Tytuł oryginału:

THE PROTECTOR

Copyright © David Morrell 2003

All rights reserved

Polish edition copyright © Wydawnictwo Albatros A. Kuryłowicz 2012

Polish translation copyright © Magdalena Bugajska 2012

Redakcja: Piotr Chojnacki

Ilustracja na okładce: Asha Hossain

Projekt graficzny okładki i serii: Andrzej Kuryłowicz

Skład: Laguna

ISBN 978-83-7659-459-0

Wydawca

WYDAWNICTWO ALBATROS A. KURYŁOWICZ

Hlonda 2a/25, 02-972 Warszawa

www.wydawnictwoalbatros.com

2012. Wydanie elektroniczne

Niniejszy produkt jest objęty ochroną prawa autorskiego. Uzyskany dostęp upoważnia wyłącznie do prywatnego użytku osobę, która wykupiła prawo dostępu. Wydawca informuje, że publiczne udostępnianie osobom trzecim, nieokreślonym adresatom lub w jakikolwiek inny sposób upowszechnianie, kopiowanie oraz przetwarzanie w technikach cyfrowych lub podobnych – jest nielegalne i podlega właściwym sankcjom.

Skład wersji elektronicznej:

Virtualo Sp. z o. o.

Henry’emu Morrisonowi,

który był moim agentem od 1968 roku – całe wieki.

Dziękuję Ci z głębi serca za Twoją przyjaźń i rady.

Podziękowania

Większości tajnych metod działania, jakie pojawiły się w Obrońcy, nie wykorzystywali dotąd autorzy powieści. Nauczyłem się ich od wielu ludzi, którzy osobiście uczestniczyli w bardzo ryzykownych akcjach przedstawionych tutaj i którzy zechcieli podzielić się ze mną doświadczeniami. Taktyczne zastosowanie taśmy izolacyjnej, ołowianych ciężarków używanych przy łowieniu, irchowych ścierek do mycia samochodu i amunicji myśliwskiej z częściowo ząbkowaną kryzą – to tylko kilka rzeczy, których zostałem nauczony. Moje podziękowania zechcą przyjąć:

Linton Jordahl, niegdyś członek U.S. Marshals Service¹, która na równi z Secret Service i Dyplomatyczną Służbą Bezpieczeństwa należy do głównych służb chroniących rząd Stanów Zjednoczonych.

Don Rosche i Bruce Reichel, organizujący kursy Executive Security Driver Training w firmie Bill Scott Raceway. Wiele agencji rządowych Stanów Zjednoczonych wysyła swoich pracowników do BSR, aby nauczyli się defensywnych i ofensywnych technik jazdy samochodem. Zamiast podawać przepis na przestępstwo, ominąłem mały, ale ważny krok podczas odpalania samochodu bez użycia kluczyków.

Porucznik Dave Spaulding z biura szeryfa hrabstwa Montgomery w stanie Ohio. To jego departament zagwarantował bezpieczeństwo podczas negocjacji układu pokojowego w Dayton w 1995 roku. Porucznik Spaulding jest jednym z najlepszych w Ameryce instruktorów strzelania. Warto zajrzeć do jego książek Handgun Combatives oraz Defensive Living, napisanej wspólnie z emerytowanym agentem CIA Edem Lovette’em.

Karl Sokol, znakomity rusznikarz. Wielu wojskowych oraz przedstawicieli służb ochrony prawa zawdzięcza życie niezawodności broni zmodyfikowanej przez Sokola. Zmiany wprowadzone w SIG-Sauerze 225 „obrońcy” są typowe dla jego kunsztu.

Ernest Emerson, jeden z najlepszych producentów noży taktycznych (jego CQC-7 pojawia się w tej powieści) i wybitny instruktor posługiwania się nożami, który pracuje z różnymi elitarnymi oddziałami organów ścigania i jednostkami wojskowymi.

Marcus Wynne, były spadochroniarz z 82 Dywizji Powietrznodesantowej, funkcjonariusz U.S. Marshals Service i autor pierwszorzędnych thrillerów, Bez wyboru i Wojownik w mroku. W młodości Marcus był moim studentem, kiedy wykładałem jeszcze literaturę na University of Iowa. Wiele lat później odwdzięczył mi się i wyjaśnił wiele aspektów ryzykownych działań.

Dan „Rock” Myers, niegdyś związany z wywiadem wojskowym, były oficer łącznikowy Dyplomatycznej Służby Bezpieczeństwa.

W Obrońcy pojawiają się również „niezabójcze” sztuczki i za nie jestem wdzięczny Jake’owi Eagle’owi i pracownikom NLP Santa Fe, szkoleniowcom z zakresu neurolingwistycznego programowania. Wiele lat temu, gdy dowiedziałem się, że do wyszkolenia CIA i innych służb wywiadowczych, jak również elitarnych jednostek wojskowych, należą zajęcia z NLP, również się na nie zapisałem.

Moim nauczycielom zawdzięczam poprawne posługiwanie się wiedzą z tych wszystkich dziedzin. Winą za błędy (pomijając celowe przeinaczenia, by nie dostarczać przepisów na zbrodnie) można obarczyć wyłącznie mnie.

David Morrell

Santa Fe, Nowy Meksyk

Żadna namiętność nie odziera umysłu równie

skutecznie z kontroli nad działaniem

i myśleniem, co strach.

Edmund Burke, Dociekania filozoficzne

o pochodzeniu naszych idei wzniosłości i piękna

PROLOG
STAN ZAGROŻENIA

1

ODDZIAŁY PREWENCJI POLICJI ROZPĘDZAJĄ PROTESTUJĄCYCH

St. Louis, Missouri, 14 kwietnia (AP) – Trzeci dzień zamieszek, których obawiały się władze, zakończył się już rano, gdy dwa tysiące policjantów użyło pałek, gazu pieprzowego i łzawiącego, aby rozpędzić dziesięć tysięcy protestujących. Zamieszki zakłócające konferencję Światowej Organizacji Handlu zamieniły centrum St. Louis w pole bitwy. Straty spowodowane pożarami i aktami wandalizmu szacuje się na piętnaście milionów dolarów.

Protestujący utrzymują, że Światowa Organizacja Handlu ignoruje łamanie praw pracowników i niszczenie środowiska w krajach rozwijających się. Mimo że podobne demonstracje w Seattle cztery lata wcześniej pokazały władzom St. Louis, czego mogą się spodziewać, lokalna policja nie zdała egzaminu. „Przygotowywaliśmy się sześć miesięcy – powiedział szef policji Edward Gaines podczas konferencji prasowej. – Ale ci anarchiści są jeszcze lepiej zorganizowani niż w Seattle. Dzięki Bogu, udało nam się ich wreszcie złamać”.

2

– Anarchiści. – Szef grupy ekspertów smakował to słowo. – Dobrze powiedziane.

– To Al zasugerowała, żeby szef policji użył tego słowa w swoim oświadczeniu – powiedział generał.

– Ale szef policji nie ma pojęcia, co się naprawdę wydarzyło. Operacja zakończyła się całkowitym sukcesem – odparł wojskowy analityk.

Wśród zebranych było jeszcze dwóch podpułkowników i wysoka, muskularna kobieta. Alicia, zwana Al, miała na sobie przypominający mundur kostium w kolorze khaki. Siedziała z innymi w wyłożonym ciemną boazerią saloniku. Krzesła z wysokimi oparciami ustawione zostały przed dużym ekranem, na którym wyświetlane były nagrania wideo z zamieszek.

Właśnie skończył się reportaż NBC i zaczęło skrócone sprawozdanie z telewizji CNN. Wstępna sekwencja pokazywała pierwszy dzień zamieszek. Protestujący wypełniali ulice od stadionu Busch i sądu federalnego aż po ogromne America’s Center, gdzie odbywała się konferencja Światowej Organizacji Handlu. Przed zmrokiem centrum St. Louis zostało sparaliżowane. Widoczni na ekranie protestanci rozbijali szyby, przewracali i podpalali pojazdy. Płomienie odbijały się w potłuczonym szkle pokrywającym chodniki.

Skrót wydarzeń drugiego dnia pokazał jeszcze większe tłumy protestujących tłoczących się na ulicach i niszczących wszystko, co napotkali na swojej drodze. Podczas konferencji prasowej burmistrz ogłosił stan wyjątkowy i nakazał, by mieszkańcy unikali śródmieścia.

Trzeciego dnia policja, nad którą protestanci mieli liczebną przewagę, razem z oddziałami federalnymi i Gwardią Narodową, zorganizowała kontratak. Na ekranie widać było, jak użyto gazu łzawiącego, żeby przegonić protestujących wzdłuż Market, Chestnut i innych śródmiejskich ulic w kierunku Memorial Park. Na tej zielonej przestrzeni wokół wyniosłego Gateway Arch cofający się uczestnicy rozruchów zdeptali własne miasteczko namiotowe.

Przemawiał podekscytowany reporter, podczas gdy kamera umieszczona w helikopterze obserwowała manifestantów spychanych za Gateway Arch. Rzucali kamieniami i butelkami w nieustępliwych, zwierających szeregi policjantów. Jedna z butelek była wypełniona płynem i miała doczepiony kawałek szmaty. Gdy młody mężczyzna zapalił materiał i rzucił butelką, kamera szybko podążyła za pociskiem i pokazała, jak się rozbija wśród płomieni. Maski przeciwgazowe, hełmy, tarcze i pancerze sprawiły, że policja wyglądała jak „armia Robocopów”, ogłosił sprawozdawca. Ignorując płonącą benzynę i grad kamieni, policjanci użyli gazu łzawiącego. Protestujących spowiła taka mgła, że ledwo ich było widać.

Wydarzenia pokazywała teraz kamera umieszczona na barce na Missisipi. Uczestnicy zamieszek uciekali z oparów. Zgięci wpół, dławiący się, wyglądali teraz na równie przestraszonych, jak byli wściekli jeszcze kilka chwil wcześniej. Pojawili się policjanci w maskach przeciwgazowych, waląc ludzi pałkami i odpychając tarczami. Rozkaszlani manifestanci wpadli w panikę i rzucili się w jedynym możliwym kierunku: Missisipi. Tysiące osób wpadało do wody i próbowało utrzymać się na powierzchni, podczas gdy ciemne sylwetki policjantów dotarły do brzegu i ustawiły się na straży.

– Na pewno zauważyliście mężczyznę, który rzucił koktajl

Mołotowa – powiedział generał. – Niektórzy liberalni komentatorzy twierdzą, że należy do grupy agitatorów. Teoria głosi, że korporacje, których polityka jest tutaj atakowana, zapłaciły chuliganom, żeby nawoływali do przemocy. Policja zareagowała, ideowi manifestanci musieli się bronić i w końcu stali się uczestnikami zamieszek, dyskredytując swoje racje.

