Wydanie elektroniczne

Tytuł oryginału:

GOODBYE FOR NOW

Copyright © Laurie Frankel 2012

Published by arrangement with the Author

All rights reserved

Polish edition copyright © Wydawnictwo Albatros Andrzej Kuryłowicz s.c. 2014

Polish translation copyright © Anna Dobrzańska 2014

Redakcja: Beata Słama

Ilustracja na okładce: maradonna 8888/Shutterstock

Projekt graficzny okładki: Andrzej Kuryłowicz

ISBN 978-83-7985-062-4

WYDAWCA

Wydawnictwo Albatros Andrzej Kuryłowicz s.c.

Hlonda 2a/25, 02-972 Warszawa

www.wydawnictwoalbatros.com

Niniejszy produkt jest objęty ochroną prawa autorskiego. Uzyskany dostęp upoważnia wyłącznie do prywatnego użytku osobę, która wykupiła prawo dostępu. Wydawca informuje, że publiczne udostępnianie osobom trzecim, nieokreślonym adresatom lub w jakikolwiek inny sposób upowszechnianie, kopiowanie oraz przetwarzanie w technikach cyfrowych lub podobnych – jest nielegalne i podlega właściwym sankcjom.

Skład wersji elektronicznej:

Virtualo Sp. z o.o.

Spis treści

- O książce

- O autorce

- Dedykacja

- CZĘŚĆ I

1. Killer app2

2. Dziewczyna z sąsiedztwa

3. Tu Londyn

4. Livvie

5. Co powiedziałaby Livvie

6. Czego nie ma, tego nie ma

7. Adres nadawcy

8. To nie było oczyszczenie

9. No dobrze, może jednak było to małe oczyszczenie

10. Wideo zabiło gwiazdę radia5

11. Święto Dziękczynienia

12. Kuzyn Dash

13. Na plaży

14. Nie-Sam

- CZĘŚĆ II

1. Poczta Umarłych

2. Wyznanie

3. Penny

4. Odtąd już tylko z górki

5. Rzeczy, o których istnieniu Sam nie miał pojęcia

6. Albert

7. Już nie

8. Bal

9. St. Giles

10. Klienci Davida

11. Powiedz: „Na razie żegnaj”

- CZĘŚĆ III

1. Gruzy

2. Nic nie jest w porządku

3. List miłosny

4. Powrót do domu

5. List miłosny

6. Coraz dalej od siebie

7. List miłosny

8. Gdy ukochani będą blisko, serca rozgorzeją

9. List miłosny

10. Święta noc

11. Dla Auld Lang Syne14

12. List miłosny

13. Umierający nie znaczy martwy

14. List miłosny

15. Penny odnajduje spokój

16. Mur

17. List miłosny

18. Niedoskonałe wspomnienia

19. List miłosny

- Podziękowania

- Przypisy

Wszystkie rozdziały dostępne w pełnej wersji książki.

O książce

Jeśli nie możesz spędzać czasu z ludźmi, których kochasz, musisz poświęcać go tym, których nie kochasz. Doskonale wie o tym Sam, programista, który w swojej pracy ma jeden cel – ocalić siebie i innych od samotności.

Sam pracuje dla portalu randkowego w Seattle. Tworzy genialny algorytm pozwalający jego użytkownikom na znalezienie bratniej duszy. Algorytm działa idealnie – Sam spotyka dzięki niemu miłość życia, uroczą Meredith – ale przy okazji traci pracę. Bo jak serwis randkowy może przynosić zyski, skoro ludzie odnajdują swoich ukochanych za pierwszym razem? Wkrótce jednak Sam zaczyna wykorzystywać swój informatyczny talent w inny sposób.

Kiedy umiera babcia Meredith – Livvie – dziewczyna nie może poradzić sobie z jej odejściem. Widząc, jak cierpi, Sam postanawia zaprojektować komputerową symulację, która zbuduje wirtualną osobowość Livvie na podstawie danych pozyskanych z e-maili, portali społecznościowych i video chatów i pozwoli Meredith na ostateczne pożegnanie babci. Za namową Meredith i jej ekstrawaganckiego kuzyna Sam tworzy Re-Animację – płatną usługę, dzięki której osoby pogrążone w żałobie mogą rozmawiać ze swoimi bliskimi. Niebawem najdoskonalszy wynalazek Sama okazuje się jego największym przekleństwem.

LAURIE FRANKEL

Amerykańska pisarka mieszkająca z mężem, synem i owczarkiem border collie w Seattle. Autorka dwóch powieści: Atlas miłości i Na razie żegnaj. Magazyn internetowy BookPage umieścił ją na swojej liłście 10 kobiecych osobowoścci pisarskich 2012 roku.

www.lauriefrankel.net

Dla mojego taty, Dave’a Frankela, który naprawdę przeprogramował naszego commodore’a VIC-20 tak, by robił błędy arytmetyczne, co miało umocnić moją wiarę w siebie i podszkolić mnie w matematyce (tylko jedna z tych rzeczy się udała).

I dla mojej mamy, Sue Frankel, która nazywa moje powieści swoimi wnuczętami i tak je traktuje.

CZĘŚĆ I

Przetrwa z nas tylko jedno – miłość

Philip Larkin, Grobowiec w Arundel^1

Killer app^2

Sam Elling wypełniał swój profil na internetowym portalu randkowym, nie wiedząc, czy śmiać się, czy płakać. Z jednej strony właśnie opisał siebie jako „zabawnego gościa” i odpowiedział na pytanie: „Jak bardzo jesteś męski?”, przyznając sobie osiem punktów na dziesięć. Z drugiej strony wszystko to było dość irytujące i Sam dobrze wiedział, że nie ma faceta, który oceniłby siebie na mniej niż osiem punktów. Teraz zastanawiał się nad pięcioma rzeczami, bez których nie może żyć. Wiedział, że wielu przyszłych randkowiczów bezczelnie wymieniło: powietrze, jedzenie, wodę, dach nad głową plus coś odrobinę bardziej zabawnego. (Sam uważał, że szwajcarski ser będzie błyskotliwym dodatkiem do tej listy albo witamina D, choć odkąd zamieszkał w Seattle, całkiem dobrze radził sobie bez niej). Mógł postawić na nowoczesność – laptop, drugi laptop, tablet, połączenie Wi-Fi, iPhone – ale nie chciał wyjść na maniaka komputerowego. Nieważne, że nim był, po prostu nie chciał, żeby dziewczyny od razu to wiedziały. Mógł uderzyć w sentymentalną nutę – oprawione w ramkę zdjęcie ze ślubu rodziców, należący niegdyś do dziadka szczęśliwy pens, program z gimnazjalnej inscenizacji Grease, której był niekwestionowaną gwiazdą, pisemne zawiadomienie o przyjęciu go do Massachusetts Institute of Technology, pierwsza i ostatnia składanka muzyczna, jaką kiedykolwiek dostał od dziewczyny – obawiał się jednak, że coś takiego zrujnuje jego wizerunek macho. Mógł też postawić na laktozę: znowu szwajcarski ser (nie wiadomo, dlaczego miał ochotę na szwajcarski ser), lody czekoladowe, serek śmietankowy, pizza z Pagliacci i podwójna latte. Jednak to również nie do końca była prawda. Mógł żyć bez wszystkich tych rzeczy, ale po prostu nie chciał.

To pytanie można było opisać pięcioma słowami: irytujące, wścibskie, przesłodzone, żenujące i bezsensowne. Nie miał żadnego hobby, bo cały czas pracował, przez co nie mógł znaleźć dziewczyny. Gdyby nie pracował (albo gdyby nie był inżynierem oprogramowania, a co za tym idzie, pracował z kobietami), miałby czas na zainteresowania, które mógłby wymienić, ale wówczas nie musiałby tego robić, bo żeby poznawać ludzi, nie potrzebowałby portali randkowych. Tak, był maniakiem komputerowym, ale był również – albo tak mu się wydawało – inteligentny, zabawny i całkiem przystojny. Po prostu nie miał pięciu hobby, tak jak nie potrafił wymienić pięciu błyskotliwych rzeczy, bez których nie może żyć, pięciu ciekawych przedmiotów, które trzyma na nocnym stoliku (odpowiedź zgodna z prawdą brzmiałaby: do połowy pełna szklanka wody, pełna w jednej czwartej szklanka wody, pusta szklanka po wodzie, zmięta chusteczka higieniczna i kolejna zmięta chusteczka), ani pięciu rzeczy, które chciałby zrobić w przyszłości (gdyby mógł, napisałby pięć razy, że ma nadzieję, iż nigdy więcej nie będzie musiał przechodzić przez coś takiego). Prawdę mówiąc, nie interesowały go pasje innych ludzi, ich potrzeby, to, co trzymali przy łóżkach, ani ich plany na przyszłość. Odpowiadał już na podobne bzdurne pytania na innym portalu, umawiał się na spotkania z dziewczynami, które tak jak on szukały drugiej połowy, i wiedział, do czego cały ten nonsens zmierza. Do niczego. Wybierając te, które zdawały się twardo stąpać po ziemi (książki, przybory do pisania, lampka do czytania, zegar z radiem, komórka), po prostu się nudził. Te z pozoru ekscentryczne (żółty kapelusz przeciwdeszczowy, polaroid, woda sodowa o smaku limonki, zdjęcie Gertrude Stein, plastikowa figurka przewodniczącego Mao), okazywały się dziwne i zarozumiałe. Ta, która wyglądała na idealną („Tylko laptop, bo to jedyne, czego potrzeba mi do szczęścia”), okazywała się maniaczką komputerową tak podobną do jego współlokatora z college’u, że Sam zaczynał się zastanawiać, czy w tajemnicy przed nim nie poddał się operacji zmiany płci. Tak więc trzeba było wybierać między nudą, dziwactwem i Trevorem Andersonem.

Pięć rzeczy, bez których Sam nie wyobrażał sobie życia: sarkazm, drwina, pogarda, szyderstwo, cynizm.

