O książce

Poszukiwany przez władze supermocarstw – wymykał się…

Ścigany przez profesjonalnych zabójców – uchodził z życiem…

Wyznaczony na cel terrorystów – krzyżował im plany…

I ratował świat przed globalnym zagrożeniem.

Jason Bourne
Teraz chce tylko jednego:
ODWETU!
Który zawiedzie go z Tel Avivu do Szanghaju,
Meksyku i wreszcie małej chińskiej wioski.

Bourne, wciąż niepogodzony ze śmiercią ukochanej, na prośbę przyjaciela – szefa Mossadu – wkracza w wojnę między meksykańskimi kartelami narkotykowymi. Okazuje się, że jest w nią również wmieszany Ouyang Jidan, chiński minister – odpowiedzialny za zamordowanie Rebeki. Próbując zbadać powiązania Chińczyka z zabitym baronem narkotykowym, Bourne odkrywa, że chodzi o coś znacznie poważniejszego niż przemyt narkotyków.

ROBERT LUDLUM
(1927–2001)

Amerykański aktor, producent teatralny i pisarz. Zagrał w ponad 200 filmach telewizyjnych. Jako pisarz zadebiutował późno – mając 41 lat – powieścią Dziedzictwo Scarlattich. Od tej książki zaczęła się oszałamiająca kariera literacka twórcy gatunku nazwanego „thrillerem spiskowym”. Za jego życia ukazały się 24 powieści, sprzedane w ponad 300 milionach egzemplarzy, wśród nich tak znane jak Tożsamość Bourne’a, Krucjata Bourne’a, Mozaika Parsifala i Protokół Sigmy. Pośmiertnie – kilkanaście następnych, z których większość powstała na podstawie pozostawionych przez niego notatek i szkiców. Proza Ludluma była wielokrotnie ekranizowana, najsławniejszy jest cykl filmów z Mattem Damonem w roli śmiertelnie niebezpiecznego agenta Jasona Bourne’a.

ERIC VAN LUSTBADER

Jest autorem ponad 25 bestsellerowych powieści, tłumaczonych na 20 języków i sprzedanych w 40 milionach egzemplarzy. Ukończył socjologię na Columbia College. Zanim zawodowo zajął się pisaniem, był producentem muzycznym i nauczycielem. Jest zafascynowany kulturą Wschodu.

Tego autora

RĘKOPIS CHANCELLORA
PROTOKÓŁ SIGMY
KLĄTWA PROMETEUSZA
PIEKŁO ARKTYKI
CZWARTA RZESZA
KRYPTONIM IKAR
STRAŻNICY APOKALIPSY
MOZAIKA PARSIFALA
IMPERIUM AKWITANII
RAPORT TARQUINA
STRATEGIA BANCROFTA
ILUZJA SKORPIONA

Jason Bourne

TOŻSAMOŚĆ BOURNE’A
DZIEDZICTWO BOURNE’A
SANKCJA BOURNE’A
MISTYFIKACJA BOURNE’A
CEL BOURNE’A
ŚWIAT BOURNE’A
IMPERATYW BOURNE’A
ODWET BOURNE’A

Dynastia Matarese

TESTAMENT MATARESE’A
SPADKOBIERCY MATARESE’A

Paul Janson

DYREKTYWA JANSONA
ODYSEJA JANSONA

Tytuł oryginału:
THE BOURNE RETRIBUTION

Copyright © Myn Pyn, LLC 2013
All rights reserved

Polish edition copyright © Wydawnictwo Albatros Andrzej Kuryłowicz s.c. 2016

Polish translation copyright © Jan Kraśko 2016

Redakcja: Beata Kołodziejska

Zdjęcie na okładce: © The Picture Desk/BE&W, Campre83/Shutterstock

Projekt graficzny okładki: Wydawnictwo Albatros Andrzej Kuryłowicz s.c.

