Wydanie elektroniczne

HARLAN COBEN

Współczesny pisarz amerykański, który uznanie w kręgu miłośników literatury sensacyjnej zdobył trzecią książką Bez skrupułów, opublikowaną w 1995. Jako pierwszy współczesny autor otrzymał trzy prestiżowe nagrody literackie przyznawane w kategorii powieści kryminalnej, w tym najważniejszą – Edgar Poe Award. Światowa popularność Cobena zaczęła się w 2001 od thrillera Nie mów nikomu, bestsellera w USA i Europie (zekranizowanego w 2006 przez Guillaume’a Caneta; obecnie w USA powstaje remake). Kolejne powieści, za które otrzymał wielomilionowe zaliczki od wydawców, m.in. Bez pożegnania, Niewinny, W głębi lasu, Zaginiona, Na gorącym uczynku, Wszyscy mamy tajemnice, Schronienie, Zostań przy mnie i Seconds Away uczyniły go megagwiazdą gatunku i jednym z najchętniej czytanych autorów, także w Polsce. W marcu 2013 ukazał się jego nowy thriller Six Years.

www.harlancoben.com

Tego autora

NIE MÓW NIKOMU

BEZ POŻEGNANIA

JEDYNA SZANSA

TYLKO JEDNO SPOJRZENIE

NIEWINNY

W GŁĘBI LASU

ZACHOWAJ SPOKÓJ

MISTYFIKACJA

NA GORĄCYM UCZYNKU

KLINIKA ŚMIERCI

ZOSTAŃ PRZY MNIE

SZEŚĆ LAT PÓŹNIEJ

Jako współautor

AŻ ŚMIERĆ NAS ROZŁĄCZY

NAJLEPSZE AMERYKAŃSKIE OPOWIADANIA KRYMINALNE 2011

z Myronem Bolitarem

BEZ SKRUPUŁÓW

KRÓTKA PIŁKA

BEZ ŚLADU

BŁĘKITNA KREW

JEDEN FAŁSZYWY RUCH

OSTATNI SZCZEGÓŁ

NAJCZARNIEJSZY STRACH

OBIECAJ MI

ZAGINIONA

WSZYSCY MAMY TAJEMNICE

SCHRONIENIE

KILKA SEKUND OD ŚMIERCI

Tytuł oryginału:

MIRACLE CURE

Copyright © Harlan Coben 1991, 1992

Introduction copyright © Harlan Coben 2011

All rights reserved

Polish edition copyright © Wydawnictwo Albatros A. Kuryłowicz 2011

Polish translation copyright © Robert Sudół 2011

Redakcja: Joanna Morawska

Ilustracja na okładce: wavebreakmedia/Shutterstock

Projekt graficzny okładki: Andrzej Kuryłowicz

ISBN 978-83-7885-086-1

Wydawca

WYDAWNICTWO ALBATROS A. KURYŁOWICZ

Hlonda 2a/25, 02-972 Warszawa

www.wydawnictwoalbatros.com

Niniejszy produkt jest objęty ochroną prawa autorskiego. Uzyskany dostęp upoważnia wyłącznie do prywatnego użytku osobę, która wykupiła prawo dostępu. Wydawca informuje, że publiczne udostępnianie osobom trzecim, nieokreślonym adresatom lub w jakikolwiek inny sposób upowszechnianie, kopiowanie oraz przetwarzanie w technikach cyfrowych lub podobnych – jest nielegalne i podlega właściwym sankcjom.

Skład wersji elektronicznej:

Virtualo Sp. z o.o.

Spis treści

- O autorze

- Tego autora

- Dedykacja

- Wstęp

- Prolog

- 1

- 2

- 3

- 4

- 5

- 6

- 7

- 8

- 9

- 10

- 11

- 12

- 13

- 14

- 15

- 16

- 17

- 18

- 19

- 20

- 21

- 22

- 23

- 24

- 25

- Epilog

Wszystkie rozdziały dostępne w pełnej wersji książki.

Dla Corky,

najlepszej mamy na świecie

Wstęp

No dobrze, jeśli to moja pierwsza powieść, po którą sięgnęliście, nie czytajcie jej. Zwróćcie ją. Weźcie inną. Nie ma problemu, zaczekam.

Jeżeli jednak dalej czytacie, to musicie wiedzieć, że nie zajrzałem do Kliniki śmierci od dwudziestu lat. Nie chciałem poprawiać tej książki, żeby wydać ją jako nową powieść. Nie cierpię, gdy pisarze tak robią. A więc – źle czy dobrze – jest to dokładnie ta książka, którą napisałem, gdy miałem dwadzieścia kilka lat. Gdy byłem naiwnym chłopakiem pracującym w branży turystycznej, który się zastanawiał, czy powinien iść w ślady ojca i brata, a więc (ciarki na plecach) studiować prawo.

Surowo oceniam tę książkę, ale czy nie jest tak, że wszyscy surowo oceniamy swoje wczesne dokonania? Przypominacie sobie tę rozprawkę, którą napisaliście w szkole – tę, za którą dostaliście piątkę z plusem i którą nauczycielka oceniła „celująco”? Pewnego dnia przetrząsacie szufladę i znajdujecie ten tekst, czytacie go, serce wam zamiera i myślicie: „Rany, ale miałem wtedy siano w głowie”. Tak właśnie bywa z wczesnymi powieściami.

Z pewnych fragmentów tej książki przebija kaznodziejski ton i co nieco wydaje się dziś przestarzałe (choć, prawdę mówiąc, chciałbym, żeby poruszane w niej problemy medyczne bezpowrotnie odeszły w przeszłość, ale to inna sprawa). Być może pomyślicie, że część fabuły osnuta jest na kanwie autentycznych wydarzeń. Nie jest. Książka powstała wcześniej. Nie dodam nic więcej, bo zepsułbym wam zabawę.

Na końcu chciałem wyznać, że kocham tę powieść pomimo jej wad. W Klinice śmierci jest energia i gotowość do podejmowania ryzyka – cechy, które być może zatraciłem. Nie jestem już tym samym facetem, ale to żaden grzech. Zawsze się zmieniamy w naszych pasjach i pracy. I dobrze.

Miłej lektury.

Harlan Coben

Prolog

PIĄTEK, 30 SIERPNIA

Doktor Bruce Grey próbował zwolnić kroku. Najchętniej popędziłby ile sił w nogach po brudnej posadzce hali przylotów międzynarodowego lotniska imienia Kennedy’ego i mijając odprawę celną, wybiegł z terminalu w parną noc. Zwalczył jednak tę pokusę. Szedł równym krokiem, spoglądając nerwowo na boki. Przystawał co chwila i kręcąc głową – jakby miał zesztywniałą szyję – zerkał ukradkiem przez ramię, by się upewnić, że nie jest śledzony.

Przestań! – upomniał siebie w duchu. Przestań się zachowywać jak niewydarzony James Bond. W dodatku trzęsiesz się jak galareta. Na miłość boską, zwracasz na siebie uwagę. Masz wszystko wypisane na twarzy.

Przechodząc obok taśmociągu z bagażami, skinął uprzejmie głową w kierunku niewysokiej starszej kobiety, która siedziała wcześniej obok niego w samolocie. Przez całą podróż gadała jak najęta o swojej rodzinie, zamiłowaniu do latania i ostatniej wycieczce za ocean. Była miła, ot, po prostu zwykła staruszka, ale Bruce zamknął oczy, udając, że śpi, bo pragnął spokoju i wypoczynku. Sen jednak nie nadszedł.

A może to nie jest żadna babcia, Brusiu? Może ona cię śledzi…?

Potrząsnął głową, żeby odpędzić tę myśl. Miał już kręćka od tego wszystkiego. Najpierw był przekonany, że śledzi go ten brodacz siedzący w samolocie. Potem stojący w budce telefonicznej dryblas z zaczesanymi do tyłu włosami, w garniturze od Armaniego. No i ta ładna blondynka przy wyjściu z terminalu. Ona też go śledziła.

A teraz stara babcia.

Weź się w garść – powtarzał sobie w duchu. Paranoja nic tu nie pomoże, kolego. Najważniejsze to mieć jasny umysł.

Podszedł do odprawy celnej.

– Kontrola paszportowa.

Wyjął paszport.

– Nie ma pan bagażu?

Pokręcił głową.

– Nie. Tylko podręczny.

Celnik spojrzał na zdjęcie w paszporcie.

– Niezbyt pan podobny – stwierdził.

Bruce próbował się uśmiechnąć, ale usta ani drgnęły. Było strasznie parno. Koszula lepiła mu się do pleców, poluźniony krawat prawie się rozwiązał, a na czoło wystąpiły krople potu.

– No bo… No bo… Trochę się zmieniłem.

– Trochę?! Na tym zdjęciu jest pan brunetem i ma pan brodę.

– Wiem, ale…

– A przede mną stoi gładko ogolony blondyn.

– No właśnie mówię, że się trochę zmieniłem…

Na szczęście na fotografii nie widać koloru oczu, bo spytałbyś, dlaczego z piwnych zrobiły się niebieskie, pomyślał.

Celnik patrzył na Bruce’a podejrzliwie.

– Podróżował pan służbowo czy w celach turystycznych?

– W celach turystycznych.

– I zawsze wyjeżdża pan bez bagażu?

Bruce przełknął ślinę i wzruszył ramionami.

– Nie znoszę czekać na odbiór walizek – odparł.

Celnik popatrzył znowu na zdjęcie, a potem na Greya.

– Proszę otworzyć bagaż.

Trzęsącymi się rękami Bruce zaczął wprowadzać szyfr w zamku. Udało mu się dopiero za trzecim razem i wreszcie odblokował zatrzask.

– Proszę.

Celnik zmrużył oczy i zaczął szperać w torbie.

– Co to? – spytał.

Bruce wstrzymał oddech.

– Dokumenty – wydukał drżącym głosem.

– Widzę. Jakie dokumenty?

– Jestem lekarzem. W wolnych chwilach przeglądałem dokumentację medyczną kilku pacjentów.

– Zawsze pan tak robi, gdy jedzie pan na urlop?

– Nie zawsze.

– Jaką pan ma specjalizację?

– Interna w szpitalu uniwersyteckim, w Columbia Presbyterian – odparł Bruce, zatajając, że jest także epidemiologiem.

– Rozumiem. Chciałbym, żeby mój lekarz tak się przejmował swoimi pacjentami.

Znów próbował się uśmiechnąć, ale i tym razem mu się nie udało.

– A ta zaklejona koperta?

Stężał.

– Słucham?

– Pytam o tę dużą szarą kopertę.

Zrobił niewinną minę.

– Ach, to. W środku są informacje medyczne, które muszę przesłać koledze.

Celnik wbił spojrzenie w przekrwione oczy Bruce’a.

– No tak – odparł po chwili i włożył kopertę z powrotem do torby. Poszperał jeszcze chwilę w zawartości, a potem podpisał deklarację celną. – Proszę, oto pański paszport i deklaracja. Trzeba ją oddać urzędniczce przy wyjściu.

Bruce wziął torbę.

– Dziękuję.

– Jeszcze jedno, panie doktorze.

– Tak?

– Może powinien się pan zobaczyć z jakimś kolegą po fachu. Proszę wybaczyć, bo nie jestem lekarzem, ale według mnie wygląda pan okropnie.

– Tak zrobię.

Bruce ruszył przed siebie. Po paru sekundach zerknął do tyłu. Starsza kobieta wciąż czekała na bagaż. Brodacz i ładna blondynka zniknęli. Dryblas w garniturze od Armaniego ciągle rozmawiał przez telefon.

Szedł do wyjścia. W prawej ręce trzymał torbę, lewą otarł twarz. Oddał deklarację i wyszedł przez rozsuwające się szklane drzwi. Przed sobą zobaczył skupisko uważnych twarzy. Ludzie stawali na palcach i wyciągali szyje, a gdy w dwuskrzydłowych drzwiach ukazywała się nieznajoma postać, rozczarowani opuszczali głowy.

Wyminął ludzi czekających na przyjaciół i krewnych oraz grupkę znudzonych szoferów trzymających kartki z nazwiskami przylatujących gości. Podszedł do stanowiska Japan Airlines po prawej stronie.