Oczywiście to nie wszystko. Gdyby tak było, nie szukałby szczęścia na internetowych portalach randkowych, tylko zaszyłby się w suterenie w towarzystwie konsoli Xbox, Wii, PlayStation, pięćdziesięciodwucalowego ekranu plazmowego i nachosów z mikrofalówki. Tymczasem znowu się męczył. Czy samo to, że znalazł się w tym miejscu, nie powinno zwiastować czegoś dobrego w kwestii miłości? (Nadziei, radosnych okrzyków, ciepła, hojności, obietnicy, że pojawi się ktoś, kto będzie całował go na dobranoc). Możliwe, ale brzmiało zbyt tandetnie, by wpisywać to do głupiego formularza.

Problem z głupim formularzem nie polegał wyłącznie na tym, że ludzie nie pisali prawdy – chociaż oczywiście nie pisali. Chodziło o to, że człowiek nie mógł napisać prawdy, nawet jeśli chciał. Rzeczy leżące na nocnym stoliku nie obnażały czyjejś duszy. Nadzieje na przyszłość nie powinny być czymś, co wpisujemy do formularza i zdradzamy nieznajomym. Zadania typu „uzupełnij luki” są zabawne, ale nie przesądzają o trwałości ewentualnego związku. (Chociaż, prawdę powiedziawszy, wcale nie są takie zabawne). Nawet te, które wymagają jasnych, jednoznacznych odpowiedzi, nie mówią człowiekowi tego, co chciałby wiedzieć. Na przykład Sam pragnął umówić się z kobietą, która potrafiłaby i chciała gotować, i której sprawiałoby to przyjemność, ale było to niemożliwe, bo każda z nich okazywała się perfekcyjną panią domu z obsesją na punkcie porządku (Sam niespecjalnie dbał o porządek), wierzyła, że miejsce kobiety jest w kuchni, a jej rola ogranicza się do usługiwania mężczyźnie (Sam był feministą) i należała do ludzi, którzy jedzą wyłącznie organiczne, ekologiczne, wolne od wszelkiej chemii, surowe, wegańskie jedzenie od lokalnych producentów (patrz wyżej: zamiłowanie Sama do produktów mlecznych). Było to ważne, bo Sam nie potrafił gotować, a przecież oboje będą musieli coś jeść. W zamian mógłby wziąć na siebie któryś z domowych obowiązków: zmywanie naczyń, składanie ubrań, sprzątanie łazienki. W formularzu nie przewidziano jednak miejsca na takie rzeczy, podobnie jak nie było miejsca, gdzie mógłby napisać, że jest mężczyzną, dla którego takie dziwaczne drobiazgi mają znaczenie.

A jednak każdy człowiek ma swoje potrzeby. I to nie takie, o jakich myślicie. Cóż, takie też, ale dla Sama to nie one były najważniejsze. Dla Sama najważniejsze było to, by miał z kim pójść na kolację w piątkowy wieczór, przy kim mógłby obudzić się w sobotni poranek, wybrać się do muzeum, do kina, teatru, na imprezę, do restauracji i na mecz. Z kim w długi weekend mógłby wyjechać za miasto, chodzić na spacery, jeździć na nartach, odwiedzać rodziców, smakować wino i dzięki komu potrafiłby normalnie funkcjonować. Dla Sama, pracującego w tym samym internetowym biurze matrymonialnym, którego formularz nastręczał mu takich problemów, zwłaszcza to ostatnie było niezwykle istotne. Agencja zatrudniała wielu zarozumiałych, energicznych ludzi – w większości mężczyzn – którzy na eleganckich, wystawnych przyjęciach pojawiali się pod krawatem, w towarzystwie wielu innych zarozumiałych, energicznych ludzi – w większości kobiet. Zanim Sam zaczął pracować w biurze, nigdy nie miał krawata. Nie był też ani zarozumiały, ani energiczny i wierzył, że bycie inżynierem oprogramowania pracującym w boksie, obok innych inżynierów oprogramowania w koszulkach matematycznych geniuszy, z figurkami ze Star Treka i kostkami Rubika, uwolni go od tego rodzaju stresów związanych z pracą. Jednak prawnicy, VIP-y, dyrektorzy finansowi i inwestorzy wszystko zepsuli. Poza tym pracował w internetowym biurze matrymonialnym, w miejscu, gdzie bycie singlem nie sprzyjało robieniu kariery. Sam spędzał takie wieczory wciśnięty w zbyt sztywny smoking, siląc się na żarty w towarzystwie innych samotnych inżynierów oprogramowania, sącząc wódkę z tonikiem i zamartwiając się, czy kiedykolwiek znajdzie prawdziwą miłość.

W liceum w Baltimore, gdy Holly Palentine zobaczyła w nim kogoś więcej niż tylko maniaka komputerowego, wejrzała w jego serce i na prywatce dała się zaprosić do tańca, a później na kolację i do kina. Kiedy popołudniami po szkole obściskiwali się w jego piwnicy, Sam był przekonany, że poślubi swoją młodzieńczą miłość. Pamiętał, jak trzymał ją w ramionach na wiosennej potańcówce i wyobrażał ich sobie w dniu ślubu. A potem Holly wysłała mu list z obozu skautek, na który pojechała jako opiekunka, z pytaniem, czy nadal mogą być przyjaciółmi. Nadal? Sam nie miał pojęcia, że kiedykolwiek w to wątpiła. W college’u na MIT próbował nocnych schadzek z koleżankami z akademika i tymi, które flirtowały z nim na imprezach, zakochał się do szaleństwa w dziewczynie pracującej jako baristka w Shot Through the Heart (choć nigdy nie odważył się z nią porozmawiać) i przez półtora roku trwał w prawdziwym, dojrzałym związku z Dellą Bassette, która po otrzymaniu dyplomu wyjechała na trzy lata do Zimbabwe jako wolontariuszka. Na kolejne półtora roku stracił głowę dla Jenny O’Dowd – kochała go i chciała spędzić z nim resztę życia, tyle że w ostatnim semestrze przed ukończeniem college’u niechcący przespała się z jego współlokatorem. Dwa razy. Po tym wszystkim próbował być sam, jako że samotność rzadziej kończy się złamanym sercem i bólem, który rozdziera duszę. Starał się nie przejmować, nie ryzykować i nie szukać. Spędzał czas z kolegami, sam jeździł na wakacje, stawiał na rozwój osobisty, zrezygnował nawet z telewizji kablowej. Wszystko na nic. To, że nie był zakochany, rzeczywiście zmniejszało ryzyko cierpienia. Problem w tym, że Sam nie widział w tym żadnego sensu.

Nie widział sensu nie dlatego, że był jednym z tych ludzi, którzy zawsze, ale to zawsze muszą kogoś mieć, nie dlatego, że bez pary nie czuł się sobą, ani nie dlatego, że gdy się nie ma partnerki, trudno o seks, ale dlatego, że gdy nie spędzał czasu z ludźmi, których kochał, spędzał mnóstwo czasu z ludźmi, których nie kochał. Koledzy z pracy byli dobrzy w pracy, ale kiedy razem gdzieś wychodzili, nie mieli za bardzo o czym rozmawiać. Wypad do baru z przyjaciółmi, z którymi nie widział się od college’u, przypomniał mu, dlaczego nie chciał się z nimi widywać. Pogawędki na przyjęciach organizowanych przez znajomych przyjaciół oznaczały, że musiał udawać, iż interesują go rzeczy, które w rzeczywistości w ogóle go nie interesowały.

Gdy opuścił Wschodnie Wybrzeże i przeniósł się do Seattle, spróbował randek przez internet i nie mógł uwierzyć, że żyje na tym świecie przez trzydzieści dwa i pół roku i nigdy nie przyszło mu to do głowy. Sam wierzył w komputery i programowanie, w dające się zakodować informacje, algorytmy, liczby i logikę. Jego ojciec również był inżynierem oprogramowania, a także profesorem na Uniwersytecie Johnsa Hopkinsa, więc Sam dorastał w przekonaniu, że komputery to jego religia. Wszyscy inni uważali internetowe randki za ostatnią deskę ratunku dla tych, którzy na studiach nie poznali nikogo interesującego. Tymczasem Sam je lubił, ponieważ nie było w nich tajemnicy. Może poznałby kiedyś dziewczynę, polubił ją, a ona polubiłaby jego, zaprzyjaźniliby się, zaczęli spotykać, wszystko by szło jak należy i stawaliby się sobie coraz bliżsi. W miarę upływu czasu odkryliby, że łączy ich coraz więcej, stopniowo zaczęliby budować swoje życie wokół tego drugiego, zakochaliby się w sobie, a mimo to, kiedy Sam wracałby na weekend do domu, nadal spałby ze swoim przyjacielem. Komputery nigdy nie zezwoliłyby na taką swobodę.

Czekał, aż internetowe serwisy randkowe zaczną działać na jego korzyść. Musiał jednak przyznać, że pieniądze, które na nich zarabiał, były całkiem niezłe. Jak się okazało, nie musiał czekać długo. Pewnego czerwcowego ranka, zbyt pięknego, by pójść do pracy, zespół Sama otrzymał wiadomość od szefa. Uprzedzam, napisał Jamie. Zadanie zlecone nam przez Wielkiego Brata: skwantyfikować ludzkie serce. Mówiąc o Wielkim Bracie, miał na myśli niezwykle ważnego prezesa zarządu, szefa swojego szefa. Sam kochał go za to. Wielki Brat wydał ostatnio rozporządzenie, że każdy zespół musi rozpocząć poranek od krótkiego spotkania na korytarzu, dzięki czemu firma nie będzie marnowała cennego czasu swoich genialnych programistów. W rzeczywistości spotkania trwały tyle co zawsze, z tą różnicą, że brakowało na nich krzeseł i ciastek z kruszonką. Dlatego Jamie nazywał je NN, co w teorii miało oznaczać „na nogach”, a w praktyce mówiło o tym, jak bardzo obolałe były nogi pracowników pod koniec zebrania. Za to również kochał Jamiego. I dlatego, że nie wariował na punkcie punktualności, dzięki czemu Sam miał czas, żeby wrócić do domu i zmienić buty na bardziej wygodne.

