O książce

Kiedy w tajnym rządowym laboratorium Banodyne wybucha pożar, na wolność wydostają się dwa genetycznie zmodyfikowane stworzenia. Jedno z nich to obdarzony ludzką inteligencją pies rasy golden retriever; drugie, Obcy – budząca grozę krzyżówka pawiana z innymi gatunkami naczelnych, inteligentna maszyna do zabijania. Oba zwierzęta łączy telepatyczna więź, dzięki której wyczuwają się na odległość. Pies trafia w ręce Travisa Cornella, byłego komandosa Delta Force, samotnego mężczyzny przekonanego, że na jego życiu ciąży klątwa. Travis nadaje retrieverowi imię Einstein. Wkrótce wraz ze swoją nowo poznaną przyjaciółką Norą odkrywa niezwykłe cechy zwierzęcia i nawiązuje z nim niemal ludzki kontakt. Tropem Einsteina podąża Obcy, znacząc swój szlak trupami zabitych w okrutny sposób ludzi i zwierząt. Uciekinierów poszukują też agenci federalni z Agencji Bezpieczeństwa Narodowego oraz płatny zabójca Vince Nasco, psychopata wierzący, iż raptem krok dzieli go od nieśmiertelności. Równolegle toczy się śledztwo w sprawie serii morderstw popełnionych na naukowcach z Banodyne i ich rodzinach. Dla Travisa, Nory i Einsteina oznacza to tylko jedno: nieuchronną konfrontację i walkę o przetrwanie…

DEAN KOONTZ

Jeden z najpopularniejszych współczesnych autorów amerykańskich, legitymujący się imponującą liczbą 450 milionów sprzedanych egzemplarzy książek. Karierę literacką rozpoczął w wieku 20 lat, startując w konkursie na opowiadanie zorganizowanym przez „Atlantic Monthly”. Po ukończeniu studiów pracował jako nauczyciel, jednocześnie sporo publikował, głównie science fiction i horrory. Należy do pisarzy niezwykle płodnych: jego dorobek to kilkadziesiąt powieści oraz liczne opowiadania wydane pod własnym nazwiskiem i paroma pseudonimami. Do najpopularniejszych powieści Koontza należą: Opiekunowie, Intensywność, Przepowiednia, Odd Thomas, Dobry zabójca, Prędkość, Mąż, Recenzja, Bez tchu, Co wie noc, Dom śmierci, Apokalipsa Odda. Wiele z nich zostało przeniesionych na ekran telewizyjny lub kinowy.

www.deankoontz.com

Tego autora

TRZYNASTU APOSTOŁÓW
APOKALIPSA
PRZEPOWIEDNIA
PRĘDKOŚĆ
INWAZJA
INTENSYWNOŚĆ
NIEZNAJOMI
MĄŻ
OCALONA
NIEZNISZCZALNY
DOBRY ZABÓJCA
PÓŁNOC
OSZUKAĆ STRACH
OCZY CIEMNOŚCI
ANIOŁ STRÓŻ
TWOJE SERCE NALEŻY DO MNIE
MASKA
MROCZNE POPOŁUDNIE
ZŁE MIEJSCE
SMOCZE ŁZY
RECENZJA
OPIEKUNOWIE
BEZ TCHU
DOM ŚMIERCI
CO WIE NOC
W MROKU NOCY
NIEWINNOŚĆ
KĄTEM OKA
W ŚWIETLE KSIĘŻYCA
KLUCZ DO PÓŁNOCY
PIECZARA GROMÓW

Odd Thomas

ODD THOMAS
DAR WIDZENIA
BRACISZEK ODD
KILKA GODZIN PRZED ŚWITEM

Tytuł oryginału:
WATCHERS

Copyright © Nkui Inc. 1987
All rights reserved
Published by arrangement with Prava i Prevodi
and Lennart Sane Agency AB

Polish edition copyright © Wydawnictwo Albatros Andrzej Kuryłowicz s.c. 2014

Polish translation copyright © Anna Dobrzańska 2012

Redakcja: Anna Magierska

Ilustracja na okładce: Kirsty Pargeter/Shutterstock

Projekt graficzny okładki: Andrzej Kuryłowicz

ISBN 978-83-7985-128-7

Wydawca
WYDAWNICTWO ALBATROS ANDRZEJ KURYŁOWICZ S.C.
Hlonda 2a/25, 02-972 Warszawa
www.wydawnictwoalbatros.com

Niniejszy produkt jest objęty ochroną prawa autorskiego. Uzyskany dostęp upoważnia wyłącznie do prywatnego użytku osobę, która wykupiła prawo dostępu. Wydawca informuje, że publiczne udostępnianie osobom trzecim, nieokreślonym adresatom lub w jakikolwiek inny sposób upowszechnianie, kopiowanie oraz przetwarzanie w technikach cyfrowych lub podobnych – jest nielegalne i podlega właściwym sankcjom.

Przygotowanie wydania elektronicznego: 88em

Książkę tę dedykuję
Lennartowi Sane’owi,
który jest nie tylko najlepszy w tym, co robi,
ale jest także miłym facetem,
oraz
Elisabeth Sane,
która jest równie czarująca jak jej mąż

Część I Burzenie przeszłości

Przeszłość to nic innego jak początek początku i wszystko, co jest i było, stanowi tylko zmierzch świtu.

H.G. WELLS

Spotkanie dwóch osobowości przypomina kontakt dwóch substancji chemicznych: kiedy nastąpi reakcja, obie ulegają zmianie.

C.G. JUNG

I

1

Osiemnastego maja, w dzień swoich trzydziestych szóstych urodzin, Travis Cornell wstał o piątej rano. Założył parę solidnych pionierek, dżinsy i bawełnianą koszulę w niebieską kratę. Usiadł za kierownicą pick-upa i ruszył na południe od swego domu w Santa Barbara, w kierunku malowniczego Santiago Canyon położonego na wschodnim krańcu okręgu Orange, na południe od Los Angeles. Wziął ze sobą jedynie paczkę ciastek Oreo, dużą manierkę napoju Kool-Aid o smaku pomarańczowym i naładowany rewolwer Smith & Wesson, kaliber trzydzieści osiem Chief’s Special.

W czasie dwuipółgodzinnej jazdy ani na chwilę nie włączył radia. Nie nucił pod nosem, nie gwizdał ani nie śpiewał, jak mieli w zwyczaju ludzie podróżujący samotnie. Przez część podróży miał po prawej stronie Ocean Spokojny. Jego złowieszcze, ciemne wody rozlewały się aż po horyzont, przywodząc na myśl twardy, zimny łupek. Tylko gdzieniegdzie przy brzegu wczesne światło poranka rzucało na nie słoneczne refleksy koloru starego złota i płatków róży. Travis ani razu nie spojrzał z zachwytem na płonącą od słonecznych cekinów taflę wody.

Był szczupłym, muskularnym mężczyzną o głęboko osadzonych oczach, równie ciemnobrązowych jak jego włosy. Miał pociągłą twarz, patrycjuszowski nos, wystające kości policzkowe i nieco spiczastą brodę. Ta ascetyczna twarz pasowałaby do mnicha, który wciąż wierzył w samobiczowanie i oczyszczanie duszy poprzez cierpienie. Bóg jeden wie, że Travis Cornell wiele wycierpiał. A jednak twarz ta mogła uchodzić za przyjemną, ciepłą i szczerą. Niegdyś jego uśmiech oczarowywał kobiety, choć wydawać by się mogło, że czasy te bezpowrotnie minęły. Travis Cornell dawno się nie uśmiechał.

Ciastka Oreo, manierka i rewolwer spoczywały w małym zielonym, nylonowym plecaku z czarnymi nylonowymi paskami, który leżał obok na siedzeniu pasażera. Od czasu do czasu Travis zerkał na zawiniątko, jak gdyby widział ukrytą pod materiałem naładowaną broń.

Z Santiago Canyon Road w okręgu Orange zjechał na znacznie węższą drogę, by ostatecznie wjechać na pożłobioną koleinami, marną gruntową dróżkę. Kilka minut po wpół do dziewiątej zaparkował czerwonego pick-upa w zatoczce pod szczeciniastymi gałęziami olbrzymiego świerku.

