Tytuł oryginału:

THE LAKE OF DREAMS

Copyright © Kim Edwards 2011

All rights reserved

Published by arrangement with Viking, a member of Penguin Group (USA) Inc.

Polish edition copyright © Wydawnictwo Albatros A. Kuryłowicz 2012

Polish translation copyright © Anna Dobrzańska 2012

Redakcja: Joanna Morawska

Ilustracje na okładce:

daer/Shutterstock (front), Janno Loide/Shutterstock (tył)

Projekt graficzny okładki i serii: Andrzej Kuryłowicz

Skład: Laguna

ISBN 978-83-7659-407-1

Wydawca

WYDAWNICTWO ALBATROS A. KURYŁOWICZ

Hlonda 2a/25, 02-972 Warszawa

www.wydawnictwoalbatros.com

2012. Wydanie elektroniczne

Niniejszy produkt jest objęty ochroną prawa autorskiego. Uzyskany dostęp upoważnia wyłącznie do prywatnego użytku osobę, która wykupiła prawo dostępu. Wydawca informuje, że publiczne udostępnianie osobom trzecim, nieokreślonym adresatom lub w jakikolwiek inny sposób upowszechnianie, kopiowanie oraz przetwarzanie w technikach cyfrowych lub podobnych – jest nielegalne i podlega właściwym sankcjom.

Skład wersji elektronicznej:

Virtualo Sp. z o.o.

Dla mojej rodziny, a przede wszystkim dla rodziców, Johna i Shirley

Poznałem i to, co zakryte, i to, co jest jawne, pouczyła mnie bowiem Mądrość – sprawczyni wszystkiego.

Księga Mądrości, 7:21-22

Odległość w linii prostej nie ma tajemnic.
Tajemnica tkwi w kuli.

Thomas Mann Józef i jego bracia

Prolog

Choć dochodzi północ, niezwykłe światło sączy się przez szczelinę w wełnianej zasłonie, muskając ramię dziewczynki niczym pióra ptasiego skrzydła. W pokoju obok śpią rodzice, a pogrążona w mroku wioska jest cicha i spokojna. Tymczasem ona nie może zmrużyć oka, wyślizguje się więc z łóżka, czując pod stopami chropowate deski podłogi. Od tygodni ludzie nie mówią o niczym innym jak tylko o komecie; o tym, że ziemia znajdzie się w oparach trujących gazów z jej ogona i o nadciągającym końcu świata. Dziewczynka ma piętnaście lat i przez cały dzień razem z bratem pomagała uszczelniać dom – okna, drzwi, a nawet komin – grubą, czarną, wełnianą tkaniną, przy niecichnącym wtórze walenia młotków.

Wąski trójkąt dziwnego światła dotyka jej to tu, to tam, kiedy dziewczynka przechodzi przez pokój. Ma na sobie niebieską sukienkę, z której prawie wyrosła. Znoszona bawełna delikatnie muska skórę. W niskim pokoju tuż nad sklepem, niewielkiej przestrzeni, która należy do niej i tylko do niej, zasłona w oknie zwisa luźno. Kiedy pociąga za róg, materiał opada na podłogę, a blade, łagodne światło komety rozlewa się po pokoju. Otwiera okno i wciąga do płuc haust powietrza: jeden, a zaraz po nim kolejny, głębszy. Nic się nie dzieje. Żadnych trujących gazów ani palenia w płucach. Jedynie przesiąknięta wilgocią wiosna, woń budzących się do życia roślin i odległy zapach morza.

I to dziwne światło. Konstelacje wyglądają tak znajomo jak linie na jej własnych dłoniach, więc nie musi szukać, by odnaleźć kometę, która szybuje wysoko w górze niczym lśniący klejnot krążący od lat, porywający i złowieszczy. Gdzieś w oddali słyszy szczekanie psa i skargi zamkniętych w kojcu kurczaków. Chwilę później dołączają do nich ściszone głosy. Jeden należy do brata, drugi wydaje się dziwnie znajomy; złość i tęsknota sprawiają, że jej serce zaczyna bić szybciej. Waha się. Nie planowała tej chwili, która stanie się punktem zwrotnym w jej życiu. Żaden impuls nie przyciąga dziewczynki do parapetu; bose stopy dyndają kilka metrów nad ogrodem. Jest przecież ubrana. Celowo niedokładnie uszczelniła okno. Przez cały dzień marzyła o dzikim, ognistym pięknie komety. O tym, co może oznaczać i jak odmieni jej życie.

Głosy przybierają na sile i wówczas skacze.

Rozdział 1

Nazywam się Lucy Jarrett i zanim dowiedziałam się o dziewczynie w oknie – zanim wróciłam do domu, natknęłam się na fragmenty układanki i zaczęłam składać do kupy całą historię – mieszkałam w Japonii, w jednej z nadmorskich wiosek. Wiosną zdarzały się tam niewielkie trzęsienia ziemi i tamtej nocy jedno z nich wyrwało mnie ze snu. Za oknem słyszałam echo oddalających się kroków na brukowanej uliczce i daleki stukot pociągów. Wytężałam słuch aż do chwili, gdy jedynym dźwiękiem był odległy szum fal. Nic więcej. Dłoń Yoshiego delikatnie spoczywała na moim biodrze zupełnie jak wieczorem, kiedy tańczyliśmy w ciemnej kuchni przy dźwiękach radia. Nasze kroki stawały się coraz bardziej powolne i leniwe, aż w końcu stanęliśmy, całując się w ciężkim, jaśminowym powietrzu.

Opadłam z powrotem na poduszkę, szukając w ciemnościach ciepła jego ciała. We śnie wróciłam nad jezioro, gdzie dorastałam jako dziecko. Nie chciałam tam wracać, ale nie mogłam nic zrobić. Niebo było zaciągnięte chmurami, a ukryta pośród drzew, wyblakła na słońcu zielona chata – którą widziałam wcześniej, ale wyłącznie w snach – wydawała się zbutwiała. Jej popękane szyby były brudne od kurzu i śniegu. Minęłam ją, idąc w kierunku brzegu i weszłam na gruby, półprzezroczysty lód. Szłam tak długo, aż dotarłam do nich – ludzi żyjących tuż pod powierzchnią. Dostrzegałam ich kątem oka, upadłam na kolana i przycisnęłam dłonie do szklistej tafli – grubej, czystej i zimnej. Nie wiedzieć czemu, byłam pewna, że trafili tam z mojej winy. Zostawiłam ich na tak długo. Ich włosy falowały poruszane podwodnymi prądami, a w ich oczach – kiedy napotkały mój wzrok – dostrzegłam tęsknotę równie wielką jak moja własna.

Rolety w oknach zadrżały. Naprężyłam się, uwięziona pomiędzy kolejnym trzęsieniem ziemi a snem, jednak to był tylko pociąg, którego odległy stukot odbijał się echem od górskich ścian. Każdej nocy od tygodnia miałam ten sam sen, wywołany drżącą ziemią, która budziła wspomnienia z przeszłości. We śnie wracałam do czasów, kiedy miałam siedemnaście lat. Byłam szalona i niespokojna. Ześlizgując się z motocykla Keegana Falla, zauważyłam kwiaty jabłoni, które wisiały nad naszymi głowami niczym blade gwiazdy. Rozcapierzonymi palcami dotknęłam piersi Keegana, zanim odjechał i zanim noc eksplodowała rykiem silnika. Odwróciłam się w stronę domu i dostrzegłam w ogrodzie sylwetkę ojca. Jego krótkie, siwe włosy pochwyciły światło księżyca; rozżarzona końcówka papierosa unosiła się i opadała. Powietrze było ciężkie od zapachu bzów i wcześnie kwitnących róż.

– Miło, że w końcu wróciłaś – rzucił ojciec.

– Przykro mi, że się martwiłeś – odparłam.

Cisza. Zapach jeziora, kompostu i soczystych, zielonych pędów, które niezłomnie przebijały się przez czarną ziemię.

– Masz ochotę iść ze mną na ryby, Lucy? Co ty na to? Minęło już sporo czasu.

W jego słowach wyczułam tęsknotę i przypomniałam sobie, jak wstawałam przed świtem, żeby dotrzymać mu towarzystwa; jak dźwigając pudło ze sprzętem wędkarskim, przecinaliśmy trawnik, kierując się w stronę łodzi. Chciałam iść na ryby i przyjąć zaproszenie ojca, ale jeszcze bardziej pragnę wrócić na górę i oddać się rozmyślaniom o Keeganie Fallu. Tak więc odwróciłam się i tonem ostrym jak krawędzie połamanych muszli rzuciłam:

– Tato. Naprawdę. Nie jestem już małą dziewczynką.

To były ostatnie słowa, jakie do niego powiedziałam. Kilka godzin później, zbudzona słońcem i rozgorączkowanymi głosami, zbiegłam na dół i pobiegłam przez mokry od rosy trawnik w kierunku brzegu, gdzie leżało wyciągnięte z jeziora ciało mojego ojca. Matka klęczała w płytkiej wodzie, opuszkami palców muskając jego policzek. Wargi ojca i jego skóra były niebieskawe. W kąciku ust widniała resztka piany, a powieki zdawały się dziwnie opalizujące. Wygląda jak ryba, pomyślałam. Była to idiotyczna myśl, ale przynajmniej uciszyła inne, jeszcze gorsze, które nie opuściły mnie aż do dziś: gdybym z nim popłynęła. Gdybym tam była. Gdybym tylko się zgodziła.

Obok mnie na tatami Yoshi westchnął i poruszył się we śnie. Jego dłoń ześlizgnęła się z mojego biodra. Światło księżyca kładło się trójkątem na podłodze, a rolety, szepcząc, poruszyły się na wietrze. Stopniowo, prawie niezauważalnie, drżenie przybrało na sile. Z początku było subtelne i ciche niczym dudnienie pociągu chwilę temu. Nieco później tybetańskie, śpiewające misy, które ustawiłam na podłodze, zaczęły buczeć. Kolekcja małych kamyków posypała się z półki na książki, tłukąc o maty niczym krople deszczu. Na dole coś roztrzaskało się z hukiem. Wstrzymałam oddech, jakby to, że przestanę się ruszać, mogło uspokoić świat, jednak drżenie z każdą chwilą przybierało na sile. Półki przechyliły się gwałtownie, na podłogę spadło kilka książek. Zaraz potem ściany się zachwiały, a ziemia zadrżała, jak gdyby jakieś ogromne zwierzę dźwignęło się na łapy i odwróciło, jak gdyby cała planeta obudziła się do życia, a falująca ziemia była niczym więcej jak tylko skórą.

Nagle wszystko ucichło. Dookoła zapanowała dziwna cisza. W oddali woda ściekała z powrotem do sadzawki. Oddech Yoshiego był spokojny i równy.

Obróciłam się i potrząsnęłam go za ramię. Powoli otworzył oczy. Łagodne trzęsienia nie robiły na nim wrażenia, choć o tej porze ziemia trzęsła się czasami nawet kilkadziesiąt razy dziennie. Większość wstrząsów była tak delikatna, że wyczuwały je tylko sejsmografy. Inne, jak ten, były wystarczająco silne, by nas obudzić.

– Trzęsienie ziemi? – mruknął.

– Tak, duże. Coś się stłukło na dole.

– Poważnie? Wygląda na to, że już po wszystkim. Uspokoiło się, prawda? Chodźmy spać.