– Oto, jak wygląda sytuacja – zaczął Jamie, kiedy Sam dotarł do pracy. – Wielki Brat uważa, że potrzebujemy lepszych wyników końcowych. Niektóre serwisy randkowe oferują „najbardziej udane randki”. Inne chwalą się „najwyższą skutecznością, o czym świadczy liczba zawieranych małżeństw”. Wielki Brat chce podnieść stawkę. Zbyt dużo randek kończy się niepowodzeniem. Zbyt dużo małżeństw kończy się rozwodem. Co może być lepszego od umawiania się na randki i małżeństwa?

– Przyjaciele, z którymi można pójść do łóżka? – podsunął Nigel z Australii.

– Bratnie dusze – odparł Jamie. – Wielki Brat chce, żebyście wymyślili algorytm, dzięki któremu znajdziecie swoją drugą połowę. Dlatego zwracam się do was. Miłość to podstępna rzecz. Ludzie są różni. Dusza nie kieruje się logiką. Serce chce tego, czego chce. Trudno to określić. Trudno to zmierzyć i zaprogramować. Ale jesteśmy programistami i taką mamy pracę. Tak więc musimy to zrobić. Powiedzcie mi tylko jak.

– Trzeba zwiększyć szanse na pójście do łóżka – powiedział Nigel. – Udane, luźne randki o wiele częściej kończą się w łóżku. Im dalej posuniesz się na pierwszej randce, tym szybciej dowiesz się, czy pasujecie do siebie w sypialni.

– To nie przejdzie – uznał Rajiv z Delhi. – Randki są do niczego. – W tej kwestii inżynierowie oprogramowania, z wyjątkiem Nigela, byli zgodni.

– To nie jest śmieszne – stwierdził Gaurav z Bombaju.

– I bardzo niezręczne – dodał Arnab z Assamu.

– To wszystko kłamstwa – orzekł Jayaraj z Madrasu. Delhi, Assam, Maharasztra, Tamilnad i Bengal Zachodni – pięć indyjskich stanów, w których Sam został prawdziwym ekspertem, odkąd zaczął pracować jako inżynier oprogramowania. – Na randce człowiek wypada znacznie gorzej niż w rzeczywistości – tłumaczył Jayaraj. – Nie potrafi sklecić dwóch zdań, żeby nie gadać jak idiota. Jąka się, rozmawia na bzdurne tematy i robi z siebie durnia. W prawdziwym życiu wszystko wygląda inaczej.

– Albo usilnie stara się, żeby wyglądać lepiej niż w rzeczywistości – dodał Sam. – Co również jest kłamstwem. Stroimy się, czeszemy i malujemy, a tak naprawdę całymi dniami snujemy się po domu w dresie i ze spiętymi włosami.

– Malujemy? – spytał Jamie, unosząc brwi.

– Ze spiętymi włosami? – zdziwił się Jayaraj.

– Potrzebujemy osoby postronnej – oznajmił Arnab. – Jak hinduscy astrologowie, którzy od pokoleń znają wszystkich mieszkańców wioski i dlatego małżeństwa, które aranżują przy narodzinach dziecka, trwają aż do śmierci.

– W wielu kulturach są swatki. Japończycy mają nakodo. Żydzi szadchanów. – Gaurav ukończył antropologię na Uniwersytecie Kalifornijskim w Santa Cruz. – To profesja znana od wieków. Swaci mówią prawdę.

– Jaką prawdę? – chciał wiedzieć Jamie.

– To, jacy się sobie wydajemy, i to, czego wydaje się nam, że pragniemy, nie określa, jacy naprawdę jesteśmy i czego pożądamy – odparł mądrze Gaurav. – Członkowie starszyzny, mędrcy, którzy czasami używają magii, kojarzą małżeństwa na podstawie tego, kim naprawdę jesteśmy i kto byłby dla nas odpowiednią parą.

– Tyle że nie mamy do dyspozycji mędrców, którzy na dodatek potrafią czarować – zauważył Jamie.

– Nie, macie coś lepszego – oznajmił Sam. – Programistów komputerowych. Moglibyśmy poszperać w danych dostarczanych nam przez użytkowników. Przyjrzeć się temu, co o nich mówią, zamiast temu, co oni sami mówią o sobie.

Zaczynały boleć ich nogi, więc pójście za ciosem wydawało się rozsądne.

– Zarzucenie użytkownikom kłamstwa. Jestem pewny, że Wielkiemu Bratu to się spodoba – podsumował Jamie.

W drodze do biurka Sam zatrzymał się na kawę. (Pięć miejsc w zasięgu dwustu metrów od jego biurka, tylko po to, żeby napić się bajecznie dobrej, podwójnej latte. Espresso można było kupić na drugim piętrze, na czternastym piętrze, w stołówce, w barze kawowym w holu przy wejściu od strony Piątej Alei, a także w barze kawowym w holu przy wejściu od strony Czwartej Alei. Sam uwielbiał Seattle). W końcu usiadł i zaczął się zastanawiać, gdzie, jeśli nie w formularzach internetowych portali randkowych, ludzie piszą prawdę na swój temat. Jakiś czas potem wysłał Jamiemu wiadomość:

Czy mogę mieć dostęp do dokumentacji finansowej klientów?

Odpowiedź przyszła niemal natychmiast:

Zarzucenie użytkownikom kłamstwa i pogwałcenie ich prywatności. Wielki Brat będzie zachwycony.

Pierwszy niezbity dowód na to, że użytkownicy kłamią na swój temat: wszyscy zamartwiają się o bezpieczeństwo w sieci, ale wystarczy obiecać im, że znajdą miłość, albo przynajmniej będą mieli okazję pójść z kimś do łóżka, a bez zastanowienia wyrażą zgodę na dostęp do dokumentacji finansowej, wyciągów z kart kredytowych, kont e-mailowych i innych danych, tylko dlatego że ktoś ładnie poprosił. Dopiero wtedy Sam zobaczył ich takimi, jacy są naprawdę, a nie ludzi, których udają. W formularzach pisali, że ich pięć ulubionych dań to: organiczne borówki, koktajl z zielonych pędów pszenicy, czerwona komosa ryżowa, tempeh i kawior z bieługi, choć w ubiegłym roku wydawali na jedzenie czterdzieści siedem dolarów czterdzieści centów miesięcznie i zwykle kupowali w 7-Eleven. Zobaczył, że pięć rzeczy, które zwykle trzymają na nocnym stoliku, to DVD z zagranicznymi filmami, jednak dwa razy byli w kinie na Shrek Forever w 3-D i spędzili tydzień na festiwalu filmów zagranicznych, bawiąc się z kumplami z college’u na farmie kumpla w Wyoming. Twierdzili, że lubią pisać wiersze i opowiadania, i od czasu do czasu zamieszczali na swoim profilu cytat z Ulissesa, ale Sam analizował ich wiadomości i wiedział, że należą do dwunastu procent ludzi, którzy najrzadziej używają przymiotników i nie mają pojęcia, gdzie wstawić średnik. Wszyscy kłamali. Nie były to kłamstwa złośliwe ani zamierzone. Ci ludzie nie tyle błędnie interpretowali samych siebie, ile najzwyczajniej w świecie się mylili. To, w jaki sposób o sobie pisali, a jacy byli w rzeczywistości – to były dwie zupełnie różne rzeczy.

Tak, Sam był romantykiem, ale był również inżynierem oprogramowania, a ponieważ to drugie wychodziło mu znacznie lepiej, postanowił to wykorzystać. Przez kolejne dwa tygodnie obsesyjnie pracował nad algorytmem, który ustalał, jaki ktoś jest naprawdę. Ignorował formularze wypełniane przez użytkowników i skupiał się na tym, ile wydawali pieniędzy, na wyciągach z kont bankowych i e-mailach. Przeglądał historie rozmów, SMS-ów i postów oraz aktualizacje statusów. Czytał ich blogi i to, co pisali na blogach innych ludzi. Rejestrował, co kupowali przez internet, co czytali, czego konsekwentnie unikali w sieci. Ignorował to, kim twierdzili, że są, i jakiej osoby szukają, skupiając się na tym, kim są naprawdę i kogo tak naprawdę pragną znaleźć. Sam połączył starożytne tradycje swatów z prawdą o użytkownikach, do której oni sami nie chcieli się przyznać, i potęgą współczesnych procesorów i stworzył algorytm, który odmienił świat internetowych randek. Sam złamał kod do ludzkich serc.

Jego koledzy byli pod wrażeniem. Jamie był zadowolony. A Wielki Brat nie posiadał się ze szczęścia, zwłaszcza gdy zobaczył dowód w postaci prezentacji i przekonał się, jak niewiarygodnie cudownie to działa.

– Znajdziemy wam bratnią duszę! – zachwycał się. – To wszystko, czego nam trzeba. Ta aplikacja to prawdziwy strzał w dziesiątkę!

Dziewczyna z sąsiedztwa

Sam uznał, że najlepiej będzie, jeśli wypróbuje aplikację na sobie. Chciał wiedzieć, czy zadziała. Chciał udowodnić, że zadziała. Jednak przede wszystkim chciał, żeby zadziałała. Żeby przeszukała cały świat i niczym boski palec wskazała tę jedną jedyną, mówiąc: „Oto ona”. Jak skuteczny jest jego algorytm? Za pierwszym razem zeswatał Sama z Meredith Maxwell, pracującą obok w dziale marketingu. W tej samej firmie. Na pierwszą randkę umówili się na lunch w firmowej stołówce. Kiedy wysiadł z windy, Meredith stała oparta o futrynę i uśmiechała się do niego. Siłą rzeczy on również się uśmiechnął.