Zarzucił na ramiona niewielki plecak i ruszył ku podnóżu gór Santa Ana. Już jako chłopiec poznał tu każde zbocze, dolinę, wąski wąwóz i grzbiet. Jego ojciec był właścicielem kamiennej chatki w górnych partiach Holy Jim Canyon, być może najbardziej odległego ze wszystkich zamieszkanych kanionów, i Travis tygodniami odkrywał otaczającą go dziką przyrodę.

Uwielbiał te nieposkromione kaniony. Kiedy był chłopcem, po lasach wałęsały się niedźwiedzie czarne, których teraz próżno było szukać. Wciąż widywał stada mulaków, jednak one także nie były tak duże jak dwadzieścia lat temu. Przynajmniej rozległe połacie ziemi porośnięte bogactwem krzewów i drzew pozostały niezmienne; nawet teraz w wielu miejscach droga ciągnęła się pod gęstymi baldachimami wiecznie zielonych kalifornijskich dębów i platanów.

Od czasu do czasu mijał samotną chatę albo niewielkie skupisko domów. Część mieszkańców kanionów stanowili zgorzkniali pesymiści, którzy szukali schronienia przed nieuchronnie nadciągającym końcem cywilizacji, a mimo wszystko nie mieli serca, by zamieszkać w jeszcze bardziej nieprzystępnym miejscu. W większości byli to jednak zwykli ludzie znudzeni zgiełkiem współczesnego życia, osiedlający się tu mimo braku bieżącej wody i elektryczności.

Chociaż kaniony wydawały się tak odległe, nie było wątpliwości, że już niebawem zostaną osaczone przez napierające zewsząd przedmieścia. W promieniu stu pięćdziesięciu kilometrów, w sąsiadujących ze sobą okręgach Orange i Los Angeles, mieszkało niemal dziesięć milionów ludzi, a ich liczba wciąż rosła.

Teraz jednak na dziki krajobraz niczym deszcz spływało z nieba krystalicznie czyste światło, sprawiając, że zdawał się dziewiczy. Travis usiadł na pozbawionym drzew, skalistym grzbiecie porośniętym wyschniętą, brązową trawą, która wyrosła w czasie krótkiej pory deszczowej, i zdjął plecak. Piętnaście metrów dalej na płaskim kamieniu wygrzewał się długi na półtora metra grzechotnik. Wąż podniósł trójkątną głowę i z niepokojem przyglądał się intruzowi. Jako chłopiec Travis zabił na tych wzgórzach dziesiątki grzechotników. Chwilę później wyciągnął broń z plecaka, dźwignął się ze skały i zrobił kilka kroków w kierunku węża. Gad płynnym ruchem podniósł się z ziemi i utkwił w nim spojrzenie swych przenikliwych oczu. Travis postąpił krok do przodu, zaraz potem kolejny, niczym wytrawny strzelec oburącz ściskając broń. Wąż poruszył się leniwie. Niebawem dotrze do niego, że atak z takiej odległości skazany jest na niepowodzenie, i zdecyduje się na odwrót.

Choć Travis wiedział, że pocisk bezbłędnie trafi do celu, ze zdziwieniem odkrył, że nie jest w stanie pociągnąć za spust. Przyjechał tu nie tylko po to, by przypomnieć sobie czasy, kiedy cieszył się życiem, ale i po to, by zabijać węże. Ostatnimi czasy czuł się napięty niczym cięciwa kuszy; na przemian przygnębiony i rozjuszony samotnością i bezsensownością swego życia. Musiał się dopuścić aktu przemocy, by się uwolnić od ciągłego napięcia, a zabicie kilku węży, których nikt nie będzie żałował, zdawało się idealną receptą na jego cierpienie. Tymczasem widok węża uświadomił mu, że życie gada było mniej bezsensowne niż jego własne; on przynajmniej wypełniał ekologiczną niszę i czerpał z życia więcej radości niż Travis w ciągu ostatnich kilku lat. Na myśl o tym zadrżał i przestał mierzyć w węża, nie znajdując w sobie siły ani ochoty, by oddać strzał. Nie potrafił wykonać wyroku, więc opuścił broń i wrócił do miejsca, gdzie zostawił plecak.

Grzechotnik był w równie pokojowym nastroju, bo płynnym ruchem opuścił głowę na kamień i znieruchomiał.

Travis rozdarł opakowanie ciastek Oreo, jego ulubionego przysmaku z dzieciństwa. Nie jadł ich od piętnastu lat. Smakowały niemal równie dobrze, jak to zapamiętał. Upił z manierki łyk napoju Kool-Aid, jednak w tym wypadku różnica była znacząca. Smak, który rozlał się po podniebieniu dorosłego mężczyzny, był zbyt słodki.

Człowiek jest w stanie przypomnieć sobie młodzieńczą niewinność, pasje, radości i zachłanność, pomyślał, ale nigdy ich w pełni nie odzyska.

Pozostawiając węża na słońcu, Travis zarzucił plecak i schodząc ze zbocza, ruszył na południe na porośnięty drzewami szczyt kanionu, gdzie rośliny zimozielone wypełniały powietrze swym aromatycznym zapachem. Na opadającym ku zachodowi, pogrążonym w mroku dnie kanionu skręcił na zachód i podążył szlakiem jeleni.

Kilka minut później, przeszedłszy pod bliźniaczymi jaworami, które chyląc się ku sobie, tworzyły potężny łuk, dotarł do zalanej słońcem polany. Widoczny w jej odległym końcu szlak prowadził do lasu, gdzie potężne świerki, wawrzyny i jawory rosły gęściej niż w jakimkolwiek innym lesie. Nieco dalej teren opadał gwałtownie, tworząc dno kanionu. Stojąc w słońcu na granicy światła i mroku, Travis spoglądał na biegnącą w dół leśną ścieżkę, która piętnaście metrów dalej ginęła w ciemności.

Gdy zamierzał wejść w mrok i podjąć wędrówkę, zza kępy wyschniętych krzaków po jego prawej stronie wyskoczył pies. Dysząc ciężko, rzucił się ku niemu. Był to golden retriever; rasowy, sądząc po wyglądzie. Samiec. Miał niewiele ponad rok, bo choć osiągnął charakterystyczny dla tej rasy wzrost, w jego zachowaniu wyczuwało się szczenięcą dziarskość. Jego gęsta sierść była wilgotna, poplątana i upstrzona rzepami, liśćmi i kawałkami połamanych gałązek. Zatrzymał się przed Travisem, przekrzywił głowę i utkwił w nim przyjacielskie spojrzenie.

Choć brudny i zaniedbany, wydawał się uroczy. Travis zatrzymał się, poklepał psa po głowie i podrapał go za uszami. Spodziewał się, że lada chwila zza krzaków wypadnie wściekły, zdyszany właściciel, jednak nic takiego się nie wydarzyło. Kiedy sięgnął do obroży, by sprawdzić numer, okazało się, że zwierzę nie ma obroży.

— Przecież nie jesteś dziki, prawda, piesku?

Retriever parsknął.

— Nie, jesteś zbyt przyjacielski jak na dzikiego psa. Chyba się nie zgubiłeś, co?

Zwierzę trąciło nosem jego dłoń.

Dopiero wówczas zauważył, że oprócz brudnej splątanej sierści na prawym uchu psa widnieje plama zaschniętej krwi. Przednie łapy wciąż nosiły ślady świeżej krwi, jak gdyby zwierzę biegło tak długo i tak wytrwale wśród leśnych chaszczy, że poduszki na łapach zaczęły pękać i krwawić.

— Wygląda na to, że masz za sobą długą podróż.

Retriever zaskomlał cicho, jakby zgadzał się z tym, co przed chwilą usłyszał.

Travis cierpliwie głaskał go po grzbiecie i drapał za uszami, aż uświadomił sobie, że szuka w nim czegoś, czego pies nie mógł mu dać: jakiegoś sensu, celu i wytchnienia od ciągłej udręki…

— Zmykaj. — Delikatnie klepnął go w bok, wstał i się przeciągnął.

Pies jednak ani drgnął.

