Wydanie elektroniczne

O książce

O książce

Bezprecedensowy akt terroru inicjuje drugą kadencję prezydenta USA Jamesa Allaire’a. W wypełnionej po brzegi sali Izby Reprezentantów w Kapitolu dochodzi do jednoczesnej eksplozji kilkunastu pojemników zawierających wywołujący pandemię wirus WRX3883. Świadom śmiertelnego zagrożenia, Allaire zarządza natychmiastową przymusową kwarantanę kilkuset znajdujących się w budynku osób, włącznie z nim samym oraz niemal wszystkimi członkami sukcesji prezydenckiej, w tym wiceprezydentem, przewodniczącym Senatu, sekretarzem stanu, obrony i skarbu. Każdy próbujący opuścić siedzibę amerykańskiego Kongresu ma zostać zastrzelony na miejscu. Za atakiem stoi tajemnicza grupa Genesis – nieuchwytni terroryści, nie wysuwający na razie żadnych żądań, odpowiedzialni za wcześniejsze zamachy, w których zginęło wielu obywateli Stanów Zjednoczonych. Nikt nie wie, kim są; FBI nie dysponuje żadnymi tropami. Sytuacja jest niezwykle dramatyczna. Zakażenie wirusem kończy się śmiercią w potwornych męczarniach już po kilkunastu dniach. WRX3883 został stworzony przez człowieka, a prace nad nim prowadzono w tajnym rządowym laboratorium w Kansas. Była szefowa laboratorium, doktor Chen, przepadła bez śladu przed kilkoma miesiącami. Tylko jeden człowiek może ocalić życie uwięzionym w Kapitolu – wybitny wirusolog Griffin Rhodes – na rozkaz prezydenta wtrącony do więzienia o zaostrzonym rygorze za rzekomą próbę kradzieży wirusa. W zamian za obietnicę odzyskania wolności Rhodes zgadza się pomóc w stworzeniu szczepionki. Zaczyna się wyścig z czasem: umierają kolejne osoby zarażone wirusem, pogarsza się stan prezydenta. Niezidentyfikowani wrogowie – terroryści z Genesis oraz ich wspólnicy wśród członków rządu – śledzą każdy krok Griffina, robiąc wszystko, by zniweczyć jego wysiłki…

MICHAEL PALMER
(1942-2013)

Pisarz amerykański, z zawodu internista. Praktykował w szpitalach w Bostonie i Massachusetts, zajmował się także leczeniem uzależnień. Pełnił funkcję wicedyrektora Massachusetts Medical Society. Autor thrillerów medycznych, tłumaczonych na 35 języków. Napisał 19 powieści. Najbardziej znane to: Krytyczna terapia, Szczepionka, Piąta fiolka, Pierwszy pacjent, Ostatni chirurg, Jedno uderzenie serca, Oath of Office i Political Suicide. Pośmiertnie ukaże się Resistant.

www.michaelpalmerbooks.com

Tytuł oryginału:
A HEARTBEAT AWAY

Copyright © Michael Palmer 2011 All rights reserved

Polish edition copyright © Wydawnictwo Albatros A. Kuryłowicz 2014

Polish translation copyright © Marek Fedyszak 2014

Redakcja: Piotr Chojnacki

Ilustracja na okładce: Sean Gladwell/Shutterstock

Projekt graficzny okładki: Andrzej Kuryłowicz

ISBN 978-83-7985-024-2

Wydawca

WYDAWNICTWO ALBATROS A. KURYŁOWICZ

Hlonda 2a/25, 02-972 Warszawa

www.wydawnictwoalbatros.com

Niniejszy produkt jest objęty ochroną prawa autorskiego. Uzyskany dostęp upoważnia wyłącznie do prywatnego użytku osobę, która wykupiła prawo dostępu. Wydawca informuje, że publiczne udostępnianie osobom trzecim, nieokreślonym adresatom lub w jakikolwiek inny sposób upowszechnianie, kopiowanie oraz przetwarzanie w technikach cyfrowych lub podobnych – jest nielegalne i podlega właściwym sankcjom.

Skład wersji elektronicznej:

Virtualo Sp. z o.o.

Tego autora

PACJENT

RECEPTA COREYA

SZCZEPIONKA

PRZEBŁYSKI PAMIĘCI

STOWARZYSZENIE HIPOKRATESA

PIĄTA FIOLKA

SIOSTRZYCZKI

EKSPERYMENT

DRUGA DIAGNOZA

PIERWSZY PACJENT

OSTATNI CHIRURG

KRYTYCZNA TERAPIA

CICHA KURACJA

JEDNO UDERZENIE SERCA

PRZYSIĘGA

POLITYCZNE SAMOBÓJSTWO

ODPORNOŚĆ

Jennifer Enderlin, mojej redaktorce w St. Martin’s Press, oraz Meg Ruley, mojej agentce w Jane Rotrosen Agency

Jak bardzo szczęście może sprzyjać pisarzowi?

Podziękowania

Podczas pracy nad książką pomoc przychodzi na wiele, często nieoczekiwanych, sposobów. Poza moją redaktorką i agentką na najserdeczniejsze podziękowania zasłużyli:

dr David Grass, neurolog; dr Geoffrey Sherwood, hematolog i onkolog; dr Connie Mariano, specjalistka od opieki medycznej w Białym Domu;

Paul Weiss, specjalista od energetyki;

Robin Broady, licencjonowany pracownik opieki społecznej; Jessica Bladd Palmer;

Dave Pascoe, pilot;

Steve Westfall, specjalista od ochrony przed skażeniem biologicznym;

oraz moi na zawsze:

Daniel, Luke i Matthew, Kluczowa Postać.

Dziękuję również wszystkim, których nieświadomie pominąłem. Obiecuję, że następnym razem na pewno was uwzględnię.

Kolejność sukcesji prezydenckiej w Stanach Zjednoczonych

1. Wiceprezydent
2. Przewodniczący Izby Reprezentantów
3. Przewodniczący pro tempore Senatu
4. Sekretarz stanu
5. Sekretarz skarbu
6. Sekretarz obrony
7. Prokurator generalny
8. Sekretarz zasobów wewnętrznych
9. Sekretarz rolnictwa
10. Sekretarz handlu
11. Sekretarz pracy
12. Sekretarz zdrowia i opieki społecznej
13. Sekretarz urbanizacji
14. Sekretarz transportu
15. Sekretarz energetyki
16. Sekretarz edukacji
17. Sekretarz ds. weteranów
18. Sekretarz bezpieczeństwa krajowego

Prolog

W czwartkowy wieczór dwudziestego drugiego maja Eddie Gostowski z pewnością nie myślał o tym, że niebawem umrze.

Przez pierwszą godzinę nocnej służby strażnika obiektów NYISO, gigantycznego dystrybutora energii, myślał o Jankesach i zastanawiał się, czy mają dość ikry, żeby ponownie zwyciężyć w rozgrywkach dywizji wschodniej American League. Przez drugą godzinę rozważał, czy w tym roku kupić swojej ukochanej Mary na urodziny kwiaty czy słodycze.

Eddie patrolował tę sterownię firmy New York Independent System Operator przez większość z jedenastu lat jej istnienia i nigdy, ani razu, nie wydarzyło się nic – absolutnie nic – niezwykłego. Rozumiał wymogi swojej pracy, rozumiał też, czym grozi sytuacja, w której NYISO jakimś cudem pozbędzie się całego swojego ładunku naraz – ogromnym zaciemnieniem na nieopisaną skalę, obejmującym cały obszar od Albany po Nowy Jork i Long Island. Eddie oraz inne ogniwa w łańcuchu praktycznie bezawaryjnych mechanizmów gwarantujących stabilną pracę sterowni mieli dopilnować, żeby taka katastrofa nigdy nie nastąpiła.

Ale w jego sterowni nigdy, ani razu, nie zdarzyło się nic – absolutnie nic – niezwykłego.

Jak co noc o tej porze Eddie nastawił budzik i szykował się do piętnastominutowej drzemki. Najpierw jednak ostatnia kontrola. Potrzebował chwili, by zdać sobie sprawę, że kilka mierników musiało się zepsuć. Wyłączyły się sterowane automatycznie stacje elektroenergetyczne obsługujące linie z Marcy do Albany i z Albany do Leeds.

Dziwne.

Eddie zaczął rozważać wszystkie możliwe wyjaśnienia tego dziwnego zdarzenia, ale niewiele to dało. Gdyby wskazania mierników były prawidłowe, a to przecież wykluczone, oznaczałoby to, że do okręgu stołecznego, który otaczał i obejmował Albany, w ogóle nie docierał prąd.

Wciąż bardziej zdumiony, niż zatrwożony, Eddie przesunął się w lewo. Sprzęt informował o tym samym zjawisku w innych stacjach elektroenergetycznych. Linie z Dunwoodie na Long Island i Ravensbrook w Queens też wyłączyły się samoczynnie. Goethals i Farragut, sterujące zasilaniem dużych obszarów Nowego Jorku, również padły. Przy założeniu, że wszystkie odczyty są prawidłowe, cały system był niestabilny, a największe miasto w kraju znajdowało się na krawędzi czegoś potwornego.

Eddie zadzwonił do najbliższej niezautomatyzowanej stacji w oddalonym o dwieście pięćdziesiąt kilometrów na północ Albany. Po siódmym sygnale włączyła się automatyczna sekretarka.

Nawet jakiś wybuch w Albany nie spowodowałby takiej utraty zasilania. Od momentu powstania NYISO likwidowała luki w swoim systemie tak skutecznie, że poważne problemy mogły się pojawić jedynie wskutek wystąpienia niemal niewyobrażalnej ilości awarii.

A jednak, wbrew wszelkiemu prawdopodobieństwu, te awarie właśnie miały miejsce.

Jego sterownia była jedyną zaporą przed zaciemnieniem, które ogarnęłoby znaczną część wschodniej części stanu Nowy Jork z Long Island i pięcioma gminami stolicy włącznie.

Eddie popędził do telefonu, odczytał numer alarmowy FBI z tablicy na ścianie i zaczął go wybierać.

I wtedy właśnie poczuł na karku ostrze noża.

– Odłóż słuchawkę, kolego – powiedział chropawy męski głos z akcentem, który trochę przypominał brytyjski.

Czubek noża opadł, jakby zamierzał przeciąć kręgosłup Eddiego.

– P-proszę. To boli.

– Jak się nazywasz, kolego?

– Eddie. Eddie Gostowski. Proszę.

– Opuszczę nóż, Eddie, ale jeżeli nie zrobisz dokładnie tego, co mówię, jesteś trupem. Zrozumiałeś?

– Tak.

– Pytam, czy zrozumiałeś?!

– Tak! Tak! Ale pro…

– W porządku, kolego, mamy mało czasu. Zaraz się odwrócisz i spojrzysz mi w oczy. Jeżeli wykręcisz mi jakiś numer, poderżnę ci gardło. Czy to jasne? Dobra, teraz się odwróć.

Eddie zrobił, jak mu kazano. Przed nim stał wysoki mężczyzna – metr dziewięćdziesiąt wzrostu, może więcej, o potężnych ramionach, które wydawały się przesłaniać pomieszczenie. Był ubrany na czarno: marynarska czapka, dżinsy i golf, a twarz pokrywała czarna szminka. Oczy miał ciemne i zimne. W dłoni trzymał nóż myśliwski – szeroki i zakrzywiony na końcu – długości co najmniej dwudziestu pięciu centymetrów.