– Teoria spiskowa – westchnął szef grupy ekspertów. – Zawsze musi pojawić się jakaś teoria spiskowa. Tym razem jednak mają rację. Tylko nie jest to taki spisek, o jakim myślą.

Generał pokiwał głową.

– I wszyscy mogli dokładnie zobaczyć to w telewizji. Na każdym kanale. Jasne jak słońce. Jednak nikt nie zauważył.

– Tak jak powiedziałem – wojskowy analityk zrobił gest wyrażający gratulacje przed czwórką mężczyzn i kobietą, którzy obok niego siedzieli – operacja zakończyła się pełnym sukcesem.

3

RANGERSI GINĄ PODCZAS MISJI SZKOLENIOWEJ

Obóz Rudder, Floryda, 24 kwietnia (AP) – Dowódca obozu Rudder, siedziby Szóstego Batalionu Szkoleniowego Rangersów, potwierdził, że dwie noce wcześniej piętnastu rangersów utonęło na mokradłach podczas szkolenia. Ogłoszenie o wypadku zostało opóźnione, aby poinformować członków rodzin.

– Nadal próbujemy ustalić, co się stało – powiedział podpułkownik Robert Boland. – Często trenujemy na tym terenie, ale prawie nigdy nie mieliśmy żadnych problemów. To prawda, że miniona noc była bardzo zimna, jak na tę porę roku, a niedawne deszcze znacznie podniosły poziom wody. Ale to byli rangersi. Na tym etapie swojego szkolenia wiedzieli już, jak przetrwać w o wiele gorszych warunkach. Wiemy tylko, że nie nawiązali kontaktu radiowego wtedy, kiedy powinni.

4

Mokradło jest moim przyjacielem, próbował sam siebie przekonać Braddock.

Trzymając M-16 nad głową, przedzierając się przez zimną, sięgającą do piersi wodę, wyciągając swoje buty z błota, powtarzał tę mantrę, którą do głowy wbili mu instruktorzy survivalu dawno temu, kiedy dołączył do rangersów.

Mokradło jest moim przyjacielem.

Od tamtej pory wiele się wydarzyło. Braddock brał udział w walkach na Grenadzie, w Panamie, Iraku, Afganistanie i w wielu innych tajnych misjach, często w dżungli. Teraz to on był instruktorem i kiedy mozolił się w ciemności, lekko nachylając się, żeby zrównoważyć ciężar trzydziestokilogramowego plecaka, miał nadzieję, że każdy mężczyzna z jego oddziału też powtarzał sobie mantrę „mokradło jest moim przyjacielem”.

Aligatory są moimi przyjaciółmi.

Węże są moimi przyjaciółmi.

Nie myśl.

Powtarzaj to sobie i uwierz w to.

Ignorując coś, co prawdopodobnie było zatopioną kłodą, przez którą niemal stracił równowagę, Braddock całkowicie skupił się na tych słowach i miał nadzieję, że to samo robią jego ludzie.

Byli na bagnach już trzy godziny, zostały im jeszcze dwie. Ponad połowa za wami, chciał zapewnić ich Braddock, ale nie mógł. Zadanie należało wykonać w zupełnej ciszy. Nawet ich transmisje radiowe, przesyłane co pół godziny do kompanii oddalonej o czterysta metrów, były bezgłosowe i składały się tylko z elektronicznych impulsów. Kolejne utrudnienie stanowił brak okularów noktowizyjnych – zgodnie z zasadą, że skomplikowane wyposażenie to luksus, na którym nie powinni polegać.

Ciemność jest moim przyjacielem.

Wybrano właśnie tę noc, ponieważ księżyc nie był widoczny. Na dodatek po wczorajszej burzy utrzymały się ciężkie chmury, które przesłoniły gwiazdy. W ciemności czaiły się zarysy martwych drzew, szare na czarnym tle, i tylko ledwo dostrzegalna różnica pomiędzy otaczającą go czernią i tą szarością dawała Braddockowi wyobrażenie o otoczeniu. W takich warunkach zielone i czarne pasy farby kamuflującej na ich twarzach mogły się wydawać zbędne, ale Braddock ostrzegł podwładnych, że powinni być gotowi na każdą ewentualność i nawet podczas nocnych misji kamuflaż jest obowiązkowy.

Nasiąknięty, zimny mundur przylegał do jego nóg, bioder i klatki piersiowej. Zobaczył przed sobą delikatną poświatę, gdy zwiadowca oddziału skontrolował luminescencyjny kompas i wskazał kierunek. Reszta podążyła za nim. Braddock będzie musiał go za to ukarać zakazem opuszczania koszar i kilkunastokilometrowym biegiem. Nie powinienem był zauważyć tego blasku, pomyślał. Gdyby gdzieś tam był snajper, też by go zauważył.

Pomimo środka odstraszającego owady, którym Braddock był spryskany, komary siadały mu na twarzy, sączyły krew, wszystko go swędziało. Ignorował je. Insekty to moi przyjaciele.

Słuchał szmeru wody, gdy jego oddział przedzierał się przez ledwo widoczne uschnięte drzewa. Uniesione M-16 powodowało skurcze w ramionach. Cuchnące bagno sięgało teraz Braddockowi po szyję. Pod powierzchnią coś otarło się o jego lewy bok. Poczuł smród gnijących roślin.

Wzdrygnął się.

Niepokoiło go to. Przyzwyczajony do dużo gorszych warunków Braddock oskarżał się, że traci zimną krew.

Unosiła się nad nim szara mgła, a ostry odór zaczynał drażnić jego nozdrza. Woda wydawała się coraz zimniejsza, a mężczyzna coraz mocniej drżał. Odrętwiałe nogi i ucisk w klatce piersiowej nie miały znaczenia. Myśli zaprzątały mu o wiele ważniejsze rzeczy.

Już za chwilkę, pomyślał.

Miał doskonałe wyczucie czasu. Nad jego głową eksplodowały race. W otoczce dymu ich ostre światło przeszyło ciemność. Ludzie Braddocka wpatrywali się w nie zaskoczeni. Słabnący blask odbijał się w mętnej wodzie. Chociaż Braddock wiedział o racach, zgodnie z rozkazami nie mógł poinformować o nich swoich podwładnych.

Przewiduj.

Niczemu nie daj się zaskoczyć.

Podczas wykonywania tego zadania już zestresowani żołnierze Braddocka mieli nagle poczuć się zagrożeni. Znienacka trzy odrzutowe myśliwce przemknęły nad szkieletami drzew. Stało się to tak szybko, że dopiero po ich przelocie rozległ się ogłuszający hałas. Braddock miał na sobie wodoodporny elektroniczny nadajnik, dzięki któremu można go było zlokalizować, a piloci wiedzieli, gdzie mają nie strzelać. Przed nimi myśliwce wystrzeliły w mokradła rakiety 1 pięćdziesięciomilimetrowe pociski zapalające. Dwieście metrów od nich noc ożyła eksplozjami i płomieniami.

– Jezu – odezwał się ktoś.

Nie! – Braddock krzyknął w myślach. Nie wolno wam się odzywać!

– Do ch… – zaczął ktoś inny. – Czy oni nie wiedzą, że my tu jesteśmy?

Braddock przedarł się przez wodę do drugiego i wpatrywał się w niego. Zamknij się, mówiło jego spojrzenie.

Nad nimi unosił się dym z rac. Cuchnęło kordytem i padliną. Braddock niemal poczuł odruch wymiotny.

– Chryste, te pociski prawie nas zabiły – odezwał się trzeci mężczyzna.

Braddock gwałtownie ruszył w jego kierunku, spojrzeniem zmuszając go do milczenia. Do cholery, kontrolujcie się. Trzymajcie się rozkazów, chciał krzyknąć.

Woda wydawała się zimniejsza. Kiedy coś miękkiego otarło się o lewy bok Braddocka, zadygotał. Waliło mu serce. Oddech przyspieszył.

– Nikt nic nie wspominał o pociskach – powiedział jeszcze ktoś łamiącym się głosem.

Wściekły Braddock ruszył w jego kierunku, ale zatrzymał się, gdy spadające race ze świstem wpadły do wody; dym zgęstniał. Wszyscy zniknęli w ciemnościach. Braddock zatrząsł się tak mocno, że aż zaszczękał zębami.

W tym samym czasie poczuł gorąco w żołądku. Niewytłumaczalny strach wspiął się aż do jego klatki piersiowej, zaciskając mięśnie i rozlewając się gorącem wokół serca. Oddech miał tak szybki, że nie mógł już go kontrolować. Wdech, raz, dwa, trzy. Trzymaj powietrze, raz, dwa, trzy. Wydech, raz, dwa, trzy. Wdech, raz, dwa, trzy. Trzymaj, raz, dwa, trzy.

Ale jego klatka piersiowa drgała w górę i w dół, ignorując jego nakazy. Nie rozumiał. Po wszystkich misjach, w których brał udział, ta nie była niczym specjalnym. Mokradło jest moim przyjacielem. Ciemność jest moim przyjacielem. Co się ze mną dzieje? – chciał krzyczeć.

Jeden z jego ludzi – najtwardszy z grupy – krzyknął:

– Coś mnie ugryzło!

Nie! Mężczyzna brzmiał tak, jakby stracił nad sobą kontrolę, zachował się jak cywil. To wszystko było niedorzeczne.

– Wąż!

Kłoda – a może coś innego – wpadła na bok Braddocka.

– Aligator!

– Coś jest pod moim…

Nagle jeden z mężczyzn wystrzelił serię z automatu w ciemność. Błyski u wylotu lufy oświetlały kręgi rozchodzące się na powierzchni wody. Kule przeszywały suche pnie, ludzie Braddocka krzyczeli i również zaczęli strzelać w ciemnościach. Kula dosięgła prawego ramienia instruktora. Stracił równowagę i upadł w tył. Oleista woda wypełniła mu usta i nos.

Łomot strzelających M-16 brzmiał głucho pod wodą. Mocno trzymając swoją broń, Braddock walczył z ciężarem plecaka, aby stanąć prosto. Kiedy wreszcie wydostał się na powierzchnię i próbował złapać oddech, strzały zadźwięczały mu w uszach. Poczuł wokół siebie dym i kordyt.

Oślepiony błyskami wystrzałów, krzyknął:

– Wstrzymać ogień! Wstrzymać ogień!

Ledwo rozpoznał własny głos. Gardło ściskał mu strach, zamieniając jego zwykle niski głos w pisk.

Pocisk dosięgnął jego lewego ramienia i wepchnął do wody. Miał wrażenie, że kły wbijają mu się w szyję. Nie! Mokradło jest moim przyjacielem! Aligatory są…

Kiedy ponownie zdołał się wydostać na powierzchnię, gdzie rozlegały się paniczne krzyki i strzały, kula odstrzeliła mu tył głowy.