– Czy jest gdzieś tutaj skrzynka na listy? – spytał.

– Tam dalej – odparła kobieta. – Przy Air France.

– Dziękuję.

Mijając pojemnik na śmieci, swobodnym ruchem wrzucił do niego podartą kartę pokładową. Wydawało mu się, że jest bardzo sprytny, bo zarezerwował lot na fałszywe nazwisko – zmienił jednak zdanie o sobie, gdy przyjechał na lotnisko i przekonał się, że w paszporcie i na bilecie muszą figurować te same dane osobowe.

Co za skucha!

Na szczęście wciąż były wolne miejsca, więc kupił drugi bilet. Doszedł do wniosku, że rezerwacja na fałszywe nazwisko nie była aż tak głupim posunięciem, jak mogłoby się wydawać. Ponieważ drugi bilet kupił tuż przed odlotem, nikt się nie zorientował, dokąd się wybiera, bo jego nazwisko zostało wciągnięte na listę pasażerów dosłownie w ostatniej chwili.

Owszem, Brusiu. Prawdziwy z ciebie geniusz, podsumował w duchu z przekąsem.

Akurat!

Zobaczył skrzynkę na listy przy stanowisku linii Air France. Kilku pasażerów rozmawiało z kobietą za kontuarem, nikt nie zwracał na niego uwagi. Rozejrzał się szybko dokoła. Starsza kobieta, ładna blondynka i brodacz albo już wyszli, albo wciąż czekali na odbiór bagażu. Jedynym „szpiegiem”, którego zobaczył, był dryblas w garniturze od Armaniego – właśnie wyłonił się zza rozsuwanych drzwi i szybkim krokiem skierował do wyjścia z terminalu.

Bruce odetchnął z ulgą. Zerknął znowu na skrzynkę na listy. Sięgnął do torby, wyjął szarą kopertę i błyskawicznym ruchem wsunął ją w otwór.

Uff, teraz ma polisę ubezpieczeniową.

I co dalej?

Powrót do domu był wykluczony. Jeśli ktoś go szukał najpierw sprawdzi właśnie mieszkanie na Upper West Side. Klinika? Zbyt późna pora. Mogliby go tam dopaść bez świadków.

Rany, nie znam się na tym. Jestem zwykłym lekarzem. Studiowałem medycynę, potem się ożeniłem, wychowałem dziecko, zrobiłem specjalizację, rozwiodłem się, straciłem prawa rodzicielskie, a teraz tyram jak wół. Nie znam się na zabawie w agentów, usprawiedliwiał się w myślach.

Ale jaka była alternatywa? Mógł pójść na policję, lecz czy ktokolwiek mu uwierzy? Na razie nie miał żadnych dowodów. W zasadzie to sam nie wiedział do końca, co tak naprawdę się dzieje.

Spróbuję inaczej. Zacznę krzyczeć: „Ratunku, pomocy! Zamordowano już dwie osoby i być może zginie jeszcze wielu innych ludzi, w tym ja!”, rozmyślał gorączkowo.

Może to prawda. A może nie. Pytanie: co tak naprawdę wie? Odpowiedź: prawie nic. Zdawał sobie sprawę, że gdyby poszedł na policję, pogrzebałby klinikę i cenny dorobek kilku lekarzy. Poświęcił trzy lata na te badania. Nie zamierzał teraz dać tym cholernym bigotom broni do ręki, żeby udupili całe przedsięwzięcie.

Musi to załatwić inaczej.

Ale jak?

Znowu zerknął przez ramię, by się upewnić, że nie jest śledzony. Wszyscy „szpiedzy” zniknęli. Dobrze, co za ulga. Zatrzymał taksówkę i wskoczył na tylne siedzenie.

– Dokąd? – spytał kierowca.

Chwila zastanowienia. Bruce próbował sobie przypomnieć wszystkie przeczytane powieści szpiegowskie. Dokąd pojechałby George Smiley? Albo jeszcze lepiej Travis McGee lub Spenser?

– Do hotelu Plaza poproszę.

Taksówka ruszyła w kierunku Manhattanu. Patrzył przez tylną szybę, żeby się upewnić, czy nie jedzie za nimi jakiś samochód. Chyba nie. Po chwili rozparł się wygodnie. Oddychał głęboko, próbując się rozluźnić, ale wciąż czuł obezwładniający strach.

Myśl, cholera jasna. To nie pora na drzemkę, upomniał się w duchu.

Po pierwsze, potrzebował nowej tożsamości. Spojrzał w prawo, w lewo, wreszcie skupił wzrok na licencji taksówkarza zawieszonej na tablicy rozdzielczej: John Benson. Dobra, do jutra będzie się nazywał John Benson. Sęk w tym, żeby przeżyć do jutra…

Wszyscy w klinice myśleli, że nadal przebywa na wakacjach w meksykańskim Canciin. Nikt nie miał pojęcia, że te wakacje były tylko przykrywką. Odegrał rolę szczęśliwego urlopowicza. Kupił sobie sprzęt plażowy i poleciał w zeszły piątek do Meksyku. Zameldował się w hotelu Oasis i zapłacił za tydzień pobytu, ale powiedział recepcjoniście, że wybiera się w rejs łodzią, więc będzie niedostępny. Potem zgolił brodę, obciął i ufarbował sobie włosy i włożył niebieskie szkła kontaktowe. Sam z trudem rozpoznawał siebie w lustrze. Wrócił na lotnisko i pod nazwiskiem Rex Veneto poleciał we właściwe miejsce, żeby się przekonać, czy w straszliwych podejrzeniach jest choćby ziarnko prawdy.

Prawda okazała się bardziej wstrząsająca, niż to sobie wyobrażał.

Taksówka zahamowała przed hotelem Plaza przy Piątej Alei. Po drugiej stronie błyskały światła Central Parku. Bruce zapłacił kierowcy, dając mu odpowiedni napiwek – nie za duży, nie za mały – i wszedł do eleganckiej recepcji. Choć miał na sobie szykowny garnitur, czuł się jak niechluj. Marynarka była pomięta, spodnie wygniecione – wyglądały, jakby wyciągnął je psu z gardła.

Ruszył w kierunku recepcji, gdy nagle stanął jak wryty, bo kątem oka dostrzegł znajomą postać.

Mam urojenia. To nie on. Niemożliwe, powtarzał bezgłośnie.

Poczuł przyśpieszone bicie serca. Odwrócił się błyskawicznie, ale dryblas w garniturze od Armaniego zniknął. A może w ogóle go tu nie było?

Na pewno mi się przywidziało, pomyślał Bruce. Jednak lepiej nie ryzykować.

Wyszedł z hotelu tylnym wyjściem i ruszył do metra. Kupił bilet i pojechał na Czternastą Ulicę, tam zaś przesiadł się do pociągu jadącego na Czterdziestą Drugą i dotarł na stację przy Trzeciej Alei. Wyskoczył na peron, gdy drzwi już się zamykały. Przez kolejne pół godziny jeździł po mieście, zmieniając pociągi, za każdym razem wysiadając w ostatniej chwili. Wreszcie dotarł na róg Pięćdziesiątej Szóstej Ulicy i Ósmej Alei. Po pokonaniu kilku przecznic „John Benson” wszedł do hotelu Days Inn, gdzie nigdy nie postała noga doktora Bruce’a Greya.

Zameldował się i wjechał windą na jedenaste piętro. Wszedł do środka, zamknął drzwi na zamek i założył łańcuch. I co teraz?

Rozmowa telefoniczna mogła się okazać fatalnym błędem, ale postanowił zaryzykować. Pogada szybko z Harveyem. Tylko kilka minut.

Wykręcił numer. Kolega odpowiedział po drugim sygnale.

– Słucham.

– To ja.

– Bruce? Jak tam w Cancun?

– Musimy pomówić.

– Ej, co jest? Dziwnie się zachowujesz. Stało się coś? Zamknął oczy.

– Musimy pogadać – powtórzył. – Ale nie przez telefon.

– O co chodzi? Jesteś ciągle…

– Nie przez telefon! Porozmawiamy jutro.

– Jutro? Ale co się dzieje?

– Nie pytaj teraz. Spotkamy się jutro o wpół do siódmej rano.

– Gdzie?

– W klinice.

– Chryste, Bruce! Czy coś ci grozi? Czy chodzi o te zabójstwa?

– Nie mogę teraz gad…

Z korytarza dobiegł cichy trzask.

– Ej! – krzyknął Harvey do słuchawki. – Co się dzieje?! Bruce wpatrywał się w drzwi. Serce biło mu jak oszalałe.

– Jutro – szepnął. – Jutro wszystko ci wyjaśnię.

– Ale…

Odłożył delikatnie słuchawkę, przerywając rozmowę.

Nie nadaję się do tego. Boże, spraw, żeby mi się przesłyszało. Nie nadaję się do tego. Nie nadaję. Jestem lekarzem, panikował.

Przez chwilę panowała cisza, więc doszedł do wniosku, że ma stargane nerwy i wyobraźnia płata mu figle. Zapewne nic się nie działo, a jeśli nawet, to co w tym dziwnego? Siedzi przecież w śródmiejskim hotelu, a nie w dźwiękoszczelnym pomieszczeniu. Może to pokojówka albo boy.

A może to ten dryblas z przylizanymi włosami, w garniturze od Armaniego?

Zaczął się skradać do drzwi, uważnie stawiając stopy. Nigdy nie był nadzwyczaj sprawny fizycznie i nie miał dobrej koordynacji ruchowej, więc wyglądał jak epileptyk tańczący fokstrota.

Znowu trzask.

Serce skoczyło mu do gardła i poczuł, że kolana się pod nim uginają. Nie było wątpliwości – po drugiej stronie coś się działo.

Stanął jak sparaliżowany. Usłyszał własny oddech – tak głośny, że słychać go było chyba we wszystkich pokojach na tym piętrze.

Klik. Klik.

Krótkie, ciche trzaski.

Uciekaj, Bruce. Ukryj się, rozkazał sobie w myślach.

Ale gdzie? Był zamknięty w małym hotelowym pokoju. W dodatku na jedenastym piętrze. Gdzie mógłby się schować, do cholery? Zbliżył się o kolejny krok.

Może otworzyć gwałtownie drzwi, wyskoczyć na korytarz i narobić hałasu? – zastanawiał się gorączkowo. Może…

Pukanie rozległo się tak nagle, że o mało nie krzyknął ze strachu.

– Kto to?!

– Roznoszę ręczniki – dobiegł męski głos.

Ręczniki? Takiego wała!

– Dziękuję bardzo, ale nie potrzebuję – odpowiedział. Chwila ciszy.

– Dobrze, w takim razie życzę panu dobrej nocy. Usłyszał oddalające się kroki. Przywarłszy plecami do ściany, przysunął się do samych drzwi. Dygotał. Choć w pokoju działała klimatyzacja, koszulę miał mokrą od potu, a włosy przyklejone do wilgotnego czoła.

I co teraz?

Wyjrzyj przez judasza, pieprzony Bondzie. Od czego jest judasz? – ponaglił się w duchu.

Usłuchał głosu wewnętrznego. Powoli przystawił głowę do drzwi. Nic. Nada, jak mówią Meksykanie. Żywego ducha. Spróbował zerknąć w prawo, potem w lewo…

W następnej sekundzie drzwi omal nie wyleciały z zawiasów.

Łańcuch pękł jak cienka nić, a metalowa klamka wbiła się Bruce’owi w biodro. W całym ciele poczuł porażający ból. Instynktownie chwycił się za biodro, lecz okazało się, że popełnił błąd, bo zza drzwi wystrzeliła ogromna ręka. Próbował zrobić unik, ale miał spóźniony refleks. Pięść ze straszliwą siłą trafiła go w nos, łamiąc kość i chrząstkę. Z nozdrzy trysnęła krew.

Słodki Boże…

Zachwiał się do tyłu, chwytając za twarz. Do pokoju wszedł dryblas w garniturze od Armaniego. Zamknął za sobą drzwi. Jak na człowieka tak wielkiej postury poruszał się z zadziwiającą zwinnością.

