CYKL
CZARODZIEJE

Ponura wizja nieodległej przyszłości. W świecie kontrolowanym przez reżim zwany Nowym Ładem największe zagrożenie dla władzy stanowią młodzi ludzie. Porywani z domów, przetrzymywani w więzieniach aż do osiągnięcia pełnoletności, muszą pod groźbą śmierci wyrzec się wszystkiego: wolności, przeszłości, nawet swoich rodziców. Jedyną nadzieją dla ludzkości są młodzi czarodzieje, Whit i Wisty.

OGIEŃ

Po egzekucji rodziców Whit i Wisty zostają rozdzieleni. Tymczasem w mieście wybucha epidemia wywołana przez Tego Który Jest Jedyny. Whit odnajduje w końcu siostrę. Niestety dziewczyna, pracując jako wolontariuszka w szpitalu, zaraziła się i jest umierająca. Rodzeństwo nie ma jednak chwili do stracenia – musi uciekać przed żołnierzami Nowego Ładu. Dopiero kiedy znajdują schronienie, brat korzystając ze swych magicznych mocy, uzdrawia siostrę.

Ale Nowy Ład wciąż depcze im po piętach. Schronienie przestaje być bezpieczne. Z pomocą przychodzi przyjaciółka ich rodziców, czarodziejka, pani Highsmith. To ona informuje ich, że rodzice czekają w Krainie Cieni na przekroczenie Rzeki Wieczności. I to ona wyznacza chłopcu i dziewczynie zadania. Whit ma się udać do Krainy Cieni. żeby odnaleźć rodziców. Wisty zaś, obdarzona Darem – zdolnością władania ogniem, musi rozprawić się z Jedynym.

Czy uda im się wypełnić powierzone misje?

JAMES PATTERSON

Czołowy amerykański autor powieści sensacyjnych i młodzieżowych, według rankingu „Forbesa” najlepiej zarabiający pisarz świata. W swoim dorobku ma ponad 100 książek wydanych w kilku seriach kryminalnych (Alex Cross, Kobiecy Klub Zbrodni, Private, Michael Bennett) i młodzieżowych (Maximum Ride, Czarodzieje, Daniel X). Wiele z nich zostało sfilmowanych. Patterson jest liderem światowych statystyk sprzedaży; łącznie sprzedano ponad 220 milionów egzemplarzy jego powieści.

JILL DEMBOWSKI

Amerykańska autorka książek dla młodzieży, absolwentka Uniwersytetu Michigan. Znana przede wszystkim ze współpracy z Jamesem Pattersonem przy powieściach z cyklu CZARODZIEJE.

C Z A R O D Z I E J E

CZAROWNICA
DAR
OGIEŃ
POCAŁUNEK

Tytuł oryginału:
THE FIRE

Copyright © James Patterson 2011
All rights reserved
This edition published by arrangement with Little, Brown and Company,
New York, New York, USA

Polish edition copyright © Wydawnictwo Albatros Andrzej Kuryłowicz s.c. 2015

Polish translation copyright © Izabela Matuszewska 2015

Redakcja: Beata Kołodziejska

Zdjęcie na okładce: different_nata/Shutterstock

Projekt graficzny okładki: Andrzej Kuryłowicz

ISBN 978-83-7985-222-2

Wydawca
WYDAWNICTWO ALBATROS ANDRZEJ KURYŁOWICZ S.C.
Hlonda 2a/25, 02-972 Warszawa
www.wydawnictwoalbatros.com

Niniejszy produkt jest objęty ochroną prawa autorskiego. Uzyskany dostęp upoważnia wyłącznie do prywatnego użytku osobę, która wykupiła prawo dostępu. Wydawca informuje, że publiczne udostępnianie osobom trzecim, nieokreślonym adresatom lub w jakikolwiek inny sposób upowszechnianie, kopiowanie oraz przetwarzanie w technikach cyfrowych lub podobnych – jest nielegalne i podlega właściwym sankcjom.