I
OCENA ZAGROŻENIA

1

Buty i zegarki. Cavanaugh już bardzo dawno temu nauczył się, że zdolny agent ochrony musi zwracać uwagę na buty i zegarki. Mokasyny, na przykład. Ktoś, kto miał je na sobie, najprawdopodobniej nie był wyszkolonym porywaczem albo zabójcą, ponieważ wiedziałby, jak łatwo je zgubić podczas pościgu albo walki. Akceptowane były jedynie trzewiki albo buty sznurowane. Cienkie podeszwy wskazywały z kolei, że ktoś nie jest poważnym zagrożeniem. Grube podeszwy były obowiązkowe, gdyby miało dojść do bójki. Oczywiście, ktoś w mokasynach czy butach z cienką podeszwą też mógł stanowić zagrożenie, ale Cavanaugh przynajmniej wiedział, że ma do czynienia z amatorem.

Równie dużo mówiły mu zegarki. Wielu specjalistów szkolonych w latach siedemdziesiątych i osiemdziesiątych nosiło rolexy, model dla nurków lub pilotów. Tłumaczyć to można na dwa sposoby. Po pierwsze, zegarki te słynęły z tego, że działały w trudnych warunkach, a to przecież było kluczowe dla takich osób. Po drugie, w razie nagłej potrzeby rolex stawał się awaryjnym zapasem gotówki – łatwo było go sprzedać.

Nie wszyscy posiadacze rolexów wzbudzali podejrzenia

Cavanaugha. Musieli mieć przynajmniej czterdzieści lat, co mogło wskazywać, że zostali przeszkoleni w latach siedemdziesiątych i osiemdziesiątych. Poza tym zazwyczaj mieli na sobie adidasy, dżinsy, T-shirty i wiatrówki (często skórzane). Kurtka była luźna, tak by dało się pod nią ukryć broń. Niewprawnemu obserwatorowi osoba, która pasowała do tego opisu, nie wydałaby się niezwykła, ale w Cavanaughu wzbudzała obawy.

Specjaliści szkoleni w latach dziewięćdziesiątych i później mieli inny profil. Oczywiście byli młodsi i woleli tanie, nierzucające się w oczy zegarki, które jednak wytrzymają porządną bójkę, na przykład gumowe zegarki dla nurków ze stoperem, które można znaleźć w każdym porządnym sklepie sportowym. Lubili buty do górskich wędrówek (mocne, z grubą podeszwą), luźne spodnie z głębokimi kieszeniami (do ukrycia broni), luźny sweter (aby ukryć broń) i torebki „nerkówki” (aby ukryć broń). Biorąc pod uwagę, jak kiepsko ubiera się większość ludzi spotykanych na ulicy, osoby pasujące do tego opisu nie wyróżniały się z tłumu. Tylko agent taki jak Cavanaugh natychmiast umieszczał ich w kręgu podejrzeń.

Zegarki. Można się było z nich naprawdę dużo dowiedzieć. Cavanaugh był raz na misji w Stambule. Miał tam chronić amerykańskiego miliardera, który negocjował fuzję korporacji, pomimo gróźb śmierci, jakie otrzymywał z powodu szeroko komentowanego w mediach finansowego wspierania Izraela. Zanim odrzutowiec miliardera wylądował na lotnisku, Cavanaugh sprawdził zatłoczoną halę główną i przylegający do niej teren. Różnorodność ubrań, jakie mieli na sobie zgromadzeni tam ludzie – od tradycyjnych arabskich szat po rozmaite zachodnie stroje – sprawiała, że trudno było znaleźć jakąś wspólną cechę. Cavanaugh jednak wiedział, że zegarki rzadko kłamią. Zauważył pół tuzina mężczyzn po trzydziestce, którzy mieli na sobie nijakie, luźne ubrania. Na pozór nic ich nie łączyło, ale wszyscy mieli podobne buty na grubej podeszwie i ten sam typ wytrzymałego, zrobionego z gumy sportowego zegarka. W głowie Cavanaugha rozległ się alarm ostrzegawczy. Uznał, że musi znaleźć inny sposób, żeby wywieźć swego klienta z lotniska.

Agent nie robił tego świadomie. W taki odruchowy sposób postrzegał świat, podobnie jak legendarny ekspert do spraw bezpieczeństwa, pułkownik Jeff Cooper, który radził wszystkim, aby pozostawali w stanie czujności nazywanym przez niego „stanem żółtym” (gdzie biały to brak czujności przeciętnej osoby, pomarańczowy to wzmożona czujność w odpowiedzi na istniejące niebezpieczeństwo, a czerwony – walka o własne życie).

W „stanie żółtym”, obserwując buty, zegarki i inne wskazówki, Cavanaugh wysiadł z taksówki przy Columbus Circle i wszedł do Central Parku. Było około drugiej po południu. Trasa, którą wybrał, wiodła między drzewami, z dala od ścieżek, i miała pomóc w sprawdzeniu, czy ktoś go śledzi. Wyszedł z parku przy Siedemnastej Ulicy i szedł zygzakiem przypadkowymi przecznicami na południe, a w końcu wdrapał się po schodach z Columbus Avenue na ogromną otwartą przestrzeń przed Lincoln Center.

Jedną z zalet takiej ostrożności była świadomość każdej chwili, docenienie każdej sekundy. Nie tylko tłumu ludzi, który zawsze znajdował się przed Lincoln Center, ale także niezwykle czystego nieba, przyjemnych promieni słońca w to wspaniałe majowe popołudnie. Przeszedł przez plac do słynnej fontanny, usiadł do niej plecami i myślał o tym, co się dzieje dokoła. Dwóch młodych mężczyzn rzucało do siebie frisbee. Studenci, zapewne z pobliskiego Juilliard, siedzieli na ławkach i czytali podręczniki. Zabiegane postacie wychodziły z okolicznych budynków i przemykały przez plac w różne strony. Pary gawędziły. Odwracając się, Cavanaugh zauważył siedzącego na brzegu fontanny biznesmena. Miał na kolanach aktówkę i spoglądał na zegarek.

Z przyzwyczajenia Cavanaugh zmienił pozycję tak, aby mu się lepiej przyjrzeć. Mężczyzna był po trzydziestce, średniej budowy i wzrostu. Miał krótkie ciemne włosy. Mnóstwo biznesmenów pasowałoby do takiego opisu. Jego czarny garnitur wyglądał na drogi i idealnie na nim leżał. Nie było miejsca, w którym mógłby mieć ukrytą broń. Czarna aktówka również wyglądała na drogą i tak błyszczała, że mogła być zupełnie nowa. Kiedy mężczyzna skrzyżował nogi, Cavanaugh przyjrzał się jednemu z jego butów. Twarde półbuty typu Oxford, tak nowe, że ich podeszwa była ledwo przytarta. A jeśli chodzi o zegarek…

Cavanaughowi nie przeszkadzało, że był to jeden z tych błyszczących modeli z niezliczoną liczbą tarcz i przycisków. To prawda, że biznesmeni na pewnym poziomie nie lubili ekstrawagancji, ale inni obnosili się z gadżetami i zegarkami, które służyły za stoper, podczas gdy równocześnie pokazywały godziny, minuty i sekundy w dwóch różnych strefach czasowych. Niektórym mogło się to wydawać zabawne. Cavanaugha zaniepokoiło to, że zegarek był tak gruby, iż mankiet koszuli musiał być odpięty. Wyglądało to niechlujnie u tak nieskazitelnie eleganckiego mężczyzny.

Biznesmen znów zerknął na zegarek, a potem skupił się na wejściu do Avery Fisher Hall, jednego z budynków należących do kompleksu.

W tym momencie Cavanaugh wyczuł, że ktoś idzie w jego kierunku, i zauważył wysokiego, szczupłego mężczyznę z cienkim wąsem i w kapeluszu z szerokim rondem, który, o czym wiedział Cavanaugh, skrywał przerzedzone siwe włosy.

Mimo że przybysz był po pięćdziesiątce, emanująca z niego siła sprawiała, że wydawał się o wiele młodszy. W jego wypolerowanych butach odbijał się ruch przechodniów. Szary, prążkowany garnitur wyglądał jak mundur, a biała koszula była mocno wykrochmalona. Jedyny kolorowy akcent stanowił czerwononiebieski krawat, który nie rozjaśniał jego ponurego wyglądu.

– Duncan. – Cavanaugh uśmiechnął się i wymienił z nim uścisk dłoni. – Blado wyglądasz. Powinieneś spędzać więcej czasu na powietrzu.

– Nie służy to mojemu zdrowiu. – Rondo kapelusza rzucało cień na twarz. Nazywał się Wentworth, a ponieważ większość życia spędził poza pomieszczeniami, będąc członkiem jednostki specjalnej, a później szefem instruktorów Delta Force, miał za sobą trzy operacje z powodu raka skóry. – A ty jesteś zbyt opalony. Nałóż więcej kremu z filtrem.

– Tak, warstwa ozonowa robi się coraz cieńsza. Jeszcze jeden powód do zmartwień. – Cavanaugh znów zerknął na faceta w czarnym garniturze, który siedział za nim na brzegu fontanny. – Dzień jest zbyt ładny, żeby spędzać go w biurze. Pomyślałem, że skoro nadzorujesz nowe procedury bezpieczeństwa Lincoln Center, możemy spotkać się właśnie tutaj, a nie w twoim gabinecie. – Miał na myśli siedzibę Global Protective Services, agencji ochrony, którą Duncan otworzył po odejściu z Delta Force, przy Madison Avenue. Zaledwie pięć lat wystarczyło, aby firma miała swoje oddziały w Londynie, Paryżu, Rzymie i Hongkongu. Kolejny miał się niedługo otworzyć w Tokio. Agencja słynęła w świecie dzięki jakości agentów, których zatrudniał Duncan. Wszyscy wcześniej służyli w jednostkach specjalnych, a większość kiedyś szkoliła się u niego.

– Jak twoje obrażenia? – zapytał Duncan.

– Wyleczone.

– Ambasador przesyła pozdrowienia.

– Jest wielkim szczęściarzem.

– Tak. Bo ktoś tak dobry jak ty się nim zajmował.

Cavanaugh nie mógł powstrzymać szerokiego uśmiechu.

– Za każdym razem, gdy zaczynasz mi schlebiać, czegoś ode mnie chcesz.

Duncan spojrzał na niego wzrokiem potwierdzającym podejrzenia.

– Myślisz, że jesteś gotowy na powrót do pracy?

Zerkając po raz kolejny przez ramię, Cavanaugh zauważył, że gość w czarnym garniturze wygląda na bardziej spiętego. Znów spoglądał na zegarek i gapił się w kierunku Avery Fisher Hall. Odpięty mankiet na nadgarstku z zegarkiem budził coraz większy niepokój.