Travis ominął go i ruszył w stronę pogrążonej w mroku wąskiej ścieżki.

Pies przemknął obok niego i zagrodził wejście na szlak.

— Odsuń się, piesku.

Tym razem retriever obnażył kły i wydał z siebie niski gardłowy pomruk.

Travis ściągnął brwi.

— Odsuń się. Dobry piesek.

Kiedy spróbował ominąć zwierzę, pies warknął i chciał chwycić go za nogi.

Mężczyzna odskoczył dwa kroki w tył.

— Hej, co cię opętało?

Pies przestał warczeć i głośno dyszał.

Kiedy po raz kolejny zrobił krok w kierunku psa, ten rzucił się na niego z jeszcze większą zajadłością niż chwilę temu i choć nie szczekał, wydawał z siebie złowrogie pomruki, próbując chwycić Travisa za nogi i spychając go na drugi koniec polany. Mężczyzna zrobił osiem, dziesięć niezdarnych kroków na śliskiej, zdradliwej wyściółce świerkowych i sosnowych igieł, aż w końcu potknął się o własne nogi i runął na plecy.

Gdy wylądował na ziemi, pies odwrócił się, wrócił na skraj polany i spojrzał w mrok. Jego miękko opadające uszy podniosły się na tyle, na ile było to możliwe.

— Przeklęty pies — warknął Travis.

Zwierzę zignorowało jego słowa.

— Co z tobą, cholerny kundlu?

Pies stał w cieniu, gapiąc się na jeleni szlak i ciemność czającą się u stóp porośniętego drzewami zbocza kanionu. Podkulił ogon, niemal chowając go między tylnymi łapami.

Poirytowany jego zachowaniem Travis zebrał garść kamyków i cisnął jeden z nich w kierunku psa. Pocisk uderzył zwierzę w zad, ale retriever nie zaskomlał. Zamiast tego odwrócił się i spojrzał na niego zaskoczonym wzrokiem.

No to się doigrałem, pomyślał Travis. Teraz jak nic rzuci mi się do gardła.

Nic takiego się jednak nie stało. Zwierzę utkwiło w nim oskarżycielskie spojrzenie i dalej blokowało wejście na szlak.

Coś w zachowaniu tego zaniedbanego psa — w jego szeroko rozstawionych ciemnych oczach i sposobie, w jaki pochylał wielki kwadratowy łeb — sprawiło, że Travis poczuł się winny, iż chwilę temu cisnął w niego kamieniem. Żałosne stworzenie patrzyło na niego zawiedzionym wzrokiem, budząc w nim uczucie wstydu.

— Hej, posłuchaj — rzucił — sam zacząłeś.

Pies patrzył na niego.

Travis wyrzucił pozostałe kamyki.

Zwierzę zerknęło na porzucone pociski, a gdy podniosło wzrok, Travis mógłby przysiąc, że zobaczył w jego oczach aprobatę.

Mógł zawrócić albo znaleźć inną drogę prowadzącą do kanionu. Nie wiedzieć czemu, czuł jednak irracjonalną potrzebę podążania wcześniej obraną trasą. Na Boga, miał ochotę iść tam, gdzie mu się podobało. Akurat tego dnia nie miał zamiaru dać się zastraszyć ani powstrzymać przez coś równie błahego jak stojący na drodze bezpański pies.

Dźwignął się z ziemi, wzruszył ramionami, by poprawić plecak, wciągnął w płuca haust świeżego powietrza i zuchwałym krokiem ruszył w kierunku psa.

Zwierzę wydało z siebie cichy, groźny pomruk i obnażyło kły.

Travis czuł, jak z każdym krokiem opuszcza go odwaga. Stojąc w odległości około metra od zwierzęcia, postanowił zmienić taktykę. Zatrzymał się, pokręcił głową i łagodnie zbeształ psa.

— Niedobry pies. Jesteś bardzo niegrzeczny. Wiesz? Co w ciebie wstąpiło? Hm? Nie wydajesz się zły. Wyglądasz na dobrego pieska.

W miarę jak przemawiał do niego słodkim głosem, retriever przestał warczeć. Raz i drugi niepewnie machnął puszystym ogonem.

— Dobry piesek — ciągnął przebiegle Travis. — Od razu lepiej. Chyba możemy się zaprzyjaźnić, co ty na to?

Pies zaskomlał pojednawczo. Był to znajomy, błagalny dźwięk, którym psy wyrażają naturalną potrzebę miłości.

— To już coś — rzucił Travis, robiąc kolejny krok w kierunku retrievera i wyciągając rękę, by go pogłaskać.

Zwierzę natychmiast obnażyło kły i rzuciło się na niego, sprawiając, że cofnął się na drugi koniec polany. Pies chwycił zębami nogawkę spodni i wściekle potrząsnął głową. Travis próbował go kopnąć, jednak chybił. Kiedy usiłował odzyskać równowagę, retriever złapał drugą nogawkę dżinsów i biegając w kółko, pociągnął go za sobą. Travis za wszelką cenę starał się utrzymać na nogach, ale zatoczył się i po raz kolejny runął na ziemię.

— Cholera! — warknął, czując się jak ostatni dureń.

Pies najwyraźniej odzyskał dobry nastrój, bo skomląc cicho, polizał jego rękę.

— Jesteś szurnięty — rzucił mężczyzna.

Zwierzę wróciło na drugi koniec polany. Stało teraz tyłem do Travisa, spoglądając w dół, gdzie wąska ścieżka ginęła w chłodnym cieniu pośród drzew. Nagle pochyliło głowę i znieruchomiało. Mięśnie grzbietu i tylnych łap napięły się, jak gdyby retriever szykował się do skoku.

— Na co się gapisz? — Dopiero teraz Travisowi przyszło do głowy, że psa nie interesował leśny szlak, ale coś, co się na nim znajdowało. — Puma? — zastanawiał się na głos, podnosząc się z ziemi. Gdy był młody, pumy grasowały w okolicznych lasach, ich obecność nie była więc niczym nadzwyczajnym.

Retriever warknął, tym razem jednak nie na Travisa, ale na coś, co przykuło jego uwagę. Był to niski, ledwie słyszalny pomruk; zupełnie jakby pies był nie tylko zły, ale też przestraszony.

Kojoty? Na pogórzu było ich mnóstwo. Stado głodnych kojotów mogło zaniepokoić nawet tak potężnego psa jak golden retriever.

Nagle zwierzę wydało z siebie przeraźliwy skowyt i w kilku niezdarnych susach odskoczyło od zacienionej ścieżki. Chwilę później rzuciło się w stronę Travisa, przemknęło obok niego i wpadło między drzewa. Travis pomyślał, że lada chwila pies zniknie w leśnej gęstwinie. Retriever zatrzymał się jednak pod łukowatym sklepieniem, pod którym on sam przechodził nie dalej jak kilka minut temu, i spojrzał na niego wyczekująco. W jego zachowaniu wyczuwało się jakiś niepokój i zniecierpliwienie. Zwierzę raz jeszcze podbiegło do mężczyzny, okrążyło go, chwyciło zębami nogawkę spodni i szarpiąc, próbowało odciągnąć go od szlaku.

— Zaczekaj. Już dobrze, zaczekaj — rzucił Travis. — W porządku.

Pies puścił nogawkę i szczeknął.

Najwyraźniej nie miał zamiaru pozwolić Travisowi na dalszą wędrówkę ponurym szlakiem, na którym czaiło się coś złego. Złego i niebezpiecznego. Chciał, żeby mężczyzna uciekł, ponieważ to coś nieubłaganie zmierzało w ich stronę.

Coś nadchodziło od strony ścieżki. Tylko co?

Travis nie czuł strachu, raczej ciekawość. Cokolwiek to było, mogło przerazić psa, ale żadne stworzenie, nawet kojot czy kuguar, nie zaatakuje dorosłego człowieka.

Skomląc niecierpliwie, retriever raz jeszcze chwycił Travisa za nogawkę spodni.

Zachowywał się irracjonalnie. Skoro był przerażony, dlaczego sam nie uciekł? Travis nie był przecież jego właścicielem; nie musiał okazywać mu sympatii ani go chronić. Bezpańskie psy nie mają poczucia obowiązku wobec obcych, nie kierują się zasadami moralnymi ani sumieniem. Za kogo miało się to zwierzę? Wolnego strzelca, który bawi się w Lessie?

