O książce

Galilea, rok 1134.

Rycerz zakonu templariuszy odkrywa w lochach starej cytadeli święty skarb – laskę Jezusa o tajemniczej mocy.

Niemal tysiąc lat później.

U wybrzeży Seszeli somalijscy piraci porywają młodą Amerykankę. Akcją jej odbicia dowodzi komandor Gray Pierce z rządowej agencji Sigma. I nie chodzi o bogatą turystkę, lecz o Amandę Gant-Bennett, córkę prezydenta USA. Dramatyzmu całej sprawie dodaje fakt, że uprowadzona kobieta jest w zaawansowanej ciąży.

Gray, ścigając porywaczy w afrykańskiej dżungli i Dubaju, szybko zyskuje pewność, że za ich działaniami kryje się coś więcej niż tylko chęć otrzymania okupu. Nie wie jednak, że będzie musiał stawić czoło tajemniczej organizacji, która od wieków wpływa na bieg historii.

JAMES ROLLINS

Amerykański pisarz, z zawodu weterynarz, z zamiłowania płetwonurek i grotołaz. Absolwent University of Missouri, karierę literacką rozpoczął w 1999 r. powieścią o wyprawie do wnętrza Ziemi, Podziemny labirynt. Kolejne – Mapa Trzech Mędrców, Czarny zakon, Wirus Judasza, Klucz zagłady, Ołtarz Edenu, Kolonia Diabła – których akcja toczy się często w niedostępnych rejonach świata – dżunglach, głębinach oceanów, podziemnych gro tach oraz na pustyniach i lodowcach – odniosły międzynarodowe sukcesy.

www.jamesrollins.com

Tego autora

LODOWA PUŁAPKA
BURZA PIASKOWA
AMAZONIA
OŁTARZ EDENU
EKSPEDYCJA
PODZIEMNY LABIRYNT
OKO BOGA

Sigma

MAPA TRZECH MĘDRCÓW
CZARNY ZAKON
WIRUS JUDASZA
KLUCZ ZAGŁADY
OSTATNIA WYROCZNIA
KOLONIA DIABŁA
LINIA KRWI

James Rollins, Rebecca Cantrell

EWANGELIA KRWI

Tytuł oryginału:
BLOODLINE

Copyright © James Czajkowski 2012
All rights reserved

Polish edition copyright © Wydawnictwo Albatros Andrzej Kuryłowicz s.c. 2015

Polish translation copyright © Jerzy Żebrowski 2015

Redakcja: Monika Strzelczyk

Projekt graficzny okładki: Mariusz Banachowicz

ISBN 978-83-7985-164-5

Wydawca
WYDAWNICTWO ALBATROS ANDZRZEJ KURYŁOWICZ S.C.
Hlonda 2a/25, 02-972 Warszawa
www.wydawnictwoalbatros.com

Niniejszy produkt jest objęty ochroną prawa autorskiego. Uzyskany dostęp upoważnia wyłącznie do prywatnego użytku osobę, która wykupiła prawo dostępu. Wydawca informuje, że publiczne udostępnianie osobom trzecim, nieokreślonym adresatom lub w jakikolwiek inny sposób upowszechnianie, kopiowanie oraz przetwarzanie w technikach cyfrowych lub podobnych – jest nielegalne i podlega właściwym sankcjom.

Przygotowanie wydania elektronicznego: Magdalena Wojtas, 88em

Spis treści

Podziękowania

Róg Afryki

Słowa zamordowanych prezydentów

Z zapisków historycznych

Z zapisków naukowych

Prolog

Część pierwsza. Współcześnie

Część druga. Niebo i piekło

Część trzecia. Tereny łowieckie

Epilog

Posłowie autora do Czytelników. Prawda czy fikcja?

Przypisy

Trzem moim braciom i trzem siostrom,
Cheryl, Dougowi, Laurie, Chuckowi, Billy’emu i Carrie.
Skoro miniony rok spędziliśmy ze sobą w okopach,
to chyba stosowne, byśmy i tutaj byli razem.
Kocham Was wszystkich.

Podziękowania

Podobno zbyt wielu kucharzy w kuchni to nic dobrego. Może to dotyczyć sztuki kulinarnej, ale z pewnością nie literatury. Każdej z poniżej wymienionych osób ta książka coś zawdzięcza. Z niechęcią wyliczam na początku hurtem całą grupę nazwisk, ale skoro pojawiliście się wszyscy razem, co mogę na to poradzić? Są na tej liście moi pierwsi czytelnicy, pierwsi wydawcy i najlepsi przyjaciele: Sally Barnes, Chris Crowe, Lee Garrett, Jane O’Riva, Denny Grayson, Leonard Little, Scott Smith, Penny Hill, Judy Prey, Dave Murray, Will Murray, Caroline Williams, John Keese, Christian Riley i Amy Rogers. Jak zawsze, szczególne podziękowania dla Steve’a Preya za piękne mapy i ilustracje… i dla Cherei McCarter za pomysły do wspaniałych opowieści! Dla Scotta Browna — za pomoc medyczną (widzisz, jesteś w tej książce!) i dla Mihir Wanchoo za to, że była od początku powstawania tej książki. Dla Carolyn McCray, której gwiazda wreszcie zajaśniała… i dla Davida Sylviana, za zebranie wszystkiego do kupy i sprawienie, że zaistniałem w końcu w sieci. Za nieustanne wsparcie otrzymuje podziękowania cała ekipa z wydawnictwa HarperCollins: Michael Morrison, Liate Stehlik, Seale Ballenger, Danielle Bartlett, Josh Marwell, Lynn Grady, Adrienne di Pietro, Richard Aquan, Tom Egner, Shawn Nicholls, Ana Maria Allessi, Olga Gardner i Wendy Lee (brak mi ciebie!) Na koniec, oczywiście, specjalne podziękowania dla czterech osób, które odegrały kluczową rolę na wszystkich etapach produkcji książki. Są to: moja wydawczyni Lyssa Keusch i jej koleżanka Amanda Bergeron oraz moi agenci, Russ Galen i Danny Baror. Jak zawsze muszę też podkreślić, że wyłącznie ja ponoszę odpowiedzialność za wszelkie błędy merytoryczne w tej książce.