Za nim, po jego prawej ręce, stał w rozkroku ze skrzyżowanymi rękami drugi mężczyzna w identycznym ubraniu i z identyczną szminką na twarzy.

Mimo przerażenia Eddie nie mógł wyzbyć się myśli o katastrofie, która nastąpi, jeżeli strefa częściowego zaciemnienia będzie się dalej rozszerzać. Jakby w odpowiedzi na jego obawy dryblas przytknął mu ostrze noża do podbródka i zmusił do zadarcia głowy.

– Nie spieraj się ze mną – ostrzegł. – Masz użyć wszystkiego, czym dysponujesz, żeby wyłączyć ten obiekt.

– Ale…

Dryblas przeciągnął Eddiemu po gardle ostrym jak brzytwa nożem, który pozostawił na skórze płytkie rozcięcie biegnące z jednej strony żuchwy na drugą.

– Powiedziałem, żebyś się ze mną nie spierał, kolego! A teraz zrób, co ci każę, a nie spotka cię już żadna przykrość. Zadrzyj ze mną, to umrzesz w męczarniach, a my i tak znajdziemy wyłącznik.

Wyciągnął z tylnej kieszeni chustkę i podał ją Eddiemu, by zatamował krew.

Strażnik przeszedł chwiejnym krokiem do sąsiedniego pomieszczenia, zawahał się, po czym przestawił wyłącznik. W stacji natychmiast zrobiło się ciemno. Chwilę później włączył się generator i na powrót zapaliły się światła.

– Musimy zrobić coś jeszcze? – zapytał dryblas drugiego mężczyznę.

– Mamy meldunki od wszystkich czterech zespołów. Żadnych problemów.

Gestem dali znak Eddiemu, by wrócił do sterowni i siadł na swoim krześle.

– To wasza linia alarmowa, kolego? – Mężczyzna wskazał czerwony telefon na ścianie.

– Tak – wykrztusił Eddie, dalej przyciskając przesiąkniętą krwią chusteczkę do rany.

– Czy ktoś przy niej dyżuruje?

– Tak, ale nie jestem pewien, czy ktokolwiek tam jest podczas zaciemnienia.

– Jednak zgłoszenie zostanie zapewne nagrane, prawda? Prawda?

– P…prawda.

– W takim razie wszystko gra. To jest ten numer?

– Tak… Tak, proszę pana.

Dopiero wtedy Eddie zdał sobie sprawę, że mężczyzna nosi gumowe rękawiczki.

Nieproszony gość wyciągnął z tylnej kieszeni kartkę i rozłożył ją przed sobą. Potem wybrał numer. Eddie usłyszał nagrany na taśmie komunikat. Na dźwięk sygnału mężczyzna uniósł kartkę i lekko drżącym głosem przeczytał zapisany na niej tekst.

– „Na początku Bóg stworzył niebo i ziemię. Wtedy Bóg rzekł: »Niechaj się stanie światłość!«”¹. Teraz Genesis zgasiło tę światłość. To dopiero początek.

– Dobra, kolego, bardzo nam pomogłeś… naprawdę bardzo pomogłeś.

– Dzięki – odparł potulnie Eddie.

Mężczyzna odwrócił się, by odejść, po czym nagłym ruchem poderżnął Eddiemu Gostowskiemu gardło.

– Chyba powinienem go uprzedzić, że czasami nie można mi wierzyć – powiedział.

Rozdział 1

DZIEŃ 1
20.30 EST²

– Pani przewodnicząca, prezydent Stanów Zjednoczonych.

Na te słowa woźnego Izby Reprezentantów zebrani wstali, a prezydent James Allaire wkroczył do sali posiedzeń przyjęty burzą oklasków i wiwatami. Allaire zerknął na dwóch agentów Secret Service stojących naprzeciw siebie w wejściu prosto i nieruchomo niczym czarno-złote kolumny jońskie dzielące ścianę za trybuną. Sean O’Neil, szef oddziału prezydenckiego Secret Service, podążał za Allaire’em jak cień, gdy serdecznie witany prezydent zmierzał długim korytarzem wyłożonym szafirowym dywanem.

Prezydenckie serce zareagowało na przypływ adrenaliny, gdy oklaski zahuczały niczym startujący odrzutowiec. Co kilka kroków Allaire przystawał, by wymieniać uściski dłoni lub brać w objęcia mężczyzn w ciemnych garniturach i starannie dobranych krawatach oraz nienagannie ubrane kobiety pachnące egzotycznymi perfumami. Przed sobą widział dziewięcioro sędziów Sądu Najwyższego i pięciu członków Kolegium Połączonych Szefów Sztabów.

Allaire wyczuł, że O’Neil staje za nim o krok bliżej, gdy jakiś kongresmen z Missouri z wielkim uniesieniem potrząsnął jego dłonią, a potem krzyknął:

– Niech pan ich załatwi, panie prezydencie! Niech im pan pokaże!

Zgadza się, pomyślał Allaire. Mam taki zamiar.

Na początku pierwszej kadencji doktor Jim Allaire wielokrotnie zastanawiał się w duchu nad decyzją, którą był zmuszony podjąć. Jedna ustawa, korzystna, jak się mogło z początku wydawać, często niosła za sobą zaskakujące skutki i niezamierzone konsekwencje, które przydawały mu siwych włosów i pogłębiały kurze łapki w kącikach szarobłękitnych oczu.

Wygłoszenie pierwszego w drugiej kadencji orędzia o stanie państwa nie było jednak jedną z chwil takiego zwątpienia w siebie. Allaire uzyskał reelekcję z dość dużą przewagą nad przewodniczącą Izby Reprezentantów Ursulą Ellis i teraz, mimo utrzymującej się między nimi skrywanej wrogości, nadszedł czas, by odsunąć politykę na bok i załatwić pewną sprawę.

Przez ostatnią godzinę Allaire przemierzał gabinet przywódcy mniejszości w Izbie Reprezentantów, popijając dietetyczną pepsi i pozwalając sobie powtórnie nałożyć makijaż na potrzeby telewizji. Przez cały czas starał się powściągnąć nerwowe rozedrganie. Uczucie, jakie miał przed przemówieniem takiej rangi, przypominało mu o czasach, gdy był rozgrywającym w Spartanach, futbolowej drużynie uniwersytetu Case Western Reserve, gdzie również uzyskał dyplom lekarski.

W okresie dzielącym karierę uczelnianego futbolisty od lat spędzonych na etacie internisty w klinice w Cleveland Allaire dowiedział się, jak istotne jest wyważenie pewności siebie z pełnym szacunku lękiem przed niepowodzeniem. Uważany za trybuna ludowego, niezmiennie wysoki poziom aprobaty dla swojej prezydentury zawdzięczał prawdziwej trosce o ludzi, tej samej, która uczyniła zeń szanowanego lekarza. W sytuacji gdy problemy świata stawały się coraz bardziej złożone, a terroryzm zaprzątał umysły wszystkich Amerykanów, naród potrzebował przywódcy, w którym mógłby pokładać wiarę – człowieka pewnego siebie i dostojnego, godnego zaufania. Allaire solennie przyrzekł sobie, że dziś wieczorem potwierdzi, iż jest właśnie tym człowiekiem, i wygłosi przemówienie, które wszystkim zapadnie w pamięć.

Prezydent dotarł na podium, gdzie współpracownik, który pisał jego najważniejsze przemówienia, wyraźnie bardziej zdenerwowany niż szef, umieścił dwa oprawione w skórę egzemplarze dzisiejszego starannie strzeżonego orędzia. Allaire odwrócił się i wręczył pierwszy egzemplarz wiceprezydentowi Henry’emu Tildenowi jako przewodniczącemu Senatu, a drugi Ursuli Ellis, która z trudem utrzymywała kontakt wzrokowy i podała mu dłoń bezwładną jak śnięta ryba. Prezydent powstrzymał uśmiech, chociaż podejrzewał, że Ellis wie, o czym myśli – pięćdziesiąt trzy do czterdziestu czterech, o różnicy, jaką pokonał ją w wyborach.

Allaire ćwiczył swoje przemówienie dziesiątki razy i przypuszczalnie mógłby je wygłosić bez pomocy teleprompterów umieszczonych po obu stronach mównicy. Aplauz nie cichł. Z flagą amerykańską w tle, prezydent stał zwrócony twarzą do tych ludzi i machał z wdzięcznością. Potem ułożył dłonie po bokach pulpitu na znak, że jest gotów zacząć przemówienie. Na chwilę napotkał wzrok Rebecki, swojej żony od dwudziestu siedmiu lat, bardzo lubianej pierwszej damy, i siedzącej obok ich jedynej córki Samanthy, która – wciąż nie mógł w to uwierzyć – studiowała na ostatnim roku w Georgetown i wybierała się na prawo w Harvardzie.

Oklaski nie milkły. Przewodnicząca Ellis podniosła się z fotela i kilka razy uderzyła młotkiem. W końcu wśród siedmiuset zebranych zapadła głęboka cisza.

Zegar na gzymsie nad ich głowami wskazywał dokładnie dwudziestą. Allaire pobiegł myślami ku wyrytemu na fryzie mottu – W BOGU POKŁADAMY NADZIEJĘ. O lekarzach krążył dowcip, że skrót M.D. przed nazwiskiem oznaczał tak naprawdę Mr Deity³. Allaire był człowiekiem głęboko wierzącym i zawsze czuł się skrępowany myślą o lekarzach jako bogach. Wiedział jednak, że w tym momencie był bliższy roli Boga niż jakikolwiek lekarz.

Wskutek powtarzających się ataków tajemniczej, najprawdopodobniej krajowej grupy określającej się mianem Genesis pierwszą sprawą do poruszenia tego wieczoru musiał być terroryzm. Ludzie byli na krawędzi. Cztery ataki zorganizowane przez tę grupę, śmiałe, bezlitosne, aroganckie, miały bardzo dramatyczny przebieg. I wciąż tylko zniszczenie i śmierć – napastnicy nie wysunęli jeszcze żadnych żądań. Zamierzał zacząć mocno: od uprzedzenia terrorystów o solidarności Amerykanów i zapewnienia, że schwytanie i skuteczne oskarżenie przestępców stanowią najważniejszy cel jego drugiej kadencji.

Hank Tomlinson, szef liczącego półtora tysiąca funkcjonariuszy oddziału kapitolińskiej policji, zapewnił go, że przed wieczorną inauguracją dodatkowo zaostrzono środki bezpieczeństwa: zastosowano najnowocześniejsze magnetometry, ciąg kamer i ręczne przeszukiwanie torebek, nie mówiąc o tych nowoczesnych prześwietlarkach rentgenowskich. Teraz od prezydenta i autorów jego przemówień zależało, czy przekona Amerykanów, że są równie bezpieczni jak ci tutaj, z nim, w Kapitolu.

Orędzie Allaire’a pojawiło się na praktycznie niewidocznych dla zgromadzonych teleprompterach.

– Pani przewodnicząca, panie wiceprezydencie, współobywatele. Ponieważ zbiera się nowy Kongres, pamiętam o zaszczycie, którym wy, naród amerykański, obdarzyliście wszystkich wybranych przez siebie urzędników, i przyjmuję go z pokorą. Zanim więc rozpocznę dzisiejsze orędzie o stanie państwa, w imieniu wszystkich, którzy cieszą się waszym zaufaniem, chcę wyrazić mą niezmierną wdzięczność za kolejną kadencję tego, co mój ojciec nazwałby porządną, stałą pracą.

