Tytuł oryginału:

YOU’RE THE ONE THAT I (DON’T) WANT

Copyright © Alexandra Potter 2010

All rights reserved

Polish edition copyright © Wydawnictwo Albatros A. Kuryłowicz 2012

Polish translation copyright © Małgorzata Małecka 2012

Redakcja: Maria Białek

Ilustracje na okładce:

David Ewing Photography/Shutterstock (front)

amalia19/Shutterstock (tył)

Projekt graficzny okładki i serii: Andrzej Kuryłowicz

Skład: Laguna

ISBN 978-83-7659-405-7

Wydawca

WYDAWNICTWO ALBATROS A. KURYŁOWICZ

Hlonda 2a/25, 02-972 Warszawa

www.wydawnictwoalbatros.com

2012. Wydanie elektroniczne

Niniejszy produkt jest objęty ochroną prawa autorskiego. Uzyskany dostęp upoważnia wyłącznie do prywatnego użytku osobę, która wykupiła prawo dostępu. Wydawca informuje, że publiczne udostępnianie osobom trzecim, nieokreślonym adresatom lub w jakikolwiek inny sposób upowszechnianie, kopiowanie oraz przetwarzanie w technikach cyfrowych lub podobnych – jest nielegalne i podlega właściwym sankcjom.

Skład wersji elektronicznej:

Virtualo Sp. z o. o.

Spis treści

- Strona tytułowa

- Strona redakcyjna

- Dedykacja

- PODZIĘKOWANIA

- Prolog

- Rozdział pierwszy

- Rozdział drugi

- Rozdział trzeci

- Rozdział czwarty

Wszystkie rozdziały dostępne w pełnej wersji książki.

Dla mojego ukochanego Barneya

PODZIĘKOWANIA

Dziękuję mojej cudownej agentce, Stephanie Cabot. Wielkie dzięki dla Sary Kinselli i Isobel Akenhead, jak też wszystkich w wydawnictwie Hodder, za ich wsparcie oraz entuzjazm. Jak zawsze dziękuję mamie, tacie i siostrze Kelly – jesteście niesamowici. Bez was nie dałabym rady zająć się pisaniem!

Dziękuję również moim wspaniałym przyjaciołom po obu stronach Atlantyku: Beatrice, Sarze, Danie, Pete’owi, Melissie, Rachel, Mattowi, Tricii, Georgie, Kate i Bev, którzy kibicowali mi z boku, sprawiając, że się uśmiechałam, inspirowali mnie i nigdy nie kazali mi się zamknąć, kiedy zaczynałam mówić o fabułach, postaciach i terminach…

Specjalne podziękowania należą się Barneyowi, który siedzi obok mnie, kiedy piszę. Nigdy nie było lepszej muzy. Za następną książkę, mały.

Prolog

Wenecja, Włochy, 1999

Letni żar sprawia, że w powietrzu unosi się migotliwa mgiełka, w której Wenecja jawi się jakby żywcem wyjęta z obrazów Canaletta. Kopuła bazyliki Świętego Marka góruje nad pastelowymi budyneczkami, z których odpada farba, co przydaje im spatynowanej elegancji. Warczą tramwaje wodne. Roi się od turystów. Pośród tłumów na placu biegają dzieci, strasząc gołębie, mężczyźni ubrani w eleganckie garnitury i markowe okulary siedzą, paląc papierosy, przewodnik z parasolem robi wykład z historii grupie niemieckich turystów.

Jest też para nastolatków. Snują się leniwie po brukowanych uliczkach, jej ręka obejmuje jego okryte dżinsami biodra, on zwiesił ramię na jej nagim, piegowatym barku. Ona je lody, śmieje się z dowcipu, który opowiada on, jednocześnie paląc papierosa, zamaszyście gestykulując i strojąc głupie miny.

To ja i Nathaniel. Ledwie godzinę temu zwlekliśmy się z łóżka i spędzamy niedzielę w Wenecji, tak jak spędziliśmy tu wszystkie inne niedziele: pijąc espresso, jedząc lody i błądząc w gmatwaninie uliczek, które przecinają się z labiryntem kanałów. Byłam tu całe lato, a wciąż się gubię. Wychodząc z placu, skręcamy za róg, a potem znowu i znowu, aż natrafiamy na targ, na którym sprzedają barwne szkło Murano oraz maski.

– Hej, a co myślisz o tej?

Odwracam się i widzę, że Nathaniel przyłożył do twarzy jedną z masek. Jest ozdobiona ogromnymi różowymi piórami i pokryta złotymi cekinami. Wykonuje w niej zabawny, zamaszysty ukłon.

– Pasuje ci – mówię i chichoczę.

– Żartujesz sobie ze mnie? – Zdejmuje maskę z twarzy, krzywiąc się.

– Z ciebie? Nigdy! – odpowiadam z udawanym oburzeniem i śmieję się, kiedy łaskocze mnie w nos jednym z piór.

– Pomyślałem, że kupię ją mamie. – Odkłada maskę i sięga po kolejną. Ta jest groteskowa: ma długi, zakrzywiony nos i oczy z koralików. – A co powiesz na tę?

– Nie. – Wzdrygam się. – Tamta lepsza. Zdecydowanie.

– Na pewno?

– Na pewno. – Próbuję naśladować amerykański akcent Nathaniela, ale moja silna manchesterska wymowa sprawia, że wychodzi to idiotycznie i wywołuje salwę śmiechu.

– Co ja bym bez ciebie zrobił? – Uśmiecha się. – Chociaż uważam, że będziemy musieli trochę popracować nad tym twoim amerykańskim akcentem.

– Jest lepszy niż twój brytyjski! – odparowuję.

– Dobrze, skarbie, zatem przyjrzyjmy się temu. – Mieszanina cockneya i dialektu Yorkshire przyprawia mnie o atak śmiechu, który on przerywa pocałunkiem. – Niedobrze? – Gra urażonego.

– Okropnie – odpowiadam przewrotnie, a on odwraca się, żeby zapłacić za maskę.

Stoję w smudze słońca i uśmiecham się do siebie ze szczęścia. Przez chwilę przyglądam mu się, kiedy pali papierosa i próbuje targować się ze sprzedawcą. Potem zaczynam bez celu rozglądać się po rynku. Nie mam zamiaru niczego kupować – mam już wszystkie pamiątki – ale nie zaszkodzi popatrzeć…

Mój wzrok pada na stragan ukryty w zacienionym kącie. Nie jest to nawet prawdziwy stragan, raczej składany stolik. Człowiek, który za nim siedzi, ma na głowie podniszczoną fedorę, a na czubku nosa okulary w grubych czarnych oprawkach. Przygląda się czemuś w świetle małej lampki. Zaciekawiona zostawiam Nathaniela i podchodzę, żeby zobaczyć, co robi.

– Buon pomeriggio bello come sei oggi. – Podnosi wzrok.

Uśmiecham się nieśmiało. Nie mam talentu do języków.

Nawet po prawie trzech miesiącach zgłębiania sztuki renesansu w Wenecji mój włoski kończy się na „proszę”, „dziękuję” i „Leonardo da Vinci”.

– Inglese?

– Tak. – Kiwam głową, napotykając jego spojrzenie. Patrzy na mnie figlarnie.

– Co taka piękna dziewczyna robi tutaj sama? – Uśmiecha się, odsłaniając zęby, na których widać ślady czterdziestu lat palenia cygar. Sięga po jedno, które tli się w stojącej obok popielniczce, a potem zaciąga się z lubością.

– Nie jestem sama. – Potrząsam głową i wskazuję na Nate’a, który czeka, aż zapakują jego maskę. Bierze ją pod pachę, podchodzi do mnie i obejmuje ramieniem.

– Ach, być młodym i zakochanym. – Staruszek kiwa głową z zadowoleniem, podczas gdy ja i Nate spoglądamy na siebie zakłopotani. – Mam coś w sam raz dla was.

Kiedy zwracamy się w jego kierunku, okazuje się, że trzyma w dłoni coś, co przypomina starą monetę.

– Cóż… dziękuję. – Patrzę na niego lekko zdezorientowana i uśmiecham się, myśląc, co on wyprawia, a potem do mnie dociera. Boże, on chce nam dać pieniądze. Wyglądamy na aż tak spłukanych? Dobra, obydwoje jesteśmy studentami, aNate prezentuje się nieco niechlujnie w swoich poszarpanych dżinsach, moja sukienka też pamięta lepsze czasy, ale to jeszcze nie powód. – Niczego nam nie potrzeba – zaczynam pospiesznie tłumaczyć i już mam zamiar złapać Nate’a za rękę i odciągnąć go stamtąd, kiedy staruszek umieszcza monetę w jakiejś niewielkiej maszynie i łamie ją na pół.

Przyglądam się, jak wybija otwór w każdej z połówek, a potem przeciąga przez nie rzemyk. Dumnie wyciąga je na dłoni, z której zwieszają się niczym wahadła.

– Dla was. – Uśmiecha się. – Ponieważ jesteście jak ta moneta – wyjaśnia. – Jak połówki całości.

Spoglądam na nieregularne krawędzie połówek monety, dwa kawałki układanki. W pojedynkę są po prostu zniszczoną monetą, ale razem tworzą idealną jedność.

– Och, jakie to romantyczne – szepczę i odwracam się w stronę Nathaniela, który patrzy na mnie rozbawiony. Czuję lekkie zakłopotanie. – Co? Nie wydaje ci się? – dopytuję się, dając mu kuksańca w żebra.

– Oczywiście, że tak – Śmieje się. – W końcu i tak nazywam cię moją drugą połówką.

– Tylko trzy tysiące lirów – mówi staruszek.

Odwracam się i widzę, że wyciągnął przed siebie dłoń w oczekiwaniu.

– Nawet miłość ma swoją cenę – żartuje Nathaniel, sięgając po portfel.

Dociera do mnie, że podczas gdy ja miałam staruszka za sentymentalnego, on po prostu cały czas próbował nam coś sprzedać, i głupio się czuję. Doprawdy, jestem taka łatwowierna. Zanim jednak udaje mi się zaprotestować, Nathaniel podaje mu banknot i wiesza sobie na szyi jeden z wisiorków.

– Teraz już nigdy się nie rozstaniemy – dowcipkuje, zakładając mi drugą połówkę. – Dokądkolwiek pójdziesz, będę ci towarzyszył.

Pomimo jego żartobliwego tonu natychmiast psuje mi się nastrój. Za kilka tygodni wyjedziemy z Włoch i każde z nas wróci na swoją uczelnię. Napawa mnie to przerażeniem. Odkąd się spotkaliśmy, odliczam dni do naszego rozstania.

– Hej. – Nathaniel przytula mnie, widząc moją minę. – Przez chwilę będzie to związek na odległość – Uspokaja mnie, od razu wiedząc, o czym myślałam. – Będziemy do siebie pisać, ja mogę dzwonić…

Przychodzi mi na myśl moja stancja w Manchesterze. Nie mam nawet telefonu stacjonarnego, nie wspominając o komórkowym, a listy tchną romantyzmem jedynie w książkach, bo w rzeczywistości nie zastąpią mi wtulania się w jego szyję, jedzenia na spółkę w niedzielne popołudnie ogromnej porcji pistacjowych gelato albo wyśmiewania się z jego okropnego brytyjskiego akcentu.

– Pewnie – przytakuję, staram się być dzielna. Nie chcę zepsuć tego podarunku, roztkliwiając się nad przyszłością, choć wisi ona nad nami niczym wielka czarna chmura, która tylko czeka, żeby opaść.

– Jeśli chcecie być razem, możecie być razem na zawsze.

Odwracam się i widzę, że Włoch przygląda się nam z namysłem.

– Obawiam się, że to nie takie proste – zaczynam tłumaczyć, ale on wchodzi mi w słowo.

