Tego autora

DOM PRZY PLAŻY

DROGA PRZY PLAŻY

KRZYŻOWIEC

MIESIĄC MIODOWY

RATOWNIK

NEGOCJATOR

SĘDZIA I KAT

SZYBKI NUMER

OSTRZEŻENIE

BIKINI

REJS

POCZTÓWKOWI ZABÓJCY

(z Lizą Marklund)

TERROR NA MANHATTANIE

KŁAMSTWO DOSKONAŁE

WYCOFAJ SIĘ ALBO ZGINIESZ

NAJGORSZA SPRAWA

ZABIJ MNIE JEŚLI POTRAFISZ

ZOO

DRUGI MIESIĄC MIODOWY

Alex Cross

W SIECI PAJĄKA

KOLEKCJONER

JACK I JILL

FIOŁKI SĄ NIEBIESKIE

CZTERY ŚLEPE MYSZKI

WIELKI ZŁY WILK

NA SZLAKU TERRORU

MARY, MARY

ALEX CROSS

PODWÓJNA GRA

TROPICIEL

PROCES ALEXA CROSSA

GRA W KOTKA I MYSZKĘ

JA, ALEX CROSS

W KRZYŻOWYM OGNIU

ZABIĆ ALEXA CROSSA

CEL: ALEX CROSS

BOŻE NARODZENIE ALEXA CROSSA

Kobiecy Klub Zbrodni

TRZY OBLICZA ZEMSTY

CZWARTY LIPCA

PIĄTY JEŹDZIEC APOKALIPSY

SZÓSTY CEL

SIÓDME NIEBO

ÓSMA SPOWIEDŹ

DZIEWIĄTY WYROK

Private

DETEKTYWI Z PRIVATE

DETEKTYWI Z PRIVATE: IGRZYSKA

www.jamespatterson.com

Tytuł oryginału:

NOW YOU SEE HER

Copyright © James Patterson 2011

All rights reserved

Published by arrangement with Little, Brown and Co. Inc., New York, USA

Polish edition copyright © Wydawnictwo Albatros A. Kuryłowicz 2013

Polish translation copyright © Małgorzata Stefaniuk 2013

Redakcja: Ewa Pawłowska

Ilustracja na okładce: Canada Photos RM/Getty Images/Flash Press Media

Projekt graficzny okładki i serii: Andrzej Kuryłowicz

ISBN 978-83-7885-028-1

Wydawca

WYDAWNICTWO ALBATROS A. KURYŁOWICZ

Hlonda 2a/25, 02-972 Warszawa

www.wydawnictwoalbatros.com

Niniejszy produkt jest objęty ochroną prawa autorskiego. Uzyskany dostęp upoważnia wyłącznie do prywatnego użytku osobę, która wykupiła prawo dostępu. Wydawca informuje, że publiczne udostępnianie osobom trzecim, nieokreślonym adresatom lub w jakikolwiek inny sposób upowszechnianie, kopiowanie oraz przetwarzanie w technikach cyfrowych lub podobnych – jest nielegalne i podlega właściwym sankcjom.

Skład wersji elektronicznej:

Virtualo Sp. z o.o.

Dla Gilroyów, Ledwithów, Murphych,
Tighe’ów – M.L.

Prolog
Kłamstwa i kaseta wideo

1

Rzuciłam taksówkarzowi banknot dwudziestodolarowy i jak przedszkolak, ostatni w kolejce do nocnika, podskakiwałam nerwowo na siedzeniu do chwili, aż taksówka zatrzymała się wreszcie przy Pięćdziesiątej Ósmej Zachodniej naprzeciwko hotelu Hudson. Nie czekając na resztę, wysiadłam i rzuciłam się biegiem przez Ósmą Aleję, tylko o włos unikając zmiażdżenia przez pędzący ulicą autobus.

Nawet nie spojrzałam w stronę mojego iPhone’a, który brzęcząc donośnie, próbował wyskoczyć z kieszeni żakietu. Zresztą, jako że był to środek dnia i miałam do zaplanowania najważniejsze ze wszystkich wieczorne przyjęcie, bardziej bym się dziwiła, gdyby telefon milczał.

Gdy skręcałam za róg, ogłuszył mnie huk, zaskakująco głośny nawet w centrum Manhattanu.

Młot pneumatyczny? Kafar?

Jasne, że nie, pomyślałam, gdy dostrzegłam czarnego dzieciaka, który przykucnął na chodniku i z całych sił walił w pusty kubeł po masie gipsowej.

Na szczęście w grupie gapiów przyglądających się ulicznemu występowi dostrzegłam też faceta, z którym się umówiłam, Aidana Becka.

Bez zbędnych wstępów wzięłam pod rękę tego jasnowłosego, niedbale ubranego przystojnego młodego mężczyznę i pociągnęłam za sobą w stronę szykownego hotelu. Na szczycie podświetlanych neonówkami ruchomych schodów konsjerż, wyglądający jak jeden z radosnych, rozpromienionych członków obsady High School Musical, uśmiechał się do nas zza recepcyjnego kontuaru z marmuru kararyjskiego.

– Dzień dobry. Dzwoniłam przed dwudziestoma minutami – zaczęłam. – Nazywam się pani Smith, a to pan Smith. Potrzebujemy pokoju z dużym podwójnym łóżkiem. Piętro ani widok nie mają znaczenia. Płacę gotówką. I naprawdę bardzo mi się spieszy.

Recepcjonista patrzył z udawaną aprobatą na moją spoconą twarz i seksowny biurowy kostium, rażąco kontrastujący z odzieniem mojego dużo młodszego towarzysza, który miał na sobie spłowiałe dżinsy i zamszową kurtkę.

– W takim razie już państwa prowadzę – oświadczył superszczęśliwy recepcjonista, nie mrugnąwszy nawet okiem.

Gdy godzinę później wychodziłam z Aidanem z hotelu, uderzył we mnie powiew zimnego wiatru. Spojrzałam w górę na stojące w głębi niebieskawe wieże Time Warner Center i na odbijające się od szklanych tafli ścian promienie wiosennego nowojorskiego słońca. Uśmiechnęłam się, bo przypomniało mi się, że moja córka, Emma, nazwała kiedyś te wieże największymi na świecie szklanymi słupkami boiskowymi.

Popatrzyłam na Aidana, zadając sobie pytanie, czy to, co właśnie zrobiliśmy, było w porządku. To chyba bez znaczenia, pomyślałam zaraz, ocierając jednak przy tym kącik oka rękawem mojego wystrzałowego żakietu z kolekcji Burberry. Stało się.

– Byłeś doskonały. Naprawdę – zapewniłam, podając Aidanowi kopertę i cmokając go w policzek.