Róg Afryki

Słowa zamordowanych prezydentów

O istnieniu współczesnych tajnych stowarzyszeń i zagrożenia z ich strony:

Na całym świecie mamy do czynienia z monolitycznym i bezwzględnym spiskiem, który rozszerza strefę swoich wpływów głównie za pomocą tajnych metod… budując precyzyjnie skonstruowaną i wysoce wydajną machinę, łączącą działania militarne, dyplomatyczne, wywiadowcze, ekonomiczne, naukowe i polityczne.

JOHN F. KENNEDY, Z PRZEMÓWIENIA WYGŁOSZONEGO
W HOTELU WALDORF-ASTORIA 27 KWIETNIA 1961 ROKU

O życiu i śmierci:

Bóg nie stworzyłby z pewnością takiej istoty jak człowiek, zdolnej ogarnąć nieskończoność, by egzystowała tylko przez jeden dzień! Nie, nie, człowiek został stworzony do nieśmiertelności.

ABRAHAM LINCOLN

Z zapisków historycznych

Teorii spiskowych nigdy nie brakowało. Taka już jest ludzka natura. Poszukujemy wciąż porządku w chaosie, znaków obecności niewidzialnego animatora marionetek, który manipuluje wielkim spektaklem życia, rządami i losami ludzkości. Niektórzy z tych tajemniczych konspiratorów uchodzą za czarne charaktery, inni za wielkich dobroczyńców. Istnienie części tajnych koterii potwierdzają fakty historyczne, inne są jedynie wytworem wyobraźni, a jeszcze więcej spośród nich to węzeł gordyjski obu kategorii tych opowieści, splecionych w sposób tak niewytłumaczalny, że obszar między faktem i fikcją staje się splątanym gobelinem zafałszowanej historii.

A żadnej organizacji w dziejach ludzkości nie dotyczy to bardziej niż cieszących się niesławą templariuszy.

Zakon założyło na początku XII wieku dziewięciu rycerzy, którzy przysięgali bronić pielgrzymów wędrujących do Ziemi Świętej. Skromne początkowo zgromadzenie rosło w bogactwo i siłę i rozprzestrzeniało się po całej Europie, aż zaczęli się go obawiać nawet papieże i królowie. W końcu 13 października 1307 roku król Francji i ówczesny papież uknuli spisek, rozwiązali zakon i aresztowali jego członków, zarzucając im poważne przestępstwa, w tym herezję. W następstwie tej czystki pojawiły się legendy i mity zamazujące prawdziwy obraz dziejów zakonu: opowieści o zaginionych skarbach, rycerzach uciekających przed prześladowaniami na wybrzeża Nowego Świata, a nawet doniesienia, że zakon nadal istnieje, potajemnie i pod strażą, strzegąc mocy, która mogłaby przemienić świat.

Pozostawmy jednak na boku takie spekulacje i mity i powróćmy do pierwotnych dziewięciu rycerzy. Wiele osób nie wie, że wszyscy ci członkowie — założyciele zakonu — byli ze sobą związani poprzez więzy krwi lub małżeństwa i pochodzili z jednego rodu. Ośmiu z nich jest wymienionych z nazwiska w dokumentach historycznych. Dziewiąty pozostaje zagadką i źródłem wielu dociekań współczesnych historyków. Kim był ów tajemniczy członek założyciel zakonu, który osiągnął taki rozgłos w historii i legendach? Dlaczego ten ostatni z rycerzy nie został nigdy wymieniony z nazwiska jak pozostali?

Rozwiązanie tej zagadki to początek wielkiej przygody.

Z zapisków naukowych

Dwudziestego pierwszego lutego 2011 roku na okładce czasopisma „Time” pojawił się tytuł: W roku 2045 człowiek stanie się nieśmiertelny. Mogło się to wydawać przesadą, ale naukowcy wygłaszali już podobne teorie. W swojej książce Postępy medycyny w zwalczaniu procesów starzenia się doktor Ronald Klatz napisał:

Jest całkowicie możliwe, że za jakieś pięćdziesiąt lat człowiek, który nie padnie ofiarą poważnego wypadku ani zabójstwa, będzie w stanie żyć praktycznie wiecznie.

Żyjemy w ekscytujących czasach, gdy postępy w medycynie, genetyce, technologii i całej gamie innych dziedzin nauki otwierają przed ludzkością nowe perspektywy: WIECZNOŚĆ.