Zamknął oczy i przyciągnął mnie do siebie. Chwilę później jego oddech na powrót stał się równy i głęboki. Przez na wpół otwarte okno, za dachem domu po przeciwnej stronie ulicy, dostrzegłam pojedyncze gwiazdy.

– Yoshi? – szepnęłam. Kiedy nie odpowiedział, wyślizgnęłam się z łóżka i poszłam na dół.

Doniczka z aloesem spadła z kuchennego parapetu i leżała strzaskana na podłodze. Wstawiłam wodę w czajniku, a potem pozamiatałam ziemię, szkło i połamane liście. Prawdopodobnie japońskie żony robiły to samo na całej ulicy, przez co poczułam się niezręcznie – najwyraźniej zbyt długo już nie pracowałam. Denerwowało mnie to, że byłam zależna od Yoshiego, że nie miałam dochodów ani pracy poza domem. Jestem hydrologiem, to znaczy badam ruchy wody na powierzchni i pod powierzchnią ziemi, i zanim spotkałam Yoshiego w Dżakarcie, przez niemal pięć lat prowadziłam badania dla międzynarodowych firm.

Zakochaliśmy się w sobie, tak jak można zakochać się za granicą, kiedy człowiek jest odcięty od wszystkiego, co zna, kiedy sam tworzy własną rzeczywistość i poddaje się własnym pragnieniom. „To jedyny kontynent, który ma jakiekolwiek znaczenie”, zwykł mawiać Yoshi, błądząc dłońmi po moim ciele. „To jedyny istniejący świat”. Przez rok, dwa byliśmy bardzo szczęśliwi. Później nasze kontrakty wygasły. Zanim znalazłam pracę, Yoshiemu zaproponowano coś, co na pierwszy rzut oka wydawać się mogło wymarzoną pracą dla inżyniera. To właśnie wtedy przeprowadziliśmy się do Japonii, która okazała się zupełnie inna, niż się spodziewałam.

Nalałam sobie filiżankę herbaty. Trzymając ją w dłoniach, weszłam do pokoju, gdzie podniosłam rolety i otworzyłam okna. Do domu wpadło nocne powietrze, czyste i chłodne. Na zewnątrz panował jeszcze mrok, ale okolica budziła się do życia; słyszałam plusk wody i mniej lub bardziej odległy brzęk talerzy. Po drugiej stronie wąskiej uliczki sąsiedzi rozmawiali ściszonymi głosami.

Fale przyboju na krótką chwilę wprawiły dom w delikatne drżenie. Usiadłam przy niskim stoliku i popijałam herbatę, myśląc o nadchodzącym dniu i od dawna planowanej wycieczce w góry. W Indonezji, gdzie mieszkaliśmy wcześniej, Yoshi i ja rozmawialiśmy o małżeństwie, a nawet o dzieciach. Jednak w marzeniach zawsze miałam satysfakcjonującą pracę, uczyłam się japońskiego, sztuki układania kwiatów albo chodziłam na długie, samotne spacery. Nie rozumiałam, jak męczące może być bezrobocie ani ile czasu Yoshi będzie poświęcał swojej pracy. Ostatnio oboje byliśmy nie w sosie, a kłótnie między nami wybuchały pod byle pretekstem. Nie zdawałam sobie sprawy, jak natarczywa potrafi być przeszłość, która tylko czeka, by przytłoczyć mnie dawną powagą. Po trzech miesiącach bezczynności zaczęłam uczyć angielskiego, jedynie po to, by wypełnić dni głosami innymi niż mój własny. Zabierałam swoich młodych uczniów na spacery nad morze i uczyłam konkretnych rzeczowników: kamień, woda, fala, tęskniąc do dni, kiedy sama codziennie używałam tych słów w pracy. Czasami zdarzało mi się mówić szalone rzeczy, rzeczy, których moi podopieczni na pewno nie rozumieli. „Wiedzieliście, że dinozaury piły tę wodę? Woda znajduje się w ciągłym ruchu; niewykluczone, że pewnego dnia, moje dzieci, wasze wnuki będą piły wasze łzy”.

Teraz zaczynałam się zastanawiać, czy to, co jeszcze niedawno uważałam za epizod w swoim wymarzonym życiu, stanie się całym moim życiem.

Po drugiej stronie pokoju drobinki światła zatańczyły na moim laptopie. Wstałam, żeby sprawdzić pocztę, blask monitora skąpał moje dłonie i ramiona w niebieskawej poświacie. Szesnaście wiadomości, większość z nich to spam, dwie od przyjaciół ze Sri Lanki, trzy inne od znajomych z Dżakarty, którzy wysłali mi zdjęcia z wyprawy do dżungli. Pospiesznie je przejrzałam, wspominając wspólny spływ rzeką, porastającą brzegi bujną roślinność, kapelusze z lilii wodnych chroniące nasze głowy przed palącym słońcem, i tęskniąc za życiem, które ja i Yoshi zostawiliśmy za sobą.

Trzy następne wiadomości były z domu. Pierwsza, od matki, kompletnie mnie zaskoczyła. Kontaktowałyśmy się dość często i raz w roku starałam się ją odwiedzić, jednak mama używała internetu równie chętnie, jak poprzednie pokolenie korzystało z rozmów międzynarodowych: zwięźle i tylko wtedy, gdy chodziło o coś naprawdę ważnego. Zwykle rozmawiałyśmy przez telefon albo wysyłałyśmy listy lotnicze w smukłych, niebieskich kopertach. Ona kierowała swoje na adres, pod który akurat zaprowadził mnie mój koczowniczy tryb życia, podczas gdy moje lądowały w skrzynce na listy przed pełnym zakamarków domem, w którym się wychowałam, w mieścinie zwanej Lake of Dreams – Jeziorem Marzeń.

Lucy, miałam wypadek, ale to nic poważnego i nie musisz się martwić. Proszę, traktuj wszelkie wieści od Blake’a z przymrużeniem oka. To oczywiste, że chce dla mnie jak najlepiej, ale jest nadopiekuńczy i doprowadza mnie do szału. Jestem prawie pewna, że moja ręka nie jest złamana tylko skręcona w nadgarstku. Lekarz powiedział, że dowiemy się wszystkiego, kiedy zrobię prześwietlenie. Nie ma potrzeby, żebyś przyjeżdżała do domu.

Przeczytałam wiadomość dwa razy, wyobrażając sobie mamę, która z chorą ręką siedzi samotna przy kuchennym stole. Wciąż sama, choć minęło prawie dwanaście lat i pozornie wszyscy pogodziliśmy się z tym, co się wydarzyło – wróciłam myślami do tamtego lata, po śmierci ojca. W czasie kolejnych dni robiliśmy to co zwykle, próbując stworzyć kruchy porządek. Przygotowywaliśmy posiłki, które stygły nam na talerzach, niczym duchy w milczeniu snuliśmy się po domu; mama przeniosła się do wolnego pokoju na parterze i pomieszczenie za pomieszczeniem zaczęła zamykać drugie piętro. Jej smutek sprawił, że w domu zapanowała martwa cisza, a my wszyscy chodziliśmy cicho, na paluszkach. Bałam się, że jeśli zacznę płakać albo w jakikolwiek sposób wyładuję swoją złość, wszystko roztrzaska się w drobny mak, tak więc powstrzymywałam się, jak mogłam. Nawet teraz, kiedy przyjeżdżałam z wizytą, moje życie przebiegało według pewnego schematu, jakbym wracała do świata, którego granice wyznaczała owa bolesna strata.

Kolejna wiadomość rzeczywiście była od Blake’a, co wywołało we mnie niepokój. Latem mój brat mieszkał na żaglówce i pracował jako pilot rejsów wycieczkowych, które co dwie godziny wypływały z przystani nad Jeziorem Marzeń. Dokładnie to samo robił zimą, mieszkając w St. Croix. Lubił Skype’a i dwa razy przeleciał pół świata, żeby się ze mną spotkać, ale nie cierpiał poczty elektronicznej i prawie nigdy nie pisał. W e-mailu podał nieco więcej szczegółów dotyczących wypadku – ktoś nie zatrzymał się przed znakiem stopu i skasował samochód mamy – jednak nie wydawał się nadopiekuńczy, tylko szczerze zmartwiony. Za to moja kuzynka, Zoe, sprawiała wrażenie spanikowanej, ale przecież zawsze tak się zachowywała. Urodziła się, kiedy miałam prawie czternaście lat, a dzieląca nas różnica wieku sprawiała, że czasami zdawało się, iż Zoe dorastała w zupełnie innej rodzinie. Jej starszy brat, Joey, był mniej więcej w moim wieku, odziedziczył nazwisko rodowe i rodzinny majątek, jednak – nie wiedzieć czemu – nigdy się nie dogadywaliśmy. Zoe miała teraz piętnaście lat, uwielbiała internet, postrzegała życie jako coś fascynującego i egzotycznego i ochoczo relacjonowała mi dramatyczne wydarzenia z liceum, nawet jeśli rzadko odpisywałam na jej e-maile.

Zaczynało świtać. Wstałam i podeszłam do okna. Na zewnątrz kocie łby nabierały koloru szarości, z mroków nocy wyłaniały się kolejne drewniane domy. Dobiegający z naprzeciwka stłumiony brzęk naczyń wyrwał mnie z zamyślenia. Chwilę później usłyszałam szum wody. Pani Fujimoro zamiatała ścieżkę. Wyszłam na patio i skinęłam głową na powitanie. Miotła w jej dłoniach pracowała tak energicznie – świst, świst, świst – że dopiero gdy przestała, dotarło do mnie, że ziemia znów zaczęła drżeć. Z początku wszystko było tak jak zawsze; ogromna fala uderzyła o brzeg, gdzieś w dole ulicy przejechała ciężarówka. Napotkałam wzrok pani Fujimoro. Kiedy drgania przybrały na sile, chwyciła mnie za rękę.

Liście się trzęsły, a woda w kałuży zaczęła falować. Pod kuchennym oknem pani Fujimoro pojawiło się niewielkie pęknięcie, które zygzakiem pomknęło w kierunku fundamentów. Trzymałam jej rękę, stojąc nieruchomo, myśląc o wypadku matki i chwili, gdy dotarło do niej, że nie była w stanie zapobiec katastrofie tak samo, jak nie była w stanie zmienić drogi, którą codziennie pokonywał księżyc.

Wstrząsy ustały. Gdzieś z wnętrza domu dobiegł pytający głos dziecka. Pani Fujimoro wzięła głęboki oddech, odsunęła się ode mnie i skłoniła głowę. Chwilę później chwyciła miotłę. Jej twarz, która jeszcze przed momentem tak wiele wyrażała, na powrót zmieniła się w zimną maskę. Zostałam sama na wytartym bruku.

– Wyłączyłaś gaz? – spytała.

– O, tak! – zapewniłam ją. – Tak, wyłączyłam gaz! – Często prowadziłyśmy taką rozmowę. Było to jedno z nielicznych wyrażeń w języku japońskim, które opanowałam do perfekcji.

Zanim się odwróciłam, w drzwiach pojawił się Yoshi. Miał rozczochrane włosy, był ubrany w stary podkoszulek i szorty do biegania. Skinieniem głowy powitał panią Fujimoro, która odpowiedziała tym samym i powiedziała do niego coś po japońsku. Jej mąż był szkolnym kolegą ojca Yoshiego i wynajmowaliśmy od nich dom. Przy nielicznych okazjach, kiedy rodzice Yoshiego przylatywali z Londynu – jego matka jest Brytyjką – zatrzymywali się w drugim mieszkaniu państwa Fujimoro, tuż za rogiem.