W odpowiedzi lekko się skłonił i wetknął kopertę z tysiącem dolarów do wewnętrznej kieszeni kurtki.

– Hej, to przecież mój zawód, Nino Bloom – zauważył. Potem odszedł, machając mi ręką na pożegnanie.

– Dla ciebie „pani Smith” – zawołałam za nim, po czym zatrzymałam taksówkę, która miała mnie zawieźć z powrotem do pracy.

2

– W porządku, mamo, możesz już otworzyć oczy.

Zrobiłam to.

Moja córka, Emma, stała przede mną w naszym przytulnym apartamencie Turtle Bay wystrojona w elegancką sukienkę, specjalną kreację na jej szesnaste urodziny. Powiodłam wzrokiem po świetlistej cerze i spływających na odsłonięte ramiona hebanowych włosach i po raz drugi tego dnia się rozpłakałam, czując, że moje serce roztapia się jak masło.

Jak to możliwe, że to ja urodziłam to magiczne, eteryczne stworzenie? Emma wyglądała absolutnie oszałamiająco.

– Zupełnie nieźle – mruknęłam, ocierając łzy.

Oczywiście chodziło nie tylko o to, że Emma jest piękna.

Chodziło też o to, że byłam z niej bardzo dumna. Kiedy miała osiem lat, dla żartu namówiłam ją, żeby spróbowała zdać egzaminy do Brearley, najbardziej prestiżowej szkoły dla dziewcząt na Manhattanie. A ona nie tylko się dostała, lecz także otrzymała prawie pełne stypendium.

Na początku trudno jej było się dostosować. Jednak dzięki wrodzonemu urokowi, inteligencji i silnej woli szybko się zaaklimatyzowała i teraz należała do grona najpopularniejszych, najbardziej lubianych dzieciaków w szkole.

Zresztą nie ja jedna byłam tego zdania. Na przyjęciu urodzinowym koleżanki z klasy Em tak oczarowała matkę którejś z dziewcząt swoją miłością do historii sztuki, że ta bogata bywalczyni salonów oraz członkini zarządu MoMA¹ uparła się, że pociągnie za kilka sznurków, żeby tylko Em dostała się na Uniwersytet Browna. Oczywiście moja córka nie potrzebowała takiej pomocy.

A teraz, aby opłacić dzisiejsze przyjęcie na sto dwadzieścia osób w klubie Blue Note w Village, zamierzałam zaciągnąć pożyczkę pod zastaw naszego dwupokojowego mieszkania. Wcale się jednak tym nie przejmowałam. Jako młoda samotna matka praktycznie dorastałam przy Em. Kochałam ją całym sercem i pragnęłam, by ten wieczór należał wyłącznie do niej.

– Mamo – odezwała się, podchodząc i potrząsając moim ramieniem. – Podnieś prawą rękę i przysięgnij, że ostatni raz zamieniasz się w kałużę łez. Zgodziłam się na to przyjęcie tylko dlatego, że przyrzekłaś, że będziesz Niną Bloom, très chic, ultrawystrzałową, super cool mamą. Więc weź się w końcu w garść.

Uniosłam prawą dłoń.

– Przysięgam, że będę très chic, ultrawystrzałową, super cool mamą – powtórzyłam.

– Ekstra – ucieszyła się Em i wycisnęła czułego całusa na moim policzku. I nim mnie puściła, szepnęła mi do ucha:

– A tak przy okazji, kocham cię, mamo.

– Tak przy okazji, mam dla ciebie jeszcze jedną niespodziankę – powiedziałam i podeszłam do szafki ze sprzętem grającym, żeby włączyć telewizor i ważący dziesięć ton odtwarzacz wideo, który po powrocie z pracy wytargałam ze schowka na rupiecie.

Podałam Emmie zakurzoną czarną kasetę wideo.

DLA EMMY, OD TATY – brzmiał napis na naklejce.

– Co? – zdumiała się Emma, a jej oczy zrobiły się nagle tak wielkie jak spodki. – Ale przecież mówiłaś, że wszystko spłonęło w pożarze, kiedy miałam trzy lata. Wszystkie taśmy, zdjęcia.

– Twój tata kazał zdeponować tę kasetę w sejfie bankowym zaraz po tym, gdy ostatni raz trafił do szpitala – wyjaśniłam.

– Wiem, że bardzo chciałaś się dowiedzieć, kim był. Wiele razy pragnęłam pokazać ci tę taśmę, ale Kevin prosił, żeby przekazać ci ją w twoje szesnaste urodziny. Postanowiłam uszanować jego wolę.

Ruszyłam do drzwi.

– Nie, mamo. Dokąd idziesz? Musisz zostać i obejrzeć ją razem ze mną.

Pokręciłam głową i podając Em pilota, poklepałam ją po policzku.

– To sprawa między tobą i twoim ojcem – rzekłam.

– „Hej, Em, to ja, twój tata – mówił niski, ciepły głos o irlandzkim akcencie, kiedy opuszczałam pokój. – Jeśli oglądasz to nagranie, znaczy, że jesteś już dużą dziewczynką. Wszystkiego najlepszego z okazji szesnastych urodzin, Emmo”.

Zamykając drzwi, odwróciłam się. Aidan Beck, aktor, którego wynajęłam i sfilmowałam kamerą starego typu w hotelu Hudson tego popołudnia, uśmiechał się z ekranu.

– „Chciałbym opowiedzieć ci co nieco o sobie i moim życiu – mówił z irlandzkim zaśpiewem. – Ale przede wszystkim chcę, abyś wiedziała, że cię kocham”.

3

Przeszłam korytarzem do obszernego schowka, inaczej znanego jako moje manhattańskie biuro, i przepuściłam przez niszczarkę scenariusz, który napisałam, żeby oszukać córkę. Przesunęłam palcami przez paski pociętego papieru i westchnęłam, bo usłyszałam, że Emma płacze.

Nic dziwnego. Beck doskonale odegrał swoją rolę. Zwłaszcza akcent mu się udał. Spotkałam tego młodego aktora i wynajęłam przed biurami SAG² tydzień temu.

Gdy tak tam siedziałam, wsłuchując się, jak Emma pochlipuje w sąsiednim pokoju, część mnie wiedziała, że postąpiłam okrutnie. Czasami ciężko być „słodką mamuśką” generacji X.

Ale to bez znaczenia. Emma będzie miała dobre życie. Normalne życie. Bez względu na wszystko.

Oszustwo było wymyślne, wiem, ale gdy tydzień wcześniej zobaczyłam, że córka na naszym domowym komputerze próbuje wygooglować informacje o Kevinie Bloomie, postanowiłam, że muszę coś z tym zrobić.

