O książce

Eve bez pamięci zakochuje się w spotkanym w Szwajcarii tajemniczym i czarującym Dominicu. Nie zastanawia się długo, gdy ukochany proponuje jej zamieszkanie w wiejskiej posiadłości położonej wśród pól lawendy w południowej Francji. Każdy dzień przynosi nowe odkrycia: ukryte komnaty, sekretne piwnice, zabytkowa żelazna latarnia… Ale w tym domu każda płytka posadzki kryje w sobie jakąś historię, i większość z nich wcale nie jest szczęśliwa…

Wkrótce Eve będzie musiała zmierzyć się z jedną z nich. Żona Dominica zaginęła w niewyjaśnionych okolicznościach, a im bardziej Eve próbuje rozwikłać tę zagadkę, tym więcej pojawia się pytań. Tymczasem jej ukochany z każdym dniem coraz mocniej zamyka się w sobie, a w okolicach ich domu zaczynają dziać się dziwne rzeczy…

DEBORAH LAWRENSON

Dzieciństwo spędziła na ciągłych podróżach: mieszkała w Kuwejcie, Chinach, Belgii, Luksemburgu i w Singapurze. Studiowała literaturę angielską na Uniwersytecie Cambridge, a następnie była dziennikarką w popularnych angielskich magazynach: „Daily Mail”, „Mail on Sunday” i „Woman’s Journal”. Jest autorką siedmiu poczytnych powieści.

www.deborah-lawrenson.co.uk

Tytuł oryginału:
THE LANTERN

Copyright © Deborah Lawrenson 2011
By arrangement with the author
All rights reserved

Polish edition copyright © Wydawnictwo Albatros Andrzej Kuryłowicz s.c. 2014

Polish translation copyright © Anna Dobrzańska 2014

Redakcja: Beata Kołodziejska

Zdjęcie na okładce: © plainpicture/Rudi Sebastian

Opracowanie graficzne okładki polskiej: © Wydawnictwo Albatros Andrzej Kuryłowicz s.c.

ISBN 978-83-7985-105-8

Wydawca
WYDAWNICTWO ALBATROS ANDRZEJ KURYŁOWICZ S.C.
Hlonda 2a/25, 02-972 Warszawa
www.wydawnictwoalbatros.com

Niniejszy produkt jest objęty ochroną prawa autorskiego. Uzyskany dostęp upoważnia wyłącznie do prywatnego użytku osobę, która wykupiła prawo dostępu. Wydawca informuje, że publiczne udostępnianie osobom trzecim, nieokreślonym adresatom lub w jakikolwiek inny sposób upowszechnianie, kopiowanie oraz przetwarzanie w technikach cyfrowych lub podobnych – jest nielegalne i podlega właściwym sankcjom.

Przygotowanie wydania elektronicznego: 88em

Często zatrzymywałem się przed tym dzikim ogrodem. Znajdował się w najcichszym zakątku wzgórz… Dookoła mnie falowały długie, zmierzwione włosy traw, a w powietrzu unosił się silny zapach wrogiej ziemi, która żyła własnym życiem, dzika i niezależna, niczym bestia o ostrych kłach, które nie znały litości.

JEAN GIONO

Nie czyńmy wyimaginowanego zła, wiedząc, jak wiele niegodziwości czeka nas w życiu.

OLIVER GOLDSMITH

PROLOG

Niektóre zapachy pojawiają się i znikają niczym smak skórki z cytryny albo ulotna miętowa nuta. Inne przywodzą na myśl osobliwy syreni śpiew, kuszące wezwanie ukrytych w lesie fiołków lub zroszonych wiosennym deszczem irysów. Niektóre budzą na wpół zapomniane wspomnienia. Są również te wyrażające prawdy o ludziach i miejscach, których nigdy nie zapomnimy: to zapachy sprawiające, że czas staje w miejscu.

Tym właśnie są dla mnie Lavande de Nuit, perfumy Marthe. Wyczuwalne pod silną wonią heliotropu, łagodne nuty migdałów i głogu, niosą ze sobą wspomnienia obrazów i dźwięków, smaków i uczuć: lawendowych pól, obsypanych cukrem ciasteczek, dzikich kwiatów rosnących na łąkach, wiatru szepczącego w koronach drzew, mieniących się srebrem drzewek oliwnych, ogrodu o północy i słodkiego, piżmowego zapachu tajemnic.