– Meredith Maxwell – przedstawiła się, potrząsając jego ręką. – Przyjaciele mówią do mnie Max.

– Nie Merde?3 – spytał z niedowierzaniem i natychmiast przeraził się swoich słów. Kto żartuje w ten sposób, pretensjonalny, skatologiczny i francuski, na pierwszej randce? Poczuł się zakłopotany, odpychający i obrzydliwy.

O dziwo, Meredith Maxwell wybuchnęła śmiechem.

– Je crois que tu es le premier^4.

Zupełnie jakby wydarzył się cud. Uznała, że to zabawne. Uznała, że Sam jest zabawny. Ale to nie był cud. To była informatyka.

– Gdzie nauczyłaś się francuskiego? – Gdy usiedli w ustronnym kącie i postawili przed sobą tace z lunchem, Sam nieco ochłonął.

– Spędziłam rok w college’u w Brugii. Uczyłam się też flamandzkiego.

– Pewnie się przydaje.

– Rzadziej, niż sądzisz. Jedyne stworzenia, do których mówię po flamandzku, to moje psy.

– Masz psy?

– Snowy i Milou.

– Nazwałaś psy imionami bohaterów belgijskiego komiksu?

– Belgijskiego komiksu i jego angielskiego przekładu – sprecyzowała Meredith Maxwell.

Sam był sobą zachwycony. Mimo iż na swoim profilu Meredith ani słowem nie wspomniała o imionach psów, a Sam nie napisał ani słowa o swojej dziecięcej obsesji na punkcie Tintina, stworzył algorytm, który o wszystkim wiedział. Jest geniuszem. Tymczasem Meredith Maxwell okazała się piękna, zabawna i najwyraźniej inteligentna, miała trzydzieści cztery lata (Sam lubił starsze kobiety, nawet jeśli były starsze tylko o siedem miesięcy), jeździła po świecie, była poliglotką, kochała psy, lubiła sprzedawane w stołówce lody truskawkowe i miała skórę, która pachniała morzem.

– Było miło – rzuciła, kiedy oboje sprzątali ze stołu, ale nie wydawała się przekonana.

– Spotkamy się znowu? – spytał.

– Może nie w pracy? – Zauważył, że nie odmówiła, ale nie brzmiało to również w stylu oczywiście-nie-zadawaj-głupich-pytań. Czy nie było tak miło, jak mu się wydawało? Czy ich spotkanie wyglądało dobrze na papierze (właściwie na wykresie), ale nie w rzeczywistości? A może – ta myśl przerażała go najbardziej – Meredith naprawdę jest jego drugą połową, jedyną duszą na ziemi, która jest mu przeznaczona, a program przez niego stworzony przeczesał całą ludzkość, by znaleźć mu partnerkę… której nie przypadł do gustu? Rozpaczliwie myślał o udanych pierwszych randkach. Czyżby oszalał? Firmowa stołówka z pewnością nie robiła dobrego pierwszego wrażenia. Ale to nie powinno się liczyć. Musiał ratować sytuację.

– Zjedzmy kolację w jakimś wyjątkowym miejscu – zaproponował.

– Dobrze.

– Może w. Canlis? Campagne? Rover’s? – wymieniał kolejne drogie restauracje, choć nigdy w żadnej z nich nie był. – Możemy popłynąć kliperem do Victorii. Kanada jest bardzo romantyczna.

– Na łodziach wymiotuję – wyznała Meredith.

– To może pójdziemy do tej restauracji na szczycie Space Needle?

– Lubisz baseball? – spytała.

Sam wstrzymał oddech. Czy to jest podchwytliwe pytanie?

– Tak – odpowiedział.

– Więc może zjemy kolację na stadionie baseballowym? W sobotę wieczorem? Hot dogi i mecz? Może będzie fajniej.

***

Mecz był fajny. Kolacja też. Trochę bardziej swobodna niż te proponowane przez Sama, ale w realiach Seattle nadal uchodziła za wymyślną. Podobnie jak mecz wybrany przez Meredith. Pytania, którymi zasypała go po kolacji, przypominały egzamin z angielskiego, choć Sam czuł większą presję (nic dziwnego, skoro i stawka była wyższa). Tak samo było z koreańskim horrorem w kinie za trzy dolary i trwającą cały dzień wycieczką w góry Hurricane Ridge. Mimo to nie od razu między nimi zaiskrzyło.

– Nie mogę oprzeć się wrażeniu – zaczęła Meredith po tym, gdy oboje wzięli prysznic (każde osobno), wysuszyli włosy i siedzieli na podłodze w salonie w jej mieszkaniu, przy czerwonym winie, świecach i tajskim jedzeniu na wynos – że jeszcze mnie nie pocałowałeś.

– Nie? – Sam udał zdziwienie.

– Nie.

– Cóż za dziwne przeoczenie. Jak sądzisz, dlaczego?

– Może dlatego, że mnie nie lubisz?

– Chyba jednak nie o to chodzi.

– Może mnie lubisz, ale uważasz, że jestem paskudna?

– To chyba też nie to. – Przysunął się do niej.

– Może wszystko przez to, że jesteś kiepskim programistą i algorytm, który wymyśliłeś, nie działa, a my w ogóle do siebie nie pasujemy. Tworzymy gównianą parę, urodziliśmy się pod nieszczęśliwą gwiazdą, mamy pecha i między nami nie ma żadnej chemii.

– Jestem genialnym programistą – zapewnił Sam.

– A może się boisz? – droczyła się z nim Meredith.

– Czego?

– Odrzucenia.

– Nie sądzę. A może to ty się boisz?

– Ja?

– Tak, ty. – Sam przysunął się jeszcze bliżej. – Może to ty boisz się mnie pocałować? Może jesteś tchórzem i na samą myśl o pocałunku trzęsiesz się jak osika?

– Co to w ogóle znaczy? – prychnęła. – Jakbym była drzewem? Małą dziewczynką? Jakby wszystkie emocje sprowadzały się do świata roślin?

– Bo tak jest. No wiesz, silny jak dąb, zakochany w sobie jak narcyz – mruknął nastrojowo Sam. – Brak ci odwagi, więc drżysz jak osika i wmawiasz sobie, że nie chcesz mnie pocałować.

– Znasz się na rzeczy, Samie.

– To źle? – spytał, prostując się. Patrzył na nią spod półprzymkniętych powiek i tak bardzo pochylał się w jej stronę, że zaczęło mu się kręcić w głowie.

Nie odpowiedziała od razu.

– Lubię mądrych mężczyzn, ale im mniej rozmawiamy o roślinach przed pierwszym pocałunkiem, tym lepiej.

– Nie wiedziałem, że tak to wyjdzie.

– Cóż, wygląda więc na to, że nie wiesz wszystkiego.

Czy to ona go pocałowała, czy może on pocałował ją? Może byli tak blisko siebie, że kolejny wdech połączył ich usta, a może to oszalałe serce Sama pchnęło go w jej stronę? Czy to było przeznaczenie? Zgodność? Chemia? A może informatyka? Sam przestał się tym przejmować. Przestał o tym myśleć. Zapomniał o bożym świecie.

Całowali się przez chwilę, a gdy przestali, siedzieli w milczeniu, wsłuchani w swoje przyspieszone oddechy. Mieszkanie Meredith ozdabiały zwisające z sufitu modele samolotów. Ich cienie, rozedrgane w świetle świec, sprawiły, że Sam miał wrażenie, iż unosi się w powietrzu. A może powód był inny.

– To było miłe – odezwała się Meredith. – Dlaczego potrzebowałeś aż tyle czasu?

– Dlaczego ty potrzebowałaś aż tyle czasu? – odparł beztrosko. Próbował wrócić do rozmowy o tchórzu i osice, czekając, aż jego szalejące serce wreszcie się uspokoi. Zamiast tego powiedział szczerze: – Wydaje mi się… To znaczy… jestem pewny, że to będzie mój ostatni pierwszy pocałunek. Chciałem się nim rozkoszować.

– I jak było?

– Zapomniałem – wyznał, na co odpowiedziała szczerym uśmiechem. – Pozwól, że spróbuję jeszcze raz.

Tu Londyn

Nazajutrz rano Sam leżał na boku i przez minutę albo dwie przyglądał się śpiącej i potarganej Meredith.

– Czy to znaczy, że powinienem się wprowadzić? – zapytał w końcu.

– Co?

– Chcesz, żebym się wprowadził, czy wolisz zaczekać?

– Myślałam o brunchu – odparła.

– A więc powinienem zacząć się pakować?

– Myślałam o brunchu, a potem może o spacerze. Żartujesz?

– To pierwszorzędny algorytm, Merde – zapewnił.

– Pierwszorzędny?

– Nie myli się. Sam go opracowałem. Masz do czynienia z produktem najwyższej jakości.

– Mimo to wolałabym, żeby między pierwszym pocałunkiem a wspólnym mieszkaniem minęło trochę więcej czasu niż dwanaście godzin.

Sam zastanawiał się przez chwilę.

– Więc może ty wprowadzisz się do mnie?

– Nie sądzę, żeby o to tu chodziło, ale nie popadaj w paranoję, nie wprowadzę się do twojej kawalerki.

– Dlaczego nie?

– Bo twoja sypialnia to podest z materacem, twoja kuchnia to jeden palnik, a ja mam dwa psy.

– I mnóstwo maleńkich samolotów. A więc o to chodzi.

– Jedź do Londynu. Później porozmawiamy.

Sam leciał do Londynu na coroczną międzynarodową konferencję poświęconą technologii serwisów społecznościowych. Ta odbywała się pod hasłem „Londyn, miasto miłości: powierz swoje uczucia technologii”. Tytuł był głupi i niejasny. Londyn to miasto wielu rzeczy (słysząc „Londyn”, człowiek myśli o herbacie, mumiach i ziemniakach w mundurkach), ale na pewno nie miłości. Konferencję – jak to zwykle bywa – zaplanowano na długo przed tym, zanim Sam odkrył, że będzie to tydzień, w którym on sam się zakocha. Robił wszystko, żeby Meredith z nim pojechała.

