłem przyzwyczajony do braku zainteresowania, jednak tu chodziło o coś więcej. Patrząc na nią, człowiek miał wrażenie, że dostrzegała wyłącznie tego, kto właśnie zabierał głos, i poświęcała mu całą uwagę.

Kiedy wszystkie pomysły zostały przedstawione i odrzucone przez jedną lub drugą stronę, prezes spojrzał na Emily.

– A co ty o tym sądzisz? – spytał.

Minęła chwila, zanim podniosła wzrok na Victora. Była niczym niebieskooki Dawid walczący z Goliatem, który przyszedł na świat w nowojorskim Bronksie.

– Nie jestem pewna, w czym właściwie tkwi problem. Ma pan dość środków, by na długie miesiące zasypać Caldecote papierkową robotą, jednak to, co staracie się ukryć, w końcu i tak wyjdzie na jaw. – Mówiąc to, cmoknęła z dezaprobatą, jakby rozmawiała ze szkolnym chuliganem, którego przyłapano, jak znęcał się na dziedzińcu nad słabszymi.

Wątpię, by ktokolwiek potraktował Victora w taki sposób.

– A co pan powie na kompromis? – Posłała mu promienny uśmiech.

Była albo szalona, albo nieustraszona. A może i to, i to. Wiedziałem, że choć Victor nie miał w zwyczaju podrzucania ludziom do łóżek odciętych końskich głów, słynął z niekonwencjonalnych sposobów stawiania na swoim. Mój stryjeczny dziadek, Silas Regal, zatrudnił go właśnie z tego powodu. Jednak tym razem doradca Regal Bay – podobnie jak ja – dał się zaskoczyć młodej kobiecie, która najwyraźniej żyła w przekonaniu, że ona i jej mały wydawca wygrają sprawę.

– Tak czy siak – ciągnęła – nawet jeśli zasypiecie nas dokumentacją prawną, zarówno Regal Bay, jak i Caldecote trafią na strony internetowych biuletynów, blogów finansowych, a nawet do tradycyjnej prasy. Dla nas to dobrze, dla was niekoniecznie. – Wzruszyła ramionami i skrzywiła się, jakby naprawdę było jej przykro.

Victor zaniemówił, a ja miałem ochotę się roześmiać.

Zanim Emily skończyła przedstawiać swój plan, Victor zgodził się, że nie tylko nie będziemy trwonili pieniędzy „na bezsensowne procesy”, ale umożliwimy szmatławemu dziennikarzowi autorzynie dostęp do zwierzchników Regal Bay, by – jak to określiła Emily – „zaprezentowali swoją wersję wydarzeń”.

Po czymś takim stryjeczny dziadek Silas z pewnością zażąda głowy Victora. Cała ta sytuacja zaczynała mnie bawić, jednak wtedy Emily na mnie spojrzała – nareszcie – i wszystko się zmieniło. Świat zwolnił, gdy patrzyła na mnie przez chwilę, która wydawała mi się wiecznością. W końcu się uśmiechnęła. Może zabrzmi to głupio i banalnie, ale kiedy ujrzałem jej uśmiech, poczułem, że mogę wszystko. W jej oczach zobaczyłem człowieka z wielkim potencjałem. Zapomniałem o połamanych nogach i niespełnionych marzeniach i skupiłem się na tym, że oto mam przed sobą kobietę, która mnie uzdrowi. Było to głębokie, prymitywne uczucie, pobożne życzenie, a przez to jeszcze bardziej niepokojące.

Właśnie wtedy postanowiłem, że ją zdobędę.

*

Powszechnie wiadomo, że większość mężczyzn dąży do wielkości. Czyż nie dlatego podziwiamy superbohaterów, kiedy jesteśmy dzieciakami, i potentatów, gdy stajemy się mężczyznami?

W tej kwestii nie należałem do wyjątków.

Gdy byłem chłopcem, chciałem zostać koszykarzem, i choć nikt nigdy nie nazwał mnie kurduplem, wiedziałem, że nie jestem wystarczająco wysoki. Moim przeznaczeniem było grzanie ławy, więc szybko przestałem się łudzić. Kilka lat później postawiłem na wioślarstwo. Byłem bystry i silny, a trener w prywatnym liceum, do którego uczęszczałem, przygotowywał mnie do ważnej roli szlakowego. Jednak po kilku miesiącach ciężkich treningów uznałem, że więcej z tego kłopotów niż pożytku.

Nieco później, w college’u, postanowiłem zostać artystą, kimś pokroju Picassa albo Salvadora Dalego, jedną z wybitnych jednostek z wilczym apetytem na życie. Jednak tym razem moja matka, znana jako wielki mecenas sztuki, oznajmiła, że Portmanowie sponsorują artystów. A w naszej rodzinie artystów nie było.

Większość ludzi nie wie, a być może nie pamięta, że moja matka nie zawsze była hojną patronką sztuki. Tak naprawdę Althea Portman dla wielu, którzy ją znali, stanowiła zagadkę, układankę, którą przez lata starali się ułożyć. W końcu jednak zapomniano o pytaniach dotyczących jej przeszłości i wiedziałem, że tego właśnie pragnęła. Sam rzadko się nad tym zastanawiałem, a fragmenty układanki nie były czymś, czym zaprzątałbym sobie głowę.

Mimo to od czasu do czasu patrzyliśmy na siebie i widziałem w jej oczach pytanie: „Pamiętasz?”.

Nie byłem głupcem. Podobnie jak ona, zawsze odwracałem wzrok, pozwalając, by pytanie zawisło w powietrzu, niewypowiedziane.

Niestety w innych kwestiach moja matka niechętnie trzymała język za zębami. Tamtego pechowego zimowego wieczoru, kiedy opuściłem budynek Regal Bay i gdy wszystko się zaczęło, odbyliśmy krótką rozmowę. Tym razem na temat mojej żony.

Wyprowadzony z równowagi przez matkę usiadłem na tylnej kanapie mercedesa sedana i siedziałem w milczeniu, podczas gdy kierowca wiózł mnie Ósmą Aleją przez sypiący śnieg, prosto na spotkanie z Emily.

Jechaliśmy bez końca. Pięć pasów ruchu, morze taksówek, wynajęte sedany i ludzie z New Jersey udający się na północ w SUV-ach, ośnieżone ulice, pozostałości po mniej wystawnych manhattańskich nieruchomościach, a pośród nich zbudowane ze stali i szkła wytworne siedziby firm. Godzinę później dotarliśmy na Zachodnią Siedemdziesiątą Szóstą, wąską uliczkę, jeszcze węższą z powodu zaparkowanych po obu stronach samochodów. Kierowca stanął po drugiej stronie ulicy, tuż za pick-upem.

Widząc, że nie wysiadam, odwrócił się i zapytał:

– Czy pod ten adres mieliśmy przyjechać?

– Tak, tak. Wszystko w porządku.

Zwykle nie bywam roztargniony, jednak tamtego wieczoru poczułem coś, czego nie potrafiłem zrozumieć. Tłumaczyłem sobie, że to tylko zdenerwowanie po długiej męczącej podróży. Teraz wiem, że było to coś innego, coś bardziej złożonego, trudniejszego do zdefiniowania, przekorna i bezwzględna poza wobec… czego? Bogów? Bez względu na wszystko pędziłem na złamanie karku ku zgubie. I zgubie Emily.

Wysiadłem z samochodu i zapiąłem płaszcz, by ochronić się przed zimnem. Przeszedłem na przód mercedesa, kiedy drogę zagrodził mi mały biały psiak. Próbowałem go ominąć, jednak poślizgnąłem się na oblodzonym chodniku.

Opierając się o maskę samochodu, przegoniłem psa i podjąłem wędrówkę. Podmuchy lodowatego wiatru kąsały moje policzki i wciskały mi do oczu śnieg z deszczem, który z każdą chwilą padał coraz bardziej. Doszedłem do drzwi od strony kierowcy, gdy na ulicy pojawił się samochód. Reflektory podskakiwały za każdym razem, kiedy wjeżdżał w zamarznięte koleiny.

Dopiero po chwili zorientowałem się, że to taksówka, której właściciel najwyraźniej nie zwracał uwagi na fatalne warunki. Zrobiłem krok do tyłu, poirytowany, że taksiarz nie zamierza zwolnić i jak szalony gna wąską ulicą między zaparkowanymi samochodami. I wtedy to się stało, tuż przed tym, nim taksówka znalazła się na wysokości mercedesa. Biały psiak pojawił się znikąd i wybiegł na jezdnię.

Kierowca taksówki wcisnął hamulec i wpadł w poślizg. Samochód zakołysał się, zjeżdżając to w jedną, to w drugą stronę, aż w końcu uderzył w tył mercedesa. Grube, miękkie płatki śniegu stłumiły huk i złagodziły uderzenie. Zapadła cisza. Przez chwilę byłem pewny, że słyszę padający śnieg, i poczułem dziwny spokój.