Allaire zrobił pauzę, wyczekując z doskonałym wyczuciem, aż ucichnie śmiech. Było to strategiczne otwarcie, do którego przekonywał autorów swoich przemówień. Wszyscy oni uważali, że należy rozpocząć na bardziej ponurą nutę. Jak zwykle miał rację. Orędzie o stanie państwa dawało wspaniałą okazję, by oprócz zakomunikowania wyborcom, że jest zdeterminowany i wystarczająco odważny, by uczynić to, co słuszne i niezbędne, zaprezentować swoje człowieczeństwo.

– Lecz w parze z tą odpowiedzialnością idą wielkie wyzwania, którym musimy wspólnym wysiłkiem sprostać. Nasza gospodarka obecnie się wzmacnia, jednak sporo jest jeszcze do zrobienia. Bezrobocie spadło do najniższego poziomu od ponad dziesięciolecia. Powoli wygrywamy wojnę z ubóstwem. Nasze optymistyczne przekonanie, że jako naród potrafimy pokonać wszelkie trudności i osiągnąć niespotykany dotąd na całym świecie pokój i dobrobyt, nigdy nie było mocniejsze, a nasze państwo jest silne.

Allaire uśmiechnął się promiennie, gdy kongresmeni po obu stronach przejścia i na galerii powstali równocześnie, głośno wiwatując. Słyszał gwizdy na tle oklasków i zrobił pauzę, by wziąć powolny i głęboki oddech. W następnych kilku niezwykle istotnych minutach swojego przemówienia miał się skupić na międzynarodowym i krajowym terroryzmie. Zebrani się uspokoili. Allaire popatrzył po ich twarzach. Potrafił poznać, czy są gotowi na dalszy ciąg.

Gdy w sali zaległa głęboka cisza, prezydent usłyszał nagle niepokojący dźwięk – trzask, a zaraz potem coś, co przypominało brzęk pękającego szkła. Ów odgłos dobiegł z prawej części sali. Allaire i wielu innych odwrócili się i obserwowali, jak Arlene Cogan, senator z Kalifornii, otwiera torebkę, którą schowała wcześniej pod swój fotel. W tej samej chwili wydobyła się z niej rzadka biała mgiełka, przesłaniając jej mocno umalowaną twarz niczym para z kąpieli. Po niespełna kilku sekundach Cogan i osoby siedzące najbliżej niej zaczęły kaszleć – i to bardzo gwałtownie.

Allaire natychmiast dał umówiony znak koordynującemu uroczystość dyrektorowi technicznemu, nakazując mu zastosowanie procedur przewidzianych na wypadek demonstracji i wyłączenie kamer przekazujących obraz z Kapitolu.

Pomruki z widowni nasilały się, gdy po drugiej stronie sali obrad rozległ się kolejny trzask, a po nim jeszcze jeden, i kolejny, każdemu z nich towarzyszył zaś odgłos pękania cienkiego szkła, biała mgiełka i kolejne wybuchy kaszlu. Pomruki ustąpiły miejsca okrzykom. Otwarto następną teczkę i torebkę, wypuszczając identyczne rzadkie smugi dymu.

– Nie otwieraj! – wrzasnął ktoś.

– Nie mogę oddychać!

– Na litość boską, to ty! To twoja torebka!

– Wynoście się stąd! Wynośmy się!

Trzaski i brzęk pękającego szkła rozlegały się nadal.

Dwa następne… trzy… cztery… pięć.

Allaire spostrzegł, że mgiełka unosi się nawet z paru toreb, których nikt jeszcze nie otworzył. Szybko naliczył piętnaście pióropuszy dymu rozproszonych po całej sali, może więcej.

– Nie otwierajcie swoich teczek ani torebek! – krzyknął do mikrofonu. Uderzył otwartą dłonią w mównicę. – Proszę, by wszyscy zachowali spokój!

Agenci Secret Service pospiesznie weszli na podium i szybko otoczyli prezydenta. Próbowali wyprowadzić go w bezpieczne miejsce, ale opierał się im i nadal głośno wzywał do zachowania porządku. W tym momencie dostrzegł coś na dwóch teleprompterach umieszczonych przed mównicą.

Zmroziło mu krew w żyłach.

Orędzie, które widniało na nich kilka sekund wcześniej, czytelnie wypisane helveticą rozmiar czternaście, zniknęło z ekranów. Zamiast niego pojawiły się trzy linijki tekstu. Allaire niemal wstrzymał oddech, czytając ten komunikat.

Bóg uczynił dwa duże ciała jaśniejące:
większe, aby rządziło dniem, i mniejsze, aby rządziło nocą, oraz gwiazdy.
I TAK UPŁYNĄŁ (…) DZIEŃ CZWARTY.
A Genesis uwolniło WRX3883

Rozdział 2

DZIEŃ 1
21.10 EST

WRX3883

Jim Allaire od razu zrozumiał, co się stało. Genesis zadało śmiertelny cios rządowi Stanów Zjednoczonych i samemu sercu kraju. W niebezpieczeństwie znaleźli się wszyscy zebrani w gmachu Kapitolu z nim samym, wiceprezydentem i niemal wszyscy z linii sukcesji prezydenckiej włącznie. Jeżeli miała pozostać jakakolwiek nadzieja na zapobieżenie jeszcze bardziej bezprecedensowej katastrofie, musiał opanować sytuację. Poczuł ucisk w piersi i zastanawiał się, czy to tylko strach, czy coś zdecydowanie bardziej przerażającego – coś w jego krwiobiegu, już działające, atakujące jego organizm.

WRX3883

Świadomość skali narastającego kryzysu na chwilę go sparaliżowała. Z mównicy dostrzegł, że panika zaczęła już ogarniać wiele z siedmiuset osób, które zgromadziły się, by wysłuchać orędzia. Instynkt samozachowawczy brał górę nad dobrym wychowaniem. Zarówno mężczyźni, jak i kobiety, znani mu nieraz od dziesięcioleci, przepychali się do wyjść, niektórzy bez pardonu. Pierwszym zadaniem, uznał Allaire, będzie obstawienie wszystkich drzwi.

W środkowym rzędzie balkonu stały nieruchomo, ramię w ramię, Rebecca i Samantha. Nawet z tej odległości potrafił dostrzec bladość ich twarzy i strach w oczach. Zanim jednak przystąpił do działania, kilku agentów wzięło go za ramiona i zaczęło odsuwać od mikrofonu. Inni też wkroczyli do akcji i zaczęli torować im drogę w kierunku tylnego wyjścia awaryjnego.

– Nie! – wykrzyknął Allaire. – Pilnujcie drzwi! Drzwi!

Zobaczył ku swemu przerażeniu, że ludzie zbliżali się już do wyjść, wiedział też, że wszystkich trzeba będzie sprowadzić z powrotem, w razie konieczności siłą. Przyszło kilku następnych agentów.

Po prostu próbują zapewnić mi bezpieczeństwo – pomyślał. – Nie zdają sobie jednak sprawy, że tutaj nie ma bezpiecznego miejsca.

Nie było czasu na wyjaśnienia.

Allaire skręcił gwałtownie tułów w prawo, wyrywając się agentowi ustawionemu tuż za nim i równocześnie chwytając drugiego agenta za klapy marynarki. Przyciągnął go do swojej twarzy, żeby mieć pewność, iż jego polecenia zostaną usłyszane w narastającym zgiełku.

– Zadzwoń i każ natychmiast obstawić wszystkie wyjścia z sali! Zamknijcie je na klucz!

– Ależ panie prezydencie, musimy się ewakuować.

– Posłuchaj mnie! Nikt nie ma prawa opuścić tego budynku. Absolutnie nikt! Natychmiast ściągnijcie z powrotem wszystkich, którzy wychodzą z sali. To kwestia życia i śmierci. Rozumiesz?

– Ale…

– Pytałem, czy rozumiesz?!

– Tak, panie prezydencie.

– Macie przy wszystkich wyjściach ustawić strażników. Wyłączcie windy na galerię i tamte drzwi też zablokujcie. W razie potrzeby użyjcie broni. Nikt stąd nie wychodzi. Żadnych wyjątków.

– Ale panie…

– Do cholery, zrób to albo siadaj!

Prezydentowi poczerwieniała twarz. Czuł pulsowanie krwi w tętnicach szyjnych. Otaczający go agenci cofnęli się jak po naradzie na boisku futbolowym. Główny agent Sean O’Neil, stojący zaledwie o krok od niego, wywrzaskiwał rozkazy do radiotelefonu.

– Sean – powiedział Allaire, gdy gestem kazał mu się przybliżyć – mamy do czynienia z niezwykle groźną sytuacją. Z wirusem. Zabierz trzech swoich ludzi do galerii dla prasy i skonfiskujcie telefony komórkowe, pagery i wszystko, co nadaje się do rejestracji lub transmisji. Jeżeli będziecie musieli, użyjcie siły. Powiedzcie dziennikarzom, że wkrótce wyjaśnię, o co chodzi.

O’Neil zawahał się, na jego twarzy pojawił się cień wątpliwości.

– Panie prezy…

– Bez sprzeciwów, Sean! Ruszaj się!

Krzyki uciekających narastały, gdy policjanci i agenci Secret Service zajęli stanowiska i z trudem zaczęli zapędzać ich z powrotem do sali obrad. Allaire oszacował, że do holu zdołało wyjść nie więcej niż trzydzieści osób. Jego żona i córka pozostały na swoich miejscach, należąc do nielicznego grona tych, którzy się nie ruszyli. Wtedy zobaczył, jak Rebecca kilka razy zakasłała. W tym samym rzędzie kaszlał również kongresmen z New Hampshire.

Allaire wypatrywał pióropuszy dymu w najbliższym otoczeniu swojej rodziny, ale rozwiał się on niemal całkowicie.

Jestem za to odpowiedzialny – pomyślał, przeciskając się z powrotem na mównicę. – Nie powinienem był do tego dopuścić.

– Nie możecie blokować wyjść! – zagrzmiał znajomy głos jakiegoś senatora.

– Nie mają prawa tego robić! – zawołała jakaś kobieta. – Nie mogą nas tutaj więzić!

– Co się, u diabła, dzieje?

– Nie wrócę tam. Nie wrócę!

Pot spływał mu po czole, szczypiąc w oczy i pozostawiając słony posmak na wargach.

– Panie prezydencie…

Allaire odwrócił się w stronę głosu dobiegającego ze środkowego przejścia, którym przed kilkoma zaledwie minutami wchodził z taką pompą. Architekt Kapitolu Jordan Lamar, zażywny Afroamerykanin, przepychał się ku niemu przez gęsty tłum.

– Panie prezydencie… – zawołał znowu.

Allaire dał mu znak, żeby się pospieszył. Na mównicy dołączył do nich Hank Tomlinson, szef półtora tysiąca funkcjonariuszy kapitolińskiej policji.

– Co się, u diabła, dzieje, panie prezydencie? – zapytał Lamar. – Musimy pana stąd wyprowadzić.