ISBN 978-83-7985-344-1

Wydawca
WYDAWNICTWO ALBATROS ANDRZEJ KURYŁOWICZ S.C.
Hlonda 2a/25, 02-972 Warszawa
www.wydawnictwoalbatros.com
Facebook.com/WydawnictwoAlbatros | Instagram.com/wydawnictwoalbatros

Niniejszy produkt jest objęty ochroną prawa autorskiego. Uzyskany dostęp upoważnia wyłącznie do prywatnego użytku osobę, która wykupiła prawo dostępu. Wydawca informuje, że publiczne udostępnianie osobom trzecim, nieokreślonym adresatom lub w jakikolwiek inny sposób upowszechnianie, kopiowanie oraz przetwarzanie w technikach cyfrowych lub podobnych – jest nielegalne i podlega właściwym sankcjom.

Przygotowanie wydania elektronicznego: Magdalena Wojtas, 88em

Spis treści

Prolog

Księga pierwsza. Dziesięć dni później

Rozdział 1

Rozdział 2

Rozdział 3

Rozdział 4

Rozdział 5

Rozdział 6

Rozdział 7

Rozdział 8

Rozdział 9

Rozdział 10

Rozdział 11

Rozdział 12

Rozdział 13

Rozdział 14

Rozdział 15

Rozdział 16

Rozdział 17

Księga druga

Rozdział 18

Rozdział 19

Rozdział 20

Rozdział 21

Rozdział 22

Rozdział 23

Rozdział 24

Rozdział 25

Rozdział 26

Rozdział 27

Rozdział 28

Rozdział 29

Rozdział 30

Rozdział 31

Rozdział 32

Księga trzecia

Rozdział 33

Rozdział 34

Rozdział 35

Rozdział 36

Rozdział 37

Rozdział 38

Rozdział 39

Rozdział 40

Rozdział 41

Rozdział 42

Rozdział 43

Rozdział 44

Rozdział 45

Rozdział 46

Księga czwarta

Rozdział 47

Rozdział 48

Rozdział 49

Rozdział 50

Rozdział 51

Rozdział 52

Rozdział 53

Rozdział 54

Rozdział 55

Rozdział 56

Epilog

Podziękowania

Zivie dedykuję

Prolog

Las Peñas, Michoacán, Meksyk

Ekskluzywny ośrodek wypoczynkowy La Concha d’Oro istniał od jedenastu lat, ale nigdy dotąd nie widziano tam tak zaostrzonych środków bezpieczeństwa. Granice lądowe kurortu patrolowali czujni, uzbrojeni po zęby federales, półkolistej linii nabrzeża – motorówka, a za dwoma VIP-ami, dla których ośrodek opróżniono z gości, sprawdzono i zabezpieczono, jak rój pszczół podążali ochroniarze z jednym jedynym zadaniem pilnowania powierzonych im w opiekę kwiatów.

À propos kwiatów. Były dwa, dwóch mężczyzn, Carlos Danda Carlos, nowo wybrany szef meksykańskiej agencji antynarkotykowej, i Eden Mazar, mosadowski specjalista od antyterroryzmu. Meksyk potrzebował wszelkiej możliwej pomocy w walce z zakorzenionym strachem i korupcją, dzięki którym trzy najpotężniejsze kartele trzymały kraj w żelaznym uścisku, i właśnie dlatego – jak trzy dni wcześniej dyrektor Mosadu wyjaśnił Jasonowi Bourne’owi – Carlos Danda Carlos zwrócił się do nich z prośbą o wsparcie.

Wykształcony w Stanach Zjednoczonych, nieustraszony reformator, niezłomny generał pragnący uwolnić kraj spod narkotykowego jarzma, według dyrektora należał do nowego rodzaju Meksykanów.

– Ci z Los Zetas – powiedział szef Mosadu – są najbardziej niebezpieczni głównie dlatego, że stworzyli kartel z elitarnej kadry żołnierzy, którzy zdezerterowali z meksykańskich sił specjalnych. – Położył Bourne’owi rękę na ramieniu. – Ale przy takiej ochronie to dla pana kaszka z mleczkiem. Niech pan po prostu pilnuje Mazara, a w czasie wolnym poopala się trochę i odpocznie.