Przygotowanie wydania elektronicznego: Michał Nakoneczny, 88em

Jackowi, dzięki któremu wszedłem na tę długą,
krętą, magiczną drogę.
Pewnego dnia zostaniesz królem
i będziesz bardzo dobrym władcą.
J.P.

Bobbiemu Dembowskiemu, który nauczył mnie magii słów,
oraz Markowi Dembowskiemu, który dopinguje głośniej
niż kibic sportowy. ILYIHYNDYTBPITWW!
J.D.

Witajcie w najgorszym koszmarze,

którego nawet nie potraficie sobie wyobrazić.

W świecie, gdzie wszystko się zmieniło.

Gdzie nie ma książek, filmów,

muzyki ani wolności słowa.

Nikomu poniżej osiemnastego roku życia się nie ufa.

Nikt nie zna dnia ani godziny.

W każdej chwili mogą was wtrącić do więzienia.

Jesteście zbyteczni,

a czasem nawet niepożądani.

Co to za świat?

Gdzie mogło się zdarzyć coś takiego?

To nieważne.

Ważne jest to, że się ZDARZYŁO.

I dzieje się nadal.

A jeśli nie zwolnicie i nie zachowacie czujności,

wasz świat może być następny.

Whit

Chcecie bajki? No cóż, obawiam się, że ode mnie jej nie usłyszycie.

W mojej opowieści znajdziecie przygodę, o tym mogę was zapewnić. I magię. Zabójstwa i intrygi. Poznacie człowieka bardziej nikczemnego i bezwzględnego niż najstraszniejsze potwory z dziecięcych koszmarów.

Nie ma za to bohaterów. Po tym wszystkim, co przeżyliśmy, ja nim na pewno nie jestem.

A oto, co się wydarzyło:

Był pewien mówca, bardzo przebiegły i charyzmatyczny. Ze wszystkich zakątków Nadziemia ciągnęły tłumy zahipnotyzowane jego obietnicami. Nazywali go Tym Który Jest Jedyny. I nie bez powodu: on zmienił świat. Ludzie nie doceniali tego, co mają, dopóki im wszystkiego nie odebrał.

Najpierw patrzyliśmy, jak płoną na stosach nasze książki, szare wąsy dymu dławią każdy głos protestu. Potem zniszczono naszą muzykę i sztukę, a wkrótce ich śladem poszły wszystkie pozostałe swobody. Na najwyższych budynkach rozpięto czerwone transparenty, z nieba spadł deszcz bomb i popiołu. Więzienia zapełniły się dziećmi, a kiedy mali więźniowie wychodzili na wolność, nie byli już zwyczajnymi dziećmi, lecz wojownikami o szklanym wzroku, wyszkolonymi w zabijaniu i torturach.

To w imię wyższego dobra, mówił Jedyny. Nazwał je Nowym Ładem.

Pewne proroctwa głoszą, że dwoje młodych ludzi zmieni bieg historii: dziewczyna i chłopiec, czarodziej i czarodziejka. Moja siostra i ja, Wisty i Whit Wszechdobrzy. Dla nas było to takie samo zaskoczenie jak dla innych, nawet trochę przerażające.

Staraliśmy się sprostać oczekiwaniom, zostać waszymi bohaterami, spełnić swoje przeznaczenie. Dzięki swym nowo odkrytym zdolnościom magicznym nieśliśmy ludziom nadzieję. Przyłączyliśmy się do ruchu oporu i uwalnialiśmy dzieci z więzień. Zaprotestowaliśmy przeciwko Nowemu Ładowi, nawoływaliśmy o pokój.

Jednak po ostatnim bombardowaniu zostaliśmy rozrzuceni niczym ziarno na wietrze, a ruch oporu się rozpadł. Nawet nasi rodzice poszli z dymem. Do tej pory brzmią mi w uszach ich krzyki.