– Błagam… – wybełkotał Bruce, ale w tej samej chwili dłoń wielkości bokserskiej rękawicy zatkała mu usta, brutalnie miażdżąc strzaskany nos, co spowodowało dodatkową eksplozję nieopisanego bólu.

Mężczyzna uśmiechnął się i skinął uprzejmie głową, jakby właśnie zawarli znajomość na eleganckim przyjęciu. A potem podniósł nogę i z niesamowitą precyzją wymierzył Bruce’owi kopniaka w kolano, gruchocząc rzepkę. Bruce usłyszał trzask pękającej kości. Dłoń przyciśnięta do ust stłumiła rozdzierający krzyk. A potem cofnęła się na moment i zadała cios w żuchwę, łamiąc kolejną kość i wybijając kilka zębów. Mężczyzna chwycił Greya za przetrąconą szczękę, włożył mu palce do ust i szarpnął silnie do dołu. Bruce poczuł nieopisany ból rozrywanych ścięgien.

O Boże, błagam…

Zwalił się na podłogę jak worek ziemniaków. W głowie mu huczało. Patrzył zamglonymi oczami, jak mężczyzna przygląda się plamie krwi na swojej marynarce. Wydawał się poirytowany. Może się martwił, że plama się nie spierze? Pokręcił z niezadowoleniem głową, a potem podszedł do okna i rozsunął zasłony.

– Miło, że wybrałeś wysokie piętro – powiedział swobodnie. – To ułatwia sprawę.

Odwrócił się od okna. Podszedł z powrotem do skulonego na podłodze Bruce’a. Pochylił się, chwycił go mocno za stopę i delikatnie podniósł nogę ze strzaskanym kolanem. Bruce’em targnął przeszywający ból.

Błagam, Boże! Spraw, bym stracił przytomność, modlił się w myślach.

Nagle zrozumiał, co mężczyzna zamierza zrobić. Chciał coś powiedzieć, spytać, czy mogliby się dogadać, chciał mu zaoferować wszystko, co ma, błagać o litość, ale ze zmasakrowanych ust dobiegał tylko charkot. Bezradny i przerażony patrzył błagalnie na oprawcę. Krew spływała mu po twarzy na szyję i pierś.

Półprzytomny z bólu spojrzał mężczyźnie w oczy. Nie zobaczył w nich szaleństwa, nienawiści ani żądzy mordu. Tamten wydawał się całkowicie spokojny, wcale nie przypominał psychotycznego zabójcy. Zachowywał się tak, jakby wykonywał zwykłą pracę. Był zdystansowany, wyzbyty emocji.

To dla niego jak splunięcie. Jak kolejny dzień w biurze, przyszło mu nagle do głowy.

Mężczyzna sięgnął do kieszeni marynarki. Wyjął długopis i kartkę i rzucił je na podłogę. A potem chwycił znowu Greya za stopę, jedną ręką za piętę, drugą za palce. Lekarz zaczął się miotać w niewyobrażalnej agonii.

– Wykręcę ci nogę do końca – powiedział mężczyzna, napinając mięśnie. – Aż palce będą z tyłu, a złamana kość wyjdzie przez skórę. – Zamilkł i uśmiechnął się refleksyjnie. Zacisnął mocniej dłonie. – A puszczę dopiero, gdy skończysz pisać list pożegnalny. Bo zamierzasz popełnić samobójstwo, rozumiemy się?

Bruce pośpiesznie chwycił długopis.

1

SOBOTA, 14 WRZEŚNIA

Sara Lowell zerknęła na zegarek. Za dwadzieścia minut miała zadebiutować w ogólnokrajowej telewizji, w programie oglądanym przez trzydzieści milionów ludzi. Za godzinę zadecyduje się jej przyszłość.

Dwadzieścia minut.

Przełknęła ślinę, przystanęła i poprawiła ortezę na nodze. Jej pierś falowała wyraźnie. Musi coś zrobić, bo inaczej zwariuje. Metalowa orteza ocierała skórę. Po tych wszystkich latach Sara wciąż nie mogła przywyknąć do noszenia tego niewygodnego przedmiotu. Owszem, utykała. Utykała, odkąd sięgała pamięcią, a więc wydawało się to prawie naturalne. Jednak nieporęczną ortezę najchętniej wyrzuciłaby do rzeki.

Wzięła głęboki oddech, próbując się rozluźnić. Spojrzała w lustro, żeby sprawdzić makijaż. Była nieco blada, ale to nic nowego. Przyzwyczaiła się do tego tak samo jak do utykania. Zaczesane do tyłu włosy koloru miodu odsłaniały twarz o pięknych delikatnych rysach i dużych zielonych oczach jak u lalki. Zmysłowe usta były tak wydatne, że wyglądały prawie na spuchnięte. Zdjęła okulary w drucianej oprawce i przetarła szkła. Podszedł jeden z producentów.

– Jesteś gotowa? – spytał.

– W każdej chwili – odparła, uśmiechając się słabo.

– Dobrze. Wchodzisz z Donaldem za kwadrans.

Spojrzała na współgospodarza programu. Donald Parker miał sześćdziesiąt lat, a więc był od niej dwa razy starszy. I tysiąckrotnie bardziej doświadczony. Występował w NewsFlash od samego początku, zanim program stał się najbardziej popularnym talk-show na rynku telewizyjnym. Parker był legendą w świecie dziennikarstwa.

Co ja tu robię, do cholery? W ogóle się do tego nie nadaję.

Zerknęła nerwowo na materiały – chyba już po raz milionowy. Słowa na kartce się zamazywały. Znowu zaczęła się zastanawiać, jak to możliwe, że w tak szybkim tempie zabrnęła aż tak daleko. Przypomniała sobie studenckie lata, felietony w „New York Heraldzie”, pracę w telewizji kablowej, debaty w telewizji publicznej. Na każdym kolejnym szczeblu kariery wydawało się jej, że nie potrafi już zrobić następnego kroku. Do pasji doprowadzały ją zawistne szepty kolegów z pracy: „Też bym chciał mieć sławnego tatę”. Albo: „Ciekawe, z kim się przespała”. „Kuleje, więc wszyscy się nad nią litują”.

A jednak prawda była znacznie prostsza: widzowie ją uwielbiali. Jeśli nawet czasem traktowała swoich gości obcesowo lub ironicznie, publiczność i tak patrzyła na nią jak zauroczona. Owszem, jej ojciec był kiedyś naczelnym lekarzem kraju, a mąż jest gwiazdorem koszykówki. Być może trudne dzieciństwo i uroda również pomogły jej w karierze. Ale Sara pamiętała, co powiedział jej pierwszy szef:

– Nikt nie przetrwa w tej branży tylko dzięki ładnej buzi. Przeciwnie: ładna twarz bywa przeszkodą. Bo ludzie z góry uznają, że ładna blondynka musi być mało bystra. Wiem, że to niesprawiedliwe, ale tak właśnie jest. Staraj się więc być lepsza od innych. W przeciwnym razie przylepią ci etykietkę kretynki. Jeśli nie będziesz najlepsza, zepchną cię ze sceny.

Sara powtarzała sobie często te słowa w myśli niczym okrzyk wojenny. A jednak w tej chwili czuła wielką tremę. Miała dziś zadebiutować w rozmowie na temat szwindli finansowych wielebnego Ernesta Sandersa, kaznodziei telewizyjnego, który założył Świętą Krucjatę. Sanders był oślizgłą fiszą. Zgodził się na wywiad, chcąc odpowiedzieć na stawiane mu zarzuty – pod warunkiem że NewsFlash wyświetli u dołu ekranu numer telefonu, pod którym jego organizacja zbierała fundusze. Sara usiłowała zachować jak największy obiektywizm w całej sprawie. Postanowiła po prostu przekazać fakty, powstrzymując się od komentarzy i interpretacji. W głębi ducha znała jednak prawdę.

Wielebny Sanders był zwykłym oszustem.

W studiu panowało zamieszanie. Technicy przygotowywali sprzęt i ustawiali światło. Przesuwano kamery i testowano teleprompter, na którym każda linijka tekstu składała się tylko z trzech słów, aby prowadzący nie musieli wyraźnie poruszać oczami podczas czytania. Reżyserzy, producenci i asystenci uwijali się na planie przypominającym duży dzienny pokój – bez sufitu i tylko z jedną ścianą, jakby resztę usunął wielki potwór, który chciał zajrzeć do środka. Do Sary podbiegł nieznajomy mężczyzna.

– Proszę – powiedział, podając kilka kartek.

– Co to? – spytała.

– Papiery.

– To widzę, ale po co?

– Do wertowania – odparł, wzruszając ramionami.

– Do wertowania?

– Tak. No wie pani, będzie przerwa na reklamę. Kamera zrobi odjazd, a pani wtedy przewertuje.

– Że co?

– Tak będzie poważniej wyglądało – wyjaśnił i pobiegł dalej.

Sara pokręciła głową.

Wciąż muszę się dużo uczyć.

Po chwili zaczęła nieświadomie śpiewać. Najczęściej śpiewała pod prysznicem albo w samochodzie, najlepiej do akompaniamentu głośno nastawionego radia, ale czasem, zwłaszcza gdy była podenerwowana, śpiewała też w obecności innych ludzi. I to głośno.

Kiedy dotarła do refrenu Wytatuowanego wampira („…wampir z obrazka wgryza się w skórę…”), zaczęła grać na wyimaginowanej gitarze, całkowicie tracąc poczucie rzeczywistości.

Chwilę później uświadomiła sobie, że ludzie się jej przyglądają.

Opuściła ręce, a idealnie dostrojona gitara popadła w zapomnienie. Słowa piosenki zamarły na ustach. Sara uśmiechnęła się, wzruszając ramionami.

– Eee… Przepraszam.

Członkowie ekipy natychmiast wrócili do pracy.

Próbowała pomyśleć o czymś, co dodałoby jej otuchy.

Michael! Zastanawiała się, co on teraz robi. Pewnie wraca biegiem do domu po treningu. Wyobraziła sobie jego prawie dwumetrową postać – z białym ręcznikiem zarzuconym na szyję i w przepoconej szarej koszulce otwiera kluczem drzwi. Zawsze nosił zwariowane spodenki – sięgające do kolan szorty hawajskie we wściekle pomarańczowym, żółtym lub różowym kolorze. Nie zwalniając kroku, przebiega obok fortepianu. W pokoju włącza Bacha, skręca do kuchni i nalewa sobie świeżo wyciśniętego soku pomarańczowego. Wypija połowę jednym haustem. A potem osuwa się na fotel i w skupieniu słucha muzyki kameralnej.

Michael.

Puknięcie w ramię.

– Telefon do pani – powiedział ten sam mężczyzna, który przed chwilą podał jej kartki.

Wzięła aparat.

– Słucham.

– Zaczęłaś już śpiewać?

Sara rozciągnęła usta w uśmiechu.

– Michael!

– No to co, byli już Blue Oyster Cult?

– Tak.

– Niech zgadnę. Nie bój się kostuchy?

– Nie. Wytatuowany wampir.

– Boże, to okropne. No więc co się dzieje?

Sara zamknęła oczy. Poczuła, że napięcie mija.

– Nic szczególnego. Wałęsam się obok planu. Czekam.

– Grasz na niewidzialnej gitarze?

– Skąd! Przestań, jestem zawodową dziennikarką.

– Dobra, dobra. Bardzo się denerwujesz?

– Nie. Pełny spokój.

– Kłamczucha – powiedział Michael.

– No dobrze, niech ci będzie. Jestem półprzytomna ze strachu. Zadowolony?

– Jeszcze jak! Nie posiadam się ze szczęścia. Ale pamiętaj o jednym.

– O czym?

– Zawsze masz tremę przed programem. A im większą masz tremę, tym mocniej dajesz im popalić.

– Tak myślisz?

– Nie myślę, tylko wiem. Biedak nie ma pojęcia, co go czeka.

– Naprawdę tak uważasz? – odparła Sara z rozpromienioną twarzą.

– Naprawdę. Chciałbym przy okazji zadać ci szybkie pytanie. Czy musimy dziś iść na tę galę twojego ojca?

– Szybka odpowiedź brzmi: tak.