– O czym rozmawialiście? – spytałam, kiedy Yoshi po raz kolejny pokłonił się pani Fujimoro i wszedł do domu. Wychowywał się w dwujęzycznej rodzinie i z zadziwiającą płynnością przechodził z jednego języka na drugi, za co go podziwiałam i czego mu szczerze zazdrościłam.

– Opowiadała mi o wielkim trzęsieniu ziemi w Kanto w latach dwudziestych. Straciła wówczas bliskich, dlatego tak bardzo boi się nawet najmniejszych wstrząsów. Strasznie lęka się pożarów. Powiedziała też, że przeprasza, jeśli wystraszyła cię, chwytając za rękę.

– Nic się nie stało – odparłam, idąc za nim do kuchni i zabierając po drodze pustą filiżankę. – Ja też boję się trzęsienia ziemi. Nie rozumiem, jak możesz być taki spokojny.

– Albo ustaną, albo nie. I tak niewiele możemy zrobić, prawda? Zobacz tutaj – mówiąc to, wskazał gazetę, której i tak nie mogłam przeczytać – strona tytułowa. Piszą, że pod wodą tworzy się wyspa i że niedługo wszystko powinno się uspokoić. To tylko efekt uwalnianego ciśnienia.

– Świetnie. Bardzo pocieszające. – Patrzyłam, jak parzy herbatę. Jego ruchy były spokojne, wyćwiczone. – Yoshi, moja mama miała wypadek – oznajmiłam.

Podniósł wzrok.

– Co się stało? Nic jej nie jest?

– To był wypadek samochodowy. Mam nadzieję, że niezbyt poważny. Albo poważny, ale nic się jej nie stało. Zależy od tego, czyją relację czytasz.

– To niedobrze. Pojedziesz ją odwiedzić?

Nie odpowiedziałam od razu. Czyżby chciał, żebym wyjechała? Może na to właśnie liczył, że odetchnie.

– Nie sądzę – odparłam w końcu. – Pisze, że nic jej nie jest. Poza tym muszę znaleźć pracę.

Yoshi zmierzył mnie spojrzeniem, które tak bardzo mnie w nim urzekło, a które teraz przyprawiało o klaustrofobię: jak gdyby doskonale wszystko rozumiał.

– Za tydzień, za miesiąc, pracy możesz poszukać w każdej chwili.

Wyjrzałam przez kuchenne okno na ścianę sąsiedniego domu.

– Nie, Yoshi. Naprawdę nie chcę już tego odkładać. Nadmiar wolnego czasu doprowadza mnie do szału.

– Cóż – rzucił radośnie Yoshi, sadowiąc się przy stole – nie mam więcej argumentów.

– Szukałam – odparłam zdawkowo. – Nie wiesz nawet, jak się starałam.

Yoshi obierał mandarynkę. Robił to tak umiejętnie, że skórka pozostawała prawie nietknięta i przypominała pusty lampion. Nawet na chwilę nie podniósł wzroku.

– A co ze stanowiskiem konsultanta chińskiego projektu tamy na rzece Mekong? Kontaktowałaś się z nimi?

– Jeszcze nie. Są na mojej liście.

– Twoja lista, Lucy. Jak jest długa?

Zanim odpowiedziałam, wzięłam głęboki oddech. Tygodniami czekaliśmy na tę wyprawę w góry i nie chciałam się teraz kłócić.

– Zbierałam informacje na temat tej firmy – odparłam w końcu. Starałam się nie zapomnieć, że zaledwie kilka godzin temu tańczyliśmy z Yoshim w tym samym pokoju, a powietrze wokół nas było ciemne i pachnące.

Yoshi zaproponował mi kawałek mandarynki. Owoce te rosły na drzewach z pobliskich wzgórz, a kiedy dojrzały, przywodziły na myśl krzykliwe ozdoby. Widzieliśmy je jesienią ubiegłego roku, kiedy Yoshi dostał ofertę pracy, a przyszłość zdawała się pełna możliwości i obietnic.

– Może jednak powinnaś odwiedzić mamę, Lucy. Moglibyśmy się spotkać, kiedy będę wracał z delegacji w Dżakarcie. Bardzo tego chcę. Chciałbym w końcu poznać twoją mamę.

– Ale to daleko.

– Tak, jeśli planujesz iść pieszo.

Roześmiałam się, jednak Yoshi mówił poważnie. Jego oczy koloru onyksu, ciemne niczym dno jeziora, utkwione były we mnie. Wstrzymałam oddech, pamiętając, jak ubiegłej nocy patrzył na mnie bez zmrużenia oka, podczas gdy jego dłonie muskały delikatnie moją skórę. Yoshi często wyjeżdżał służbowo – jako inżynier projektował mosty dla firmy, która miała filie w kilkunastu krajach świata – a najbliższy wyjazd do Dżakarty sprawi, że poczuję się jeszcze bardziej samotna. Byłoby ironią losu, gdyby jego praca okazała się lekarstwem dla naszego związku.

– Nie chcesz, żebym ją poznał? – nalegał.

– Nie o to chodzi – odparłam i mówiłam prawdę. Wzięłam do ręki pustą skórkę mandarynki, która była zadziwiająco lekka.

– Chodzi o czas. Poza tym stan mojej mamy nie wygląda na poważny. Nie jest to nagły wypadek.

Yoshi wzruszył ramionami i sięgnął do kobaltowej misy po kolejny owoc.

– Czasami samotność to nagły wypadek, Lucy.

– Co masz na myśli?

– Tylko to, że ostatnimi czasy wydajesz się bardzo smutna i samotna.

Spojrzałam w bok, mrugając gwałtownie, bo z jakiegoś powodu łzy napłynęły mi do oczu.

– Hej. – Dotknął mojej ręki lepkimi palcami. – Posłuchaj, Lucy, przepraszam. Nie przejmujmy się tym teraz. Po prostu jedźmy w góry, jak planowaliśmy wcześniej.

Tak właśnie zrobiliśmy. Nad morzem było duszno, jednak w miarę jak pociąg mknął serpentynami coraz wyżej i wyżej, dzień robił się coraz cieplejszy i bardziej słoneczny. Wczesną wiosną kwitnące śliwy i wiśnie pokrywały ziemię dywanem białych płatków, przez co moje lekcje przypominały wiersze: drzewo, kwiaty, opadający, płatki, śnieg. Późną wiosną na wodnistych polach nieopodal morza ryż puszczał pędy, jednak tu, w górach, kwiecista wiosna trwała w najlepsze. Hortensje zaczynały kwitnąć; ich ściśnięte płatki – wciąż jeszcze bladozielone – nabierały barw błękitu i lawendy, cisnęły się do okien pociągu.

Poszliśmy do muzeum na świeżym powietrzu, pod koronami cedrów, i zjedliśmy w górskiej wiosce wybudowanej na zboczu drzemiącego wulkanu. Prowadziliśmy radosne, beztroskie, szczere rozmowy jak za dawnych czasów, kiedy było nam razem naprawdę dobrze. Zanim dotarliśmy do rotemboro, gorących źródeł, zaczęło się ściemniać. Przebieralnia okazała się sosnową chatką z bieżącą wodą, spokojną, kojącą i niemal pustą. Wyszorowałam się dokładnie od stóp do głów, opłukałam ciało ciepłą wodą i nago podeszłam do wyłożonej kamieniami sadzawki. Powietrze było chłodne, a na niebie w kolorze indygo wschodził blady księżyc. W sadzawce oprócz mnie siedziały dwie kobiety. Rozmawiały, opierając się o kamienie, a ich skóra wydawała się dziwnie biała na tle mokrych, szarych skał. Od pasa w dół ich ciała znikały pod wodą. Mówiły ściszonymi głosami, które przywodziły na myśl szept strumyka. Nieco dalej, za murem, usłyszałam plusk i donośne głosy mężczyzn.

Wślizgnęłam się do parującej wody, myśląc o podziemnych rzekach, którymi karmiły się te źródła, o tym, jak wszystko jest ze sobą powiązane, i tym, jak nasze życie w Japonii zaczęło się od decyzji, którą podjęłam przeszło dwa lata temu podczas pierwszych tygodni w Dżakarcie. Wróciłam zmęczona po tygodniu pracy w terenie, gdzie poddawałam kontroli system kanalizacyjny, i postawiłam walizkę na zimnej, marmurowej podłodze, marząc o prysznicu, talerzu nasi goreng i drinku. Moja współlokatorka, która pracowała dla ambasady irlandzkiej, wychodziła na przyjęcie i zaproponowała, żebym poszła z nią, obiecując dobre jedzenie i jeszcze lepszą muzykę. Z początku odmówiłam, ale w ostatniej chwili zmieniłam zdanie. Gdybym nie poszła, Yoshi i ja nigdy byśmy się nie spotkali.

Przyjęcie odbywało się w ogromnym domu, pełnym muzyki i śmiechu. Miałam na sobie obcisłą, ciemnoniebieską, jedwabną sukienkę, którą sama uszyłam i która idealnie pasowała do moich oczu. Przez jakiś czas krążyłam między gośćmi, śmiejąc się i rozmawiając. Kiedy mijałam jeden z balkonów, zapragnęłam wyjść na zewnątrz i zaczerpnąć świeżego powietrza. Yoshi opierał się o balustradę, spoglądając na płynącą w dole rzekę. Zawahałam się, bo coś w jego postawie podpowiadało mi, że nie powinnam mu przeszkadzać. Wtedy jednak odwrócił się i uśmiechnął. Uśmiech sprawił, że jego twarz stała się promienna, ciepła i serdeczna. Spytał, czy mam ochotę popatrzeć na wodę.

Miałam. Przeszłam przez wyłożoną płytkami podłogę i stanęłam obok niego przy balustradzie. Z początku niewiele mówiliśmy urzeczeni rwącym, błotnistym nurtem. Kiedy jednak zaczęliśmy rozmawiać, odkryliśmy, że mamy ze sobą wiele wspólnego. Oprócz pracy i zamiłowania do podróży byliśmy w tym samym wieku i oboje mieliśmy alergię na piwo. Tak dobrze nam się rozmawiało, że nie zwracaliśmy uwagi na ludzi, którzy pojawiali się i znikali, na puste kieliszki i niebo, które zmieniło kolor, aż do chwili gdy zaskoczył nas gwałtowny, tropikalny deszcz. Spojrzeliśmy na siebie i wybuchnęliśmy śmiechem, a Yoshi wyciągnął ręce ku płaczącym niebiosom. Skoro i tak byliśmy przemoczeni, nie było sensu wracać do środka. Zostaliśmy więc na balkonie. Deszcz ustał równie nagle, jak się pojawił. Yoshi odprowadził mnie do domu ciemnymi, parnymi uliczkami. Kiedy stanęliśmy przed drzwiami, musnął dłońmi moje policzki, by zetrzeć z nich resztkę wody, i mnie pocałował.

Z początku łatwo było mi kontrolować tempo, w jakim rozwijała się nasza znajomość. Dość miałam przelotnych związków na odległość, obecnych w życiu każdego, kto wiele podróżuje. Wtedy znów zaczęły się deszcze. W tamtym roku nadeszły zadziwiająco wcześnie i były tak intensywne, że woda z przepełnionych kanałów zalewała ulice. Znaczna część Dżakarty jest nisko położona, a przez to narażona na zalanie. Jakby tego było mało, szaleńczy rozwój miasta – wycinka drzew i brak terenów zielonych – sprawia, że ziemia nie pochłania wody. Jej poziom wciąż się podnosił. Pewnego ranka odkryłam, że na trawniku pływają ryby, a w południe poziom wody w salonie sięgał trzynastu centymetrów. Ja i moja współlokatorka oglądałyśmy w telewizji, jak rwący nurt zabiera samochody, fasady budynków i całą wioskę liczącą stu czterdziestu trzech mieszkańców.