W czym to się będzie przejawiało, jakie przybierze formy? Odpowiedź znajdziecie na tych stronach. Przedstawione w tej powieści koncepcje oparte są na faktach, na dogłębnych badaniach prowadzonych jeszcze przez radzieckich naukowców podczas zimnej wojny. Ale zanim przeczytacie pierwszą stronę, muszę skorygować nieco zacytowane powyżej zaskakujące prognozy. Tak naprawdę są zdecydowanie konserwatywne.

Nieśmiertelność jest nie tylko w naszym zasięgu — jest już faktem.

PROLOG

Ziemia Święta
Lato 1134 roku

Nazywali ją kiedyś czarownicą i dziwką.

Ale teraz już nie.

Siedziała okrakiem na siwym rumaku, ubranym w czarną zbroję, który stąpał ostrożnie po polu bitwy, po ziemi zasłanej ciałami muzułmanów i chrześcijan. Płoszyła ucztujące kruki i wrony, które krążyły nad nią jak wielkie czarne chmury. Inni, dwunożni padlinożercy, penetrowali pobojowisko, ściągając poległym buty i wyrywając z ich ciał strzały, by odzyskać groty i pióra. Kilku ludzi spojrzało w jej kierunku, ale szybko odwrócili wzrok.

Wiedziała, co zobaczyli — jednego z wielu rycerzy biorących udział w walce. Jej piersi były niewidoczne pod wyściełaną kolczugą i pancerzem. Ciemne włosy, sięgające do ramion i krótsze niż u większości mężczyzn, ukrywał stożkowaty hełm, a delikatne rysy — osłona nosa. O lewe kolano obijał się przytroczony do siodła obosieczny miecz, brzęcząc, gdy uderzał nagolenniki kolczugi chroniące jej długie nogi.

Tylko nieliczni wiedzieli, że nie jest mężczyzną — a nikt nie miał pojęcia, że ukrywa tajemnice o wiele mroczniejsze niż sekret jej płci.

Giermek czekał na nią na skraju zrytej drogi. Ścieżka wiła się stromo w górę do samotnej kamiennej baszty. Masywna budowla, ukryta głęboko w górach Naftali w Galilei, nie miała nazwy i wyglądała tak, jakby wyrzeźbiono ją ze zbocza. Czerwone słońce wisiało nisko nad horyzontem za jej blankami, przesłonięte dymem ognisk z obozowisk i podpalonych pól.

Młody giermek przyklęknął na kolano, gdy zatrzymała przy nim konia.

— Czy on nadal tam jest? — spytała.

Skinął głową. Przestraszony.

— Lord Godefroy oczekuje cię.

Nie chciał spojrzeć w kierunku zwieńczonej kamieniami baszty. Ona nie miała takich oporów. Uniosła hełm, by lepiej widzieć.

Nareszcie…

Przez szesnaście lat — od czasu, gdy jej wuj założył Zakon Ubogich Rycerzy Świątyni Jerozolimskiej — próbowała dokonać rzeczy niemożliwej. Nawet on nie rozumiał, dlaczego chce wstąpić do templariuszy, ale ze względu na pokrewieństwo nie mógł jej odmówić. Dostała więc biały zakonny płaszcz i dołączyła do grona dziewięciu członków założycieli; ukrywała się i zasłaniała twarz hełmem, podczas gdy zgromadzenie rosło w siłę i nabierało znaczenia.

Jej krewni nadal manipulowali rycerskim zakonem od wewnątrz i z zewnątrz: gromadzili majątek i wiedzę, poszukiwali potężnych relikwii z zaginionych krypt i starożytnych wykopalisk w Egipcie i Ziemi Świętej. Mimo doskonałego planowania spotykały ich niepowodzenia. Zaledwie przed rokiem nie udało im się zdobyć kości mędrców — relikwii trzech biblijnych królów, które podobno były kluczem do tajemnic alchemii.

Nie pozwoli, by dziś doszło do kolejnej porażki.

Szarpnąwszy cugle, skierowała konia na skalistą ścieżkę. Z każdym krokiem mijała coraz więcej zwłok, gdyż strażnicy wieży podjęli ostateczną — daremną — walkę, by powstrzymać atak. Dotarłszy na szczyt wzgórza, zastała tam rozbite w drzazgi wrota baszty, wyłamane potężnym wzmocnionym stalą taranem.

Wejścia strzegli dwaj rycerze. Obaj skinęli do niej głowami. Młodszy z nich, nowy w zakonie, miał przyszyty na piersi szkarłatny krzyż. Inni templariusze zaczęli naśladować ten zwyczaj, symbolizujący gotowość przelania własnej krwi za sprawę. Starszy rycerz, szpakowaty i z ospowatą twarzą, nosił po prostu na zbroi tradycyjny biały płaszcz, podobnie jak ona. Jedyną ozdobą ich okryć były szkarłatne ślady krwi zabitych.

— Godefroy oczekuje cię w krypcie — oznajmił starszy rycerz, wskazując wewnętrzną cytadelę za wrotami.