Prawdę powiedziawszy, do niczego takiego by nie doszło, gdybym nie stał przed maską mercedesa, mniej więcej półtora metra od drugiego samochodu. Niekiedy siła uderzenia i jego kąt, nawet przy niewielkiej prędkości i odległości, mogą stanowić zabójczą mieszankę. Krótko mówiąc, żółta taksówka wbiła się w tył mercedesa, który uderzył we mnie z taką siłą i pod takim kątem, że runąłem na ziemię niczym kostka domina, bez możliwości złagodzenia upadku. Upadając, uderzyłem głową o zderzak vana. Uszkodzenia mózgu, jakich doznałem, i złamany kręgosłup nie dawały mi żadnych szans na wyzdrowienie. Chwilę później stałem tuż obok mojego ciała. Nie czułem zimna, a tylko zdziwienie, że to coś na ziemi to naprawdę ja.

Sparaliżowany patrzyłem, jak kierowca zgłasza wypadek pod 911, próbuje mnie reanimować, a w końcu dzwoni do dyspozytorki i prosi, by skontaktowała się z moją firmą. Nikt nie zadzwonił do mojej żony.

Nigdy dotąd nie panikowałem, ale też nigdy dotąd nie stałem na zaśnieżonej ulicy, patrząc, jak ktoś próbuje przywrócić mnie do życia. Dopiero gdy okazało się, że nie mogę się poruszyć, strach ścisnął mnie za gardło. Próbowałem złapać powietrze, ale to również okazało się niemożliwe.

Mówią, że w chwili śmierci człowiekowi przelatuje przed oczami całe jego życie. Ja jednak nie myślałem o przyjaciołach czy wydarzeniach z dzieciństwa. Nie myślałem też o rodzicach. Miałem w głowie tylko jedno.

– Emily!

Jej imię wystrzeliło ze mnie, z mojego umysłu, jakby ona jedna mogła wszystko naprawić. Jakby tylko ona mogła rozwiązać moje problemy. Ale z moich ust nie wydobył się żaden dźwięk. Zupełnie jakbym nagle przestał istnieć.

Znałem Emily od niespełna tygodnia, kiedy po raz pierwszy przyciągnąłem ją do siebie. Nasze usta prawie się dotykały.

– Pokochaj mnie – szepnąłem. – No dalej, spróbuj mnie pokochać.

Pokochała mnie, lecz od tamtego czasu zastanawiałem się, czy wyzwanie, które jej rzuciłem, nie było początkiem mojego upadku.

Emily

Mama mówiła mi, że wystarczy chwila, by nasze życie uległo zmianie. By narysowana na piasku linia oddzielająca przeszłość od przyszłości całkowicie nas odmieniła. Czy mówiła prawdę? Czy to możliwe, by człowiek zmienił się w mgnieniu oka? A może widoczna na lodzie rysa pojawiła się już wcześniej, tyle że my uparcie nie chcieliśmy jej dostrzec?

fragment książki Córka mojej matki

Rozdział pierwszy

Każdy z nas skrywa jakąś historię, jednak ja nie zamierzałam opowiadać swojej. Byłam redaktorką, nie pisarką. Uwielbiałam odnajdować sens w cudzym chaosie, odkrywać znaczenie zdania lub akapitu, który ledwo zahaczał o prawdę. Przynajmniej tak czułam się do chwili, gdy poznałam Sandy’ego Portmana.

Kiedy zobaczyłam go po raz pierwszy, mój świat zadrżał. Brzmi to niedorzecznie, wiem, ale spotkanie z nim wstrząsnęło mną tak głęboko, że musiałam odwrócić wzrok – tak jak unika się patrzenia na słońce – i udawać, że w ogóle go nie zauważyłam.

I nie chodziło o to, że był najprzystojniejszym mężczyzną, jakiego w życiu widziałam. Najbardziej niezwykła była jego twarz. Zakochałam się, ponieważ miał w oczach coś, co kłóciło się z jego fizycznym pięknem. Sandy Portman przyciągał mnie jak szkic rękopisu, w którym idealnie skonstruowane zdania stanowią zapowiedź ukrytej głęboko prawdy, a jednak jej nie zdradzają. A kiedy po raz pierwszy przyciągnął mnie do siebie z krzywym uśmiechem na idealnej twarzy, który obiecywał kolejną odsłonę prawdy o nim. No cóż, byłam zgubiona.

*

Nazywam się Emily Barlow i nigdy nie miałam przeczucia, że wpadnę w kłopoty. Nie miałam, bo nie musiałam. Robiłam listy, sporządzałam plany, żyjąc z nadzieją, że wszystko będzie jak należy. Głęboką, niezachwianą nadzieją. Nazywajcie to jak chcecie. Podchodziłam do każdej sytuacji z przekonaniem, że niezależnie od tego, co się wydarzy, dam sobie radę i przeżyję.

Może na tym właśnie polegał mój błąd. Choć z drugiej strony, może właśnie to miało mnie ocalić.

Tamtego ranka, w dniu, kiedy wszystko się zaczęło, zbudziłam się z czymś, co dziś nazwałabym przeczuciem, że coś wstrząśnie moim światem. Jednak wtedy nie potrafiłam nazwać tego uczucia. Dlatego je zignorowałam.

Przez całą noc padał śnieg. Sypał nieustannie od kilku dni, sprawiając, że była to jedna z najgorszych zim, jakie Nowy Jork widział w ciągu ostatnich dziesięciu lat. Był piątek i kiedy dotarłam do Caldecote Press, wydawnictwo świeciło pustkami. Większość pracowników siedziała bezpiecznie w domach, oddzielonych od centrum mostami i tunelami, albo w apartamentowcach na Manhattanie, które sięgały skłębionych szarych chmur, aż w końcu zupełnie w nich ginęły.

W południe wyruszyłam do domu. Klinikę weterynaryjną zamknięto z powodu złej pogody i próbowałam dodzwonić się do Sandy’ego, żeby powiedzieć mu, że spotkamy się w domu. Nie odbierał, a jego poczta głosowa była pełna. Zadzwoniłam do sekretarki z prośbą, żeby przekazała mu, by do mnie zadzwonił, ale nigdy więcej nie usłyszałam jego głosu.

Mieszkaliśmy w Dakocie, liczącym sto dwadzieścia lat budynku na Upper West Side. Po powrocie do domu zabrałam się do pracy. Najpierw siedziałam nad maszynopisem, a później poszłam do pokoju gościnnego, który remontowałam od kilku tygodni. Jasnożółte ściany wykończyłam białą listwą i łańcuszkiem lawendowych, zielonych i niebieskich kwiatów, które malowałam z pietyzmem, siedząc na drabinie, pod sufitem tak wysokim, że wydawało się, że sięga nieba.

Przez ostatnie dwa lata każdego dodatkowego centa wydawałam na mieszkanie. W przeciwieństwie do męża nie byłam bogata. Ale nie przejmowałam się tym i wkładałam serce i duszę w ten stary uroczy apartament, który zanim się do niego wprowadziłam, Sandy zamienił w zakurzone muzeum.

Zdarłam ze ścian wiekową tapetę, skułam popękane kafelki w łazience, wyrzuciłam przestarzałe urządzenia i bez reszty oddałam się miejscu, które kojarzyło mi się z tym wszystkim, czego pragnęłam w życiu. Z mężem i dziećmi, niedzielnymi obiadami i spotkaniami z przyjaciółmi. Pracą i rodziną, życiem pełnym miłości, która z upływem czasu jest coraz większa. Życiem jakże innym od tego, które znałam z czasów, gdy razem z matką przeprowadzałyśmy się z jednego mieszkania do drugiego w centrum albo na peryferiach Alphabet City. Przez jakiś czas mieszkałyśmy nawet w Chinatown, gdzie w zaparowanych oknach wystawowych, niczym świąteczne ozdoby, wisiały oskubane z pierza kurczaki i kaczki.

Przez lata nauczyłam się panować nad swoim sercem, uważałam, by nie przywiązywać się do ludzi i miejsc bez względu na to, jak bardzo tego chciałam. Jednak w dniu, w którym poznałam Sandy’ego w sali konferencyjnej Caldecote, coś się we mnie otworzyło. Kiedy spotkanie dobiegło końca i wszyscy wychodzili, Sandy mnie zatrzymał. Nie zauważył albo nie przejmował się spojrzeniami, które posyłali nam inni. Patrzył wyłącznie na mnie, wykrzywiając usta w uśmiechu, który normalnie uznałabym za złośliwy, jednak na jego twarzy miał w sobie coś chłopięcego i figlarnego.

– Chodź ze mną – szepnął. – Teraz, zanim nas przejrzą i zaczną mi przypominać o obowiązkach, złamanych nogach i wszystkich tych rzeczach, o których przy tobie nie pamiętam.