Kevin Bloom był rzekomym ojcem, kochającym i oddanym, który zmarł na raka, gdy Emma miała dwa lata. Powiedziałam Emmie, że Kevin pochodził z Irlandii, pracował jako taksówkarz, ale był też obiecującym dramatopisarzem. I że go poznałam, gdy przeprowadziłam się do Nowego Jorku. Nie miał krewnych, a wszystkie ślady po nim zginęły w pożarze, jaki wybuchł w rok po jego śmierci.

Oczywiście żaden Kevin Bloom nie istniał, choć wiele razy żałowałam, że tak nie było. Przydałby mi się romantyczny irlandzki dramaturg w moim zwariowanym życiu.

Nie istniała też Nina Bloom.

Ją również wymyśliłam.

Miałam swoje powody. Bardzo istotne powody.

To, czego nie mogłam Emmie powiedzieć, to że prawie dwie dekady wcześniej i jakieś tysiąc mil na południe stąd wpakowałam się w kłopoty. Te najgorsze z możliwych. Z rodzaju tych, przez które już zawsze potem człowiek dba o to, aby numer jego telefonu pozostawał zastrzeżony, i nigdy, ale to nigdy nie zatrzymuje się, aby się obejrzeć przez ramię.

Wszystko zaczęło się podczas wiosennej przerwy semestralnej. Można by powiedzieć, że wiosną tysiąc dziewięćset dziewięćdziesiątego drugiego roku w Key West na Florydzie pewna głupiutka dziewczyna zupełnie oszalała.

I to się nie zmieniło.

Tą głupiutką dziewczyną byłam ja.

Na imię miałam Jeanine.

Część pierwsza
Ostatni zachód słońca

Rozdział 2

12 marca 1992

Impreza do upadłego!

Zawsze kiedy wracam pamięcią do tego, co się wydarzyło, najpierw na myśl przychodzi mi to powiedzonko, ten głupi slogan z początków lat osiemdziesiątych.

Zresztą to właśnie usłyszeliśmy jako pierwsze, gdy dotarliśmy do Key West, gdzie mieliśmy spędzić naszą ostatnią wiosenną przerwę semestralną. Kiedy meldowaliśmy się w hotelu, bardzo owłosiony i jeszcze bardziej pijany facet w średnim wieku, w okularach pływackich na oczach i w pomarańczowych kąpielówkach Speedo, kompletnie mokry, przebiegł przez hol, wrzeszcząc: „Imprezujemy do upadłego!”.

Od tej przypadkowej, niesamowicie komicznej sceny aż do końca ferii owo powiedzonko było naszą mantrą, naszą przechwałką, wyzwaniem, którym prowokowaliśmy jedno drugiego. W pewnym momencie mój chłopak zaproponował nawet, byśmy sobie wszyscy zrobili tatuaże z napisem „Impreza do upadłego!”.

Bo myśleliśmy, że to zabawne.

A okazało się prorocze.

Tak się właśnie stało.

Najpierw imprezowaliśmy.

Potem ktoś padł.

To był ostatni dzień, ostatnie popołudnie, i jak we wszystkie poprzednie, skacowani, ale weseli, pod osłoną parasoli w jednym z nadbrzeżnych hotelowych barów leniwie kończyliśmy hamburgery.

Goła noga mojego chłopaka, Alexa, krzyżowała się pod stołem z moją nogą, a jego palce gmerały przy zapięciu stanika mojego żółtego kostiumu kąpielowego. Z zewnętrznych głośników miękkim strumieniem sączyła się klasyczna piosenka Carsów, Touch and Go, my zaś przyglądaliśmy się podstarzałemu motocykliście w czarnej skórzanej kamizelce i z siwymi włosami związanymi w warkocz, który bawił się ze swoim psem w aportowanie na wyblakłym od słońca placyku przed barem. Śmialiśmy się za każdym razem, gdy collie w czerwonej bandanie na szyi, lądując podbrzuszem w płytkiej niebieskiej wodzie, chwytał w zęby mokrą piłeczkę tenisową.

W pewnym momencie, gdy psina, dysząc ciężko, wypłynęła na brzeg, od wody powiała silniejsza bryza i potrząsnęła wiszącymi nad barem kieliszkami. Rozdzwoniły się niczym dzwonki wietrzne. Słysząc tę niespodziewaną muzykę, westchnęłam i poczułam, że ogarnia mnie błogość. Przez chwilkę wszystko – chłód panujący pod parasolem z logo Jägermeister, gorący biały piach na plaży, niebieskozielona woda w zatoce – stało się ostrzejsze, jaskrawsze, wyrazistsze.

Kiedy Alex wsunął swoją dłoń w moją, przypomniałam sobie pierwszy rok na uczelni i to, jak się w sobie zakochaliśmy.

Pierwsze nerwowe spojrzenia rzucane przez długość przepastnej sali, w której odbywały się zajęcia z geologii. Pierwszy raz, gdy niepewnie zaprosił mnie na randkę. Pierwszy pocałunek.

Uścisnęłam dłoń Alexa, myśląc o tym, że mieliśmy kupę szczęścia, że się spotkaliśmy. Że bardzo nam ze sobą dobrze i że nasza przyszłość rysuje się w jasnych barwach.

I wtedy to się wydarzyło.

Początek końca mojego życia.

Żylasta kelnerka, Maggie, Australijka, wycierając stolik, uśmiechnęła się i wysoko uniosła brwi, po czym od niechcenia zadała pytanie, które potem okazało się tym najważniejszym.

– Podać wam coś jeszcze, kolorowe ptaszki? – powiedziała to z tym swoim straszliwym australijskim akcentem.

Alex, który wyciągnął się na leżaku tak bardzo odchylonym do tyłu, że praktycznie leżał na ziemi, nagle się wyprostował, a na jego usta wypłynął szeroki, zaskakująco zaraźliwy uśmiech. Alex był średniego wzrostu, szczupły, ciemny, niemal delikatny, nikt zatem by się nie domyślił, że grał jako kopacz w uniwersyteckiej drużynie futbolowej, Gatorach z Florydy.

Ja również usiadłam prosto, gdyż się zorientowałam, że jego uśmiech to ten sam wyzywający uśmieszek, jaki zawsze miał na twarzy, gdy wychodził na boisko, żeby na oczach siedemdziesięciu tysięcy widzów wykopać piłkę aż na pięćdziesiąty jard.

Albo gdy planował wciągnąć nas w bójkę w jakimś barze.