– Nigdzie nie pójdę. Nikt się stąd nie ruszy. A teraz niech pan posłucha. Wszyscy muszą natychmiast wrócić na swoje miejsca. Dopilnujcie, by wszystkie drzwi prowadzące na zewnątrz były szczelnie zamknięte. Nikt nie wchodzi do środka i nikt nie wychodzi. Nikt znaczy: nikt.

W zgiełku panującym w sali i na galerii trudno było cokolwiek usłyszeć. Teraz gdy rozeszła się wieść, że zamykane są wyjścia, rozległy się również głośne krzyki.

– Panie prezydencie, nie rozumiem – odparł Tomlinson. – Co się stało?

Allaire usiłował zachować spokój – co zwykle przychodziło mu z łatwością. Ponad głową szefa policji dostrzegł, że Rebecca i Samantha wraz z paroma innymi osobami z powrotem odruchowo usiadły.

– Powiem ci, Hank. Powiem wszystkim – odparł Allaire. – Najpierw jednak trzeba zaprowadzić porządek w sali, i to zaraz.

– Ale jak…?

Allaire dość się już nasłuchał. Chwycił mocno Tomlinsona za klapę marynarki i przyciągnął go do siebie, rozpraszając uwagę policjanta na wystarczająco długą chwilę, by wyciągnąć mu broń z zawieszonej na ramieniu kabury. Z półautomatycznego SIG P226 nauczył się strzelać w ramach operacji „Pamiątka”, realizowanego od wielu lat programu Secret Service. Operacja ta miała na celu zapoznanie prezydenta Stanów Zjednoczonych ze szkoleniem bojowym żołnierzy sił specjalnych na wypadek sytuacji nadzwyczajnej. Zanim Tomlinson zdążył zareagować, Allaire uniósł broń wysoko nad głowę.

Cztery pociski, wystrzelone szybko, jeden po drugim, wyleciały z gromkim, wzmocnionym przez głośniki hukiem z czarnej stalowej lufy. Wystrzały odbiły się ogłuszającym echem w zamkniętej sali. Tynk odłupany z sufitu przez kule opadł na kilka zaskoczonych osób. Szybko zapadła cisza. Allaire nie marnował czasu. Chwycił za mikrofon i podkręcał dźwięk, dopóki nie nastąpiło sprzężenie.

– Mówi prezydent Stanów Zjednoczonych. Proszę wrócić na swoje miejsca… dokładnie tam, gdzie siedzieliście. Rozkazuję wojskowym, agentom Secret Service i funkcjonariuszom kapitolińskiej policji dopilnować, by nie podejmowano żadnych prób opuszczenia tego budynku. Wszystkie wyjścia zostały zabezpieczone. W tej chwili chcę, żeby każdy z was natychmiast usiadł na wcześniej zajmowanym miejscu. Musicie siedzieć dokładnie tam, gdzie byliście przed tym zajściem. To bezpośredni rozkaz waszego prezydenta. Gdy wrócicie na miejsca i się uspokoicie, wyjaśnię, co się dzieje.

Początkowo wydawało się, że tylko kilkadziesiąt osób reaguje na jego słowa. Wtedy Allaire wystrzelił dwa następne pociski i po niespełna trzydziestu sekundach niemal wszystkie fotele zajęto. Nieliczni, którzy nie chcieli zastosować się do prezydenckiego żądania, zostali brutalnie posadzeni przez najbliższego żołnierza lub policjanta.

Allaire omiótł wzrokiem rzędy dygnitarzy. Wielu z nich należało do grona najlepszych i najbystrzejszych przedstawicieli jego kraju, z wieloma łączyła go przyjaźń. Teraz wszyscy znaleźli się w poważnym niebezpieczeństwie. Rebecca i Sam siedziały obok siebie na fotelach, które wcześniej zarezerwował dla nich jego personel. Na chwilę napotkał rozpaczliwe spojrzenie swojej żony. Wtedy wymówił bezgłośnie słowa „kocham cię” i przytknął palec najpierw do oka, a później do serca, po czym wskazał na córkę. Był to znak miłości, który wymyślili, gdy Samantha była jeszcze dzieckiem. Obie odwzajemniły ten gest. Allaire nie przypominał sobie, by kiedykolwiek przedtem czuł do nich większą miłość.

Gdy wyławiał w tłumie kolejne twarze, nie mógł się wyzbyć jednej myśli. Jeszcze nigdy nie widział tyle strachu.

Tych siedemset osób nie miało jednak pojęcia, jak bardzo powinny się bać.

Rozdział 3

DZIEŃ 1
21.30 EST

Allaire stał wsparty mocno rękami na mównicy, próbując ułożyć swoją wypowiedź. Spoglądał nieruchomym wzrokiem przed siebie. Zaschło mu w gardle. Zawsze bardzo lubił pracę lekarza, ale po piętnastu latach praktyki poczuł, że chciałby zrobić więcej, i zajął się polityką. Wiele razy w latach poprzedzających rezygnację z medycyny siedział ze swoimi pacjentami i przekazywał im okropną wieść, że o ile nie zdarzy się cud, choroba ich zabije. Miał wrażenie, że dzięki autentycznej wrażliwości i szczeremu współczuciu umiał to robić we właściwy sposób.

Nie tego wieczoru.

Uwaga widowni nadal skupiała się na nim. Niespokojna cisza, przerywana tylko sporadycznymi atakami kaszlu, była pełna napięcia. Allaire wiedział, że nadeszła pora. Ci ludzie pragnęli – potrzebowali – wyjaśnień, ale on był głęboko przekonany, że gdyby wyjawił całą prawdę o tym wirusie, wybuchłaby nieopanowana panika.

– Co się dzieje? – krzyknął nagle jakiś mężczyzna z galerii, uprzedzając Allaire’a.

– Czy to ma coś wspólnego z Genesis? – zawołał drugi.

– Tak – usłyszał, jak mówi z wymuszonym spokojem. – Niestety tak.

Pierwszym aktem terroru, który przypisało sobie Genesis, było Wielkie Nowojorskie Zaciemnienie przed ośmioma czy dziewięcioma miesiącami. W telefonie do FBI terroryści opatrzyli tamten dzień mianem Dnia Pierwszego. Bóg rzekł: „Niech stanie się światłość!”, a Genesis powiedziało: „Niech stanie się ciemność”. Coś w tym stylu. Podczas aktów sabotażu w kilku stacjach elektroenergetycznych ofiarą brutalnych mordów padło trzech mężczyzn. Oceniano też, że kolejne sto osób zmarło wskutek trzydniowej przerwy w dostawie prądu. Genesis nie postawiło żadnych żądań.

Dzień Drugi, stworzenie nieba, odznaczył się dokonaną po godzinach otwarcia eksplozją, która zniszczyła skrzydło Muzeum Techniki Lotniczej i Astronautycznej w San Diego. Trzy osoby zabite – ofiar byłyby setki, gdyby wybuch nastąpił sześć godzin wcześniej. I znowu żadnych żądań.

Dzień Trzeci, zaledwie dwa miesiące temu, symbolizował stworzenie suchego lądu oraz wydanie na świat roślin i rodzących owoce drzew. W tym dniu okazały szklany National Horticultural Building został zrównany z powierzchnią ziemi przez potężny wybuch, uśmiercając kolejnych dwanaście i raniąc pięćdziesiąt osób.

A teraz w matni znalazło się ponad siedemset, z samym Allaire’em, jego żoną i córką włącznie.

Był to Dzień Czwarty.

Nagle prezydent kaszlnął.

Poczuł ucisk w klatce piersiowej, gdy ogarnęła go panika. Zaryzykował zerknięcie na swoje dłonie, modląc się w duchu, by nie było na nich czerwonych plam lub kręgów. Czy to się już dzieje? Nie, jego dłonie były bez skazy i wyglądały normalnie. Wydał z siebie westchnienie ulgi, nagłośnione przez mikrofon. Tylko swędzenie w gardle. Na razie tylko swędzenie.

Jakaś kobieta, siedząca na galerii na wprost prezydenta, wstała, chwytając za rękę chłopca mającego nie więcej niż trzynaście lat, przypuszczalnie swojego syna.

– Czy jesteśmy w niebezpieczeństwie?

Prezydent zrobił głęboki wdech i powolny wydech.

– Nie mamy wystarczająco dużo informacji, żeby w tym momencie odpowiedzieć na pani pytanie. Niewykluczone – ciągnął, starannie dobierając słowa – że zostaliśmy narażeni na kontakt z czynnikiem chorobotwórczym… jakimś wirusem. Dla bezpieczeństwa, dopóki nie uzyskam więcej danych, proszę, by wszyscy zachowali spokój, a co najważniejsze, by pozostali na swoich miejscach. Omówię sytuację dokładniej, gdy przedyskutuję to, co wiemy, z moimi doradcami. Jako głównodowodzący rozkazałem ochronie, by do tego czasu stosowała wszelkie środki niezbędne do zatrzymania państwa w tej sali i tych fotelach. A teraz proszę uzbroić się w cierpliwość. Muszę przeanalizować dotychczasowy rozwój wydarzeń z moimi doradcami.

Na te słowa kilkanaście osób zerwało się z miejsc i zaczęło równocześnie wykrzykiwać pytania. Uwagę prezydenta zwrócił senator z Georgii Saul Kennistone. Senator otwierał już usta, by coś do niego krzyknąć, lecz nagły atak kaszlu wstrząsający jego ciałem stłumił słowa.

A więc zaczęło się, pomyślał Allaire.

Jego niepokój na pewno był widoczny.

– Dlaczego on kaszle?! – wykrzyknął ktoś z sali. – Czy to ten wirus?

Jakby w odpowiedzi na to pytanie kilka osób przyłączyło się do senatora chóralnym kaszlem.

– Badamy to – przebił się przez ten chór Allaire. – W tej chwili nie mogę nic więcej powiedzieć. A teraz proszę, by oprócz szefa kapitolińskiej policji Tomlinsona, agenta O’Neila i wiceprezydenta Tildena na podium natychmiast stawiły się następujące osoby…

Prezydent wezwał szefową personelu Białego Domu Megan McAndrews, sekretarza obrony Gary’ego Salitasa, sekretarza zdrowia Kate Broussard, sekretarza bezpieczeństwa krajowego Paula Rappaporta, przewodniczącego Kolegium Szefów Połączonych Sztabów admirała Archibalda Jakesa oraz architekta Kapitolu Jordana Lamara. Ostatnią wezwaną była doktor Bethany Townsend, osobisty lekarz i długoletnia przyjaciółka rodziny Allaire’a.

Na sali znowu podniósł się nerwowy zgiełk, przerywany sporadycznym długotrwałym kaszlem. Osoby zajmujące miejsca na parterze, zarezerwowane dla oficjeli z Senatu, Izby Reprezentantów, Sądu Najwyższego, gabinetu prezydenta i korpusu dyplomatycznego, podporządkowały się zarządzeniom głowy państwa i pozostały w fotelach. Ludzie, których wezwał, wstali i ruszyli w stronę mównicy.

Osoby na górnej galerii – nieszczęśnicy, którzy zdobyli upragnioną przepustkę na ceremonię wygłoszenia orędzia o stanie państwa, oraz członkowie ekip prasowych i telewizyjnych – były jednak mniej uległe. Nie doszło do masowego exodusu, jak zaobserwował Allaire, ale i tak dużo osób ruszyło w stronę wyjść. Prezydent z irytacją i ogromnym smutkiem przyglądał się, jak są zawracani siłą przez strażników ustawionych przy wszystkich drzwiach. Jeden szczególnie agresywny człowiek, który rzucił się z pazurami na umundurowanego ochroniarza, został błyskawicznie zmuszony do posłuszeństwa kolbą pistoletu.