– W konferencji powinien brać udział ktoś z marketingu – tłumaczył Jamiemu. – Moja prezentacja dotyczy algorytmu. Będziemy doskonałą reklamą. – Jednak nic nie wskórał.

– Uważam, że jeśli polecisz sam, przyciągniesz większą uwagę – odrzekł Jamie.

I poniekąd miał rację. Sam nie narzekał na brak obowiązków. Niekończące się spotkania z inwestorami, którym musiał przedstawiać swój projekt, rozmowy, w których brał udział, późne śniadania, na których musiał się pojawiać, plus drobne usterki, które musiał naprawiać – nieuchronne, gdy człowiek pracuje na pożyczonym sprzęcie, z dala od domu, kiedy w grę wchodzą naprawdę duże pieniądze i wpływy, a cała konkurencja patrzy ci na ręce i wszystko musi iść tak jak należy. Sam nie rozumiał, jak to możliwe, że w miejscu, w którym wszyscy w promieniu trzech przecznic pracują w branży komputerowej, a cała konferencja poświęcona jest najnowszym technologiom, zdarza się tyle usterek technicznych – i z tak wieloma musi radzić sobie sam – ale nie miał czasu się nad tym zastanawiać. Oprócz tego chciał zwiedzić mnóstwo muzeów, kościołów i targowisk, wypić morze piwa i pójść do teatru. Pragnął włóczyć się po ulicach Londynu w deszczowy dzień, patrzeć na rzekę, popijać herbatę i tęsknić za Meredith. W ciągu tych dwóch tygodni, które musiał spędzić z dala od niej, czuł się samotny i opuszczony. Tęsknota za nią była niemal namacalna. Miał wrażenie, że usunięto mu płuco. A jednak kochał każdą chwilę tej samotności.

Pierwszej nocy, w drodze do hotelu, wstąpił do chińskiej restauracji przy Tottenham Court Road i dostał ciasteczko z wróżbą: Rozłąka umacnia uczucia. Wysłał to Meredith.

Nieprawda, odpisała. Rozłąka sprawia, że człowiek głupieje.

Wrócił do hotelu, przygotował się do snu i zadzwonił do niej.

– Co to znaczy, że człowiek głupieje? – spytał.

– Jestem w pracy – odparła.

– Poważnie? Tu jest po siedemnastej. Idź do domu i zadzwoń do mnie.

– Wychodzę z Natalie. Możemy porozmawiać jutro?

– Tylko jeśli powiesz, co miałaś na myśli, pisząc, że człowiek głupieje – upierał się Sam.

– Jutro – powtórzyła Meredith i zakończyła rozmowę. O piątej trzydzieści obudził go sygnał wideoczatu. Dzwonił przez chwilę, zanim w końcu wyrwał Sama ze snu, w którym siedział uwięziony na podwodnym torze przeszkód, zanim w końcu uderzył w dzwonek i dostał nagrodę.

– Mmm… halo? – mruknął.

– Hej – powitała go śpiewnym, radosnym głosem. Była pijana.

– Mmm…

– Jesteś tam?

– Mmm.

– Mam wrażenie, jakbyś był w jaskini.

– Nie jestem w jaskini.

– Nic nie widzę.

– Jest ciemno.

– Dlaczego?

– Bo jest noc.

– Nie, to tutaj jest noc. U ciebie musi być ranek.

– W zasadzie to możliwe – odparł, powoli wracając do rzeczywistości. – Ale słońce jeszcze nie wzeszło.

– W Londynie jest lato – oburzyła się Meredith. – Tam zawsze świeci słońce.

– Chyba mnie nie rozumiesz. Jest ciemno, ponieważ mam zaciągnięte zasłony. Ponieważ jest noc.

– Nie masz problemów ze spaniem w związku ze zmianą stref czasowych?

– Jestem wytrawnym śpiochem.

– Nie powinieneś być odrobinę bardziej radosny?

– Jest niewiele rzeczy, które sprawiają, że jestem radosny o piątej trzydzieści rano.

– Chcesz wiedzieć, dlaczego rozłąka sprawia, że człowiek głupieje?

– Jasne. Dlaczego?

– Włącz światło, żebym cię widziała.

Odwrócił się, włączył światło i mrużąc oczy, spojrzał na Meredith, od której dzieliła go połowa świata i dwunastogodzinna różnica czasu.

– Człowiek głupieje, bo idzie ze swoją najlepszą przyjaciółką, której nie widział od tygodni, do ulubionego baru, w którym nie był od miesięcy, żeby zobaczyć, jak ulubiona drużyna pokonuje New York Yankees jedenaście do jednego, i ma wrażenie, że przez cały wieczór czegoś mu brakuje.

– Tęsknota za mną to nie szaleństwo. To zdrowy rozsądek.

– Dobranoc, Sam.

– Łatwo ci mówić. To nie ty zamówiłaś budzenie telefoniczne na szóstą rano.

– Twoja prezentacja jest jutro?

– Dziś. Tak.

– Twoja główna prezentacja?

– Dokładnie ta.

– Przed setkami naprawdę mądrych ludzi?

– Może nawet tysiącami.

– A stawką jest przyszłość całej firmy, naszej firmy?

– Jestem naprawdę wielką szychą.

– Denerwujesz się?

– Coraz bardziej.

– Chryste, Sam, naprawdę powinieneś się wyspać.

***

Kiedy Sam podniósł rolety, przekonał się, że w pokoju zrobiło się niewiele jaśniej niż wtedy, gdy były opuszczone. Godzinę później spotkał się w holu z Jamiem. Jamie pochodził z Londynu. Rok temu przyjechał do Seattle na prośbę Wielkiego Brata, żeby pokierować wydziałem, w którym pracował Sam. Twierdził, że zawdzięcza wszystko swoim zdolnościom przywódczym i specjalistycznej wiedzy. Jednak Sam podejrzewał, że Wielki Brat polubił jego brytyjski akcent, dzięki któremu Jamie sprawiał wrażenie mądrego i obytego w świecie, gdy ze stoickim spokojem tłumaczył, dlaczego napuszone pomysły Wielkiego Brata są niemożliwe do zrealizowania. Zanim trafił do branży komputerowej, kształcił się na aktora szekspirowskiego, dlatego mówił o najdrobniejszych szczegółach z charakterystycznym dramatyzmem, intonacją i powagą, które doskonale harmonizowały z tym, co Wielki Brat sądził na swój temat. W Londynie Jamie był nie tylko szefem Sama, ale i przewodnikiem. I zagorzałym obrońcą królowej.

– Wasza pogoda jest do dupy, chłopie – powitał go Sam, siląc się na akcent z Monty Pythona.

– Wasza pogoda jest do dupy, koleś – poprawił go Jamie. – Zresztą, co ty wiesz? Mieszkasz w Seattle. Wasza pogoda jest tak samo do dupy jak nasza.

– Ale lepiej sobie z nią radzimy.

– Bądź łaskaw wytłumaczyć mi, co masz na myśli.

– Bary kawowe – rzucił Sam.

– Puby – zripostował Jamie.

– Jasne, bo człowiekowi, który wiecznie moknie, potrzeba zimnego piwa i środków uspokajających.

– Piwo w Anglii nie jest zimne.

– Nie mam nic więcej do dodania – uciął Sam.

– Możemy zamówić ci kawę – zaproponował Jamie, kiedy szli w stronę stacji metra.

– Jasne, gównianą kawę.

W odpowiedzi Jamie wepchnął go do kałuży, więc Sam prowadził prezentację w mokrych butach. Mimo to on i jego algorytm spotkali się z niezwykle ciepłym przyjęciem, a część poświęcona na pytania i odpowiedzi musiała zostać przerwana po półtorej godzinie, ponieważ ktoś inny (komu Sam był dozgonnie wdzięczny) potrzebował sali.

Jamie postanowił uczcić sukces, zapraszając go na lunch do pubu nieopodal katedry Świętego Pawła, gdzie Sam wypił duży kufel najlepszego piwa na świecie podawanego w temperaturze pokojowej. Później przeszli przez most do Tate Modern, żeby rzucić okiem na eksponat wypełniający gigantyczny hol: makietę Londynu. Zrobiono ją z pianki, więc gdy ktoś miał ochotę nadepnąć na budynek Teatru Narodowego albo – dosłownie – potknąć się o Big Bena, mógł to uczynić bez obaw, że zrobi sobie krzywdę albo uszkodzi eksponat. Makieta sięgała do pasa, a jej twórcy zadbali o szczegóły do tego stopnia, że przez okna Turbine Hall w miniaturowej Tate widać było panoramę miasta. Spacerowali ulicami bardziej suchymi niż te prawdziwe, aż Jamie znalazł mieszkanie, w którym dorastał, i niechcący zaczepił marynarką o restaurację, o której istnieniu zapomniał. Koniecznie chciał zabrać tam Sama na kolację.

– Czy nie jestem dobrym szefem? – spytał.

– Jesteś.

– To była doskonała prezentacja, Sam. Bardzo inteligentna. Powiedziałbym, że genialna.

– Dziękuję.

– Dasz sobie radę – dodał Jamie.

– Tak myślisz?

– Jasne, nic ci nie będzie. – Po tych słowach ruszył w stronę Tower.

Gdy Sam był na kolejnym piętrze galerii, dostał SMS od Meredith:

Zamorduję cię, pisała. W trakcie porannego spotkania spojrzałam na swoje stopy i zobaczyłam, że mam jeden but niebieski, a drugi czarny.

Niby dlaczego jest to moja wina? – odpisał.

Rozłąka sprawia, że człowiek głupieje.