Te perfumy to esencja mojego życia. Kiedy je czuję, znowu mam dziesięć lat i leżę na trawie w Les Genévriers, w jeden z tych wczesnych letnich dni, kiedy pierwsze południowe wiatry ogrzewają ziemię, a powietrze pachnie obietnicą. Mam dwadzieścia lat, odrzucam włosy za ramię i wniebowzięta spieszę na spotkanie z kochankiem. Mam trzydzieści, czterdzieści, pięćdziesiąt lat. Jestem przerażoną sześćdziesięciolatką…

Jak to możliwe, że boję się zapachu?

CZĘŚĆ I

1

Nadmorskie skały płoną czerwienią. Są jak nagrzane ciepłem dnia, rozżarzone węgle, które ktoś porozrzucał pod naszym balkonem w Hôtel Marie.

Daleko w dole, na smaganym zimnym, porywistym wiatrem południu kraju, zapada zmrok. Jest niczym kleista ciecz: powolny, ciężki i cichy. Kiedy przyjechaliśmy tu po raz pierwszy, parne, duszne powietrze sprawiało, że nie mogłam zasnąć; noc zamykała się nad moją głową niczym wieko grobowca.

Teraz, w ciągu nielicznych godzin snu, śnię o tym, co zostawiliśmy za sobą: wiosce na wzgórzu i szepczących drzewach. Budzę się z uczuciem niepokoju i wracam myślami do tego, co się wydarzyło.

Nie dowiesz się, jak to jest być z człowiekiem, który zrobił coś strasznego, dopóki cię to nie spotka. Kiedy nie wiesz, czy to, co najgorsze, dawno już za tobą, czy może wciąż przed tobą. Kiedy tak bardzo chcesz mu zaufać.

* * *

Nie możemy opuścić Francji, więc z braku lepszego zajęcia wciąż tkwimy w tym miejscu. Kiedy tu przyjechaliśmy, była pełnia lata. W migoczącym świetle eleganckie białe jachty zostawiały ślady na powierzchni błękitnej wody, a lśniące od olejków ciała prażyły się na złocistym niczym miód piasku. Organizowane na wybrzeżu festiwale jazzowe wypełniały powietrze zawodzącym synkopowaniem. Wówczas nie zwracaliśmy uwagi na upływające dni.

W miarę jak sezonowi sybaryci wyjechali, szukając lepszego miejsca na wrześniowy wypoczynek, albo wrócili do pracy, dzięki której stać ich było na wakacje w pełnym słońcu, my zostaliśmy. W wytwornej niegdyś willi z okresu belle époque, zbudowanej na skalistym wzniesieniu wokół przylądka nad zatoką Cassis, zawarliśmy tymczasowy kompromis. Z upływem czasu pani Jozan przestała pytać, czy zamierzamy zostać tydzień dłużej w jej podupadłym pensjonacie. Z pewnością da nam do zrozumienia, gdy nasza obecność zacznie jej przeszkadzać.

Jemy kolację w restauracji na plaży, choć nikt nie wie, jak długo jeszcze będzie otwarta. W ciągu ostatnich kilku wieczorów byliśmy jedynymi gośćmi.

Prawie nie rozmawiamy. W milczeniu sączymy wino i skubiemy oliwki. Rozmowa jest zbyteczna; wyjątkiem są zdawkowe, uprzejme odpowiedzi na pytania kelnera.

Mimo to Dom próbuje.

— Byłaś dziś na spacerze? — pyta.

— Jak zawsze.

— Dokąd poszłaś?

— Na wzgórza.

Spaceruję rano, choć bywają dni, że wracam dopiero po południu.

* * *

Kładziemy się spać wcześnie, by w snach odwiedzać rozmaite miejsca. Miejsca, które nie są tym, czym mogłyby się wydawać. Tego ranka, dryfując na granicy snu i jawy, znalazłam się w nakrytej kopułą zrujnowanej szklarni. Gdziekolwiek spojrzałam, widziałam zmatowione szkło, grożące wypadnięciem strzaskane szyby i przeżarty rdzą powykręcany metalowy szkielet. Wróciłam do Les Genévriers, choć w tej posiadłości nie było podobnych budowli.