— Dobrze już, dobrze — mruknął Travis i ruszył za psem w kierunku bliźniaczych jaworów.

Retriever biegł przodem w górę ścieżki prowadzącej na krawędź kanionu, gdzie coraz rzadziej rosnące drzewa nie przesłaniały słońca.

Travis zatrzymał się pod łukowatym sklepieniem z gałęzi drzew i marszcząc czoło, spojrzał na zalaną słońcem polanę i widoczną na jej końcu plamę mroku, w której ginął wydeptany przez zwierzęta szlak. Co czaiło się w ciemnościach?

Hałaśliwe cykady umilkły nagle, jak gdyby czyjaś niewidzialna ręka podniosła igłę gramofonu. Las pogrążył się w nienaturalnej ciszy. Dopiero wówczas Travis usłyszał, jak coś przedziera się przez pogrążony w mroku szlak. Dźwięk przypominał odgłosy drapania. Stukot spadających kamieni. Łagodny szelest suchych gałęzi. Cokolwiek to było, znajdowało się pewnie dalej, niż sugerowały dźwięki wzmocnione echem w wąskim tunelu drzew. Niemniej stworzenie zbliżało się szybko. Bardzo szybko.

Po raz pierwszy Travis wyczuł, że grozi mu niebezpieczeństwo. Wiedział, że żadne z żyjących tu stworzeń nie było ani wystarczająco duże, ani dość odważne, by zaatakować dorosłego mężczyznę, lecz tym razem instynkt okazał się silniejszy od zdrowego rozsądku. Serce waliło mu jak młotem.

Nieco dalej, na wyższych partiach ścieżki, retriever wyczuł jego wahanie i szczeknął energicznie.

Dziesiątki lat temu mógłby pomyśleć, że na szlaku pojawił się niedźwiedź czarny, a jego agresywne zachowanie spowodowane jest bólem lub chorobą. Jednak okoliczni mieszkańcy i weekendowi turyści — ludzie, którzy choć na chwilę chcieli uciec od cywilizacji — już dawno przegonili ocalałe niedźwiedzie w głąb gór Santa Ana.

Sądząc po dźwiękach, stworzenie lada chwila dotrze na polanę oddzielającą oba szlaki. Myśl o tym sprawiła, że włosy na karku stanęły mu dęba. Strużki zimnego potu spłynęły mu wzdłuż kręgosłupa niczym lodowaty deszcz ze śniegiem, który późną jesienią dobijał się do okien. Chciał zobaczyć, czym było owo stworzenie, ale ogarnięty lękiem umysł krzyczał, że powinien uciekać.

Stojący na szczycie ścieżki retriever szczeknął ponaglająco.

Travis jak gdyby obudził się z letargu, odwrócił się i pobiegł w kierunku psa. Był w doskonałej formie, a na jego ciele próżno było szukać choćby grama zbędnego tłuszczu. Podążając za dyszącym zwierzęciem, przycisnął ramiona do ciała i uchylając się przed wiszącymi nisko gałęziami, pobiegł w górę szlaku. Bieżnikowane podeszwy butów zapewniały idealną przyczepność; kilkakrotnie poślizgnął się na zdradliwych kamieniach i poszyciu z suchych igieł, jednak nie upadł. Mijając kolejne drzewa, które zdawały się płonąć od słońca, poczuł w płucach bolesne pieczenie.

Travis Cornell doświadczył w życiu wielu niebezpieczeństw i tragedii, ale nigdy przed niczym się nie cofał. W najgorszych momentach ze spokojem stawiał czoło stracie, bólowi i lękom. Tym razem zdarzyło się coś dziwnego. Travis Cornell stracił kontrolę. Pierwszy raz w życiu spanikował. Pozwolił, by lęk wtargnął do jego umysłu, sięgając tam, gdzie do tej pory nie dotarły żadne uczucia.

Biegnąc, czuł, jak pokryte gęsią skórką ciało oblewa się zimnym potem, i nie miał pojęcia, dlaczego ścigająca go nieznana istota napawa go tak wielkim przerażeniem.

Nie odwracał się. Z początku patrzył wprost przed siebie, by nie stracić z oczu krętego szlaku i nie wpaść na jedną z niskich gałęzi. Jednak po przebiegnięciu kilkuset metrów ogarnięty paniką umysł nie pozwalał mu nawet na chwilę odwrócić wzroku w obawie przed tym, co mógłby zobaczyć.

Wiedział, że jego reakcja była irracjonalna. Mrowienie na karku i rozlewający się po ciele lodowaty chłód nie były niczym innym jak objawami nienazwanego, zabobonnego strachu. Cywilizowany, wykształcony Travis Cornell przekazał pałeczkę przerażonemu dzieciakowi, który żyje w każdym z nas — genetycznemu wspomnieniu o tym, kim kiedyś byliśmy — i nie był w stanie odzyskać kontroli nad własnym ciałem i umysłem, chociaż wiedział, jak niedorzeczne jest jego zachowanie. Zawładnął nim zwierzęcy instynkt, który podpowiadał mu, że musi biec, że powinien przestać myśleć i gnać przed siebie ile sił w nogach. Nieopodal szczytu szlak skręcał w lewo i niczym wijący się wąż biegł dalej północną ścianą w kierunku grzbietu kanionu. Tuż za zakrętem Travis dostrzegł leżącą na ścieżce gnijącą kłodę. Próbował ją przeskoczyć, ale zahaczył stopą o murszejące drzewo i runął twarzą na ziemię. Oszołomiony nie był w stanie złapać oddechu ani się poruszyć.

Oczekiwał, że lada chwila coś rzuci się na niego i rozpłata mu gardło.

Zaalarmowany hałasem pies zawrócił ze ścieżki i kilkoma susami pokonawszy dzielącą ich odległość, stanął obok Travisa. Szczekanie, którym próbował odstraszyć ścigające ich stworzenie, było znacznie bardziej zajadłe niż to, którym próbował odwieść Travisa od zamiaru wejścia na szlak.

Mężczyzna obrócił się na plecy i dysząc, usiadł na ziemi. Spojrzał na widoczną w dole ścieżkę, jednak ta zdawała się pusta. Dopiero po chwili dotarło do niego, że retriever wcale nie patrzy w tamtą stronę. Zwierzę stało nieco z boku, spoglądając na wschód i widoczne trochę dalej gęste zarośla. Pryskając naokoło śliną, ujadało tak wściekle i głośno, że siła dźwięku raniła uszy Travisa. Najwyraźniej chciało ostrzec niewidzialnego wroga, by trzymał się z daleka.

— Spokojnie, piesku — uspokajał go Travis. — Spokojnie.

Retriever przestał szczekać, ale nie spojrzał na mężczyznę. Jego wzrok utkwiony był w zaroślach, a zza obnażonych kłów dochodził niski, złowieszczy pomruk.

Oddychając z trudem, Travis dźwignął się na nogi i spojrzał na wschód w stronę lasu. Dobrze znał ten widok: drzewa zimozielone, sykomora i kilka modrzewi. Widoczne tu i ówdzie plamy cienia przywodziły na myśl skrawki czarnego materiału przybitego do ziemi świetlistymi szpilkami światła. Zarośla. Głóg. Pnącza. Kilka zwietrzałych skał wyrastających z ziemi niczym gigantyczne zęby. Nic niezwykłego.

Kiedy wyciągnął rękę i położył ją na głowie psa, zwierzę przestało warczeć, jak gdyby zrozumiało jego intencje. Travis wstrzymał oddech i wsłuchał się w odgłosy lasu. Cykady wciąż milczały. Wśród drzew nie było słychać śpiewu ptaków. Las pogrążył się w ciszy, jakby ogromny, skomplikowany mechanizm wszechświata nagle się zatrzymał. Travis był pewien, że to nie on był przyczyną tej nagłej ciszy. Wielokrotnie przechodził przez kanion, jednak nigdy wcześniej jego obecność nie niepokoiła ani ptaków, ani cykad.