– Nie pracuję dla pana. Nie pracuję dla nikogo, nigdy – odparł Bourne dość obcesowo, zważywszy na to, jak dyrektor traktował go, odkąd Jason przyjechał do Izraela po śmierci Maceo Encarnacióna.

W uśmiechu dyrektora pojawił się cień smutku i żalu.

– Rebeka była dla mnie jak córka. Od pogrzebu minął miesiąc, a pan wciąż nie wyjeżdża. To do pana niepodobne.

– Bo nie jestem już sobą – odparł Bourne. – Coś się we mnie zmieniło. Nic już mnie nie interesuje.

Dyrektor przyjrzał mu się uważniej. Drobny mężczyzna z rozwichrzoną czupryną siwych włosów należał do tych, u których każda zmarszczka zdaje się symbolem kolejnej śmierci i rozczarowania. Ogromną pulę zwycięstw starannie ukrywał.

– Pomyślałem, że ta wycieczka pomoże panu zapomnieć…

– Nic nie pomoże mi o niej zapomnieć – przerwał mu szorstko Jason.

Dyrektor kiwnął głową.

– Jest za wcześnie. Dobrze to rozumiem. – Rozejrzał się po nabrzeżu. – Cóż, może pan zostać dłużej, choćby kolejny miesiąc, ile pan chce.

Bourne zmarszczył brwi, szukając w tych słowach ironii, lecz jej nie znalazł. Dyrektor najwyraźniej nie drwił.

Lecz po chwili Jason zawahał się, rozważając swoje ograniczone możliwości.

– Chociaż – dodał – może ma pan rację. Może kolejne zadanie jest tym, czego potrzebuję.

I tak poznał Edena Mazara. Poleciał z nim tym samym prywatnym samolotem dostarczonym im wraz z grupą ochroniarzy przez Mosad, i wysiadł na tym samym małym prywatnym lotnisku zarezerwowanym wyłącznie dla gości La Concha d’Oro, które meksykańscy federales zamknęli i obstawili czterdzieści osiem godzin przed ich przybyciem.

A teraz stał niecałe dwa metry od tych dwóch egzotycznych kwiatów i ich ochroniarzy, lustrując wzrokiem okolicę i wypatrując kłopotów, których nie mogło tu po prostu być. Sęk w tym, że znowu znalazł się w Meksyku i chociaż był daleko od Mexico City, gdzie zabito Rebekę, jego umysł wciąż wypełniały zapachy i obrazy jej śmierci na tylnym siedzeniu taksówki pędzącej apokaliptycznymi ulicami.

Być może dyrektor nie spodziewał się, że tak szybki powrót Jasona do kraju, gdzie zginęła, będzie miał na niego jakiś wpływ, lecz równie dobrze mógł zasugerować ten wyjazd celowo. Gdy spadniesz z konia, od razu na niego wsiądź, to najlepsze lekarstwo.

Możliwe, lecz nie tym razem.

Chociaż Bourne nie do końca zdawał sobie z tego sprawę, Rebeka przebiła jego zbroję i ugodziła go w samo serce. Jej śmierć bolała jak rana, która nie chce się zagoić. Znałem wiele takich kobiet jak ona, myślał. Ale zaraz potem przychodziła następna myśl: Nieprawda, bo takiej nie znałem.

Nie nawykł do tego rodzaju rozważań, ponieważ liczne próby ogniowe zahartowały jego psychikę do tego stopnia, że był pewny, iż nic nie jest w stanie go na długo zmienić, może nawet nie zmieni go nigdy. Jednak śmierć Rebeki, w połączeniu ze śmiercią wszystkich tych, którzy próbowali się do niego zbliżyć, była stratą, która go dusiła, grzebała żywcem w ziemi. W sumie nic dziwnego. Był chodzącym trupem, odkąd wyłowiony przez rybaków z mrocznych wód Morza Śródziemnego otworzył oczy i na widok obcego otoczenia uświadomił sobie, że stracił pamięć, przeszłość i życie.