Tak więc zostałem sam. Sądziłem, że nie mam już nic, co mógłbym ofiarować ludziom. Ale nadeszła zaraza, a z nią ostatnia szansa, aby uczynić coś dobrego. Wchodziłem do domostw, w których szalała choroba i unosił się zapach śmierci. Nosiłem krwawiące dzieci do szpitali i przytułków. W jednym ze szpitali odnalazłem swoją siostrę. Pracowała jako pielęgniarka, pomagając tak jak ja i tak jak ja mając nadzieję na lepszą przyszłość.

A potem ona również zachorowała.

Teraz z billboardów patrzą na mnie z góry kpiące, bezlitosne oczy Tego Który Jest Jedyny. Myślałem, że potrafimy mu stawić czoło. Myślałem, że mamy szansę wygrać. Myliłem się. Bez nas, bez Wisty i mnie, nie ma przyszłości, nie ma nadziei.

A Wisty umiera.

To koniec. To nie jest bajka, nie oczekujcie zakończenia: „żyli długo i szczęśliwie”. Nasz świat się nie skończy, kiedy zamkniesz książkę. Jest aż nadto prawdziwy. Rozbrzmiewają w nim krzyk dzieci dochodzący z ciemności i tupot żołnierskich butów na ulicach. Cuchnie rynsztokiem, chorobą i przegraną. Czuję w nim ciężar Wisty omdlewającej w moich ramionach.

I smak krwi.

Księga pierwsza
Święto krwi

Rozdział 1

Whit

Płuca mi prawie eksplodują. Jeśli ona umrze, ja umrę razem z nią.

Przedzieramy się przez zatłoczone, cuchnące wilgocią ulice, uciekając przed policją Nowego Ładu i ich tresowanymi wilkami. Łydki mnie palą, ramiona omdlewają z bólu, do tej pory nie wyszedłem z szoku po tym, co się stało.

Nie ma już wolności. A zatem nie ma ucieczki.

Biegnę, potykając się przez ten okropny świat, w którym przyszło nam żyć, mijam tłumy chorych ludzi, skulonych i drżących nie tylko z zimna. Jakiś mężczyzna pada u moich stóp, wyrywam się jakiejś kobiecie, która trzyma na rękach niemowlę i woła:

– Jedyny nas osądził. Osądził ciebie!

No i ta krew. Matki rozdrapują jątrzące się wrzody, dzieci kaszlą w zakrwawione szmaty. Połowa biedaków w tym mieście umiera od krwawej zarazy.

Między innymi moja siostra.

Jest jeszcze bledsza niż zwykle, jej drobne ciało przylgnęło skulone do moich pleców, szczupłe ramiona obejmują mnie za szyję. Cierpi. Z wielkim trudem wciąga w piersi powietrze. Mamrocze coś o rodzicach, a mnie serce pęka.

Ulice dudnią od kroków obywateli maszerujących do pracy z pustymi twarzami. Jakiś facet w garniturze spycha mnie na krawężnik; starzec, który mnie rozpoznał, bełkocze pod nosem coś na temat „sztuk nieczystych” i pluje mi w twarz. Wszyscy przeszli pranie mózgów albo zostali brutalnymi sposobami zmuszeni do podporządkowania się. Z oddali dochodzą mnie wrzaski bitych ludzi, między którymi przedzierają się zbiry z Nowego Ładu. Dzieli mnie od nich jedna przecznica.

Doganiają nas.

Oczyma wyobraźni widzę wilki szarpiące się na łańcuchach, toczące pianę z pysków najeżonych ostrymi kłami i ciągnące żołnierzy naszym tropem. Wyliniała, parchata, szatańska sfora. Coś mi mówi, że kiedy policja nas dogoni, te stwory bynajmniej nie spotulnieją.

Gdzieś tu przecież muszą być jakieś otwarte drzwi albo sklep, gdzie mógłbym się wślizgnąć i ukryć. Niestety wszędzie widzę tylko oślepiające, jaskrawoczerwone transparenty propagandowe, rozwieszone na murach każdego budynku. Jesteśmy dosłownie osaczeni przez Nowy Ład.