Coś czaiło się pośród drzew. Intruz, którego zwykli mieszkańcy lasu najwyraźniej nie tolerowali.

Wziął głęboki oddech i jeszcze raz wstrzymał powietrze, starając się wychwycić choćby najdrobniejszy szmer. Tym razem usłyszał w zaroślach delikatnych ruch, trzask złamanej gałązki, szelest liści i osobliwy, ciężki, urywany oddech czegoś dużego. Dźwięk dobiegał z odległości mniej więcej dwunastu metrów, lecz Travis nie był w stanie określić, gdzie dokładnie znajdował się ich prześladowca.

Stojący obok pies zesztywniał. Podniósł nieznacznie uszy i przekrzywił głowę, jakby i on nasłuchiwał.

Chrapliwy oddech niewidzialnego stworzenia wydawał się tak przerażający — bez względu na to, czy był spotęgowany przez echo, czy też nie — że Travis pospiesznie zdjął plecak i wyciągnął naładowaną trzydziestkęósemkę.

Pies spojrzał na broń i Travis odniósł dziwne wrażenie, że zwierzę wiedziało, czym jest rewolwer, i pochwalało pomysł, by go wykorzystać.

Zastanawiając się, czy czyhające w lesie stworzenie było człowiekiem, Travis zawołał:

— Kto tam? Wyjdź tak, żebym mógł cię zobaczyć.

Schrypnięty oddech przypominał teraz groźne warczenie. Upiorny, gardłowy dźwięk zelektryzował mężczyznę. Serce waliło mu jak oszalałe, a ciało miał równie sztywne jak stojący obok pies. Przez kilka sekund, które wydały mu się wiecznością, nie mógł pojąć, jak to możliwe, że czyjś oddech budził w nim tak potężny, paraliżujący strach. Dopiero po chwili uświadomił sobie, że tym, co tak naprawdę go przerażało, była dziwna dwuznaczność odgłosów: warczenie z całą pewnością wydawało zwierzę… jednak było w nim coś, co świadczyło o niewątpliwej inteligencji prześladowcy. Ton i modulacja głosu przywodziły na myśl rozwścieczonego człowieka. Im uważniej się przysłuchiwał, tym większego nabierał przekonania, że nie były to odgłosy ani zwierzęcia, ani człowieka. W takim razie czyje? Z czym, do diabła, przyjdzie mu się zmierzyć?

Coś poruszyło się w zaroślach. Coś szło w ich stronę.

— Zatrzymaj się! — krzyknął schrypniętym głosem. — Ani kroku dalej!

Przeciwnik zignorował jego ostrzeżenie.

Dzieliło go od nich zaledwie dziewięć metrów.

Poruszał się nieco wolniej i bardziej ostrożnie, lecz z każdą chwilą był coraz bliżej.

W gardle retrievera rozbrzmiał dobrze znany Travisowi niski, gardłowy pomruk, który miał odstraszyć ich prześladowcę, ale boki i głowa zwierzęcia drżały. Mimo że pies szykował się do ataku, najwyraźniej bał się konfrontacji z nieznajomym.

Jego strach wytrącał Travisa z równowagi. Golden retrievery słynęły ze śmiałości i odwagi. Doskonale nadawały się na towarzyszy myśliwych i często brały udział w niebezpiecznych akcjach ratunkowych. Co lub kto mógł wywołać strach u tak dumnego zwierzęcia?

Ich prześladowca nawet na chwilę nie zwolnił kroku, a odległość między nimi zmalała do marnych sześciu metrów.

Choć do tej pory Travis nie zauważył niczego niezwykłego, czuł nienazwany, paraliżujący strach i miał wrażenie, że gdzieś w pobliżu czai się coś dziwnego. Wciąż jednak powtarzał sobie, że oto przypadkiem natknął się na kuguara, a zwierzę jest pewnie bardziej przerażone niż on sam. Tymczasem dziwne mrowienie, które promieniowało z odcinka lędźwiowego wprost do jego głowy, przybrało na sile. Dłoń Travisa była tak mokra od potu, że obawiał się, iż lada chwila wypuści broń.

Pięć metrów.

Travis wycelował trzydziestkęósemkę w powietrze i oddał strzał ostrzegawczy. Potężny huk odbił się echem od ścian kanionu.

Retriever nawet nie drgnął, jednak ukrywający się w zaroślach intruz natychmiast zawrócił i pobiegł na północ w stronę krawędzi kanionu. Travis nie był w stanie go zobaczyć, ale wysokie do pasa trawy i krzaki zakołysały się i rozstąpiły pod ciężarem uciekiniera.

Na sekundę lub dwie odetchnął z ulgą przekonany, że wystrzał odstraszył ich prześladowcę. Dopiero po chwili zrozumiał, że napastnik wcale nie uciekł. Zamiast tego skierował się na północny zachód ku wyższym partiom wydeptanej przez jelenie leśnej ścieżki. Travis wyczuwał, że stworzenie stara się odciąć im drogę ucieczki i zepchnąć ich w kierunku niższego szlaku, który dawał mu więcej okazji do niespodziewanego ataku. Nie miał pojęcia, skąd to wie; po prostu wiedział.

Jego pierwotny instynkt samozachowawczy kazał mu działać bez zastanowienia się nad każdym kolejnym krokiem; więc Travis automatycznie robił to, czego wymagała od niego sytuacja. Nie czuł tej zwierzęcej pewności, odkąd prawie dziesięć lat temu brał udział w operacji wojskowej.

Starając się nie odrywać wzroku od falujących po jego prawej ręce zarośli, zrzucił plecak i ściskając broń, pognał w górę stromego zbocza. Pies rzucił się w ślad za nim. Niezależnie od tego, jak był szybki, nie zdołał prześcignąć swego przeciwnika. Kiedy dotarło do niego, że stworzenie — czymkolwiek było — kieruje się ku widocznej nad jego głową ścieżce, oddał kolejny strzał ostrzegawczy, który tym razem nie zrobił na ich prześladowcy większego wrażenia. Chwilę później wystrzelił jeszcze dwa razy w kierunku zarośli, gdzie — jak mu się zdawało — widział jakiś ruch. Nie dbał o to, czy czająca się w lesie istota jest człowiekiem.

Tym razem strzały zrobiły swoje. Travis wprawdzie nie liczył na to, że trafił przeciwnika, jednak z całą pewnością solidnie go wystraszył, bo tamten zawrócił.

On tymczasem biegł dalej. Chciał jak najszybciej dotrzeć do krawędzi kanionu, gdzie pośród zalanych słońcem nielicznych drzew i skąpej roślinności nie było miejsca na żadne kryjówki.

Kiedy kilka minut później dotarł na grzbiet, był zdyszany i zmęczony. Mięśnie łydek i ud przeszywał palący ból. Oszalałe serce tak mocno tłukło się w jego piersi, że nie zdziwiłby się, słysząc, jak dudnienie to odbija się echem od ścian kanionu.

Właśnie w tym miejscu zatrzymał się wcześniej, żeby zjeść ciastka. Grzechotnik, który wylegiwał się na słońcu, dawno już zniknął.

Golden retriever szedł za nim niemal krok w krok. Kiedy Travis przystanął, pies również się zatrzymał i dysząc, spojrzał w dół zbocza.

Oszołomiony Travis miał ochotę usiąść i odpocząć, jednak świadomy niebezpieczeństwa zerknął na szlak i przebiegł wzrokiem po okolicznych zaroślach. Jeśli ich prześladowca czaił się gdzieś w pobliżu, był teraz bardziej ostrożny i poruszał się tak, by nie zwracać na siebie niczyjej uwagi.

Nagle pies zaskomlał i szarpnął Travisa za nogawkę spodni. Zaraz potem pognał brzegiem wąskiego wzniesienia ku pochyłości, dzięki której mogli przejść do kolejnego kanionu. Najwyraźniej uważał, że wciąż nie byli bezpieczni i nie powinni się zatrzymywać.

Travis był tego samego zdania. Jego atawistyczny lęk i zaufanie do własnego instynktu kazały mu pobiec za psem na przeciwległy kraniec wzniesienia, a chwilę później zniknąć w następnym porośniętym drzewami kanionie.