Eden Mazar, schodzący właśnie z barwnie pomalowanego drewnianego występu ośmiokątnej altany z widokiem na Pacyfik, przypomniał mu, że po raz kolejny znalazł się na obcej ziemi. Lecz tym razem czuł się zagubiony jak kapitan, który nie umie nawigować według mapy ani według gwiazd.

– To żałosne – zadudnił półgłosem Eden. – Albo brakuje im silnej woli, albo są zbyt skorumpowani, żeby wystąpić przeciwko kartelom w zorganizowany sposób. Tak czy inaczej, nic tu po mnie. Rząd stracił władzę. Oddał ją kartelom. Po kolacji wyjeżdżamy.

Bourne skinął głową.

Eden odwrócił się, zawahał i podszedł do niego z drwiącym uśmieszkiem.

– Nudzi się pan?

– Dlaczego tak pan uważa?

– Widzę pańską twarz. Widziałem pańskie akta.

Jason drgnął. Trochę go to zaniepokoiło, lecz nie zaskoczyło. A więc Mosad założył mu teczkę. Zastanawiał się tylko, jak szczegółową.

– Nie ma pan tu nic do roboty – ciągnął Eden. – To nie pańska branża, prawda? Jest pan ekspertem od infiltracji i likwidacji. Dlatego dyrektor tak pana lubi.

– Nie wiedziałem, że tyle się o mnie u was mówi.

Eden uśmiechnął się łagodnie.

– Był pan bliski Rebece. Jak nikt inny przedtem.

Nagle Bourne wszystko zrozumiał.

– I teraz tylko ja go z nią łączę. Jestem jego jedynym żyjącym ogniwem.

– Była wyjątkową kobietą i znakomitą agentką. Brakuje nam jej, nikt jej nie zastąpi. Śmierć Rebeki była dla nas strasznym ciosem. I wymaga odwetu.

– Jak to w Mosadzie, prawda?

Mazar nie odpowiedział.

– Muszę wracać do Carlosa. To porządny człowiek, ale jeśli chodzi o wprowadzanie zmian, o zorganizowanie skoordynowanej akcji przeciwko kartelom, ma związane ręce. Jak mówiłem: żałosna sprawa.

Jason zmarszczył brwi.

– Właściwie po co pan tu przyjechał? Dlaczego Mosad interesuje się meksykańskimi kartelami?

– Nie spytał pan o to dyrektora?

Bourne uświadomił sobie, że popełnił błąd. Powinien był spytać. Pewnie go zaćmiło.

– Ale odpowiedź jest chyba oczywista – dodał z uśmiechem Eden. – Prawda, Jason?

Ruszył z powrotem do cienistej altany, gdzie cierpliwie czekał Carlos wraz z grupą doborowych ochroniarzy. Bourne odprowadził go wzrokiem. Od morza powiał chłodny wiatr, który potargał mu włosy i przyprawił o gęsią skórkę. Co Eden chciał przez to powiedzieć? Czyżby Mosad wiedział o odkrytych przez niego związkach między Encarnaciónem, meksykańskimi kartelami i chińskim rządem? Czyżby Rebeka pracowała nad tym, zanim się poznali? Postanowił, że wyciągnie to z Mazara jak nie jednym sposobem, to drugim.

Słysząc monotonne buczenie, podniósł wzrok i wysoko na niebie zobaczył mały samolot. Zmrużył oczy i dostrzegł pływaki. Hydroplan. Osłoniwszy twarz ręką, zauważył, że załoga łodzi patrolowej też dostrzegła nadlatującą maszynę. Na pokładzie zapanował ruch, błysnęły lufy karabinów.

Stojący w altanie ochroniarze Edena tego nie widzieli. Jason wszedł na schody, żeby ich ostrzec, gdy wtem ludzie Carlosa Dandy Carlosa wyjęli maczety i ścięli im głowy.

Zbryzgany krwią Eden zaczął odwracać się w chwili, gdy Bourne do niego dotarł, lecz Carlos wymierzył w Jasona z magnum i ostrzegawczo pokręcił głową. I wtedy jeden z goryli ciął Edena w szyję tak mocno, że odcięta głowa poszybowała łukiem w górę i łagodnym zboczem stoczyła się na plażę, gdzie musnęły ją delikatnie turkusowe fale omywające ciepły piasek.