Już nas prawie dopadają. Na czele biegnie mały fanatyk o czerwonej, szczurzej twarzy, w wojskowej czapce ze znaczkiem Nowego Ładu. Wywrzaskuje na całe gardło moje imię, a w dłoni dzierży metalową pałkę, którą mógłby mi nieźle pogruchotać kości.

Albo czaszkę.

Nic z tego. Nie dam się tak łatwo wyeliminować z gry. Mamy magiczne zdolności. Przypominają mi się rodzice, ich twarze widoczne przez ułamek sekundy w smugach dymu. Pomścimy ich. Czuję przypływ buntowniczej energii, a w głowie w rytm żołnierskich kroków zaczynają mi grzmieć słowa zakazanego wiersza.

Jak lwy ze snu zbudzone/W liczbie swej niezwyciężone.

Schylam głowę, poprawiam sobie Wisty na plecach i jeszcze bardziej przyspieszam kroku przez ciżbę chorych i umierających ludzi. Nie poddam się.

Zrzućcie okowy jak rosę na ziemię. Wypadam z tłumu, przed sobą widzę wylot ulicy. Która opadła na was we śnie./Was jest wielu, a ich nie. Było nas wielu, kiedy kwitł ruch oporu. Przed oczami przelatują mi ich twarze: Janine, Emmet, Sasha, Jamilla. No i Margo. Biedna Margo. Nasi utraceni przyjaciele.

Zostałem tylko ja.

Wypadam z uliczki na wielki plac. Zbiera się gęsty motłoch i rozgląda wyczekująco. Nagle dookoła zapala się dwanaście wielkich telebimów, zawieszonych piętnaście metrów nad ziemią, i ze wszystkich stron zaczynają nadawać najnowsze wiadomości Nowego Ładu. Kiedy uwaga ludzi skupia się na ekranach, nadarza mi się doskonała okazja, aby się wymknąć z tej śmiertelnej pułapki. Mimo to nie mogę oderwać oczu od tego, co się pojawia na monitorach.

Powtórka publicznej egzekucji moich rodziców.

Aż mi się w głowie kręci, kiedy ze wszystkich stron patrzą na mnie mama i tata usiłujący dzielnie stawić czoło dyszącemu nienawiścią tłumowi. A kiedy po raz drugi na moich oczach najukochańsze osoby na świecie ulatują z dymem, dochodzą mnie histeryczne majaczenia Wisty.

– Nie! – Rzuca mi się w ramionach i wymachuje rękami, próbując ich dosięgnąć, tak samo jak tamtego dnia. – Pomóż im, Whit! – krzyczy. – Musimy im pomóc!

Wydaje jej się, że patrzy na prawdziwą egzekucję naszych rodziców.

Zanim udaje mi się ją uspokoić, dostaje ataku kaszlu i czuję, jak po moich ramionach spływa coś ciepłego i lepkiego. Powstrzymuję żółć, która podchodzi mi do gardła, lecz najgorsze jest to, że ciecz płynąca mi po plecach jest zmieszana z krwią.

Zostało jej niewiele czasu.

Rozdział 2

Whit

Muszę znaleźć dla Wisty jakieś bezpieczne miejsce, i to jak najszybciej. Chyba udało mi się zgubić w tłumie tych wieprzy z pałkami, przynajmniej na kilka drogocennych sekund, obracam się więc, szukając następnej uliczki i o mało nie wpadam na… własną twarz.

Zataczam się do tyłu, ciarki przebiegają mi po plecach.

Na każdym słupie i w każdym oknie wiszą setki plakatów, a na nich Wisty i ja.

Rozglądam się dookoła i czuję na sobie spojrzenia. Jakaś starucha szczerzy do mnie bezzębne dziąsła. Po białych, marmurowych schodach Kapitolu zbiega kilku facetów w garniturach. Cygara, które trzymają w zębach, skierowane są w naszą stronę. Nieco z boku stoi mała dziewczynka, jej wielkie, szare oczy świdrują mnie na wylot. Ona wie.

Oni wszyscy wiedzą.