2

Vincent Nasco godzinami czekał w ciemnym garażu. Nie wyglądał na kogoś, kto lubił czekać. Był potężnym mężczyzną — ważył przeszło dziewięćdziesiąt kilogramów, miał metr dziewięćdziesiąt wzrostu i muskularne ciało. Wydawało się, że energia rozsadza go od środka. Jego szeroka twarz była łagodna i zazwyczaj pozbawiona wyrazu, jak krowi pysk. Zielone oczy Vincenta były czujne i pełne życia. Kryła się w nich nerwowa czujność i dziwny głód, który można było dostrzec w oczach dzikiego zwierzęcia, ale nigdy w oczach człowieka. Mimo rozpierającej go energii Vincent Nasco był cierpliwy niczym dziki kot. Czekając na zwierzynę, mógł się w ukryciu czaić godzinami; nieruchomy i cichy.

O dziewiątej czterdzieści we wtorkowy ranek — dużo później, niż spodziewał się Nasco — wpuszczany zamek w drzwiach oddzielających garaż od pozostałej części domu otworzył się z pojedynczym, metalicznym kliknięciem. W otwartych drzwiach stanął doktor Davis Weatherby, zapalił światło i wyciągnął rękę, by nacisnąć przycisk, który podniesie bramę garażu.

— Ani kroku dalej — rzucił Nasco, wstając i podchodząc do perłowoszarego cadillaca.

Zaskoczony Weatherby zamrugał gwałtownie.

— Kim, do cholery…

Nasco podniósł wyposażonego w tłumik walthera P-38 i strzelił mężczyźnie prosto w twarz.

Trzask.

Nie dokończywszy zdania, Weatherby runął w pralni na podłogę w radosnych, żółto-białych barwach. Upadając, uderzył głową o suszarkę, sprawiając, że zaopatrzony w kółka metalowy kosz na pranie wpadł z hukiem na ścianę.

Vince Nasco nie przejął się hałasem. Weatherby nie był przecież żonaty i mieszkał zupełnie sam. Pochylił się nad ciałem, które zaklinowało drzwi, i położył dłoń na twarzy lekarza.

Kula trafiła Weatherby’ego w czoło, około dwóch centymetrów od grzbietu nosa. Krwi było mało, ponieważ śmierć nastąpiła natychmiast, a pocisk nie był wystarczająco silny, by przebić na wylot czaszkę ofiary. Weatherby miał wciąż szeroko otwarte brązowe oczy. Wydawał się zaskoczony.

Vince musnął palcami ciepły jeszcze policzek i szyję ofiary. Zamknął nieruchome lewe oko, a zaraz po nim prawe. Zrobił to, choć wiedział, że pośmiertne skurcze mięśni za kilka minut otworzą je z powrotem. Z pobrzmiewającą w drżącym głosie głęboką wdzięcznością zwrócił się do Weatherby’ego:

— Dziękuję. Dziękuję, doktorze. — Pocałował zamknięte powieki mężczyzny. — Dziękuję.

Drżąc z podniecenia, Vince podniósł z podłogi kluczyki do samochodu, wrócił do garażu i otworzył bagażnik cadillaca, uważając, by nie dotknąć żadnego miejsca, na którym mógłby zostawić wyraźne odciski palców. Bagażnik był pusty. Dobrze. Wyniósł z pralni ciało Weatherby’ego, włożył je do bagażnika i zatrzasnął pokrywę.

Powiedziano mu, że ciało lekarza nie może zostać odnalezione aż do następnego dnia. Vince nie miał pojęcia, dlaczego było to takie ważne, jednak szczycił się tym, że pracował bez zarzutu. Dlatego wrócił do pralni, odstawił na miejsce metalowy kosz i rozejrzał się dookoła, szukając jakichkolwiek śladów przemocy. Zadowolony włożył do zamka klucz Weatherby’ego i zamknął żółto-białe pomieszczenie.

Wyłączył światła w garażu i wyszedł bocznymi drzwiami, którymi w nocy dostał się do środka, otwierając kiepski zamek kartą kredytową. Używając kluczy ofiary, ponownie zamknął drzwi i opuścił dom.

Davis Weatherby mieszkał w Corona Del Mar, w domu z widokiem na Ocean Spokojny. Vince zaparkował dwuletniego forda vana trzy przecznice od domu lekarza. Droga powrotna do samochodu była niezwykle przyjemna i orzeźwiająca. Ładna okolica mogła się pochwalić bogactwem stylów architektonicznych. Drogie hiszpańskie casas sąsiadowały z pięknie wykończonymi domami w stylu Cape Cod, tworząc idealną harmonię, w którą mógł uwierzyć jedynie ten, kto zobaczył ją na własne oczy. Roślinność była bujna i zadbana. Palmy, fikusy i drzewa oliwne rzucały cień na chodniki. Czerwone, koralowe, żółte i pomarańczowe bugenwille płonęły tysiącami kwiatów. Wszędzie dookoła kwitły kalistemony. Gałęzie jakarandy uginały się pod ciężarem koronkowych fioletowych kwiatów. Powietrze pachniało jaśminem.

Vincent Nasco czuł się wspaniale. Był tak silny, potężny i pełen życia.

3

Prowadzili na zmianę, raz pies, innym razem Travis. Przebyli długą drogę, zanim dotarło do niego, że zapomniał o rozpaczy i samotności, które przywiodły go do podnóża gór Santa Ana.

Wielki zaniedbany retriever towarzyszył mu przez całą drogę aż do pick-upa zaparkowanego na wąskiej drodze gruntowej pod ciężkimi gałęziami ogromnego świerku. Zatrzymawszy się przy samochodzie, zwierzę raz jeszcze obejrzało się za siebie.

Nad ich głowami stado czarnych ptaków przecięło bezchmurne niebo niczym skrzydlaci zwiadowcy w służbie górskiego czarodzieja. Widoczna nieco dalej ciemna ściana drzew przywodziła na myśl mury obronne złowieszczego zamku.

Mimo że w lasach panował półmrok, ścieżka, na którą wyszli, tonęła w słońcu, a znad spieczonej brązowawej ziemi unosiły się kłęby kurzu, z każdym krokiem osiadające na butach Travisa. Zaskoczyła go myśl, że tak piękny, słoneczny dzień mógł zostać zdominowany przez poczucie przytłaczającego, niemal namacalnego zła.

Spoglądając na las, z którego chwilę temu uciekli, pies zaszczekał po raz pierwszy od pół godziny.

— Wciąż tu jest, co? — spytał Travis.

Pies spojrzał na niego i zaskomlał żałośnie.

— Tak — ciągnął mężczyzna. — Też to czuję. To głupie… ale naprawdę coś wyczuwam. Tylko co to jest, piesku? Hm? Co to, do cholery, jest?

Ciałem psa wstrząsnął nagły dreszcz.

Niepokój Travisa rósł za każdym razem, gdy widział, jak bardzo przerażony jest jego towarzysz.

Opuścił tylną klapę i rzucił:

— Wskakuj. Wywiozę cię z tego miejsca.

Pies bez namysłu wskoczył do furgonetki.

Travis zatrzasnął klapę i obszedł samochód. Otwierając drzwi kierowcy, miał wrażenie, że coś poruszyło się w pobliskich krzakach. Nie w lesie, ale na końcu drogi. W miejscu, gdzie wąskie poletko dusiło się pod naporem wysokiej do pasa, wyschniętej brązowej trawy, kilku szczeciniastych kęp jadłoszynu i ciągnących się po horyzont oleandrów z korzeniami wystarczająco długimi, by zapewnić roślinom dostęp do wody. Kiedy spoglądał na zarośnięty skrawek ziemi, nie wychwycił żadnego ruchu, jednak był niemal pewien, że to, co zobaczył chwilę wcześniej, nie było wytworem wyobraźni.

Czując nagłą potrzebę, by jak najszybciej opuścić to miejsce, wsiadł do samochodu i położył broń na siedzeniu pasażera. Odjechał tak szybko, jak pozwalała na to wąska dróżka, pamiętając o zamkniętym z tyłu samochodu czworonożnym pasażerze.