– Nie, to bardzo proste – stwierdza stanowczo. – Chcecie być razem?

Nathaniel przekrzywia głowę, jakby zastanawiając się nad pytaniem.

– Hm… Jak myślisz? – pyta, przekomarzając się ze mną, a ja daję mu żartobliwego kuksańca. – No, no, to chyba znaczy, że chcemy. – Szczerzy się w uśmiechu do straganiarza.

– A zatem… – Staruszek wzrusza ramionami i zaciąga się cygarem.

– Musimy wrócić do domu – wyjaśniam.

– Czyli dokąd?

– Lucy mieszka w Anglii… – Nathaniel mocniej mnie przytula.

– A Nate jest z Ameryki – kończę.

– Ale jesteście w Wenecji – straganiarz ciągnie, najwyraźniej niezrażony. – Tutaj nie musicie się żegnać. Możecie być na zawsze razem.

Dochodzę do wniosku, że ten starszy mężczyzna jest jednak słodki. I do tego po staroświecku romantyczny.

– Chciałabym – zdobywam się na wymuszony śmiech i ściskam dłoń Nate’a – ale to niemożliwe.

Niespodziewanie Włoch wybucha śmiechem.

– Nie! Nie! To nie jest niemożliwe! – krzyczy, uderzając w stolik otwartą dłonią. – Znacie legendę związaną z mostem Westchnień?

Nathaniel marszczy czoło.

– Ma pan na myśli ten most tu, w Wenecji?

– Tak. Zgadza się! Właśnie ten! – potwierdza podekscytowany.

– Co to za legenda? – pytam, nagle zaciekawiona. Niczym magik czekający na odgłos werbla, żeby wyciągnąć królika z kapelusza, staruszek milknie dla większego efektu. Dopiero gdy oboje się uciszamy, zaczyna opowiadać.

– Ta legenda jest bardzo znana – mówi z powagą, cicho i z szacunkiem, jakby znajdował się w kościele lub w muzeum, co powoduje, że muszę się powstrzymywać od chichotu. – Głosi, że jeśli pocałujecie się pod mostem o zachodzie słońca, w gondoli, przy dźwięku dzwonów kościoła…

– Ojej, nie upraszczają nam sprawy – szepcze mi do ucha Nathaniel żartobliwym tonem, ale ja go odpycham.

– Tak? – ponaglam, znów odwracając się do staruszka. – To co wtedy?

Zaciąga się cygarem i wypuszcza z ust chmurę dymu. Jego twarz niknie za nią niczym za zasłoną dymną. Kiedy obłok się unosi, jego ciemne oczy napotykają moje i pomimo upału czuję, że po plecach przebiega mi dreszcz, a na ramionach wyskakuje gęsia skórka. Pochyla się do nas, a głos zniża do szeptu.

– Wasza miłość będzie wieczna i trwała. Będziecie razem na zawsze i nic – przenosi wzrok na Nathaniela, a potem znów na mnie – nic was nie rozdzieli.

– Nic? – powtarzam ledwie słyszalnym głosem.

– Niente. – Mężczyzna przytakuje, jego twarz wyraża całkowitą pewność. – Będziecie złączeni na zawsze, na wieczność.

Śmieję się nerwowo i przyciskam wisiorek do rozgrzanej skóry dekoltu.

– Podoba się? – Straganiarz wskazuje na zawieszkę.

– Cóż… hmm… tak. – Kiwam głową, wracając do rzeczywistości.

Uśmiecha się i wyciąga na dłoni resztę. Kiedy po nią sięgam, jego szorstkie palce napotykają moje.

– Grazie – wyduszam z siebie jedno z nielicznych słów, które znam po włosku.

– Prego. – Uśmiecha się dobrotliwie, dotykając brzegu kapelusza.

Potem Nathaniel obejmuje mnie ramieniem, odwracamy się i zaczynamy iść przez targ. Robimy zaledwie kilka kroków, gdy stary Włoch woła za nami:

– Pamiętajcie, niente.

Oglądam się za siebie. Dziwne, ale jego już nie ma. Zniknął, pochłonął go tłum. Jakby rozpłynął się w powietrzu.

Rozdział pierwszy

Każdy szuka swojej pokrewnej duszy.

Rozwiąż nasz Miłosny Test i dowiedz się:

Czy to ten jedyny?

Boże, te artykuły są takie głupie.

Zerkam na tekst w czasopiśmie. Jest tam fotografia pary wpatrzonej w siebie niczym dwa gołąbki, a całość przyozdobiono rysunkami przedstawiającymi amorki i serduszka. Błagam. Jakby można się było dowiedzieć, czy to ten jedyny, odpowiadając na kilka pytań wielokrotnego wyboru.

Na przykład:

Mój chłopak i ja pasujemy do siebie jak:

a) Batman i Robin.

b) Posh i Becks.

c) Lindsay Lohan i sztuczna opalenizna.

Doprawdy, to takie idiotyczne!

Trąca mnie ktoś, kto sadowi się na wolnym miejscu obok mnie. Podnoszę wzrok i zauważam, że zatrzymaliśmy się na stacji. Rozglądam się po zatłoczonym wagonie. Jest piątkowe popołudnie, godzina szczytu, a ja siedzę stłamszona w metrze, przeglądając czasopismo, które znalazłam na siedzeniu. Drzwi zamykają się i pociąg rusza chybotliwie. Wracam do czasopisma. I tego głupiego testu.

Z lekceważeniem odwracam stronę. Artykuł o cellulicie. Krzywię się.

Może jednak ten głupi test nie jest taki najgorszy. W końcu to zabawniejsze od porad dotyczących pozbywania się skórki pomarańczowej na udach, rozmyślam, zerkając na fragment dotyczący usuwania toksyn. Szczerze mówiąc, jestem zdania, że nie da się pozbyć skórki pomarańczowej z ud. Każdy ma cellulit. Nawet supermodelki!

Przynajmniej ja lubię sobie tak powtarzać.

Przyglądam się wnikliwie ziarnistemu zdjęciu tyłka Kate Moss w bikini, które pstryknął jakiś paparazzi i które powiększono milion razy. Tak naprawdę nie widzę tu żadnych nierówności. Ani też tyłka. Patrząc na to zdjęcie, nie jestem nawet pewna, czy Kate Moss w ogóle ma jakiś tyłek.

Nagle uświadamiam sobie, co wyprawiam. Siedzę. W miejscu publicznym. W nowojorskim metrze. Z nosem w zdjęciu przedstawiającym lewy pośladek. A może to prawy? Przywołuję się do porządku. Lucy, na litość boską. A wydawało ci się, że to test jest idiotyczny.

Szybko wracam do niego. Nikt go nie wypełnił. A co tam. Mam jeszcze pięć przystanków. Sięgam do torebki i wyciągam długopis.

Dobra, zaczynamy…

1. Czy myśląc o nim, czujesz motyle w brzuchu?

a) Tak, zawsze.

b) Czasem.

c) Nigdy.

Cóż, nie nazwałabym tego motylami w brzuchu. Minęło już tyle czasu, że motyle pewnie odleciały. Teraz to raczej ból. Nie taki, jak potworny ból zęba, który poczułam, kiedy straciłam plombę w kinie z powodu ciągutek… Krzywię się na samo wspomnienie. To raczej pobolewanie. Coś jakby ukłucie.

Decyduję się na b) Czasem.

2. Od jak dawna go lubisz?

a) Krócej niż sześć miesięcy.

b) Rok.

c) Dłużej niż rok.

Wędruję myślami w przeszłość. Spotkaliśmy się latem dziewięćdziesiątego dziewiątego. Miałam dziewiętnaście lat. Co daje… Kiedy w myślach liczę lata, nagle dociera do mnie prawda. Ale natychmiast pojawia się też odruch obronny.

Dobra, to już dziesięć lat. I co z tego? Dziesięć lat to nic. Moja mama zna tatę od czterdziestu.

Tak, ale twoja mama za niego wyszła, włącza się cichy głosik w mojej głowie.

Ignorując go, zaznaczam c). Dobrze. Następne pytanie.

3. Jakie są szanse na to, że wyjdziesz za tego gościa?

a) 100%.

b) 50%.

c) Żadne.

To proste. Żadne.

Powiedziałabym nawet, że szanse na nasz ślub są mniejsze niż zero. Ale nie szkodzi, nie przeszkadza mi to. Tak po prostu jest i nie martwię się tym.

Przyznaję, w przeszłości mogło mi to przejść przez myśl. I może przez chwilę wyobrażałam sobie siebie w białej sukni (a raczej kaliko z koronki antycznej, z długimi rękawami i dekoltem w kształcie serca), a jego w cylindrze i we fraku, z potarganymi blond włosami i w znoszonych conversach. Tańczymy nasz pierwszy taniec pod gwiazdami do No Woman, No Cry, naszej ulubionej piosenki Boba Marleya. Wyruszamy w podróż poślubną jego starym volkswagenem camperem.

Kiedy przestaję marzyć, zauważam, że bezwiednie rysowałam serduszko wokół odpowiedzi a) 100%. Cholera. Dlaczego to zrobiłam? Zdenerwowana, łapię za długopis i z wściekłością zaczynam je zamazywać. Nie żeby miało to jakieś znaczenie. Nie jest to przecież manifestacja mojej podświadomości.

Nagle zdaję sobie sprawę, iż tak mocno przyciskałam długopis, że aż podarł się papier.

4. Czy twoi znajomi uważają, że masz obsesję na jego punkcie?

Sztywnieję w odruchu obronnym.

Myślę o nim od czasu do czasu, ale nie nazwałabym tego obsesją. Wcale. W końcu nie śledzę go ani nic takiego. Nie napastuję go wiadomościami na Facebooku. Nie wyszukuję go cały czas w Google.

Dobra, przyznaję się, raz go wpisałam.

Może dwa razy.

No dobrze, przez lata straciłam rachubę. Ale co z tego? A kto, po powrocie do domu, nie próbowałby znaleźć w Google osoby, którą kocha?

Chwileczkę – czyżbym właśnie użyła słowa na „k”?

Nagle czuję, że żołądek obraca mi się niczym podrzucony naleśnik. Odwracam go z powrotem. W ogóle nie miałam tego na myśli. To ten głupi test sprawia, że myślę o takich rzeczach.

Zaznaczam b) Nie.

Kiedy skład numer sześć zbliża się do Midtown, ja odpowiadam na pytania. Są coraz bardziej niedorzeczne, ale pomagają zabić czas. Mam się właśnie zabrać do ostatniego.

10. Jaki film najlepiej opisuje wasz związek?

a) Love Story.

b) Spotkanie.

c) Koszmar z ulicy Wiązów.

…kiedy dociera do mnie komunikat – Czterdziesta Druga Ulica, Grand Central – i zdaję sobie sprawę, że to moja stacja.

Wpycham czasopismo do torebki i grzecznie przepraszając, zaczynam torować sobie przejście w zatłoczonym wagonie. Oczywiście nikt nie zwraca na to uwagi. Odkąd kilka tygodni temu przeprowadziłam się z Londynu do Nowego Jorku, zauważam, że wszystkie moje „Przepraszam” i „Proszę mi wybaczyć” trafiają w próżnię.

Nie dlatego, że nowojorczycy są niegrzeczni. Wręcz przeciwnie, wydają mi się jednymi z bardziej przyjacielskich i sympatycznych ludzi, jakich spotkałam. Chodzi o to, że nasza typowo brytyjska skłonność do przepraszania za wszystko nie przynosi tutaj żadnych rezultatów. Oni nie rozumieją, za co przepraszamy. Tak naprawdę sama przeważnie nie rozumiem, dlaczego to robię. Po prostu tak mam. To przyzwyczajenie. Zupełnie jak logowanie się na Facebooku co pięć minut.