Musiałam mieć dziwny wyraz twarzy, bo uśmiechnął się jeszcze szerzej i dodał:

– Przynajmniej pozwól zaprosić się na drinka. Będziesz miała okazję powiedzieć mi, dlaczego robisz wszystko, żeby ukryć, jaka jesteś piękna, a ja zdradzę ci, dlaczego się w tobie zakochałem.

Zaskoczył mnie, ale tego nie okazałam.

– Czy w twoim świecie takie teksty działają na kobiety?

Roześmiał się.

– Owszem. – Był zmieszany, a jego piwnozielone oczy błysnęły figlarnie. – Aż trudno w to uwierzyć, prawda?

Podejrzewałam, że tak naprawdę to nie słowa działały na kobiety, ale to, jak wyglądał i jak się zachowywał. Był mężczyzną, którego życie przyzwyczaiło, że dostaje to, co chce, nawet o to nie prosząc.

Uśmiechnęłam się wbrew sobie.

– Po pierwsze, nie wiem, co mogłabym ci powiedzieć, a po drugie, nie masz pojęcia, dlaczego warto się we mnie zakochać.

Tym razem to on wyglądał na zaskoczonego, jednak szybko odzyskał rezon.

– W takim razie będę robił notatki, możesz zacząć dyktować. Dzięki temu spędzę z tobą całe popołudnie i zamienię drinka na kolację.

Pokręciłam głową i go ominęłam. Dopiero w drzwiach zatrzymałam się i spojrzałam na niego.

– Kolacja. Po pracy. Ja wybieram miejsce.

Przekrzywił głowę.

– Wieczna negocjatorka. Ale dobrze, spotkamy się w holu o dziewiętnastej.

– O dziewiętnastej trzydzieści. – Odwróciłam się i zamierzałam odejść.

– Emily.

Zawahałam się.

– Zawsze stawiasz na swoim?

Mój uśmiech przygasł.

– A czy istnieją tacy ludzie?

Patrzył na mnie przez chwilę, po czym powiedział, że powinnam mieć na imię Diana, na cześć bogini łowów, albo Helena, jak ta kobieta z Troi.

– Emily brzmi zbyt delikatnie, jest nijakie jak ta nudna kremowa sukienka, którą masz na sobie. Ani jedno, ani drugie nie oddaje ci sprawiedliwości.

Uniosłam brwi.

– Jak na kogoś, kto nic o mnie nie wie, wysnuwasz wiele wniosków.

Nie zamierzałam informować go, że w każdej kobiecie drzemie Emily, tak jak każda kobieta ma w sobie coś z Heleny Trojańskiej. Wszystko zależy od tego, którą z nich się pielęgnuje. Ja nie miałam wyjścia, musiałam być silna. A czyż siła kobiety nie dochodzi do głosu, gdy coś zagraża jej delikatności?

Spisałabym go na straty, jako kolejnego przystojniaka, który wykorzystuje swój urok, by osiągnąć to, co chce, ale wtedy on zmarszczył czoło.

– Po dłuższym zastanowieniu zaryzykuję stwierdzenie, że gdzieś tam jest Emily. Sęk w tym, że próbujesz ją ukryć.

Mój oddech przyspieszył i stał się dziwnie płytki. Ten pozornie powierzchowny facet co nieco rozumiał.

Minął mnie w drzwiach, zatrzymując się na chwilę, by założyć mi za ucho kosmyk włosów.

– Do zobaczenia o dziewiętnastej trzydzieści – powiedział.

*

Dokonałam ostatnich poprawek w kwiecistym wzorze, kiedy zadzwonił mój blackberry.

Zeszłam z drabiny z pędzlem w ręku i lawendowymi plamami na starym podkoszulku. Kiedy zerknęłam na zegar, zdziwiłam się, widząc, która jest godzina. Musiałam się pospieszyć, żeby posprzątać, zanim Sandy wróci do domu.

– Halo? – Odebrałam po czwartym sygnale.

Ale to nie był Sandy. Dzwoniła Birdie Baleau, kobieta, która niedawno przeprowadziła się do Nowego Jorku z Teksasu i w niczym nie przypominała typowych nowojorczyków. Od razu przypadłyśmy sobie do gustu.

– Gratulacje! –pisnęła jak podekscytowana nastolatka. – Właśnie dowiedziałam się o twoim awansie na starszą redaktorkę!

Opadłam na krzesło, położyłam nogi na biurku i przez chwilę, śmiejąc się, rozmawiałyśmy o nowym rozdziale mojej kariery. Kiedy skończyłyśmy, jeszcze raz spróbowałam zadzwonić do męża, ale jego poczta głosowa wciąż była pełna.

Wzięłam prysznic, nalałam sobie kieliszek wina, włączyłam iPoda i tanecznym krokiem zaczęłam przechadzać się po mieszkaniu. Słuchałam Wouldn’t It Be Nice zespołu Beach Boys, The Puppy Song Harry’ego Nilssona i No Boundaries Adama Lamberta.

A w końcu Broken Lifehouse.

Nie pamiętałam, żebym ściągała tę piosenkę na listę utworów, ale zamknęłam oczy i śpiewałam do stuletnich ścian, wirując z rozłożonymi ramionami i głową odrzuconą do tyłu. Czułam się spełniona, robiłam karierę. Ogarnęła mnie czysta radość, jakby nikt i nic nie mogło mnie powstrzymać.

Godzinę później Sandy’ego wciąż nie było. Wmawiałam sobie, że nie ma powodów do niepokoju. Już wcześniej bywało, że się spóźniał. Jednak minęła kolejna godzina i następne dwie, a on nie dzwonił.

Czy to możliwe, że już wtedy wiedziałam? Że przypomniałam sobie tamto dziwne przeczucie? Podświadomie wybrałam tę piosenkę, choć nie zamierzałam doszukiwać się w niej żadnych ukrytych przesłań.

Może tak. Może nie. Wiem tylko, że śpiewając, wirowałam po pokoju, podczas gdy sypiący za oknami śnieg przywodził na myśl grube białe zasłony, które przesłaniały świat.

Sandy

Rozdział drugi

Być może wołałem Emily, jednak to nie ona odpowiedziała na moje wezwanie. Nagle poczułem uderzenie gorąca, śnieg wokół mnie zaczął topnieć, a z nieba sfrunęło samotne pióro. Patrzyłem, jak opada, kołysząc się, i pomyślałem, że mam wybór, że mogę je złapać albo nie.

Zawahałem się. W moim umyśle kłębiły się niejasne myśli, sprawiając, że czułem się oszołomiony. Tuż przed tym, nim opadło na ziemię, westchnąłem i zamknąłem je w dłoni. Uczucie gorąca przeszło w cichy trzask, który przywodził na myśl energię elektryczną, i nagle, nie wiadomo skąd, pojawił się przede mną nieznajomy starzec.

Zatoczyłem się do tyłu, jednak on uśmiechnął się i odgarnął z czoła przydługi kosmyk miękkich siwych włosów. Miał na sobie dwurzędowy surdut, chyba z czasów regencji, krzykliwy szeroki krawat i okrągłe okulary w szylkretowych oprawkach. Wszystko w nim wydawało się niedopasowane, jakby ubrania, które miał na sobie, i jego zachowanie kształtowały się przez wieki.

Staruszek podszedł bliżej.

– To chyba moje – zwrócił się do mnie i wyjął mi z dłoni pióro. Sięgając po nie, posłał mi uprzejmy, niemal przepraszający uśmiech, który tak rzadko widuje się na Manhattanie. Schował je do kieszeni i zmierzył mnie od stóp do głów. – Dobrze się pan czuje?

– Najwyraźniej nie bardzo. – Cieszyła mnie myśl, że mój cięty dowcip miał się doskonale, w przeciwieństwie do ciała.

Staruszek zachichotał.

– Na początku ludzie zawsze są zaskoczeni, szczególnie jeśli jest to wypadek. Znacznie łatwiej, gdy ktoś od dawna choruje, kiedy ból staje się nie do zniesienia, a człowiek jest gotów odejść. Wówczas nawet młodzi nie mają z tym problemu. Są bardziej pogodzeni z losem, zwłaszcza że życie nie pochłonęło ich jeszcze aż tak bardzo. Najgorzej jest z ludźmi w średnim wieku. Nagle dociera do nich, że tracili czas, uganiając się za marzeniami. Nie chcą odchodzić. Pragną mieć więcej czasu, żeby zakosztować życia, którego się obawiali i na jakie nie pozwalała im codzienna gonitwa. To właśnie oni robią wszystko, by zmienić przeznaczenie.

– O czym pan mówi?