Z uliczki na plac wypada oddział pościgowy. Kręcą głowami na wszystkie strony, a w tym samym czasie niczym w najbardziej przerażającym filmowym horrorze ich upiorne wilki zaczynają wyć jak na rozkaz.

W jednym z zaułków zauważam zbombardowany, kamienny budynek, który wygląda zachęcająco. A przynajmniej bardziej obiecująco niż szczęki wilkokształtnych zombie. Przekradam się w jego stronę w miarę możliwości niepostrzeżenie i wślizguję się do środka przez boczne drzwi.

Wita mnie monstrualny portret Tego Który Jest Jedyny. Łysa głowa i oczy jakby w technikolorze sprawiają przytłaczające wrażenie. Obok na ścianie wielki napis głosi: WYZNAJCIE SWOJE WINY NOWEMU ŁADOWI, A ZOSTANIECIE OSZCZĘDZENI. JEDYNY I TAK WSZYSTKO WIE.

Na podłodze leżą łuski po nabojach.

Sytuacja nie wygląda dobrze.

Lecz hol wydaje się pusty. Przynajmniej chwilowo jesteśmy tu bezpieczni.

Moje ramiona i plecy wyją z bólu, więc w końcu kładę Wisty na podłodze. Wygląda jak śmierć. Sadzam ją sobie na kolanach.

– Wisty, proszę – mówię błagalnie, wycierając jej twarz rąbkiem koszuli. – Nie zostawiaj mnie.

Rude włosy ma posklejane od potu. Szczęka zębami. Ściskam jej spoconą dłoń i szepczę słowa niezawodnych, leczniczych zaklęć, wkładając w nie całą resztę nadziei, jaka mi jeszcze pozostała.

Tylko że nic nie działa.

Jak to możliwe, że źródło mojej mocy tak… wyschło? Jestem czarodziejem, a nie mogę nawet uratować własnej siostry! Przecież to moja podpora, moja najlepsza przyjaciółka. Nie mogę tak siedzieć i patrzeć, jak słabnie, jak jej oczy puchną i nabiegają krwią, jak przytomnieje, a potem znów odpływa. Nie mogę czekać, aż jej świat zgaśnie, patrzeć, jak moi najbliżsi jedni po drugich umierają.

Przeżyłem to już dwa razy.

Twarz mi się kurczy, kiedy myślę o rodzicach. Gdyby nauczyli mnie trochę wcześniej, jak kontrolować te zdolności…

Nawet nie mogę dokończyć tej myśli.

Problem musi tkwić w czymś więcej niż tylko moja moc. Coś tu w stolicy wisi w powietrzu, jakby Jedyny je zatruł albo zrobił coś innego, co zamienia wyznawców Nowego Ładu w puste, kiwające głowami kukły, a potencjalnych dysydentów w jęczące, zwijające się z bólu ofiary krwawej plagi.

Wskaźnik przeżywalności jest niewielki.

– Czy naprawdę musiałaś się zgłaszać jako wolontariuszka do tego obozu dla chorych, Wisty?! – wrzeszczę na nią bezgłośnie przez łzy. – Widzieliśmy, co potrafi Jedyny; jeśli postanowi sobie zamknąć wszystkich wolnomyślicieli w getcie dla chorych na zarazę, to żadne zaklęcia leczące cię przed nim nie ochronią!

Potrzebuję jej, tej denerwującej, przemądrzałej buntowniczki, największego zagrożenia Nowego Ładu; niespodziewanie objawionej rockmanki, potężnej czarodziejki… Nie dam rady pokonać Jedynego w pojedynkę. Nie, nie poradzę sobie bez niej. Była ostatnią osobą, która została mi na świecie.

Nagle aż mi dech zapiera z przerażenia. Właśnie pomyślałem o niej w czasie przeszłym!

Wszystko we mnie eksploduje. Walę pięścią w portret Jedynego, lecz malowidło chyba jest z metalu i dłoń mi pulsuje z bólu.

– Nie robiłbym tego na twoim miejscu – odzywa się nagle czyjś głos.