Przejechała na rumaku przez ruiny wrót i szybko z niego zsiadła, powiewając płaszczem. Zostawiła miecz u boku wierzchowca, wiedząc, że nie musi się obawiać zasadzki ze strony jakiegoś ocalałego samotnego obrońcy baszty. Lord Godefroy, choć sprawiał kłopoty, był skrupulatny. O jego gorliwości świadczyły stojące na dziedzińcu drewniane pale z głowami ostatnich obrońców. Ich ciała leżały pod tylną ścianą jak sterta drewna na opał.

Bitwa była skończona.

Pozostały tylko łupy.

Dotarła do drzwi prowadzących w mrok. Wąskie schody wykute w skalnym zboczu wiodły w dół za basztę. U ich wylotu migotało w oddali pomarańczowoczerwone światełko pochodni. Zeszła, przyspieszając dopiero na końcu.

Czy to możliwe? Po tylu latach…

Wpadła do długiej krypty, w której wzdłuż obu ścian stało ponad dwadzieścia kamiennych sarkofagów. W pośpiechu nie zauważyła niemal egipskich napisów, symboli nawiązujących do mrocznych tajemnic z czasów przed Chrystusem. W głębi zobaczyła w blasku pochodni dwie postacie: jedna stała, druga klęczała, wspierając się na kiju.

Gdy do nich podeszła, zauważyła, że ostatni sarkofag został otwarty, a jego kamienna pokrywa leży pęknięta na podłodze. Wyglądało na to, że ktoś zaczął już szukać ukrytego tu skarbu. Ale sprofanowany sarkofag krył tylko prochy i jakieś fragmenty suchych liści i łodyg.

Na twarzy lorda Godefroya malowało się rozczarowanie.

— A więc w końcu się zjawiasz — rzucił z fałszywym uśmiechem.

Zignorowała go. Był od niej o głowę wyższy, lecz miał takie same czarne włosy i orli nos, bo oboje pochodzili z południa Francji, a ich rody łączyło dalekie pokrewieństwo.

Opadła na kolana i spojrzała na twarz jeńca. Miał ogorzałą, połyskującą i gładką skórę. Spod kaskady ciemnych włosów wpatrywały się w nią czarne oczy, lśniące w blasku pochodni. Choć klęczał, nie okazywał strachu, tylko głęboki smutek, za co miała ochotę go spoliczkować.

Godefroy przykucnął obok niej, zamierzając się wtrącić, by mieć swój udział w tym, co — jak z pewnością wyczuwał — było sprawą ogromnej wagi. I choć należał do tych nielicznych osób, które wiedziały, kim ta kobieta naprawdę jest, nie znał jej głębszych sekretów.

— Pani… — zaczął.

Oczy jeńca zwęziły się, gdy to usłyszał. Utkwił w niej przenikliwe spojrzenie. Nie było w nim już ani śladu smutku, tylko cień lęku, który jednak szybko zniknął.

Ciekawe… czy wie o naszej linii krwi, naszych tajemnicach?

Godefroy przerwał jej rozmyślania i kontynuował:

— Na twój rozkaz straciliśmy wielu ludzi i przelaliśmy wiele krwi, aby odszukać to miejsce, ukryte w gąszczu legend i strzeżone w równym stopniu przez zaklęcia, co niewiernych, a znaleźliśmy tylko tego człowieka i skarb, którego pilnuje. Kim on jest? Dowiaduję się takich rzeczy, posługując się mieczem.

Nie traciła słów na rozmowę z głupcami. Zwróciła się do jeńca w dawnym arabskim dialekcie.

— Kiedy się urodziłeś?

Wbił w nią wzrok, niemal odpychając ją siłą woli jak potężnym podmuchem wiatru. Chyba się zastanawiał, czy ją okłamać, ale spojrzawszy jej w oczy, uznał, że to bezcelowe.

Gdy się odezwał, jego słowa zabrzmiały miękko, ale miały swoją wagę.

— Urodziłem się w Muharram w Hijri w roku dziewięćdziesiątym piątym.

Godefroy rozumiał arabski na tyle, by powiedzieć drwiąco:

— W dziewięćdziesiątym piątym? To znaczy, że ma ponad tysiąc lat.

— Nie — powiedziała, bardziej do siebie niż do niego, obliczając w myślach. — Jego lud stosuje inny system liczenia lat niż my. Zaczynają od roku, gdy ich prorok Mahomet przybył do Mekki.

— A więc ten człowiek nie ma tysiąca lat?

— Bynajmniej — odparła, kończąc wyliczenia. — Przeżył zaledwie pięćset dwadzieścia lat. — Kątem oka dostrzegła, że Godefroy spojrzał na nią zdumiony.

— To niemożliwe — rzekł drżącym głosem, który zdradzał jego prostackie niedowierzanie.

Wytrzymywała spojrzenie jeńca. Wyczuwała w tych oczach niezgłębioną, przerażającą wiedzę. Próbowała sobie wyobrazić wszystko, czego był świadkiem w ciągu stuleci: powstające i upadające potężne imperia, miasta wyłaniające się z piasków, by z czasem popaść w ruinę. Ile mógłby jej wyjawić starożytnych tajemnic i zapomnianych historii?

Ale nie przybyła tu po to, by nękać go pytaniami.

Wątpiła zresztą, by na nie odpowiedział.

Nie ten człowiek — jeśli można było jeszcze nazywać go człowiekiem.