Dwadzieścia minut później, kiedy zatrzymał się przy Santiago Canyon Road, w świecie asfaltowych dróg i cywilizacji, czuł się słaby i zmęczony. Strach, który czuł teraz, różnił się od tego odczuwanego w lesie. Serce się uspokoiło. Dłonie i czoło, jeszcze do niedawna mokre od potu, były teraz suche. Uczucie mrowienia na karku i głowie zniknęło, a wspomnienie o nim zdawało się nierzeczywiste. Teraz nie obawiał się czyhającego w lesie stworzenia, ale przerażało go jego własne dziwne zachowanie. Nie był w stanie przypomnieć sobie potwornego lęku, który nim zawładnął, dlatego wszystko, co robił, wydało mu się irracjonalne.

Zaciągnął hamulec i wyłączył silnik. Była jedenasta i poranny ruch na drogach zdążył już osłabnąć; tylko od czasu do czasu jakiś samochód przejechał dwupasmową asfaltówką. Travis siedział przez minutę, próbując przekonać samego siebie, że zaufał instynktom, które były dobre, właściwe i niezawodne.

Do tej pory niezachwiany spokój i pragmatyzm były dla niego powodem do dumy. Travis potrafił zachować zimną krew nawet w środku pożaru. Umiał pod presją podejmować trudne decyzje i bez zmrużenia oka ponosił ich konsekwencje.

Z jednym wyjątkiem. Wciąż nie mógł uwierzyć, że w lesie czaiło się coś dziwnego. Zastanawiał się, czy nie zinterpretował błędnie zachowania psa, a rzekome poruszenie w zaroślach nie było wytworem wyobraźni, mającym odwrócić jego uwagę od użalania się nad sobą.

W końcu wysiadł z samochodu i podszedł do bagażnika, gdzie czekał na niego golden retriever. Pies wyciągnął ku niemu potężną głowę i polizał go po szyi i brodzie. Mimo że wcześniej szczerzył kły i szczekał, był uroczym zwierzęciem, a jego brudne, pozlepiane futro nagle wydało się Travisowi zabawne. Przez chwilę próbował odsunąć psa, ale ten wyrywał się do przodu i wdrapywał na klapę, by polizać go po twarzy. Travis wybuchnął śmiechem i zmierzwił splątaną sierść.

Rozbrykanie retrievera i radosne machanie ogonem miały na Travisa zaskakujący wpływ. Od dłuższego czasu umysł mężczyzny był mrocznym miejscem pełnym przygnębiających myśli o śmierci. Niekłamana radość istnienia, jaką okazywało zwierzę, była jednak niczym reflektor, który rozproszył mrok umysłu Travisa i przypomniał mu, że życie ma również jaśniejszą stronę, o której on sam dawno już zapomniał.

— O co tak naprawdę chodziło? — zastanawiał się na głos.

Pies przestał lizać go po twarzy i wymachiwać splątanym ogonem. Spojrzał na Travisa z powagą, wbijając w niego spojrzenie łagodnych brązowych oczu. Było w nich coś niezwykłego, coś fascynującego. Travis poczuł się jak zahipnotyzowany. Pies również patrzył na niego jak urzeczony. Czując na twarzy łagodny powiew wiosennej, południowej bryzy, Travis spojrzał w oczy zwierzęcia, szukając w nich owej niezwykłej, magnetyzującej siły, ale nie było w nich niczego nadzwyczajnego. Chociaż… wydawały się bardziej ekspresyjne niż oczy przeciętnego psa; bardziej inteligentne i świadome. Biorąc pod uwagę czas koncentracji jakiegokolwiek innego czworonoga, uporczywe spojrzenie retrievera było cholernie niezwykłe. Mijały kolejne sekundy, a żaden z nich nie przerywał kontaktu wzrokowego. Travis poczuł się nieswojo. Przebiegł go dreszcz; nie był to jednak dreszcz przerażenia. Wywołało go przeczucie, że oto jest świadkiem czegoś niesamowitego i że stanął właśnie na progu jakiegoś wielkiego odkrycia.

Nagle pies potrząsnął głową i polizał dłoń Travisa. Czar prysł.

— Skąd się wziąłeś?

Pies przekrzywił głowę w lewo.

— Kto jest twoim właścicielem?

Pies przekrzywił głowę w prawo.

— Co mam z tobą zrobić?

W odpowiedzi retriever zeskoczył ze skrzyni ładunkowej, minął Travisa, podbiegł do drzwi kierowcy i wskoczył do kabiny.

Kiedy Travis zajrzał do środka, pies siedział na miejscu pasażera i patrzył przez przednią szybę. Potem spojrzał na mężczyznę i szczeknął cicho, jak gdyby dość już miał tego ociągania się.

Siadając za kierownicą, Travis schował broń pod swoim fotelem.

— Chyba nie myślisz, że się tobą zajmę, kolego. Jak dla mnie to za duża odpowiedzialność. Kolidujesz z moimi planami. Przykro mi.

Zwierzę spojrzało na niego błagalnym wzrokiem.

— Wyglądasz na głodnego.

Jedno ciche szczeknięcie.

— W porządku, tyle mogę dla ciebie zrobić. W schowku na rękawiczki powinien być batonik Hershey… a niedaleko stąd jest McDonald. Znając życie, sprzedają tam hamburgery z twoim imieniem. Ale później… Cóż, będę musiał puścić cię wolno albo zawieźć do schroniska.

Wciąż przemawiał do psa, gdy ten uderzył łapą uchwyt schowka, bez trudu otwierając kryjówkę.

— Co do…

Zwierzę pochyliło się do przodu, wetknęło pysk do wnętrza schowka i zębami wyciągnęło obiecany przysmak. Zrobiło to tak delikatnie, że opakowanie batonika pozostało nietknięte.

Zdumiony Travis zamrugał z niedowierzaniem.

Tymczasem retriever odwrócił łeb w jego stronę, jak gdyby prosił, żeby mężczyzna rozpakował smakołyk.

Oniemiały z wrażenia Travis wyciągnął batonik z psiego pyska i delikatnie rozerwał papierek.

Zwierzę spojrzało na niego i się oblizało.

Przełamawszy batonik, Travis wyciągał w kierunku psa kolejne kawałki czekolady. Ten przyjmował je z wdzięcznością, delikatnie chwytając w zęby porcje przysmaku.

Travis przyglądał się mu ze zdumieniem, nie wiedząc, czy to, co się wydarzyło, było czymś naprawdę niezwykłym, czy może istniało jakieś racjonalne wytłumaczenie. Czy pies faktycznie zrozumiał, gdy powiedział, że w schowku na rękawiczki jest batonik? A może po prostu wyczuł zapach czekolady? Na pewno to drugie.

— Ale skąd wiedziałeś, że trzeba nacisnąć przycisk, żeby otworzyć schowek? — zwrócił się do psa.

Zwierzę spojrzało na niego, oblizało się i przyjęło kolejny kawałek czekoladowego batona.

— No dobra, może to sztuczka, której ktoś cię nauczył. Chociaż ludzie zazwyczaj nie uczą psów czegoś takiego, co? Turlanie się, udawanie trupa, proszenie o kolację, a nawet chodzenie na tylnych łapach… zwykle tego uczy się psy… nie otwierania zamków i zasuwek.

Retriever tęsknym wzrokiem spoglądał na ostatni kawałek czekolady, jednak Travis nie zamierzał się spieszyć.

Wyczucie czasu było wręcz niesamowite. Dwie sekundy po tym, jak napomknął o czekoladzie, pies otworzył schowek.

— Zrozumiałeś, co powiedziałem? — spytał. Czuł się jak wariat, podejrzewając, że pies może mieć zdolności językowe. Mimo to powtórzył pytanie. — Naprawdę? Zrozumiałeś mnie?

Pies niechętnie oderwał wzrok od resztki batonika. Ich oczy się spotkały i Travis po raz kolejny odniósł wrażenie, że jest świadkiem czegoś niezwykłego; zadrżał, ale tym razem był to przyjemny dreszcz.

Zawahał się i odchrząknął.

— Nie będziesz miał nic przeciwko temu, jeśli zjem ostatni kawałek?