Bourne zaryzykował i rzucił się na ochroniarza z maczetą. Wyrwał mu ją z ręki i dźgnął go w mostek, przebijając skórę i ciało, miażdżąc kości.

Nagle rozległ się ogłuszający huk i niemal w tym samym momencie potężne uderzenie kuli, która przeszyła mięsień lewej ręki, pchnęło go do tyłu.

Jason głucho stęknął, przeleciał przez drewnianą barierkę i stoczył się na plażę.

• • •

Wiele godzin później, gdy wreszcie doszedł do siebie, słońce chyliło się już ku zachodowi, barwiąc niebo, morze i piasek na kolor krwi. Leżał obok głowy Edena, która podskakiwała na wodzie jak dziecięca zabawka, czarna od krwi, porzucona.

Widział jak przez mgłę, więc odwrócił się i zamrugał. Nikogo. Ośrodek wypoczynkowy opustoszał.

Kołysząca się łagodnie głowa trącała go lekko, obracając się powoli i nieubłaganie niczym Ziemia, na której z każdym obrotem noc ustępuje miejsca dniu. Oczy Edena, już zmatowiałe, patrzyły na niego oskarżycielsko. Jason otworzył usta, chcąc coś powiedzieć, lecz zalała go fala gwałtownego bólu i znowu zapadł w litościwy niebyt.

Księga pierwsza
Dziesięć dni później

Rozdział 1

Zgodnie z tradycją dyrektora Mosadu nazywano w firmie Memune, „pierwszym pośród równych”. Nie Elim Jadinem, tylko Memune. „Mam nazwisko”, nalegał dyrektor na pierwszym spotkaniu z nowymi rekrutami. „Używajcie go”.

Jadin był zazwyczaj optymistą – w tej pracy albo się nim było, albo po półtora roku służby strzelało się sobie w łeb. Ale tego dnia był smutny. Co gorsza, opuścił go cały optymizm. Być może przez Amira Ofira, który siedział naprzeciwko niego na pokładzie żaglówki, najbezpieczniejszego miejsca w Tel Awiwie, może nawet w całym Izraelu.

Ofir był szefem Metsady, Wydziału Operacji Specjalnych. Metsada, wraz z podlegającym jej Kidonem, zajmowała się mokrą robotą, zabójstwami, sabotażem, projektami paramilitarnymi i wojną psychologiczną. W przeciwieństwie do dyrektora Ofir miał ciemną cerę i włosy oraz szeroko rozstawione oczy, czarne jak u kruka. Duszę też miał czarną, przynajmniej według Jadina.

– Memune, naprawdę pana nie rozumiem. – Pokręcił głową. – Kiedy działał, był ciężarem, nawet kulą u nogi. Ale już po nim, już nie podziała. Wylądował na śmietniku. Meksykanie nie tylko zabili Edena. Oni go także zbezcześcili. To niedopuszczalne. Muszą za to zapłacić.

– Czyżbyś mnie pouczał, Amir?

– Ależ skąd, oczywiście, że nie – zaprotestował szybko Ofir. – Daję tylko wyraz swemu oburzeniu, oburzeniu całej naszej rodziny.

– Ja też jestem oburzony. I wierz mi, ci zbrodniarze zostaną ukarani.

– Zemścimy się, opracuję…

– Niczego nie opracujesz – przerwał mu szorstko dyrektor.

– Słucham?

– Stoi za nimi Ouyang Jidan. Uruchomiliśmy już szerszy plan.

Ofirowi pociemniała twarz.

– Nic mi pan o tym nie mówił.

– Właśnie powiedziałem – rzucił obojętnie Jadin.

– Jakieś szczegóły?

– Kategoryzowanie.

Ofir zdawał się urażony tym jawnym odtrąceniem.

– Nie ufa mi pan?

– Nie pleć bzdur.

– W takim razie…

Dyrektor spojrzał mu w oczy.