Na przykład wczoraj, kiedy przechodziłam przez ulicę, wpadł na mnie jakiś facet i oblał mnie kawą. Wyobraźcie sobie, że to ja go przepraszałam. Tak, ja! Jakiś milion razy! Chociaż była to wyłącznie jego wina. Rozmawiał przez komórkę i nie patrzył, jak idzie. No cóż, jestem w Nowym Jorku.

Na myśl o tym czuję, że ciarki biegną mi po krzyżu. Nic na to nie poradzę – za każdym razem, gdy patrzę na drapacze chmur wznoszące się nad moją głową, idę Broadwayem do pracy lub zatrzymuję jedną z charakterystycznych żółtych taksówek (co dotąd zdarzyło mi się tylko raz, ponieważ jestem spłukana, ale to nieistotne), czuję się, jakbym znalazła się w filmie. Jestem tutaj od sześciu tygodni i wciąż nie mogę uwierzyć, że to prawda. Tylko czekam, aż ujrzę, jak Carrie, Miranda, Charlotte i Samantha maszerują ramię w ramię w moją stronę.

Po wyjściu ze stacji metra zatrzymuję się przy przejściu dla pieszych i wyciągam z torebki małą rozkładaną mapę Manhattanu. Niektórzy ludzie mają wbudowany lokalizator GPS, trochę jak koty. Zostawieni w jakimkolwiek miejscu zawsze znajdą drogę do domu. Ale nie ja. Gubię się w Tesco. Kiedyś spędziłam pół godziny w barze sałatkowym, szukając kasy. Uwierzcie. Od tamtego czasu coleslaw nie przechodzi mi przez gardło.

Odwracam mapę do góry nogami, a potem przekręcam z powrotem. Jestem w kropce. Umówiłam się na drinka po pracy, ale nie mam pojęcia, gdzie jest ta knajpa. Wpatruję się w siatkę ulic. W teorii wszystko wygląda bardzo prosto, ale nieustannie się tu gubię. A jakby trudności było za mało, tutaj, w Nowym Jorku, można napotkać dowolną Wschodnią lub Zachodnią którąśtam-którąś Ulicę. Co jest totalnie mylące. Skąd, do licha, mam wiedzieć, która jest która?

Kiedy tak rozglądam się po ulicy, w końcu się poddaję i powtarzam zdanie, które pomaga mi zapamiętać kierunki. Wciąż się zatrzymuję na ulicy i je powtarzam.

– Siedzi Wrona Na Ekranie.

– Słucham?

Odwracam się i widzę przechodnia, który stoi obok mnie i czeka, żeby przejść. Patrzy na mnie pytająco spod czapki z daszkiem.

Dobry Boże, czyżbym właśnie powiedziała to głośno?

– Mmm… Śledź… mmm… a nic ci się nie stanie – odpowiadam pospiesznie, wskazując na czerwonego ludzika na sygnalizacji – dopóki mały człowieczek nie pokaże, że można przechodzić.

Mężczyzna patrzy na mnie bez przekonania.

– Jasne. – W jego głosie słyszę powątpiewanie.

Mówi z jednym z tych przeciągłych, nowojorskich akcentów, zauważam, że trzyma coś, co przypomina dużą kamerę i mikrofon w futrzaku. Zastanawiam się, co robi. Pewnie kręci film albo zajmuje się czymś równie odlotowym. W przeciwieństwie do mnie, recytującej głupawe zdanka i paplającej o przechodzeniu na zielonym; kiedy zdaję sobie z tego sprawę… oblewa mnie rumieniec. Czując się zupełnie nieodlotowo, odwracam wzrok i modlę się o zmianę świateł.

– No proszę, już można przejść – mówię z ulgą i posyłając mu pełen skrępowania uśmiech, ruszam odważnie w tłum.

Tak to właśnie jest z Nowym Jorkiem. To miasto ma w sobie niesamowitą energię, która przyciąga tych wszystkich niezwykłych ludzi. Wystarczy skręcić za róg, żeby natknąć się na plan filmowy albo straganiarza sprzedającego odjechaną biżuterię, albo grupę performerów, którzy demonstrują niesamowite hiphopowe układy. Nigdy nie wiadomo, na co się trafi.

Czasem, późno w nocy, kiedy widzę Empire State Building oświetlony różnokolorowymi reflektorami, czuję podniecenie. Magię. Jakbym na coś czekała. Muszę się niemal uszczypnąć. Dla dziewczyny wywodzącej się z samego serca Manchesteru to wszystko jest niczym bajka.

Tylko że tej bajce brakuje jednej ważnej rzeczy.

Mijając rząd restauracji, zerkam na pary tulące się do siebie przy romantycznej kolacji. Ponieważ jest ciepły letni wieczór, w lokalach pootwierano drzwi i wystawiono stoliki na ulicę. Czuję ukłucie.

Odpędzam żal.

Dawno temu był pewien książę, ale nie skończyliśmy, żyjąc długo i szczęśliwie. Jednak, jak wspominałam wcześniej, nie przeszkadza mi to. Wszystko wydarzyło się dawno temu. Zmieniłam się. Od tamtego czasu umawiałam się z mnóstwem facetów.

Cóż, może nie z mnóstwem, ale z kilkoma. Niektórzy byli całkiem sympatyczni. Na przykład mój ostatni chłopak Sean. Spotkaliśmy się na imprezie i chodziliśmy ze sobą kilka miesięcy, ale nigdy nie przerodziło się to w nic poważnego. Dobrze się z nim bawiłam, a seks był całkiem niezły. Tylko że…

* * *

Dobra. Mam taką teorię. Każdy marzy o znalezieniu pokrewnej duszy. To powszechne dążenie. Na całym świecie miliony ludzi szukają prawdziwej miłości, swojej amore, swojej ame soeur, tej jednej, szczególnej osoby, z którą spędzą resztę życia.

Nie jestem tu wyjątkiem.

Tylko że nie każdemu się udaje. Niektórzy szukają całe życie i nigdy nie znajdują kogoś takiego. Trzeba mieć łut szczęścia.

Jeśli jakimś cudem uda ci się znaleźć tę osobę, cokolwiek się stanie, nie pozwól jej odejść. Ponieważ drugiej szansy nie będzie. Pokrewna dusza to nie autobus; za minutę nie pojawi się następna. To dlatego mówi się o niej „Ta jedyna”. Gdyby było ich więcej, nazywalibyśmy je „Ta piąta” albo „Ta setna”, albo „Ta któraś z kolei”.

Wydaje mi się zatem, że w moim przypadku to koniec. Ponieważ ja już miałam to szczęście. Znalazłam tego jedynego, a potem go straciłam. Schrzaniłam wszystko. Albo on schrzanił. Tak naprawdę nie ma to znaczenia. Szczegóły nie są istotne.

Poza tym nie chodzi o to, że jestem nieszczęśliwa. Jak to się mówi? Lepiej kochać i stracić tę miłość, niż w ogóle nie kochać. Tak naprawdę rzadko to wszystko wspominam.

A mimo to…

Czasem, kiedy się tego najmniej spodziewam, coś budzi we mnie wspomnienia. O nim. O nas. O tym, co było dawno temu. Może być to coś tak przypadkowego jak test w gazecie lub tak błahego jak stolik w ogródku restauracji.

Czasem zastanawiam się, jak by wyglądało moje życie, gdyby się nam udało. Co by było, gdybyśmy wciąż byli razem. Gdybyśmy żyli długo i szczęśliwie? Co by było, gdyby, gdyby, gdyby…?

Czasem próbuję sobie nawet wyobrazić, jak by to było znowu go zobaczyć. Co jest niedorzeczne. Minęło tak wiele czasu, że wątpię, czy w ogóle bym go poznała. Mogłabym go pewnie minąć na ulicy, nie zdając sobie sprawy, że to on.

Kogo ja próbuję oszukać? Rozpoznałabym go natychmiast. Nawet w tłumie.

I wiecie co? Głęboko, w środku, jestem pewna, że gdybym zobaczyła go znowu, poczułabym dokładnie to samo.

* * *

Tak czy owak, to mało prawdopodobne, prawda? Przywołuję się do porządku w myślach. Minęło dziesięć lat, odkąd widziałam go ostatni raz. Cała dekada. Mamy nowy wiek. Kto wie, gdzie on teraz jest i co robi…

Moje myśli przerywa widok neonu. Scott’s. To tu! To ta knajpka! Z ulgą zaczynam spiesznie iść w jej kierunku.

Tak jak mówiłam, każdy ma jedną szansę, a ja już swoją wykorzystałam.

Przeganiając tę myśl z głowy, otwieram drzwi lokalu.

Rozdział drugi

Wewnątrz panuje półmrok. Tłoczą się ci, którzy skończyli już pracę. Zatrzymuję się w wejściu. To jedna z tych odjazdowych nowojorskich knajpek, które widuje się w filmach i serialach. W środku upchnięto kilka stolików, a na całej długości lokalu rozciąga się bar wykonany z ciemnego, polerowanego drewna, o mosiężnych okuciach, za którym widać setki butelek przeróżnych alkoholi, poustawianych w rzędach.

Przy barze sztywno wyprostowana siedzi dziewczyna w kostiumie w prążki. Wystukuje coś na klawiaturze swojego blackberry. Idealny blond bob i budząca respekt czarna skórzana aktówka, którą postawiła na stołku obok, sprawiają, że kontrastuje z resztą zrelaksowanego wczesnowieczornego tłumu, który wypełnia lokal. Przypomnijcie sobie Michaela Douglasa jako Gordona Gekko w Wall Street, a potem wyobraźcie sobie jego perfekcyjną damską wersję.

To moja starsza siostra Kate. Dzieli nas pięć lat, ale sposób, w który mną rządzi – jakbym była dzieckiem – sprawia, że ta różnica mogłaby równie dobrze wynosić dwadzieścia lat. Z drugiej strony jest przyzwyczajona do dyrygowania ludźmi. Ma nawet dwie asystentki.

Pracuje w jednej z większych firm prawniczych tutaj, na

Manhattanie, która specjalizuje się w fuzjach i przejęciach. Nie mam pojęcia, co to są fuzje i przejęcia, nie mówiąc już o umiejętności napisania o nich stustronicowego raportu tudzież wygrywania spraw wartych miliony dolarów.

Trzeba przyznać, że w naszej rodzinie to moja siostra była zawsze mózgowcem. Siedem lat szkoliła się na lekarza, a kiedy już uzyskała uprawnienia, zmieniła zdanie i przekwalifikowała się na prawnika. Jakby to była drobnostka.

Mogę przysiąc, że mnie więcej czasu zajmuje wybór kanapki na lunch w Pret-a-Manger.

Kate zagarnęła całą inteligencję, mnie zaś przypadła w udziale kreatywność. Tak przynajmniej mówi mama, chociaż czasem zastanawiam się, czy nie chciała mnie w ten sposób pocieszyć po tym, jak zawaliłam kolejny test z matematyki. Podczas gdy logarytmy były dla mnie czarną magią (i wciąż są – czy ktoś mógłby mi wyjaśnić, co to właściwie jest logarytm?), rysowanie i malowanie to dla mnie coś naturalnego i dlatego skończyłam na uczelni artystycznej.

Trzy wspaniałe, wypełnione barwami lata później obroniłam dyplom i przeprowadziłam się do Londynu. Marzyło mi się tak wiele rzeczy. Fantastyczna kariera artystki. Wystawy w galeriach całego kraju. Pracownia w jednym z supermodnych loftów w Shoreditch…

Nic z tego.

Po pierwsze, macie pojęcie, ile kosztują lofty w Shoreditch?

Ja też nie miałam. Pozwólcie, że wam powiem. Kosztują niezłą fortunę.