Nagle mężczyzna zauważył coś, co sprawiło, że usiadł wyprostowany z aktówką na kolanach. Dłonie ułożył na jej zatrzaskach.

– Przepraszam na chwilkę – powiedział Cavanaugh do Duncana. Wstał i obszedł fontannę, podążając za spojrzeniem biznesmena. Z Avery Fisher Hall właśnie wyszła ruda kobieta. Po trzydziestce, dobrze ubrana i atrakcyjna. Była z mężczyzną, którego na pożegnanie pocałowała w policzek. Zaczęła iść przez plac. W ciągu dziesięciu sekund przejdzie przez tłum i znajdzie się blisko faceta, który się w nią wpatrywał.

Cavanaugh stanął za nim, gdy gość otworzył aktówkę na tyle, że mógł do niej po coś sięgnąć.

Kobieta, zbliżając się, zerknęła w stronę mężczyzny. Zadziwiło to Cavanaugha, ponieważ większość ludzi nigdy nic wokół siebie nie zauważa. Zastygła, gdy mężczyzna upuścił teczkę. W dłoni trzymał pistolet.

Wiele rzeczy wydarzyło się niemal jednocześnie. Kobieta krzyknęła, mężczyzna ruszył w jej stronę, a Cavanaugh rzucił się na niego i podbił mu ramię. Wyrwał facetowi pistolet z dłoni, szarpnął w tył, wciągnął do fontanny i przytrzymał mu głowę pod wodą.

Podszedł Duncan.

– Tak, zdecydowanie czujesz się już lepiej.

– Będziesz tylko tak stał i dobrze się bawił czy zadzwonisz po gliny?

Duncan wyjął komórkę.

– Nie uważasz, że powinieneś pozwolić mu zaczerpnąć powietrza?

– Właściwie to nie, ale w przeciwnym razie nigdy nie usłyszymy jego wersji wydarzeń.

– Powiedziała mu, że chce rozwodu, coś w tym stylu, a on oczywiście nie mógł znieść odrzucenia – rzekł Duncan.

– Jasne, ale chcę wiedzieć, dlaczego tak się wystroił. Zwykle nie nosi garnituru. Jego zegarek jest za duży na mankiet tej eleganckiej koszuli.

– Jeśli zaraz nie pozwolisz mu zaczerpnąć powietrza, nigdy się tego nie dowiesz.

– Psujesz zabawę. – Cavanaugh wyciągnął głowę mężczyzny z wody, patrzył, jak się krztusi, i zażądał informacji o garniturze.

Po jeszcze jednym zanurzeniu mężczyzna zrozumiał, że lepiej będzie, jak wszystko wyjaśni. Po zastrzeleniu swojej żony, która rzeczywiście zażądała rozwodu i z którą miał się spotkać w kancelarii jej prawnika, zamierzał sam się zastrzelić. Czarny garnitur, podobnie jak buty, był nowy. Mężczyzna pozostawił instrukcje, że chce być pochowany w tym ubraniu.

– A już myślałem, że wszystko w życiu słyszałem – stwierdził Cavanaugh.

Ale to nie wszystko. Niedoszły zabójca ciągle sprawdzał godzinę, ponieważ wiedział, o której jego żona wyjdzie z pracy i ruszy na spotkanie z prawnikiem. Jedna z tarcz na zegarku pokazywała aktualną godzinę, druga – czas, który minął, odkąd kobieta powiedziała mu, że chce rozwodu, a trzecia – odliczała sekundy życia, które jej pozostały.

Cavanaugh wepchnął głowę mężczyzny z powrotem pod wodę.

– I co o tym myślisz? – zapytał Duncan.

– O czym?

– Jesteś gotowy na kolejne zlecenie?

2

Hotel Warwick został niedawno wyremontowany, ale udekorowany marmurami i ciemnym drewnem hol wciąż zachowywał tradycję i charakter tego manhattańskiego zabytku. Cavanaugh skręcił w lewo i wszedł do cichego hotelowego baru, gdzie przy stoliku w kącie siedziała atrakcyjna kobieta z zielonymi oczami i intrygującym wyrazem twarzy. Spodobało mu się wybrane przez nią miejsce – plecami do wewnętrznej ściany, z dala od licznych okien – chociaż gdyby myślał, że jest w niebezpieczeństwie, w ogóle nie pozwoliłby jej pojawić się w miejscu publicznym.

Nazywała się Jamie Travers i do niedawna żyła razem z nim na uboczu, na jego ranczu w górach w pobliżu Jackson Hole w stanie Wyoming. To stamtąd co jakiś czas wyruszał na zlecenia, wcześniej upewniwszy się, że Jamie nie zapomniała, jak posługiwać się najnowszą bronią. Kiedy musiał wyjechać, opiekowali się nią jego koledzy po fachu potrzebujący odpoczynku na łonie natury. Dwa lata wcześniej zeznawała w sprawie o morderstwo, którego była świadkiem. Chodziło o gangsterskie porachunki. Szef mafii, który trafił do więzienia, wydał na nią wyrok śmierci. Dwa razy, mimo że miała ochronę policji, niemal została zamordowana. Cavanaugh, który był pod wrażeniem jej determinacji, postanowił zaangażować się w sprawę i zorganizować zniknięcie kobiety. Wyrok śmierci wygasł wreszcie, gdy mafioso, który zlecił zabójstwo, udławił się spaghetti z pulpetami w więzieniu federalnym. Pomimo pozornie niewinnej przyczyny śmierci Jamie była przekonana, że Cavanaugh ma z nią coś wspólnego. On jednak zaprzeczał jakimkolwiek związkom z tą historią, chociaż sam powiedział jej pewnego razu, że tylko śmierć mafiosa sprawi, iż przestanie być dla niej zagrożeniem. „Fatum”. Tylko tyle Cavanaugh mówił o tym rzekomym wypadku. Niedługo potem się pobrali. Nadal mieszkali w Wyoming, ale już ze względu na piękno otoczenia, a nie odosobnienie.

Lśniące brązowe włosy do ramion sprawiały, że beżowe spodnie i żakiet oraz szmaragdowa bluzka stanowiły doskonały wybór. Patrząc z podziwem na żonę, Cavanaugh przesunął krzesło tak, żeby móc usiąść z nią w kącie. Miejsce pozwalało na obserwowanie obu wejść do baru, jak również pieszych, którzy przechodzili pod oknami wzdłuż Pięćdziesiątej Czwartej Ulicy i Avenue of the Americas.

– Co pijesz? – zapytał.

– Perrier z limonką.

Spróbował, smakując limonkę.

– Jak ci minęło popołudnie? Podoba ci się bycie turystką?

– Bardzo. Tak dawno nie byłam w Muzeum Sztuki Współczesnej. Czułam się jak na spotkaniu ze starym przyjacielem. A jak tobie minęło popołudnie?

Opowiedział jej wszystko.

– Przyjąłeś kolejne zlecenie? – Jamie wyglądała na zaskoczoną.

– Mieliśmy lecieć do domu pojutrze, więc nie pokrzyżuje nam to zbytnio planów. A poza tym jutro znów spotykasz się ze swoją matką. Nie sądziłem, że będzie to dla ciebie problem, jeśli wrócisz do domu wcześniej niż ja. Dołączę do ciebie za tydzień.

– Ale przecież ledwo ci się zagoiły rany z poprzedniej akcji.

– Ta robota będzie prosta.

– To samo mówiłeś o poprzedniej.

– Pieniądze też są dobre.

– Mam więcej pieniędzy, niż nam potrzeba – odparła Jamie.

Cavanaugh pokiwał głową. Jego dochody jako agenta ochrony pozwalały im zatrzymać się w Warwick, hotelu wygodnym, ale nie wspaniałym. Gdyby korzystali z pieniędzy Jamie zarobionych na sprzedaży obiecującej firmy, którą założyła podczas internetowego szaleństwa w latach dziewięćdziesiątych, zatrzymaliby się w apartamencie królewskim w hotelu Plaza albo przynajmniej St. Regis.

– Dlaczego nie pozwolisz mi się sobą zaopiekować? – zapytała.

– Głupia męska duma.

– Ty to powiedziałeś, nie ja.

Wzruszył ramionami.

– Ludzie potrzebują ochrony.

– I właśnie ty się tym zajmujesz. Niepotrzebnie pytałam. – Objęła jego ramię. – Dlaczego więc to zlecenie jest takie proste?

– Klient nie chce, żeby ktokolwiek go ochraniał.

– Och… – Jamie znów wyglądała na zaskoczoną. – Czego więc chce?

– Tego co ty. Zniknąć.

3

Cavanaugh wysiadł z dwuletniego forda taurusa, którego dostał do użytku od Global Protective Services. Wóz został specjalnie zmodyfikowany, miał silnik samochodu wyścigowego i odpowiednie zawieszenie – a poza tym jego szary kolor i pospolity model sprawiały, że był niemal niewidoczny pośród innych sedanów. Jednak w niedzielne popołudnie był to jedyny pojazd w tej opustoszałej, przemysłowej okolicy Newark w stanie New Jersey. Cavanaugh przebiegł wzrokiem po pokrytym graffiti magazynie: rozległa, trzypiętrowa budowla, której większość okien była wybita. Zardzewiałe drzwi stały otworem, za nimi walały się jakieś śmieci, które okazały się koczowiskiem bezdomnych. W budynku leżały zniszczone kartonowe pudła, które służyły za schronienie. Czarne plastikowe worki kryły wszystkie skarby mieszkańców.

Ciemne chmury rzucały zimny cień. Na rzece za magazynem warczały silniki łodzi. Trąbił holownik. Zagrzmiało. Cavanaugh przycisnął do ciała prawy łokieć, upewniając się, że na pasku pod kurtką ma pistolet kalibru dziewięć milimetrów. SIG-Sauer 225 mieścił osiem pocisków w magazynku i jeden w komorze spustowej. Nie była to ogromna siła ognia w porównaniu z szesnastoma pociskami, które mieściła beretta, ale przekonał się, że pistolet, który mieści tyle amunicji, jest nieco za duży dla jego dłoni, a to źle wpływa na celność. Dziewięć dobrze wymierzonych strzałów jest lepsze niż szesnaście nietrafionych przez kiepski chwyt. Poza tym pod koniec lat osiemdziesiątych dowódcy zdecydowali, że nie ma lepszej ręcznej broni, którą można ukryć pod ubraniem, niż zwarty, płaski SIG-Sauer 225, odznaczający się na dodatek niewielką wagą. Na wszelki wypadek jednak miał jeszcze dwa magazynki po osiem sztuk amunicji w każdym ukryte pod kurtką, przy pasku po lewej stronie.

Wzmagał się zimny wiatr pachnący nadciągającym deszczem. Z szeroko otwartych wejść do magazynu wyglądało kilka podejrzanych twarzy.

Cavanaugh wyjął z kurtki komórkę i wybrał numer „tylko na dziś”, który dostał od Duncana.