W głębi duszy wiedziałem, co miał na myśli, ale jakaś część mnie wcale nie chciała tego wiedzieć. Jedną z bardziej przydatnych cech mojego charakteru była umiejętność czerpania radości zarówno z pracy, jak i z życia osobistego, oraz przeświadczenie, że mam rację, podczas gdy wszyscy inni się mylą. Teraz także nie zamierzałem przyjmować do wiadomości tego, że jestem martwy, a stojący przede mną starzec to anioł mający zabrać mnie do nieba, zupełnie jak w kiepskich filmach, których tak bardzo unikałem za życia.

– Czas ruszać, Alexandrze.

Nikt, nawet moja matka, tak mnie nie nazywał.

Starzec ruszył Siedemdziesiątą Szóstą w kierunku Columbus Avenue. Kamienice z fasadami z brunatnego piaskowca i kilkupiętrowe apartamentowce przywodziły na myśl ściany wąskiego, ośnieżonego kanionu. Szedł ulicą, nie zostawiając śladów.

– Idziesz? – zapytał.

Dotarło do mnie, że nie mam pojęcia, co innego mógłbym zrobić. Zostać tam? Pomyślałem, że droga do nieba powinna być nieco łatwiejsza. Mimo to poszedłem za nim.

Przecięliśmy Columbus Avenue, aż w końcu dotarliśmy do Central Parku. Szliśmy ścieżką, która wijąc się, prowadziła coraz głębiej między ośnieżone drzewa i skręcała na południe.

Hm.

– Dokąd idziemy?

– Zobaczysz.

Zacząłem panikować, jakby dopiero teraz dotarło do mnie, że miałem wypadek i jestem martwy.

– Nie mogę tego zrobić.

Zawróciłem i zacząłem biec.

Nie biegałem od lat, ale rozwinąłem niezłe tempo, mimo robionych ręcznie skórzanych butów, wełnianego garnituru i płaszcza. Kiedy tak biegłem w stronę kliniki, nic nie krępowało moich ruchów: ani ubrania, ani złamana kiedyś noga.

Za życia, gdy byłem przyparty do muru, potrafiłem znaleźć sposób, żeby się uwolnić. Tym razem także nie zamierzałem dać za wygraną. Z pewnością moje obrażenia nie były tak poważne, jak przypuszczali sanitariusze. Pewnie mieli ciężką noc i nie dołożyli wszelkich starań, by mnie uratować. Do wypadku doszło niedawno. Poza tym było diabelnie zimno, co jeszcze bardziej obniżyło temperaturę mojego ciała. Miałem pewność, że gdybym tylko zdołał do niego wrócić, zdołałbym się uratować.

W ciągu zaledwie kilku minut wróciłem na Siedemdziesiątą Szóstą i stanąłem przed kliniką. W życiu nie byłem taki szybki, niesamowite. Ale kiedy dotarłem do budynku, starzec już tam był. Patrzył na mnie i ze smutkiem kręcił głową.

– Nie uciekniesz przede mną, Alexandrze.

Siła i znaczenie tych słów dosłownie powaliły mnie na kolana, sprawiając, że poły płaszcza utonęły w marznącej brei.

– Nie możesz mnie zabrać. Mam jeszcze tyle do zrobienia.

– Technicznie rzecz biorąc, to nieprawda. – Spojrzał na mnie przepraszająco.

Miałem w głowie prawdziwą gonitwę myśli.

– Mam żonę. Jeśli umrę, to ją zabije.

– W tej kwestii nie mogę się z tobą nie zgodzić. Ta kobieta cię kocha. Naprawdę cię kocha. Szkoda tylko, że nie pomyślałeś o tym wcześniej.

*

Tego wieczoru, gdy czekałem w holu Caldecote Press na Emily, spodziewałem się, że na pierwszą randkę wybierze jakąś uroczą restaurację na Upper East Side, gdzie jej klasyczne, proste ubrania nie będą rzucać się w oczy. I rzeczywiście wylądowaliśmy na East Side, ale miejsce, do którego trafiliśmy, z pewnością nie zasługiwało na miano uroczego. Zabrała mnie do niecieszącego się zbyt dobrą sławą baru kawowego, gdzie stetryczały stary kelner zwracał się do niej po imieniu.

Kiedy tylko usiedliśmy, wręczył nam laminowane menu.

– Dam wam chwilę – oznajmił z silnym nieokreślonym akcentem.

Jeśli mam być szczery, nigdy wcześniej nie byłem w taniej restauracji i przeglądając bogate menu, zacząłem podejrzewać, że kucharz nie będzie miał ani czasu, ani świeżych produktów, by cokolwiek przygotować. Uchwyciłem się jednak myśli, że nawet w takiej dziurze musi być potrawa, która smakuje lepiej od pozostałych.

– Co jest specjalnością szefa kuchni? – spytałem, gdy kelner pojawił się przy stoliku.

Mężczyzna wyglądał na zdenerwowanego. Bąknął coś pod nosem i dźgnął krótkim tępym ołówkiem część menu opatrzoną nagłówkiem: Specjalności szefa kuchni.

– Nie umie pan czytać? – prychnął. Gdy spojrzał na Emily, jego twarz złagodniała, przez co wyglądał jak dziadek patrzący na ukochaną wnuczkę. – Nie zasługuje na ciebie, latria mou.

Emily opuściła głowę, żeby ukryć uśmiech. Długie włosy opadły jej na twarz.

Po tym, jak dowiedziałem się, że wspomniał po grecku, iż ją uwielbia, bałem się zjeść pieczeń wołową, która z hukiem wylądowała przede mną na stole.

– Jeśli dobrze pamiętam, miałaś przedstawić mi listę powodów, dla których jesteś niesamowita – przypomniałem.

– Nie. Powiedziałam tylko, że nie znasz wszystkich powodów.

– Rzeczywiście. Dlatego sporządziłem własną listę, żeby udowodnić ci, że się mylisz. – Zaskoczyłem ją, gdy sięgnąłem do kieszeni garnituru i wyjąłem kartkę. – Emily Barlow – zacząłem uroczyście – jest piękna, mądra, bezpośrednia i nie dba o to, co myślą o niej inni. Jest też zabawna, choć nie zdaje sobie z tego sprawy.

– Naprawdę sporządziłeś listę? – Emily nie kryła zdumienia.

Pokazałem jej kartkę.

Roześmiała się, widząc, że jest czysta.

– Najwyższy czas, żebyś powiedziała mi coś o sobie.

– W porządku. – A jednak tego nie zrobiła, przynajmniej nie otwarcie. Redagowała książkę o wybitnych ludziach, filozofach, naukowcach, sportowcach. Gdy odpuściła sobie nowojorską powściągliwość, nachyliła się w moją stronę z entuzjazmem, tak skrzętnie ukrywanym przez kobiety, z którymi umawiałem się do tej pory, i opowiedziała mi o książce.

– Dużo bym dała za dziesięć minut w towarzystwie jednego z nich – wyznała.

A więc fascynowali ją wpływowi mężczyźni. Nie powinienem czuć się rozczarowany. Sam przecież byłem kimś. Miałem władzę. Mimo to z jakiegoś powodu myślałem, że jest inna.

Roześmiała się, a jej niebieskie oczy błysnęły figlarnie.

– Choć współczuję kobiecie, która pokocha kogoś takiego. Mnie wystarczy, że zajrzę do jego głowy i zobaczę, jak działa mózg. Wytłumacz mi, dlaczego jedni ludzie są wybitni, a inni nie. Czy niektórzy z nas tak bardzo pragną być kimś więcej niż przeciętnymi zjadaczami chleba, że robią wszystko, by się wybić, a inni nie?

To pytanie sprawiło, że ciarki przebiegły mi po plecach.

– Chcesz wiedzieć, czy talent to coś wrodzonego, czy nabytego?

– Tak! Czy jeśli sto razy uderzysz piłeczkę do golfa piętką, znaczy to, że nie jesteś do tego stworzony? A może każdy człowiek ma swoją magiczną granicę? Może gdybyś uderzył piłeczkę sto jeden, sto dziesięć, albo nawet dwieście dziesięć razy, odkryłbyś w sobie prawdziwy talent? Tyle że nie będziesz o tym wiedział, bo za wcześnie się poddałeś.

Kiedy zobaczyłem ją po raz pierwszy – weszła właśnie do sali konferencyjnej – byłem nią zachwycony. A gdy opowiadała o wybitnych jednostkach, takich jak Leonardo da Vinci, z taką swobodą, jakby mówiła o Tigerze Woodsie i jego problemach, znowu poczułem, że przy tej kobiecie mogę wszystko. Siedząc w obitym spękanym winylem boksie taniej restauracji, Emily Barlow ukoiła bolesną potrzebę, która krążyła w moim ciele niczym krew, i zaspokoiła nienasycony głód.

Kiedy kolacja dobiegła końca, zdziwiłem się, jak szybko minął czas i jak bardzo się uspokoiłem. Emily była niczym klucz do drzwi, których nigdy dotąd nie udało mi się otworzyć. Odnalazłem w niej niecodzienne połączenie pragnienia i spokoju. A kiedy patrzyłem, jak wsiada do taksówki i odjeżdża, wiedziałem, że niebawem znów ją zobaczę.