– Częścią tego planu jest Bourne.

Ofir ściągnął usta i pogardliwie prychnął.

Jadin podniósł rękę.

– No dobrze. Widzisz…

– Posłuchaj mnie, Memune. Za Bourne’em podąża śmierć. Najpierw Rebeka, teraz Eden. Nie mogę zrozumieć, dlaczego wprowadziłeś go do naszej rodziny.

– Wiem, że Eden był ci bliski.

– Eden Mazar był jednym z moich najlepszych ludzi.

– Bardzo ci współczuję, ale Bourne ma dla nas strategiczne znaczenie.

– Bourne się wypalił. Nikomu na nic się nie przyda.

– Jestem innego zdania.

Ofir uniósł brew.

– Nawet gdyby miał pan rację, w co szczerze wątpię, czy to „strategiczne znaczenie” było warte życia Edena Mazara?

– Amir, Amir… Tylko Bóg może to rozsądzić.

– Tak – prychnął Ofir. – Bóg jest wszędzie i nigdzie. Prawda jest taka, że nie ma nic wspólnego z naszą profesją. Gdyby naprawdę istniał, Mosad i Kidon byłyby niepotrzebne.

Niestety, dyrektor dobrze wiedział, o co chodzi Amirowi. Gdy przerażenie chwytało za serce, powoli wyciskając z niego życie, miał wrażenie, że Bóg opuścił swój wybrany lud. Lecz takie myśli były bardzo destrukcyjne.

– Lepiej nie mieszajmy w to Boga. – Nie zabrzmiało to jak rozkaz, choć rozkazem było. Jak to w Mosadzie. – Mylisz się, przypisując Bourne’owi śmierć Rebeki i Edena. Był jej zwiastunem, ale na pewno nie powodem.

– Nie ochronił Rebeki.

– Rebeka nie potrzebowała ochrony – warknął Jadin. – Kto jak kto, ale ty powinieneś wiedzieć o tym najlepiej.

– A Eden?

Dyrektor wstał. Zmienił się kierunek wiatru i musiał przestawić żagle. Gdy uznał, że wszystko jest jak trzeba, wrócił na miejsce i spojrzał Ofirowi w oczy.

– Amir, boję się, że znaleźliśmy się w sytuacji, która nas przerasta. Potrzebujemy pomocy.

– Mogę zapewnić dosłownie każdą.

Jadin pokręcił głową.

– Chyba nie. Nie tym razem.

– Memune, błagam. Bourne’owi nie można ufać. – Oczy Ofira zrobiły się jeszcze czarniejsze i groźniejsze. – To obcy – podkreślił dobitnie. – Nie należy do rodziny.

Dyrektor pochylił się do przodu, oparł łokcie na kolanach i złożył ręce jak do modlitwy.

– Mimo to będzie, jak mówię, bo tylko on może nam pomóc.

• • •

Siedząc w cieniu prastarej budowli, Jason patrzył, jak słońce tnie morze na brylantowe kawałki. Wyobraził sobie, że te roziskrzone odblaski są wyskakującymi z wody rybami i chciał każdą z nich dokładnie opisać, lecz przeszkodził mu widok głowy Edena Mazara szybującej nad altaną i staczającej się na plażę.

Brylantowe kawałki zmieniły się w deszcz krwi i znowu zobaczył szkliste, oskarżycielskie oczy Edena. Szybko zacisnął powieki tylko po to, by zamiast niego ujrzeć Rebekę umierającą na tylnym siedzeniu taksówki.

Wznosił się nad nim łuk starożytnego akweduktu zbudowanego w pierwszym wieku przed naszą erą, za panowania Heroda Wielkiego. Trzysta lat później, gdy Cezarea znacznie się rozrosła, akwedukt wydłużono, by doprowadzał zimną, krystalicznie czystą wodę z oddalonych o dziesięć kilometrów źródeł u stóp góry Karmel. Sąsiadującym z ruinami starego miasta kurortem zarządzała dziś prywatna korporacja.