Kiedy w słuchawce rozbrzmiewał sygnał połączenia, pojawiło się więcej twarzy. Niektóre pełne obaw, inne rzucające mu badawcze spojrzenia.

Po drugim sygnale ktoś odebrał.

– Tak? – drżącym głosem odezwał się mężczyzna. Brzmiał, jakby znajdował się w pomieszczeniu z echem.

Cavanaugh wypowiedział połowę hasła rozpoznawczego.

– Nie zdawałem sobie sprawy, że magazyn jest zamknięty.

– Dziesięć lat temu – usłyszał odpowiedź wypowiedzianą nadal niepewnie brzmiącym tonem. – Nazywasz się…?

– Cavanaugh. A ty?

– Daniel Prescott. Daniel. Nie Dan.

Ta wymiana zdań też odbyła się w umówionej wcześniej kolejności.

Przyglądało mu się coraz więcej mizernych twarzy. Armia łachmaniarzy próbowała zdecydować, czy jest wrogiem, dobroczyńcą, czy celem.

Pojedyncze krople deszczu spadły na śliski chodnik.

– Global Protective Services ma opinię najlepszej firmy w branży – powiedział głos. – Spodziewałem się lepszego samochodu.

– Jednym z powodów tego, że jesteśmy najlepsi, jest to, że nie zwracamy uwagi na siebie ani, co najważniejsze, na naszych klientów.

Na chodnik spadły cięższe krople.

– Zakładam, że mnie widzisz – powiedział Cavanaugh. – Tak jak chciałeś, przyjechałem sam.

– Otwórz drzwi samochodu.

Cavanaugh posłuchał.

– Otwórz bagażnik.

To zrobił również. Mężczyzna najwyraźniej miał punkt obserwacyjny, który pozwalał mu zajrzeć do wnętrza samochodu.

Gęstniały ciemne chmury. Spadło jeszcze kilka kropli deszczu.

Cavanaugh usłyszał w słuchawce słabe echo metalicznych dźwięków.

– Halo?

Żadnej odpowiedzi.

– Halo? – zapytał ponownie.

Usłyszał więcej metalicznych odgłosów.

Burza była coraz bliżej.

Kilku włóczęgów wyszło z budynku. Podobnie jak reszta byli obdarci i zarośnięci, ale rozpaczliwa desperacja w ich oczach kontrastowała z pustką i rezygnacją, którą Cavanaugh wyczuwał u innych. Założył, że są ćpunami. Tak wygłodniałymi, że porywali się na obcego, który był na tyle nierozsądny, by odwiedzić to piekło.

– Hej, przyjechałem tu, żeby ci pomóc – powiedział do słuchawki – a nie żeby przemoknąć.

Więcej metalicznych hałasów.

– Obaj chyba popełniliśmy błąd. – Zamknął bagażnik i tylne drzwi. Już miał wsiąść do samochodu, kiedy usłyszał drżący głos:

– Przed tobą. Z lewej. Widzisz drzwi?

– Tak.

Były to jedyne jeszcze nietknięte drzwi. Nadal zamknięte.

– Wejdź – polecił mężczyzna niepewnym tonem.

Cavanaugh wsiadł za kierownicę.

– Powiedziałem, żebyś wszedł – nalegał głos.

– Najpierw przestawię samochód.

Przejechał po spękanym betonowym parkingu. Kiedy zbliżył się do drzwi, obrócił samochód tak, żeby przodem stał w kierunku, z którego przyjechał. Chciał móc szybko ruszyć, gdyby zaszła taka potrzeba.

– Wchodzę – powiedział do słuchawki.

Wysiadł z wozu, zamknął drzwi pilotem i pobiegł w mżawce. Kątem oka zauważając ruch, spojrzał w lewo wzdłuż magazynu, gdzie kolejni ćpuni wyszli na deszcz, by bacznie mu się przyglądać. Niepewny, co mogło znajdować się za drzwiami (jeszcze więcej ćpunów?), wsadził telefon do kieszeni kurtki i zrobił coś, czego nie planował: wyciągnął pistolet. Kiedy przekręcał gałkę klamki, zauważył, że pod kurzem na zamku widać było połysk. Zamek był nowy. Ale nie był zamknięty. Cavanaugh pociągnął do siebie ciężkie, skrzypiące drzwi i ostrożnie wszedł do środka.

4

Cavanaugh zamknął za sobą drzwi tak szybko, jak pozwalały zardzewiałe zawiasy. Kiedy zniknął w ciemności, rozejrzał się, żeby zobaczyć, gdzie jest. Metalowe schody prowadziły w górę brudnej, betonowej klatki schodowej. Z poręczy zwisały pajęczyny. Po lewej stronie za drzwiami windy zahuczał silnik. Pomieszczenie było chłodne i śmierdziało pleśnią.

Mierząc pistoletem w stronę schodów, a potem windy, sięgnął za siebie, żeby zamknąć ciężkie drzwi na zamek. Jednak zanim zdołał ich dotknąć, ktoś zamknął zamek elektronicznie.

Cavanaugh koncentrował się na tym, żeby nie poczuć się niepewnie. Nie miał żadnego powodu do przypuszczeń, że znajduje się w niebezpieczeństwie. Poza tym Duncan ostrzegał go, że ten potencjalny klient, chociaż działał zgodnie z prawem, miał swoje dziwactwa.

Prescott jest po prostu ostrożny, próbował przekonać sam siebie Cavanaugh. Do cholery, przecież jeśli tak martwi się o swoje bezpieczeństwo, że potrzebuje ochrony, to naturalne, że chce mieć pewność, iż drzwi są zamknięte. To on jest zagrożony, nie ja.

Po co więc trzymam w ręku ten pistolet?

Wyjął telefon z kieszeni kurtki i zapytał:

– Co teraz? – Jego głos odbił się echem.

Jakby w odpowiedzi drzwi windy otworzyły się, ukazując jasno oświetloną kabinę.

Cavanaugh nie cierpiał wind – małych zamkniętych pudełek, które łatwo stawały się pułapkami. Nigdy nie można było mieć pewności, co będzie po drugiej stronie, kiedy drzwi znów się otworzą.

– Dzięki – powiedział do słuchawki – ale potrzebuję trochę ruchu. Pójdę schodami.

Kiedy jego wzrok przyzwyczaił się do cieni, zauważył kamerę zamontowaną pod schodami. Wycelowana była w kierunku drzwi.

– Powiedziano mi, że chcesz zniknąć. Wygląda na to, że już to zrobiłeś.

– Niewystarczająco – odpowiedział niepewny głos. Tym razem rozlegał się nie ze słuchawki telefonu, ale z głośnika ukrytego w ścianie.

Cavanaugh schował aparat. Ostry zapach zaczął drażnić jego nozdrza. Jakby coś w pobliżu umarło. Skoczyło mu tętno.

Nieważne, jak delikatnie stawiał stopy, jego kroki na metalowych schodach odbijały się głośnym echem.

Doszedł do półpiętra i wchodził wyżej. Ostry zapach nasilił się. Ścisnęło go w żołądku, gdy stanął przed solidnymi, metalowymi drzwiami. Z wahaniem sięgnął do klamki.

– Nie te – powiedział głos.

Z jakiegoś powodu coraz bardziej zdenerwowany Cavanaugh wszedł schodami jeszcze wyżej, aż znalazł się przed kolejnymi drzwiami.

– To też nie te – odezwał się głos. – A tak przy okazji, czy mam czuć się pewniej, widząc, że idziesz do mnie z bronią w ręku?

– Nie wiem, jak jest w twoim przypadku, ale w tych okolicznościach ja czuję się znacznie pewniej z bronią.

Rozległ się dźwięk, który mógł być gorzkim śmiechem.

W budynek uderzał deszcz, powodując drganie.

Na samej górze czekały ostatnie drzwi. Otwarte, zachęcały Cavanaugha, żeby wszedł w jasno oświetlony korytarz, na końcu którego znajdowały się kolejne zamknięte drzwi.

To jak wchodzenie do windy, pomyślał. Smród znów wydał mu się trochę silniejszy. Miał napięte mięśnie. Nie rozumiał, co się z nim dzieje. Czuł, jakby ciało ostrzegało go, żeby opuścił ten budynek. Nagle zaczął zastanawiać się, czy mógłby to zrobić. Chociaż zawsze nosił wytrych ukryty w kołnierzu kurtki, podejrzewał, że nie będzie wystarczająco dobry, żeby otworzyć drzwi na dole. Oddychał trochę szybciej i musiał sobie powtarzać, że to nie on znajduje się w niebezpieczeństwie, tylko Prescott. Ma więc do czynienia ze środkami bezpieczeństwa, a nie pułapką.

Spojrzał w kamerę umieszczoną w korytarzu, w który miał wejść. Do diabła z tym, pomyślał i poczuł złość, że jego dłonie zrobiły się wilgotne. Gdyby Prescott chciał mnie zabić, już dawno by to zrobił. Pomimo łomoczącego serca intuicja podpowiadała Cavanaughowi, że powinien poddać się sytuacji. Coś innego mówiło mu, żeby uciekał, ale nie miał powodu czuć się zagrożony. Zniecierpliwiony swoimi emocjami podjął męską decyzję i schował pistolet. I tak na niewiele by się zdał w tym korytarzu.

Kiedy w niego wszedł, nie zdziwił się, że z hukiem zatrzasnęły się za nim drzwi.

Po mrocznej klatce schodowej jasne światło drażniło oczy, ale przynajmniej zniknął smród. Udało mu się trochę opanować nerwy, przeszedł do drzwi na końcu korytarza i przekręcił klamkę. Znalazł się w jasnym pokoju pełnym elektronicznych konsol i monitorów pokazujących obraz z kamer rozmieszczonych w budynku. Cegły zasłaniały okno, które znajdowało się naprzeciwko wejścia.

Uwagę Cavanaugha przyciągnął jednak pulchny mężczyzna po czterdziestce, który stał pośród tego migającego sprzętu. Miał na sobie pogniecione spodnie i równie pogniecioną białą koszulę z plamami od potu, która przylegała do pokaźnego brzucha. Jego grube rudoblond włosy były nieuczesane. Przydałoby mu się również golenie. Oczy miał zapuchnięte od braku snu. Ciemne źrenice rozszerzyły się pod wpływem napięcia.

Mężczyzna celował w niego z półautomatycznego kolta kaliber.45. Lufa drżała.

Cavanaugh nie miał wątpliwości, że gdyby nadal trzymał w dłoni broń, mężczyzna by strzelił. Starając się z całych sił uspokoić oddech, podniósł ręce. Mimo wycelowanej w niego broni niepokój, który Cavanaugh czuł na schodach, nie równał się z tym, co musiał czuć ten mężczyzna. Tylko na wojnie Cavanaugh widział mężczyzn równie przerażonych, jak Prescott.