Nasze wakacje wyglądały dokładnie tak, jak obiecywał nagłówek broszury – „Pięć dni, cztery noce w Key West!”. Zero szkoły. Zero zasad. Nic, tylko ja i moi przyjaciele, plaża, zimne piwo, mleczko do opalania Coppertone, głośna muza i jeszcze głośniejsze wybuchy śmiechu. I nawet udało nam się pozostać w jednym kawałku przez te cztery dni nieustającej balangi.

Uhu. Co teraz? – zastanawiałam się w duchu.

Alex popatrzył z wolna po każdym z nas i dopiero wtedy wyłożył karty na stół.

– Skoro to nasz ostatni dzień, może ktoś ma ochotę na deser? – zapytał. – Myślałem o galaretce. Takiej, o której Bill Cosby nigdy by nie wspomniał. Podawanej w kieliszkach do wódki.

Piosenka Carsów przeszła w zwariowaną gitarową solówkę, a na twarzy mojej najlepszej przyjaciółki, Maureen, pojawił się wyraz wzmożonego zainteresowania. Moja piękna współlokatorka i równorzędna ze mną kapitan kobiecej uniwersyteckiej drużyny softballu, wyraźnie miała ochotę przyłączyć się do zabawy. Podobnie jej chłopak, Duży Mike, sądząc po tym, jak z entuzjazmem kiwał głową. Nawet nasza sumienna, zazwyczaj do wszystkiego nastawiona pesymistycznie, spieczona na raka koleżanka Cathy podniosła wzrok znad gazety, zaciekawiona propozycją.

– Jeanine? – rzucił w moją stronę Alex, a reszta spojrzała na mnie z powagą.

Decyzja należała do mnie.

Zasznurowałam usta na znak zastanowienia, spoglądając zarazem na swoje opalone palce u stóp i zapiaszczoną posadzkę baru pod nimi.

Potem i ja łobuzersko się uśmiechnęłam i przewróciłam oczami.

– Uch… definitywnie tak! – wykrzyknęłam.

Ludzie w barze obejrzeli się na nas, gdy moi przyjaciele zaczęli głośno wiwatować, przybijać sobie piątki i bębnić pięściami w zapiaszczony blat stołu.

– Gul, gul, gul! – podśpiewywali Mike i Alex, podczas gdy nasza kelnerka odeszła przygotować drinki.

Jako studentka filologii angielskiej i uczelniana sportsmenka, doskonale zdawałam sobie sprawę, że wódka w połączeniu z żelatyną to wysoce ryzykowna popołudniowa przekąska. Z drugiej strony miałam wymówkę. Nawet cztery.

Byłam studentką. Znajdowałam się w Key West. No i poza tym, że wiosenna przerwa roku dziewięćdziesiątego drugiego szybko zbliżała się ku końcowi, to zaledwie trzy dni wcześniej obchodziłam swoje dwudzieste pierwsze urodziny.

Mimo to, gdy tak siedziałam, uśmiechając się i spoglądając przez wypełniony szczęśliwymi ludźmi zatłoczony bar na niekończący się błękit zatoki, naszły mnie nagłe wątpliwości, jakiś lekki niepokój, że może przeciągam strunę.

Uczucie znikło, gdy Maggie wróciła z drinkami.

Potem zrobiliśmy to co zawsze. Unieśliśmy papierowe kubki, stuknęliśmy się nimi i na całe gardło wrzasnęliśmy: „Impreza do upadłego!”.

Rozdział 2

Widziałam kiedyś film o tsunami na Oceanie Indyjskim w dwa tysiące czwartym roku. Nakręcono go w jakimś przybrzeżnym kurorcie na Sri Lance i było na nim widać, że podczas gdy morze dziwnie się cofało, grupa zaciekawionych turystów wyszła na plażę sprawdzić, co się dzieje.

Kiedy człowiek przygląda się takiej scenie, wiedząc zarazem, że fala za chwilę wróci i porwie gapiów, najbardziej irytuje go całkowita ignorancja tych ludzi, to, że myślą, iż są bezpieczni, zamiast w pełni doświadczać ostatnich chwil życia.

Odczuwam podobną mdlącą irytację, zawsze gdy sobie przypominam, co się wydarzyło potem.

Sądziłam, że nic mi nie grozi.

Ale nie mogłam się bardziej mylić.

Kilka godzin później drinki z galaretką zebrały swoje żniwo.

O wpół do ósmej wieczorem moi przyjaciele i ja tłoczyliśmy się jak sardynki w puszce na zapchanym placu Mallory, oczekując na słynne świętowanie zachodu słońca w strugach alkoholu. Złote promienie, nadal jeszcze napływające z nieba, pieściły ciepłem nasze ramiona, a zimne piwo tryskało na wszystkie strony, zalewając nam stopy, których podeszwy kleiły się do klapek. Cathy i Maureen stały po mojej prawej stronie. Alex i jego kumpel z drużyny Gatorów, zawodnik obrony, Mike, po lewej. Obejmowaliśmy się i śpiewaliśmy Could You Be Loved z zapałem samego Boba Marleya.

Stałam przed kapelą reggae w słomkowym kapeluszu ze zwisającym rondem, w górze od kostiumu i szortach i tańczyłam jak oszalała. Byłam pijana w sztok i stykając się głową z głowami moich przyjaciół, histerycznie się śmiałam. Wróciło uczucie z baru przy plaży, tyle że wzmocnione odurzeniem alkoholowym. Byłam młoda, ładna, wolna i przytulałam się do ludzi, których kochałam i którzy kochali mnie. Przez ulotną chwilę czułam się naprawdę ekstatycznie szczęśliwa, szczęśliwa, że żyję.

Ale trwało to tylko ułamek sekundy.

Potem zniknęło.

Kiedy się ocknęłam, budzik w tanim pokoju hotelowym pokazywał drugą dwadzieścia trzy nad ranem. Odwróciłam się na bok i pierwszą rzeczą, jaka zwróciła moją uwagę w tym ciasnym, ciemnym pomieszczeniu, był fakt, że Alexa nie ma przy mnie w łóżku. Szybko przywołałam ostatnie wspomnienia. Pamiętałam klub, do którego poszliśmy po zachodzie słońca, głośne techno, Alexa w znalezionym gdzieś słomkowym kowbojskim kapeluszu, tańczącego blisko mnie w takt Vogue Madonny.

I to wszystko. Następne godziny, to, jak w końcu dotarłam do hotelu, stanowiły nieprzeniknioną, wywołaną alkoholem mgłę, całkowitą tajemnicę.

Wpatrywałam się w poduszkę Alexa, czując formującą się w brzuchu kulę strachu, palącą jak wódka, której tyle wypiłam.

Chyba nic mu się nie stało? – pomyślałam w otępieniu. Może gdzieś urwał mu się film? O Boże, a może stało się coś gorszego?