*

Starzec, anioł, czy kimkolwiek był ten mężczyzna, spojrzał na mnie i pokręcił głową.

Nie pamiętam, ale całkiem możliwe, że czując na sobie jego wzrok, skuliłem się ze strachu. Chodziło o to, że cztery lata po tym, jak po raz pierwszy spotkaliśmy się w tamtej restauracji, zacząłem oddalać się od Emily. Nie żeby to rozumiała, szczególnie że przez ostatnie dwa lata byliśmy szaleńczo szczęśliwi. Jednak w ciągu kilku miesięcy wszystko się zmieniło. Głód wrócił i zaskoczył mnie niczym złodziej w ciemnej alejce, okradając z czegoś cennego.

Znowu byłem porywczy, niecierpliwy i podenerwowany. Wszystko mnie irytowało. Kojący urok Emily stracił na sile jak narkotyk, który przestał działać. Pozostawił mnie na głodzie, marzącego o kolejnej działce, której nijak nie mogłem zdobyć.

Tamtego dnia jechałem do kliniki weterynaryjnej, żeby zabrać Emily na kolację i oznajmić jej, że chcę rozwodu. Co więcej, byłem święcie przekonany, że to jej wina.

Starzec popatrzył na mnie z wyrzutem, jakby słyszał wszystkie moje myśli.

– Zaprzeczenie. Samolubne zaprzeczenie – powiedział. – Nic dziwnego, że mnie tu wysłano.

Właśnie wtedy ja, Sandy Portman, przyjaciel niewielu, mężczyzna, który oczarował niejedną kobietę, zrozumiałem, że nic nie pójdzie tak łatwo, jak się spodziewałem.

– Proszę – jęknąłem. Ubrania miałem mokre i brudne, włosy potargane. – Nie rób mi tego.

Starzec pokręcił głową i uniósł ręce, jakby zamierzał na przykład otworzyć bramy piekieł i sprawić, że zniknę. Nie wiedziałem dokładnie, co to oznacza, ale byłem pewny, że nie wróży nic dobrego.

– Proszę, nie!

Zawahał się.

– To pomyłka. Musisz mi uwierzyć.

Wiem, błagałem o litość, ale w obliczu nagłej śmierci człowiek zapomina, co to duma.

– Daj mi jeszcze jedną szansę!

Opuścił ręce i zmrużył oczy.

– A więc rozumiesz.

Zaskoczył mnie. Bełkotałem bez ładu i składu, ale moje słowa najwyraźniej podziałały.

– Tak, tak, rozumiem – wydyszałem.

Spojrzał na mnie surowo, jakby szykował się do dłuższej rozmowy.

– Nie, wcale nie rozumiesz – odparł. – Ale może to i dobrze.

Widziałem, że się nad czymś zastanawia, jakby przeglądał w myślach listę wszystkich za i przeciw. Wiedziałem, że mój los jest w jego rękach.

– Wiesz co? – odezwał się w końcu. – Dostaniesz drugą szansę. Ale muszę cię ostrzec, że nie spodobają ci się warunki.

Z pewnością nie spodobał mi się ton, jakim się do mnie zwracał. Trudno pozbyć się starych nawyków, zwłaszcza że neurony bombardowały mnie wspomnieniami głęboko zakorzenionych zachowań, niczym Pawłow podzwaniający swoim przeklętym dzwonkiem.

– Posłuchaj mnie, starcze…

– Dobrze więc. Koniec dyskusji.

Uniósł ręce.

– Zaczekaj!

Tym razem mnie nie posłuchał.

– W porządku! – krzyknąłem. W moim głosie pobrzmiewały buta i rezygnacja. – W porządku.

– Jesteś pewny, że tego chcesz?

Spojrzałem na niego.

– Jeśli ma być tak, jak ty chcesz, albo w ogóle, zdaję się na ciebie.

– Dobrze. Proszę bardzo.

W tej samej chwili świat pogrążył się w ciemności.

Rozdział trzeci

W ciągu ostatnich lat kilka razy wpakowałem się w tarapaty i dlatego, gdy się ocknąłem i usłyszałem skowyt, wcale się tym nie przejąłem. Owszem, byłem poirytowany, ale nie zaniepokojony. Panujący dookoła zgiełk sprawiał, że przez chwilę nie mogłem zebrać myśli.

Wiedziałem tylko, że nie mam pojęcia, gdzie jestem; pod opuchniętymi powiekami czułem piasek. Lęk przed tym, co lada chwila zobaczę, sprawiał, że nie mogłem otworzyć oczu. Byłem otępiały, serce waliło mi jak młotem. Czułem, że moje ciało nie ma siły pozbyć się narkotyków, alkoholu czy innego świństwa, które tak bardzo mnie osłabiało. Najpierw noga, a teraz powolne odzyskiwanie dawnej sprawności. Jęknąłem. Miałem trzydzieści osiem lat, nie pięćdziesiąt osiem. Jednak to, co usłyszałem, w niczym nie przypomniało zwykłego jęku.

Co się ze mną działo?

Na szczęście ujadanie ucichło, a ja mogłem zebrać myśli. Najpierw zobaczyłem światło, które wciskało się w wąskie szczeliny między powiekami. Zaraz potem poczułem odór, woń ziemi, od którego zrobiło mi się niedobrze.

Czyżby zostawiono mnie w stajni? Albo – co gorsza – sądząc po zapachu, w toalecie przydrożnego baru, w którym cuchnęło skażonym spirytusem? Czy gdzieś na Manhattanie są jeszcze takie bary? Poza tym, jak to możliwe, że potrafiłem rozróżnić wszystkie te zapachy?

Wreszcie odzyskałem wzrok na tyle, by dostrzec cienkie pręty metalowej klatki. Narkotyki, alkohol, a teraz jeszcze klatka? W jakiej imprezie brałem udział ubiegłej nocy?

Nagle sobie przypomniałem: podróż na Upper West Side do kliniki weterynaryjnej. Śnieg. Taksówka wjeżdżająca w mercedesa. Ja leżący w marznącej brei. I starzec, który mówił coś o drugiej szansie. Czy to możliwe, że wywiózł mnie do jakiegoś ośrodka dla alkoholików, żebym odpokutował?

Na samą myśl o tym wzdrygnąłem się. Choć niechętnie się do tego przyznawałem, zawsze nosiłem przy sobie chusteczki do rąk i płyn antybakteryjny. Można więc śmiało powiedzieć, że nie czułbym się najlepiej w takim miejscu.

– Halo?! – zawołałem w nadziei, że starzec jest gdzieś w pobliżu i odpowie na moje pytania. – Jest tu kto?!

Od ścian pomieszczenia odbiła się seria stłumionych szczeknięć.

Poczułem, że ogarnia mnie panika i spróbowałem usiąść. Nie mogłem się jednak ruszyć. Nie miałem siły. Jęknąłem, ale z mojego gardła wydobył się niski, gardłowy dźwięk. Czy gdzieś obok czai się pies?

– Halo!

Znów ten sam skomlący dźwięk. Zastygłem bez ruchu, gdy dotarło do mnie, że wibruje on w mojej piersi.

Byłem przerażony, krew w moich żyłach pompowała adrenalinę, dzięki czemu mogłem podnieść głowę. Wtedy zobaczyłem łapy. Pokryte białą sierścią łapy stanowiące zakończenie równie kosmatych nóg.

Roztrzęsiony spojrzałem na swoje ciało. Gwałtowny ruch sprawił, że zakręciło mi się w głowie i prawie zemdlałem na widok białej szorstkiej sierści i kolejnych dwóch łap. I ogona. Dobry Boże, czyżby starzec zamienił mnie w psa? Czy coś takiego w ogóle jest możliwe?

Chciałem sforsować pręty, mój mózg próbował zmusić rękę do jakiegokolwiek ruchu, ale jedyną rzeczą, która się poruszyła, była jedna z kosmatych łap.

Opadłem na podłogę. Mój oddech przypominał ziajanie.

Wciągnąłem do płuc głęboki haust powietrza, skupiłem się i po raz kolejny spróbowałem wstać. I tym razem zobaczyłem tylko psie łapy i klatkę. Spróbowałem czegoś dotknąć, jednak żeby to zrobić, musiałem użyć twarzy. Trąciłem nosem nogę i dotknąłem pokrytej sierścią łapy.

Przenajświętsza Panienko, stałem się psem. Jakby tego było mało, uświadomiłem sobie, że jakimś cudem znalazłem się w ciele białego bezpańskiego psiaka, który wybiegł przed taksówkę.

Ciche skomlenie przeszło w pełen rozpaczy skowyt. Moim ciałem wstrząsnął szok. Dźwięk, który odbił się od cienkiej metalowej siatki, był beznadziejnie smutny. Jednak rozpacz szybko ustąpiła miejsca złości, która przerodziła się w prawdziwą furię.