Kiedy woda zaczęła opadać, Yoshi i dwaj jego współpracownicy zorganizowali wielkie sprzątanie w miejscowym sierocińcu. Przyjechał po mnie wypożyczonym, starym, ciężarowym nissanem i razem wyjechaliśmy na przemoczone, zniszczone ulice. Na błotnistych terenach wokół sierocińca leżały sterty śmieci. Powietrze cuchnęło zgnilizną. Pracowaliśmy cały dzień i następny, a Yoshi dwoił się i troił, zgarniając błoto oraz wydając polecenia. Raz zatrzymał się przy chłopcu w znoszonej, czerwonej koszulce, który płacząc, stał w błocie. Yoshi wziął go na ręce i zaniósł do budynku.

Kiedy pod koniec drugiego dnia odwiózł mnie do domu, niebo znów się otworzyło. Biegnąc z samochodu i szukając kluczy, poślizgnęłam się i omal nie upadłam. W ostatniej chwili chwyciłam się pnia mangowca, z którego posypał się na mnie deszcz ziaren, pyłku, a także wysuszonych gałązek. Po całym dniu sprzątania wyglądałam jak siedem nieszczęść. Yoshi chwycił mnie pod rękę i po omacku weszliśmy do domu. „Cała się trzęsiesz – powiedział. Chodź tu”. Zrzuciliśmy mokre ubrania obok prysznica. „Zamknij oczy”, szepnął, stając za mną. Staliśmy w strumieniach ciepłej wody, gdy nagle jego ręce zanurzyły się w moich włosach, pieszczotliwie wcierając szampon w każdy pojedynczy kosmyk i delikatnie masując moją głowę. Chwilę później masowały moje ramiona, zmywając ze mnie brud, przepędzając chłód, napięcie i niepewność. Rozluźniłam się cała pod jego dotykiem, a gdy ujął w dłonie moje piersi, odwróciłam się.

A teraz byliśmy tu, tyle dni i kilometrów od Dżakarty. Głos Yoshiego oraz jego śmiech wzbijały się ponad ścianą, która oddzielała gorące źródła. Zanurzyłam się głębiej w wodzie, opierając głowę o wilgotne skały. Moje ręce i nogi unosiły się na wodzie, łagodnie fosforyzujące wśród gęstej pary. Siedzące naprzeciw mnie kobiety rozmawiały ściszonym głosem. Pomyślałam, że to matka i córka albo siostry, które dzieliła znaczna różnica wieku. Ich ciała miały podobne kształty, a język ich ciał był niemal identyczny. Znów pomyślałam o matce, która siedziała samotna w pustym domu.

„Ostatnimi czasy wydajesz się bardzo smutna i samotna”.

Słowa Yoshiego zabolały mnie, ale musiałam się zastanowić, czy były prawdziwe. Wyjechałam do college’u kilka tygodni po śmierci ojca, odrętwiała, choć zdeterminowana, by uciec od milczenia, które ciążyło nad domem niczym mroczne zaklęcie. Keegan Fall kilkakrotnie próbował je złamać, jednak odprawiłam go raz, drugi, trzeci, aż w końcu przestał dzwonić. Od tamtej pory byłam w ciągłym ruchu – po college’u rozpoczęłam studium podyplomowe, zmieniałam dobre stanowiska na jeszcze lepsze, wdawałam się w kolejne romanse, pozostawiając za sobą cały ten smutek i nawet na chwilę nie zwalniając tempa. Aż do chwili, gdy bezrobotna wylądowałam tu, w Japonii.

Jedna za drugą kobiety wyszły ze źródła. Woda z ich ciał skapywała na kamienie. Ruch sprawił, że powierzchnia sadzawki zaczęła delikatnie falować. Przypomniałam sobie mój sen i twarze ukryte tuż pod taflą lodu. Kiedy byłam mała, ojciec opowiadał mi historie, w których grałam główną rolę i które zawsze kończyły się szczęśliwie. Nic nie było w stanie przygotować mnie na jego odejście. Sekcja zwłok wykazała, że upadł, uderzył głową o krawędź łodzi i wpadł do wody. Dziwaczny wypadek, którego nie dało się wytłumaczyć ani odwrócić. Kilka dni później znaleziono jego wędkę zaplątaną w trzciny na skraju bagien.

Wyszłam z sadzawki i się ubrałam. Kiedy nigdzie nie zobaczyłam Yoshiego, zaczęłam iść wolno kamienistą ścieżką. Dróżka biegła wzdłuż wąskiego strumienia i prowadziła do okrągłego stawu, który przywodził na myśl misę wypełnioną srebrzystym światłem księżyca. Przystanęłam nad brzegiem. Coś poruszyło się w ciemnościach po drugiej stronie.

Nie po raz pierwszy tego dnia wstrzymałam oddech. Naprzeciw mnie, ukryta w cieniu, stała wielka niebieska czapla. Jej długie nogi znikały w ciemnych wodach, a złożone skrzydła tuliły się do ciała. Powierzchnia stawu lśniła niczym mika. Dopiero teraz zauważyłam drugą, mniejszą czaplę. Pomyślałam o dwóch kobietach w sadzawce; jak gdyby tuż po wyjściu z wody zmieniły się w te nieruchome, piękne ptaki. Kiedy Yoshi wykrzyknął moje imię, obie czaple rozłożyły potężne skrzydła i powoli, z gracją wzbiły się w powietrze i zniknęły między drzewami.

– Lucy – zawołał Yoshi. – Jeśli się pospieszymy, zdążymy na następny pociąg.

Na dole upał stawał się nie do wytrzymania, a cisnące się do okien pociągu kwiaty hortensji zdawały się starsze i bardziej postrzępione, jak gdyby ktoś zamknął całą porę roku w jednej godzinie. Zanim dotarliśmy do naszej nadmorskiej stacji, kwiaty zniknęły na dobre, ustępując miejsca lśniącym liściom. Wracaliśmy do domu wąskimi, brukowanymi uliczkami. Wszędzie dookoła słychać było cykanie świerszczy, a ziemia drżała delikatnie pod naszymi stopami. Dwukrotnie przystanęłam.

– Czy to morze? – spytałam.

– Możliwe, że tak.

– Nie trzęsienie ziemi?

Yoshi westchnął znużony.

– Nie wiem. Może bardzo delikatne.

Wazon z kwiatami przewrócił się na stole. Kilka książek spadło na podłogę. Wytarłam wodę i pozbierałam płatki. Kolejny wstrząs był tak silny, że nawet Yoshi zareagował i pociągnął mnie w stronę drzwi, gdzie staliśmy przez kilka minut, obawiając się ziemi i jej burzliwego, drżącego życia. Byłam tak zmęczona, że bałam się nadchodzącej nocy, kolejnych wstrząsów i dziwacznych snów. Obawiałam się też kolejnego dnia, wybuchających nagle sprzeczek i ciszy, która spadnie na mnie, kiedy Yoshi pójdzie do pracy. Pomyślałam o czaplach nad brzegiem stawu i o tym, jak rozwinęły swe ciemne skrzydła.

– Yoshi – zaczęłam – chyba jednak odwiedzę moją rodzinę.

Rozdział 2

Dwa dni później, przed świtem, wyruszyliśmy na stację. Kółka mojego bagażu podręcznego podskakiwały na kocich łbach we wczesnoporannej mgle. Szliśmy krętą uliczką, mijając sklep z owocami, automat sprzedający sake i piwo, świątynię z ogrodem pełnym małych posążków i sklep, w którym ręcznie robiono tofu. Yoshi wyglądał jak biznesmen – miał na sobie białą koszulę i czarny garnitur, który jeszcze do niedawna wydawał się mi zabawny, a który teraz idealnie pasował do jego osobowości. Czy mi się zdawało, czy z każdym kolejnym dniem w Japonii Yoshi coraz mniej przypominał osobę, którą tak dobrze znałam? A może coraz bardziej stawał się sobą? Człowiekiem, którego nie dostrzegałam, gdy żyliśmy we własnym świecie.

Podróż do Tokio zabrała prawie godzinę. Staliśmy coraz bardziej ściśnięci, podczas gdy do pociągu wsiadali kolejni ludzie. Kiedy drzwi w końcu się otworzyły, a gęsty tłum wylał się na ulicę, Yoshi wziął mnie pod rękę, byśmy nie zostali rozdzieleni. Byliśmy wobec siebie bardzo uprzejmi, bardzo formalni i mili, jednak na peronie, w morzu zniecierpliwionych ludzi, wśród których przeważali mężczyźni w czarnych garniturach, Yoshi zatrzymał się, spojrzał na mnie i wcisnął mi do torebki malutką paczuszkę.

– Kamera internetowa – wyjaśnił. – Żebyśmy mogli rozmawiać w trakcie podróży. Spotkamy się u ciebie za dwa tygodnie. – Mówiąc to, ujął mnie za ramiona i pocałował. Tam, wśród tych wszystkich ludzi. – Uważaj na siebie – szepnął. – I zadzwoń. – Chwilę później odsunął się ode mnie i zniknął w tłumie.

Znalazłam miejsce w jadącym na lotnisko busie. Choć próbowałam zachować w pamięci dotyk Yoshiego, wspomnienie przegrało z widocznym za oknem, deszczowym krajobrazem. Usiadłam w fotelu i zaczęłam myśleć o czekającej mnie podróży i mojej rodzinie. Starałam się odwiedzać ich co roku, jednak przeprowadzka do Japonii stanowiła nie lada przeszkodę i sprawiła, że nie byłam w domu od prawie dwóch lat. Przypuszczam, że zamiłowanie do podróży miałam we krwi, przynajmniej według opowieści, które słyszałam w dzieciństwie. Mój pradziadek, Joseph Arthur Jarrett, miał szesnaście lat, kiedy kometa Halleya powróciła w tysiąc dziewięćset dziesiątym roku. Mimo światowej paniki wywołanej jej powrotem, Joseph był trzeźwo myślącym, niespokojnym duchem. Tamtej nocy wymknął się z domu i chcąc być świadkiem tego wyjątkowego wydarzenia, poszedł do stojącego na wzgórzu kościoła. Był młodym marzycielem i posiadał dar, który – podobnie jak niezwykłe oczy – miał przekazać kolejnym pokoleniom. Wystarczyło, że posłuchał zamka i niemal natychmiast znał jego tajemnice. Mechanizm w drzwiach prowadzących na dzwonnicę poruszył się i szczęknął w odpowiedzi na kawałek drutu. Chwilę później drzwi na wieżę stanęły otworem i Joseph zaczął wspinać się po wytartych, wapiennych schodach na dach. Wysoko w górze, pośród gwiazd, dostrzegł świetlisty łuk komety. Urzeczony jej widokiem podniósł głowę i pomyślał: Jest jak błogosławieństwo. Jak dar. Słowo „orbita” pochodzi od łacińskiego słowa orbis, oznaczającego koło. Dla mojego pradziadka, który podobnie jak jego ojciec i dziadek, miał być kołodziejem, to dziwne światło stanowiło znak.