Leżałam w ciemności i oddychając nerwowo, zastanawiałam się w zamroczeniu, co powinnam zrobić. I wtedy usłyszałam jakiś odgłos.

To był chichot i dobiegał z łazienki za mną, z prawej strony. Podciągnęłam się w górę i podpierając się łokciem, wykręciłam głowę, żeby spojrzeć w szparę między framugą a lekko uchylonymi drzwiami łazienki.

W blasku dziwnie przyćmionego światła zobaczyłam opartego o umywalkę Alexa. Potem znów usłyszałam śmiech i przed Alexem stanęła Maureen, moja najlepsza przyjaciółka. W ręku trzymała świecę.

Początkowo, kiedy Maureen odstawiła świecę i zaczęła całować Alexa, naprawdę myślałam, że nadal śpię i śni mi się koszmar. Potem usłyszałam jęk Maureen. Wtedy sobie uzmysłowiłam, że jestem jak najbardziej przytomna, a zgroza tego, co widziałam, uderzyła we mnie z mocą walącej w Ziemię asteroidy. To było najgorsze, czego się mogłam spodziewać. Czego każdy mógłby się spodziewać.

Mój chłopak i moja najlepsza przyjaciółka razem.

Przelały się przeze mnie szarpiące fale gniewu, strachu i odrazy. Czemu mieliby tego nie robić? Przed moimi szeroko otwartymi oczyma odgrywała się scena odwiecznej, prymitywnej zdrady.

Usłyszałam, że Maureen znowu jęczy, i zobaczyłam, że Alex zaczął ściągać z niej bluzkę.

Potem zniknęli z widoku, gdyż drzwi łazienki zamknęły się cicho z miękkim kliknięciem.

Mrugałam, patrząc na te drzwi, i na myśl przyszedł mi cytat z T.S. Eliota z ostatnich zajęć poezji współczesnej.

I tak się właśnie kończy świat

Nie hukiem, ale skomleniem³.

Albo jękiem, pomyślałam i odwróciłam się, żeby znów spojrzeć na cyferblat budzika. Druga dwadzieścia sześć.

Gdyby mój studiujący medycynę chłopak nie był aktualnie zajęty, mógłby to odnotować.

Czas zgonu jego dziewczyny.

Usiadłam w łóżku, ale nie zaczęłam krzyczeć. Nie rozejrzałam się za czymś ciężkim i nie otworzyłam kopniakiem drzwi, wymachując nad głową narzędziem zbrodni.

Patrząc wstecz, dokładnie tak powinnam była postąpić.

Zamiast tego postanowiłam im nie przeszkadzać. Po prostu wstałam.

Bosa, złapałam kurtkę i wybiegłam z pokoju, a potem z hotelu przez drzwi frontowe, które, tak jak te od łazienki, również zamknęły się za mną z cichym, miękkim kliknięciem.

Rozdział 3

Kiedy byłam już na zewnątrz, z dala od pustego lobby hotelowego, zaczęłam biec. Po minucie przyspieszyłam i pędząc środkiem mrocznej ulicy, dyszałam głośno i sapałam. Pociłam się jak maratończyk albo jak bohaterka filmu katastroficznego, która ucieka przed mającym zaraz nastąpić wybuchem bomby atomowej.

Biegłam naprawdę szybko. Maureen była wysoką, jasnowłosą, długonogą miotaczką. Cathy – niską, silną łapaczką, a ja szczupłą, drobną i szybką łączniczką. Tą, która jak błyskawica obiega wszystkie bazy, zdobywając zwycięskie punkty dla drużyny.

I w tej chwili wykorzystywałam całą energię moich mięśni, aby jak najszybciej oddalić się od tego, co widziałam.

I nie chodziło tylko o to, że właśnie nastąpił koniec mojego związku z chłopakiem i przyjaciółką.

Można by rzec, że był to przypadek przysłowiowej kropli przepełniającej czarę.

Mój ojciec, policjant z Marylandu, zginął na służbie, gdy miałam jedenaście lat. Oczywiście wszyscy ojcowie są wspaniali, ale mój należał do naprawdę wyjątkowych osób. Był ciepły, życzliwy, miał zasady i potrafił słuchać. Dlatego wszyscy, którzy go znali – koledzy z pracy, sąsiedzi, listonosz, a nawet zupełnie obcy ludzie – zwracali się do niego po pocieszenie i radę.

Z tego powodu jego niespodziewana śmierć była naprawdę miażdżącym ciosem. W mojej matce coś się wtedy załamało. Coś fundamentalnego. Dotąd całkowicie oddana religii, abstynentka, teraz zaczęła pić. Utyła czterdzieści kilo i przestała o siebie dbać. Apogeum nastąpiło wiosną, gdy dostałam się na uczelnię – matka za pomocą węża ogrodowego popełniła samobójstwo w starym fordzie F-150 ojca.

Maureen i Alex wspierali mnie w trakcie przygotowań do jej pogrzebu. Ponieważ nie miałam braci, sióstr ani bliższych krewnych, byli dla mnie kimś więcej niż tylko przyjaciółmi. Byli jedyną rodziną, jaka mi została.

Wycieczkę do Key West wymyśliła Maureen. Wiedziała, że zbliża się rocznica śmierci mojej mamy, i chciała mnie jakoś rozweselić.

To wszystko mnie przerosło. Ból zdrady, której właśnie byłam świadkiem, znów się odezwał. Zaczęłam płakać, ale nie przestałam biec. Łzy mieszały się z potem spływającym po mojej twarzy na czarny asfalt i wierzch bosych stóp.

Po dobiegnięciu do plaży opadłam na kolana. Nikogo wokół mnie nie było, tylko ciemne wody oceanu i rozświetlone gwiazdami niebo. Zapatrzona w mroczne odmęty, przypomniałam sobie, że gdy miałam dziewięć lat i byliśmy w Ocean City, mało brakowało, a bym się utopiła podczas kąpieli. Dostałam się w wir, ale tata mnie uratował.

Oddychałam nocnym powietrzem, wdychając je i wydychając, i wsłuchiwałam się w szum uderzających o brzeg fal. I czułam się tak samotna i zrozpaczona jak jeszcze nigdy w życiu.

Nie miałam już nikogo, kto mógłby mnie uratować.

Jakieś dwadzieścia stóp dalej, na prawo, dostrzegłam duży, wyglądający jak boja marmurowy znak.

Widniał na nim napis:

NAJBARDZIEJ WYSUNIĘTY NA POŁUDNIE PUNKT LĄDOWY USA. KUBA – 90 MIL.

Stałam tam z rozszarpaną duszą, zamierzając przepłynąć te dziewięćdziesiąt mil, lecz nagle, wetknąwszy dłoń do kieszeni, odkryłam w niej coś fascynującego.