We śnie naprawiałam wygięte żelazne półki, bezskutecznie próbując wyprostować skorodowany metal. Wysoko nad głową słyszałam złowróżbny chrzęst szkła. Przez pęknięte szyby widziałam nierówne fałdy wzgórz. Jak zawsze stanowiły tło, zupełnie jak w rzeczywistości.

Za dnia staram się nie myśleć o domu, ogrodzie i tym, co zostawiliśmy za sobą. Oznacza to, że mój mózg musi podstępem rozprawić się z dręczącymi mnie wspomnieniami. Fakt, że się staram, nie znaczy, że mi się to udaje. Bywają dni, kiedy myślę wyłącznie o tym, co utraciliśmy. Równie dobrze mogłabym myśleć o miejscu położonym w zupełnie innym kraju, a nie o posiadłości znajdującej się zaledwie kilka godzin drogi stąd, na północ od miejsca, w którym obecnie przebywamy.

* * *

Les Genévriers. Nazwa majątku jest zwodnicza, zwłaszcza że w posiadłości znajduje się tylko jeden płożący jałowiec; w dodatku nie jest on na tyle okazały, by zdobyć takie uznanie. Pewnie z tym również łączy się jakaś historia. Tyle różnych opowieści krąży o tym miejscu.

Wystarczy wejść na wzgórze i odwiedzić pobliską wioskę, by przekonać się, że każdy z jej mieszkańców słyszał opowieści o Les Genévriers. Powtarzają je tu na poczcie, w barze, restauracji, a nawet w miejscowym domu kultury. Szelest tamtejszych drzew był muzyką ich dzieciństwa, magicznym szeptem, który ochładzał nawet najbardziej upalne popołudnia. Piwnice majątku słynęły niegdyś z vin de noix, słodkiego likieru orzechowego. Później posiadłość została zamknięta, niczym pogrążony we śnie baśniowy zamek, i tylko nieliczni zapuszczali się do środka, podczas gdy w biurze notarialnym w Awinionie trwały spory o to, do kogo należy majątek. Miejscowi kupcy trzymali się z daleka, natomiast zagraniczni licytanci przyjeżdżali, oglądali i wyjeżdżali.

Les Genévriers to coś więcej niż dom; to trzypiętrowa wiejska posiadłość z niewielkim budynkiem gospodarczym, dziedzińcem, chatkami robotników, małym kamiennym domkiem dla gości po drugiej stronie ścieżki i rozmaitymi innymi zabudowaniami, która w pełni zasługuje na miano un hameau, małej wioski.

— Panuje tu specyficzna atmosfera — oznajmił agent, kiedy w majowy poranek po raz pierwszy zobaczyliśmy to miejsce. Obsypane kwieciem rozmarynowe żywopłoty wypełniały powietrze gryzącym zapachem. Za nimi ciągnęła się obsadzona cyprysami aleja, której koniec ginął w polu lawendy. Nad wszystkim dominowały widoczne w oddali faliste, błękitne wzgórza Grand Luberon.

— Na terenie posiadłości znajdują się źródła.

To miało sens. Rosnące nieopodal głównej bramy trzy potężne platany świadczyły o tym, że w pobliżu znajduje się źródło wody. Gdyby nie ona, nie wyrosłyby takie silne i wysokie.

Dom wziął mnie za rękę.

Wyobrażaliśmy sobie, jak potoczy się nasze wspólne wymarzone życie pośród wysypanych żwirem ścieżek, pod cieniem rozłożystych dębów, sosen i figowców, między starannie przyciętymi krzewami i kamiennymi murami, z widokiem na rozległą dolinę i położoną na wzgórzu wioskę, nad którą górował średniowieczny zamek. Patrzyliśmy na krzesła i stoły, przy których będziemy czytać, sączyć zimne drinki albo raczyć się opowieściami z poprzedniego życia, popadając w stan absolutnego zadowolenia.

— I co państwo o tym myślą? — spytał agent.

Dom posłał mi przelotne spojrzenie.

— Sam nie wiem — skłamał.