***

Reszta pobytu w Londynie wyglądała mniej więcej tak samo. Rano konferencja. Po południu wałęsanie się po mieście w towarzystwie Jamiego. Czekanie, aż Meredith się obudzi i zadzwoni/wyśle SMS/pojawi się na czacie/wyśle wiadomość/albo w ogóle da znać, że żyje, ma się dobrze i o nim myśli. Na bieżąco przesyłała mu listę dowodów na to, że jego nieobecność doprowadza ją do obłędu.

3) Przez pomyłkę nazwałam barmankę mamą.

4) Wyprowadzając psy na spacer, zapomniałam wziąć torebkę i musiałam sprzątać psie kupy, używając liści.

5) Sprzątnęłam psią kupę, używając liścia, chociaż nikt nie patrzył i chociaż nie leżała na środku chodnika. Jestem zdania, że ludzie powinni uważać, gdzie chodzą, zamiast używać tych wszystkich plastikowych torebek, które zalegają na wysypiskach śmieci, choć te, których ja używam, ulegają biodegradacji, ale nie wtedy, gdy zostawiam je w domu.

6) Zapomniałam spisać specyfikacje użytkowników za maj/czerwiec, nie dokończyłam storyboardu dla Wilson-Abbot ani nie spotkałam się z Erin: początek w przyszłym miesiącu, tak więc muszę mieć się na baczności na porannym zebraniu, żeby nie dostać reprymendy (!) (jakbym była jego czteroletnią córeczką) od Edmonsona. Wszystko przez to, że myślałam o Tobie, myślałam o Tobie, myślałam o Tobie i… myślałam o Tobie.

7) Nie zachowałam numeru 6 w tajemnicy i dlatego muszę być spokojna, opanowana i nonszalancka, udawać zainteresowaną, choć nie przesadnie, i odrobinę zdystansowaną. Obłęd.

Sam czuł się, jakby jedyne ocalałe płuco odmówiło mu posłuszeństwa. Nie mógł się doczekać powrotu do domu.

***

Ostatnia część ostatniego dnia konferencji miała się wreszcie ku końcowi. Sam odetchnął z ulgą na myśl, że nie będzie musiał zmagać się z kolejnymi usterkami, jego uwagi nie zaprzątną już żadne spotkania, nie będzie zmuszony brać udziału w żadnych wydarzeniach, a za dziewiętnaście godzin wróci samolotem do reszty swojego życia. Spotkał się z Jamiem w tym samym pubie, w którym jedli lunch. Sprzedawane tam duże piwo było kolejna rzeczą, oprócz Meredith, niedającą mu przez cały tydzień spokoju.

Jamie przyszedł spóźniony, przemoczony i wyraźnie rozdrażniony. Kupił dwa piwa i usiadł naprzeciwko Sama.

– Dopiero zacząłem pić. – Sam wskazał głową prawie pełną szklankę. Delektował się doskonałym smakiem.

– Oba są dla mnie – warknął Jamie. – Chcesz usłyszeć dobre czy złe wieści? – spytał.

Doświadczenie zawodowe nauczyło Sama, że dobre wieści nigdy nie są na tyle dobre, by przyćmić te złe. Nie ma co porównywać. A nawet jeśli tak, rozmowa nigdy nie zaczynała się w ten sposób.

– Dobra wiadomość jest taka, że Wielki Brat jest zachwycony przebiegiem konferencji – oznajmił Jamie. – Jego zdaniem wszystko poszło jak z płatka. Nasze wystąpienia były wolne od usterek. Twój algorytm i prezentacja dosłownie rzuciły ludzi na kolana. Firma ma się doskonale. Inwestorzy pieją z zachwytu. Uczyniliśmy go bardzo bogatym człowiekiem.

– Właśnie o to mi chodziło – odparł Sam. – Jak brzmią złe wieści?

Jamie się skrzywił.

– Złe wieści są takie, że Wielki Brat kazał mi cię zwolnić.

Sam pomyślał, że to jakiś kiepski żart.

– Żartujesz – wykrztusił.

– Nie.

– Dlaczego?

– Twój algorytm kosztował firmę fortunę. Jest genialny. Powinieneś dostać za niego jakąś nagrodę albo coś. Wielki Brat uważa, że jesteś geniuszem. Ale to, co stworzyłeś, działa za dobrze.

– Jak to „za dobrze”?

– Wygląda na to, że nie zarabiamy na swataniu ludzi. Wolimy dawać im nadzieję, że już wkrótce, niebawem spotkają swoją drugą połowę. To działa za szybko. Dochody z rejestracji na portalu osiągają niebotyczny poziom, ale miesięczne opłaty nie przynoszą prawie żadnych zysków. To kosztuje Wielkiego Brata fortunę.

– Właśnie powiedziałeś, że uczyniliśmy go bardzo bogatym człowiekiem – zauważył Sam.

– Chce być jeszcze bogatszy. Właśnie dlatego jest szefem wszystkich szefów.

– Ale właśnie powiedziałeś, że jest zadowolony z tego, jak wszystko poszło.

– Dlatego, żeby cię zwolnić, czekał do końca konferencji.

Teoria, że dobre wieści nigdy nie są na tyle dobre, by przyćmić te złe, po raz kolejny znalazła potwierdzenie. Jak widać, uczynienie Wielkiego Brata bogatym człowiekiem wcale nie wyszło Samowi na dobre.

Gdy tylko wrócił do hotelu, zadzwonił do Meredith, chociaż wiedział, że jeszcze śpi.

– Odgrywasz się na mnie? – spytała sennie.

– Chcesz usłyszeć dobrą czy złą wiadomość? – spytał.

– Aha.

– Wylali mnie.

– Co?! Dlaczego?

– Jamie mówi, że kosztuję Wielkiego Brata za dużo pieniędzy.

– Ten algorytm jest genialny. Ty jesteś genialny.

– On też tak twierdzi. Ale nie jest opłacalny dla firmy. Widać na dłuższą metę rozgłos to za mało. Podobno ludzie już zaczęli żałować, że wymyśliłem coś takiego.

– Ja nie żałuję – zapewniła Meredith.

– To dlatego, że jesteś szalona.

– W takim razie ja też odejdę.

– Lepiej tego nie rób.

– Stanę na czele buntu. Pociągnę za sobą cały dział marketingu. Zobaczymy, jak Wielki Brat sobie bez nas poradzi.

– Szkoda zachodu.

– To nie w porządku. Powinien cię awansować, nie zwalniać.

– Przyda mi się trochę wolnego.

– Och, Sam, tak mi przykro. Co mogę dla ciebie zrobić?

– Jutro po południu odebrać mnie z lotniska.

Livvie

O dziwo, Meredith nie czekała na niego na lotnisku. Nie było jej, kiedy wyszedł z odprawy i gdy odbierał bagaż. Nie zadzwoniła nawet, żeby go przeprosić i powiedzieć, że lada chwila będzie na miejscu. Zastanawiał się, czy powinien się martwić, czy złościć, kiedy otrzymał SMS:

Przepraszam. Spotkajmy się u mnie, wszystko Ci wytłumaczę.

Sam wsiadł do kolejki miejskiej, zaniepokojony beznamiętnym tonem wiadomości. Nie wiedział, czy Meredith stchórzyła, uznała, że woli umawiać się z kimś, kto ma pracę, a może doszła do wniosku, że rozłąka rzeczywiście wzmacnia uczucia, a stęsknione serce bije mocniej niż wtedy, gdy ukochany jest tuż obok. Istniała też szansa, że powita go w drzwiach zupełnie naga. Był tylko jeden sposób, by się o tym przekonać, i choć nie polegał on na czytaniu tej samej wiadomości trzydzieści pięć razy, to właśnie postanowił zrobić Sam.

Meredith otworzyła drzwi ubrana w spodnie od dresu, sportową bluzę, szalik, czapkę, mitenki i kilka par skarpet. W żadnym wypadku nie była więc naga. Przytuliła się do niego i Sam poczuł, że odzyskuje płuca. Przez chwilę trzymał ją w ramionach, rozkoszując się jej bliskością, zanim szepnął:

– Jest sierpień. Dwadzieścia cztery stopnie. Dlaczego ubrałaś się jak na zimę?

– Nie mogę się rozgrzać. Cały czas się trzęsę.

– Jesteś chora?

Pokręciła głową, nie patrząc na niego.

– Przepraszam, że zapomniałam po ciebie przyjechać.

– Nic się nie stało. – Był zaintrygowany i czekał na rozwój wydarzeń.

– Rozłąka chyba naprawdę sprawia, że człowiek głupieje.

– Ale wróciłem – odparł radośnie.

– Nie mówię o tobie. Moja babcia umarła.

***

Najgorsze było to, że znaleziono ją dopiero kilka dni po śmierci. Babcia Meredith, Olivia – Livvie – spędzała zimy na Florydzie, jak przystało na rozsądną emerytowaną mieszkankę Seattle, jednak latem wracała do domu i mieszkała w pobliżu córki i wnuczki, otoczona przyjaciółmi, wspomnieniami i ulubionymi miejscami. Miała mieszkanie w wieżowcu na First Hill, w którym mieszkała od pięćdziesięciu lat; to samo, w którym dorastali mama i wujek Meredith i gdzie Meredith spędziła najlepsze chwile dzieciństwa. Jej rodzice wyjechali na wyspę Orcas, żeby być artystami i żyć jak artyści, tak więc Meredith dorastała w pracowni garncarskiej, gospodarstwie rolnym, pośród smaganych wiatrem plaż i starych jodłowych lasów, jednak gdyby to zależało od niej, natychmiast przeniosłaby się do staroświeckiego mieszkania babci. Dlatego przy pierwszej lepszej okazji wróciła do miasta. Ona i Livvie były praktycznie sąsiadkami.