Odwracam się gwałtownie. W drzwiach stoi młody żołnierz w mundurze, który wisi na nim, jakby go odziedziczył po starszym bracie. Mierzy do nas z pistoletu.

O mało nie wybucham śmiechem. Ten neptek zamierza nas aresztować?

– Sam zauważyłem, dzięki – odpowiadam, trzymając się za bolącą rękę.

Zaglądam mu za plecy. Chyba nikt tu za nim nie przyszedł.

– W imię Nowego Ładu oraz Tego Który Jest Jedyny – mówiąc to, spogląda z nabożnym szacunkiem na portret – żądam, abyś wyrzekł się swojej mocy i oddał Jedynemu Tę Która Ma Dar.

To znaczy Wisty. Jedyny chce przejąć jej ogień. Podchodzę do siostry i staję przy niej w pozycji obronnej. Wylot lufy śledzi mój każdy krok, mierząc między oczy.

– Nie ruszaj się, czarodzieju! – skrzeczy dziecinnym głosem mundurowy. – Jeszcze jeden krok i wystrzelę cię prosto do następnego wymiaru.

Gada, jakby ćwiczył swoją kwestię przed plastikowymi żołnierzykami.

– Już tam byłem – rzucam dowcipnie. – W Krainie Cieni wcale nie jest tak źle.

Nawet z bolącą ręką powaliłbym go bez najmniejszego trudu… gdybym zdołał podejść kilka kroków bliżej. Na widok mojej nonszalancji twarz małoletniego żołnierza przybiera wyniosły wyraz. Postanawia podnieść stawkę.

– Albo ją zabiję – mówi, kierując pistolet w stronę Wisty. – Może dadzą mi nawet medal.

Nie daliby. Wpadliby w szał, że zniszczył taki potencjał i taką moc i najprawdopodobniej zabiliby go na miejscu. Nie zdradzam mu jednak swoich myśli, tylko patrzę w skupieniu, z jaką niecierpliwością bawi się spustem pistoletu.

– Po co się od razu tak unosić – mówię, podnosząc dłonie. – Najlepiej będzie, jeśli wszyscy zachowamy spokój.

Staram się, żeby mój głos brzmiał naprawdę uspokajająco.

Nieletni żołnierz, który przeszedł pranie mózgu. Pierwsze zabójstwo wydaje się wtedy grą, w której ofiara po chwili wstanie i zaproponuje, żeby zacząć od początku.

Lecz Wisty nie wstanie.

Milczenie wisi ciężko w powietrzu, podczas gdy młodzik rozstrzyga wewnętrzny dylemat między sumieniem a dumą. Ale ja już wiem, co wygra, co zawsze wygrywa. Skupia wzrok na muszce, zaciska palec na spuście. Pot zrasza mi czoło, spinam się do skoku, żeby zasłonić Wisty.

Nagle chłopak trzepocze powiekami i… osuwa się na ziemię.

Oddycham z ulgą. Co się stało? Czyżby moje zdolności nagle odżyły i zadziałały na własną rękę? Czyżbym właśnie zaprezentował jakiś niekontrolowany, idealnie wymierzony paroksyzm mocy?

Nie. Coś go trafiło w tył głowy. Po podłodze toczy się jakiś przedmiot. Śnieżna kula?

Za żołnierzem w holu stoi wielkooka dziewczynka o ponurej buzi, ta sama, która obserwowała mnie na placu. Wygląda na rozgniewaną, małe usteczka wykrzywiają się ze złości.

Mina dziewczynki przypomina mi trochę Wisty, kiedy się na mnie wścieka. Dziecko czeka przy drzwiach i skinieniem ręki wywołuje mnie na ulicę.

– Długo będziesz tak wytrzeszczał na mnie oczy, czarodzieju? Mam tego więcej, jeśli potrzebujesz się zdrzemnąć.

Rozdział 3

Whit

– Możesz zrobić tylko dwie rzeczy – oznajmia moja mała obrończyni.