– I co, mam włożyć czarny krawat?

– Owszem.

– Te pompatyczne imprezy są okropnie nudne.

– Mnie nie musisz tego mówić.

Zamilkł na moment.

– A czy przynajmniej będę mógł być tam z tobą przez cały czas? – spytał.

– Kto wie? – odparła Sara. – Może ci się poszczęści. – Przycisnęła telefon policzkiem do ramienia. – Czy Harvey też się wybiera?

– Tak, zgarnę go po drodze.

– To dobrze. Wiem, że nie przepada za moim ojcem…

– To raczej twój ojciec nie przepada za nim – poprawił Michael.

– Wszystko jedno. Porozmawiasz z nim dzisiaj?

– O czym?

– Przestań się zgrywać. Martwię się o twoje zdrowie.

– Harvey ma w tej chwili dość innych kłopotów. Wiesz, śmierć Bruce’a i te problemy w klinice. Nie chcę mu zawracać głowy.

– A rozmawialiście o samobójstwie Bruce’a?

– Nie – odparł Michael. – Szczerze mówiąc, trochę się o niego martwię. Przez cały czas siedzi w laboratorium. Pracuje dniami i nocami.

– Zawsze taki był.

– Niby tak, ale tym razem jest inaczej.

– Daj mu trochę czasu. Minęły dopiero dwa tygodnie od śmierci Bruce’a.

– Nie chodzi tylko o to.

– A o co?

– Nie wiem. To chyba się wiąże z kliniką.

– Proszę cię, skarbie, porozmawiaj z nim o tych bólach brzucha.

– Saro, przecież…

– Proszę cię. Zrób to dla mnie.

– No dobrze – zgodził się Michael niechętnie.

– Obiecujesz?

– Obiecuję. Aha, jeszcze jedno.

– Tak?

– Skop tyłek temu kaznodziei z Południa.

– Kocham cię.

– Ja ciebie też kocham.

Poczuła dotknięcie w ramię.

– Dziesięć minut, proszę pani.

– Michael, muszę biec.

– To do wieczora – powiedział. – Marzę o chwili, gdy znajdę się sam na sam z pewną gwiazdą telewizyjną w jej dawnej sypialni.

– Pomarzyć dobra rzecz.

■ ■ ■

Odkładając słuchawkę, Michael poczuł nagły ból w żołądku. Skrzywiony zgiął się wpół i chwycił za brzuch. Żołądek dokuczał mu już od kilku tygodni. Najpierw pomyślał, że może to objawy grypy, ale nie był tego pewien. Boleści się nasilały, stawały nie do zniesienia. Zaczynał się wzdragać na myśl o jedzeniu.

Siódma symfonia Beethovena wypełniła pokój niczym miły powiew wiatru. Zamknął oczy – muzyka zaczęła na niego oddziaływać jak delikatny masaż na zmęczone mięśnie. Koledzy z drużyny bezlitośnie drwili z jego gustów muzycznych. Napastnik Reece Porter, czarny kapitan New York Knicksów, bez przerwy się z nim droczył.

– Jak ty możesz słuchać tego gówna, Mikey? – pytał. – W tym nie ma rytmu.

– Zdaję sobie sprawę, że jako muzyk Chopin nie dorównuje MC Hammerowi. Ale postaraj się mieć otwarty umysł. Zwyczajnie posłuchaj, Reece. Pozwól, żeby te tony w ciebie weszły.

Kolega słuchał przez chwilę w milczeniu.

– Mam wrażenie, jakby mnie zamknęli u dentysty – skwitował. – Że też ty puszczasz to przed meczem. Przy tym nie można tańczyć ani nic.

– Bo tego się słucha.

– Czego? Przecież nie ma słów.

– Aw tym wyciu, które lubisz, są słowa? Rozumiesz cokolwiek w tym hałasie?

Reece parsknął śmiechem.

– Mikey, jesteś typowym białym snobem – odparł.

– Wolę, jak mnie nazywasz nadętym białym dupkiem.

Stary dobry Reece. Michael podniósł do ust szklankę z sokiem, ale na myśl o wypiciu poczuł mdłości. W zeszłym roku kolano, a teraz żołądek. A może wątroba? To bez sensu. Zawsze był najzdrowszym graczem w całej lidze. W pierwszych dziesięciu sezonach NBA nie zaliczył nawet zadrapania. Ale ponad rok temu miał poważną kontuzję kolana. Nie był już młodzieniaszkiem, więc powrót do formy po operacji i rekonstrukcji rzepki okazał się niełatwy. A teraz te tajemnicze boleści…

Odstawił szklankę i podszedł do magnetowidu. Nastawił nagrywanie. Potem wyłączył odtwarzacz stereofoniczny telewizor. Sara zadebiutuje za dziesięć minut. Wiercił się niespokojnie w fotelu. Obracał obrączkę na palcu i ocierał twarz. Próbował się rozluźnić, ale nie mógł – podobnie jak jego żona. Wszystko, co powiedział jej przez telefon, było prawdą. Jest niesamowitą dziennikarką. Jest najlepsza. Bystra i inteligentna. Zawsze świetnie przygotowana, ale zarazem spontaniczna. Może czasem odrobinę przemądrzała. W napiętych sytuacjach zachowywała poczucie humoru. I niemal zawsze ostro kąsała.

Michael wiedział z doświadczenia, jak trudną rozmówczynią bywa Sara. Poznali się przed sześcioma laty, kiedy chciała przeprowadzić z nim wywiad dla „New York Heralda” – dwa dni przed rozpoczęciem finałów NBA. Miała to być rozmowa o życiu prywatnym, poza parkietem.

Michaelowi się to nie spodobało. Nie chciał, żeby ludzie czytali na pierwszych stronach gazet o jego sprawach osobistych, zwłaszcza o przeszłości. Co ich to obchodzi? Powiedział to Sarze przez telefon i odłożył słuchawkę. Ale się nie zniechęciła. Bo Sara Lowell nie umiała rezygnować. Chciała mieć ten wywiad. I go dostała.

Przeszywający ból przepłoszył wspomnienia. Michael napiął mięśnie brzucha i zgiął się wpół. Czekał. Ból mijał bardzo powoli.

Co się ze mną dzieje, cholera?! – zastanawiał się zaniepokojony.

Wyprostował się i spojrzał na fotografię stojącą na półce za telewizorem: na zdjęciu obejmował w pasie swoją szczupłą żonę. Wyglądała tak krucho, tak boleśnie pięknie. Często się zastanawiał, dlaczego Sara sprawia wrażenie osoby delikatnej i niewinnej. Z całą pewnością nie chodziło o jej figurę. Pomimo kalectwa trzy razy w tygodniu ćwiczyła na siłowni. Miała jędrne, wysportowane ciało – diabelnie seksowne. Michael znów przyjrzał się uważnie fotografii, próbując obiektywnie popatrzeć na swoją żonę. Niektórzy twierdzili, że to blada porcelanowa cera nadaje jej delikatność, ale chodziło o coś innego. O oczy, pomyślał Michael. O te duże zielone oczy, z których wyziera kruchość i łagodność. Jednocześnie są inteligentne i przenikliwe. Sara miała ufne wejrzenie, a zarazem budziła zaufanie u innych ludzi. Mężczyzna mógł w tych oczach utonąć, przepaść na zawsze, zatracić się bez reszty.

Ponadto oczy Sary były diabelnie seksowne.

Rozmyślania przerwał dźwięk telefonu. Michael sięgnął do tyłu po słuchawkę.

– Słucham.

– Cześć.

– O, Harvey. Jak leci?

– Nieźle. Ja tylko na chwilę. Wiem, że zaraz jest program.

– Jeszcze parę minut. – W tle rozległ się trzask. – Ej, co tam się dzieje? Jesteś ciągle w szpitalu?

– Tak.

– A kiedy ostatni raz porządnie się wyspałeś?

– Przestań mi matkować.

– Tylko pytam – odparł Michael. – Myślałem, że zgarnę cię z domu.

– Nie mogłem się wyrwać. Poprosiłem jedną z pielęgniarek, żeby wypożyczyła dla mnie smoking. Strasznie dużo tu mamy roboty. Ja i Eric jesteśmy nią zawaleni. Bruce’a nie ma.

Zapadła chwila milczenia.

– Ciągle tego nie rozumiem – powiedział Michael, mając nadzieję, że przyjaciel jest już gotowy do rozmowy o samobójstwie Greya.

– Ja też nie – odparł Harvey beznamiętnym tonem. – Posłuchaj, chciałbym cię o coś spytać…

– Wal.

– Czy Sara będzie dzisiaj na tej imprezie?

– Tak, tylko trochę się spóźni.

– Ale będzie, tak?

Michael usłyszał natarczywe tony w głosie przyjaciela. Poznał go przed prawie dwudziestu pięciu laty – wtedy to świeżo upieczony lekarz Harvey Riker zajął się ośmioletnim Michaelem Silvermanem, który wylądował w szpitalu ze wstrząśnieniem mózgu i złamaną ręką.

– Będzie.

– To dobrze. A więc widzimy się później.

Michael spojrzał zaintrygowany na słuchawkę.

– Harv, wszystko w porządku?

– Tak…

– To dlaczego zachowujesz się tak konspiracyjnie?

– No bo… Nie, nic. Później ci wyjaśnię. O której po mnie przyjedziesz?

– Kwadrans po dziewiątej. Eric też się wybiera?

– Nie. Jeden z nas zostaje w laboratorium. Muszę pędzić. Do zobaczenia piętnaście po dziewiątej.

Michael usłyszał trzask przerwanego połączenia.

■ ■ ■

Harvey odłożył słuchawkę. Westchnął ciężko i przeciągnął dłonią po długich, niesfornych szpakowatych włosach przypominających połączenie czupryny Alberta Einsteina i Arta Garfunkela. Trudno było zaprzeczyć, że wygląda na swoje pięćdziesiąt lat. Z braku ćwiczeń fizycznych jego mięśnie sflaczały. Twarz miał dość pospolitą, pozbawioną cech charakterystycznych. Nigdy nie był przystojniakiem, ale z wiekiem stracił jeszcze na atrakcyjności jak kiepskie wino.

Otworzył szufladę biurka, nalał sobie szklaneczkę whisky i wypił jednym haustem. Ręce mu się trzęsły. Bał się.

Mogę zrobić tylko jedno. Muszę porozmawiać z Sarą. To jedyny sposób. A potem…

Lepiej o tym nie myśleć.

Odwrócił się w fotelu i spojrzał na trzy zdjęcia ustawione rzędem na szafce. Wziął do ręki to z prawej strony. Widnieli na nim we dwóch: on oraz jego przyjaciel i wspólnik w jednej osobie. Bruce Grey.

Biedny Bruce.

Dwaj oficerowie policji wysłuchali cierpliwie jego podejrzeń, pokiwali głowami i sporządzili notatki. Kiedy Harvey próbował wyjaśnić, że Bruce nigdy nie popełniłby samobójstwa, wysłuchali go cierpliwie, pokiwali głowami i sporządzili notatki. Gdy powiedział, że Bruce zatelefonował do niego tego samego wieczoru, kiedy wyskoczył z okna hotelu, wysłuchali go cierpliwie, pokiwali głowami i sporządzili notatki. Po czym… Doszli do wniosku, że doktor Grey popełnił samobójstwo.

Przypomnieli Harveyowi, że w pokoju znaleziono list pożegnalny. Grafolog potwierdził, że to Grey go napisał. Sprawę zamknięto.

Zamknięto.

Na drugiej fotografii widniała Jennifer, była żona, z którą przeżył dwadzieścia sześć lat. Pewnego dnia porzuciła go na zawsze. Trzecie zdjęcie przedstawiało jego młodszego brata. Śmierć Sidneya wskutek zarażenia się wirusem HIV na zawsze odmieniła życie Harveya. Na zdjęciu Sidney wyglądał zdrowo – był opalony i grubawy. Kiedy umarł dwa lata później, miał ziemistą skórę upstrzoną fioletowymi odbarwieniami i ważył niespełna czterdzieści kilogramów.

Harvey pokręcił głową. Stracił wszystkich.