Gdy ponownie się odezwał, oznajmił tonem ostrzeżenia, zaciskając palce na swoim kiju:

— Świat nie jest jeszcze gotowy na posiadanie tego, czego poszukujesz. To zakazane.

Nie dawała za wygraną.

— Nie ty o tym decydujesz. Jeśli człowiek jest dość zawzięty, by to zdobyć, ma również prawo to posiadać.

Spojrzał na nią ponownie, przenosząc wzrok na jej piersi ukryte pod twardą zbroją.

— Tak samo uważała Ewa w rajskim ogrodzie, kiedy posłuchała węża i skradła owoc z Drzewa Wiedzy.

— Ach — westchnęła, pochylając się ku niemu. — Mylisz się. Nie jestem Ewą. I nie poszukuję Drzewa Wiedzy, tylko Drzewa Życia.

Wydobywszy zza paska sztylet, stanęła szybko na nogi i wbiła ostrze po rękojeść pod szczękę jeńca, podnosząc go z kolan całą siłą woli. Za sprawą tego pojedynczego pchnięcia został krwawo przerwany nieskończony marsz stuleci — wraz z zagrożeniem, które stanowił ten człowiek.

Godefroy cofnął się o krok zaszokowany.

— Czy to nie po niego przybyłaś z tak daleka?

Wyszarpnęła sztylet, rozpryskując krew, i kopnęła ciało na bok. Chwyciła kij, zanim wypadł z bezwładnych palców jeńca.

— Nie jego szukałam, lecz tego, co nosił przy sobie.

Godefroy wpatrywał się w kostur z oliwnego drzewa, który trzymała w ręce. Świeża krew spływała strużkami po jego powierzchni, ukazując wyrzeźbione spiralnie delikatne sploty węży i winorośli.

— Co to jest? — spytał rycerz, szeroko otwierając oczy.

Po raz pierwszy uważnie mu się przyjrzała — i wbiła mu ostrze sztyletu w lewe oko. Widział zbyt wiele, by żyć. Gdy padł na kolana, wstrząsany straszliwymi śmiertelnymi konwulsjami, odpowiedziała na jego ostatnie pytanie, zaciskając palce na antycznej drewnianej różdżce.

— Oto Bachal Isu — szepnęła do przyszłych wieków. — Dzierżył ją Mojżesz, nosił Dawid i trzymał w dłoniach Król Królów. Oto laska Jezusa Chrystusa.

Czwarty lipca:
Pięć dni od dziś

Zamachowiec, wpatrując się w lunetę broni, nastawił celownik na profil prezydenta Jamesa T. Ganta. Sprawdził ponownie odległość — sześćset pięćdziesiąt metrów — i wymierzył lufę snajperskiego karabinu USMC M40A3 w kość potyliczną za lewym uchem ofiary, wiedząc, że tam strzał wyrządzi najwięcej szkód. Przez słuchawkę przenikały mu do ucha odgłosy muzyki i beztroskiego śmiechu uczestników świątecznego pikniku. Skoncentrowany na swoim celu, na swojej misji, nie zwracał na to uwagi.

W historii Stanów Zjednoczonych trzej prezydenci zmarli dokładnie tego samego dnia, 4 lipca, w dniu urodzin ich kraju. Nie zakrawało to na zwykły przypadek.

Thomas Jefferson, John Adams i James Monroe.

Dziś umrze czwarty.

Wstrzymując oddech, komandor Gray Pierce nacisnął spust.

CZĘŚĆ PIERWSZA
WSPÓŁCZEŚNIE

1

Takoma Park, Maryland
30 czerwca, godz. 11.44 czasu miejscowego

Gray Pierce wjechał na podjazd z głuchym warkotem silnika V8 swego thunderbirda rocznik 1960.

Sam też miał ochotę warczeć.

— Myślałem, że zamierzali sprzedać tę posiadłość? — powiedział Kenny.

Młodszy brat Graya siedział na fotelu pasażera, wychylając głowę przez okno i wpatrując się w parterowy budynek z drewnianą werandą i dwuspadowym dachem. Był to ich rodzinny dom.

— Już nie — odparł Gray. — I nie wspominaj o tym tacie. I tak jest paranoikiem z powodu swojej demencji.

— Więc nic się nie zmieniło… — mruknął z przekąsem Kenny.

Gray spojrzał wilkiem na brata. Zabrał go z lotniska Dulles, po jego podróży przez cały kraj z północnej Kalifornii. Kenny miał zaczerwienione oczy z powodu długiego lotu — a może zbyt wielu buteleczek ginu, które serwowano w pierwszej klasie. W tym momencie przypominał Grayowi ich ojca, zwłaszcza z powodu cuchnącego alkoholem oddechu.

Wjeżdżając starym thunderbirdem do garażu w rodzinnym domu, dostrzegł w lusterku wstecznym swoje odbicie. Obaj bracia odziedziczyli po ojcu rumianą walijską cerę i ciemne włosy, ale on miał krótko przystrzyżone włosy, podczas gdy Kenny wiązał swoje, co wyglądało zbyt infantylnie nawet u kogoś, kto dobiegał trzydziestki. Co gorsza, był ubrany w krótkie bojówki i luźną podkoszulkę z logo firmy surfingowej. Pracował jako programista dla spółki w Palo Alto i najwyraźniej był to jego zdaniem strój służbowy.