5

– Pamiętaj, że to ty chciałeś, żebym się tu zjawił – powiedział Cavanaugh. – Jestem tu, żeby ci pomóc. Prescott nadal mierzył do niego z kolta, a jego źrenice zrobiły się jeszcze większe. W pokoju czuć było strach.

– Znałem twój numer telefonu i hasło rozpoznawcze – rzucił Cavanaugh. – Tylko ktoś z Global Protective Services mógł mieć te informacje.

– Mogłeś wymusić te dane na osobie, którą wysłali – stwierdził Prescott. Podobnie jak przez telefon, jego głos brzmiał niepewnie, ale teraz Cavanaugh wiedział, że nie była to wina sprzętu. Jego głos trząsł się, ponieważ facet był przerażony.

Drzwi za Cavanaughem się zatrzasnęły. Udało mu się nawet nie drgnąć.

– Nie wiem, kto lub co ci zagraża, ale nie wydaje mi się, żeby jeden człowiek przyszedł tutaj, żeby cię dopaść. Zwłaszcza wiedząc, jak wygląda to miejsce. Logika powinna ci podpowiadać, że nie stanowię zagrożenia.

– Nieoczekiwane postępowanie to najgenialniejsza taktyka. – Chwyt Prescotta na czterdziestcepiątce był równie niepewny, jak jego głos. – Poza tym logika działa przeciw tobie. Skoro jeden mężczyzna nie stanowi wystarczającego zagrożenia, to jak miałby zapewnić wystarczającą ochronę?

– Nie powiedziałeś, że chcesz ochrony. Powiedziałeś, że chcesz zniknąć.

Plamy potu na koszuli Prescotta robiły się coraz większe, podczas gdy badawczo przyglądał się Cavanaughowi.

– Moja pierwsza rozmowa z klientem zawsze odbywa się sam na sam – powiedział Cavanaugh. – Muszę zadać kilka pytań, żeby ocenić stopień zagrożenia. Potem decyduję, jakiego wsparcia wymaga zlecenie.

– Powiedziano mi, że byłeś w Delta Force. – Prescott oblizał suche wargi.

– Zgadza się.

Klasyczna sylwetka służącego w oddziałach specjalnych to umięśnione ramiona i zbite biodra. Silna budowa od pasa w górę była jednym z celów ciężkiego treningu.

– Mnóstwo ćwiczeń – powiedział Prescott. – Myślisz, że to kwalifikuje cię, żeby kogoś chronić?

Próbując rozluźnić atmosferę, Cavanaugh się zaśmiał.

– Chcesz statystyki dotyczącej mojej pracy?

– Jeśli chcesz mnie przekonać, że jesteś tu, żeby mi pomóc. Jeśli chcesz dla mnie pracować.

– Nie rozumiesz. Kiedy rozmawiam z potencjalnymi klientami, nie robię tego dlatego, że chcę dla nich pracować. Czasem nawet nie chcę dla nich pracować.

– Chcesz powiedzieć, że muszą ci się spodobać? – zapytał zniesmaczony Prescott.

– Czasem ich też nie lubię – odparł Cavanaugh. – Nie znaczy to jednak, że nie mają prawa żyć. Zapewniam ochronę, nie jestem od osądzania. Z wyjątkami. Żadnych przemytników narkotyków. Żadnych osób popełniających przestępstwa na dzieciach. Żadnych oczywistych potworów. Ty jesteś potworem?

Prescott popatrzył na niego z niedowierzaniem.

– Oczywiście, że nie.

– Jest więc jeszcze jedno kryterium, które pozwoli mi zdecydować, czy chcę cię chronić.

– Jakie?

– Czy jesteś gotowy iść na ustępstwa?

Prescott zamrugał zalanymi przez pot oczami.

– Co?

– Nie mogę ochraniać kogoś, kto nie potrafi przyjmować poleceń – wyjaśnił Cavanaugh. – W tym właśnie tkwi paradoks bycia czyimś ochroniarzem. Ktoś mnie zatrudnia. W teorii ta osoba jest moim szefem. Kiedy jednak chodzi o ochronę, to ja wydaję polecenia. Pracodawca musi mnie traktować jak szefa. Czy jesteś gotowy na to przystać?

– Jestem gotowy na wszystko, co pozwoli mi ocalić życie.

– Będziesz robił to, co ci każę?

Prescott zastanawiał się chwilę, a potem pokiwał głową.

– Dobrze, oto pierwsze polecenie: odłóż tę cholerną spluwę, zanim wcisnę ci ją do gardła.

Prescott zamrugał kilka razy i cofnął się, jakby Cavanaugh dał mu w twarz. Uchwycił broń mocniej, zmarszczył czoło i powoli ją opuścił.

– Doskonały początek – pochwalił Cavanaugh.

– Jeśli nie jesteś tym, za kogo się podajesz, zrób to teraz – powiedział Prescott. – Zabij mnie. Już nie mogę tak dalej żyć.

– Wyluzuj. Nie jestem twoim wrogiem, kimkolwiek on jest. Cavanaugh rozejrzał się po pokoju. Po prawej stronie w kącie, za elektronicznymi konsolami i monitorami, zauważył łóżko polowe, małą lodówkę, zlew i kuchenkę. Dalej były toaleta, słuchawka prysznicowa i kratka odpływowa. Jedzenie, które leżało na półkach, wskazywało na to, że Prescott nie martwił się swoją wagą: pudełka makaronu z serem, puszki ravioli i lasagne, torebki z czekoladkami, batoniki i chipsy, zgrzewki coli.

– Jak długo tu jesteś?

– Trzy tygodnie.

Cavanaugh zauważył książki na półce podjedzeniem. Mało powieści; przede wszystkim popularne opracowania zagadnień tak odległych jak geologia i fotografia. Jedna miała nagą kobietę na okładce i wyglądała jak książka o seksie. Dla kontrastu obok stał zbiór wierszy Robinsona Jeffersa oraz kilka książek o tym poecie.

– Lubisz poezję? – zapytał Cavanaugh.

– Koi duszę – odpowiedział Prescott nieco obronnym tonem, tak jakby podejrzewał, że Cavanaugh z niego drwi.

Cavanaugh wziął do ręki książkę, otworzył ją i przeczytał pierwszą linijkę, która rzuciła mu się w oczy. Zbudowałem jej wieżę, gdy byłem młody. Kiedyś umrze.

Prescott wyglądał na jeszcze bardziej urażonego.

– Wie, jak przyciągnąć uwagę. – Cavanaugh odłożył książkę i wrócił do rozglądania się po pomieszczeniu. Obok małego telewizora leżały kasety wideo. Prescottowi brakowało konsekwencji: thriller z Clintem Eastwoodem, a obok niego stara komedia romantyczna dla nastolatków z Troyem Donahue i Sandrą Dee. – Widziałem gorsze kryjówki. – Cavanaugh zastanawiał się przez chwilę. – Bezdomni i ćpuny jako przykrywka. Sprytne. Skąd wiedziałeś o tym magazynie? Jak stworzyłeś tę kryjówkę?

– Zrobiłem to rok temu – wyjaśnił Prescott.

– Wiedziałeś, że zbliżają się kłopoty?

– Nie takie, jak mi się przytrafiły.

– W takim razie dlaczego…

– Zawsze jestem ostrożny – powiedział Prescott.

– To, co mówisz, nie ma sensu.

– Na wszelki wypadek – dorzucił Prescott.

– Na jaki wypadek? – Nagle uwagę Cavanaugha przyciągnął ruch na ekranie. – Czekaj.

6

– Co się dzieje? – Prescott podbiegł do monitora.

Ekran pokazywał kilkunastu obdartych mężczyzn w deszczu próbujących dobrać się do taurusa.

– Jezu – powiedział Prescott.

– Ćpuny są niewiarygodne – dziwił się Cavanaugh. – Jeśli zostawisz cokolwiek bez opieki, będą próbowali to ukraść. Kiedyś znałem faceta, który ukradł swojemu ojcu dwadzieścia kilo karmy dla psa, ponieważ chciał kupić crack. Co jeszcze dziwniejsze, jego dealer nie domagał się gotówki i wziął karmę. Jestem pewien, że sam ją zjadł.

Na ekranie przemoczeni mężczyźni próbowali oderwać lusterka albo za pomocą kawałków metalu ściągali kołpaki.

– Masz podsłuch tego, co dzieje się na zewnątrz? – zapytał Cavanaugh.

Prescott wcisnął guzik na konsoli. Z głośnika natychmiast rozległ się dźwięk padającego deszczu.

Cavanaugh słyszał w oddali odgłos metalicznego skrobania. Mężczyźni w ulewie starali się rozmontować jego samochód.

– Świetna robota.

Wyjął z kieszeni kurtki pilota. Był bardziej skomplikowany niż zwykle i miał sześć przycisków.

Nagle pomieszczenie wypełnił dochodzący z głośnika dźwięk alarmu tak nieprzyjemnego dla ucha, że mężczyźni majstrujący przy taurusie rzucili swoje prymitywne narzędzia i rozbiegli się jak przemoczone wersje stracha na wróble z Czarnoksiężnika z Krainy Oz.

Cavanaugh znów nacisnął guzik i syrena umilkła.

– Jesteś gotowy, żeby się stąd wynieść? – zapytał Prescotta.

– Dokąd? – Prescott wyglądał na zaniepokojonego.

– Gdzieś, gdzie będzie bezpieczniej niż tutaj, chociaż Bóg jeden wie, czy tutaj nie jest wystarczająco bezpiecznie. Kiedy pojawi się mój zespół i się zorganizujemy, damy ci nową tożsamość i gdzieś cię przeniesiemy. Najpierw jednak muszę wiedzieć, z jakim poziomem ryzyka mamy do czynienia. Dlaczego jesteś taki zastraszony?

Prescott otworzył usta, żeby mu odpowiedzieć, a potem zmarszczył czoło, patrząc na monitor.

Czterech mężczyzn wróciło do taurusa.

– Cóż, trzeba im przyznać, że łatwo się nie poddają – powiedział Cavanaugh.

Wcisnął inny przycisk na pilocie.

Spod nadkoli buchnął szary dym. Pomimo deszczu wzbił się i przesłonił ćpunów. Zgięci wpół, jakby mieli wymiotować, tarli oczy i słaniając się na nogach, oddalili się od samochodu.

Cavanaugh znów przycisnął odpowiedni guzik i dym zniknął.

– Co to, do diabła, było? – zapytał Prescott.

– Gaz łzawiący.

– Co?

– Samochód jest przerobiony podobnie jak te należące do tajnych agentów. Jest kuloodporny i… – Zatrzymał się w pół słowa, gdy spojrzał na ekran. – Niesamowite. Z takimi ambicjami, gdyby ci kolesie byli politykami, mogliby rządzić światem.