Pochylił się i wziął zdjęcie byłej żony. Zdawał sobie sprawę, że we dwoje ponoszą odpowiedzialność za rozpad małżeństwa. Dwadzieścia sześć lat pożycia. Dwadzieścia sześć lat zniweczonych wspólnych marzeń. I dlaczego? Co się stało? Dlaczego prywatne życie Harveya legło w gruzach? Przesunął delikatnie palcami po zdjęciu. Czy może winić Jennifer, że miała dość kliniki, że nie chciała złożyć swojego życia na ołtarzu szlachetnej sprawy?

A jednak w głębi ducha ją winił.

– Harvey, to nienormalne tak pracować bez przerwy.

– Nie rozumiesz, skarbie, co próbuję osiągnąć?

– Rozumiem, ale to już zakrawa na obsesję. Musisz zrobić sobie przerwę.

Nie potrafił przerwać. Wiedział, że za bardzo się zaangażował, a jednak życie osobiste wydawało się błahe w porównaniu z celem, jaki sobie wyznaczył. No więc Jennifer odeszła. Spakowała się i wyjechała do Los Angeles, by zamieszkać u swojej siostry, Susan. Byłej żony Bruce’a Greya. Tak, Harvey i Bruce byli szwagrami, nie tylko przyjaciółmi i współpracownikami. Omal się nie uśmiechnął na myśl o dwóch siostrach mieszkających razem w Kalifornii. Wyobraził sobie, jak się sprzeczają o to, która miała gorszego męża. Bruce prawdopodobnie wygrałby w tej rywalizacji, ale teraz nie żył, więc być może nagle nabrał cech świętoszka.

Harvey nie widział świata poza swoją kliniką. Kliniką badań nad AIDS. Nad dżumą XX wieku. Widząc, jak choroba wyniszcza brata, postanowił poświęcić całe swoje życie na to, by pokonać śmiertelny wirus, by zetrzeć go z powierzchni ziemi. Jak powiedziałaby Jennifer (gdyby ktokolwiek chciał jej posłuchać): życiowy cel Harveya stał się niepohamowaną obsesją, która niekiedy nawet jego samego wprawiała w przerażenie. Jednak zabrnął już bardzo daleko. Razem z Bruce’em dokonał wreszcie wyraźnych postępów, dokonał przełomu. Ale…

Rozległo się pukanie do drzwi.

Odwrócił się w fotelu.

– Wejdź, Ericu – powiedział.

Doktor Eric Blake zajrzał do środka.

– Skąd wiedziałeś, że to ja?

– Bo tylko ty pukasz. Właź. Właśnie rozmawiałem z twoim kolegą ze studiów.

– Z Michaelem?

Harvey skinął głową. Eric Blake stał się członkiem zespołu naukowego kilka lat wcześniej, kiedy dwaj wspólnicy uświadomili sobie, że sami nie zdołają zająć się wszystkimi pacjentami. Harvey uważał, że Eric to miły chłopak, chociaż zbyt serio traktował życie. W zasadzie w traktowaniu życia serio nie ma nic złego – zwłaszcza gdy przez cały dzień człowiek przebywa pośród pacjentów chorych na AIDS, ale trzeba się trochę rozluźnić, trzeba mieć lekkiego szmergla, by przetrwać dnie wypełnione śmiercią i cierpieniem.

W dodatku Eric – z krótko przystrzyżonymi rudymi włosami przypominającymi druciak do mycia garnków – był uosobieniem schludności. Wyglansowane buty i gustownie dobrane ubranie. Wyprasowany, starannie zawiązany krawat. I gładko ogolona twarz – mimo że pracował od czterdziestu ośmiu godzin.

Z kolei Harvey miał krawat tak poluźniony, że sięgał mu prawie do kolan. Golił się dopiero wtedy, gdy zarost zaczynał go swędzieć. A włosy zdołałby uczesać chyba tylko za pomocą grabi.

Eric wychował się w New Jersey, przy tej samej ulicy co Michael. Kiedy Michael znalazł się w szpitalu pod opieką Harveya, Eric odwiedzał kolegę codziennie, zostając aż do późna. W tamtych czasach Harvey był zapracowanym internistą, ale każdą wolną chwilę także spędzał z Michaelem.

Nawet Jennifer – pracująca wtedy w szpitalu jako wolontariuszka – czuła pociąg do małego pacjenta. Oboje bardzo szybko nawiązali głęboką więź z uroczym chłopcem, który był ofiarą przemocy domowej.

Z biegiem lat patrzyli, jak Michael wyrasta na młodzieńca i mężczyznę. Bywali na jego meczach koszykówki, recitalach i bankietach, oklaskując jego dokonania niczym dumni rodzice. Pocieszali go, gdy był bity, gdy jego matka popełniła samobójstwo i porzucił go ojczym. Patrząc z perspektywy czasu, Harvey zastanawiał się, czy bliska więź z Michaelem nie pogłębiła ich małżeńskich problemów. Nie mieli przecież dzieci.

Kto wie? Próbowali, ale Jennifer nigdy nie udało się donosić ciąży. Gdyby urodziła, być może sprawy potoczyłyby się inaczej.

Wątpliwe. Bardzo wątpliwe.

Zastanawiał się, czy Jennifer wciąż utrzymuje kontakt z Michaelem. Podejrzewał, że tak.

– Czy powiedziałeś Michaelowi… – zaczął Eric.

Harvey natychmiast pokręcił głową.

– Nie – odparł. – Najpierw chciałem się upewnić, czy Sara będzie na tej gali.

– I?

– Będzie.

– Co jej powiesz?

Wzruszył ramionami.

– Jeszcze nie wiem – odpowiedział.

– To bez sensu. Akurat teraz, gdy jesteśmy tak blisko…

– Aż tak blisko nie jesteśmy.

– Nie? Harvey, rozejrzyj się dokoła. Ludzie żyją tylko dzięki tobie.

– Dzięki klinice.

– Wszystko jedno. Gdy opublikujemy wyniki, zapiszemy się na zawsze w historii medycyny.

– Mnie bardziej interesuje teraźniejszość.

– Ale potrzebujemy popularności, bo wtedy będziemy mieć dość pieniędzy, żeby kontynuować…

– Dosyć – przerwał Harvey, zerkając na zegarek. – Przejrzyjmy szybko karty pacjentów i chodźmy do świetlicy. Chciałbym zerknąć, jak Sara rozkłada na łopatki wielebnego Sandersa.

– Ja też. On zdecydowanie nie stoi po naszej stronie.

– Masz rację.

Eric wziął zdjęcie z szafki.

– Biedny Bruce – mruknął.

Harvey kiwnął głową w milczeniu.

– Mam nadzieję, że jego śmierć nie pójdzie na marne – dodał Eric.

Harvey ruszył do drzwi z pochyloną głową.

– Ja też – odparł.

■ ■ ■

George Camron zdjął szary prążkowany garnitur od Armaniego, starannie złożył spodnie w kant i powiesił je na drewnianym wieszaku. Dwa tygodnie temu musiał spalić inny elegancki garnitur, co wprawiło go w niemałą irytację. Cóż za marnotrawstwo. Musi bardziej uważać na swoją garderobę. Pokrwawione garnitury z jedwabiu niebotycznie zwiększają koszty pracy.

George lubił wyrafinowane życie. Ubierał się wyłącznie u najlepszych krawców. Zatrzymywał się tylko w luksusowych hotelach. Jadał w najwytworniejszych restauracjach. Jego zaczesane do tyłu włosy układali (nie strzygli!) najdrożsi styliści (nie fryzjerzy!). Do tego miał starannie wypielęgnowane paznokcie u rąk i nóg.

Podszedł do telefonu, wziął słuchawkę i wcisnął klawisz z numerem siedem.

– Obsługa – odezwał się głos. – Czym możemy służyć, panie Thompson?

W Ritzu zawsze zwracano się do gości bezpośrednio po nazwisku. Ot, charakterystyczny styl eleganckiego hotelu. George’owi się to podobało. W tej chwili nazywał się właśnie Thompson.

– Poproszę kawior – powiedział. – Ale irański, nie rosyjski.

– Oczywiście.

– I butelkę bollingera, rocznik tysiąc dziewięćset siedemdziesiąt dziewięć. Dobrze schłodzoną.

Odłożył słuchawkę i wyciągnął się swobodnie na ogromnym łóżku. Przeszedł długą drogę od swych skromnych początków w Wyoming. Od służby wojskowej w Wietnamie. Daleko od Tajlandii, którą obecnie uważał za swoją ojczyznę. Teraz mógł mieszkać wyłącznie w eleganckich miejscach: apartamencie Somerseta Maughama w hotelu Oriental w Bangkoku. W penthousie nad zatoką w Hongkongu. W narożnym apartamencie w hotelu Crillion w Paryżu. W apartamencie prezydenckim w hotelu Hassler w Rzymie.

Zerknął na zegarek i pilotem włączył telewizor. Wybrał drugi kanał. Za chwilę miała się rozpocząć emisja programu NewsFlash z Donaldem Parkerem i Sarą Lowell. Bardzo chciał obejrzeć ten talk-show.

Zadzwonił telefon. George odebrał.

– Słucham.

– Mówi…

– Wiem, kto mówi – przerwał.

– Dostałeś ostatnie honorarium?

– Tak.

– To dobrze.

Głos brzmiał nerwowo, a to się George’owi nie spodobało. Zdenerwowani ludzie mają skłonność do popełniania błędów.

– Coś jeszcze? – spytał.

– W zasadzie…

Kolejna robota. Wspaniale. Nie miał pojęcia, kim jest jego zleceniodawca, ale mało go to obchodziło. Nie wiedział nawet, czy właściciel głosu kieruje tym wszystkim, czy tylko odgrywa rolę pośrednika. Ale to bez znaczenia. W tej robocie nie należy zadawać pytań. George wykonywał zlecenia, odbierał należności i ruszał dalej. Pytania były zbędne.

– Słucham – powiedział.

– Ta ostatnia sprawa… Czy wszystko poszło gładko? Nie było żadnych problemów?

– Chyba czytałeś gazety, co? Więc jak ci się wydaje?

– Tak, czytałem. Ale chcę się upewnić. Masz dokumenty Greya?

– Tak, są tutaj. Kiedy chcesz je odebrać?

– Niedługo. Włożyłeś rękawiczki i maskę, tak jak ci poleciłem?

– Tak.

– I nic się nie wydarzyło?

George zastanowił się przez chwilę, czy powinien powiedzieć zleceniodawcy o przesyłce, którą Bruce Grey nadał na lotnisku. Ale to przecież nie jego sprawa. Wynajęto go, żeby zabił tego człowieka i zaaranżował wszystko tak, aby wyglądało na samobójstwo. Ponadto miał zabrać jego dokumenty i wyrwać stronę z paszportu. Resztę – pieniądze, rzeczy osobiste i inne dokumenty tożsamości – zostawił nietknięte. Koniec, kropka. Nie było mowy o żadnych przesyłkach.

Tyle że to jest jego sprawa. Nie należało pozwolić Greyowi na wysłanie przesyłki. Błąd. George o tym wiedział, ale nie zdołał go powstrzymać. Pokręcił głową. Może trzeba było przeprowadzić porządny wywiad, zanim przyjął tę robotę. Bo może w tym wszystkim coś nie klapuje.

– Nic – odparł.

– Na pewno?

Odchrząknął. Zlikwidowanie Bruce’a Greya okazało się boleśnie łatwe. Doktor zameldował się na jedenastym piętrze hotelu, co było dobrodziejstwem. Dzięki temu George mógł użyć wszelkich metod, by zmusić lekarza do napisania pożegnalnego listu. Obrażenia w wyniku upadku z dużej wysokości zamaskowały wcześniejsze rany.

– Na pewno. A na przyszłość nie chciałbym się powtarzać. To strata czasu.

– Przepraszam.

– Zdaje się, że szykuje się coś nowego?

– Tak – odparł głos. – Chciałbym, żebyś zlikwidował kolejną osobę.

– Słucham.

– Jesteś sam?

– Tak.

– Słyszę głosy.

– To telewizor – wyjaśnił George. – Zaraz zaczyna się NewsFlash. Debiutuje Sara Lowell.