Kolejne dni były do siebie podobne i toczyły się wokół pracy, posiłków i snu. A jednak wspomnienie komety nie dawało Josephowi spokoju niczym świecąca za dnia gwiazda albo ukryta w kieszeni lśniąca moneta. Kiedy latem piorun powalił rosnący przy domu, potężny wiąz, pradziadek dotknął pnia drzewa i doznał olśnienia. Była to natarczywa myśl, która owinęła wokół niego liściaste ramiona, rozkwitła w umyśle tysiącem fosforyzujących kwiatów, rozżarzona i delikatnie muskająca jego skórę. „Zbuduj kufer”, mówił głos w jego głowie. Tak więc wziął kawał pnia i ukrył go w stodole sąsiada. Przez kolejny rok potajemnie odmierzał, wycinał i planował. Połączył deski żelaznymi okuciami i wyciął ze skóry grube pasy. Nocą, gdy w końcu opuścił rodzinny dom, jego serce śpiewało i drżało. Płynął statkiem, a następnie podróżował pociągiem do Lake of Dreams, gdzie w wilgotnym powietrzu na peronie czekał na niego daleki kuzyn Jesse Evanston, który jeszcze do niedawna był zaledwie nazwiskiem zapisanym na skrawku papieru.

Tak przynajmniej głosiła historia. Zgłaszając się do odprawy, zastanawiałam się, jak czuł się mój pradziad, wyruszając w nieznane, by dogonić marzenia, w czasach gdy nie było telefonów, e-maili ani powrotów. Dla mnie, prawie sto lat później, odległości nie stanowiły żadnego problemu. Prawie o tej samej godzinie, o której poprzedniego dnia wyleciałam z Tokio, wylądowałam na lotnisku JFK, gdzie tłoczący się ludzie tworzyli osobliwą mieszankę. Po kolejnej godzinie spędzonej w samolocie zobaczyłam pierwsze jeziora: długie, wąskie, głębokie, w kolorze ciemnego błękitu, tulące się do niskich, zielonych wzgórz niczym smukłe palce ręki. Przez stulecia lodowce pogłębiały i poszerzały te niegdyś płynące na północ rzeki. Patrzyłam na nie aż do chwili, gdy zniknęły pod srebrnym skrzydłem samolotu. Myślałam o szoku wywołanym wodą, coraz zimniejszą i ciemniejszą, nadbrzeżnych płyciznach, które stopniowo ustępowały miejsca zdradzieckim głębinom, turkusowym, indygowym, a w końcu ciemnym jak niebo o północy.

W e-mailu poinformowałam brata o swoim przyjeździe i kiedy jechałam ruchomymi schodami po odbiór bagażu, zobaczyłam Blake’a, który z rękami w kieszeniach spodni przyglądał się grupkom ludzi. Widząc mnie, uśmiechnął się i pomachał. Nie wiadomo dlaczego to właśnie jego najbardziej dotknęła nagła śmierć ojca. Dobrze sobie radził w Maritime College, a praca w Great Lakes dawała mu dużo radości, jednak latem zawsze powracał do Lake of Dreams, jak gdyby nie potrafił inaczej żyć.

– Cześć, siostrzyczko – rzucił, otaczając mnie ramieniem i tuląc do siebie. Miał metr dziewięćdziesiąt pięć wzrostu, i choć sama jestem wysoka, musiałam stanąć na palcach, by zarzucić mu ręce na szyję. – Mama jest u lekarza, inaczej też by przyjechała.

– Nic jej nie jest?

– Nic. Koniec końców okazało się, że to tylko skręcenie. Przez kilka tygodni będzie musiała nosić opaskę.

Na taśmie pojawił się mój bagaż. Zdjęłam go, mając w pamięci sytuację z poprzedniego dnia, kiedy pracownik firmy bagażowej zabrał walizki sprzed maleńkiego tarasu w naszym domu w Japonii. Miałam wrażenie, że dzielą mnie od niego lata świetlne. Skierowałam się do wypożyczalni samochodów, jednak Blake chwycił mnie za rękę.

– Możesz używać chevroleta taty – rzucił. – Nie musisz wynajmować auta.

– Naprawdę? Mogę jeździć impalą? – spytałam, kiedy szliśmy do prowadzących na parking automatycznych drzwi. – Czyżby mama w końcu go odpaliła? Stał w stodole przez dobrych kilka lat.

– Wiem, ale wciąż jest na chodzie. Mama pojechała nim na przegląd kilka miesięcy temu. Chyba myślała, że uda jej się go sprzedać. Wszystko jest wyregulowane i w doskonałym stanie.

– Dziwne, że w ogóle pomyślała o sprzedaży.

Blake zerknął na mnie, jego oczy – oczy naszej rodziny, o niezdecydowanym kolorze błękitu, upstrzone zielonymi plamkami i okolone firanką długich, ciemnych rzęs – wydawały się poważne i rozbawione zarazem.

– Widzisz, Luce, życie toczy się dalej. Wszystko się zmienia. – Mówiąc to, cisnął moją torbę na tył ciężarówki. – A co u ciebie? Jak mają się twoje sprawy? Tęsknisz za Indonezją? Ja nie mogę przestać o niej myśleć. Zwłaszcza o parku, do którego poszliśmy… tym z dziwacznymi drzewami i wulkanami.

Blake odwiedził mnie tuż po tym, jak poznałam Yoshiego. Wspólnie nurkowaliśmy na rafach koralowych i urządzaliśmy wędrówki po nizinnych lasach deszczowych. Tak naprawdę był to pomysł Yoshiego. Kilka tygodni wcześniej wybrał się tam z przyjaciółmi i pomyślał, że Blake’owi się spodoba.

– Świetnie się wtedy bawiliśmy, prawda?

– Tak. Chociaż było cholernie gorąco. Jaka jest Japonia?

I jak się ma mój dobry przyjaciel Yoshi? Między wami wszystko w porządku? Wiesz, że go lubię.

– Tak, wiem. – Yoshi i Blake od razu znaleźli wspólny język. Połączyły ich: żeglarstwo, zamiłowanie do wody i dość beztroskie podejście do życia, które czasami doprowadzało mnie do szału. Obaj zachwycali się smakiem rambutanów, kolczastych, czerwonych owoców sprzedawanych niczym kosmate piłeczki do ping-ponga na przydrożnych straganach. Kupowali je całymi koszami, obierali ze skórki, pod którą krył się słodki, półprzezroczysty owoc. – Przyjedzie do nas za dwa tygodnie.

– Żartujesz! To cudownie, Lucy. Z radością znowu go zobaczę.

– Ja też.

Nieco później opowiedziałam Blake’owi o swoim życiu, Yoshim, geotermicznych źródłach i nieustannym drżeniu ziemi. Paplałam bezustannie, ponieważ byłam zmęczona, uradowana jego widokiem i zaniepokojona jak zawsze, gdy wracałam do domu – miejsca, które tak dobrze znałam, gdzie życie powoli toczyło się dalej. Beze mnie. Blake przekazał mi wszystkie miejscowe plotki. Opowiedział o interesach, które otwierały się i zamykały, o koleżankach i kolegach z klasy, o tym, komu urodziło się dziecko, kto wziął ślub albo się rozwiódł.

Skręciliśmy z głównej drogi i jechaliśmy niewielkim wzniesieniem między jeziorami. Znajomy krajobraz działał na mnie uspokajająco: wąskie dróżki biegnące śladem pradawnych szlaków, kluczące pośród zielonych wzgórz i pól, od czasu do czasu białe domy, czerwone stodoły i silosy. Niegdyś tereny te należały do plemienia Irokezów i to oni nadali nazwy jeziorom: Długie Jezioro, Piękne Jezioro, Dar Niebios, Kamienne Miejsce, Przystań Kanu, Jezioro Marzeń. Po wojnie o niepodległość Stanów Zjednoczonych, w której Irokezi wspierali Brytyjczyków, indiańskie wioski zrównano z ziemią i spalono. O okrutnej kampanii generała Sullivana przypominały już tylko rozmieszczone co kilka kilometrów, niebiesko-złote tablice pamiątkowe. W końcu ziemię przekazano żołnierzom, którzy wybudowali tu farmy i rok po roku stawiali czoła długim zimom, by cieszyć się krótkim, gorącym latem. Wzdłuż brzegów, jak grzyby po deszczu, wyrosły domki letniskowe i prymitywne wioski rybackie, które na przestrzeni lat zostały zastąpione wystawnymi pensjonatami. Najpierw minęliśmy farmy, a od granicy okręgu na szczycie wzniesienia jechaliśmy drogą w dół wzgórza, pośród zielonych pól, które kończyły się przy srebrzystoniebieskim brzegu jeziora.

– Tak przy okazji, wrócił twój stary przyjaciel, Keegan.

Moje serce zabiło szybciej jak zawsze, gdy myślałam o Keeganie.

– Naprawdę? Nie widziałam go od lat. – Była to prawda, choć nie mogłam w to uwierzyć.

– Tak. Otworzył pracownię w starej fabryce szklanych izolatorów Johnsona, obok ujścia rzeki. Cały budynek został odnowiony. Są tam teraz modne restauracje i galerie. – Mówiąc to, Blake spojrzał na mnie. – Pamiętasz Avery, prawda?

– Twoją dawną przyjaciółkę?

Uśmiechnął się i pokiwał głową.

– Tak. Znowu jesteśmy razem. Też tam pracuje; jest szefową kuchni w nowej, wegetariańskiej restauracji. Mówiłem ci, że po tym, jak zerwaliśmy ze sobą drugi raz, poszła do szkoły gastronomicznej? Jest naprawdę dobra.

Dojechaliśmy do skrzyżowania z drogą prowadzącą nad jezioro, nieopodal wejścia do magazynów wojskowych. Jezioro było wystarczająco głębokie, by odbywały się na nim manewry pancerników. W czasie drugiej wojny światowej setki rodzin przesiedlono na mocy prawa rządu do wywłaszczenia na cele publiczne, a ich domy i stodoły zostały zrównane z ziemią jak wcześniej wioski Irokezów. Niemal z dnia na dzień na polach kukurydzy powstały pasy startowe i półokrągłe baraki z blachy falistej. Zwykle było tu pusto, nie licząc ciemnozielonych wojskowych pojazdów, które pojawiały się tu od czasu do czasu. Dziś jednak na trawiastych zboczach stały zaparkowane dziesiątki samochodów, a przy otwartych bramach zebrał się niewielki tłum ludzi.

– Co się dzieje?

– Oto kolejna nowość – rzucił Blake. – Widzisz, ile się dzieje, kiedy cię tu nie ma? Tydzień temu zamknęli magazyny wojskowe. Ogłoszono to trzy, cztery miesiące temu.

Wciąż myślałam o Keeganie, o tym, jak rozpędzał tu swój motocykl i o wietrze, który szarpał nas za rękawy. Potrzebowałam chwili, by zrozumieć, co tak naprawdę mówi do mnie Blake.

– To możliwe? Myślałam, że magazyny to po prostu smutna rzeczywistość.

– Tak, dziwne, co? Gospodarka ma się kiepsko, a bez tego będzie jeszcze gorzej. Pracowało tu mnóstwo ludzi.