Przyglądam się jej nieufnie. Trudno powiedzieć, czy rzeczywiście jest po naszej stronie. Zdarzało się, że Nowy Ład wykorzystywał dzieci, żeby nas wciągnąć w pułapkę, a ruch oporu w stolicy prawie przestał istnieć. Za schwytanie mnie i Wisty z pewnością wyznaczono nagrodę, może ta mała uratowała nas ze złych pobudek?

Jest brudna i chuda jak szczapa, ale minę ma dziwnie pewną siebie. A najdziwniejsze ze wszystkiego są jelenie rogi, które nosi na głowie.

Nagle sobie przypominam: przecież to Święto.

Przez tę paniczną ucieczkę musiałem o tym zapomnieć. Chociaż obchodzenie Święta jest zabronione pod karą śmierci, kiedy wyglądam przez okno, na każdym kroku napotykam jego drobne symbole: wstążeczki przypięte do flag Nowego Ładu, świece mrugające na parapetach, no i lodowe rzeźby, na których punkcie szalały mama i Wisty. Tylko że wszystkie one iskrzą się teraz w hołdzie dla Jedynego.

– Możesz zrobić dwie rzeczy – powtarza dziewczynka ze zniecierpliwieniem. – Wybór należy do ciebie. Tylko do ciebie.

Opiera dłonie na biodrach, a okrągłe, srebrzyste oczy aż płoną w drobniutkiej buźce. Ma pewnie siedem lub osiem lat, lecz jej oczy sprawiają wrażenie dużo starszych, jak u tych pomarszczonych elfów, o których czytaliśmy z Wisty w książkach z serii Król Naszyjników, w czasach gdy uwielbialiśmy fantastykę, a nie mieliśmy jeszcze pojęcia o naszych magicznych zdolnościach.

– Możesz iść ze mną albo pozwolić rudowłosej dziewczynie umrzeć. Mnie to nie obchodzi – mówi ta fontanna życzliwości, jakby była ze śmiercią za pan brat, a nawet nią znudzona. – Powinieneś ją tu zostawić i ratować własną skórę. – Zerka na Wisty i marszczy czoło. – W każdym razie ja bym tak zrobiła.

Rozdział 4

Whit

– Perła Marie Neederman – sapie, nie próbując nawet uścisnąć mi dłoni. – Mieszkam niedaleko.

Idę za nią z pewnymi oporami na tyłach zbombardowanego budynku i wkrótce schylam się pod taśmą z napisem: STREFA KWARANTANNY, zamykającą uliczkę. Ciągnięcie umierającej Wisty z powrotem przez plac pełen żołdaków Nowego Ładu nie wydaje mi się lepszą alternatywą.

Perła Marie jest mała, lecz szybka jak błyskawica, mimo że taszczy ze sobą wielgachną torbę. Z Wisty na plecach niełatwo mi nadążyć za szkrabem przemykającym pod płotami, okrążającym uliczne wózki i kołyszącym jelenimi rogami na głowie.

Na ulicy nie widać żywej duszy poza chorymi na krwawą zarazę. Niejedna podejrzliwa twarz zatrzaskuje drzwi i opuszcza żaluzje, kiedy przechodzimy. Może potraktowałbym to jako zniewagę, gdybym nie ociekał wymiocinami Wisty.

Mniej więcej pół kilometra dalej policja znowu wpada na nasz trop. Rozbija pałkami uliczne stragany i ciska za nami przekleństwa i obelgi.

Lecz na ziemi leżą i siedzą zarażeni, którzy pragną zemsty. Odwracam się i widzę, jak tłum chorych rzuca się na oddział żołnierzy. Słychać, jak wyją, kiedy dotknięci morem nieszczęśnicy wciągają ich do dołu.

Z ziemi podrywają się spłoszone przerażającymi wrzaskami gołębie. Wkrótce milknie tupot żołnierskich butów na chodniku. Pozostali policjanci zawracają.

Niektórzy zarażeni chorobą.