– Dlaczego… Dlaczego to powiedziałeś?!

Dziwna reakcja, pomyślał Camron.

– Bo mnie spytałeś, czy jestem sam.

– Aha, no tak. – Głos próbował opanować zaskoczenie. – No więc chcę, byś zlikwidował jeszcze jedną osobę.

– Kiedy?

– Dziś wieczorem.

– To bardzo krótki termin. Będzie cię to dodatkowo kosztować.

– Nie martw się o to.

– Świetnie – odparł George. – Gdzie?

– W domu doktora Johna Lowella. Organizuje dziś wielkie przyjęcie charytatywne.

Omal nie parsknął śmiechem. Spojrzał na telewizor. Doktor Lowell, były naczelny lekarz kraju. Ojciec Sary Lowell. To tłumaczy dziwną reakcję człowieka na drugim końcu linii telefonicznej. Ciekawe, czy Sara będzie na przyjęciu?

– Metoda ma być ta sama co wcześniej? – spytał.

– Tak.

George wyjął z kieszeni nóż sprężynowy i nacisnął przycisk. Przyjrzał się długiemu cienkiemu ostrzu. Będzie sporo krwi, to jasne. Zastanowił się, co powinien włożyć. W końcu jego wybór padł na zielone polo od Ralpha Laurena, które kupił w Chicago. I tak było trochę za ciasne w ramionach.

2

Tylko się nie denerwuj. Nie denerwuj. Nie denerwuj, powtarzała w myślach.

– Pięć sekund.

Na ten głos Sara poczuła ucisk w żołądku. Omal nie zaczęła znowu śpiewać. Zacisnęła jednak usta, poprawiła okulary i czekała.

Poradzę sobie, skopię mu tyłek, dam…

– Cztery, trzy, dwie…

Ręka wskazała parę siedzącą za biurkiem.

– Dobry wieczór, nazywam się Donald Parker.

Tylko nie śpiewaj!

– A ja Sara Lowell. Witamy w programie NewsFlash.

■ ■ ■

Posiadłość doktora Lowella w Hamptons była imponująca. Na wzniesieniu pośrodku ponadczterohektarowego wypielęgnowanego terenu stała rezydencja w stylu Tudorów. Znajdował się tam kort tenisowy, dwa baseny – jeden na dworze, drugi pod dachem – trzy jacuzzi, dwie sauny, przestronna kabina plażowa, lądowisko dla śmigłowców, a w samym domu więcej pokoi, niż gospodarz mógł zliczyć. Lowell odziedziczył tę posiadłość po swoim dziadku, chciwym – zdaniem lewicowców – kapitaliście, który wyeksploatował, a właściwie ograbił okoliczną ziemię i jej mieszkańców. Syn postanowił zerwać z rodzinną tradycją i zostać lekarzem. John poszedł w jego ślady. Żył we względnym luksusie, chociaż praktyka lekarska nie przynosiła tak krociowych zysków jak grabież.

Za kilka godzin wschodnie skrzydło rezydencji mieli wypełnić najbogatsi ludzie świata, którzy za prawo wstępu na galę wspomogli finansowo Centrum Nowotworów imienia Erin Lowell. John będzie się musiał uśmiechać i okazywać wszystkim zainteresowanie. Nie znosił tego. Podczas swojej kontrowersyjnej kadencji na stanowisku naczelnego lekarza kraju na początku lat osiemdziesiątych często okazywał brak zdolności dyplomatycznych i ogłady politycznej. Prowadził nieprzejednaną krucjatę przeciw rakowi, zwalczając wszystko i wszystkich, którzy stali mu na drodze. Ogłosił wojnę przeciw palaczom, stwierdzając dobitnie podczas wywiadu w ogólnokrajowej telewizji: „Papierosy są zabójcze, to proste jak drut. Nie mam litości dla palaczy, którzy sami skazują się na raka płuc. Nie obchodzi ich, że narażają innych, zmuszając ich do biernego palenia, że skazują własne dzieci na tę śmiertelną chorobę. To niepojęte, jak tolerancyjni jesteśmy wobec tych samolubów siejących zniszczenie”.

Słowa te wstrząsnęły całym krajem. Przemysł tytoniowy nawoływał do usunięcia Lowella ze stanowiska. Nie odniosło to skutku, chociaż próbowano ze wszystkich sił. Tamtego dnia zarysował się podział na dwa wrogie obozy i choć John nie był już naczelnym lekarzem kraju, wciąż uczestniczył w tej konfrontacji.

– Cześć, tato.

Odwrócił się błyskawicznie i zobaczył swoją starszą córkę Cassandrę. Miała na sobie szlafrok i była w sandałach.

– A ty dokąd? – spytał.

– Idę popływać w basenie – odparła.

– Za kilka minut Sara będzie w telewizji. Wszyscy nasi goście chcą to obejrzeć.

Cassandra spochmurniała, ale ojciec tego nie zauważył.

– Zaraz wracam – powiedziała.

– Powinnaś pójść ze wszystkimi.

Znowu nie zwrócił uwagi na jej wyzywające spojrzenie.

– Będziesz to nagrywał, prawda? – spytała.

– Tak.

– No więc potem pooglądam sobie moją siostrzyczkę ze sto razy. Szczęściara ze mnie.

– Cassandro…

Zignorowała ojca i ruszyła przed siebie. Sara. Przez całe życie tylko Sara, Sara, Sara. Cassandra słyszała to imię bez przerwy jak uporczywy świergot ptaków. „Sara jest chora”. „Trzeba zabrać Sarę do szpitala”. „Cassandro, bądź dobra dla Sary”.

Ojciec zawsze uważał, że z jego dwóch córek to Sara jest ładniejsza, milsza, pracowitsza, bardziej ambitna i inteligentna.

Matka patrzyła na to inaczej. Erin Lowell kochała Cassandrę tak samo jak ładniejszą, milszą, pracowitszą, bardziej ambitną i inteligentną Sarę. Cassandra wciąż bardzo za nią tęskniła. Od jej śmierci minęło ponad dziesięć lat, ale poczucie straty nie mijało. Było świeże, trwałe, a czasem wszechogarniające.

Tego dnia panował nieznośny upał, więc wielu gości ratowało się przed skwarem kąpielą w basenie. Teraz większość z nich szła już w kierunku domu, żeby obejrzeć debiut cudownej Sary w programie NewsFlash. Jednak kilku mężczyzn przystanęło na widok nadchodzącej Cassandry.

Była wysoka, miała duże oczy, czarne faliste włosy i oliwkową skórę. Wyglądem różniła się od Sary tak bardzo, że nikt by się nie domyślił, iż są siostrami. Mówiąc bez ogródek, Cassandra była bardzo zmysłowa. Niebezpiecznie, zabójczo zmysłowa. Oczy Sary można było opisać jako łagodne jeziora, oczy Cassandry zaś płonęły niczym rozżarzone węgle.

Doszła do basenu i zrzuciła sandały. Z lekkim uśmiechem zsunęła szlafrok z ramion. Opadł na kafelki, odsłaniając dopasowany jednoczęściowy kostium, który z trudem opinał ponętne ciało. Weszła na trampolinę, czując na sobie spojrzenie kilku par oczu. Stanęła na samym końcu. Wyciągnęła ręce nad głowę i skoczyła. Chłodna woda pieściła skórę. Cassandra zaczęła płynąć przed siebie, wykonując miarowe wymachy rąk i z wyczuciem ruszając kształtnymi nogami. Szczupłe ciało bez wysiłku cięło wodę, pozostawiając za sobą cienki warkocz piany.

– Zbliża się ósma! – zawołał głos od strony domu. – Za chwilę NewsFlash!

Kobiety szły w kierunku rezydencji, ale zauroczeni mężczyźni się ociągali, z największym trudem odrywając wzrok od pływaczki. Próbowali się zachowywać swobodnie, jednak wciągali obwisłe brzuchy i wkładali pośpiesznie koszulki. W końcu ruszyli powoli w stronę domu, ukradkiem zerkając ostatni raz na Cassandrę.

Po chwili wyszła z basenu i leniwym krokiem zbliżyła się do leżaka. Nie wytarła się. Sięgnęła do kieszeni szlafroka i wyjęła okulary przeciwsłoneczne. Włożyła je i wyciągnęła się na leżaku, krzyżując nogi. Wydawało się, że odpoczywa, lecz tak naprawdę pod ciemnymi szkłami poruszały się czujne oczy.

Natychmiast dostrzegła grubawego Stephena Jenkinsa, sześćdziesięciodwuletniego senatora z Arkansas. Stephen – albo wujek Stevie, jak nazywały go Cassandra i Sara – był od dawna przyjacielem rodziny. Studiował z Johnem Lowellem, ich żony wspólnie urządzały przyjęcia, ich dzieci razem jeździły na obozy letnie. Wszystko ładnie i miło. Sęk w tym, że seks z liderem konserwatywnej mniejszości w Senacie okazał się wyzwaniem dla trzydziestokilkuletniej Cassandry. Wyzwaniem trudnym, bo pozbawionym erotycznych doznań.

– Cześć, Cassandro! – zawołał Jenkins.

– Cześć, wujaszku.

Zastanawiała się także nad uwiedzeniem przystojnego syna senatora, ale Bradley był nieznośny. A co gorsza, był przyjacielem Sary. Za każdym razem, gdy się spotykali, gadali godzinami, zupełnie nie zwracając uwagi na Cassandrę. Gdyby Sara i Bradley byli kochankami, Cassandra być może wkroczyłaby do akcji. Ale nie byli. Albowiem od pierwszego dnia swojego małżeństwa zawartego przed dwoma laty Sara pozostawała wierna Michaelowi. Była mu tak wierna i tak oddana, że trąciło to śmiertelną nudą.

Cassandra nalała na stuloną dłoń trochę oliwki i zaczęła ją rozsmarowywać po nogach. Po drugiej stronie basenu patrzył na nią zachłannie senator Jenkins.

– Stephen! – rozległ się głos senatorowej. – Bradley!

Senator niechętnie odwrócił głowę.

– Jedną chwileczkę, kochanie.

– Chodźcie wszyscy! Sara już jest w telewizji!

Tłumek ruszył szybko do domu. Po kilku minutach byli już w środku. Zaczął się program. Cassandra wyciągnęła się wygodnie i zamknęła oczy. Sara w telewizji. Kogo to, kurwa, obchodzi?

■ ■ ■

Sara czuła, jakby w żołądku miała supeł. Wiedziała, że wielebny Sanders siedzi w sąsiednim pokoju, czekając na wywiad. Był doświadczonym rozmówcą, śliskim jak piskorz. Jeśli nie spodobało mu się jakieś pytanie, stosował starą, sprawdzoną metodę: ignorował je, robił unik. Potrafił sobie poradzić z najlepszymi dziennikarzami.

Felieton na temat Sandersa i Świętej Krucjaty był nagrany, więc Sara zdjęła okulary i wzięła głęboki oddech, próbując się uspokoić. Czytała raport tyle razy, że każde słowo wryło się jej głęboko w pamięć. Teraz nuciła cicho pod nosem, słuchając fragmentów felietonu.

„Zaczynając dwanaście lat temu przy wsparciu zaledwie kilkudziesięciu osób, wielebny Ernest Sanders, były członek stowarzyszeń głoszących supremację białej rasy, rozwinął Świętą Krucjatę w prężny ruch społeczny mający tysiące zwolenników w całym kraju. Łącząc tak zwane głębokie wartości religijne z tak zwanymi tradycyjnymi prawami Amerykanów, Święta Krucjata od samego początku budziła mnóstwo kontrowersji…”.

„…urząd skarbowy potwierdził, że ani wielebny Ernest Sanders, ani jego żona Dixie od dwunastu lat nie wykazują żadnych dochodów w zeznaniach podatkowych (…). A jednak wielebny Sanders wydawał aż dziesięć tysięcy dolarów dziennie na siebie i kilka młodych kobiet, z którymi wybrał się w »podróż misyjną« na Karaiby, gdzie nie było ani jednego członka Świętej Krucjaty (…). Przepadły miliony dolarów przekazane jako darowizny na rzecz Świętej Krucjaty (…). FBI prowadzi śledztwo dotyczące podejrzeń o korupcję we władzach tej organizacji…”.