Spojrzałam na południe; w stronę brzegu i rozległych połaci niezagospodarowanej ziemi za wysokim ogrodzeniem. Dziadkowie naszej mamy byli wśród tych, których eksmitowano, i całe życie wysłuchiwaliśmy opowieści o ich bolesnej stracie. Wyrośliśmy, jeżdżąc wzdłuż ciągnącego się kilometrami ogrodzenia zwieńczonego drutem kolczastym. To, co znajdowało się za nim, było jak sekretny świat, do którego nie mieliśmy wstępu. Blake zwolnił, by ominąć nieoczekiwany korek, zatrzymał się i machnął na faceta w dżinsach i koszulce z logo lokalnej stacji telewizyjnej.

– Cześć, Pete. Co się dzieje?

– Witaj Blake. – Pete był niskim mężczyzną ze sztywnymi, ciemnymi włosami. Przebiegł przez drogę i zajrzał do kabiny ciężarówki. – To jakiś wiec. Ocalić czarne rybitwy, czy coś w tym stylu. – Mówiąc to, machnął ręką na południe, w kierunku naszej ziemi i bagien. – Jedni chcą, by uznano mokradła za obszar chroniony. Nie mam pojęcia, czego chcą inni; jest tu mniej więcej sześć grup. Przyjechałeś popatrzeć na fajerwerki?

Blake się roześmiał.

– Ja nie. Wracam z lotniska. Moja siostra właśnie przyleciała. To jest Lucy. Lucy, to Pete.

Skinęłam głową na powitanie.

– Deweloperzy też tu są? – spytał Blake.

Pete pokiwał głową.

– O, tak. I to różni. Poza tym Irokezi chcą odzyskać te ziemie. Powstała też koalicja chroniąca stado rzadkich, białych jeleni, które zamieszkują te tereny. Potomkowie niektórych rodzin wysiedlonych stąd w czasie wojny też mają swoje żądania. Jesteś pewien, że nie chcesz niczego dla siebie, Blake? Wydaje się, że każdy z obecnych chce coś osiągnąć.

Blake wyszczerzył zęby w uśmiechu.

– Nie. Nie wiem nawet, o co chodzi tym wszystkim ludziom.

Pete się roześmiał.

– Jest z czego wybierać. Cóż, miło było cię widzieć. I miło było cię poznać, Lucy.

Po tych słowach uderzył dłonią w bok ciężarówki i się odsunął. Blake przejechał powoli obok niewielkiego tłumu, by chwilę później przyspieszyć. Zerkając w stronę trzcin, gdzie mój ojciec tak bardzo lubił łowić, i wysokich traw, pośród których brodziły czaple, poczułam nagły smutek. Pomyślałam o długim, świszczącym dźwięku, który wydawała zarzucana we mgle wędka.

– Uwielbiałam, kiedy ojciec brał nas na ryby.

Blake zdjął z kierownicy prawą dłoń i chwycił mnie za ramię.

– Wiem – rzucił. – Ja też.

Zapadła głęboka, pokrzepiająca cisza, którą mogłam dzielić tylko z nim. Kiedy wjechaliśmy na podjazd, wiszące nisko gałęzie jabłoni zaczęły drapać dach ciężarówki. Okazały dom, zbudowany w stylu charakterystycznym dla architektury włoskiej, z dwoma szerokimi gankami i kopułką, zdawał się nieco zapadnięty, jakby chwilę wcześniej zrobił głęboki wydech. Na ganku i wykończeniach dostrzegłam płaty łuszczącej się farby. Ogródek mamy kompletnie zdziczał. Niegdyś było to magiczne miejsce pełne białych krokusów, żonkili i frezji. Latem anielskie trąby i kwitnące nocą lilie wodne przesycały powietrze swym słodkim zapachem, sprawiając, że wszystko dokoła zdawało się pachnące i świetliste. Teraz połamane treliaże leżały porzucone pod dziwnym kątem, a rozkwitające w nocy powoje spływały kaskadami z płotu, tworząc plątaninę z zarośniętymi różami. Tu i ówdzie widziałam ekstrawaganckie, piękne kwiaty piwonii. Lawenda i fiołki rozpanoszyły się po całym ogrodzie, tworząc zielone placki, wybujałe pośrodku i oklapnięte na brzegach.

Mama siedziała w słońcu na schodach. Wyciągnięte nogi skrzyżowała w kostkach, a jej prawe ramię spoczywało w zielonym gipsie. W ciągu dwunastu lat odkąd wyjechałam do college’u, wracałam do domu wiele razy; ona także odwiedzała mnie w Seattle i na Florydzie. Za każdym razem dziwiłam się, jak znajomo i młodo wyglądała. Prawie nie miała zmarszczek, choć posiwiała, mając zaledwie dwadzieścia kilka lat. Nosiła włosy zaczesane do tyłu i splecione w gruby, długi warkocz. Kiedy Blake zatrzymał samochód, wstała i podeszła do drzwi od strony pasażera.

– Lucy! – zawołała, kiedy wysiadłam z samochodu, i objęła mnie zdrowym ramieniem. Delikatna skóra na jej policzku pachniała miętą i oregano. Przytuliłam ją ostrożnie, pamiętając o złamanych żebrach. Kiedy szłyśmy do domu, jej zdrowa ręka wciąż spoczywała na moim ramieniu. – Tak się cieszę, że cię widzę, skarbie. Naprawdę ślicznie wyglądasz. Czy mi się zdaje, czy urosłaś? Tak, tak, wiem, to niemożliwe, ale wydajesz się wyższa. Wejdź. Jesteś głodna? Chce ci się pić? Musisz być wykończona.

Weszłyśmy na ganek i dalej, przez drzwi z siatką, prosto do kuchni. Postawiłam torbę na podłodze. Wszystko wydawało się takie samo: duże okna z widokiem na ogród, stojący pod ścianą stół, zasłony w turkusowo-białą kratkę, które uszyłam w gimnazjum. Mama wrzuciła do wysokich szklanek kostki lodu, a Blake wkroił do nich trójkątne kawałki cytryny i nalał mrożonej herbaty, która latem stała w dużym dzbanku na zalanym słońcem blacie.

– Za Lucy – rzuciła mama, podnosząc szklankę zdrową ręką. – Witaj w domu.

– Czy to Lucy? – zawołał z jadalni męski głos.

Chwilę później w drzwiach pojawił się Art, brat mojego ojca, starszy od niego o niecały rok. Mimo iż od razu go rozpoznałam, byłam zaskoczona. Art postarzał się, skóra na jego szerokiej twarzy obwisła, a posiwiałe na skroniach włosy były krótkie i szczeciniaste. Z biegiem czasu zaczął tak bardzo przypominać tatę, że równie dobrze mogłabym patrzeć na stojącego w drzwiach ducha ojca. Zaniemówiłam. Jednak Art najwyraźniej niczego nie zauważył.

– Oto i nasz wędrowiec – rzucił ciepło. Zaraz potem wszedł do kuchni i mocno mnie uścisnął. – Nareszcie w domu. Na jak długo przyjechałaś?

– Kilka tygodni – odparłam.

– To dobrze. Będziesz musiała nas odwiedzić; szykują się duże zmiany.

– Już jej opowiadałem. – Blake opierał się o blat. – Widziałeś to zamieszanie przy magazynach wojskowych? Art pokiwał głową.

– Widziałem. Chcieli, żebym podpisał petycję. A niech to, mokradła. Powiedziałem im, że to pierwszorzędna nieruchomość; jedyna taka szansa na budowę.

Blake roześmiał się i przytaknął. Spojrzałam na matkę, która stała z ręką na biodrze. Ona również na mnie zerknęła.

– Art był tak uprzejmy i wymienił kran w łazience – wyjaśniła.

To oznaczało: Proszę, Lucy, nie rób scen.

Niezrażona tym, zamierzałam powiedzieć Artowi, co dokładnie myślę o zniszczeniu mokradeł, jednak stojąca na ganku, wiekowa lodówka zadrżała gwałtownie, sprawiając, że zaczęłam myśleć o starym domu, jego potrzebach i niemych skargach, remoncie kuchni, który w dniu śmierci ojca nie był nawet w połowie skończony, o zerwanych tapetach, urządzeniach spakowanych w kartonowe pudła i zalegającym w kątach pyle z płyt kartonowo-gipsowych. Chociaż Art i mój ojciec nie potrafili się dogadać, to Art wrócił, by dokończyć pracę w kuchni. W ciągu kolejnych tygodni po pogrzebie ojca dwukrotnie widziałam wystające spod zlewu nogi stryja i rozrzucone na podłodze narzędzia, kiedy użerał się z kolankami, i za każdym razem miałam wrażenie, że patrzę na tatę.

– Tata uwielbiał te bagna – rzuciłam w końcu.

Art był potężnym mężczyzną z długimi ramionami i dłońmi stwardniałymi od ciężkiej pracy. Zabębnił palcami w blat i spojrzał w moją stronę, ale nie na mnie, spoglądał ponad moim ramieniem, na widoczne za oknem jezioro.

– Tak, wiem. Twój ojciec rzeczywiście kochał to miejsce, Lucy. – Jego palce zabębniły nieco mocniej, chwilę później uderzył dłonią w blat. – Chodziliśmy tam, kiedy byliśmy chłopcami. Można chyba powiedzieć, że było to nasze miejsce, szliśmy tam, kiedy musieliśmy coś przemyśleć albo kiedy po prostu chcieliśmy ukryć się przed światem. Łowienie ryb też nie było najgorsze – dodał w zamyśleniu. Chwilę później potrząsnął głową i wrócił do rozmowy. – To jak, Blake? – rzucił, zmieniając temat. – Widzimy się później, tak?

– Nie dziś. Mogę wpaść jutro.

– W porządku, ale bądź wcześnie. Mamy mnóstwo pracy. – Po tych słowach spojrzał na mamę. – Przy okazji naprawiłem skrzydło okienne w łazience, Evie. Wpadnę w przyszłym tygodniu i położę warstwę farby. Do tego czasu nic nie powinno się dziać. Zresztą chodź i zobacz.

– Doceniam twoją pomoc, Art – odparła matka, idąc za stryjem do drugiego pokoju.

– O co chodziło? – spytałam Blake’a, kiedy oboje wyszli.

– Pracujesz teraz w Dream Master?

Dream Master Hardware and Locks było firmą, którą założył nasz pradziadek w tysiąc dziewięćset dziewiętnastym roku, kiedy to przekuł swoje przeczucia dotyczące mechanizmów zamków w kwitnące przedsiębiorstwo. W najlepszym okresie fabryka Dream Master sprzedawała swe zamki w całym kraju. W końcu upadła, jak większość okolicznych firm, jednak sklep z towarami żelaznymi pozostał, a jego właścicielem był stryj Art. Niegdyś sklep należał także do mojego ojca, jednak w tysiąc dziewięćset osiemdziesiątym szóstym roku – rok po pojawieniu się komety, kiedy miałam prawie dziesięć lat – tata pewnego ranka przyszedł do domu z pudłem pełnym swoich rzeczy i nigdy więcej nie wrócił do sklepu. Nigdy mi też nie powiedział, dlaczego odszedł.

Blake przeczesał palcami niesforne włosy i zerknął w kierunku, gdzie chwilę temu zniknął Art.

– Chodź ze mną – rzucił zagadkowo.

Wyszliśmy na ganek, zeszliśmy po schodach. Nie pytając o nic, posłusznie szłam za nim w stronę jeziora. Dzień był słoneczny, choć wietrzny, widoczne na powierzchni wody białe grzywacze wyglądały jak przecinki, boje nuciły swą przytłumioną, metaliczną pieśń. Zrównałam się z bratem na końcu doku.