Nie byłoby nawet tak źle, gdybym sprzedawała swoje prace. Wtedy mogłabym przynajmniej zacząć oszczędzać. Zajęłoby mi to z osiemdziesiąt lat, ale byłoby możliwe.

Prawda jest jednak taka, że nigdy nie sprzedałam żadnego obrazu. No dobra, sprzedałam jeden, ale kupił go za pięćdziesiąt funtów tato, i to tylko dlatego, że bardzo chciał mi dać moje pierwsze zlecenie.

Jak się okazało, było ono również ostatnie. Po sześciu miesiącach wpadania w coraz większe długi musiałam zrezygnować z malowania i rozejrzeć się za pracą. W konsekwencji marzenia o karierze artystycznej pozostały tylko marzeniami.

Wyszło mi to chyba na dobre. Byłam młoda, naiwna i nieżyciowa. I tak pewnie nigdy by mi się nie udało.

Przeciskając się przez tłum ze słowem „przepraszam” na ustach, zbliżam się do baru.

Przez jakiś czas próbowałam prac tymczasowych, ale nie za bardzo mi wychodziło. Nie umiem pisać na klawiaturze, nie znam się na prowadzeniu akt, ale w końcu dopisało mi szczęście i udało mi się zdobyć posadę w galerii na East Endzie. Na początku jedynie w charakterze recepcjonistki, ale z biegiem lat przedarłam się wyżej: od odbierania telefonów do pracy z nowymi artystami, organizowania wystaw, obsługi klientów oraz konsultacji ich kolekcji. I wreszcie, kilka miesięcy temu, dostałam propozycję pracy z galerii w Nowym Jorku.

Oczywiście zareagowałam na nią entuzjastycznie. Kto by tak nie zrobił? Nowy Jork stanowi dziś centrum świata artystycznego, a w kategoriach kariery – niesamowitą szansę.

Tylko że, jeśli mam być całkowicie szczera, nie był to jedyny powód, dla którego zdecydowałam się spakować wszystkie swoje rzeczy, wyprowadzić ze wspólnie wynajmowanego mieszkania i pokonać niemal pięć tysięcy kilometrów nad Atlantykiem. Po części chciałam się otrząsnąć po ostatnim zerwaniu, uciec przed kolejnym okropnym brytyjskim latem, ale najbardziej chciałam zerwać z rutyną, która wkradła się w moje życie.

Nie zrozumcie mnie źle – uwielbiam swoją pracę, znajomych, swoje życie w Londynie. Tylko że… Cóż, ostatnio prześladowało mnie pewne uczucie. Jak gdyby czegoś mi brakowało. Jakbym czekała, aż moje życie się zacznie. Aż coś się wydarzy.

Problem w tym, że nie wiem dokładnie co.

Moja siostra wciąż wpatruje się w blackberry i jeszcze nie zauważyła, że się do niej zbliżam. Od przyjazdu mieszkam z nią i Jeffem, jej mężem. Mają apartament z dwiema sypialniami na Upper East Side i wszystko się świetnie układa. Ale Kate jest, jak by to ująć, wymagająca. Powiem tak: nigdy nie byłam w koszarach, ale podejrzewam, że jest tam bardzo podobnie. Za wyjątkiem polerowanych podłóg z drewna wenge i panoramicznego telewizora.

Kiedy tylko powiedziałam jej, że się do niej przeprowadzam, wysłała mi listę zasad panujących w domu. Moja siostra jest bardzo zorganizowaną osobą. Tworzy listy i odhacza na nich jeden punkt po drugim za pomocą specjalnych zakreślaczy. Nie żebym twierdziła, że jest sztywniarą.

Przynajmniej nie powiedziałabym jej tego prosto w oczy.

Tak naprawdę stanowimy całkowite przeciwieństwo. Ona jest blondynką, ja jestem brunetką. Ona lubi oszczędzać, ja lubię wydawać. Ona jest pedantką, ja jestem nieuleczalną bałaganiarą. I nie chodzi o to, że nie zależy mi na utrzymaniu porządku – w rzeczywistości wciąż sprzątam, ale w jakiś nieodgadniony sposób przyczynia się to jedynie do zwiększenia chaosu.

Kate ma również bzika na punkcie punktualności, podczas gdy ja nigdy nie mogę zdążyć. Nie wiem dlaczego. Bardzo się staram nie spóźniać. Wypróbowałam wszystkie sposoby – wychodzenie z domu piętnaście minut wcześniej, przesuwanie wskazówek do przodu, noszenie dwóch zegarków – ale i tak w końcu zjawiam się po czasie.

Tak jak teraz.

Jak na zawołanie słyszę sygnał przychodzącej wiadomości. Pospiesznie wygrzebuję telefon z kieszeni. Powiem wam coś w sekrecie. Trochę się boję mojej starszej siostry.

Klikam małą żółtą kopertę na ekranie:

Jeszcze pięć minut i nie żyjesz.

Powiedzmy, że bardzo się boję.

– Spóźniłaś się.

Kiedy sadowię się na stołku obok niej, nawet nie podnosi wzroku. Zamiast tego dalej odpowiada na e-mail, jej zmarszczone czoło przecina linia tak prosta jak wyprasowany kant spodni, które ma na sobie.

Kate zawsze nosi spodnie, wydaje mi się, że jedyną okazją, kiedy ich nie włożyła, był jej ślub, pięć lat temu. I to tylko dlatego, że mama bardzo się zmartwiła na wieść, iż Kate ma zamiar wystąpić w garniturze („Ale on będzie od Donny Karan” – broniła się moja siostra), i biadoliła, że nasi sąsiedzi uznają ją za lesbijkę. Trochę to niedorzeczne, skoro Kate wychodziła za Jeffa.

– Wiem, przepraszam – odpowiadam krótko, całując ją w policzek. – Znasz mnie, mam słabą orientację w terenie.

– Iw czasie – przypomina mi, wysyłając e-mail, a potem odwracając się do mnie.

Jest blada, mimo że na zewnątrz świeci słońce i jest prawie dwadzieścia pięć stopni. Kate rzadko wychodzi na dwór. W tygodniu wciąż siedzi za biurkiem w swoim klimatyzowanym gabinecie, a w weekendy… Cóż, wtedy też zwykle siedzi za biurkiem.

– Przyznaję się do winy – mówię ze skruszoną miną. – Ile dostanę? Dwa lata? Pięć?

Kate uśmiecha się wbrew sobie.

– Cóż, nie jestem ekspertem akurat w tej dziedzinie, ale pomyślmy… Brak wcześniejszych wyroków? Okoliczności łagodzące? – Bębni palcami po kontuarze. – Pewnie wyszłabyś z tego z upomnieniem i wyrokiem w zawieszeniu.

– Tylko tyle? – Zaczynam się śmiać.

– I grzywną – dodaje ona, unosząc brew.

– Grzywną? – Krzywię się. – Jak wysoką?

– Hmm… – Stuka palcem wskazującym w czubek nosa, jak zawsze, gdy się zastanawia. – Trzy drinki. Po dziesięć dolarów każdy. Myślę, że trzydzieści dolców załatwi sprawę. – Moja siostra robi chytrą minę. – Plus napiwek, oczywiście.

Umie twardo stawiać warunki. Teraz wiem, jak udaje się jej wygrywać te warte wiele milionów sprawy.

– Chwileczkę: trzy drinki?

– Ty, ja i Robyn – wyjaśnia.

– To ona tutaj jest? – Zaskoczona rozglądam się dookoła.

– Poszła do łazienki. – Kate wskazuje na tył lokalu, gdzie w tej samej chwili z damskiej toalety wychodzi wysoka dziewczyna o niesfornych, kręconych włosach, ubrana w batikową tunikę. Kiedy mnie zauważa, jej twarz rozjaśnia ogromny uśmiech, pełen podekscytowania.

– Skaaarbieee! – wykrzykuje, machając dziko i spieszy w naszym kierunku, zupełnie nie zwracając uwagi na ludzi, których potrąca po drodze. Jest jak ludzki odpowiednik pocisku termolokacyjnego.

Obserwuję to z rozbawieniem. Zupełnie inne powitanie niż to, które zafundowała mi siostra.

Rozkładając ramiona, otacza mnie mgiełką aromatu olejku z paczuli i pobrzękiwaniem srebrnych bransoletek, których dziesiątki zdobią jej piegowate przedramiona.

Ktoś, kto przyglądałby się temu uściskowi, uznałby pewnie, że znamy się z Robyn całe życie, a tymczasem spotkałyśmy się tydzień temu, gdy odpowiedziałam na jej ogłoszenie, w którym szukała współlokatorki. Przeprowadzam się do niej w ten weekend. Po kilku tygodniach przestrzegania zasad, które panują w mieszkaniu mojej siostry – „1) Używanie elektrycznej szczoteczki do zębów zabronione po dziesiątej wieczorem”. Podobno ją to budzi, a ona lubi kłaść się spać przed dziewiątą trzydzieści, żeby wstać o piątej rano i pójść do klubu fitness. Tak, właśnie tak. O piątej rano – doszłam do wniosku, że nadszedł czas, by się wyprowadzić i zyskać własną przestrzeń.

Słowo „przestrzeń” jest raczej nadużyciem w tym kontekście. „Schowek na szczotki” bardziej pasowałby do opisu. Nowy Jork może i jest ekscytujący, ale ma też swoją cenę, a przy mojej pensji stać mnie jedynie na kwadrat o boku trzech metrów w czteropiętrowym budynku bez windy na Lower East Side.

Najważniejsze, że to miejsce należy do mnie. To znaczy, tak naprawdę, do Robyn. A do tego – wiecie co? Z mojego okna widać Empire State Building!

To znaczy prawie. W sumie nie z mojego okna. Ode mnie widać tylko ceglaną ścianę, schody przeciwpożarowe i dość ciekawe graffiti. Ale widać go z okna Robyn. Jeśli się dobrze wychylić przez okno i zmrużyć oczy. Słowo. Naprawdę go stamtąd widać.

– Nie sądziłam, że uda ci się tu zjawić – wyduszam z siebie, kiedy w końcu udaje mi się uwolnić.

– Mój ostatni klient odwołał wizytę – tłumaczy, szeroko się uśmiechając.

Jak zdążyłam zauważyć, Amerykanie spędzają sporo czasu, szczerząc się, ale nie udało mi się jeszcze dojść, czy to dlatego, że są szczęśliwi, czy też chcą w ten sposób pochwalić się swoimi zębami. Robyn ma idealnie proste, białe zęby. Niczym klawisze fortepianu.

– Powiedział, że boi się igieł. To mały problem, zważywszy, że zajmuję się akupunkturą.

– O co chodzi z tymi facetami i dziurkami? – rzuca Kate.

Tłumię chichot, ale Robyn nie łapie żartu mojej siostry.

– Nie wiem – odpowiada szczerze. Na jej twarzy widać powagę. – Myślę, że mężczyźni mają znacznie niższy próg bólu. Kobiety znoszą przecież męczarnię porodu… bóle miesiączkowe…

– Depilację brazylijską – wtrąca moja siostra.

– Nie wspominając już o cierpieniu emocjonalnym – ciągnie Robyn, ignorując tę uwagę i kontynuując jak gdyby nigdy nic. – Odczuwamy wszystko o wiele głębiej. Na przykład niedawno oglądałam Oprah i był tam cały panel poświęcony poprawianiu sobie samopoczucia za pomocą jedzenia…

Zerkam na Kate. Wpatruje się w Robyn z uniesionymi brwiami. Na jej twarzy maluje się mieszanina przerażenia oraz niedowierzania. Jestem lekko zaniepokojona. Moja siostra nie jest osobą, z którą rozmawia się o uczuciach. Nie potrafi dać się ponieść emocjom. Jedyną okazją, kiedy wydawała mi się poruszona, był moment, w którym okazało się, że egzamin z chemii zdała na dziewięćdziesiąt dziewięć procent.