Meredith przynajmniej raz w tygodniu chodziła do babci na kolację, choć równie często, w drodze do pracy, wpadała na śniadanie. Spotykała się z Livvie w przerwie na lunch, zaglądała do niej, żeby podrzucić spódnicę do skrócenia, przynieść kawałek ciasta, które upiekła, zupę, czereśnie albo pudełko ciasteczek kupionych od skautek. Nie chodziło o to, że Livvie była zbyt stara, niedołężna i zmęczona, by dać sobie radę, po prostu lubiły swoje towarzystwo. Bywało i tak, że Meredith nie miała pojęcia, co się u babci dzieje. Livvie miała mnóstwo przyjaciół i prowadziła bogate życie towarzyskie. Była zdrowa, ale wypalała pół paczki papierosów dziennie. Kiedy Meredith wspominała coś na ten temat, ucinała rozmowę, mówiąc: „Palę od sześćdziesięciu lat. Najwyraźniej mi to służy, skoro do tej pory nie umarłam”.

I najwyraźniej się myliła. W środę Meredith i Livvie zjadły razem kolację i umówiły się na brunch w weekend. W piątek wieczorem Meredith zadzwoniła do babci i zostawiła wiadomość, że przyniesie jej pół pudła pomidorów, które sąsiad hodował w ogródku. Dopiero w sobotę po południu uświadomiła sobie, że Livvie nie dała znaku życia i że nie omówiły szczegółów weekendowego brunchu – podobne sytuacje zdarzały się już wcześniej, ale Meredith zaczęła się niepokoić. Livvie była wiecznie zajęta, ale przecież miała komórkę. Meredith zadzwoniła jeszcze raz, zostawiła kolejną wiadomość, i jeszcze jedną, jednak był późny sobotni wieczór. W niedzielę z samego rana poszła do jej mieszkania.

Livvie siedziała na sofie z okularami do czytania na nosie i książką na kolanach. Na stoliku obok stała nietknięta szklanka wody. Jednak na tym sielankowa sceneria się kończyła. Wystarczyło jedno spojrzenie, by Meredith wiedziała, co się stało. Prawdę mówiąc, wiedziała już wcześniej, kiedy otworzyła drzwi do mieszkania i nie usłyszała radia nadającego relację z meczu, nie poczuła zapachu kawy i niedzielnych bajgli, gdy zobaczyła zaciągnięte zasłony i zamknięte okna. Livvie zawsze oddzwaniała, uwielbiała Meredith i była słowna, zwłaszcza gdy chodziło o brunche.

Jakiś czas później przyjechało pogotowie, wyłącznie po to, by potwierdzić przypuszczenia Meredith. Lekarz orzekł, że przyczyną śmierci Livvie był rozległy atak serca. Tak rozległy, że wcześniej nie pojawiły się żadne symptomy. Tak rozległy, że nie zdążyła nawet zdjąć okularów, wstać z kanapy i upaść na podłogę, wezwać pomocy ani nawet poczuć pragnienia, dlatego szklanka nadal była pełna. Zapewnili Meredith, że wszystko wydarzyło się tak szybko, że nie czuła bólu, że i tak nie dałoby się nic zrobić.

***

Na pogrzebie Sam trzymał Meredith za rękę, poznał jej rodziców, krewnych i przyjaciół. Przedstawiła mu wszystkich, dbając o to, by ani jedna, ani druga strona nie poczuła się pominięta.

– To Naomi. Ona i jej mąż w latach pięćdziesiątych chodzili z moimi dziadkami na potańcówki. Naomi i Livvie często bywały razem w teatrze. Naomi jest doskonałą tancerką. – Albo: – To Ralph i Ella Mae. Ulubieni towarzysze babci, jeśli chodzi o kolacje i filmy. A to Penny, najlepsza przyjaciółka babci. Mieszka na dole. Niedawno straciła męża, dlatego podejrzewam, że gdy my tu sobie stoimy i gadamy, babcia i Albert bawią się w najlepsze. – Po tych słowach Meredith i Penny padły sobie w objęcia i zaczęły płakać, podczas gdy skrępowany Sam stał z rękami w kieszeniach, spodziewając się, że lada chwila okaże się potrzebny.

Tymczasem rodzice Meredith wyglądali na równie zagubionych jak on. Julia ocierała oczy zbyt długimi rękawami, które ściskała w zaciśniętych pięściach, i zakładała za uszy nieistniejące pasma włosów. Wydawała się wdzięczna Meredith, że zajęła się wszystkim w tej jakże smutnej sytuacji, jednak za każdym razem, gdy się z kimś witała albo próbowała uśmiechnąć, wybuchała płaczem. Kyle ocenił sytuację i najwyraźniej doszedł do wniosku, że Meredith radzi sobie z nią lepiej niż Julia, stał więc obok żony, przez co wyglądali jak figurki nowożeńców na weselnym torcie. Jednak rodzice Meredith zachowywali się tak nawet wtedy, gdy wszystko było jak należy. Kyle i Julia stali ramię w ramię przeciwko całemu światu. Byli wyspiarzami z północno-zachodniego wybrzeża i lubili takie życie. Mieli zrujnowaną pracownię ceramiczną, a w niej sklep. Sami mieszkali na górze i jedli to, co wyhodowali w przydomowym ogródku. W ciągu dnia robili naczynia i rozmawiali o sztuce, spacerowali po plaży, trzymając się za ręce, pływali kajakiem i odkrywali niezliczone zatoczki. Żeby dotrzeć do Seattle, które nazywali – bez ironii – Wielkim Miastem, musieli odbyć długą podróż promem i jeszcze dłuższą samochodem. Nie palili marihuany, nie gardzili cywilizacją, nie byli weganami i nie chodzili brudni. Tworzyli sztukę i prowadzili szczęśliwe życie. Jednak żyli z dala od świata, rzeczywistości, a nawet od swoich bliskich. Mieli kilku dobrych przyjaciół i nie kontaktowali się z Meredith, jeśli ona się do nich nie odezwała, tak samo jak nie rozmawiali z Livvie, jeśli to ona do nich nie zadzwoniła. To oczywiste, że kochali swoją jedyną córkę. Ale równie mocno kochali być tylko we dwoje.

Zupełnie inaczej miały się sprawy z kuzynem Meredith.

– Dashiell Bentlively. – Wyciągnął do Sama rękę i uraczył go uśmiechem jak z reklamy pasty do zębów.

– Naprawdę tak się nazywasz? – Sam uśmiechnął się niepewnie. Nie chciał nikogo urazić, ale był przekonany, że to nie może być prawdziwe imię.

– Nie. – Dashiell puścił do niego oko. – Ale nawet mama przyznaje, że imię Dashiell pasuje do mnie lepiej niż to, które wybrała.

– Nie znałam go jeszcze, gdy wybierałam dla niego imię. – Maddie, ciotka Meredith, wzruszyła ramionami.

Dashiell był synem brata Julii, Jeffa. On i Meredith urodzili się tego samego dnia, więc traktowali się jak bliźnięta, choć w rzeczywistości – oprócz urodzin i babci – niewiele ich łączyło. Dashiell mieszkał w Los Angeles, czasami był gejem, czasami hetero, pracował i dorobił się w szybkim tempie gdzieś w Hollywood, ale niekoniecznie w branży filmowej. Meredith nie rozumiała, co robi, ani nawet nie udawała, że to rozumie, nie zadawała też zbyt wielu pytań, ale i tak byli sobie bliscy.

– Wygląda na to, że teraz ja jestem matką rodu – oznajmił po uroczystościach pogrzebowych.

– A co ze mną? – spytała Julia.

– Ty się do tego nie nadajesz – zbył ją Dash. Próbował się popisywać, ale kiepsko sobie radził.

Po pogrzebie, kiedy wszyscy rozjechali się do domów, rodzice Meredith poszli do niej, a wujek Jeff i ciotka Maddie wynajęli pokój w luksusowym hotelu w centrum miasta, co Maddie skwitowała jednym zdaniem: „Kiedy życie cię przytłacza, zamów obsługę hotelową”. Dashiell zatrzymał się w mieszkaniu Livvie, tak więc Meredith poszła do Sama, który – nareszcie – miał ją wyłącznie dla siebie, tulił ją i rozkoszował się spotkaniem, o którym marzył, wracając z drugiego końca świata. Nie wyglądało to tak, jak sobie wyobrażał, i nie bardzo wiedział, jak się zachować – nie posiadał się ze szczęścia, że znowu są razem, i było mu przykro z powodu straty Meredith – ale dotykając jej pachnącej morzem skóry, szeptał o miłości, i to mu wystarczyło.

– Jestem głodna – oznajmiła nagle.

– Naprawdę?

– Tak. Dziwne, prawda?

– Lodówka jest pusta. Nie było mnie w domu od dwóch tygodni.

– Pamiętam – odparła z uśmiechem i zaraz dodała przestraszona: – Zapomniałam.

Sam znalazł kilka puszek zupy i krakersy. Próbował nie okazywać radości, ale nie potrafił nad nią zapanować, tak bardzo się cieszył, że znowu są razem.

– Tęskniłem za tobą – powiedział, chcąc zmienić temat.

– Pamiętam. – Meredith uśmiechnęła się do niego. – Zapomniałam – dodała po chwili i nie zważając na okoliczności, zaczęła chichotać. – Lepiej mi o tym przypomnij.

Co powiedziałaby Livvie

To był ciężki tydzień. Meredith i Dash wzięli wolne i razem z rodzicami zaczęli porządkować mieszkanie Livvie. Sam postanowił trzymać się z boku i dać im trochę przestrzeni, ale był bezrobotny i pomagając im, mógł choć przez chwilę poczuć się potrzebny. W poniedziałek zawijał w gazety kieliszki do wina. Pakował talerze, kubki, wazony, miski, karafki i pucharki. Owinął papierem lampki i porcelanową figurkę tancerzy, którą Livvie kupiła podczas miesiąca miodowego w Paryżu, i ceramiczną kaczkę zrobioną przez Meredith w drugiej klasie. Otoczony gazetami Sam pakował różne przedmioty i każdy wkładał ostrożnie do pudełka.

– Co ty wyrabiasz? – Do pokoju weszła Julia.

– Pakuję szkło.

– I wkładasz wszystko do jednego pudełka?