Allaire ścisnął Seana O’Neila za ramię.

– Sean, opróżnij miejsce wokół nas.

O’Neil polecił trzem agentom, by odepchnęli ludzi od ich grupy. Potem szybko stanął z powrotem u boku prezydenta.

– Musimy dopilnować, by nikt nie opuścił sali obrad – powiedział z naciskiem Allaire.

– Pilnujemy, panie prezydencie.

– Chodzi mi o dopilnowanie w stu procentach.

– Panie prezydencie?

– Psiakrew, Sean… – Prezydent szybko się opanował i pochylił, żeby dopowiedzieć szeptem. – Ten wirus jest ogromnie zaraźliwy. Jeżeli się stąd wydostanie, nie wiadomo, co może się wydarzyć. Każ swoim ludziom i pozostałym ochroniarzom unieszkodliwić każdego, kto spróbuje wydostać się na zewnątrz. Użyjcie wszelkiego niezbędnego przymusu i siły.

– Tak jest.

O’Neil, wysoki, szczupły i wyzbyty wszelkich emocji z wyjątkiem czujności widocznej w ciemnych oczach, przekazał dyrektywę prezydenta przez bezpieczny radiotelefon. Allaire wrócił na mównicę. Pochylił się tak nisko, że musnął ustami metalową siatkę mikrofonu.

– Panie i panowie. Proszę o spokój. Proszę, uciszcie się natychmiast!

Dopiero po kilku dodatkowych wezwaniach w sali zapadła nerwowa cisza. Oczy wszystkich zwróciły się teraz na prezydenta. Allaire spojrzał ukradkiem w stronę żony i córki. Obawa wyryta na ich twarzach zmusiła go po paru sekundach do odwrócenia wzroku.

– Muszę bardzo wyraźnie stwierdzić – powiedział – że dopóki nie dowiemy się więcej o tym, z czym mogliśmy mieć kontakt, nie mogę pozwolić, by ktokolwiek wyszedł z sali. Obiecuję podzielić się posiadanymi informacjami, gdy staną się dostępne. Na razie żądam od was współpracy.

– A jeżeli nie będziemy współpracować?

Jakiś niezidentyfikowany mężczyzna wykrzyknął tę słabo maskowaną groźbę gdzieś z górnych rzędów galerii.

– To, z czym mieliśmy kontakt, mogło być bardzo zaraźliwe – zagrzmiał wzmocniony głos Allaire’a. – Dopóki nie będziemy mieli więcej informacji, nie mogę narażać zdrowia ogółu. Dla ochrony bezpieczeństwa publicznego zatwierdziłem użycie radykalnych środków przeciwko każdemu, kto spróbuje wyjść z tego budynku. To ostateczny rozkaz waszego prezydenta. A teraz musicie mi wybaczyć. Wkrótce wrócę z dodatkowymi informacjami i propozycją kolejnych kroków uzgodnionych z moim sztabem.

Po raz kolejny w sali rozległ się chaotyczny gwar. Jako pierwsza podeszła do Allaire’a szefowa personelu Białego Domu, reagująca emocjonalnie intelektualistka Megan McAndrews.

– Panie prezydencie – wyszeptała. – Nie uwzględnił pan przewodniczącej Izby Reprezentantów.

McAndrews niemal niedostrzegalnym ruchem głowy wskazała siedzącą na trybunie Ursulę Ellis.

– Jeżeli kogoś nie wezwałem – odparł z rozdrażnieniem Allaire – to albo go nie potrzebuję, albo mu nie ufam.

Rozdział 4

DZIEŃ 1
21.45 EST

Ursula Ellis zakładała, że Allaire włączył ją do grona oficjeli, których wezwał na naradę. Dopiero po pewnym czasie uświadomiła sobie, że jest inaczej. Wcześniej zastanawiała się, czy źle usłyszała w panującym zgiełku – albo tak się stało, albo strzały prezydenta chwilowo nadwerężyły jej słuch.

Wiceprezydent Henry Tilden siedział obok niej na trybunie. Był wysokim tyczkowatym niezdarą, który jej zdaniem nie figurował na niczyjej liście największych intelektualistów w krajowej polityce.

– Czy prezydent mnie uwzględnił? – zapytała, przechyliwszy się ku niemu.

– Chyba nie, Ursulo – odparł Tilden, podnosząc się z miejsca i starannie unikając kontaktu wzrokowego. – Ale nie słuchałem zbyt uważnie. Wybacz mi, proszę. Muszę iść.

Tak, oczywiście, idź – pomyślała Ellis. – Idź i jak zawsze bądź posłusznym fagasem.

Przewodnicząca Izby pozostała na swoim miejscu, demonstrując – jak uznała – królewskie opanowanie. Kiedy uzyskała partyjną nominację do walki z Allaire’em, prognozowano, że przegra z nim różnicą czternastu punktów procentowych. Wielu politycznych komentatorów nazywało ją kandydatem jednorazowego użytku, uparcie trzymając się tego wyobrażenia nawet wtedy, gdy podczas wyborów wyraźnie zmniejszyła dystans dzielący ją od przeciwnika. Jeszcze miesiąc i dopadłaby drania – taka refleksja nachodziła ją wielokrotnie.

Jeszcze jeden miesiąc.

Skupiła się na zachowaniu pozorów spokoju. Ludzie patrzyli. Allaire wygłupił się, strzelając z pistoletu. Ona musiała pokazać, że jest ponad to. Wielu zebranych zdawało sobie pewnie sprawę z afrontu, który właśnie ja spotkał ze strony tego człowieka. Szare eminencje i niedowiarki musiały zobaczyć kobietę nieczułą na ogarniający ich chaos – prawdziwą przywódczynię, nieustraszoną w obliczu zbliżającej się nieuchronnie katastrofy.

Ellis patrzyła na Allaire’a z ukosa. Na jego widok żołądek podjeżdżał jej do gardła. Może teraz Amerykanie przejrzą na oczy. Może zobaczą, że na przekór wezwaniom ich tak zwanego przywódcy do współpracy między władzą ustawodawczą i wykonawczą oraz do jedności, gdy przyszło co do czego, przewodniczącej Izby Reprezentantów przypadła rola obserwatora.

Cóż, świetnie – pomyślała. Gdy on wymykał się chyłkiem na spotkanie z potakiwaczami, ona była tam, gdzie obecność naprawdę się liczyła – z narodem. Prędzej czy później ten afront może okazać się zgubny dla Allaire’a. Ci, którzy czekali, aż upora się z wydarzeniami, pewnie widzieli, jak pobladł; jak makijaż spłynął ze strużką potu po jego zesztywniałej od botoksu twarzy; jak trzęsły mu się ręce. Ten człowiek emanował słabością i niepewnością.

W momencie ogłoszenia wyniku wyborów, w chwili uznania swojej porażki, Ursula Ellis zaczęła myśleć o kolejnych wyborach. W gabinecie miała listy potencjalnych rywali w swojej partii i w ugrupowaniu Allaire’a. Żaden z nich nie robił specjalnego wrażenia. Prywatnie jej doradcy zadawali pytanie, czy nie pora wycofać się z polityki i zrezygnować z miejsca w Kongresie, żeby zebrać siły i poskładać zespół prowadzący jej kampanię. Ellis jednak była na tyle dalekowzroczna, by przewidzieć brak rozstrzygnięcia w walce o kontrolę nad Izbą Reprezentantów, i postanowiła ubiegać się jednocześnie o ponowny wybór do Kongresu. I proszę, w swoim okręgu wygrała przytłaczającą większością głosów i wróciła na funkcję przewodniczącej.

Przy podejmowaniu decyzji, by zachować mandat, kierowała się uporczywym głosem wewnętrznym, który mówił jej, że nie czas się wycofywać. Ten łagodny głos, bezbłędnie prowadzący ją w przeszłości, dał jasno do zrozumienia, że Bóg ma wobec niej plany – plany przewodzenia temu krajowi. Po prostu musiała pozostać w centrum zainteresowania.

Allaire zlustrował wzrokiem swoich wybrańców. Wyglądał tak, jakby miał zaraz zemdleć.

I o to chodzi – pomyślała Ellis. Bez względu na to, co się działo, prezydent nie potrafił sobie z tym poradzić. Prędzej czy później się potknie – popełni gruby błąd w ocenie sytuacji. A wtedy ona będzie gotowa, by wystąpić naprzód. W istocie rzeczy miała pewność, że jej rywal całkowicie błędnie interpretuje tę sytuację.

Zanim jednak zdoła sprzeciwić się działaniom, które zamierzał podjąć, będzie potrzebowała informacji.

Allaire był wytrawnym spiskowcem. Co knuł tym razem? Czy była to jakaś demonstracja – test, niczym wywołane przez obronę cywilną przerwy w nadawaniu sygnału radiowego?

Czy naprawdę wierzył, że jakiś wirus atakuje siedmiuset najbardziej wpływowych Amerykanów?

Jeżeli w tym, co powiedział, tkwiło ziarno prawdy, to ludzie potrzebowali badań i opieki lekarskiej – jedzenia i wody, a nie gróźb i izolacji. Ale najprawdopodobniej cała ta sprawa to jakiś szwindel. Allaire’owi brakowało umiejętności przywódczych. Ona natomiast pod tym względem była lepsza niż kiedykolwiek. Jeżeli rzeczywiście pojawił się jakiś wirus, dysponowała wystarczającą inteligencją i charyzmą, żeby zjednoczyć naród.

To Bóg chciał, by w tym momencie znalazła się w tym miejscu.

Ellis zauważyła, że nikt z zaufanych doradców prezydenta zgromadzonych teraz przy mównicy nie zdradza żadnych objawów, które mogły być wywołane przez to, co terroryści wypuścili w powietrze. Nikt, to znaczy nikt oprócz szefa Kolegium Połączonych Szefów Sztabów admirała Archiego Jakesa, który bezskutecznie usiłował stłumić niemal ciągły kaszel. Gdzie siedział, gdy wypuszczono szkodliwe opary? Odpowiedź na to pytanie byłaby interesująca – być może nawet bardzo interesująca.

Poczuła dreszcz, który żartobliwie opisywała swojemu sztabowi jako „pajęczy zmysł”. Ten niewielki skok napięcia w neuronach pomagał jej odróżnić wartościowe informacje od bezwartościowych.

Leland Gladstone, jej prawa ręka, był gorliwym wykonawcą każdego zadania. Musiał odszukać innych kaszlących w sali i zorientować się, gdzie siedzieli podczas minieksplozji. Dziecinna igraszka dla człowieka, który omal został szefem jej sztabu w Białym Domu i który nadal mógł ubiegać się o to stanowisko, gdyby wszystko poszło po jej myśli.

Ellis zwróciła uwagę na pilniejszą sprawę. W sali posiedzeń Izby Reprezentantów – jej sali, o czym mogłaby przypomnieć Allaire’owi – właśnie działo się coś niesamowitego. Bez względu na to, że byli wyborczymi przeciwnikami, przewodnicząca Izby Reprezentantów powinna uczestniczyć w każdej odprawie za zamkniętymi drzwiami.