Od labiryntu zakrętów i uliczek wiruje mi w głowie, a Wisty robi się coraz cięższa. Lecz chociaż na jakiś czas zgubiliśmy pościg, Perła pruje do przodu jak odrzutowiec. Biega w kółko niczym chart, który nie może przestać ścigać zająca.

Już się zbieram, żeby zaprotestować i zostawić tego dzieciaka samemu sobie, kiedy nagle odwraca się i wskazuje palcem coś, co wygląda na stertę gruzu.

– To tutaj.

– Hm, nie wiem, jak ci to powiedzieć, Perło Marie, ale bombowce trafiły do twojego domu przed tobą.

Dziewczynka wzdycha, jakby mną rozczarowana.

– Nie jesteś prawdziwym czarodziejem. To tam, głuptasie.

Z Wisty na plecach wchodzę przez wąskie, boczne drzwi do ponurej, jednoizbowej sutereny. Muszę się schylić, żeby przejść przez próg. W ciemnym pomieszczeniu unosi się zapach naftaliny i środków odkażających.

Perła Marie kładzie torbę na podłodze i zatacza ręką półkole.

– Możesz położyć czarodziejkę, gdzie chcesz – mówi, jakby moja siostra była płaszczem albo parą butów.

– A gdzie… inni? – pytam.

Na podłodze leżą rozłożone postrzępione posłania i koce. Widać wyraźnie, że jeszcze niedawno mieszkało tu dużo ludzi.

Perła śmieje się żałośnie.

– Wszyscy wyszli załatwiać ważne rzeczy, sam wiesz: wygrzebywać artykuły pierwszej potrzeby, żeby ocalić rodzinę bez mamrotania różnych hokus-pokus i wywijania palcami, jakby miała z nich wystrzelić błyskawica.

Przyglądam się dziewczynce uważnie, mrużąc oczy. Zdaję sobie sprawę, że nie jestem w szczytowej formie, ale kim właściwie jest ten dzieciak?

– Słuchaj, możemy zaraz sobie pójść…

– Nie, zostańcie. – Twarz jej nieco łagodnieje. – Niedługo wrócą pozostali. Chcę ci coś pokazać, zbierałam to cały dzień. Pobiłam tym wszystkich innych.

To mówiąc, uśmiecha się promiennie.

Spodziewam się zobaczyć coś do jedzenia, koce albo krupy, które świsnęła z portfela jakiegoś urzędasa Nowego Ładu na lekarstwa lub łapówkę dla żołnierzy. Lecz Perła otwiera torbę z takim namaszczeniem, że czekam, aż wyjmie z niej coś naprawdę ważnego, ważniejszego nawet od pieniędzy, może niemowlę albo jakiegoś szczeniaka. A to…

Świąteczne zabawki? Ściślej mówiąc, popsute świąteczne zabawki.

Oczywiście. Nagle śnieżna kula nabiera sensu. I rogi.

– Prawda, że… śliczne? – szepcze z nabożnym zachwytem.

Kiwam głową. Muszę przyznać, że jest w nich coś ładnego – migoczące kawałki potłuczonego szkła i kolorowych lampek.

Mimo to coraz bardziej się denerwuję. Ozdóbki są fajne, ale z tego dzieciaka jest niezły numer. Moja siostra umiera, rzuca się po podłodze, rozdziera koce z bólu, a Perła wpatruje się w potłuczone światełka, jakby szukała w nich tajemnych mocy. W końcu zauważa moje zniecierpliwienie i z wielkim namaszczeniem odkłada na bok torbę z zabawkami. Wyławia skądś szmaty, śmierdzące pleśnią i stęchlizną, i zanurza je w kuble, który podstawiono pod wodę kapiącą z sufitu.

Przykłada kompres do czoła mojej siostry, a ja ledwo trzymam się w kupie, kiedy słyszę, jak Wisty jęczy:

– Mamusiu. Pozwól mi umrzeć. Proszę, po prostu pozwól mi umrzeć.

– Oczywiście – szepcze Perła Marie. – Oczywiście, że umrzesz.