– O co chodzi? Rzuciłeś pracę na łodzi? – spytałam.

Blake wpatrywał się w wodę, spoglądając na zmieniające się falujące wzory i pływające w odległym końcu stado kaczek.

– Jeszcze nie. Zgodziłem się pilotować przez całe lato, ale wyłącznie wieczorne rejsy. Później może zrezygnuję. Zastanawiam się nad tym. Art zaproponował mi pracę. Dobrą pracę. Wpadł z wizytą kilka tygodni temu, żeby zapytać mnie osobiście. Kompletnie mnie zaskoczył.

Nie odzywałam się, próbując zrozumieć, dlaczego wiadomość ta tak bardzo mnie zdenerwowała.

– Art bardzo pomógł mamie – ciągnął spokojnie Blake. – Wiem, że on i tata zawsze się kłócili i jako dzieciaki nigdy za nim nie przepadaliśmy. Ale ostatnio pomyślałem, że może nie byłem wobec niego sprawiedliwy. Może nikt z nas nie był.

– I co z tego? Czy cokolwiek między tatą a Artem zakończyło się sprawiedliwie?

Blake wzruszył ramionami.

– Byliśmy dzieciakami, Lucy. Tak naprawdę nie wiemy. Po tym wszystkim, co się wydarzyło, Art prawdopodobnie czuj e się fatalnie. Nie daje mu spokoju, że przed śmiercią taty ich wzajemne relacje były naprawdę kiepskie. Myślę, że chce to wszystko naprawić.

Wówczas poczułam zew rodzinnej historii, niewidzialny ciężar, któremu nie byłam w stanie się oprzeć.

– Ale co z żeglarstwem, Blake? Kochasz podróże. Co z zimami na St. Croix? Tak po prostu chcesz to wszystko rzucić?

– Tak jak mówiłem, wszystko się zmienia. – Blake zerknął na mnie zakłopotany. – Krótko mówiąc, Avery jest w ciąży. Dziecko przyjdzie na świat w październiku. Sama więc widzisz, że teraz muszę myśleć innymi kategoriami.

Byłam zbyt zaskoczona, by cokolwiek powiedzieć.

– Tak – powtórzył Blake. – Będziemy mieli dziecko. Najlepsze życzenia mile widziane.

– Przepraszam. Przepraszam, Blake. Oczywiście, że się cieszę. Chodzi o to, że tyle się dzieje.

Uśmiechnął się słabo i pokiwał głową.

– To nic. Szczerze mówiąc, też tak zareagowałem, po prostu mnie zatkało. – Staliśmy, czując na twarzach wiejący od strony jeziora wiatr.

– Cieszysz się? – spytałam.

– Czasami. To niespodzianka, ale dość ekscytująca. Poza tym nie jest to najlepszy czas ani dla mnie, ani dla Avery.

Wiatr szarpał linami w doku, a ja próbowałam przypomnieć sobie Avery – drobnej budowy, energiczną dziewczynę z ciemnobrązowymi oczami i takimi samymi włosami.

– Posłuchaj – ciągnął Blake. – Ta historia z Dream Master. Dla mnie to tylko robota. Nie na zawsze, ale na chwilę obecną to po prostu dobra praca.

– Jasne, rozumiem. Brzmi sensownie.

Słysząc to, obdarzył mnie swym czarującym uśmiechem i dał mi żartobliwego kuksańca.

– Woda wygląda zachęcająco.

– Nie zrobisz tego!

– Czyżby?

Dał mi kolejnego kuksańca – tym razem odrobinę mocniejszego – i choć nie straciłam równowagi, chwyciłam go za rękę i upadłam, ciągnąc brata za sobą. Chwilę później, śmiejąc się, wylądowaliśmy w czystej, zimnej wodzie, strząsając z włosów lśniące krople.

– Cholera! Jest lodowata!

– Jest czerwiec. Czego się spodziewałeś?

– Że nie będę musiał pływać. – Zanurzyłam rękę w wodzie, posyłając w powietrze deszcz mieniących się kropli. Blake uchylił się i chwilę później zrobił to samo.

– Rozejm! – zawołałam w końcu, gramoląc się z wody na łupkową plażę. Blake dogonił mnie na trawniku i zanim weszłam na podjazd, chwycił mnie za ramię.

– Mama o niczym nie wie – rzucił, spoglądając na mnie swymi pięknymi oczami, tak charakterystycznymi dla naszej rodziny. Upstrzone zielonkawymi plamkami niebieskie tęczówki okalała gęsta firanka długich, czarnych rzęs. – Nikt inny nie wie. Obiecałem Avery, że nikomu nie powiem, dopóki nie będzie gotowa, tak więc zachowaj to w tajemnicy, dobrze?

Powoli skinęłam głową.

– Okay. Nic nie powiem.

– Dzięki. Hej, dobrze, że przyjechałaś. – Mówiąc to, przytulił mnie, a potem ruszył podjazdem w stronę ciężarówki.

– Nie zamierzasz zaczekać, aż wyschniesz?

– Obcieknę – krzyknął. – Zobaczymy się później, dobra? Witaj w domu!

Pomachałam mu, patrząc, jak wsiada do samochodu i odjeżdża.

Art też pojechał. Kiedy wróciłam do kuchni, mama nakładała na talerze sałatkę z kurczaka, sałatę i winogrona. Używała jednej ręki, więc jej ruchy były powolne i chwilami niezgrabne.

– Lekka kolacja – wyjaśniła. Dopiero gdy podniosła wzrok, zobaczyła moje mokre włosy i ubrania. – No tak, moje dzieci – rzuciła ze śmiechem, zagryzając wargi, bo od śmiechu bolały jążebra. Mimo to widziałam, że jest szczęśliwa. – Na werandzie wiszą ręczniki. I mogłabyś nalać nam trochę wina? Musisz być zmęczona, Lucy, ale tak się cieszę, że cię widzę, że nie pozwolę ci jeszcze zasnąć.

Przebrałam się i wyszłyśmy zjeść na werandę. Przyciskałyśmy serwetki widelcami, żeby nie porwał ich przenikliwy, chłodny wiatr, który rozwiewał moje mokre włosy. Zachodzące słońce wynurzyło się zza chmur, nadając stalowoszarej powierzchni jeziora kolor szafirów. Fale leniwie obijały się o brzeg. Twarz mamy złagodniała w złotym świetle, jej srebrzyste włosy zalśniły kolorem bursztynu.

– No tak – zaczęła. – W końcu wróciłaś do domu. Ale słyszałam, że twój Yoshi też przyjedzie. To by znaczyło, że po raz pierwszy spotkam któregoś z twoich chłopaków. Czyżby to było coś poważnego?

– Och, sama nie wiem. To znaczy, chyba tak. Chyba jesteśmy na rozdrożu. – Zamilkłam zaskoczona własnymi słowami. Czy mówiłam prawdę?

– Cóż, lepiej nie czekaj zbyt długo – orzekła mama.

– Za długo na co? – Natychmiast pożałowałam tych słów i tonu, jakim je powiedziałam. Matka odwróciła wzrok i przeciągnęła palcem po krawędzi kieliszka.

– Przepraszam, skarbie – odparła łagodnie. Podniosła wzrok i uśmiechnęła się do mnie. – Nie chcę się wtrącać. Nie chodzi mi o to, że musisz znaleźć szczęście w związku. Nie. Ale pragnę, żebyś była szczęśliwa. Pragnę dla ciebie szczęścia, gdziekolwiek je znajdziesz. To wszystko.

Teraz to ja musiałam odwrócić wzrok i spojrzeć na spokojne wody.

– Myślę, że polubisz Yoshiego – odezwałam się w końcu. – On i Blake natychmiast przypadli sobie do gustu. Ma naprawdę absorbującą pracę, przez co było nam trochę ciężko, zwłaszcza że ja wciąż jeszcze nie znalazłam żadnego zajęcia. Pomyślałam, że to chyba odpowiedni czas, żeby tu przyjechał.

– Nie mogę się doczekać, kiedy go poznam.

Chwilę jeszcze rozmawiałyśmy o pracy, aż w końcu zapytałam o wypadek.

– To nic poważnego – odparła, machając zdrową ręką. – Mogło się skończyć inaczej, ale miałam dużo szczęścia. Najgorsze są żebra, bolą, kiedy się śmieję albo gdy wezmę głęboki oddech, ale jedyne, co mogę zrobić, to czekać, aż się zagoją. Nie mam pojęcia, dlaczego wszyscy tak się martwiliście. Chyba że wypadek przypomniał wam – dodała po chwili – jak szybko i niespodziewanie dzieją się różne rzeczy.

Po raz kolejny nastała między nami cisza, którą postanowiłam przerwać.

– Ciągle tęsknię za tatą – wyznałam.

– Wiem.

– Co sądzisz o Blake’u? – spytałam po chwili. – O tym, żeby pracował dla Arta?

Spoglądała na wodę i tańczące na powierzchni drobinki światła. Zaraz potem pokręciła głową.

– Teraz, kiedy oboje jesteście dorośli, staram się nie wtrącać. Art bardzo mi pomógł, Lucy. Nie było cię tu, więc nie wiesz, ale to prawda. Wydaje mi się, że śmierć ojca bardzo go dotknęła. Może myśleli, że będą mieli dużo czasu, by wszystko naprawić, żeby w końcu znaleźć wspólny język. I nagle było już za późno.

– Tak właściwie, co się między nimi wydarzyło? – spytałam.

– Szczerze, skarbie, nie mam pojęcia. Między twoim ojcem a Artem zawsze wyczuwało się napięcie. Pamiętam, że kiedy tata zaprosił mnie na obiad i ogłosił, że zamierzamy się pobrać, Art wziął mnie na stronę i nie omieszkał powiedzieć mi o wszystkich wadach twojego ojca. To było dziwne, zupełnie jakby był zazdrosny i chciał wszystko popsuć. Było to tym dziwniejsze, że już wtedy spotykał się z Austen. Zresztą słowa Arta i tak niczego nie zmieniły. Jako jedynaczka zawsze chciałam mieć rodzeństwo i nie potrafiłam zrozumieć, jak to możliwe, że dwóch braci nie może się dogadać. Ale tacy już byli, może dlatego, że dzieląca ich różnica wieku była tak niewielka.

– A Dream Master? – spytałam. – To było już później.

Matka zerknęła na mnie niepewnym wzrokiem.

– Tak.

– A więc?

– Zawsze byłaś upartym dzieckiem – zauważyła. – Nic dziwnego, że tak dobrze radzisz sobie w świecie.

Na stole w wazonie stały białe mieczyki. Dotknęłam płatków, czując, jakbym zamiast komplementu usłyszała wyrzuty. Mama sprzeciwiała się mojemu życiu za granicą, zwłaszcza po tym, co wydarzyło się jedenastego września. Byłam wtedy na Sri Lance. Ta sprawa wciąż stanowiła drażliwy temat. Złoty pyłek osiadł mi na palcu.

– Ładne kwiaty. Od tajemniczego wielbiciela?

Ku mojemu zaskoczeniu mama roześmiała się i oblała delikatnym rumieńcem.

– Nie takiego tajemniczego. To ktoś, kogo poznałam na oddziale urazowym. Ma na imię Andrew. Andrew jakiśtam. Byłam nieźle przymulona po środkach przeciwbólowych. Świetnie nam się rozmawiało, szkoda tylko, że tak niewiele pamiętam.

Otworzyłam niewielką kopertę i wyciągnęłam bilecik.