Patrzyli, jak kolejnych dwóch narkomanów szło do samochodu.

– Ścisz ten głośnik – Cavanaugh polecił Prescottowi.

Zdezorientowany Prescott zrobił to, co mu kazano.

Kiedy mężczyźni podeszli bliżej, Cavanaugh wcisnął kolejny guzik.

Spod podwozia wypadły małe czarne pojemniki wyglądające jak puszki z zupą. Eksplodowały z taką siłą, że głośnik zadrżał, chociaż był ściszony. Błyski wybuchów były tak jasne, że kamera ledwo utrzymywała kontrast.

Dym opadł, a na betonie leżało dwóch ćpunów.

– O Boże, zabiłeś ich – powiedział Prescott.

– Nie.

– Ale przecież byli tak blisko granatów.

– To nie były zwykłe granaty.

Na ekranie dwójka mężczyzn zaczęła się wić.

– Użyłem granatów oszałamiających – wyjaśnił Cavanaugh.

– Oszałamiających?

– Są podobne do zwykłych granatów, ale nie wyrzucają odłamków. Zamiast tego chwilowo oślepiają i ogłuszają. Ci kolesie będą mieć porządny ból głowy.

Monitor pokazał, jak dwóch narkomanów z trudem staje na nogach. Trzymali się za uszy.

– Ten samochód może być wyposażony w zwykłe granaty, jeśli tego wymaga zadanie – powiedział Cavanaugh. – Można też pod reflektorami umieścić karabiny maszynowe. Wszyscy poważni dyktatorzy i bossowie narkotykowi mają takie dodatki. Oczywiście w samochodach trochę bardziej luksusowych niż taurus. Uwierz mi, Prescott, potrafimy się tobą zająć.

Cavanaugh spojrzał na rząd ekranów, z których jeden pokazywał taurusa z perspektywy parteru. Skrzywił się, ponieważ dostrzegł pod samochodem jakiś cień. Wskazał palcem.

– Czy z tej kamery można zrobić zbliżenie?

– Z każdej można. – Prescott przekręcił pokrętło i obraz na ekranie się powiększył. Cień pod samochodem nabrał kształtu małego pudełka. Jezu, pomyślał Cavanaugh. Jeden z ćpunów musiał je tam włożyć.

Zamrugał, gdy taurus eksplodował.

7

Łomot dochodzący z głośnika był tak ogłuszający, że zatrząsł się cały pokój. Kamera pokazywała, jak fragmenty taurusa rozbijają się o beton, a dym i ogień się rozszerzają.

Prescott gapił się z niedowierzaniem.

Drugi wybuch wstrząsnął pokojem. Na innym monitorze drzwi, którymi Cavanaugh wszedł do budynku, eksplodowały do środka. Dym i płomienie wypełniły pomieszczenie na parterze. Trzech mężczyzn wbiegło do środka i chociaż mieli skudlone włosy, a twarze brudne i zarośnięte, w ich oczach nie było widać ani pustki bezdomnych, ani rozpaczy narkomanów. Oczy mieli tak czujne, jak wszyscy inni zabójcy, których Cavanaugh spotkał na swojej drodze.

– Jest stąd jakieś inne wyjście?

Prescott nadal gapił się na ekran, na którym jeden z mężczyzn celował w drzwi windy, a dwóch pozostałych z pistoletami skierowanymi ku górze biegiem rzuciło się na schody.

– Prescott? – powtórzył Cavanaugh, wyjmując broń. Prescott nie spuszczał wzroku z monitora.

Cavanaugh złapał go, odwrócił i potrząsnął nim.

– Na litość boską, posłuchaj mnie. Czy jest stąd jeszcze jakieś wyjście?

Zamiast odpowiedzieć, Prescott rzucił się w kierunku jednej z konsol i przekręcił pokrętło.

– Co robisz? – zapytał Cavanaugh.

Prescott gapił się na inny ekran.

Dwóch mężczyzn pojawiło się w górnej części schodów. Zatrzymali się i celowali w górę. Zachowywali się tak, jakby za łatwo przyszło im dotarcie do tego miejsca i spodziewali się jakiejś pułapki.

Na monitorze pokazującym wejście do budynku widać było, jak dwóch innych obdartych mężczyzn wpadło do środka, przedzierając się przez opadający dym eksplozji. Oni też mieli pistolety.

Zaczęli wbiegać po schodach, a potem zatrzymali się, podobnie jak dwójka powyżej. Czujnie patrzyli dookoła i w dół, jakby przeczuwali niebezpieczeństwo.

– Czy ukryłeś na schodach miny? – zapytał Cavanaugh.

Na ekranie jednak nic nie eksplodowało. Nie wystrzeliła ukryta broń. Ze ścian nie buchnęły płomienie. Mimo to napastnicy wydawali się czymś zaniepokojeni. Monitory pokazywały mężczyznę obserwującego windę, dwóch, którzy zastygli na schodach, i parę, która zatrzymała się w połowie drogi na górę. Patrzyli, jakby wiedzieli, że wpadli w śmiertelną pułapkę.

Z twarzy kapały im krople. Początkowo Cavanaugh myślał, że to deszcz.

Potem zorientował się, że to pot.

Jeden ze stojących na schodach niespodziewanie zaczął strzelać w kierunku wyższego piętra.

Nagle reszta zaczęła robić to samo. Na samym dole mężczyzna obserwujący windę oglądał się za siebie, jakby coś usłyszał. Skoczył w kierunku otwartych drzwi i zaczął strzelać na zewnątrz.

– Co tu się, do cholery, dzieje? – zapytał Cavanaugh.

Prescott nadal zajmował się pokrętłami na konsoli i mruczał pod nosem, jakby coś nie zadziałało tak, jak się tego spodziewał.

– Tak. – Odwrócił się w stronę Cavanaugha. – Jest inne wyjście.

Skołowany Cavanaugh patrzył, jak Prescott podbiega do półek z jedzeniem. Potem znów skrzywił się, widząc na ekranach, że mężczyźni nie przestają strzelać. Dwóch przeładowało magazynki. Pozostała dwójka wbiegła za nich i nadal strzelała. Mężczyzna na parterze zmieniał cel z windy na szeroko otwarte drzwi.

Hałas odwrócił uwagę Cavanaugha. W pomieszczeniu rozległo się głośne skrobanie, kiedy Prescott przeciągnął szafki w lewo. Ukazały się drzwi.

– Dokąd prowadzą?

– Do magazynu.

Przypominając sobie armię ćpunów, których widział po przyjeździe, Cavanaugh zastanawiał się, na ile mógł liczyć na pomoc Prescotta.

– Wiesz, jak używać broni, z której do mnie celowałeś?

– Nie.

Cavanaugh nie był zaskoczony. Podniósł kolta i zobaczył, że Prescott celował w niego zabezpieczonym pistoletem. Co gorsza, kiedy Cavanaugh go odbezpieczył i zajrzał do komory nabojowej, okazało się, że była pusta. Kiedy jednak otworzył magazynek, znajdowało się w nim siedem pocisków. Zanim z powrotem go zamknął, wprowadził do komory nabój, tak aby pistolet był gotowy do użycia.

– Masz jakąś zapasową amunicję?

– Nie.

To również nie zaskoczyło Cavanaugha. Ponieważ czterdziestkępiątkę trzeba przed użyciem odbezpieczyć, zwolnił kurek, tak jak robiła to większość profesjonalistów. Włożył rewolwer za pas i wyciągnął siga.

Ostatni raz spojrzał na monitory, na których pojawiła się jeszcze większa liczba przebranych za bezdomnych mężczyzn z pistoletami. Podobnie jak reszta, zawahali się na schodach, tak jakby zagrażało im coś, czego kamery nie były w stanie wyłapać.

Cavanaugh zwrócił uwagę na środkowy ekran, pokazujący brodatego mężczyznę w brudnych łachach, który stał na zewnątrz przy wraku taurusa. Mimo deszczu samochód nadal płonął. Przemoczony do suchej nitki mężczyzna trzymał w ręku metalową tubę. Miała ponad metr długości i wyglądała jak wyrzutnia pocisków przeciwpancernych.

– Prescott, czy jest sposób, żeby się dowiedzieć, co jest za tymi drzwiami?

– Górny rząd monitorów. Z prawej.

Obraz pokazywał jedynie metalową kładkę.

– Otwórz drzwi. Zejdź mi z drogi!

Z szaleństwem w oku Prescott otworzył zasuwę i gwałtownie otworzył drzwi, po czym rzucił się na ścianę.

Cavanaugh wycelował pistolet w otwarte drzwi, ale nie dostrzegł nic poza kładką, którą widział na ekranie. Ciągnęła się w ciemności. W magazynie rozlegało się dudnienie ulewy.

– Pamiętasz, co mówiłem o wykonywaniu poleceń?

Prescott ledwo mógł wydobyć z siebie głos.

– Tak.

– Masz chore serce? Jakąś chorobę, która nie pozwalałaby ci szybko się poruszać?

Prescott wydusił z siebie „nie”.

– Dobrze. Kiedy wybiegnę przez drzwi, biegnij za mną! Trzymaj się blisko!

Na środkowym monitorze przemoczony mężczyzna skończył uzbrajać wyrzutnię. Była na tyle krótka, że mógł ją łatwo chwycić. Oparł ją sobie na ramieniu i wycelował w zamurowane okno pokoju, w którym się znajdowali.

– Teraz! – powiedział Cavanaugh.

Wypadając przez drzwi, a potem biegnąc z pistoletem skierowanym w ciemność poniżej kładki, Cavanaugh usłyszał swoje szybkie kroki na metalowej konstrukcji. Chwilkę później poczuł ulgę, gdy kroki Prescotta rozległy się tuż za nim.

W tym momencie słyszał już tylko dzwonienie w uszach, gdyż pocisk uderzył w ścianę budynku. Cavanaugh poczuł wstrząs, jakby ktoś uderzył go w plecy i pchnął w przód, a chociaż nie mógł ryzykować i zerknąć w tył, wyobraził sobie cegły wpadające do pokoju i rozbijające wszystkie monitory i elektroniczne konsole.

Fala uderzeniowa sprawiła, że stracił równowagę, upadł i uderzył czołem w kładkę, gdy wylądowało na nim ciężkie ciało Prescotta. Czterdziestkapiątka, którą miał za paskiem, wbiła mu się w bok. Na chwilę zrobiło mu się ciemno przed oczami.

Kładka się zakołysała.

8

Prescott jęknął.

Kładka zachwiała się jeszcze mocniej.

Cavanaugh odzyskał trzeźwość umysłu. Ciężko oddychając, próbował wydostać się spod ciężaru Prescotta. Wokół nich kłębiły się dym i pył.

– Prescott.

Mężczyzna zakaszlał.

Cavanaugh poczuł jego ruch.