Gray wysiadł z samochodu, starając się nie okazywać rozdrażnienia zachowaniem brata. Podczas jazdy Kenny cały czas rozmawiał przez komórkę, załatwiając interesy na Zachodnim Wybrzeżu. Nie zamienił z nim niemal słowa, traktując go jak szofera.

Ja też mam swoje obowiązki, którymi muszę się zająć.

W ciągu ostatniego miesiąca Gray zrezygnował z normalnego życia, zaabsorbowany tym, co trzeba było załatwić po śmierci matki, i coraz gorszym stanem psychicznym ojca. Kenny zjawił się na pogrzebie, obiecując, że przez tydzień będzie pomagał porządkować rodzinne sprawy, ale po dwóch dniach musiał pilnie służbowo wyjechać i wszystko spadło znów na barki Graya. Pod wieloma względami byłoby prościej, gdyby Kenny w ogóle się nie zjawił. Pozostawił po sobie chaotyczną stertę polis i wierzytelności, z którymi Gray musiał zrobić porządek.

Dziś się to zmieniło.

Po długiej burzliwej rozmowie Kenny zgodził się przyjechać w tym krytycznym momencie. Ich ojciec cierpiał na postępującą chorobę Alzheimera i nagła śmierć żony jeszcze bardziej go pogrążyła. Spędził ostatnie trzy tygodnie na oddziale leczenia zaburzeń pamięci, ale wczoraj wrócił do domu. Gray potrzebował dodatkowej pary rąk. Kenny miał wystarczająco dużo urlopu, by móc przyjechać na całe dwa tygodnie. Tym razem Gray nie zamierzał wypuścić go wcześniej.

Sam wziął miesiąc wolnego i miał wrócić do centrali Sigmy za tydzień. Przedtem potrzebował kilku dni, by zrobić porządki w domu. Kenny miał mu w tym pomóc.

Brat wyciągnął torbę z bagażnika kabrioletu i zatrzasnął klapę, ale dotknął dłonią chromowanego zderzaka.

— A co z samochodem taty? Moglibyśmy go sprzedać. Chyba nie może prowadzić.

Gray schował kluczyki do kieszeni. Klasyczny thunderbird — kruczoczarny, z wnętrzem obitym czerwoną skórą — był dumą i radością ojca, który robił wszystko, by go odrestaurować i podrasować: zainstalował nowy gaźnik marki Holly, cewkę zapłonową, dławik elektryczny.

— Auto zostaje — oznajmił Gray. — Zdaniem neurologa, środowisko, w którym tata przebywa, powinno być możliwie stabilne i niezmienne, trzeba zachować rutynę, do której przywykł. Poza tym, nawet jeśli nie może prowadzić, będzie miał przy czym pomajstrować.

Zanim Kenny zdążył pomyśleć, co jeszcze można by sprzedać z dobytku ojca, Gray skierował się do drzwi. Nie fatygował się, żeby pomóc bratu nieść bagaż. Ostatnio zbyt wiele miał do dźwigania.

Ale Kenny jeszcze nie skończył.

— Skoro zamierzamy pozostawić wszystko po staremu, udawać, że nic się nie zmieniło, to co ja tu właściwie robię?

Gray odwrócił się na pięcie, zaciskając pięść i mając ochotę jej użyć.

— Jesteś wciąż jego synem, i najwyższa pora, żebyś to okazał.

Kenny zmierzył go wzrokiem. Jego oczy płonęły gniewem, przez co jeszcze bardziej przypominał ojca. Gray widywał wściekłość taty aż za często, zwłaszcza ostatnio, gdy jego agresję wywoływała demencja i strach. Ta złość nie była zresztą niczym nowym. Ojciec zawsze był twardym człowiekiem. Pracował przy wydobyciu ropy w Teksasie, dopóki wypadek na platformie nie pozbawił go większej części lewej nogi i całej dumy, zamieniając nafciarza w gospodynię domową. Wychowywanie dwóch chłopców, podczas gdy jego żona podjęła pracę, przychodziło mu z trudem. Aby sobie to zrekompensować, prowadził dom niczym obóz dla rekrutów. A Gray — uparty jak ojciec, urodzony buntownik — zawsze stawiał opór. Aż w końcu, w wieku osiemnastu lat, po prostu spakował rzeczy i wstąpił do wojska.

To dzięki matce, która była spoiwem rodziny, znów się wszyscy połączyli.

A teraz ona odeszła.

Co zrobią bez niej?

Kenny przytargał w końcu swoją torbę i mijając brata, wymamrotał słowa, które — jak wiedział — zranią go jak zardzewiały drut kolczasty:

— To nie ja zabiłem mamę.

Miesiąc temu taki cios w brzuch powaliłby Graya na kolana. Ale po obowiązkowych sesjach u psychiatry — których kilka opuścił — oskarżenie brata sprawiło jedynie, że znieruchomiał i na chwilę stanął w miejscu. Matka zginęła w wybuchu miny pułapki przeznaczonej dla Graya. Psychiatra, starając się pozbawić go poczucia winy, użył określenia: „przypadkowa strata”.

Podczas pogrzebu nie otwarto trumny.

Nadal nie potrafił zmierzyć się wprost ze swoim bólem. Szedł przed siebie jedynie dzięki determinacji, że ujawni i zniszczy tajną organizację, która stała za tą bezduszną zbrodnią.