Kiedy nagrany felieton dobiegł końca, kamera ukazała dobrze znaną spokojną twarz Donalda Parkera. Sara przestała nucić.

– Gościmy dzisiaj pastora Sandersa w naszym studiu – oznajmił Parker. – Witamy.

Sanders ukazał się na ekranie. Podobnie jak w programie Nightline Teda Koppela, zaproszeni goście rzadko siadali w tym samym pomieszczeniu co dziennikarze. Chwilę później pod twarzą pastora pojawił się darmowy numer telefonu.

– Dobry wieczór, Donaldzie – odparł swobodnym tonem. Był rozluźniony.

Sara poczuła, że supeł w jej żołądku się zaciska. Pastor miał na sobie lekki trzyczęściowy garnitur w niebieskim kolorze, na głowie rzucający się w oczy tupecik i złotą obrączkę na palcu. Ani śladu zegarka czy innej męskiej biżuterii. Niczego ostentacyjnego. Do tego łagodne, ufne oblicze – twarz dobrodusznego wujka albo przyjaznego sąsiada. I usta rozciągnięte w dyżurnym uśmiechu, który był jednym z jego największych atutów.

– Dziękujemy za wizytę u nas.

– To ja dziękuję za zaproszenie.

– Widział pastor przed chwilą nasz felieton. Poprosimy więc o komentarz.

Sanders zachowywał tak niezmącony spokój, że Sarze chciało się krzyczeć.

– Jestem sługą Bożym – odparł swobodnie, z południowym akcentem. – Rozumiem ludzkie pragnienia.

– Ludzkie pragnienia? Jak to?

– Dla mnie i wszystkich bogobojnych ludzi w całym kraju jest absolutnie oczywiste, co się tutaj dzieje. Nie sądzę, żebym musiał zniżać się do poziomu pani Lowell i odpowiadać na te zarzuty.

– Nie postawiliśmy żadnych zarzutów – wtrąciła się Sara, wkładając okulary. – Podaliśmy czyste fakty. Czy pastor je kwestionuje?

– Niech pani nie stara się być za sprytna. Wiem, o co pani chodzi.

– O co?

– O rozgłos. O szybką sławę. A czy jest lepszy sposób zdobycia sławy niż zhańbienie dobrego imienia kaznodziei? Człowieka, który głosi chwałę Boga i który pomaga ludziom bardziej doświadczonym przez los.

– Pastorze Sanders – przerwała Sara – pański osobisty dochód za zeszły rok szacuje się na ponad trzynaście milionów dolarów, a jednak nie zapłacił pastor ani centa podatku. Jak to możliwe?

W ogóle się nie speszył.

– O ile się orientuję, pani rodzina też nie żyje w skrajnej biedzie. Zdaje się, że pani ojciec ma wspaniałą rezydencję. Czy sprawdzimy dzisiaj także jego finanse?

– Mój ojciec co roku składa zeznanie podatkowe i płaci podatki. Potrafi się rozliczyć z każdego centa. Czy pastor może powiedzieć o sobie to samo?

– Oczywiście – odparł Sanders dobitnie. – Pani kłamstwa i insynuacje nie zwiodą wiernych wyznawców Boga. Wielu próbowało sprowadzić tych ludzi z właściwej drogi, ale Święta Krucjata twardo dąży do celu. Nie pozwolimy, żeby szatan zatriumfował.

– Czy może pastor wskazać moje kłamstwa? – spytała Sara. – Poproszę o konkrety.

Pokręcił głową.

– Szatan chytrze wykorzystuje słowa, bo chce, żeby cnota i dobro jawiły się jako zło – odparł jak nauczyciel strofujący niegrzeczną uczennicę. – Ale my nie damy się ogłupić. Żyjemy w społeczeństwie pozbawionym moralności, lecz nie damy się złamać. Co się stało z wartościami rodzinnymi i etycznymi w tym kraju? Bogobojni ludzie, tacy jak moja żona Dixie i ja, nie mogą już normalnie wychowywać swoich dzieci. Bo dzieci muszą chodzić do szkół publicznych, z których usunięto Boga i w których z otwartymi ramionami witani są homoseksualiści. A czy Pan nie mówi nam, że…

– Przepraszam, ale zaprosiliśmy pastora tutaj, żeby odpowiedział na kwestie poruszone w felietonie.

– Jakie kwestie? Ten filmik w ogóle nie porusza kwestii kluczowych dla Ameryki. Ja mówię o Armagedonie, proszę pani. Członkowie Świętej Krucjaty rozumieją, co się naprawdę dzieje. Rozumieją, że żyjemy w czasach Sodomy i Gomory. Że heretycy i niewierni zwalczają Boga. Dixie i ja wykonujemy dzieło Boże, a Bóg nam w tym pomaga. Daje nam znaki, których pani woli nie dostrzegać.

– W felietonie była mowa o finansowych…

– Weźmy na przykład to, co nazywa się popularnie wirusem HIV – ciągnął Sanders podniesionym głosem.

– Ludzie nazywają ten wirus nową epidemią, a to po prostu ostatni rozdział zagłady Sodomy i Gomory. To oczywiste, że Bóg uderzył w nikczemnych, niemoralnych homoseksualistów i zboczeńców. Zesłał na nich plagę.

– Pastorze Sanders.

– Czy naprawdę tak trudno w to uwierzyć? – spytał łagodnym tonem, uśmiechając się promiennie i patrząc błyszczącymi oczami. – Większość Amerykanów wierzy w to, co zrobił Bóg w Biblii. Dlaczego więc tak trudno uwierzyć, że Bóg działa również w naszych czasach? Bez trudu wierzymy w plagi zesłane na starożytny Egipt. Dlaczego więc tak trudno uwierzyć w plagę zesłaną na współczesną Amerykę? Biada tym, którzy nie uwierzą! Bo grzesznicy, proszę pani, już nigdzie się nie ukryją. Jeśli nie widzi pani, że AIDS jest znakiem tego, co nadejdzie, jeśli nie przyjmie pani Boga jako jedynego zbawiciela i nie okaże skruchy, to już nigdy nie ujrzy pani światła. Jest pani przeklęta.

Sara zamknęła oczy, próbując opanować irytację. Zdawała sobie sprawę, że powinna trzymać się obranego kursu, że zmiana tematu będzie błędem. Ale jej temperament wziął górę.

– A co z innymi ofiarami, pastorze? – spytała, opanowując drżenie głosu.

– Jakimi innymi ofiarami?

– Z niewinnymi ofiarami. Na przykład z małymi dziećmi, które rodzą się zarażone tym śmiertelnym wirusem. Albo z tymi, którzy zarazili się przypadkiem wskutek transfuzji krwi. Jak pastor wyjaśni, że AIDS jest teraz główną przyczyną śmierci wśród osób chorych na hemofilię?

Na twarzy Sandersa znów pojawił się uśmieszek.

– Ja niczego nie wyjaśniam, droga pani – odparł. – Robi to za mnie Biblia. Proszę przeczytać słowa Boga, a sama pani zrozumie. Biblia mówi nam przecież, że w czasach potopu nie wszyscy ludzie byli okrutnikami i nikczemnikami, a jednak Bóg postanowił uratować tylko te stworzenia, które znajdowały się na arce Noego. Weźmy historię o Mojżeszu. Dlaczego niewinni musieli cierpieć plagi zesłane na Egipt? Biblia udziela bardzo prostej odpowiedzi. Bóg postępuje w sposób niewyjaśniony. Kim jesteśmy, żeby kwestionować Boże zamysły? Wiem, wiem, powie pani, że to wybieg, a jednak to prawda. Poza tym nie może pani zaprzeczyć, że przeważająca większość tych, którzy zostali dotknięci karą Bożą, prowadzi niemoralne życie i jest zboczona. Jednak owszem, niewinni muszą czasem płacić za grzechy swych braci. Dlatego właśnie wzywam was wszystkich w tej chwili, byście powrócili do Boga, byście okazali skruchę, zanim będzie za późno. Bóg dopiero wtedy pozwoli, byśmy znaleźli lek na AIDS, kiedy oczyścimy świat z niemoralnych…

Świetne posunięcie, Saro, pogratulowała sobie w myślach.

Dała się sprowokować, dzięki czemu ten głąb mógł dalej opowiadać dyrdymały. Nadeszła najwyższa pora, by wysadzić go z siodła.

– Pastorze Sanders, dlaczego od dwunastu lat nie wykazuje pan żadnych dochodów? – spytała. – Dlaczego przez cały ten czas jako małżeństwo nie zapłaciliście ani centa podatku?

Donald Parker siedział rozparty w fotelu i patrzył, nie chcąc przerywać tej wymiany ciosów. Pokręcił głową, gdy reżyser zasugerował przerwę na reklamę.

– Proszę pani, zna pani prawo tak samo jak ja – odparł kaznodzieja. – Nasz wspaniały kraj chroni wolność religijną, choć komuniści i ateiści starają się, by było inaczej. Być może odnieśliście chwilowe zwycięstwo. Udało się wam usunąć Boga ze szkół, mordujecie nienarodzone dzieci, ale idą zmiany i…

– To świetnie, mieliśmy jednak rozmawiać o podatkach. Proszę odpowiedzieć na pytanie.

– Właśnie to robię. Ja i Dixie szanujemy prawo. Płacimy uczciwie nasze należności.

– To w takim razie jak duży podatek dochodowy zapłacił pastor w zeszłym roku?

– Kościoły nie muszą płacić podatków. Na tym polega rozdział Kościoła od państwa. Może pani o tym przeczytać w konstytucji.

Sara poprawiła okulary.

– Czytałam konstytucję – odpowiedziała. – Z całym szacunkiem jednak stwierdzam, że pastor nie jest Kościołem. Czy mamy rozumieć, że osoby duchowne powinny unikać płacenia podatków, przez co na barki ciężko pracujących Amerykanów spada dodatkowe brzemię?

Uśmiech zamarł na ustach Sandersa. Na ułamek sekundy z jego twarzy opadła maska serdeczności, odsłaniając zimne wyrachowanie.

– Oczywiście, że nie – odparł szybko. – Znowu wszystko pani przekręca, by dopasować to do swoich tez. Wierzący to widzą. Wierzący nie dadzą się zwieść kłamstwami. Powtarzam to, co już mówiłem. Uczciwie płacę swoje należności. Cała ta sprawa to tylko sprytna gra bezbożników, którzy chcą zhańbić moje dobre imię.

Wreszcie włączył się Donald Parker:

– Dziękujemy, pastorze. Krótka przerwa na reklamy i za chwilę wracamy na wizję. Zostańcie z nami.

■ ■ ■

– Doktorze, czy mógłbym zamienić z panem słówko?

John Lowell podniósł głowę.

– Ray, nie możemy z tym zaczekać do końca programu? – spytał poirytowany.

– Ale przecież w tej chwili są reklamy – odparł doktor Raymond Markey. Pracował w Departamencie Zdrowia i Opieki Społecznej w Waszyngtonie. Był niskim mężczyzną o zbyt krótkich kończynach. Grube okulary pięciokrotnie powiększały jego czarne źrenice, upodabniając go do klasycznego wizerunku maniaka komputerowego. Tak naprawdę Markey rzadko teraz praktykował jako lekarz. Piastował urząd zastępcy sekretarza, zajmował się więc raczej polityką, choć niechętnie się do tego przyznawał.

Lowell westchnął głęboko, wstał i wyszedł z pokoju. Ruszyli korytarzem.

– No dobrze, o co chodzi? – spytał, gdy stanęli z dala od gości.

Wielkie oczy Raymonda Markeya zlustrowały hol jak dwa reflektory omiatające dziedziniec więzienny.

– On będzie dzisiaj na przyjęciu – powiedział.

Lowell poczerwieniał.

– Co?! Nie życzę sobie tego człowieka w moim domu. Chyba jasno się wyraziłem.

– Owszem.

– To niebezpieczne – szepnął. – Pora tego przyjęcia i tak dalej.