– Jesteś ranny?

– Nie jestem pewien… Chyba nie.

Dzwonienie w uszach Cavanaugha sprawiło, że głos Prescotta wydawał się odległy.

– Musimy wstać.

– Kładka – ostrzegł Prescott.

Jej kołysanie sprawiało, że Cavanaugh czuł się jak w samolocie podczas burzy. Szkolenie w Delta Force nauczyło go, jak nie tracić w takich sytuacjach równowagi ani nie czuć mdłości. Sytuacja Prescotta była jednak zdecydowanie inna. Bez doświadczenia, musiał być bliski szaleństwa ze strachu.

Gołębie rozproszyły się w panice. Deszcz wdzierał się przez dziury w dachu.

– Prescott, zajmę się tobą. Musisz tylko zrobić coś bardzo prostego.

– Prostego? – Prescott przylgnął do niego jak tonący do swojego wybawcy.

– Bardzo prostego. – Cavanaugh pomyślał o mężczyznach, którzy pewnie wbiegali teraz po schodach i zaraz mieli wpaść do pokoju. Nie śmiał jednak powiedzieć tego Prescottowi.

– Co mam zrobić?

– Podnieść się.

Kładka drżała, a Prescott napiął mięśnie.

– To nic wielkiego. – Cavanaugh próbował zachować spokój w głosie. – Udawaj, że robisz pompki.

Prescott nie mógł się poruszyć.

– Zrób to – powiedział Cavanaugh. – Teraz!

Prescott starał się wyprostować łokcie. Centymetr. Kolejny centymetr.

Cavanaugh wyczołgał się spod niego. Włożył broń do futerału i podniósł się. Złapał poręcz nadal drżącej kładki. Gdy opadł pył po eksplozji, ponure światło wpadające przez wybite okna wystarczyło, by jego wzrok przyzwyczaił się do mroku. Spojrzał w kierunku zniszczonego pomieszczenia, z którego właśnie uciekli, i zobaczył miejsce, w którym kładka była przymocowana do ściany.

Zardzewiałe śruby wystawały do połowy z muru.

Zastanawiał się, ile czasu zajmie zabójcom dostanie się do pokoju.

– Prescott, świetnie ci idzie. Teraz musisz tylko wstać.

– Nie mogę.

Kładka się zatrzęsła. Cavanaugh z trudem utrzymał równowagę. Czuł kapiący deszcz.

– W takim razie czołgaj się – powiedział.

– Co?

– Zacznij się czołgać. Teraz.

Pociągnął do siebie Prescotta.

– Dalej. Trochę szybciej.

Cavanaugh jeszcze raz go pociągnął i Prescott powoli się ruszył. Na rękę polała mu się woda.

– Niedobrze mi – jęknął Prescott.

– Powstrzymaj się, aż stąd zejdziemy. – Cavanaugh miał nadzieję, że uda mu się sprawić, by Prescott zaczął myśleć o przyszłości.

– Zejdziemy stąd – wymamrotał Prescott.

– Właśnie tak. Czołgaj się dalej. Szybciej. Zaraz będziemy przy drzwiach.

Cavanaugh spojrzał przed siebie i zobaczył, że śruby na drugim końcu też wystają do połowy.

Metal zazgrzytał.

Ktoś z dołu zawołał:

– Popatrz! Są na pomoście!

W pomieszczeniu, w którym ukrywał się Prescott, eksplozja wypchnęła drzwi wejściowe. Kiedy do pokoju wpadł jeden z mężczyzn, Cavanaugh wyjął pistolet i oddał trzy strzały, zmuszając zabójców do uniku. Strzelił jeszcze trzy razy w nadziei, że utrzyma ich na dystans wystarczająco długo, żeby mogli z Prescottem dotrzeć do drzwi. Jednak na dźwięk strzałów Prescott gwałtownie się poruszył. Kładka znów się zakołysała, a śruby wypadły ze ściany, do której się zbliżali.

Pomost runął.

9

Zardzewiały metal się wygiął. Koniec kładki poleciał w dół, tworząc zjeżdżalnię, po której spadli Cavanaugh i Prescott.

– Złap się poręczy! – krzyknął Cavanaugh.

Po raz pierwszy Prescotta nie trzeba było zachęcać. Nawet w szarym świetle widać było, jak od ściskania poręczy zbielały mu kostki dłoni.

Metal ustępował, kładka obniżyła się i stała bardziej stroma.

– Wyobraź sobie, że poręcz jest liną! – nakazał Cavanaugh. – Zsuwaj się, przekładając dłonie.

Koniec pomostu ze zgrzytem opadł na drugie piętro. Siła, z jaką się opuścił, niemal wyrwała poręcz z rąk Cavanaugha.

Wisieli z Prescottem na czterdziestopięciostopniowej pochyłości.

Cavanaugh niepokoił się o mężczyzn w pokoju nad nimi. Miał nadzieję, że w mroku on i Prescott stali się trudnym celem. Ale co z człowiekiem, który krzyczał z dołu?

– Prescott, zapomnij o powolnym zsuwaniu się. Oprzyj się stopami i zjeżdżaj!

Twarz Prescotta poszarzała.

– Teraz! – krzyknął Cavanaugh. – Patrz na mnie!

Hamował butami. Ruszył na dół, używając poręczy, żeby utrzymać kierunek. Zadowolony, po chwili usłyszał, że Prescott zjeżdża za nim.

W magazynie rozległy się strzały. Kule wystrzelone z pokoju, z którego uciekli, wybiły dziury w ścianach.

Prescott nie potrzebował dalszej zachęty. Zjeżdżał w dół tak szybko, że butami dotknął Cavanaugha. Ten natomiast zaczął zsuwać się jeszcze szybciej i czuł, że jego spodnie mogą tego nie wytrzymać. Prescott napierał mocniej, a Cavanaugh jechał jeszcze szybciej.

Upadł na mokrą podłogę i w ostatniej chwili zdołał umknąć przed hamującym Prescottem. Zanim jednak sprawdził, czy nic mu nie jest, Cavanaugh wyciągnął broń i czaił się, wypatrując mężczyzny, który wcześniej krzyczał.

Wydawało mu się, że ściana się poruszyła. Natychmiast się zorientował, że to bezdomni kryją się w ciemnościach. Zauważył ogromne pudła, w których spali, i plastikowe worki wypełnione Bóg wie czym. Smród moczu i odchodów był nie do zniesienia.

Kilku ćpunów wyszło z cienia. Strzały dochodzące z góry sprawiły, że od razu cofnęli się do swoich kryjówek. Pociski uderzały o podłogę.

Cavanaugh pomyślał, że mężczyźni na górze ich nie widzą. Strzelają w ciemno. Jeśli odpowiem, zobaczą błysk i będą wiedzieć, gdzie jesteśmy.

Wokół niego padał deszcz. Spojrzał za siebie, dostrzegł drzwi i postawił Prescotta na nogi.

Drzwi jednak okazały się zamknięte. Przeklinając w myślach, szukał innej drogi ucieczki i zauważył schody, które prowadziły na parter. Pociągnął za sobą Prescotta. Był pewien, że będą tam na nich czekać, ale musiał zaryzykować.

Od momentu poznania Prescotta minęło niecałe dwadzieścia minut. Nie miał pojęcia, kim był ani dlaczego ci mężczyźni chcieli go zabić. Nie był nawet pewien, czy przyjąłby zlecenie po tym, jak zada Prescottowi wszystkie pytania i oszacuje ryzyko. W końcu tylko od Prescotta wiedział, że nie jest przemytnikiem narkotyków ani innym padalcem, których Cavanaugh nie chciał chronić. Te czynniki jednak teraz nie miały znaczenia. Atak, który nastąpił, wymusił na nim decyzję. Teraz on i Prescott byli chroniącym i ochranianym.

Kiedy prowadził Prescotta schodami w dół, szybko przeładował magazynek. Do kieszeni włożył ten częściowo opróżniony, zastępując go pełnym, który wyjął z pokrowca przy pasku.

Smród się nasilał. Prescott poruszał się tak szybko, że jego kroki odbijały się głośnym echem. Nie! – pomyślał Cavanaugh. Usłyszą nas i zastrzelą. Mógł tylko mieć nadzieję, że dudnienie deszczu o dach zagłuszy ich kroki.

Jego nadzieja okazała się płonna. Z góry padły kolejne strzały, które oderwały kawałki tynku ze ściany. Popędzając Prescotta, Cavanaugh zamarł na widok kolejnej bandy bezdomnych. Bezskutecznie próbował odróżnić prawdziwych od tych, którzy mogli okazać się niebezpieczni. Większość z nich już wcześniej, na odgłos strzałów dochodzących z wyższych pięter i na widok dwójki nieznajomych, wycofała się do swoich kryjówek. Pistolet Cavanaugha sprawił, że skulili się jeszcze bardziej.

Kilku przypominało szakale czekające, aż ich potencjalna ofiara na chwilę straci czujność.

Żaden jednak nie wyjmował pistoletu ani karabinu, chociaż ich szanse przeciw jednemu uzbrojonemu mężczyźnie i klientowi, którego próbował chronić za wszelką cenę, były całkiem spore.

Cavanaugh usłyszał nad sobą głośne, rozzłoszczone głosy oraz skrzypienie kładki. Najwyraźniej kilku przeciwników próbowało dostać się na dół tą samą drogą co Cavanaugh i Prescott. Reszta zapewne zbiegała po schodach do drzwi prowadzących na zewnątrz. Cavanaugh był pewien, że zaraz wpadną do magazynu, rozpędzą jego obdartych mieszkańców i będą kontynuować polowanie. Równocześnie najprawdopodobniej kilku z nich pędziło na drugą stronę budynku, na wypadek gdyby Cavanaugh i Prescott próbowali tamtędy uciekać. Na pewno jeszcze nie zdążyli tam dobiec.

Celując w bezdomnych, Cavanaugh nakazał gestem, aby Prescott szedł za nim. Ruszyli w stronę zardzewiałych drzwi, wychodzących na brzeg rzeki. Uzmysłowił sobie jednak, że nawet jeśli zabójcy jeszcze nie zdołali tam dotrzeć, kilku gotowych do strzału snajperów może obserwować sytuację z wyższych pięter.

Nie mielibyśmy szansy, pomyślał. Przez otwarte drzwi zacinał deszcz. Szarówka nęciła. Na rzece zabuczała syrena holownika. Tak blisko. Cavanaugh znów wyobraził sobie, jak tropiący ich bandyci wpadają do magazynu, rozpędzają jego obdartych mieszkańców, polują na…

Rozpędzają?

– Prescott, zawracamy.

– Jak to? Przecież mieliśmy stąd wyjść.

– Dopiero gdy ci powiem. – Cavanaugh poprowadził Prescotta na środek.

Zwrócił się do włóczęgów.

– Mam dla was robotę.