Wyłem i warczałem, pryskając śliną i wystawiając wąski język.

– Jak mogłeś mi to zrobić? – Zamiast krzyku z moich ust wydobyło się wściekłe warczenie.

Nigdy dotąd nie czułem się tak potwornie. Gdyby w pobliżu był jakiś ostry przedmiot, rzuciłbym się na niego, pokaleczył to ohydne ciało i raz na zawsze zakończył cały ten koszmar.

W końcu przestałem ujadać, poziom adrenaliny się obniżył. Upadłem na ziemię z dźwiękiem, który przywodził na myśl ulatujące z balonu powietrze. Głowę – tę, którą miałem teraz – położyłem na zmiętym frotowym ręczniku. Sądząc po zdobiących go jaskrawych pasach, nie należał do najdroższych.

Nie mam pojęcia, jak długo leżałem, skomląc w półmroku i smrodzie stajni, zanim wreszcie ktoś otworzył drzwi.

– Einstein?

Znajomy głos należał do kobiety.

– Einstein, to ty, piesku?

Osłupiałem i nie posiadałem się z radości, gdy zobaczyłem Emily. W jej niebieskich oczach dostrzegłem troskę.

– Emily! – wykrzyknąłem, ale spółgłoski i sylaby nie ułożyły się w żaden spójny dźwięk. – Mój Boże, Emily! To ja, Sandy!

– Już dobrze, piesku. Już dobrze, nie próbuj wstawać.

Przykucnęła i przełożyła palce przez oczka metalowej siatki. Z trudem zapanowałem nad moim niesfornym językiem i wyciągnąłem szyję, by ją polizać.

– Emily, Emily, Emily – mruczałem. Mój głos odbijał się echem od ścian pomieszczenia, w którym rozpoznałem klinikę weterynaryjną na Upper West Side, gdzie Emily pracowała jako wolontariuszka. – To ja – zaskomlałem.

– Już dobrze, piesku. Wszystko będzie dobrze.

Sądząc po jej głosie, była zdumiona, że pies wciąż żyje. Co więcej, znała go, kochała i była chora z niepokoju o niego.

– Do diabła, Emily, to ja!

Jakby tego było mało, zrozumiałem, że nikczemny staruch postanowił sobie ze mnie zakpić. Ja mu jeszcze pokażę. Nikt nie stroi sobie żartów z Alexandra Sandy’ego Vandermeera Regala Portmana.

– Starcze! – warknąłem, czując, że znowu ogarnia mnie rozpacz.

– Och, Einsteinie – szepnęła Emily, klękając na podłodze obok klatki. – Zobaczysz, wszystko będzie dobrze.

Dźwięk jej głosu i dotyk dłoni uspokoiły mnie.

– Emily. – Wydałem niski gardłowy dźwięk.

Kiedy w końcu się uspokoiłem, Emily otworzyła drzwi klatki.

– Nie powinno mnie tu być – oznajmiła. – Powinnam siedzieć w pracy i przygotowywać się do spotkania redakcyjnego, ale zadzwoniła Blue i powiedziała, że obudziłeś się i nie przestajesz wyć. O co chodzi, piesku? Aż tak cię boli?

– Tak! – szczeknąłem. Jednak obolałe ciało było najmniejszym z moich zmartwień.

Nigdy dotąd nie byłem tak sfrustrowany. Miałem naturalną łatwość wysławiania się, a błyskotliwość i poczucie humoru stanowiły fundamenty mojego uroku osobistego. Myśl o tym sprawiła, że zupełnie podupadłem na duchu. Sandy był czarujący i to Sandy potrafił się wysławiać, a nie jakiś pies wabiący się Einstein.

Kolejny skowyt odbił się od ścian z pustaków i wylanej cementem podłogi.

– Och, Einsteinie, to okropne oglądać cię w takim stanie – szepnęła Emily, dotykając mojej łapy.

Nagle się uśmiechnęła. Był to dziwny, pełen tęsknoty uśmiech, ale jednak uśmiech. Pochyliła się i ujęła moją głowę w dłonie.

– Nie do wiary, że ci się udało, E. To cud, że nie umarłeś.

Jej słowa przyprawiły mnie o dreszcze. Na krótką chwilę odzyskałem jasność umysłu i zanim to minęło, w mojej głowie narodziło się kolejne pytanie. Byłem pewny, że pies przeżył wypadek. Ale jeśli ja, Sandy Portman, nie przeżyłem i umarłem, moja żona powinna być w domu, zrozpaczona, cierpiąca, niezdolna do normalnego funkcjonowania. Czy jeszcze o niczym nie wie? Dobry Boże, czy to możliwe, że moje ciało leży gdzieś w kostnicy, jako niezidentyfikowany N.N…?

Szok, nadmiar emocji i lekarstwa dla psów w końcu dały o sobie znać. Z radością powitałem ulgę nadciągającą na krańce świadomości, niczym czarna jak atrament chmura, pod którą się skryłem.

*

Znowu się obudziłem.

Nie potrafię powiedzieć, jak długo byłem nieprzytomny, ale przez jakiś czas moje nowe psie ciało i ja funkcjonowaliśmy w próżni, w której momentami pojawiała się Emily, próżni pełnej hałasu i zapachów sprawiających, że miałem ochotę zatkać nos wacikami. Najdrobniejsze dźwięki z sąsiednich budynków dźwięczały mi w uszach tak głośno, że miałem ochotę rzucić się na siatkę. Słyszałem syreny policyjne, kierowców śmieciarek zmieniających biegi, dzieci, które śmiejąc się i krzycząc, biegały po ulicy. Wszystko to tworzyło w mojej głowie prawdziwą kakofonię dźwięków, plątaninę głosów, zapachów, bólu i cierpienia. Znowu położyłbym się na podłodze klatki, gdyby nie szczęk otwieranych drzwi.

– Einstein? Jak się masz, piesku?

Znowu Emily.

– Potwornie – warknąłem na nią. Byłem zły i poirytowany.

– No już, wiem, że obiecałam przyjść wcześniej. Ale dostaliśmy maszynopis, który powinien dotrzeć do wydawnictwa jakiś czas temu i ludziom z działu produkcji zależało na szybkiej redakcji. Czytałam go przez całe popołudnie i większą część nocy. Hej, nic nie zjadłeś. Einsteinie musisz jeść, żeby odzyskać siły.

– Halo! Dlaczego nie przejmujesz się mną, człowiekiem, który jest twoim mężem?

Wiem, wszystko to zabrzmiało jak warczenie, ale przecież byłem psem. Nieszczęsnym kundlem.

– Einsteinie, jesteś nieznośny – upomniała mnie.

Wiedziałem o tym, ale przecież ta sytuacja była nie do zniesienia. Nagle cała równowaga, którą udało mi się osiągnąć, opuściła mnie i zacząłem płakać. Ja, Sandy Portman, płakałem.

Naturalnie zabrzmiało to jak paskudny skowyt, pełen bólu i rozpaczy. Emily ukucnęła i wstrzymała oddech.

Jedną z rzeczy, które zawsze u niej podziwiałem, było opanowanie. Emily nie płakała i nie załamywała się. Jednak teraz, kiedy jej wewnętrzna siła skierowana była na mnie, wcale mi się to nie podobało.

Nagle pochyliła się nade mną, a gdy spojrzałem na jej twarz, zobaczyłem że pod fasadą uśmiechu kryje się smutek. W jednej chwili niemal poczułem jej ból, wyczułem łzy, które starała się powstrzymać, i zobaczyłem palce zaciskające się na skrzypiących drzwiach klatki.

Poczułem frustrację. Dlaczego, gdy pierwszy raz widzę Emily w takim stanie, rozpacza z powodu psa?

– Och, Einsteinie. – Oparła głowę o metalową siatkę. Gdy się odezwała, jej głos był tylko odrobinę głośniejszy od szeptu. – Nie mogę uwierzyć, że Sandy odszedł.

Emily

Przez całe życie moja matka miała w sobie coś z dojrzałej kobiety i dziecka; była zarówo stanowcza, jak i impulsywna. Walczyła z mężczyznami, którzy pragnęli ograniczać prawa innych. Uwodziła ich, rozkochiwała w sobie, a gdy się nimi znudziła, porzucała. Moja matka nie miała szacunku dla kobiet, które by żyć, potrzebowały mężczyzny.

fragment książki Córka mojej matki

Rozdział czwarty

Śnię o śniegu. Białym, oślepiającym. Kiedy widzę Sandy’ego, stoi na ulicy, a sypiący z nieba śnieg sprawia, że świat wokół niego wydaje się miękki i pozornie bezpieczny. Wyciąga do mnie rękę i posyła mi krzywy uśmiech. Nagle widzę samochód, który kołysząc się, mknie w jego stronę. Zanim dochodzi do zderzenia, budzę się z krzykiem na ustach. Nie!