– …Jej mąż uciekł z jej najlepszą przyjaciółką, a ona przytyła dziewięćdziesiąt kilogramów, jedząc babeczki. Dacie wiarę? Była tak załamana, że próbowała zagłuszyć ból jedzeniem babeczek. Wiśniowe na śniadanie, podwójnie czekoladowe na lunch, a cytrynowo-maślane na…

– Okay, co pijemy? – pytam, wchodząc jej w słowo i zmieniając temat, nim wszystkie pomrzemy z pragnienia.

– Whisky sour – odpowiada moja siostra bez wahania.

– Robyn? – Ponieważ udało mi się przywołać barmana, patrzę na nią wyczekująco.

– Hmm, och, nie mam pojęcia – wyrzuca z siebie, biorąc oddech po raz pierwszy od pięciu minut. – Niech pomyślę. Na co mam ochotę…? – Przechyla głowę i w zamyśleniu okręca jeden ze swoich brązowych loków dookoła palca. – Coś słodkiego…

– Lemon drop? – proponuje barman, uśmiechając się szeroko.

– …ale nie za bardzo słodkiego. – Robyn marszczy nos.

– W takim razie może mojito?

– Och! – woła podekscytowana. – Uwielbiam mojito!

– Świetnie. – Barman sięga najpierw po garść miętowych listków, a potem po moździerz i tłuczek.

– Ale nie dzisiaj – dodaje ona po chwili, stanowczo kręcąc głową.

Barman odkłada moździerz i zaciska szczęki.

– Dzisiaj mam ochotę na coś innego – ciągnie ona pogodnie.

Za nami formuje się kolejka, ale Robyn wciąż trajkocze, zupełnie tego nieświadoma.

– Może martini? – Barman podaje jej kartę. – Mamy mnóstwo rodzajów. Na przykład imbirowe.

– Hmm, brzmi smakowicie… – mruczy.

Barman posyła jej spojrzenie pełne ulgi.

– …ale to z granatu też – stwierdza, czytając menu. – Tyle ich tu jest, a wszystkie wydają się pyszne. O, a to z owocami liczi. Jak ono smakuje?

– Jak liczi – wtrąca Kate ze śmiertelną powagą w głosie. Robyn podnosi wzrok, spłoszona.

– Wiecie co, chyba po prostu wezmę kieliszek wina – mówi pospiesznie, oddając barmanowi kartę. – Jakieś białe. Nie jestem wybredna – dodaje, unikając wzroku mojej siostry.

– A ja poproszę piwo – mówię z uśmiechem. Nigdy nie przepadałam za koktajlami. Strasznie się nimi upijam.

– Już się robi. – Barman sięga po shaker.

– Aha, jeszcze jedno. – Robyn nagle staje na palcach i przechyla się nad barem, przyglądając się barmanowi w blasku świateł. – Jak masz na imię?

Zamurowało mnie. Rety. Słyszałam, że Amerykanki nie wahają się podrywać facetów, ale to jest trochę, cóż, bezwstydne.

– Brad. – Barman wyszczerza zęby w uśmiechu i popisuje się przed nami, naśladując Toma Cruise’a w filmie Koktajl. – A co, chcesz mój numer?

Twarz Robyn przybiera wyraz rozczarowania.

– Nie, dzięki. – Odchylając się z powrotem, wzdycha cicho. – Co innego, gdybyś miał na imię Harold…

– Kim jest Harold? – pytam zdezorientowana.

– Nie wiem. – Wzrusza ramionami. – W tym cały problem.

– Jeśli szukasz zaginionej osoby, mam niezłą wtyczkę w nowojorskiej policji – próbuje pomóc Kate.

– Moja siostra wyszła za gliniarza – wyjaśniam.

– Naprawdę? – Robyn otwiera szeroko oczy. – Jakie to ekscytujące!

– Nic podobnego – mowi ze śmiechem moja siostra. – Nie poznałaś jeszcze Jeffa.

– Ani Harolda – przypomina barman, który podsłuchiwał naszą rozmowę. Wygląda na nieznacznie urażonego tym, że został wystawiony z powodu jakiegoś obcego faceta o imieniu, które powinien nosić wiekowy wujek.

– Jeszcze nie, ale wiem, że gdzieś tam jest – mówi Robyn z niewzruszoną pewnością. – Wróżka mi tak powiedziała.

– Byłaś u wróżki? – Kate patrzy na nią z niedowierzaniem.

– Jakiś rok temu – potwierdza Robyn z powagą. – Powiedziała, że spotkam swoją pokrewną duszę i że powinnam się rozglądać za Haroldem. – Jej dłoń zaciska się wokół różowego kryształowego wisiora, który dynda na jej szyi. – W kwestii miłości muszę po prostu zaufać kosmicznej potędze.

Zerkam na siostrę. Wiele ją kosztuje, żeby nie powiedzieć czegoś cynicznego.

– Powiedziała ci, jak wygląda ten Harold?

Robyn milknie na chwilę i ukradkiem rozgląda się po sali, żeby sprawdzić, czy nikt nie podsłuchuje, jakby się bała, że ktoś może coś usłyszeć i wykraść jej tę supertajną informację, a potem odnaleźć Harolda przed nią. Usatysfakcjonowana tym, że otoczenie wydaje się bezpieczne, szepcze konspiracyjnie:

– Wysoki, ciemnowłosy i przystojny.

Kątem oka widzę, jak barman pręży pierś.

– A to ci niespodzianka – zauważa Kate ironicznie, przewracając oczami.

– Proszę bardzo, to dla pań – przerywa nam barman, stawiając na kontuarze trzy drinki. – Razem dwadzieścia osiem dolarów.

– Ja stawiam – mówię, sięgając po torebkę. – Płacę za tę kolejkę. – Zaczynam grzebać w środku w poszukiwaniu portfela, ale jest tam tak dużo rzeczy, że nie mogę go znaleźć. Wielkie torby może i wyglądają modnie, ale w rzeczywistości sprawiają, że nosisz ze sobą mnóstwo śmieci.

Wyciągam opakowanie po ciastku czekoladowym z orzechami, błyszczyk, do którego przyczepiły się jakieś kłaczki, kartę przejazdową… Cholera. Musi tu gdzieś być. Opierając torebkę na kolanie, staram się ją przechylić na jedną stronę, żeby lepiej widzieć, co jest w środku, kiedy ta nagle zsuwa się na podłogę, a cała jej zawartość wypada ze środka.

– O kurde, pomogę ci! – wykrzykuje Robyn. Pochyla się i miota pochylona, pomagając mi zbierać moje rzeczy. – A to co takiego?

Podnoszę wzrok i widzę, że trzyma czasopismo, które przeglądałam w metrze.

– Nic ważnego – odpowiadam, wyciągając dłoń, ale jest za późno: zauważyła test.

Zaczyna czytać na głos.

– „Każdy szuka swojej pokrewnej duszy. Rozwiąż nasz Miłosny Test i dowiedz się: Czy to ten jedyny?”. – Posyła mi podekscytowane spojrzenie. – Uwielbiam takie rzeczy!

– Dlaczego mnie to nie dziwi – komentuje Kate, płacąc barmanowi.

Posyłam jej spojrzenie pełne wdzięczności.

– To takie głupoty – mówię, rumieniąc się z zakłopotania.

– Ale przecież zaznaczyłaś odpowiedzi – ripostuje Robyn, machając mi przed nosem dowodem winy.

O Boże. Teraz czuję się jak skończona idiotka.

– Nudziłam się w metrze, wiesz, jak to jest. – Staram się nadać mojemu głosowi swobodne brzmienie i nie patrzeć na siostrę. Raz, kiedy byłam jeszcze nastolatką, przyłapała mnie na sprawdzaniu horoskopu dla siebie i Ricky’ego Johnstona, w którym byłam od wieków zakochana. Dokuczała mi potem miesiącami.

Minęło tyle lat, a nic się nie zmieniło.

– Daj mi tę gazetę. Trzeba to wyrzucić. – Śmieję się, jak gdyby nigdy nic, i wyciągam rękę, ale Robyn już pochyliła się nad czasopismem i wpatruje się w nie w skupieniu.

– Ile dostałaś punktów? Czy to ten jedyny? – Podnosi na mnie wzrok z wyrazem oczekiwania na twarzy.

– Posłuchaj, przykro mi, że usłyszysz to ode mnie, ale ten jedyny nie istnieje – wyrzuca z siebie moja siostra. – To stek bzdur.

Robyn wygląda teraz jak sześciolatka, która właśnie dowiedziała się, że Wróżka Zębuszka nie istnieje.

– Ale przecież wyszłaś za mąż – protestuje żywiołowo. – Co z twoim mężem?

– Co z nim? – odpowiada Kate beznamiętnym tonem. – Kocham Jeffa, ale nie nazwałabym go pokrewną duszą.

– Nie? – dopytuje się Robyn zduszonym głosem.

– Nie. – Moja siostra nonszalancko wzrusza ramionami i upija łyk ze swojej szklanki. – Za to mam dla niego mnóstwo innych określeń – dodaje i śmieje się gardłowo.

Robyn wygląda na zdruzgotaną.

– A ty, Lucy? – Odwraca się do mnie zrozpaczona. – Co ty sądzisz? Wierzysz w tego jedynego, prawda?

Waham się.

– Cóż, hmm…

– Och, przepraszam! – Robyn klepie się w czoło. – Jestem taka niedelikatna. – Patrzy na mnie przepraszająco. – Kate wspominała, że niedawno z kimś zerwałaś. Gapa ze mnie.

– Masz na myśli Seana? To nie było nic poważnego – zapewniam ją natychmiast.

– To nie był ten jedyny? – pyta, unikając wzroku mojej siostry.

Na myśl przychodzi mi obraz Seana w jego fioletowych crocsach. Nawet gdyby wszystko było idealnie, te crocsy zawsze stanowiłyby powód kłótni.

– Nie, nie był tym jedynym – odpowiadam ze śmiechem, ale głęboko, w środku, czuję znajome ukłucie.

– Nie martw się – pociesza mnie Robyn, poklepując moją dłoń. – Jestem pewna, że go znajdziesz.

– O to właśnie chodzi. – Uśmiecham się smutno. – Już go znalazłam.

Kate wydaje z siebie głośny jęk.

– O Boże, tylko nie ten facet od mostu.

– Nazywa się Nathaniel – reaguję ostro, posyłając siostrze spojrzenie.

Wywraca oczami ze zniecierpliwieniem.

– Lucy, kiedy w końcu o nim zapomnisz i przejdziesz nad tym do porządku dziennego?

– Przecież tak zrobiłam – odcinam się jej. – Miałam mnóstwo chłopaków.

– Ale wciąż myślisz o tamtym.

– Nie, nieprawda!

– To dlaczego wypełniasz jakiś głupi test?

– No i co z tego? To nic nie znaczy!

– Jasne, nic!

Robyn patrzy to na mnie, to na Kate, zupełnie jakby oglądała mecz tenisowy.

– Hej, dziewczyny! – wykrzykuje, wyciągając przed siebie upierścienione dłonie, żeby przerwać wymianę zdań, która może się za chwilę zamienić w jedną z naszych siostrzanych kłótni.

Uwierzcie mi, w tym obie jesteśmy dobre.

– Czy ktoś może mi wytłumaczyć, o co chodzi?

Wymieniamy spojrzenia. Zakłopotana Kate zajmuje się swoim drinkiem.

Czyli zostałam ja.

Waham się.

– No? – Robyn patrzy na mnie wyczekująco.

– To nic takiego – mamroczę lekceważąco.

– Nie takie odniosłam wrażenie, kiedy was słuchałam – komentuje Robyn, unosząc brwi. – No dalej, chcę poznać wszystkie pikantne szczegóły.