Miałam przy sobie kluczyki do samochodu Alexa.

Kluczyki do jego chevy camaro Z28, którym przywiózł nas tutaj z Uniwersytetu Florydy w Gainesville. Zdobył to swoje „dzieciątko”, jak nazywał swój wóz, zalewając się potem przez cztery kolejne przerwy wakacyjne w firmie ogrodniczej ojca. Ja pociłam się cztery lata, żeby pomóc temu tępawemu atlecie przebrnąć przez studium medyczne, tak więc nagły pomysł, aby zrobić sobie przejażdżkę jego lśniącym czerwonym autkiem, zamiast rzucać się do wody, wydał mi się wyjątkowo logiczny. A nawet, z uwagi na moje złamane serce, genialny.

Pobiegłam z powrotem do hotelu (nawet szybciej, niż biegłam na plażę) i tam najpierw wyrzuciłam przez okno jedną z toreb tej dziwki, a następnie wcisnęłam pedał gazu camaro z taką siłą, jakbym startowała w wyścigach Indy 500 z pole position.

Potem zrobiłam to, co zrobiłaby każda szanująca się, bliska samobójstwa, niedawno osierocona, właśnie zdradzona dwudziestojednoletnia dziewczyna.

Wyjechałam z parkingu wozem mojego chłopaka z piskiem i dymieniem opon.

Rozdział 4

Po kilku ostrych zakrętach wyjechałam na prostą drogę ciągnącą się wzdłuż plaży. Jechałam jak należy, czyli jakbym prowadziła kradziony samochód. Nie oszczędzałam camaro. Gnałam na złamanie karku, o mało nie gubiąc silnika, a ten wył jak szalony, demonicznie, co brzmiało niczym przygrywka do jakiegoś heavymetalowego kawałka.

Crazy Train, pomyślałam, wbijając plecy w oparcie siedzenia. A może Highway to Hell?

Zaparkowane przy plaży samochody, które mijałam, robiły szy, szy, szy, jak na wyścigach NASCAR.

Postanowiłam ustalić, co w tej chwili chciałabym zniszczyć bardziej: dumę i radość Alexa czy siebie. Pomysł, żeby zakończyć moje pozbawione sensu, nieszczęśliwe życie, wydawał mi się ogromnie kuszący. Z miejsca, w którym siedziałam, niezapięta pasami, życie jawiło mi się jako jedno wielkie cierpienie. Zupełnie serio rozważałam jego zakończenie w sposób spektakularny i krwawy.

Prędkościomierz Z28 dobijał do trzech cyfr, a jego tył zaczął się podnosić jak samolot podczas startu, gdy kątem oka po mojej prawej stronie, na pogrążonej w mrokach plaży, dostrzegłam jakiś ruch.

Zmrużyłam oczy i wlepiłam je w przednią szybę. Zobaczyłam cień. Po poboczu biegło coś małego. Królik?

Nie, stwierdziłam, szybko zbliżając się do obiektu. To pies, owczarek z czerwoną bandaną na szyi. Rozpoznałam psisko z baru w tej samej chwili, gdy zwierzę, niczym naprowadzony pocisk, zmieniło kierunek i biegiem rzuciło się na drogę.

Wprost pod koła samochodu.

Natychmiast, instynktownie, żeby uniknąć zderzenia, wbiłam stopę w hamulec i przekręciłam kierownicę w prawo. Tyłem auta zarzuciło w lewo z taką łatwością, jakby znajdowało się na lodzie. Do wnętrza wdarł się głośny pisk ścieranej gumy. Spróbowałam wyprostować camaro, ale musiałam zbyt mocno przekręcić kierownicę, bo auto nagle z całym pędem wpadło w poślizg i wyjąc oponami, zaczęło się okręcać w kierunku przeciwnym do kierunku wskazówek zegara.

Cholera!

Zupełnie utraciłam kontrolę nad kierownicą. Głowa poleciała mi w tył, na zagłówek. Uderzyła w niego ciężko i bezradnie, jak na karuzeli w parku rozrywki. Wstrzymałam oddech, gdyż prawy bok auta zaczął się kołysać i wydawało się, że camaro zaraz się przewróci. Ale zamiast tego wykonało tylko obrót o sto osiemdziesiąt stopni i obracało się dalej. I dopiero gdy zrobiło pełne koło, ujrzałam to, co majaczyło przed maską.

Wrzasnęłam.

Przyszpilony światłami reflektorów, jakby wyczarowany z kapelusza magika, na drodze stał właściciel psa, motocyklista z baru, ten z siwymi związanymi w kucyk włosami.

Ostatnią rzeczą, jaką pamiętam, było to, że starałam się hamować pulsacyjnie, a krawędź szybko się obracającej kierownicy przesuwała się boleśnie po wnętrzu moich dłoni.

Gdy rozkołysany przód camaro walnął w mężczyznę z wywołującym mdłości, rozszarpującym serce głuchym łoskotem, zamknęłam oczy.

Potem rozległ się krótki chrzęst maski zgniatanej ciężarem ciała i przeciągły pisk, gdy mężczyzna osuwał się po pochyłości przedniej szyby.

A później zaległa cisza. Straszliwa, ogłuszająca cisza.

Rozdział 5

Zmusiłam się, żeby otworzyć oczy.

Rozedrgane camaro zatrzymało się pięćdziesiąt stóp dalej.

Wgapiona w pustą jezdnię przede mną, nadal wciskałam stopę w pedał hamulca i kurczowo zaciskałam dłonie na kierownicy. Jedynym odgłosem był mój spanikowany oddech. Pot zdawał się jednocześnie wydostawać ze wszystkich obszarów ciała; spływał po rękach, pod kolanami, nawet z uszu.

Silnik camaro, które stało na jałowym biegu, głośno turkotał, niczym dzikie i zdyszane zwierzę. Przypuszczałam, że okaże się, iż przednia szyba pękła, ale nie było na niej nawet rysy. Podobnie na masce. Poza cienką warstwą gumy startej z opon i z nakładki na pedale hamulca wydawało się, że auto jest w nienaruszonym stanie.

Jakby się nic nie wydarzyło.

Jakby.

Nie chciałam patrzeć w lusterko wsteczne. Wpatrywałam się więc w Alberta, widniejące na odświeżaczu powietrza głupie, szczerzące zęby, pomarańczowe logo Gatorów z Uniwersytetu Florydy, uczelni Alexa. Ale Albert nie podsuwał żadnych pomysłów. Zatem, jak zamierzający zejść pod wodę nurek, zaczerpnęłam głęboko powietrza i wreszcie spojrzałam.