Wstała i wygładziła zmarszczki na dopasowanej czarnej spódnicy. Była szczupłą, atrakcyjną brunetką, kiedyś została królową zjazdu absolwentów uniwersytetu stanowego Missisipi. Starając się nie zwracać na siebie zbytniej uwagi, podeszła do prezydenta, który stał odwrócony do niej plecami.

– Panie prezydencie?

Allaire nadal rozmawiał z Garym Salitasem.

– Panie prezydencie, czy może mi pan wyjaśnić, co się dzieje?

Allaire albo zignorował to pytanie, albo po prostu nie usłyszał go w tym tumulcie. Ellis poczuła nagłą złość, którą szybko stłumiła. Nie przywykła do tego, by ktokolwiek, z prezydentem włącznie, ją ignorował. Allaire mówił dalej, jakby nie zdawał sobie sprawy z jej obecności, tłumacząc teraz coś ściszonym głosem szefowi Secret Service Seanowi O’Neilowi. Ellis usiłowała dosłyszeć jakieś słowa, ale nie udało się jej.

– Panie prezydencie, czy chciałby pan, żebym dołączyła do zespołu na odprawie? – zapytała głośniej niż poprzednio.

Tym razem Allaire odwrócił się do niej.

– Ursula. Cieszę się, że cię widzę. Dobrze się czujesz?

– Tak, czuję się świetnie. Dziękuję. Chciałabym jednak uczestniczyć w tej odprawie, panie prezydencie… O ile mnie pan potrzebuje.

– Nie. Potrzebne mi są twoje zdolności przywódcze tutaj, w sali. Będę cię informował w miarę rozwoju sytuacji.

Co znaczy, że gówno mi powiesz – pomyślała Ellis.

Allaire odwrócił się i podjął na nowo rozmowę z O’Neilem.

Ellis stała za prezydentem, płonąc z nienawiści.

– Dobrze się czujesz?

Obok niej pojawił się Gladstone. Chudy i ciemnowłosy, z jasnoniebieskimi oczami, które czasami przyprawiały Ellis o dreszcze, uosabiał to, czego każdy przywódca kongresowej frakcji szukał u bliskiego współpracownika – wdzięk, urodę i elastyczną moralność.

Ellis odciągnęła go od prezydenta i pozostałych notabli.

– Jestem wkurzona – odparła w końcu. – Jak miałabym się czuć?

Gladstone poklepał się po kieszeni marynarki.

– Założyłem, że chcesz znać miejsca wybuchów. Na razie zlokalizowałem siedem z piętnastu lub szesnastu pękniętych szklanych pojemników. Pozostałe namierzę niebawem. Potem, zakładając, że chcesz, bym to zrobił, zacznę sprawdzać sąsiednie fotele.

– Jesteś przewidujący jak zwykle.

– Na razie nie dostrzegam żadnej prawidłowości.

– Zawsze jest jakaś prawidłowość, drogi Lelandzie. Czasami niezbyt oczywista, ale we wszystkim zawsze występuje jakaś prawidłowość. Skończ wypełniać ten diagram, ale miej radiotelefon pod ręką. Dopóki ten problem się nie rozwiąże i nie zatańczymy walca na Pennsylvania Avenue, będziemy bardzo zajęci.

Najbliższy współpracownik przewodniczącej ruszył w kierunku galerii, podczas gdy ona sama pozostała niedaleko miejsca, z którego Jim Allaire miał zaraz udać się na spotkanie z grupą swoich pupilów. Wyraz skrępowania na twarzy tego człowieka był balsamem na jej duszę. Zaczęła sobie wyobrażać sparing z nim na ringu, jak tańczy w bokserskich rękawicach, szukając sposobności do ataku. Teraz jednak, żeby wyrządzić mu jakąś prawdziwą szkodę, potrzebowała informacji. I gdy prezydent odwrócił się do wyjścia, zdała sobie sprawę, gdzie może je znaleźć.

Szybko przemieściwszy się na prawe skrzydło grupy, wzięła pod rękę Seana O’Neila i pociągnęła go ku sobie.

– Nie mam czasu na rozmowy, pani przewodnicząca – powiedział. – Prezydent mnie potrzebuje.

– Gdy ja będę cię potrzebowała, Sean, a właśnie jesteś mi potrzebny, znajdziesz dla mnie czas.

O’Neil zawahał się, a potem pozwolił jej odprowadzić się na miejsce, gdzie nikt ich nie mógł usłyszeć.

– Czego pani chce? – zapytał stłumionym szeptem.

– To proste. Chcę wiedzieć, co prezydent mówi na odprawie, na którą się wybierasz.

– To tajne. Nieobecni nie mogą wiedzieć.

Ellis uśmiechnęła się i jej cienkie wargi rozciągnęły się w ledwie widoczne kreski.

– Oboje wiemy, że to zła strategia. Jestem przewodniczącą Izby Reprezentantów. Naród amerykański będzie oczekiwał ode mnie wiedzy o tym, co się dzieje. Allaire prowadzi polityczną grę w chwili narodowego kryzysu.

– W takim razie powinna pani zainteresować tym prezydenta.

Sean odwrócił się, żeby odejść, ale Ellis złapała go za rękę.

– Przypuśćmy, że zainteresuję go również tym, co ty i ta śliczna młoda stażystka robiliście w Sypialni Lincolna, gdy para prezydencka wyjechała na wakacje. Jestem pewna, że Allaire’owie bardzo chętnie obejrzeliby nagrania ochrony… zwłaszcza tę ich część, w której z taką wprawą i czułością wciągnąłeś jakiś biały proszek spomiędzy piersi tej słodkiej istoty.

O’Neil pobladł.

– Jak…? Jak pani…?

– Oczy i uszy, mój kochany. Korzystam z nich… oraz pomocy paru przyjaciół ulokowanych we właściwych miejscach. Tak naprawdę przez lata pracy dla narodu amerykańskiego zgromadziłam na twój temat także inne przydatne ciekawostki. Na przykład paskudna batalia o opiekę nad małym Duncanem z twoją byłą. Jak myślisz, na ile tego rodzaju rewelacje zwiększą twoje szanse, drogi Seanie, nie mówiąc o pomocy w karierze?

O’Neil odwrócił wzrok.

– Przekażę pani to, co będę mógł – wymamrotał.

– Przekażesz mi to, czego ja chcę. Czy to jasne?

O’Neil odwrócił się bez słowa i ruszył w pośpiechu, żeby dogonić prezydenta. Ellis przyglądała mu się, dopóki cała grupa nie zniknęła za drzwiami strzeżonego wyjścia.

Trzecia.

To słowo rozbrzmiewało w jej myślach. Była trzecia w kolejności do objęcia rządów nad najpotężniejszym państwem na ziemi. A wyglądało na to, że dwójka przed nią nagle wkroczyła na bardzo niepewny grunt.

Rozdział 5

DZIEŃ 1
22.00 EST

Allaire poprowadził swój zespół obok agentów Secret Service strzegących mahoniowych dwuskrzydłowych drzwi umieszczonych dokładnie na prawo od trybuny. Korytarz, dostępny tylko członkom Kongresu i personelowi ich biur, miał wzmocnione ściany, które tłumiły gwar docierający z sali posiedzeń.

Na końcu korytarza prezydent użył karty magnetycznej do otwarcia następnych drewnianych drzwi. Czujniki wykryły ruch w pogrążonym w całkowitym mroku pokoju i włączyły kilka baterii jarzeniówek.

Allaire podszedł do klawiatury na ścianie z prawej strony. Wstukując kod, czekał, aż zadziała hydraulika. Po kilku sekundach ściana naprzeciw niego osunęła się bezgłośnie w dół i zniknęła, ukazując Schron. Zestaw sprzętu telekomunikacyjnego – telefonów satelitarnych, zawieszonych na ścianach monitorów, odbiorników radiowych, drukarek, radiolokacyjnych systemów obrazowania i laptopów – rozniecił w nim na chwilę przekonanie, że jego rząd posiada zdolność zwyciężenia każdego przeciwnika. Potem przypomniał sobie, że to nie jest zwyczajny przeciwnik – że to wirus WRX3883 w rękach zdeprawowanych zabójców, i w tym momencie w tym pomieszczeniu ani żadnym innym nie ma nic, co mogłoby pokonać tę kombinację.

Wokół dużego stołu konferencyjnego pośrodku zasiedli dwaj członkowie gabinetu – sekretarze Salitas i Broussard, lekarz Allaire’a Bethany Townsend, wiceprezydent, umundurowany admirał Archie Jakes (przewodniczący Kolegium Połączonych Szefów Sztabów), szef kapitolińskiej policji Hank Tomlinson, architekt Kapitolu Jordan Lamar i szefowa personelu Białego Domu Megan McAndrews. O’Neil, śniady i z kwadratową szczęką, stanął pod tylną ścianą.

– Gdzie jest Paul Rappaport? – zapytał Allaire.

– Paul jest w swoim domu w Minnesocie, panie prezydencie – odparła McAndrews. – Opiekuje się córką.

Minnesota. Allaire jęknął. Sam zgodził się na tę podróż.

– Tak, oczywiście – rzekł. – Przepraszam.

Na czas tegorocznego orędzia o stanie państwa Paul Rappaport został tak zwanym wyznaczonym sukcesorem.

Każdemu orędziu o stanie państwa, inauguracji prezydentury oraz innym doniosłym wydarzeniom towarzyszyło wyznaczenie sukcesora – nazywanego przez niektórych sukcesorem sądnego dnia. Był on jednym z piętnastu członków gabinetu – będących z urzędu następcami prezydenta – który przy takiej okazji celowo przebywał z dala od Waszyngtonu. Wybierali go na tę funkcję wojskowi za pośrednictwem prezydenckiego centrum kryzysowego, czyli PEOC⁴ –jednostki która kontrolowała również Schron.

Zważywszy na to, że podczas ważnych imprez wszyscy członkowie gabinetu chcieli być w pobliżu prezydenta, wybrany sukcesor, zazwyczaj dalsze ogniwo w łańcuchu sukcesji, wcale nie pragnął tego zaszczytu. Wyznaczenie Paula Rappaporta było jednak nominacją logiczną – taką, której eksgubernator rzeczywiście sobie życzył.

Stanowisko sekretarza bezpieczeństwa wewnętrznego zostało utworzone niedawno, ale jego wybór wynikał nie tylko z tego powodu. Zaledwie tydzień wcześniej włamano się do mieszkania córki Rappaporta i splądrowano je, gdy ona brała prysznic. Skradziono torebkę, portfel, laptopa, iPoda, telefon komórkowy, srebro stołowe i biżuterię. Co gorsza, jak dowiedział się prezydent, jej bielizna została wyciągnięta z szuflady komody, pocięta i rozłożona na łóżku. Córka Rappaporta, Renee, już wcześniej miewała głębokie stany lękowe i depresję, a wskutek tej grabieży doznała załamania. Została właśnie po kilkudniowym pobycie wypisana ze szpitala psychiatrycznego i przebywała w domu rodziców.

Allaire wyobraził sobie, że Rappaport, człowiek ekstrawagancki i żarliwy patriota, siedzi teraz z żoną oraz córką jedynaczką, chroniony przez niewielki oddział agentów Secret Service, i ogląda to, co miało być orędziem prezydenta, wciąż nieświadomy, jak niewiele dzieliło go od zapisania się na kartach historii.