Mam ochotę się postawić, ale czuję, jak piwo rozgrzewa mnie od środka, a moje mechanizmy obronne słabną.

– Czy mam ci przypomnieć, że zawodowo zajmuję się wbijaniem igieł w ludzi? – Posyła mi najgroźniejsze ze swoich spojrzeń, które w ogóle nie jest groźne, ale liczy się intencja.

Przełykam ślinę i wracam myślą do tamtych chwil.

– To było lato dziewięćdziesiątego dziewiątego. Miałam dziewiętnaście lat i robiłam kurs poświęcony sztuce w Wenecji, we Włoszech. – Zaczynam mówić szybko, wyrzucając z siebie słowa. Chcę to już mieć za sobą. – Nazywał się Nathaniel, miał dwadzieścia lat, był Amerykaninem, w ramach letniej szkoły Harvardu studiował malarstwo renesansu. Potem ja wróciłam do Anglii, a on poleciał do Stanów.

– Zapomniałaś opowiedzieć o moście – przerywa mi siostra.

Ponieważ weszła mi w słowo, spoglądam na nią pełna wściekłości, ale ona znów wpatruje się w swojego drinka, jakby w ogóle się nie odzywała.

Odwracam się do Robyn.

– Przepraszam, wyprzedzam fakty. Powinnam ci opowiedzieć, jak to wszystko się zaczęło. – Wspomnienia zalewają mnie falą. Czuję, że mój żołądek zaczyna kręcić piruety, biorę głęboki oddech, starając się nadać głosowi spokojne brzmienie. – Muszę ci opowiedzieć o legendzie związanej z mostem Westchnień…

Rozdział trzeci

– Jakie to romantyczne! – Robyn wzdycha głośno.

Skończywszy opowieść, wracam do rzeczywistości. Robyn oparła łokcie na kontuarze i podparła brodę dłońmi. Jej twarz przybrała dziwny, rozmarzony wyraz. Jakby była w jakimś transie.

Nie ona jedna – kilka osób z sali zaprzestało rozmów i pochyliło się ku nam, żeby posłuchać. Widząc urzeczoną opowieścią publiczność, niezręcznie rozglądam się dookoła i dostrzegam grupkę dziewczyn przy stoliku za moimi plecami, które czekają na dalszy ciąg.

– No i co, pocałowaliście się pod mostem? – pyta jedna, której rzęsy aż kapią od tuszu. Szeroko otworzyła oczy.

Czuję, że rumienię się ze wstydu. Nigdy nie byłam zbyt dobrym mówcą, a tu nagle przemawiam do tłumku zgromadzonego w jednej z nowojorskich knajpek.

– To jak? – dopytuje się jej rudowłosa przyjaciółka, która zastygła w oczekiwaniu, z napięciem przyciskając swój kieliszek martini do dekoltu.

Wracam myślą do tamtego wieczoru, wiele lat temu.

– Nie mieliśmy wystarczająco dużo pieniędzy. Byliśmy wtedy zupełnie spłukani…

Słychać pomruk rozczarowania.

– …ale Nathanielowi udało się przekupić jednego z tamtejszych gondolierów trawką – kończę, śmiejąc się na wspomnienie młodego Włocha w pasiastej koszulce, naćpanego i chichoczącego.

– I co, zabrał was?

Słysząc męski głos, odwracam się i widzę krzepkiego bankiera w rozpiętej przy szyi koszuli i z poluzowanym krawatem. Jego twarz jest pełna nadziei.

– Nie przeszkadzaj. Niech opowiada – ktoś głośno zwraca mu uwagę.

– Spotkaliśmy się zatem o zachodzie słońca… – ciągnę, a w myślach wciąż widzę mandarynkowe niebo. Tamten zachód był niesamowity. Barwne pasma rozświetliły niebo wszystkimi kolorami, a stare weneckie budynki tonęły w ognistym blasku. Przedtem i potem widziałam wiele zachodów słońca, ale żaden z nich nie zrobił na mnie takiego wrażenia. – …a on popłynął z nami jednym z kanałów.

Widzę dłoń Nate’a, który pomaga mi wsiąść do gondoli, czuję, jak obejmuje mnie ramieniem, gdy przytulamy się do siebie na nagrzanych aksamitnych poduszkach, słyszę, jak woda uderza o brzegi kanału.

– Dopływaliśmy do mostu, kiedy zaczynały bić dzwony…

Przez chwilę znów tam jestem. Odległe echo weneckiego życia rozbrzmiewa w ciepłym wieczornym powietrzu, patrzę na Nate’a, on odgarnia włosy z mojej twarzy, śmiejemy się jak para zakochanych nastolatków. W końcu nimi jesteśmy: parą zakochanych nastolatków.

– Uważasz, że to zadziała? – pyta on, a kiedy się uśmiecha, mruży oczy.

Powstrzymując śmiech, patrzę w jego jasnobłękitne oczy, na ciemnoszare plamki na jego tęczówkach, jasne rzęsy. Chcę chłonąć każdy szczegół. Nie chcę niczego zapomnieć.

– Mam nadzieję. – Uśmiecham się do niego, wtulając się nosem w jego szyję i wciągając delikatny, ciepły zapach starej koszulki i zamszowej marynarki z second-handu. Choć wieczór był ciepły, uparł się, żeby ją założyć, jak zwykle.

– Nie wydaje ci się, że to jakaś ustawka i zostaniemy napadnięci pod mostem?

– Napadnięci? – Podnoszę głowę, śmiejąc się. – Przez kogo?

Wskazuje na gondoliera i przybiera żartobliwie przestraszony wyraz twarzy.

– Wariat z ciebie – mówię i chichoczę.

– Teraz tak mówisz, ale… – Przysuwa usta do mojego ucha i szepcze. – Widziałaś Ojca chrzestnego? – Przesuwa dłonią po gardle i wydaje taki dźwięk, jakby się dusił.

Dostaję ataku śmiechu i daję mu kuksańca w żebra.

– Au! – woła on, opadając na poduszki. – Niezły masz ten lewy sierpowy. Muszę uważać. – Łapie moją pięść.

– Mhm – potakuję, patrząc mu w oczy.

– Bardzo, bardzo uważać. – Zaczyna powoli odginać moje palce, prostując moją dłoń i wodząc opuszkami po widocznych na niej liniach.

Odchylam się na poduszki, poddając się przyjemnemu odczuciu, jakim jest dotyk jego palców, nastrój zmienia się niczym letni wiatr. Jego dotyk jest delikatny jak piórko, łagodny, a mimo to działa na mnie tak, jakby przez moje żyły przepływało tysiąc woltów. Wiem już, co znaczy, że między dwojgiem ludzi iskrzy. Czuję, jakby ktoś podpiął mnie do sieci elektrycznej. Czuję, że żyję. Prawie tak, jakbym przespała pierwsze dziewiętnaście lat życia i obudziła się dopiero wtedy, kiedy spotkałam Nate’a.

– Hej, słyszysz to?

Głos Nathaniela sprawia, że wracam do rzeczywistości. Przekrzywił głowę i rozgląda się dookoła, na jego twarzy powoli pojawia się uśmiech.

– Co… – zaczynam, ale on kładzie mi palec na ustach.

– Cii, posłuchaj.

Ciepłe wieczorne powietrze miękko nas spowija, unosi się w nim zapach czerwonego wina i świeżej pizzy, aromat papierosów i płynu po goleniu pomieszany z dźwiękiem muzyki i rozmów, kobieta w mieszkaniu, pod którym przepływamy, myje naczynia…

I coś jeszcze.

Słyszę coś w oddali. Wsłuchuję się. Czy to…? Czy to mogą być…?

– Dzwony – szepczę, czując dreszcz.

Zerkam na Nate’a. Oczy błyszczą mu z podekscytowania.

– Wszystko się zgadza. – Uśmiecha się, a w moim brzuchu otwiera się klatka z motylami. – Coś właśnie się dzieje.

Powietrze niesie ze sobą łagodny dźwięk bijących dzwonów, a my patrzymy w dal, na most. Majestatycznie wznosi się łukiem nad kanałem, błyszczy w złotawym świetle, jego biały marmur jest jak czyste płótno, na którym maluje zachód słońca. Pasma cynobru przemieszane z odcieniami spalonej umbry i żółtawej ochry tworzą migotliwą tęczę, która odbija się w wodzie. Zbliżamy się do niego powoli, oboje pełni oczekiwania, podniecenia, radości i miłości…

Bliżej i bliżej…

Gondolier zanurza się w cień, powoli wpływamy pod most. Centymetr po centymetrze. Mamy zaledwie kilka sekund. Nasze spojrzenia się spotykają. Śmiech zamiera. Milkną żarty. Wszystko staje w miejscu.

Przez ułamek sekundy wszystko zwalnia. Zupełnie jak na taśmie filmowej puszczanej na zwolnionych obrotach, klatka po klatce. Jesteśmy tylko ja i Nate. Nas dwoje. Jedyni ludzie na całym świecie.

„Jak połówki całości…”. Przypominają mi się nagle słowa starego Włocha i czuję, że po kręgosłupie przelatuje mi dreszcz. „Wasza miłość będzie wieczna i trwała. Będziecie razem na zawsze i nic, nic was nie rozdzieli”. Gdy jego słowa rozbrzmiewają w mojej głowie, powietrze robi się nagle chłodniejsze, a na ramionach wyskakuje mi gęsia skórka.

Coś się zmieniło. Pojawiła się jakaś energia. Pewność. Wszechogarniające uczucie, którego nie da się opisać. Wydaje się, jakby… jakby…

Patrzę na Nate’a. Pochyla się ku mnie… Dzwony biją… Niebo płonie… Oddech zamiera mi w piersi i mam wrażenie, że za chwilę wybuchnę z powodu euforii, jaką niesie ze sobą ta chwila, to, że on przyciąga mnie ku sobie, mówi, że mnie kocha.

Czary. Tak można to określić.

Czuję, że to czary.

– I?

Otrząsam się z zamyślenia i widzę, że barman zastygł za kontuarem, złapał za krany do piwa i niecierpliwie czeka.

Ogarnia mnie ciepło.

– I pocałowaliśmy się – odpowiadam po prostu.

Mam wrażenie, że wszyscy w lokalu wstrzymali oddech. Nagle da się słyszeć głośne westchnienie ulgi. Rozlegają się nieliczne brawa, a ktoś nawet wznosi okrzyk radości.

– A co się stało potem? – dopomina się z przejęciem Robyn. Wygląda na podekscytowaną. Podobnie jak reszta słuchaczy, zdaję sobie sprawę, rozglądając się dookoła. Wydaje się, że każdy lubi historyjki o miłości.

Przerywam opowieść, zbierając myśli. Czuję, jak ta chwila znów wraca tam, gdzie należy – w przeszłość – a jej miejsce zajmuje teraźniejszość. Zupełnie jak Wenecję zaczyna ją pochłaniać woda.

– Cóż, to był koniec lata, zatem on wrócił na Harvard, a ja do Manchesteru – odpowiadam zdawkowo. – Było mnóstwo listów, czasami rozmowa przez telefon, kiedy mogliśmy sobie na to pozwolić, w tamtych czasach połączenia transatlantyckie były bardzo drogie, a nie mieliśmy nawet internetu. – Uśmiecham się z żalem. – Ciągnęliśmy ten związek na odległość przez niemal rok…

Milknę. Widzę, że każdy czeka na puentę. Na szczęśliwe zakończenie.

Mój żołądek zaciska się w supeł.

– A potem? – Rudowłosa z kieliszkiem martini niemal wychodzi z siebie.