W pewnej chwili zdał sobie sprawę, że na wyspie jego prywatnego cienia pojawiła się jakaś postać, i zdenerwował się jeszcze bardziej, bo nade wszystko chciał być teraz sam. Odwrócił się, by dać wyraz niezadowoleniu, i zobaczył dyrektora Mosadu ubranego jak zwykle w lekki lniany garnitur. Jedynym ustępstwem, jakie zrobił, idąc na plażę, było to, że włożył wypolerowane na błysk buty ze skórzanej plecionki.

– Trudno było pana znaleźć – powiedział Jadin. – Co pewnie znaczy, że pan tego nie chciał.

Ponieważ Jason nie odpowiedział i znowu spojrzał na morze, dyrektor podszedł bliżej i usiadł obok niego.

– Za wcześnie wyszedł pan ze szpitala.

– Kwestia opinii – mruknął Bourne.

– Lekarze uważają, że…

– Znam swoje ciało lepiej niż oni – uciął Jason.

Przez chwilę siedzieli w niezręcznej ciszy. Młode dziewczęta w skąpych bikini, śmiejąc się i wesoło krzycząc, wbiegły do wody, by przerwać zabawę swoim grającym we frisbee chłopcom. Ktoś fotografował akwedukt. Matka prowadziła plażą dwoje dzieci, energicznie wycierając ręcznikiem ich ociekające głowy. W słonym powietrzu unosił się zapach olejku do opalania i świeżego potu.

– Jak ramię?

– W porządku – odparł Bourne. – Po to pan przyszedł? Żeby spytać, jak się czuję? Dzięki, ale nie potrzebuję pomocy.

– Wcale nie zamierzam panu pomagać – powiedział szorstko Jadin. I ciężko westchnął. – Jason, może chce pan zrezygnować…

– Nie chcę. Chcę tu tylko posiedzieć.

– Nic nie robiąc i myśląc tylko o niej.

– Nie pana sprawa, o czym myślę.

– Dzień w dzień na plaży… To do pana niepodobne.

Bourne milczał.

– Cóż, tacy jak my odpoczywają dopiero po śmierci – dodał oschle dyrektor. – Ale nie przyszedłem tu, aby zastanawiać się nad zaletami życia. Przyszedłem powiedzieć, że pańscy wrogowie wciąż pana szukają.

– Śmierć Edena dowodzi, że nie jestem jeszcze gotowy.

– Nikt nie mógł go ocalić, nie przed zdradą Carlosa. Niech pan nie zapomina, że Mazara chronili najlepsi ludzie. Błyskawicznie ich zlikwidowano. Zrobił pan, co było w pańskiej mocy.

– Nieprawda. Dawniej…

– Dawniej to dawniej – przerwał mu Jadin. – Przeszłość to przeszłość. Musimy zająć się teraźniejszością.

Na plażę wyszło dwóch ponurych ochroniarzy dyrektora. Zatrzymali mężczyznę, który robił tam zdjęcia, zawrócili go i odpędzili.

– Szybko pana znalazłem – ciągnął Jadin. – Ouyang Jidan też.

Jason zmrużył oczy w oślepiającym blasku słońca. Czyżby kręcący się na plaży fotograf był Chińczykiem?

Dyrektor wyjął cygaro, lecz nie zapalił go, tylko obracał w palcach jak czarodziejską różdżkę.

– Jason, niech pan nie myśli, że Ouyang nie śledzi sytuacji. – Na jego twarzy pojawił się wyraz współczucia i pocieszenia. – Zawstydził go pan, Ouyang stracił przez pana twarz. Zaatakuje wtedy, kiedy będzie pan najbardziej bezbronny.

Bourne spojrzał na niego i spytał:

– Czy Rebeka o nim wiedziała?

– Co? Nie.

– Kto wiedział oprócz pana?

Jadin westchnął.

– Szef Metsady. Amir Ofir.

– W takim razie dlaczego Ouyang kazał ją zabić?

Dyrektor znieruchomiał. W prawej skroni pulsowała mu żyła.

– Nie Ouyang, tylko Encarnación.

– Nie – odparł Bourne. – Nieprawda.