– Panie prezydencie, z całym szacunkiem proponuję, byśmy kontynuowali odprawę – rzekł Gary Salitas, najbliższy przyjaciel Allaire’a w Waszyngtonie.

Prezydent się ożywił. Pogrążony w myślach i przytłoczony brzemieniem zdarzeń milczał zbyt długo.

– Tak, oczywiście, Gary. Dziękuję. Sean, możesz mi przekazać najświeższe informacje na temat konfiskowania telefonów?

O’Neil odsunął się od ściany.

– Agenci zbierają je zgodnie z pańskim poleceniem, panie prezydencie. Jak jednak można sobie wyobrazić, to niełatwe zadanie. Wielu z obecnych w sali obrad nie nawykło do słuchania rozkazów. Wątpię, by dziennikarze naprawdę oddawali wszystkie telefony, jakie mają przy sobie. Być może będziemy musieli się uciec do rewizji osobistej.

Allaire westchnął. Według najbardziej prawdopodobnego, a przy tym zatrważającego scenariusza wieści już się rozchodziły za pośrednictwem SMS-ów, rozmów telefonicznych, transmisji z wozów stacji telewizyjnych poza Kapitolem oraz przekazów internetowych. Podczas uroczystości wygłoszenia orędzia o stanie państwa dzieje się coś dramatycznego, lecz nikt nie wie dokładnie co. Domysły szybko dotrą do wszystkich krajów świata, wszędzie – od dużych miast począwszy, a na odludnej wiosce z najmniejszym choćby urządzeniem odbiorczym skończywszy.

„Kryzys w Kapitolu”.

Możliwe, że producenci programów CNN zamówili już odpowiednie grafiki.

Przy dużym szczęściu Allaire mógł liczyć na spowolnienie procesu przekazywania informacji – prawdziwych i fałszywych – do czasu, aż zdoła ustalić, jak powinny być prezentowane oraz rozpowszechniane i jak zapobiec reakcji na wszelkie dostrzeżone słabości rządu.

Spojrzał na Salitasa z niemą prośbą o sugestie.

– Musimy myśleć szerzej, panie prezydencie – rzekł Salitas, siwiejący absolwent MIT. – Powinniśmy odciąć wszelką łączność… komórkową, linie naziemne, internet, przekaz telewizyjny w promieniu jakichś ośmiu kilometrów od Kapitolu.

– Potrafimy to zrobić?

– Możemy spróbować.

– I mimo to będę mógł wygłosić telewizyjne przemówienie do narodu?

– Przy odrobinie szczęścia.

– Zróbcie to.

Salitas przeszedł do centrum łączności na przeciwległym końcu pokoju i zaczął telefonować.

– W porządku, pora zacząć – rzekł Allaire. – Mam zamiar wydać wam wszystkim instrukcje. Niebawem podzielę się tą informacją z pozostałymi ofiarami.

– Ofiarami? – zdziwiła się sekretarz zdrowia Kate Broussard.

– Tak, Kate. Ofiarami. Teraz nimi właśnie jesteśmy. Wszyscy bez wyjątku. – Przytoczył komunikat z telepromptera. – Jeśli założymy, że szklane pojemniki eksplodujące w torebkach i teczkach zawierały WRX3883 w aerozolu, musimy uznać, że każda osoba znajdująca się dzisiaj w gmachu Kapitolu została narażona na kontakt z nim lub niebawem będzie narażona w mniejszym lub większym stopniu.

– Co to jest WRX3883, u licha? – zapytała Broussard.

– To środek biologiczny, którego od pewnego czasu szukamy.

Stojący na drugim końcu pokoju Salitas zmrużył oczy. Posłał Allaire’owi spojrzenie, które ten uznał za przestrogę.

– Czyj środek biologiczny? Mówimy o Al-Kaidzie? – zdołał zapytać admirał Jakes między kolejnymi napadami kaszlu.

– Nie. Genesis przypisało sobie tę zasługę. To wirus, o którym jednak wiemy. Najwyraźniej ukradli go.

– Czemu nie uświadomiono nam tego wcześniej? Jak on działa?

– Przykro mi, Archie. Postanowiłem zachować wszystkie informacje o wirusie dla siebie, dopóki nie dowiemy się czegoś więcej o tym, z czym mamy do czynienia. Zarazek należał do nas. Powstał w Columbia University w Nowym Jorku. Przejęliśmy go i pracowaliśmy nad nim w laboratorium czwartego stopnia biobezpieczeństwa w Kansas. Jakieś dziewięć miesięcy temu zablokowałem fundusze na ten projekt. Najwyraźniej Genesis znalazło sposób na wykradzenie wirusa.

– Cóż, teraz gdy został wypuszczony, jak realne jest zagrożenie dla zdrowia ogółu? – zapytała Broussard.

Allaire i Salitas znowu wymienili ledwie dostrzegalne spojrzenia.

– To odmiana grypy – odparł Allaire. – Która atakuje funkcje oddechowe bardzo podobnie jak wirus grypy, tylko o wiele gwałtowniej.

Broussard, posiadaczka doktoratu z immunologii, zmarszczyła brwi.

– Więc to niezwykle silna grypa? – zdziwiła się. – To niemożliwe.

– W tym szczególnym przypadku nie chodzi o wirus grypy typu A – odparł Allaire, zakładając, że Broussard wiedziała, iż grypa typu A jest jedyną z trzech odmian wirusa, który kiedykolwiek powodował pandemię.

– Czego możemy się spodziewać? – odezwał się po raz pierwszy wiceprezydent Tilden. – Objawy? Zasięg? Skutek? Czy przypomina SARS?

Tilden, dawny senator z Alabamy, był bliski pokonania Allaire’a w prawyborach przed pierwszą elekcją i został kandydatem na wiceprezydenta w ramach politycznych ustępstw wobec konserwatystów z Południa. Szanowano go za cięty dowcip i opanowanie pod ostrzałem, lecz podobnie jak większość jego poprzedników, podczas pierwszej kadencji swojego urzędowania niemal zniknął z pola widzenia.

– Nie wiem, Henry. Mam zamiar skontaktować się ze specjalistami z ośrodków zwalczania chorób.

Hank Tomlinson, mocno zbudowany szef kapitolińskiej policji, wstał i zapytał:

– Jakim cudem ktoś zdołał przemycić wirus do Kapitolu i zdetonować piętnaście ładunków? Otwarte było tylko jedno wejście i użyliśmy naszych najlepszych prześwietlarek. W dodatku sprawdzaliśmy wszystkie torebki i teczki.

– Cóż, Hank – odparł prezydent – oczekuję, że jako szef tutejszego oddziału ochrony dowiesz się tego.

– Tak jest – wymamrotał Tomlinson.

Usiadł i nie odrywał wzroku od swoich dłoni.

– Musimy stawić temu czoło jak każdej sytuacji kryzysowej – rzekł Allaire. – A to znaczy, że skupimy się na najważniejszych rzeczach. Zapewniam was, że sprostamy temu wyzwaniu. I zrobimy to razem.

– Czym mamy się zająć, Jim? – zapytał Tilden.

– Czekając na dane o tym wirusie, musimy skoncentrować nasze wysiłki na dwóch frontach: ludziach i komunikacji. Opinia, że cały amerykański rząd jest w bezpośrednim niebezpieczeństwie, zdezorganizuje światową gospodarkę. Musimy maksymalnie ograniczyć to ryzyko.

– Co pan sugeruje?

– Przygotuj przesłanie, Henry. W razie potrzeby możesz skorzystać z pomocy autorów moich przemówień. Niech świat wie, że nic się nam nie stanie, ale do czasu uzyskania całkowitej pewności, że nie ma bezpośredniego niebezpieczeństwa rozprzestrzenienia się wirusa, będziemy dmuchać na zimne. Możesz napisać, że doszło do kontaktu z bardzo zaraźliwym czynnikiem chorobotwórczym, ale nasi mikrobiolodzy pracują intensywnie nad jego identyfikacją i neutralizacją. Niech naród wie, że nic nam się nie stanie, ale potrzebujemy czasu na gruntowną ocenę sytuacji.

– Rozumiem – odparł Tilden, który wydawał się wręcz podniesiony na duchu nałożeniem tego obowiązku.

Allaire przyglądał się, jakjego zastępca zawzięcie coś notuje.

– Popracuj nad tym z Megan. Gdy będziecie gotowi, pokażcie mi tekst. Do przekazania tej wiadomości wykorzystamy Connie Lawson z NBC. Ona ma umiejętność chłodnego przedstawiania faktów.

Admirał Jakes podniósł rękę.

– Panie prezydencie, zmobilizuję… – Przerwał, zakrztusiwszy się silnym i wcale nie suchym kaszlem.

– …zmobilizuj armię – zakończył za niego Allaire.

Jakes, sześćdziesięcioparolatek, miał popielatą cerę i niemal szkliste spojrzenie. Broussard i McAndrew, siedzące po obu jego stronach, podświadomie odsunęły krzesła o kilka centymetrów i zerkały na admirała z lękiem połączonym z odrazą. Allaire skinął na Salitasa, który zakończył rozmowę telefoniczną i przyniósł Jakesowi kubek z wodą.

– Chcę podzielić wszystkich zebranych w sali na trzy grupy. Żeby ułatwić rozdział środków, każda grupa zostanie ulokowana w innym pomieszczeniu. Admirale, chciałbym, żeby został pan przywódcą grupy C. Zajmie pan salę obrad Senatu i tam zorganizuje centrum dowodzenia. Niech pan wyznaczy innych szefów sztabów do pomocy każdej grupie oraz naszym policjantom.

– Kto będzie w mojej grupie? – zapytał Jakes.

– Gary i ja będziemy osobiście nadzorować przydziały do poszczególnych grup. Potrzebujemy trochę czasu na sporządzenie listy.

Uczestnicy odprawy wymienili niespokojne spojrzenia. Allaire wyczuł, że zdaniem współpracowników prezydentowi w kryzysowej sytuacji nie przystoi to zadanie. Nie mogli jednak zdawać sobie sprawy, że zadanie, które przydzielił sobie i Salitasowi, jest w tym momencie najważniejsze ze wszystkich.

– Co mamy w tym czasie robić? – zdołał zapytać admirał i znowu kaszlnął. Na jego czoło wystąpił połyskliwy pot.

– Zróbcie listę zapasów, których waszym zdaniem będziemy potrzebowali – odparł Allaire i ciągnął: – Kate, chciałbym, żebyś przewodziła grupie B, a Henry weźmie grupę A. Grupa A może zostać w sali posiedzeń Izby Reprezentantów, a ludzi przydzielonych do grupy B przeniesiemy do Sali Rzeźb. Ustalcie między sobą, czego będziemy potrzebować na jednolub dwudniowy pobyt. Pozyskajcie pomoc od pozostałych członków gabinetu i kogokolwiek zechcecie. Megan będzie spełniać funkcję mojego łącznika. Waszemu uznaniu pozostawiam ustalenie zasad korzystania z toalet, ale ważne jest, byśmy nie wymieszali grup podczas przenoszenia ludzi.

– Dlaczego? – zapytała Broussard.

– Żeby mieć kontrolę nad zapasami, Kate. Będziemy nimi gospodarować stosownie do liczebności grup i ludzie nie powinni sądzić, że mogą swobodnie przechodzić z jednej do drugiej.