*

Moja matka powtarzała, że nigdy nie robię niczego połowicznie – ani w szkole, ani w życiu, ani nawet w miłości. Tamtego wieczoru, po północy, kiedy Sandy’ego wciąż nie było, zaczęłam dzwonić do przyjaciół i rodziny. Jednak nikt nic nie wiedział i ostatecznie musiałam zostawić wiadomość na automatycznej sekretarce moich teściów. Krążyłam po mieszkaniu, pozwalając, by niepokój potęgował wszystkie obawy, które mnie dręczyły. Kiedy o pierwszej w nocy zadzwonił telefon, zamarłam na ułamek sekundy, zanim w końcu podniosłam słuchawkę.

– Sandy?–jęknęłam.

W słuchawce przez chwilę panowała głucha cisza.

– Emily, mówi Walter Portman.

Głos mojego teścia był zwykle szorstki i onieśmielający, jednak tej nocy pobrzmiewało w nim coś innego. Nie był to niepokój, który sugerował, że powinnam wszystko rzucić i natychmiast przyjechać. W głosie Waltera usłyszałam rezygnację, jakby to, co się wydarzyło, było już definitywnie zakończone.

Bezgłośnie wypuściłam powietrze. Mój mózg zatoczył się i wrócił na swoje miejsce, choć wciąż przypominał pijanego żołnierza, który ma nie po kolei w głowie. Podświadomie wiedziałam, co oznacza ten telefon, jednak nie dałam teściowi szansy, by mógł mi o tym powiedzieć. Zaczęłam niewinną rozmowę, zapytałam, jak idą interesy.

– Niesamowita pogoda, prawda? – paplałam.

Usłyszałam westchnienie i skrzypnięcie skóry, kiedy rozsiadł się w fotelu.

– Obawiam się, że mam złe wieści.

Ból zmienia umysł, zabiera nas do miejsc, które wydają się normalne, ale wcale takie nie są.

– To nie jest odpowiedni moment, panie Portman. Sandy lada chwila powinien być w domu.

Milczał, jednak po dłuższej chwili spróbował znowu, tym razem delikatniej:

– Emily…

Nie zdążył dokończyć, kiedy w tle usłyszałam głos jego żony:

– Powiedziałeś jej?

Zakrył dłonią słuchawkę i stłumionym głosem odpowiedział coś Althei.

– Emily, zdarzył się wypadek – usłyszałam jej głos.

*

Znałam Sandy’ego od zaledwie kilku dni, kiedy zaprosiłam go do siebie na kolację. Przygotowałam kotlety jagnięce w sosie curry z mango. Siedząc przy stole, rozmawialiśmy do późnej nocy. Jego mocne wypielęgnowane dłonie spoczywały tuż obok moich, jednak ani razu ich nie dotknęły.

Przez kolejnych kilka wieczorów przyjeżdżał do mnie po pracy i nie minął tydzień, a stanął w drzwiach i oznajmił:

– Kochanie, wróciłem!

Roześmiałam się i uradowana poszłam do kuchni.

Sandy zachichotał i zamknął drzwi, tymczasem ja wróciłam do zagniatania ciasta i kątem oka dostrzegłam, że się rozgląda. Uwielbiałam moje mieszkanie. Nie mieściło się w żadnym ważnym budynku na Upper East Side czy Upper West Side. Była to niewysoka, nijaka, przedwojenna kamienica na wschód od centrum miasta, prawdziwy klejnot, z jasnymi pokojami. Mieszkałam na ostatnim piętrze, na dachu był ogród, a drzwi pomalowano na soczystą czerwień. W mieście maleńkich przestrzeni moje mieszkanie było prawdziwym skarbem, pełnym fotografii, kwiatów i pierwodruków książek dla dzieci, które kolekcjonowałam od najmłodszych lat.

Po śmierci matki objęte kontrolą czynszów mieszkanie było jedyną rzeczą, która mi pozostała, i jedyną, której potrzebowałam. Mogłam doprowadzać matkę do szału pragnieniem trwałości, którego nigdy nie rozumiała, ale nic nie mówiąc, wpisała moje nazwisko na umowie najmu i zostawiła mi mieszkanie. Po latach darcia kotów obiecałam sobie, że znajdę sposób, by jej podziękować i sprawię, że będzie ze mnie dumna.

– To miejsce jest niesamowite – powiedział Sandy.

– Jest objęte kontrolą czynszów! – odkrzyknęłam.

– W takim razie jest jeszcze bardziej niesamowite. Niewiarygodne mieszkanie, za które płacisz grosze i którego, zgodnie z prawem, nie można ci odebrać. Od czasu do czasu słyszy się o takich miejscach, ale jest ich naprawdę niewiele.

– I właśnie dlatego nigdy się stąd nie wyprowadzę.

Zawahał się, zanim zadał kolejne pytanie:

– Naprawdę nic nie skłoni cię do przeprowadzki?

Już wtedy powinnam była wiedzieć, że kusiłam los.

– Absolutnie nic. To mieszkanie daje mi… wolność. Dzięki niemu czuję, że mam na ziemi swoje miejsce, dom, na który zawsze będzie mnie stać.

– Oczywiście. Masz rację. – Rozejrzał się po salonie. Po chwili usłyszałam jego śmiech, kiedy otworzył antyczną pozytywkę i rozbrzmiała melodia.

– Jeszcze chwila! – krzyknęłam z kuchni. – Kończę zagniatać ciasto.

– Pieczesz domowy chleb?

– Bułeczki. Dwie partie. Jedną na kolację, a drugą z cynamonem, pekanami, mnóstwem masła i lukrem.

Zajrzał do kuchni. Jego uśmiech był równie szelmowski, co czarujący.

– Czy mam rozumieć, że chcesz, żebym został do śniadania?

Czułam, jak wali mi serce, ale posłałam mu surowe spojrzenie.

– Jeśli o to chodzi, nie mam zamiaru cię uwodzić, tylko nakarmić. Kolacją. I tylko kolacją. Rzadko piekę chleb, więc skoro już zaczęłam, pomyślałam, że zrobię moje słynne bułeczki z cynamonem.

– No cóż, miło pomarzyć. – Mówiąc to, wyciągnął w moją stronę rękę z bukietem kwiatów.

– Piwonie. – Wytarłam ręce w ściereczkę. – Moje ulubione.

Wzięłam kwiaty i znalazłam wazon.

Sandy stanął tuż za mną, blisko, ale wystarczająco daleko, by mnie nie dotykać.

– Czy dzięki nim zasłużę na śniadanie?

Słysząc to, poczułam nieopisane pragnienie i się odwróciłam. Kiedy mnie podniósł i posadził na wąskim zagraconym blacie, nie protestowałam. A gdy pochylił się nade mną, tak że niemal stykaliśmy się ustami, i szepnął: „Pokochaj mnie. No dalej, spróbuj mnie pokochać”, wzięłam jego dłoń, przycisnęłam do swojej twarzy i go pocałowałam.

Kiedy przyciągnął mnie do siebie, zapomniałam o bułeczkach z cynamonem i kolacji. Pachniał subtelną mieszanką wiatru i skóry, był to męski, intrygujący zapach kogoś, kto dorastał w świecie kobiet i mężczyzn, którzy pojawiali się i zanim człowiek się obejrzał, znikali. Gdy jego dłonie ześlizgnęły się po moich plecach i spoczęły na biodrach, delikatnie wyrwałam się z jego objęć.

– Nie zmarnuję tego ciasta – oznajmiłam. Oddech miałam nierówny, płytki.

Pocałowałam go jeszcze raz, wręczyłam kieliszek i butelkę wina i wypchnęłam z kuchni.

Przy kolacji opowiedziałam mu o mojej jedynej żyjącej krewnej.

– Kiedy miałam dziewięć lat, moja czterdziestodziewięcioletnia wówczas matka zaskoczyła nas, gdy zaszła w ciążę i wyszła za mąż. – Uśmiechnęłam się, choć wiedziałam, że był to drwiący uśmiech. – Ja i moja młodsza siostra, Jordan, jesteśmy jak ogień i woda. Ja sporządzam listy i planuję wszystko z wyprzedzeniem, ona łamie zasady, pakuje się w kłopoty, nie wie, co to zdrowy rozsądek… a mimo to była oczkiem w głowie mamy.

Byłam zaskoczona, jak zawsze, gdy myślałam o siostrze.

– Musiałaś jej nienawidzić.

Wzdrygnęłam się.

– Nienawidzić? Boże broń. Może mnie denerwować, sprawiać, że drżę z niepokoju, ale kiedy mama przywiozła ją do domu, od razu ją pokochałam. Kochałam nawet jej maleńkie, idealne paluszki.

Spoglądał na mnie przez chwilę.

– Co się z nią dzieje?

– Kto wie? Podróżuje po świecie, spełniając dobre uczynki. Jest przekonana, że potrafi uratować świat.