Czuję nagle ogromną odpowiedzialność za nadzieje, jakie żywią wszystkie te osoby. Nie chcę ich rozczarować. Nie chcę ich zawieść. Ale przecież…

Mam gulę w gardle. Nawet teraz, kiedy minęło tyle czasu, nie umiem o tym myśleć, nie czując jednocześnie, że coś rozpada się wewnątrz mnie. Jakbym nie była w stanie zaczerpnąć powietrza. Jakbym pływała pod wodą, a moje płuca miały za chwilę eksplodować.

Pamiętam to, jakby wydarzyło się wczoraj. Właśnie obroniłam dyplom i spałam na kanapie u koleżanki w Londynie, szukając pracowni na wynajem. Było lato. Pamiętam, że kiedy szłam do domu, zobaczyłam w parku niezapominajki i zastanawiałam się, czy mają je w Ameryce, pochyliłam się i zerwałam jedną, myśląc sobie, że zasuszę ten śliczny błękitny kwiatuszek i wyślę go Nathanielowi.

Gdy otwierałam drzwi, zawołała mnie moja koleżanka. Stała w holu, wyciągając słuchawkę telefonu w moim kierunku, a na jej twarzy malował się pełen podekscytowania uśmiech. Dzwonił mój chłopak ze Stanów, Nathaniel. Podbiegłam do niej i wyrwałam jej telefon, próbując rozsupłać sznur, który okręcił się dookoła mojej ręki, zabrakło mi tchu, bo za chwilę miałam z nim porozmawiać, opowiedzieć, co u mnie słychać, usłyszeć jego głos.

Jednak kiedy tylko go usłyszałam, wiedziałam. W ułamku sekundy po prostu wiedziałam.

Otrząsam się z zamyślenia, biorę głęboki oddech, żeby uspokoić drżący głos, i mówię, na tyle nonszalancko, na ile jestem w stanie.

– Zerwaliśmy. Ożenił się z inną.

Publiczność wzdycha. Robyn podnosi dłoń do ust. Jakaś inna dziewczyna wygląda na rozczarowaną.

– O cholera! – Barman klnie pełnym niedowierzania tonem.

Moja siostra, która aż dotąd milczała, kiwa głową, trochę ze współczucia, a trochę dlatego, że słyszała już tę historię milion razy.

– A jednak – odpowiada zamiast mnie rzeczowym głosem. – Widziałam ich w „New York Timesie”. Poświęcili im całą stronę.

Ludzie ze świstem wciągają powietrze. Czując, że wszyscy wpatrują się we mnie, skupiam się na piwie, przełykając bursztynowe bąbelki, próbując stłumić emocje, które się we mnie kłębią… On przepraszający mnie, mówiący, że związek na odległość nie działa i że spotkał kogoś innego, że nie chciał mnie zranić, ale to wszystko stało się tak szybko… Ja upuszczająca słuchawkę, z uginającymi się nogami, kuląca się w holu, czująca, że serce pęka mi na pół, jak ten głupi wisiorek z monetą, który mi kupił…

Dobra, przestań natychmiast. Ostro przywołuję się do porządku. Ponosi mnie, kiedy znowu myślę o tej sprawie. To wszystko przeszłość i tak ma zostać.

– Tak właśnie bywa, gdy się wierzy w głupawe bajkowe opowieści o wiecznej miłości – mówię, zbierając się w sobie. Odstawiam kufel i zmuszam się do promiennego uśmiechu.

– Dobra, kto ma ochotę na jeszcze jedną kolejkę?

Rozdział czwarty

Weekend minął niepostrzeżenie na pakowaniu i rozpakowywaniu. Przeniesienie wszystkiego z apartamentu Kate do mieszkania Robyn wymagało kilku kursów – wierzcie mi, że byłoby ich więcej, gdyby nie listy zadań autorstwa mojej siostry. Dzierżąc notes w dłoni, dowodziła wszystkim z iście wojskową precyzją, co nie jest łatwe, zważywszy, że moje dwie walizki zdołały się jakoś rozrosnąć do ośmiu pełnych worków na śmieci. Zupełnie jakby nastąpiło cudowne rozmnożenie. Im więcej zdołałam spakować, tym więcej rzeczy do pakowania znajdowałam. To znaczy znajdowała je moja siostra.

Była niczym agentka z CSI – wnikliwie przeszukiwała całe mieszkanie, odkrywając zapomniane skarpetki pod kaloryferem, szczoteczkę do zębów w kuchni (nawet nie pytajcie, nie mam pojęcia, jak się tam znalazła) i płytę z ćwiczeniami pilates w odtwarzaczu DVD. Kupiłam ją na fali entuzjazmu. Zgodnie z obietnicą na okładce obrzydliwy wałek znad dżinsów powinien w jednej chwili zamienić się w coś, co rozszczebiotana, umięśniona instruktorka określała mianem „stalowego gorsetu”.

Mówię „powinien”, ponieważ, możecie mi wierzyć, po dwóch tygodniach pod koszulką, którą mam na sobie, nie pojawiło się nic, co by nawet trochę przypominało gorset, stalowy czy jakikolwiek inny. Muszę jednak przyznać, że wykonałam ćwiczenia tylko raz. Dwa razy, jeśli liczyć okazję, kiedy przewijałam co nudniejsze fragmenty.

Szczerze mówiąc, miałam nadzieję, że będę mogła „niechcący” zapomnieć o tej płycie i zostawić ją u siostry. W ten sposób miałabym wymówkę, żeby nie ćwiczyć. Nie spodziewałam się jednak, że Kate ma taki talent poszukiwawczy. Zanim zdążyłam się zorientować, płyta została wyciągnięta ze swojej kryjówki i dodana do góry mojego bagażu.

Na szczęście u celu mojej przeprowadzki czekała już Robyn, która pomogła mi wszystko rozpakować. Jej podejście różniło się nieco od tego, które prezentowała moja siostra. Było to raczej coś w stylu:

1. Rozedrzeć worek.

2. Wyrzucić zawartość na podłogę.

3. Poświęcić kilka godzin na podnoszenie przypadkowych przedmiotów ze sterty z okrzykami w stylu: „A cóż to takiego?” (mój nowy płyn do kąpieli o zapachu maślanego lukru z Sephory

– Boże, uwielbiam Sephorę, to mój nowy, duchowy dom), „O, mogę to przymierzyć?” (apaszka wyszywana srebrnymi cekinami – kupiłam ja wieki temu w Topshopie i nigdy nie założyłam, ale zabieram ją ze sobą, na wypadek gdybym tym razem nabrała nieodpartej chęci na wystąpienie w apaszce wyszywanej srebrnymi cekinami) i „Mój Boże, to naprawdę ty?” (stare albumy ze zdjęciami, a szczególnie fotka z czasów, kiedy byłam nastolatką, miałam fazę na gotyk i spływałam tuszem, a włosy farbowałam na czarno).

Szybko odkryłam, że Robyn należy do osób, które w powieściach delikatnie określa się mianem „rozmownych”. W rzeczywistości oznacza to, że nie zamyka się jej buzia. Przez cały weekend nie ma ani jednej chwili, kiedy robiłaby przerwę na zaczerpnięcie powietrza. Jeśli nie rozmawia ze mną, to ze swoją mamą w Chicago albo jednym z licznych znajomych, lub też ze swymi dwoma ukochanymi psami. Jenny i Simon, wszędzie za nią chodzą z przekrzywionymi łebkami i błagającym spojrzeniem, czekając, aż wyciągnie z kieszeni jakiś smakołyk.

Oba psiaki to przybłędy, które uratowała ze schroniska. Simon jest niski i gruby, chrapie jak świnia. Jenny jest chudsza, bardziej włochata i ma okropny przodozgryz. Robyn kocha je tak, jakby były jej dziećmi. Kiedy się patrzy, jak im matkuje, można odnieść wrażenie, że sama je urodziła. Jeśli Simon nie jest akurat w trakcie terapii akupunkturą z powodu artretyzmu w biodrze, a Jenny nie dostaje chińskich ziół mających złagodzić jej alergie, oba psy siedzą na kanapie, gdzie są głaskane po brzuchach, i oglądają Oprah.

Oprah jest dla Robyn niczym papież dla katolików. Uzbrojona w miskę popcornu i pilota, Robyn słucha uważnie, jak Oprah mówi o niewierności, ociera łzy w trakcie jej wywiadu z parą, której kot umarł na raka, i przybija piątki z kanapą, kiedy Oprah pojawia się w obcisłych dżinsach i oznajmia, że schudła dziesięć kilogramów. W trakcie czterdziestu ośmiu godzin mowa jest o seksie, miłości i utracie wagi.

W poniedziałkowy poranek odczuwam coś na kształt ulgi, że muszę porzucić Oprah i iść do pracy. Chociaż Robyn obiecuje, że dzisiejszy odcinek poświęcony mężczyźnie, który ożenił się z niedźwiedziem grizzly, będzie niezły.

Praca oznacza galerię Number Thirty-Eight z Soho. Z racji mojego nowego adresu mogę tam dojść na piechotę, co oznacza dodatkowe dwadzieścia minut w łóżku.

Taka przynajmniej jest teoria.

W praktyce moje problemy z punktualnością stają się jeszcze większe, kiedy przesypiam budzik i te dodatkowe dwadzieścia minut zamienia się w czterdzieści.

I dlatego biegnę jak szalona w klapkach (co jest nieco bez sensu – no bo próbowaliście kiedyś biegać w klapkach?).

– Dzień dobry. – Wygładzając wciąż jeszcze wilgotne po myciu włosy, otwieram szklane drzwi prowadzące do galerii. Serce wali mi jak oszalałe, co niechybnie oznacza, że to DVD mi się przyda, jeśli nie na oponkę, to po to, żebym nie zeszła na zawał, nim skończę trzydzieści pięć lat.

– Loozy!

Donośny głos z biura mieszczącego się na tyłach budynku zwiastuje przybycie pani Zuckerman, mojej szefowej, znanej inaczej jako Magda. Oceniając ją po sile strun głosowych, można się spodziewać kogoś, kto ma ponad metr osiemdziesiąt wzrostu i waży około dziewięćdziesięciu kilogramów. Ona jest jednak drobniutką blondyneczką, która nie ma więcej niż metr pięćdziesiąt pięć pomimo niebotycznych obcasów i starannie ułożonej złotej fryzury typu ul, piętrzącej się na jej głowie na dobre dziesięć centymetrów.

– Jak dobrze cię widzieć! – Magda ubrana od stóp do głów w Chanel wpada do galerii, a za nią truchta jej miniaturowy maltańczyk. Łapie moją twarz palcami, na których skrzą się diamenty, a potem szybko całuje mnie uszminkowanymi ustami w oba policzki.

Wita mnie tak każdego ranka. Jest to spora odmiana po zdawkowym „cześć”, do którego przyzwyczaiłam się u Ruperta, mojego byłego szefa z Londynu, ale w końcu Rupert kształcił się w Gordonstoun i kumplował się z księciem Karolem. Miał zwyczaj przechadzania się po galerii w taki sposób, jakby zapomniał wyjąć wieszaka z marynarki, a na małym palcu nosił sygnet z herbem rodowym czy czymś takim. Kiedy tylko w galerii pojawiał się ktoś, kto też nosił sygnet, Rupert zaczynał kręcić swoim, jakby był to jakiś rodzaj tajemnego kodu i, dzięki ich prawom szlacheckim, mogli ze sobą nawiązać kontakt telepatyczny.

Magda to przeciwieństwo całej tej starej szkoły mentalności opartej na sygnetach i brytyjskim podziale klasowym. Jest wrzaskliwą żydowską damą, która mówi z mocnym izraelskim akcentem, chociaż przeprowadziła się do Nowego Jorku trzydzieści lat temu, nie bawi się w subtelności, nazywając periodyk gazetą i mówiąc „Co?” zamiast „Słucham?” (czego nauczył mnie Rupert, który postanowił chyba stać się dla mnie tym, kim był Henry Higgins dla Elizy Doolittle).