Motocyklista leżał na środku prawego pasa za mną. Twarzą do asfaltu, tuż obok śladów po ostrym hamowaniu. Gruby warkocz z siwych włosów rozplątał się do połowy, ramiona były rozpostarte na całą szerokość jak u Chrystusa na krzyżu. Wokół, niczym strącone kręgle, walały się drogowe stożki i podpory z miejsca prowadzonych na poboczu robót. Mężczyzna się nie ruszał.

Kiedy zauważyłam ciemną atramentową plamę w siwych pasmach i na jezdni obok głowy, zaczęły mi drżeć jednocześnie różne części ciała: kolana, ręce, usta. Wypuściłam przepełniony kwaśnym odorem rumu oddech i zakryłam twarz roztrzęsionymi dłońmi. Moje rozdygotane, skurczone palce wczepiały się w czaszkę jak palce alpinisty, desperacko szukające występu skały do uchwycenia.

– Co ja zrobiłam? – zapytałam samą siebie między nabieranymi histerycznie haustami powietrza.

Zabiłam człowieka, przemknęła mi trzeźwa i twarda myśl w odpowiedzi.

Nie chcąc przejechać psa, właśnie zabiłaś jego właściciela.

Przez przednią szybę spojrzałam na drogę. Ginęła z widoku za zalanym blaskiem księżyca zakrętem, piękna, zjawiskowa, przyzywająca jak brukowana żółta droga z Czarnoksiężnika z krainy Oz.

I to wtedy chłodny, racjonalny, bardzo trzeźwo brzmiący głos w mojej głowie wypowiedział trzy słowa, słowa spoza kadru, słowa z reklamy.

Po prostu odjedź.

To nie była twoja wina, kontynuował wewnętrzny głos. Próbowałaś nie wpaść na psa. Nie mogłaś nic zrobić. Zresztą nikt cię nie widział. Zdejmij nogę z hamulca i wciśnij pedał gazu. Nie oglądaj się za siebie. Nie bądź głupia. Po prostu odjedź.

To prawda, że nikt nie widział wypadku, pomyślałam, z trudem przełykając ślinę. Znajdowałam się na pustej drodze w pobliżu lotniska i po prawej miałam bezludną plażę, po lewej zaś, kilkaset jardów dalej, jedyny budynek w okolicy – jakąś prawdopodobnie opuszczoną fabrykę.

Jedynym świadkiem zdarzenia była milcząca armada żółtych autobusów szkolnych zaparkowanych po drugiej stronie jezdni za ogrodzeniem z drutu. Ich martwe, przypominające oczy reflektory wydawały się we mnie wpatrywać, jakby autobusy się zastanawiały, jaki będzie mój następny krok.

Rozejrzałam się dokoła, szukając psa motocyklisty. Zniknął.

A potem było tak, jakbym wróciła do rzeczywistości. Wewnętrzny, podsuwający nierealne myśli głos umilkł i wraz z tym czar prysł. Znowu mogłam się skupić.

Przesunęłam dźwignię biegów na „parkowanie” i zgasiłam silnik.

Musiałam pomóc temu biednemu człowiekowi. Musiałam zrobić to, co zrobiłby mój ojciec. Spróbować udzielić pierwszej pomocy, zatrzymać krwawienie, znaleźć telefon.

Ucieczka? – myślałam z odrazą, gmerając przy zamku przy drzwiach. Jak mogłam coś podobnego choćby rozważać? Jestem dobrym człowiekiem. Pracowałam jako ratowniczka medyczna, byłam wolontariuszką w szpitalu. Dobra córeczka, mawiał ojciec, gdy pomagałam mu zdjąć jego wyglansowane na błysk policyjne półbuty.

Właśnie wysiadałam z samochodu, gdy w oddali, za rannym mężczyzną, dostrzegłam światła zbliżającego się pojazdu. Nim zdążyłam wziąć oddech, niespodziewany i oszałamiający błysk oślepiającego koloru przyćmił blask reflektorów.

Sparaliżowana i zahipnotyzowana patrzyłam, jak nagle noc rozbłyska fajerwerkami płomieni policyjnych świateł, oślepiających baniek krwistej czerwieni i ostrej szafirowej niebieskości.

Rozdział 6

Błyskający światłami policyjny wóz patrolowy zatrzymał się cicho w poprzek ulicy między mną a rozciągniętym na drodze motocyklistą. Kiedy metaliczny skrzek auta i świergotanie policyjnego radia dotarły do moich uszu, zwiesiłam nisko głowę, jak skazaniec oczekujący na uderzenie siekiery.

Ale ją podniosłam, gdy usłyszałam zgrzyt otwieranych drzwi i chrzęst ciężkich kroków na jezdni. Nie mogłam zobaczyć twarzy funkcjonariusza, podświetlonej od tyłu oślepiającymi błyskami policyjnego koguta na dachu. Jedyne, co widziałam, to ciemny zarys potężnej, krępej sylwetki na tle szalonych błysków.

– Proszę zostać na miejscu i podnieść ręce, tak żebym je widział! – rozkazał gliniarz głosem Boga.

Natychmiast wykonałam polecenie.

Ponad pokrywą bagażnika wozu patrolowego przyglądałam się, jak policjant szybko podchodzi do rannego i przykuca obok niego. Ale już po chwili stał przy mnie.

Z zaskoczeniem stwierdziłam, że z krótkimi ciemnymi włosami i niebieskimi oczyma w pociągłej twarzy jest cholernie przystojny. Miał sześć stóp i dwa-trzy cale wzrostu, niewiele więcej niż trzydziestkę i był potężnie zbudowany. I z jakiegoś powodu ta jego banalna amerykańska uroda jeszcze bardziej pogarszała sytuację. Zaostrzała moje poczucie winy i rozpacz.

– Nie żyje – oznajmił policjant.

Coś we mnie pękło.

– O nie – wyszeptałam głosem szaleńca i spuściłam głowę. – Błagam, Boże, nie. Przepraszam, przepraszam, przepraszam.

Zasłoniłam twarz dłońmi, a policjant z plakatów rekrutacyjnych nachylił się do mnie i pociągnął nosem.

– A ty jesteś kompletnie pijana. Wstań i załóż ręce za głowę.

Rozdział 7

Kiedy zmarł mój ojciec, pamiętam, że myślałam: To jest to. Już nic gorszego mnie nie spotka.

Myliłam się.

Policjant zakuł mnie w kajdanki i wpakował na tył wozu patrolowego. Zdziwiłam się, że jest w nim tak czysto. Pachniał nowością. Gumowe maty na podłodze wyglądały równie nieskazitelnie jak te w samochodzie Alexa. Siedzenia były miękkie, niemal pluszowe. Gdyby nie czarna plastikowa siatka oddzielająca przód od tyłu, można by pomyśleć, że to zwyczajne auto. Mimo że ojciec był gliną, po raz pierwszy w takim siedziałam.