– Proszę bardzo – rzuciła mama. – Nie krępuj się.

Droga Evie, dziękuję za cudowną rozmowę w fatalny dzień. To mieczyki, odmiana Apollo, o których rozmawialiśmy. Mam nadzieję, że Ci się podobają. Twój Andrew Stewart.

– Dlaczego mieczyki Apollo? – spytałam, chwytając kopertę porwaną przez gwałtowny podmuch wiatru, który sprawił, że dzwoneczki wietrzne obudziły się do życia, a fale z większą zajadłością uderzyły o brzeg.

– Cóż, pamiętam, że rozmawialiśmy o lądowaniu na Księżycu. O tym, gdzie byliśmy w tysiąc dziewięćset sześćdziesiątym dziewiątym, i takich tam. Chyba musiałam powiedzieć mu o ogrodzie, choć dawno temu przestałam się nim zajmować. Ale może właśnie dlatego przysłał mi te mieczyki.

– Wygląda na to, że wywarłaś na nim wielkie wrażenie. – Mówiąc to, schowałam bilecik z powrotem do koperty. Nagle poczułam przytłaczający smutek. Rodzice poznali się jako wolontariusze tuż przed wyjazdem ojca do Wietnamu. Przez kolejny rok pisali do siebie. Mama rozkoszowała się jego listami, pelurowymi kartkami w cienkich kopertach, zapisanych pochyłym pismem. Znała ojca tak krótko, że wydawało się jej, jakby był wymyślonym przez nią ideałem, a kiedy pisała do niego, z zadziwiającą łatwością opowiadała o rzeczach, o których nigdy nikomu nie mówiła – swych tajemnicach, lękach i marzeniach.

Pewnego dnia, pracując w szklarni, podniosła wzrok i zobaczyła w drzwiach postać ojca. Był dużo wyższy, niż go zapamiętała, niepokojąco znajomy i obcy zarazem. Podszedł do niej bez słowa. Patrząc na niego, mama poczuła zapach ziemi. Gdzieś z kranu kapała woda.

– Przesadzam cynie – odezwała się w końcu. Na dowód tego podniosła ręce. Miała brązowe palce i ziemię pod paznokciami.

Ojciec się uśmiechnął. Chwilę później pochylił się i pocałował ją. Odwzajemniła pocałunek, przyciskając nadgarstki do jego ramion. Jej ubrudzone ziemią, uniesione dłonie przypominały skrzydła.

Dorastając, słyszałam tę opowieść tysiące razy, dlatego nie podobało mi się, że jakiś mężczyzna, którego nawet nie znałam, przysyła mojej mamie bukiety kwiatów. Nagle poczułam się zmęczona po podróży, a otaczający mnie świat zaczął dziwnie wibrować, jak gdyby kolory lada chwila miały wyskoczyć ze swych kształtów. Żeby się uspokoić, położyłam głowę na stole.

– Nic ci nie jest?

– Jestem po prostu trochę zmęczona, to wszystko.

– Oczywiście, że jesteś zmęczona, kochanie. Aż dziw, że tak długo wytrzymałaś. Przygotowałam kanapę na werandzie.

– A mój stary pokój? Nie mogę go używać?

– Naprawdę chcesz?

Wydawała się niechętna i przypomniałam sobie, jak pewnego razu wyznała, że po śmierci ojca dom zaczął do niej przemawiać: ściany jęczały, że chcą, by ktoś je pomalował, podjazd bełkotał coś o pęknięciach i dziurach, a wiecznie niezadowolone krany zaczęły przeciekać. „Miłość”, szeptały szafki kuchenne, które ojciec zrobił z drewna dębowego. Światła w pokoju krawieckim, łupkowe płytki na werandzie, świeżo cyklinowane podłogi, wszystko dokoła powtarzało z uporem: „Miłość, miłość, miłość”. Kiedy zapchały się rynny, urwały okiennice, a w jednym z okien pękła szyba, mama nie była w stanie naprawić rzeczy, których dotykał i którymi zajmował się tata, podobnie jak nie była w stanie znieść panującej w domu wrzawy. Oto dlaczego zamknęła drugie piętro, przekręcając szklane gałki i zasuwając metalowe zasuwy.

– Nie będziesz miała nic przeciwko? Sama pościelę łóżko i zajmę się wszystkim.

– Ależ oczywiście, że nie będę miała nic przeciwko – odparła, choć jej głos zdradzał coś innego.

W jednej z kuchennych szafek znalazłam breloczek. Klucze podzwaniały delikatnie, gdy niosłam je na gorące i duszne drugie piętro. Kiedy weszłam do mojego starego pokoju, jedno po drugim otworzyłam okna, wpuszczając do środka świeże powietrze. Przykryłam wąskie łóżko prześcieradłem z gumką i rozłożyłam kolejne prześcieradło, czując, jak dopada mnie coraz większe zmęczenie.

Zbliżała się dwudziesta pierwsza, ale wciąż było jeszcze widno. Położyłam się w ubraniach, wcisnęłam przycisk szybkiego wybierania i zamknęłam oczy. Yoshi odebrał po drugim sygnale. Głos miał niski i gładki jak kamienie w rzece.

– Moshi Moshi.

– To ja. Dotarłam cała i zdrowa.

– To dobrze. Tęsknię za tobą, Lucy.

– Ja też. Co robisz?

– Spieszę się na pociąg. Trochę tu pada.

Wyobraziłam sobie uliczkę i rzeczkę, nad którą musiał przejść, idąc na dworzec. Gdybym tam była, leżałabym w łóżku, patrzyła, jak deszcz ścieka z miedzianego daszku, i planowała lekcję słownictwa.

– Nie zainstalowałam kamery. Może jutro. Moja mama nie przepada za cudami techniki.

– Jak ona się czuje?

– W porządku. Naprawdę dobrze. Ale w domu jest bardzo cicho.

– Widzisz. Miałem rację.

– Tak, wiem. Cieszy się, że przyjedziesz. Chce cię poznać.

– Już za kilka dni będzie miała okazję. Ja też chcę jąpoznać. Co u twojego brata?

– W porządku. Pozdrawia cię. Będzie miał dziecko.

– Co?

– To prawda. Ale póki co to tajemnica. W październiku zostanę ciotką.

– Gratulacje. Nie wiedziałem, że się ożenił.

– Bo tego nie zrobił. Przynajmniej na razie. To znaczy nie wiem, czy w ogóle zamierza się ożenić. Kompletne zaskoczenie.

– Cóż, pozdrów go.

– Pozdrowię. Były kolejne trzęsienia ziemi?

– Kilka, ale raczej słabe.

– Hej. Wyłączyłeś gaz?

Roześmiał się.

– Tak – odparł. – Tak. Wyłączyłem gaz. Posłuchaj, jestem już prawie na dworcu, muszę kończyć.

– Okay. Zadzwonisz wieczorem?

– Tak. Jeśli możesz, wyślij mi e-maila.

– Wyślę.

– Kocham cię.

Musi naprawdę za mną tęsknić, pomyślałam zdumiona. Yoshi rzadko mówił mi czułe słówka, zwłaszcza przez telefon.

– Ja ciebie też – odparłam.

Rozłączyłam się i pozostała tylko przestrzeń oraz dzielące nas, wypełnione mrokiem, tysiące kilometrów. Nie otwierając oczu, położyłam telefon na stoliku nocnym, mając przed oczami mały, betonowy domek, który dzieliliśmy w Indonezji, ogród pełen drzew mangowych i dziwacznych roślin, których nazw nie mogłam spamiętać. Spotykaliśmy się tam, gdy wracaliśmy do domu po pracy, sączyliśmy drinki w świetle księżyca i słuchaliśmy jaszczurek buszujących w wysokiej trawie. Chciałam wziąć Yoshiego za rękę i razem z nim wrócić do tamtego spokojnego życia. Sęk w tym, że u niego był dzień i dzieliło nas kilkanaście tysięcy kilometrów. Podciągnęłam koce pod samą brodę i zasnęłam przy dźwiękach i zapachu wody.

Sen rozpoczął się niczym długa i męcząca podróż w deszczu, pełna lotnisk i frustracji, nieodebranych połączeń, tykania zegarów i niebezpiecznych terminów. Ktoś za mną szedł. Najpierw długimi korytarzami, później leśną ścieżką. Moja skórzana, staromodna walizka uderzyła w drzewo, a jej zawartość wysypała się na ziemię. Spanikowana zaczęłam pełzać na kolanach po usłanej liśćmi, wilgotnej, iłowatej ziemi. Rozgrzebywałam wściekle aksamitne liście fiołków alpejskich, których kwiaty migały mi przed oczami niczym podrywające się do lotu, przestraszone ptaki. To, co zgubiłam, było ważne. Zależało od tego moje życie i choć coraz wyraźniej słyszałam kroki i głosy swoich prześladowców, nie mogłam przestać. Raz za razem zanurzałam palce w mokrej ziemi, rozgrzebywałam wilgotne liście aż do chwili, gdy ktoś stanął za moimi plecami.

Obudziłam się tak przerażona i zdezorientowana, że nie mogłam się poruszyć.

Powoli, stopniowo, przypomniałam sobie, gdzie jestem. Mimo to musiałam wziąć kilka głębokich oddechów, zanim zdołałam opuścić nogi i dźwignąć się z łóżka. W jaskrawym świetle łazienki spryskałam twarz wodą i spojrzałam na widoczne w lustrze blade odbicie. Moje oczy – podobnie jak oczy Blake’a – były duże i niebieskie, jednak wyzierało z nich zmęczenie.

Dom pogrążony był w ciszy. Zamknięte drzwi na korytarzu przywodziły na myśl beznamiętne, nieruchome twarze. Przechodząc od jednych do drugich, otworzyłam je wszystkie. Nic się nie zmieniło, zupełnie jakby cały świat zatrzymał się tamtego lata, po śmierci ojca. Łóżko w pokoju rodziców było starannie zaścielone. W pokoju Blake’a wciąż wisiały plakaty Księżyca i Ziemi, naszej rozświetlonej niebiesko-zielonej planety, dryfującej w międzygwiezdnej przestrzeni między ścianami. W pokoju gościnnym, pod jedną ze ścian, ustawiono kartonowe pudła. Może jednak mama wchodziła tu od czasu do czasu, porządkując stare rzeczy. Kiedy otworzyłam drzwi na poddasze, uderzyło mnie zatęchłe, gorące powietrze, jakby nikt ani nic nie zmąciło go od dziesiątków lat. Zupełnie jak w baśni, w której księżniczka ukłuła się w palec, tkała ze słomy złotą nić albo zrzucała swe grube, złote włosy, by ukochany wdrapał się po nich do wieży.

Maleńki pokoik na poddaszu był jak zaklęty w czasie. Tu też otworzyłam wszystkie okna, zmiatając z parapetów kolekcje martwych much. Kiedy przestrzeń wypełniła się dźwięcznym chlupotaniem wody i szeptem wiatru, usiadłam na ławeczce w oknie i odetchnęłam świeżym powietrzem. Jezioro było spokojne i gładkie, niemal opalizujące. Patrzyłam, jak wstaje świt, a pierwsze promienie słońca dotknęły kluczy, które zostawiłam na malowanym taborecie. Były to nowe i stare klucze, stworzone do nieistniejących już zamków i wciąż przypięte do breloka ze względu na swe piękno albo dlatego, że nikt nie pamiętał, co otwierały, i myślał, że jeszcze kiedyś mogą się przydać.