– No tak.

– Nie, wszystko musi iść do osobnych kartonów. Najlepiej włożyć jedno pudełko w drugie i starannie opisać. Może ja się tym zajmę. Codziennie pakuję ceramikę, zarabiam tym na życie.

– Babcia wcale by się nie przejmowała! – krzyknęła z salonu Meredith.

– Jeśli spakujemy wszystko jak popadnie, nigdy niczego nie znajdziemy – tłumaczyła Julia.

– Babcia powiedziałaby, że to miło, kiedy otwierasz pudełko i nie wiesz, co znajduje się w środku – upierała się Meredith.

– Nie wiem nawet, czy kiedykolwiek otworzę te pudła. – Julia westchnęła. – W życiu nie użyję żadnej z tych rzeczy.

– Babcia powiedziałaby, że to rzeczy codziennego użytku. Powiedziałaby, że nie ma sensu chować dobrej porcelany na wyjątkowe okazje, bo wyjątkowe okazje nie zdarzają się wystarczająco często.

***

We wtorek zajęli się ubraniami.

– Babcia kazałaby to wszystko wyrzucić – powiedział Dash, opierając ręce na biodrach i zaglądając do szafy Livvie.

– Możemy przynajmniej oddać je potrzebującym – odparła Meredith.

– Armii Zbawienia Starych Kobiet?

Julia przecisnęła się między nimi, zdjęła z wieszaka znoszony, pomarańczowy, rozpinany sweter, włożyła go i wyszła z pokoju.

***

W środę przyszedł czas na rozmaite dokumenty.

– Babcia kazałaby to wszystko wyrzucić – powiedział znowu Dash. Sam przygotował kanapki i popcorn, podczas gdy pozostali rozsiedli się na podłodze i zaczęli segregować stosy papierów, układając je w stosy, dzięki którym mieli poczucie, że panują nad sytuacją: listy i pisma urzędowe, stare rachunki i zaległe opłaty, dokumentacja księgowa i śmieci.

– Kiedy my odejdziemy, wszystko będzie takie inne – odezwała się Meredith. – Nikt już nie pisze do mnie listów na papierze. Nie dostaję papierowych rachunków, wyciągów z konta ani dokumentacji podatkowej. Moje wnuki zaznaczą zawartość mojego konta e-mailowego, wcisną „usuń” i na tym koniec.

Znalazła zieloną ulotkę, złożyła ją i schowała do kieszeni. Nieco później natknęła się na kolejną, niebieską, i jeszcze jedną, różową, i je także włożyła do kieszeni. W kuchni dyskretnie wyrzuciła je do kosza.

– Co to? – spytał Sam.

– Ulotki ceramika z Florydy. Babcia zawsze chciała, żeby mama stworzyła stronę internetową, taką jak ma Peter Garncarz, przyjmowała zamówienia jak Peter Garncarz i jak on robiła ogrodowe krasnale. Myślała, że jest bogaty, bo na targu starzy ludzie ustawiali się w kolejce, żeby kupić jego rzeczy. Moja mama uważa, że ten facet to wół roboczy. Rozmowy o nim doprowadzały ją do szału. Pomyślałam, że oszczędzę jej nerwów.

Julia weszła do kuchni, wyjęła ulotki z kosza i rozprostowała na blacie.

Widząc to, Meredith uniosła brwi.

– Myślałam, że robienie krasnali ogrodowych jest niegodne i żałosne.

– Tak, żałosne i małe. Dlatego pomyślałam o elfach – zażartowała Julia i zmusiła się do uśmiechu.

– Trzymasz ulotki przez sentyment? – spytała Meredith.

– Nawet teraz, kiedy nie żyje, słyszę, jak suszy mi o to głowę – odparła Julia. – W tej kwestii nie miała sobie równych.

W czwartek wszyscy potrzebowali przerwy. Wujek Jeff i ciotka Maddie zaprosili Kyle’a i Julię na lunch do swojego luksusowego hotelu. Dash i Meredith – podekscytowani i z poczuciem winy – w tajemnicy przeglądali biżuterię Livvie.

– Babcia kazałaby to wszystko wyrzucić – powiedziała beztrosko Meredith. Siedziała na łóżku otoczona stosami pereł, złotych łańcuszków, cynowych wisiorków, naszyjników z prawdziwymi i sztucznymi brylantami, jadeitowych bransoletek i ogromnych pierścieni. Niektóre z tych rzeczy były naprawdę cenne. Jednak większość nie. Niektóre były piękne. Jednak większość nie. Meredith miała na sobie trzy sznury pereł (białych, różowych i z masy perłowej), dwa złote naszyjniki (jeden z medalionem, którego nie dało się otworzyć, i jeden z zawieszką w kształcie pudla, z czasów, gdy Livvie miała psa – jeszcze zanim Meredith przyszła na świat), nowy zestaw kolczyków (srebrne koło i niebieski ćwiek) i cztery pierścionki, w tym ślubną obrączkę Livvie i czerwonofioletowy plastikowy pierścień, który Meredith wygrała dla niej na festynie w szóstej klasie. Dash mierzył tiarę z bardzo sztucznych brylantów i naszyjnik, który sam zrobił z makaronu. Na każdym palcu miał pierścionek (niektóre z nich równie eleganckie jak ten plastikowy), a na piersi całe mnóstwo rozmaitych broszek z kości słoniowej.

– Daj mi jedną – prosiła Meredith.

– To komplet – oburzył się Dash.

– Jedna ma kształt smoka, a druga tygrysa.

– Właśnie. Zaraz stoczą pojedynek. Zobaczymy, kto wygra.

Owinął bransoletkę z breloczkami wokół kostki u nogi. Złote ozdoby przedstawiały Jeffa, Julię, Dasha i Meredith, kiedy byli dziećmi.

– Bierzesz wszystko, co najlepsze – jęknęła Meredith.

– Dziewczyno, biorę tę bransoletkę. Nie odbierzesz mi jej.

– Przynajmniej daj mi tiarę.

– Posłuchaj, tu są cztery kupki – tłumaczył Dash. – Jedna dla twojej mamy, jedna dla ciebie, jedna dla mnie i jedna dla AZSK.

– AZSK?

– Armii Zbawienia Starszych Kobiet.

– Nawet one nie wzięłyby niektórych z tych rzeczy.

– Babcia chciałaby, żebym je zatrzymał – powiedział Dash, biorąc koralowe klipsy z wizerunkiem słońca i księżyca.

– Babcia powiedziałaby, że te klipsy są ohydne.

– Należały do niej.

– Jestem pewna, że kiedy kupowała je w tysiąc dziewięćset czterdziestym siódmym roku, były niezwykle stylowe, ale teraz nie są.

– Będę je nosił – oznajmił Dash, zakładając klipsy.

– Noś je z dumą – mruknęła Meredith.

***

W piątek zajęli się całą resztą. Było tego dużo, a zarazem dziwnie mało. Telefon Livvie, druty do robótek, szuflada z rupieciami pełna tego, co zwykle można znaleźć w szufladach z rupieciami. Były tam taśma klejąca, nożyczki, ulotki z restauracji oferujących jedzenie na wynos, talony, których termin dawno minął, gumki recepturki, spinacze i breloczki. Znaleźli M&M’sy, które ukryła przed Meredith i Dashem pewnego popołudnia, kiedy mieli pięć lat i nudzili się jak mopsy (znaleźli prawie wszystkie, ale, jak widać, nie wszystkie), kasety wideo, które wpadły za telewizor, i niepokolorowane kolorowanki, o których istnieniu dawno już zapomniała albo które czekały, aż w domu pojawią się jakieś dzieci. No i meble. Zadzwonili do Armii Zbawienia i czekali na ich przyjazd, podczas gdy wujek Jeff rozmawiał przez telefon z pośrednikiem handlu nieruchomościami.

– Wprowadzam się – oznajmiła nagle Meredith.

– Gdzie? – spytała w zamyśleniu jej matka.

– Tu. Do mieszkania babci. Chcę tu zamieszkać.

– To mieszkanie dla starszej pani – zauważył wujek Jeff.

– Babcia zamieszkała w nim tuż po ślubie – przypomniała Meredith. – Wychowywała tu małe dzieci. I nastolatki.

– To kawał historii – dodał Dash. – I mnóstwo wspomnień.

– To źle?

– Może być ciężko. Nie wiem, czy to zniesiesz.

– Babcia chciałaby, żebym tu zamieszkała – upierała się Meredith.

– Pełno tu paskudnych mebli – zauważył Dash. Miał rację. Niektóre meble były tak brzydkie, że nawet sentyment i nostalgia nie mogły tego zmienić.

– Sprzedam swoje mieszkanie i was spłacę – zwróciła się Meredith do matki i wuja.

– Nie gadaj głupot – prychnął wujek Jeff. – Należysz do rodziny. Masz takie samo prawo do tego mieszkania jak my wszyscy. Nie chodzi o pieniądze.

– Babcia chciałaby, żebyś tu zamieszkała – odezwała się Julia. – Ale jeśli naprawdę tego chcesz, a nie dlatego, że nie potrafisz rozstać się z tym miejscem. Zwłaszcza jeśli przez to staniesz się smutna i przygnębiona.

– Nie potrafię się z nim rozstać – przyznała Meredith. – Ale nie dlatego chcę tu zamieszkać.

***

Wieczorem Jeff i Maddie wrócili do hotelu, Kyle i Julia pojechali do Meredith, Dash zatrzymał się u Sama, podczas gdy Sam zaczął rozpakowywać talerze, filiżanki, kieliszki i miski i ustawiać je z powrotem na półkach. Meredith miała wrażenie, że porcelana, którą po ukończeniu college’u kupiła w sklepie z używanymi artykułami, nie może równać się z tą, która była własnością babci. Czuła, że rzeczy Livvie przynależą do tego mieszkania, i była przekonana, że gdyby babcia żyła, właśnie tak kazałaby jej postąpić.