Moja prawa noga zaczęła drżeć niczym świeżo złowiona w sieci ryba. Dostałam udaru? – zastanawiałam się, wpatrzona w podrygujące udo. Miałam nadzieję, że tak, bowiem wszystko wydawało się lepsze od tego, z czym miałam do czynienia.

Zdusiłam podchodzący do gardła spazm rozpaczy.

Wszystko.

Zerknęłam na tył głowy policjanta, który akurat wślizgiwał się na przednie siedzenie. Ona też wyglądała schludnie i kształtnie. Można powiedzieć, że w pewnym sensie równoważyła jego szerokie ramiona boksera. Trzymał się prosto, dumnie, jak by powiedziała moja matka.

Czyżby kiedyś służył w wojsku? – dopytywał się mój rozregulowany umysł. W lusterku wstecznym odczytałam nazwisko na plakietce. Fournier.

Oficer Fournier, schylony, wpisywał dane z mojego prawa jazdy do kwadratowego terminala komputera pokładowego. Później głowa z krótko przyciętymi włosami znów się nagle wyprostowała.

– To prawda? – rzucił, nie odwracając się. – Zaledwie kilka dni temu skończyłaś dwadzieścia jeden lat? Spędzałaś tu ferie wiosenne?

Po raz pierwszy zauważyłam, że mówi z lekkim północno-wschodnim miejskim akcentem. Bostońskim, nowojorskim, może filadelfijskim? Potem przyszła mi do głowy inna myśl, mniej roztargniona. Jakiego koloru kombinezon dadzą mi w więzieniu?

– Tak – potwierdziłam, wstrzymując szloch. – Jestem na czwartym roku UF.

Nagle ogarnęło mnie tak silne pragnienie powrotu, że ledwie powstrzymałam jęk. Gdybym tylko mogła zastukać obcasikami i wrócić do frisbee, kart na posiłki i pobazgranych notatkami pożółkłych stron mojej Antologii literatury angielskiej Nortona.

Już nie będzie szkoły, nie będzie softballu, nie będzie niczego. Całe życie kochałam książki i już w liceum marzyłam, że zostanę redaktorką w nowojorskim wydawnictwie. To również wyparowało. Unicestwiłam swoją przyszłość, tak jak się unicestwia komary urządzeniem elektrycznym na owady.

Teraz byłam jedną z tych osób, o których czytacie w zaciszach swoich domów, nazwiskiem w lokalnej gazecie wymienionym w sekcji z policyjnymi raportami. Wydarzeniem, o którym czytając, kręcicie głową, zanim sięgniecie po kubek z kawą, żeby się zastanowić, w co się ubierzecie do pracy.

Moje życie, takie, jakie znałam, należało już do przeszłości.

Rozdział 8

– Z kim mam się skontaktować najpierw? Z matką czy z ojcem? – zapytał oficer Fournier, po raz pierwszy nawiązując ze mną kontakt wzrokowy w lusterku wstecznym.

Naprawdę przyjemnie się na niego patrzyło. Nie był taki gogusiowaty i ciemny jak Alex. Cerę miał jaśniejszą, twarz bardziej kanciastą. Biały przystojniak typu twardziel. Jego oczy były szokująco jasne, prawie srebrzystobłękitne.

– Oboje nie żyją – poinformowałam.

Policjant westchnął.

– Lepiej, żebyś nie kłamała, Jeanine – przestrzegł surowo.

– Chyba rozumiesz, w jakiej jesteś sytuacji. Po co ją pogarszać?

– Mówię prawdę – zapewniłam głosem, który nagle stał się bardzo spokojny i trzeźwy. – Ojciec był policjantem w Marylandzie. Zginął na służbie w wypadku drogowym podczas blokady w osiemdziesiątym drugim. Mam jego kartę modlitewną w portfelu. Mama zmarła w zeszłym roku.

Oficer Fournier sięgnął po mój portfel. Chwilę później odwrócił się, nagle o wiele mniej wyniosły, z kartką modlitewną w dłoni.

– Na co umarła matka? – spytał.

– Popełniła samobójstwo – odparłam, uświadamiając sobie, że mówię to na głos po raz pierwszy w życiu.

– No, no. Przykre – mruknął policjant. Był zaskoczony, ale w jego głosie pobrzmiewały też nuty współczucia. – Masz siostry albo braci?

Pokręciłam głową.

– Do kogo należy camaro?

– Do mojego chłopaka. Został w hotelu – wyjaśniłam. Przez sekundę siedziałam nieruchomo. – Żeby się pieprzyć z moją najlepszą przyjaciółką – dodałam cicho.

Policjant potrząsnął głową i spojrzał na motocyklistę.

– No tak, rozumiem – rzekł. – Imprezowaliście, on cię zdradził, więc zabrałaś jego samochód.

– Ten człowiek miał psa. Pies wyskoczył mi pod maskę – powiedziałam spokojnie. – Próbowałam skręcić, żeby go nie przejechać, i wpadłam w poślizg. Pewnie jechałam za szybko i dlatego samochód się okręcił. I potem ten facet po prostu… tam był.

Znów mnie złapało. Złożyłam się wpół jak składane krzesło i zaczęłam szlochać.

Po jakiejś minucie wytarłam mokrą twarz w udo. Kiedy się wyprostowałam, oficer Fournier przyglądał mi się we wstecznym lusterku z trudnym do określenia wyrazem jasnych oczu.

Wpatrywaliśmy się w siebie przez dłuższą, zdumiewająco naelektryzowaną chwilę. Pewnie to dziwne, że w takim momencie można poczuć do kogoś pociąg, ale tak właśnie było. Nie potrafiłam oderwać od niego oczu. On pierwszy odwrócił wzrok, postukując kartą modlitewną o podbródek.

– A gdyby? – zaczął po chwili.

W tym momencie miałam własne „a gdyby” krążące mi po głowie. Choćby na przykład, a gdybym nie wypiła tych setek z galaretką? Gdybym nie wykradła Alexowi samochodu? Gdybym się nigdy nie urodziła?

Nagle policjant otworzył drzwi i wysiadł z wozu. Potem rozległy się trzask i kliknięcie i drzwi z mojej strony również się otworzyły.

– To moja decyzja i biorę za nią odpowiedzialność – oświadczył Fournier, rozpinając mi kajdanki. – Idź do samochodu i znikaj stąd. Wracaj do szkoły, Jeanine. Ten wypadek nigdy się nie wydarzył.