I właśnie to zrobił w tym momencie: odwrócił się i postąpił krok naprzód, a potem następny.

Tylko tyle mógł na razie zrobić.

W rejonie Seszeli
Godzina 22.58 czasu miejscowego

Coś obudziło ją w nocy na pokładzie zakotwiczonego jachtu.

Amanda instynktownie wsunęła rękę pod swój nabrzmiały brzuch, natychmiast kontrolując sytuację. Czy to był skurcz? W trzecim trymestrze ciąży instynkt macierzyński kazał jej przede wszystkim chronić nienarodzone dziecko.

Nie czuła żadnego bólu w brzuchu, tylko zwykły nacisk na pęcherz, ale była po dwóch poronieniach i paniczne trzepotanie serca nie chciało ustąpić. Próbowała sobie tłumaczyć, że pozostałą dwójkę dzieci — chłopca i dziewczynkę — straciła w pierwszym trymestrze.

Mija już trzydziesty szósty tydzień. Wszystko jest w porządku.

Uniosła łokieć. Mąż chrapał cicho obok niej na łóżku w głównej kabinie jachtu, a jego ciemna skóra odznaczała się wyraźnie na tle białej satynowej poduszki. Umięśnione ciało Macka i jego męski czarny zarost na policzkach i podbródku dawały jej poczucie bezpieczeństwa. Był jej Dawidem Michała Anioła, wyrzeźbionym z czarnego granitu. A jednak nie potrafiła pozbyć się niepokoju, przesuwając palcem po jego nagim torsie i wahając się, czy go obudzić, choć pragnęła, by objął ją swymi silnymi ramionami.

Jej rodzice — których arystokratyczne rody żyły od pokoleń na Starym Południu — zgodzili się nie bez zastrzeżeń na to nowoczesne małżeństwo. Ale w sumie związek Amandy i Macka dobrze służył rodzinie. Ona była niebieskooką blondynką wychowaną w świecie kotylionów i przywilejów, on miał czarne włosy, ciemną skórę i oczy i zahartowało go trudne dzieciństwo na ulicach Atlanty. Nietypowa para stała się sztandarem rodzinnej tolerancji, po który sięgano w razie potrzeby. Ale w tym wzorcu szczęśliwej rodziny brakowało jednego kluczowego elementu: dziecka.

Gdy w ciągu roku nie zaszła w ciążę — z powodu problemów z płodnością męża — postanowili skorzystać z zapłodnienia in vitro, korzystając ze spermy dawcy. Za trzecim razem, po dwóch poronieniach, odnieśli w końcu sukces.

Położyła znów dłoń na brzuchu, jakby chcąc go osłonić.

To był chłopiec.

I nagle zaczęły się kłopoty. Tydzień temu dostała tajemniczą wiadomość z ostrzeżeniem, by uciekała, nie informując rodziny. List zawierał tylko ogólnikowe wyjaśnienia, wystarczające jednak, żeby przekonać ją do ucieczki.

Z górnego pokładu dobiegł głośny łoskot. Usiadła wyprostowana, wytężając słuch.

Jej mąż przewrócił się na plecy, przecierając sennie oczy.

— Co się dzieje, kochanie?

Pokręciła głową i uniosła dłoń, by go uciszyć. Zachowali wszelkie środki ostrożności, niczego nie zaniedbując. Wynajęli kilka prywatnych samolotów, fałszowali dokumenty i trasy przelotów i przed tygodniem wylądowali po drugiej stronie świata, na lotnisku na wysepce Assumption w archipelagu Seszeli. Kilka godzin później wypłynęli prywatnym jachtem między łańcuch wysp rozciągających się szmaragdowym łukiem na lazurowym morzu. Amanda chciała być odizolowana, z dala od wścibskich oczu — a jednocześnie dość blisko stolicy Seszeli, Victorii, na wypadek gdyby pojawił się jakiś problem z ciążą.

Odkąd tam przybyli, tylko kapitan i dwaj członkowie jego załogi widzieli ich twarze, lecz żaden nie znał ich prawdziwych nazwisk.

Plan wydawał się doskonały.

Dotarły do niej przytłumione głosy. Nie mogła rozróżnić słów, ale usłyszała ostre groźby, a potem strzał, dźwięczny i głośny jak brzęk czyneli.

Serce zaczęło jej walić jak młotem.

Nie teraz, nie, kiedy jesteśmy tak blisko.

Mack wyskoczył z pościeli w samych bokserkach.

— Zostań tutaj, Amando! — Otworzył górną szufladę szafki nocnej i wyciągnął duży czarny automatyczny pistolet, służbową broń z czasów, gdy był policjantem w Charlestonie. Wskazał w głąb kabiny. — Schowaj się w łazience.

Nogi uginały się pod nią ze strachu. Brzuch utrudniał jej ruchy.

Mack rzucił się do drzwi i zajrzał przez wizjer. Po chwili otworzył je na tyle, by wyślizgnąć się na zewnątrz, i zamknął bezgłośnie za sobą, rzuciwszy przedtem:

— Przekręć klucz!