W jej przypadku, wszystko jest pełne przesady i wyolbrzymione. Dlaczego nazywać rzeczy po imieniu, kiedy można używać wobec nich zupełnie innych określeń? Najlepiej niezwykłych. Jej wypowiedzi naszpikowane są wykrzyknikami i wciąż referuje mi przeróżne niesamowite historie, czy to o wyjątkowym deserze (Szarlotka była niewiarygodna!), trzech byłych mężach (On był potworny, mówię ci, potworny!), czy też o tym, jak została aresztowana (Mówię do policjanta: „Dlaczego nie mogę poskakać po jego samochodzie? On podeptał moje serce. Wymierzam w ten sposób sprawiedliwość!”).

Magda jest jak ser o mocnym zapachu albo Russell Brand – albo ją pokochasz, albo znienawidzisz.

Na szczęście, w moim przypadku, to ta pierwsza możliwość.

– Jesteś głodna? Jadłaś śniadanie? – Nie czekając na odpowiedź, sięga do swojej ogromnej torby od Louis Vuitton. Wyciąga z niej papierową torebkę wypełnioną chyba całym asortymentem jednej z piekarń. – Kupiłam bajgle. Sezamowy, z makiem, cebulowy…

– Dzięki, ale wystarczy mi kawa. – Uśmiecham się, wyciągając dłoń w stronę ekspresu. – Nigdy nie przepadałam za śniadaniami.

Magda patrzy na mnie, jakbym jej powiedziała, że jestem kosmitką.

– Nie jadasz śniadań? – Robi wielkie oczy.

Zresztą Magda zawsze wygląda na zdziwioną. Na początku myślałam, że coś nieustannie ją zaskakuje, ale potem doszłam do wniosku, że to z powodu jej brwi, które znajdują się wyżej niż normalnie. Jak podejrzewam, jest to rezultat pewnych „poprawek”. Co w Stanach oznacza całą serię operacji, które przeprowadza gość w białym fartuchu pod jakimś modnym adresem na Piątej Alei.

– Cóż, zwykle nie.

Magda stanowczo kręci głową.

– Ale to potworne! – wykrzykuje, uderzając dla efektu pięścią w blat. – Potworne!

Przysięgam, można by pomyśleć, że dowiedziała się o śmierci całej swojej rodziny w katastrofie morskiej, a nie o tym, że jej pracownica nie jada śniadań.

– Nie, naprawdę, w porządku. Nie jestem głodna – próbuję wyjaśniać, ale Magda nie ma zamiaru słuchać.

– Musisz jeść. Musisz jeść, żeby przetrwać – nalega pełnym dramatyzmu głosem.

Otwieram usta, żeby zaprotestować. Uwierzcie, że jem. Na dowód mogę pokazać uda. Pamiętacie ten film Alive, dramat w Andach, w którym ludzie ocaleli z katastrofy samolotu musieli jeść innych, żeby przetrwać? Moje uda wystarczyłyby im pewnie na kilka miesięcy. Może nawet lat.

Kiedy jednak patrzę na zdecydowany wyraz twarzy szefowej, zdaję sobie sprawę, że tłumaczenie tego nie ma sensu. Poddaję się i sięgam po bajgla z makiem.

Twarz Magdy jest jak teatralna maska – smętna podkówka w jednej chwili zmienia się w uśmiech.

– Dobry, prawda? – Chichocze, promieniejąc z radości.

– Mmm, pyszny – przytakuję.

– Mam serek topiony i wędzonego łososia.

– Dziękuję – mamroczę z ustami pełnymi bajgla.

– Chcesz go podpiec?

– Nie. – Kręcę głową.

– Mam też miód. Lubisz z miodem?

Wciąż przeżuwam.

– A może masło orzechowe? Pikle?

Nie miałam pojęcia, że bajgle można jeść na tyle różnych sposobów. Jestem pewna, że Magda wciąż proponowałaby nowe, gdyby nie udało mi się przełknąć i niemal dusząc się, wykrztusić:

– Jest pyszny bez niczego.

– Hmm, no dobra. – Cmoka z niechęcią. – Ważne, żebyś miała siłę, ponieważ dziś przed nami bardzo, bardzo pracowity dzień. Przyjadą nowe obrazy niesamowitego artysty z Kolumbii. Ach, te kolory! – Stuka szkarłatnymi paznokciami po ustach.

Na samo wspomnienie o obrazach czuję dreszcz podekscytowania, który zawsze się pojawia, kiedy mam oglądać prace nowego artysty. Takie trzepotanie w żołądku, jak wtedy, gdy byłam mała i w świąteczny poranek zbiegałam po schodach, żeby zobaczyć prezenty pod choinką. Oczekiwanie, po którym następuje odkrywanie czegoś nowego i cudownego.

Jestem pewna, że obrazy będą niesamowite. Być może osąd Magdy w kwestii powybijanych okien i byłych mężów jest dyskusyjny, ale kiedy chodzi o sztukę, cechuje ją niezwykły instynkt.

Rozglądam się po galerii. Prowadzi to miejsce od ponad dwudziestu lat, odkąd wygrała sprawę rozwodową z drugim mężem, potentatem na rynku nieruchomości i milionerem. Sama przyznaje, że nie miała żadnego doświadczenia artystycznego, po prostu się w to wciągnęła, kupując, co się jej spodobało, wywoływało uśmiech na jej twarzy. Takie niekonwencjonalne podejście sprawia, że galeria jest wyjątkowa.

Kiedy myśli się o galeriach sztuki, przed oczami stają nam często olbrzymie, imponujące, kilkupiętrowe, białe lofty, ale Number Thirty-Eight mieści się w zaadaptowanej piwnicy jednej z kamienic. Większość ludzi mija nas po drodze do znanych sklepów i nie pomyśli nawet, żeby spojrzeć na chodnik, przez ogrodzenie i w okna. Nie zauważają wspaniałej abstrakcji pędzla debiutującego malarza lub serii porywających litografii, które składają się na naszą najnowszą wystawę.

Jeśli jednak ktoś się na nas natknie i poświęci kilka minut ze swego pełnego zajęć dnia, żeby do nas zajrzeć, to będzie chciał wracać. Tutaj nie jest jak w tych wielkich surowych galeriach. Gdy wchodzisz do Number Thirty-Eight i słyszysz ryczącą z głośników muzykę, zdajesz sobie sprawę, że to zupełnie nowatorski sposób doświadczania sztuki.

Zapomnijcie o ciszy i rozmowach szeptem. Magda jest zwolenniczką muzyki w tle (ma dość eklektyczny gust – w zeszłym tygodniu była to Cyganeria, dziś mamy Justina Timberlake’a), a oprócz tego świeżo zmielonej kawy i maszyny do robienia popcornu. „Jesteśmy niczym kino!”, wykrzykuje do tych przedstawicieli ogółu, którzy zabłąkali się do środka, by usłyszeć pytanie o to, czy wolą sól, czy też cukier do swojego popcornu. „Tutaj możecie uciec, rozerwać się, użyć swojej wyobraźni. Jest nawet lepiej, bo nie ma Toma Cruise’a!”.

Zajadłą nienawiść Magdy do Toma Cruise’a („Gdyby zaczął skakać po mojej kanapie, tobym go zabiła!”) można porównać jedynie do jej umiłowania sztuki, jak też gorącego pragnienia, by uczynić ją dostępną dla wszystkich. „Pamiętaj, oglądanie nic nie kosztuje” jest jej mantrą, a jej entuzjazm jest tak zaraźliwy, że ludziom nie pozostaje nic innego, tylko pozwolić się mu uwieść. W ciągu kilku tygodni pracy zauważyłam, że stali bywalcy wpadają tu tylko po to, żeby posiedzieć i nacieszyć się sztuką, bez nacisków, żeby coś kupić. Nie jest to miejsce podobne do jakiejkolwiek prywatnej galerii, w której poprzednio pracowałam.

– A poza tym postanowiłam…

Skupiam całą uwagę na Magdzie, a ona milknie, jakby w oczekiwaniu na bezgłośne werble.

– Tak? – Szykuję się na wieści. Nauczyłam się już spodziewać niespodziewanego.

– Czas, żebyśmy zorganizowały wernisaż. Pochwaliły się naszym talentem. Otworzyły szeroko drzwi. – Rozrzuca ramiona. – Postawiły się tej okropnej recesji! – Wydyma wargi z dezaprobatą.

– Och, cóż, świetnie – odpowiadam z entuzjazmem, lekko się krzywiąc. – Doskonały pomysł.

W głębi serca czuję ulgę. Wielkoduszne podejście do sztuki, jakie reprezentuje moja szefowa, może i jest godne pochwały, ale żadne z nas MoMA czy Whitney. Musimy sprzedawać, żeby się utrzymać. Przez te sześć tygodni, odkąd jestem tu zatrudniona, sprzedaż była niemal równa zeru i zaczęłam się trochę martwić o moją posadę.

Dostałam ją tylko dlatego, że Rupert zna Magdę z czasów Studia 54, z lat siedemdziesiątych, kiedy przez chwilę tutaj mieszkał. Kiedy się dowiedział, że potrzebuje kogoś do pomocy, zaproponował moją kandydaturę. Był pewny, że nie przepuszczę szansy pracy w nowojorskiej galerii. „Poza tym jestem winien Magdzie wielką przysługę”, powiedział tajemniczo, nie chcąc zdradzać szczegółów.

Prawdą jest, że się nie dopytywałam. Mówiąc szczerze, wystarczyło mi odkrycie faktu, że Rupert, w swojej granatowej marynarce ze złotymi guzikami i szlacheckim sygnetem, trząsł tyłkiem w tym słynnym klubie.

– Będzie wino, szampan… – ciągnie Magda, a potem marszczy czoło – …może nie szampan, musujące wino. – Dzięki korzystnym ugodom finansowym zawieranym przy rozwodach Magda jest majętną kobietą, ale również oszczędną. – W końcu kto będzie to w stanie odróżnić? – Patrzy na mnie, rozkładając ręce. Ludzie, którzy wydają tysiące dolarów na dzieła sztuki, mam ochotę powiedzieć, ale ona nie przestaje mówić: – I jedzenie, musimy mieć mnóstwo jedzenia – podkreśla, sięgając po bajgla, a po chwili namysłu odkładając go na miejsce. Chociaż tak bardzo zależy jej, żeby wszyscy dookoła jedli, nie przypominam sobie, abym kiedykolwiek widziała, jak cokolwiek przechodzi przez podejrzanie nabrzmiałe usta Magdy.

– Tartinki?

Magda patrzy na mnie podejrzliwie.

– A co to za wynalazek?

– Malutkie kanapeczki z wyszukanymi dodatkami albo ciasteczka z wytrawnym nadzieniem – proponuję. – A może sushi? To proste rozwiązanie…

– Phi! Sushi! – Marszczy nos z niesmakiem. – Nie rozumiem tych zachwytów. Małe kawałki surowej ryby i ryż.

– Kiedyś w Londynie zamówiliśmy przy okazji wystawy sushi i sake, co okazało się wielkim sukcesem – próbuję ją zachęcić. – Usłyszeliśmy kilka komplementów.

– Nie. – Magda stanowczo kręci głową. – Zrobimy klopsiki.

Przez chwilę wydaje mi się, że źle usłyszałam.

– Klopsiki? – powtarzam z niedowierzaniem. Zaproszenie ludzi na otwarcie galerii i podanie im klopsików byłoby ewenementem w środowisku związanym ze sztuką. Próbuję sobie wyobrazić Ruperta, jak zajada klopsiki, podziwiając jednocześnie akwarele z panią Taką-a-Taką.

Jakoś nie potrafię.