– To nie ma znaczenia – odparł Markey. – On przyjdzie. Lepiej, żeby pan o tym wiedział.

Lowell zaklął pod nosem, zaciskając pięści.

– Ten skurwiel zniszczy nas wszystkich – wycedził.

■ ■ ■

Gdy przyjęcie rozkręciło się na całego, mężczyźni otaczający Cassandrę zaczęli rywalizować o jej względy jak próżni aktorzy o lepsze miejsce na scenie. Przywykła do takich sytuacji, więc nie robiło to na niej większego wrażenia. Uśmiechała się tylko promiennie, uwodzicielsko, kiwając raz po raz głową, nie słuchając jednak nikogo. Wielcy ważniacy, ale co z tego? Randall Crane miał większościowe udziały w kilku korporacjach. Pojawił się na okładce czasopisma „Fortune”, wyglądając bardzo dystyngowanie i poważnie. Ale był nudziarzem. Wszyscy byli śmiertelnymi nudziarzami. Gdyby ci mężczyźni nie mieli zawrotnych fortun, nikt by nawet przez minutę nie słuchał ich przemądrzałej paplaniny.

Tłumek elegancko ubranych filantropów rozmawiał o debiucie Sary w telewizji. Cassandra potoczyła wzrokiem po ogromnej sali balowej, rozpoznając prawie wszystkich z trzystu gości. Hipokryci, pomyślała. Udają, że obchodzi ich walka z rakiem, ale tak naprawdę mają to głęboko w dupie. Przyszli, żeby się pokazać, uścisnąć ręce, zrobić wrażenie. A jeśli ceną za to było wybulenie paru dolców na cele charytatywne, to trudno, trzeba zapłacić jak za bilet wstępu.

– Wiesz, jak się tutaj zjawiłem? – spytał Randall Crane, przerywając Cassandrze rozmyślania.

Ledwo na niego zerknęła.

– Nie, więc może mi powiesz?

– Prywatnym śmigłowcem – oznajmił z dumą w głosie. – Dopiero kupiłem tę maszynkę. Ośmioosobowa. Mam pilota, drugiego pilota i stewardesę. Wszyscy są u mnie na pełnym etacie.

– Stewardesę? W śmigłowcu?

Kiwnął głową.

– W niecałą godzinę przylecieliśmy tutaj z dachu mojego wieżowca przy Czterdziestej Siódmej.

– No, no, jestem pod wrażeniem.

Starszy mężczyzna się rozpromienił.

– Chciałabyś się przelecieć? – spytał. – Nie uwierzysz, jak szybko się lata.

Przed ponad trzema laty poszła z nim do łóżka. Spalił się w przedbiegachjak piętnastolatek na pierwszej randce. Ledwo zdążył ściągnąć spodnie i było po wszystkim.

– Powinieneś trochę zwolnić, Randall – powiedziała Cassandra ze złośliwym uśmiechem. – Pośpiech nie zawsze jest dobry, wiesz?

Zobaczyła, że Crane się czerwieni, i w tym samym momencie dostrzegła Michaela, stojącego w kącie w towarzystwie tego nic niewartego doktorka.

W smokingu wyglądał cholernie przystojnie: jedyny mężczyzna na całym przyjęciu, który ośmielił się włożyć muchę w fioletowe kwiaty i dobrany pod kolor – nie zaś czarny – pas. Oto cały Michael. Zawsze płynął trochę pod prąd. Cassandra nie widziała go prawie od pół roku, ale w ogóle się nie zmienił. Wyglądał bosko.

Dziwne. Dawniej kradła Sarze wszystkich jej chłopców, zaczynając od Eddiego Mylesa, tego przystojniaczka z czasów studenckich. Zaaranżowała uwiedzenie w taki sposób, żeby Sara przyłapała ich na gorącym uczynku.

Udało się.

Siostra patrzyła wytrzeszczonymi oczami na swojego chłopaka, który stał w spodniach opuszczonych do samych kostek. Przed nim klęczała Cassandra. Twarz Sary zastygła w wyrazie bólu. Przygoda z Eddiem była zapowiedzią tego, co stało się dla Cassandry interesującą grą. Wyzwaniem. Kiedy tylko Sara zaufała jakiemuś mężczyźnie, Cassandra dopadała wybranka. Z każdym kolejnym uwiedzeniem rany Sary krwawiły od nowa. W jej psychice zagnieździło się poczucie niepewności. Zaczęła coraz częściej rozmyślać o swoim kalectwie. Jej pewność siebie znikła, a tarczą obronną stał się sarkazm. Cassandra patrzyła, jak siostra coraz bardziej oddala się od świata. Poświęciła się studiom – długimi godzinami siedziała sama w pokoju przy dźwiękach przeraźliwego heavy metalu. W końcu nie było już żadnych chłopców, których można by uwieść.

Ale okazało się, że to tylko sprytny wybieg. Jakimś sposobem cwana dziwka złowiła najlepszego faceta.

Michael. Ten skurwiel. Ten cudowny, zachwycający skurwiel.

Cassandra wysunęła się do przodu.

– Przepraszam na moment, panowie – powiedziała.

Mężczyźni się rozstąpili, robiąc przejście. Nie mogła oderwać wzroku od Michaela. Minęło pół roku, odkąd widzieli się po raz ostatni. A przez pół roku dużo mogło się zmienić…

Postanowiła to sprawdzić.

■ ■ ■

Sara siedziała w limuzynie należącej do studia telewizyjnego. Wciąż była podenerwowana. Próbowała ochłonąć po programie, jednak nadal czuła przypływ adrenaliny. Bujała się na tylnym siedzeniu obitym miękką skórą, mając mętlik w głowie. Od Blue Oyster Cult przeszła do bardziej współczesnych melodii Depeche Mode, mimo to nie mogła się uspokoić. W połowie Bluźnierczych pogłosek szofer podniósł dźwiękoszczelną szybę oddzielającą go od pasażerów.

No i dobrze.

Za chwilę zobaczy Michaela. Może to łzawe, ale w takie dni najbardziej lubiła przypominać sobie chwile przeżyte z mężem. Skrzywiona odpięła ortezę i pomasowała sobie stopę. Z biegiem lat świat poszedł do przodu – metalowe szyny, które ściskały nogę jak szczęki imadła, zostały zastąpione przez szyny z włókna szklanego, lżejsze i mniej uciążliwe. A jednak noszenie czegoś takiego nie należało do przyjemności, po dłuższym czasie zaś noga zaczynała boleć. Sara rozmasowała wprawnie stopę i łydkę. Krew znów zaczęła krążyć normalnie.

Urodziła się dwa miesiące przed terminem i zawsze była chorowitym dzieckiem. Dopadały ją infekcje, w efekcie czego miała zapalenie płuc; jej dzieciństwo było jedną wielką walką z problemami zdrowotnymi. W wyniku przedwczesnych narodzin został również nieodwracalnie uszkodzony nerw w lewej stopie. Jako dziecko Sara musiała nosić szynę i chodzić o kulach. Teraz obywała się bez kul, ale nadal korzystała z szyny, a czasem podpierała się laską.

Jej szkolne lata wypełniły pobyty w szpitalach i wizyty u różnych lekarzy i terapeutów. Latem, w upalne dni, musiała tkwić zamknięta w swoim pokoju, zamiast bawić się z innymi dziećmi. W szpitalu i w domu pomagali jej korepetytorzy, ponieważ z powodu choroby opuszczała mnóstwo lekcji w szkole. Nie miała przyjaciółek. Nikt jej wprawdzie nie dokuczał, niemniej jednak wszyscy uważali ją za dziwne dziecko i usunęli poza nawias. Nie wolno jej było ćwiczyć na lekcjach wuefu. Na przerwach musiała siedzieć bezczynnie na schodkach. Inne dzieci zerkały na nią podejrzliwie, przerażone widokiem tej bladej, słabowitej dziewczynki, jakby symbolizowała śmierć w miejscu, w którym króluje nieśmiertelność.

Bez względu na to, jak się starała, zawsze była inna od reszty dzieci, zawsze ułomna, zawsze z tyłu. Nienawidziła tego. Z upływem lat uświadomiła sobie, że z kalectwem i szyną radzi sobie znacznie lepiej niż z ludzkimi wyobrażeniami. Za każdym razem, gdy przeżywała jakieś niepowodzenie, nauczyciele natychmiast tłumaczyli to jej kłopotami zdrowotnymi.

– To nie twoja wina, Saro. Gdybyś nie chorowała…

Ilekroć to słyszała, chciało się jej krzyczeć. Nie zamierzała wykorzystywać takich wymówek, by usprawiedliwiać swoje niedociągnięcia – pragnęła je przezwyciężać. Wszystkie po kolei.

Szofer skręcił w boczną uliczkę i wjechał na podjazd. Wszędzie dokoła stały samochody – rolls-royce’y, mercedesy, rozmaite limuzyny i auta z rządowymi numerami rejestracyjnymi. Kilku szoferów rozmawiało w grupce, paląc papierosy. Inni czytali gazety w samochodach.

Kiedy limuzyna zatrzymała się przed domem, Sara zapięła z powrotem ortezę, chwyciła laskę i ruszyła do środka dostojnym krokiem.

■ ■ ■

Michael upił łyk wody Perrier. Czuł rwący ból w żołądku, ale ani słowem nie wspomniał o tym Harveyowi. Chciał mu powiedzieć, jednak przyjaciel był tak rozkojarzony przez cały wieczór, że uznał, iż należy poczekać. Widział, jak Harvey niespokojnie rozgląda się po twarzach w sali balowej. Jego wygląd – zawsze trochę niechlujny – tego wieczoru wołał o pomstę do nieba.

– Dobrze się czujesz? – spytał Michael.

– Tak, tak. Świetnie.

– Coś cię gryzie?

– Nie… O której przyjedzie Sara?

Harvey zadał to pytanie już po raz trzeci.

– Może się zjawić w każdej chwili – odparł Michael. – O co chodzi, do cholery?

– O nic – odparł przyjaciel, uśmiechając się niemrawo. – Mam z twoją żoną burzliwy romans za twoimi plecami.

– Znowu? Nienawidzę, gdy kradniesz mi kobiety. Harvey pogłaskał się po wydatnym brzuchu i próbował przygładzić niesforne włosy.

– Co mogę zrobić? – odparł. – Skoro taki ze mnie adonis.

Michael łyknął wody.

– Jesteś zajęty w przyszłym tygodniu? – spytał.

– W przyszłym tygodniu?

– Wtedy wypadają twoje urodziny, Harv.

– Ach, o to chodzi…

– Pięćdziesiątkę kończy się tylko raz w życiu, kolego. – Michael gwizdnął. – Pięćdziesiąt lat.

– Daj spokój.

– Pół wieku. Złoty jubileusz. Aż trudno uwierzyć.

– Dzięki. Prawdziwy z ciebie przyjaciel.

Michael się uśmiechnął.

– Przestań, Harv. Wyglądasz świetnie.

– Jasne, tylko czasem czuję się zmęczony romansowaniem z ostrymi kobietami. – Harvey zerknął ponad ramieniem Michaela i zobaczył zbliżającą się Cassandrę. – À propos ostrych kobiet…

– Co?

– Alarm. Nadchodzi szwagierka.

– Gdzie?

Cassandra puknęła Michaela w ramię.

– Cześć – powiedziała.

– Z tyłu – mruknął Harvey.

– Dzięki. – Michael z wahaniem odwrócił się do Cassandry. – Witam.

– Nie widzieliśmy się szmat czasu. Chyba pół roku.

– Mniej więcej. Pamiętasz mojego przyjaciela Harveya Rikera?

– Tak. To ten pan doktor.

Harvey zrobił krok do przodu.

– Miło cię znowu widzieć, Cassandro – powiedział. Skinęła lekko głową, niemal go ignorując. Bez przerwy wpatrywała się w Michaela.

– Jak według ciebie dziś wyglądam? – spytała.

– Nieźle.

– Nieźle?

Michael wzruszył ramionami.

– To ma być komplement?

Znowu wzruszył ramionami.

Na ułamek sekundy spojrzała na Harveya.

– Doktorze Riker, zgadza się pan z oceną Michaela?

Odchrząknął.