Wykonała jego polecenie, po czym rozejrzała się po kabinie za jakąkolwiek bronią. Znalazła nożyk używany do krojenia świeżych owoców, które dostarczano co rano do kabiny. Trzonek był nadal lepki od soku z papai. Ściskając go w ręku, podeszła do łazienki, ale przystanęła w progu. Nie mogła wejść do środka. Nie chciała być uwięziona w tak ciasnej przestrzeni. Niewielkie pomieszczenie nie pomieściłoby ogromu jej strachu.

Rozległy się kolejne strzały, krzyki i przekleństwa.

Osunęła się na kolana, zaciskając w jednej ręce nożyk, a drugą podtrzymując brzuch. Dziecko w jej łonie też się niepokoiło. Poczuła lekkie kopnięcie.

— Nie pozwolę im ciebie skrzywdzić — szepnęła do swego chłopca.

Z góry dochodził tupot nóg.

Podniosła głowę, jakby chciała dostrzec przez sufit oświetlony gwiazdami pokład. Co się tam działo? Ilu ich było?

Potem usłyszała ciche drapanie o drzwi… i delikatne pukanie.

Podeszła szybko i przytknęła oko do wizjera. Mack skinął do niej głową, po czym odwrócił wzrok w kierunku korytarza. Czyżby znalazł drogę ucieczki z jachtu — czy w desperacji po prostu wrócił, by jej bronić?

Zdrętwiałymi palcami przekręciła klucz w zamku i gdy zaczęła uchylać drzwi, ktoś otworzył je na oścież kopniakiem. Cofnęła się zaszokowana. Do kajuty wtargnął wysoki czarny mężczyzna z nagim torsem — ale nie był to Mack.

Trzymał w prawej ręce odciętą głowę Macka, z której spływała mu po ramieniu lśniąca krew. W drugiej ręce miał równie zakrwawioną maczetę. Uśmiechał się szeroko, pokazując białe zęby jak rekin, najwyraźniej rozbawiony swoim żartem.

Amanda cofnęła się przerażona, zapominając o nożyku.

Zza potwora wyłoniła się kolejna postać. Blady mężczyzna w idealnie skrojonym białym garniturze. Jedyny barwny akcent stanowiły jego czarne włosy i cienki wąs nad jeszcze cieńszymi wargami. Był na tyle wysoki, że musiał się pochylić, by wejść do kajuty. On również się uśmiechnął, ale przepraszająco, jakby zakłopotany obcesowością swego towarzysza.

Wypowiedział kilka ostrych słów w jakimś afrykańskim dialekcie, najwyraźniej go besztając.

Ten drugi, wzruszywszy ramionami, cisnął głowę jej męża na łóżko.

— Pora już iść — rozkazał jej z wytwornym brytyjskim akcentem mężczyzna w garniturze, jakby zapraszał ją na przyjęcie.

Nie ruszyła się z miejsca. Nie potrafiła.

Brytyjczyk westchnął i dał znak swemu towarzyszowi.

Ten podszedł do niej, chwycił ją brutalnie za łokieć i wyciągnął za drzwi. Brytyjczyk podążył za nimi przez krótki korytarz i po schodkach na pokład rufowy.

Zobaczyła tam obraz jeszcze większej grozy i chaosu.

Kapitan i jego dwaj ludzie, wraz z dwoma napastnikami, leżeli w kałużach krwi. Atakujący zginęli od kul. Załogę jachtu brutalnie poćwiartowano.

Ocalali napastnicy zgromadzili się na pokładzie lub w pokiereszowanej łodzi, przywiązanej do relingu sterburty. Kilku przeczesywało jacht, wyciągając skrzynki z winem, torby z zapasami i to, co miało jakąkolwiek wartość. Wszyscy byli czarnoskórzy, niektórzy nosili plemienne tatuaże, wielu było jeszcze dziećmi. Mieli cały arsenał broni: zardzewiałe maczety, starego typu automatyczne karabiny i pistolety.

Piraci.

W blasku księżyca, przy świeżym podmuchu wieczornego południowo-wschodniego wiatru, rozjaśniło jej się w głowie na tyle, że dopadła ją rozpacz i gorzkie poczucie winy. Sądziła, że na Seszelach są dostatecznie daleko od Rogu Afryki, aby nie zagrażali im współcześni piraci grasujący na tych wodach.

Fatalny błąd.

Popchnięto ją w kierunku zakotwiczonej łodzi. Towarzyszył jej Brytyjczyk. Czytała gdzieś w raportach ojca, jak kilku europejskich ekspatriantów zajęło się wspieraniem i finansowaniem nowego intratnego przemysłu — piractwa.

Spojrzała na Brytyjczyka, zastanawiając się, jakim cudem podczas tej rzezi nie zaplamił sobie nieskazitelnego garnituru ani jedną kroplą krwi.

Musiał dostrzec jej spojrzenie i gdy dotarli do relingu sterburty, odwrócił się do Amandy.

— Czego ode mnie chcecie? — spytała, wpatrując się w niego przenikliwie i czując nagle ulgę, że żadne dokumenty na pokładzie nie ujawniają jej prawdziwej tożsamości. — Jestem nikim.

W obliczu jej stalowej determinacji Brytyjczyk opuścił wzrok — ale nie z powodu wstydu czy wyrzutów sumienia.

— Nie potrzebujemy ciebie tylko twojego dziecka — odparł, spoglądając na jej brzuch.