Wyglądało na to, że sekretarz zdrowia jest równie sceptyczna wobec planu Allaire’a, jak była wobec jego wyjaśnień w kwestii natury zagrożenia.

– Rozumiem, Jim – powiedziała przez zaciśnięte usta.

Agenci Secret Service pod dowództwem Seana O’Neila mieli zająć się utrzymywaniem bezpieczeństwa.

– Informujcie mnie o postępach. Megan, zapowiedz, proszę, że za dwadzieścia minut wygłoszę przemówienie w sali posiedzeń Izby Reprezentantów. Wtedy podam aktualne informacje o naszej sytuacji i opowiem, jak zatroszczymy się o wszystkich w czasie wyjaśniania problemu.

Szefowa personelu Białego Domu skinęła głową.

– Jordan i Hank, zostańcie tu na kilka minut. Pani też, pani doktor. Reszta z was ma swoje zadania. Zachowajcie spokój, podzielcie się obowiązkami z innymi i nie straćcie kontroli nad sytuacją. Jesteście tu przywódcami. Oczekuję od was, że staniecie na czele. Powodzenia.

Po naciśnięciu guzika układ hydrauliczny sterujący osłoną Schronu odsunął drzwi w ścianie.

Gary Salitas też został, choć go o to nie poproszono. Pokój opustoszał i sterowane hydraulicznie drzwi się zamknęły. Ci, którzy pozostali w środku, znowu usiedli.

Prezydent westchnął, głęboko i powoli.

– Cóż, moi przyjaciele – zaczął – muszę zacząć od stwierdzenia, że to, co przed chwilą powiedziałem w tym pokoju, tylko częściowo jest prawdą.

Rozdział 6

DZIEŃ 1
22.05 EST

Angela Fletcher przejechała dopiero połowę z codziennej porcji szesnastu kilometrów na rowerze treningowym, gdy ekran jej nowego telewizora marki Sony, na którym w trybie HD pokazywano orędzie o stanie państwa, zrobił się ciemny. Pilotem zaczęła przełączać kanały w dekoderze kablówki, ale na wszystkich stacjach informacyjnych był taki sam czarny ekran. Wyglądało na to, że inne kanały, nietransmitujące prezydenckiego orędzia, działały idealnie. Jednakże wszystkie główne sieci telewizyjne z CNN, MSNBC i Fox News włącznie nadawały to samo, czyli nic.

Ze swojego siodełka, otoczona zestawem roślin domowych, z których każdą potrafiła nazwać, Angie wyłączyła telewizor, włączyła go znowu i to samo zrobiła z dekoderem. Tym razem stacje zaprezentowały swoje wersje komunikatu o kłopotach technicznych, informując widzów, że pracują nad rozwiązaniem tego problemu.

Angie zeskoczyła z roweru, przeszła przez przestronny salon do kuchni i wyjęła z lodówki butelkę aromatyzowanej wody o zwiększonej zawartości witamin. W wieku trzydziestu ośmiu lat, mimo metodycznego przestrzegania diety wegetariańskiej, oraz gruntownej znajomości ziół i zasad zdrowego żywienia, miała wolniejszą przemianę materii. Zmiany obwodu w biodrach przypominały o tym codziennie, chociaż prawdopodobnie tylko ona była ich świadoma.

Rower i zestaw hantli stanowiły jej sposób walki z tym procesem. Najlepsze – dla kogoś, kto nie mógł wysiedzieć na większości filmów, sztuk i koncertów – było to, że ten sprzęt pozwalał wykonywać wiele czynności równocześnie. Pisać e-maile i jeździć na rowerze. Oglądać CNN i podnosić ciężary. Czytać i pedałować. Jeżeli nie spała, a przeznaczała na sen co najwyżej pięć godzin na dobę, zawsze wydawała się robić dwie rzeczy naraz. Ta cecha była źródłem ciągłej konsternacji, a nawet rozdrażnienia jej przyjaciela Billa Collinsa. Słowo „była” właściwie opisywało sytuację, gdyż Collins teraz stanowił już postać z jej przeszłości.

Wracając do salonu, Angie porwała swój blackberry, żeby sprawdzić pocztę. W skrzynce nie było nic na temat utraty sygnału. Wyłącznie codzienna masa e-maili od rozmaitych naukowców. Wszyscy chcieli tego samego – artykułu w jej gazecie, „The Washington Post”, a co ważniejsze dla Angie Fletcher, szanowanej reporterki działu naukowego tej gazety, dziennikarskiej relacji z najnowszego przełomu lub odkrycia, które ich zdaniem należało przedstawić światu.

Angie znowu spróbowała włączyć telewizor. Nic. Głosowała na Allaire’a, tak jak większość jej znajomych, i podobnie jak oni nie mogła się doczekać dzisiejszego przemówienia. Bardzo się jej podobało, że w jego zawodowej przeszłości medycyna i nauka odegrały równie znaczącą rolę jak polityka. Ponieważ zaś dzięki jego oratorskim zdolnościom nawet spis rzeczy do prania mógł wydać się ważnym dokumentem, Angie czuła się mocno zawiedziona tym, że nie wysłucha choćby części pierwszego orędzia o stanie państwa na początku drugiej kadencji.

Uznawszy, że mogą działać przekazy internetowe, z telefonu próbowała wejść na CNN.com oraz na stronę swojej gazety. Na obu ukazały się praktycznie identyczne wytłuszczone nagłówki: „Przerwa w transmisji orędzia o stanie państwa”. Bardzo już teraz ciekawa przyczyny, Angie zaczęła sprawdzać, ale nie znalazła żadnych linków do bardziej szczegółowych wyjaśnień.

Minęło niemal sześć miesięcy, odkąd przeprowadziła się z Georgetown do odnowionej kamienicy z brunatnego piaskowca w Dupont Circle, bardzo atrakcyjnym rejonie Waszyngtonu. Jej sąsiad z 2B, bezpośrednio pod jej dwupokojowym mieszkaniem, pracował w Białym Domu i Angie zastanawiała się, czy nie zapytać go, czy słyszał o jakichś niezwykłych wydarzeniach w Kapitolu. Zamiast tego postanowiła się wytrzeć i złapać taksówkę.

Wpadła do kuchni, wciąż z telefonem w dłoni, po czym zatrzymała się nagle, by zabrać zraszacz z blatu; chciała zrosić domowy ogródek ziół, które wydawały się prawie gotowe do zbioru, przynajmniej mięta. Królowa ADHD, tak często nazywał ją Collins. Co z tego – pomyślała, pędząc do łazienki, by włożyć spodnie i obszerny marynarski sweter.

Wróciła w pośpiechu do salonu i podeszła do Horacego, na którym wieszała płaszcz, kapelusz i rękawiczki. Ludzie od przeprowadzek nie wspomnieli o tym ani słowem, zauważyła jednak, jak wypakowując ludzki szkielet, wymieniają niespokojne spojrzenia.

Gdy przez kilka miesięcy spotykała się z Collinsem, lobbystą reprezentującym branżę ubezpieczeniową, stale się dziwił, że trzyma szkielet w salonie, a jej zagracona sypialnia przypomina pokój w akademiku. Zapewniła go jednak, że Horacy ma związek z jej zainteresowaniami biologią, a nie jest gotyckim fetyszem, którego musi się bać, w sypialni zaś zawsze panuje idealny porządek – z wyjątkiem sytuacji, gdy akurat zjawiał się w jej mieszkaniu.

Brak zrozumienia dla obecności Horacego z jego strony od początku powinien dać jej do myślenia, ale Collins był dobrze wychowany, dowcipny i piekielnie przystojny – ewidentnie jedna z dziesięciu najlepszych partii w Waszyngtonie, jak oceniły go przyjaciółki Angie. Niewątpliwie dlatego czekała tak długo, chociaż w końcu to on uznał, że powinni zacząć „widywać się z innymi osobami”. Ponieważ Angie była zmęczona randkami, ponieważ bardzo zależało jej na związaniu się z jakimś partnerem na całe życie i ponieważ znała statystyki dotyczące wieku rozrodczego i płodności, to rozstanie oznaczało zrzucenie ogromnego ciężaru z jej barków.

Zsunęła wygodną dwurzędową kurtkę z ramion Horacego i ściągnęła czerwoną wełnianą czapkę ze stojaka, na którym się wspierał. W Kapitolu coś się działo. Czuła to. To właśnie dzięki talentowi do wyławiania ciekawych wiadomości stała się jednym z najbardziej wziętych reporterów w „The Post”. Wiedziała, że każdy temat pojawiający się na Wzgórzu Kapitolińskim zostanie zrelacjonowany przez zespoły reporterów politycznych lub krajowych i przypuszczalnie żaden z nich nie będzie miał pojęcia o nauce i technice. Lecz myśl o przeoczeniu jakiegoś wydarzenia rozgrywającego się na jej własnym podwórku była nie do przyjęcia, a nagła, szczególna i powszechna utrata sygnału z transmisji orędzia o stanie państwa zapowiadała wręcz sensację.

Postanowiła pojechać taksówką i właśnie szukała torebki pod stertami rzeczy na kuchennych krzesłach, gdy zadźwięczał telefon. Skrzywiła się na widok nazwiska telefonującego. Zanim poznała Billa, był w jej życiu John Davis, szef sztabu jednego z bardziej wpływowych kongresmenów w Kapitolu. Davis uganiał się za Angie z takim uporem, że najpierw nie była zainteresowana, a niedługo potem zaczęła się niepokoić. Dzwonił do niej po raz pierwszy od kilku miesięcy, gdy po raz ostatni poprosiła, by zrezygnował, bo choć jest bardzo miły, do niczego między nimi nie dojdzie – zwłaszcza że ona spotyka się już z kimś innym. Odczekała, aż włączy się poczta głosowa.

Potem zadzwonił jeszcze raz.

Dziwne, nawet na kogoś tak upartego jak John, pomyślała. Musiał przecież wiedzieć, że ogląda orędzie prezydenta. Tak naprawdę, o ile nie został zwolniony, musiał być w Kapitolu podczas orędzia. Być może stracił sygnał i nie uzyskał połączenia z pocztą głosową. Gdy zatelefonował po raz trzeci, odebrała.

– John?

– Angie! Jesteś, dzięki Bogu – rzekł ochrypłym szeptem. – Nie wiedziałem, do kogo jeszcze zadzwonić.

Miała wrażenie, że boi się, iż ktoś może go usłyszeć.

– John, co się dzieje? Wybieram się właśnie do Kapitolu, żeby sprawdzić, dlaczego transmisja na wszystkich stacjach została przerwana.

Odnalazła torebkę, chwyciła szczotkę leżącą na krześle obok niej i przeciągnęła nią dwa razy po sięgających do ramion rudobrunatnych włosach. Następnie zebrała je z tyłu w koński ogon i ściągnęła gumką, z przyjemnością wspominając przez chwilę, jak wkurzała Collinsa tym uczesaniem.

– Nie sądzę, byś zbliżyła się do niego na mniej niż pięćset metrów – odparł Davis – ale potrzebuję twojej pomocy. Chyba miałem z czymś kontakt. Wszyscy mieliśmy.

– Wszyscy? O czym ty mówisz?

– Jestem w Kapitolu i mówię, że wszyscy obecni na orędziu o stanie państwa mieli kontakt z jakąś substancją biologiczną, z jakimś wirusem. Tak powiedział Allaire.