– Chciałbym ją poznać.

Zawsze trzymałam Jordan z daleka od mojego świata. Nie dlatego, że się jej wstydziłam. Wiedziałam, że nienawidzi wszystkiego, co wiąże się z terminami, zarabianiem pieniędzy, nie mówiąc o ludziach, których lubiłam. Dość miałam wysłuchiwania, że to, czym się zajmuję, jest gorsze, a ludzie, którymi się otaczam, są podejrzani. Nie mówiąc o uwagach typu: „Ja pierdzielę, Em. Ten facet ma grube dłonie i maleńkie paluszki. Wyobraź sobie jego fiuta… jeśli oczywiście będziesz w stanie go znaleźć. Wiesz, faceci z takimi palcami zwykle mają strasznie małe penisy”. Albo: „Jeśli penis mężczyzny dynda w tobie jak serce w dzwonie, to lepiej sobie odpuść”.

W końcu musiałam zerwać z pewnym facetem, bo za każdym razem, gdy patrzyłam na jego dłonie, krzywiłam się z niesmakiem. Nie muszę chyba dodawać, że jeśli naprawdę kogoś lubiłam, trzymałam go z daleka od mojej siostry.

Nigdy wcześniej nie miało to znaczenia. Wtedy również nie powinno było go mieć, szczególnie że ledwo znałam Sandy’ego Portmana. Ale już wiedziałam, że chcę dla niego czegoś więcej.

– Przyjmuję – powiedziałam, gdy zjedliśmy kolację.

– Przyjmujesz?

– Twoje wyzwanie.

Jego piwne oczy pociemniały, kiedy pochylił się w moją stronę. Mało brakowało, a pozwoliłabym mu zostać i dokończyć to, co zaczął na kuchennym blacie. Ale zamiast tego wetknęłam mu w dłoń papierową torbę z bułeczkami i wypchnęłam go za drzwi.

*

Cztery godziny po telefonie od teściów popadłam w stan odrętwienia i niedowierzania.

Sandy nie mógł tak po prostu zginąć.

Wyprałam jego ubrania. Uprasowałam jeszcze raz koszule z kołnierzykami przypinanymi na guziki. Zachowywałam się tak, jakby odgrywanie idealnej pani domu mogło sprawić, że Sandy wróci.

W pewnym momencie, niecałe dwadzieścia cztery godziny po naszej rozmowie, moja teściowa pojawiła się u mnie i oznajmiła, że pogrzeb Sandy’ego odbędzie się w przyszły piątek w kościele Świętego Tomasza przy Piątej Alei. Wtedy nie czułam się urażona tym, że to ona zajęła się wszystkimi przygotowaniami. Zamiast tego stłumiłam śmiech, a może szloch. Nie wierzyłam w ani jedno jej słowo. Żadna z rzeczy, o których mówiła, nie mogła wydarzyć się naprawdę. Nie mogłam być wdową. Wdowy noszą elastyczne pończochy przeciwżylakowe i mają siwe włosy. Albo jeśli im się poszczęści, kurze łapki wokół oczu – pamiątkę po długich latach życia z mężczyzną, który potrafił je rozbawić. Wierzyłam, że lada chwila się obudzę, a Sandy będzie siedział przy kuchennym stole, jedząc to, co zwykle jadał na śniadanie: jedno jajko na miękko, dwie kromki pełnoziarnistego chleba z dżemem z czerwonej porzeczki, sok grejpfrutowy i kawę Elijah’s Blend. Wszystko ze sklepu Fairway. Jak to możliwe, że jego matka nie ma o niczym pojęcia?

Althea Portman zmierzyła mnie dziwnym spojrzeniem i wyszła.

W poniedziałek, trzy dni po wypadku, jak zwykle przygotowałam Sandy’emu śniadanie. Widok jedzenia na kuchennym stole sprawił, że zamarłam i szybko cofnęłam się pod ścianę. Nie wyrzuciłam go ani nie sprzątnęłam. Zamiast tego ubrałam się i pospieszyłam do biura, gdzie pośród faksów i pokoi socjalnych spodziewałam się znaleźć mojego męża.

Zatraciłam się w maszynopisie, śledząc chaotyczne zdania, półprawdy i cokolwiek, czym mogłam zająć obolały umysł. Pod koniec dnia, zamiast wrócić do domu, pojechałam do kliniki weterynaryjnej, w której pracowałam jako wolontariuszka. Byłam Emily Barlow. Silną, praktyczną kobietą. Wiedziałam, jak radzić sobie w sytuacjach bez wyjścia. Dam radę, powtarzałam sobie. Jestem przecież córką swojej matki.

Kiedy weszłam do kliniki, wyczułam coś, jeszcze zanim zrozumiałam, o co chodzi. Powinnam być zaskoczona widokiem białego szorstkowłosego psa, całego w bandażach i bliskiego śmierci, a jednak nie byłam. Pracownicy kliniki twierdzili, że znaleźli go na ulicy. Wyglądało na to, że to bezpański psiak potrącony przez samochód i zostawiony na mrozie na pewną śmierć. Zrobili, co mogli, by go uratować, jednak zwierzę było w stanie krytycznym.

– Einstein.

Nazwałam go tak bez zastanowienia, delikatnie muskając palcami kępki białej szorstkiej sierści na jego głowie, i wiedziałam, że muszę go ocalić. Jakbym dzięki temu mogła ocalić mojego męża. Nie ubrałam tego w słowa i nie ułożyłam w głowie żadnego planu. Po prostu wiedziałam, że muszę go uratować. Z jakichś powodów, których nie potrafiłam wytłumaczyć, nie mogłam pozwolić mu umrzeć.

Opłaciłam drogie operacje z pieniędzy, których nie powinnam była wydawać, i modliłam się, żeby Einstein wybudził się ze śpiączki. Kiedy weterynarz zrobił, co w jego mocy, czuwałam przy Einsteinie, czekając i delikatnie głaszcząc jego sierść.

– Nie rób mi tego – szeptałam. – Nie umieraj.

Mówią, że przypadki zdarzają się po to, by Bóg mógł zachować anonimowość.

Czasem jednak otwiera dłoń i wręcza nam iście niebiański prezent. Zanim skończyły mi się pieniądze, a weterynarz orzekł, że nie ma dla niego ratunku, Einstein się obudził.

Jakaś część mnie poczuła ulgę, jakby mój plan znalezienia sobie zajęcia i zachowania kontroli naprawdę działał. Jednak dzień po tym, jak Einstein poczuł się lepiej, nastał piątek, pogrzeb Sandy’ego.

Przyjechałam do kościoła Świętego Tomasza nieświadoma, że mam na sobie granatową sukienkę, dopóki silniejszy podmuch wiatru nie rozchylił pół mojego płaszcza. Siedząc w pierwszej ławce, nie widziałam tłumu, który zgromadził się, by pożegnać mojego męża. Zamiast tego przyglądałam się kłaczkowi na niebieskim dżerseju.

Nie widziałam twarzy. Nie rozpoznałam żadnego głosu. Na pogrzebie zabrakło mojej siostry, która nie zdążyła wrócić z Ameryki Południowej. Za każdym razem, gdy coś wyrywało mnie z odrętwienia, wpuszczając do mojej głowy czarne myśli, skupiałam się na kłaczku albo myślałam o Einsteinie. I o maszynopisie, nad którym pracowałam. Myślałam o wszystkim z wyjątkiem stojącej przed ołtarzem mahoniowej trumny. Chciałam jak najszybciej wrócić do pracy, do Einsteina i naszego przytulnego mieszkania w Dakocie.

Kiedy ceremonia pogrzebowa dobiegła końca, próbowałam wymknąć się z kościoła.

– Emily.

Z trudem rozpoznałam głos teściowej.

Była jak zwykle niebywale poprawna i chłodna. Kasztanowe włosy upięła z tyłu i patrzyła na mnie spod półprzymkniętych powiek, a jej zielone oczy niczego nie zdradzały. Starannie wymawiała każdą sylabę, nieznacznie wysuwając przy tym dolną szczękę. Zawsze uważałam, że jej zachowanie jest pozą przyjmowaną z konieczności i nie ma nic wspólnego z piciem herbatęk i towarzystwem niań pochodzących z Nowej Anglii. To ojciec Sandy’ego miał jasne włosy i szare oczy pierwszych nowojorczyków oraz łatwość obcowania ze światem, z którą obnosił się jak z nowym, eleganckim ubraniem i którą uważał za rzecz oczywistą.

Althea skinęła głową mijającym nas ludziom.

– Jak sobie radzisz, moja droga? – spytała.

Przez chwilę pomyślałam, że jest dużo milsza, niż mi się wydawało, i zaczęłam mówić coś o tym, że znalazłam zdjęcie, na którym jest razem z Sandym, i pomyślałam, że chciałaby je mieć.