Pies spojrzał na dwa czekoladowe kwadraciki, które Travis trzymał w otwartej dłoni. Zaraz potem parsknął, jakby miał do niego żal, i wyjrzał przez szybę.

— A niech mnie — rzucił Travis.

Pies ziewnął.

Ostrożnie, by nie poruszyć dłonią, nie wyciągając ręki i nie robiąc niczego, co mogłoby przyciągnąć uwagę zwierzęcia, Travis zwrócił się do niego:

— Cóż, może potrzebujesz go bardziej ode mnie. Jeśli chcesz, możesz go zjeść.

Pies spojrzał na niego.

Wciąż trzymając rękę przy sobie, jak gdyby nie miał ochoty dzielić się przysmakiem, Travis ciągnął:

— Zjedz, jeśli masz ochotę. W przeciwnym razie będę musiał go wyrzucić.

Retriever przez chwilę wiercił się na siedzeniu, aż w końcu nachylił się w stronę mężczyzny i delikatnie wyjął z jego dłoni kawałek czekolady.

— A niech mnie — powtórzył Travis.

Pies dźwignął się z fotela. Stojąc, sięgał głową niemal do sufitu. Popatrzył przez tylną szybę i zawarczał cicho.

Travis zerknął we wsteczne lusterko, potem w boczne, jednak nie zauważył niczego niezwykłego. Ot, dwupasmowa asfaltówka, wąskie pobocze, a po prawej stronie porośnięty zielskiem stromy stok.

— Myślisz, że powinniśmy się zbierać? O to chodzi?

Zwierzę odpowiedziało spojrzeniem, jeszcze raz obejrzało się za siebie, aż w końcu odwróciło się, usiadło na fotelu pasażera, z gracją podwijając tylne łapy i wyglądając przez przednią szybę.

Travis uruchomił silnik, wrzucił bieg i wyjechał na Santiago Canyon Road, kierując się na północ.

— Naprawdę jesteś czymś więcej niż tylko zwykłym psem? — spytał, zerkając na swego towarzysza. — A może zaczynam fiksować? Jeśli faktycznie jesteś czymś więcej… to czym, do cholery?

Na wschodnim końcu Chapman Avenue skręcił na zachód w stronę McDonalda.

— Teraz nie mogę cię wypuścić ani zawieźć do schroniska — wyjaśnił. — Gdybym cię nie zatrzymał, umarłbym z ciekawości.

Przejechali jeszcze trzy kilometry, zanim w końcu skręcili na parking przed McDonaldem.

— Cóż, w takim razie można chyba uznać, że jesteś moim psem.

Retriever nie odpowiedział.

II

1

Nora Devon obawiała się faceta, który przyszedł naprawić jej telewizor. Mimo że wyglądał na mniej więcej trzydzieści lat (czyli był w jej wieku), miał ten paskudny tupet nastoletniego mądrali. Kiedy otworzyła drzwi, zuchwale zmierzył ją wzrokiem, oznajmiając: „Art Streck, Wadlow TV”, a gdy ich spojrzenia znowu się spotkały, puścił do niej oko. Był wysoki, szczupły i zadbany; ubrany w białe robocze spodnie i koszulę. Był również gładko ogolony. Krótko ścięte włosy koloru ciemny blond nosił gładko zaczesane. Wyglądał jak maminsynek, nie jak gwałciciel czy psychopata, jednak Nora natychmiast poczuła lęk; może dlatego, że jego śmiałość i pewność siebie kłóciły się z jego wyglądem.

— Chciała pani skorzystać z naszych usług? — spytał, kiedy wahając się, stanęła w progu.

Choć pytanie wydawało się niewinne, to, jak zaakcentował słowo „usługi”, wydało się jej co najmniej dziwne, jakby miało w sobie wyraźny podtekst seksualny. Nie uważała, że przesadza. Fakt pozostawał jednak faktem. Nora Devon rzeczywiście zadzwoniła do Wadlow TV i nie mogła tak po prostu odesłać Strecka bez żadnego wyjaśnienia. Sęk w tym, że jakiekolwiek wyjaśnienie doprowadziłoby do kłótni, a Nora nie należała do kłótliwych osób, więc wpuściła go do środka.

Prowadząc go szerokim chłodnym korytarzem wprost do salonu, nie mogła się pozbyć wrażenia, że jego staranny wygląd i szeroki uśmiech są elementami doskonale przygotowanego przebrania. Miał w sobie zwierzęcą czujność i napięcie, które w miarę oddalania się od drzwi wejściowych budziło w niej coraz większy niepokój.

Idąc zbyt blisko niej, tak że niemal czuła na szyi jego oddech, stwierdził:

— Ma pani bardzo ładny dom, pani Devon. Naprawdę. Bardzo mi się podoba.

— Dziękuję — odparła sztywno, nie spiesząc się, by sprostować informację dotyczącą jej stanu cywilnego.

— Człowiek byłby tu szczęśliwy. Tak, człowiek byłby tu bardzo szczęśliwy.

Dom reprezentował styl nazywany niekiedy starym hiszpańskim stylem z Santa Barbara. Dwa piętra, kremowe stiuki, dach z czerwonej dachówki, werandy, balkony, a zamiast kątów łagodnie zaokrąglone linie. Północną ścianę budynku porastała bugenwilla uginająca się pod ciężarem czerwonych kwiatów. Całość była urocza.

Nora nienawidziła jednak tego domu.

Mieszkała w nim, odkąd skończyła dwa lata, czyli od dwudziestu ośmiu lat, i przez cały ten czas — z wyjątkiem jednego, jedynego roku — żyła pod żelaznymi rządami ciotki Violet. Ani jej dzieciństwo, ani młodość nie należały do szczęśliwych. Violet Devon zmarła rok temu, lecz Nora wciąż czuła się przez nią ciemiężona, a wspomnienia o nienawistnej starej kobiecie ciągle budziły w niej lęk i utrudniały życie.

Kiedy w końcu dotarli do pokoju, Streck położył skrzynkę z narzędziami przy telewizorze Magnavox i rozejrzał się dookoła. Najwyraźniej zaskoczył go wystrój pomieszczenia.

Kwiecista tapeta była ciemna, niemalże żałobna. Na podłodze leżał wyjątkowo ohydny perski dywan; spłowiałe żółte elementy nie ożywiały całości zdominowanej przez trzy kolory: szary, kasztanowy i szafirowy. Wykończone rzeźbionymi profilami, ciężkie angielskie meble z połowy dziewiętnastego wieku stały na pazurzastych nogach: masywne fotele, podnóżki, gablotki odpowiednie dla doktora Caligari i komody, z których każda ważyła chyba pół tony. Niewielkie stoliki przykryto ciężką tkaniną z wypukłym wzorem. Niektóre lampy miały jasnoszare abażury, inne stały na rdzawoczerwonych ceramicznych podstawach, jednak żadna nie dawała dużo światła. Zasłony zdawały się ciężkie niczym ołów. Między nimi wisiały pożółkłe, niemal przezroczyste firanki, które wpuszczały do pokoju mdławe światło dnia. Wszystkie elementy wystroju kłóciły się z hiszpańską architekturą; Violet rozmyślnie narzuciła temu eleganckiemu domowi swój fatalny, toporny styl.

— Pani urządzała? — spytał Art Streck.

— Nie. Moja ciotka — odparła Nora. Stała przy marmurowym kominku tak daleko od niego, jak było to możliwe bez konieczności opuszczania pokoju. — To był jej dom. Ja… dostałam go w spadku.

— Na pani miejscu wyrzuciłbym stąd wszystkie rzeczy. To mógłby być jasny, radosny pokój. Proszę wybaczyć, ale to do pani nie pasuje. Raczej do czyjejś niezamężnej ciotki… Pani ciotka nie miała męża, prawda? Tak właśnie myślałem. Jak już mówiłem, to odpowiednie miejsce dla czyjejś niezamężnej ciotki, ale z pewnością nie dla tak pięknej kobiety jak pani.

Nora miała ochotę skrytykować jego impertynencję, chciała powiedzieć mu, żeby się zamknął i zajął naprawą telewizora, ale nie umiała się przeciwstawić innym ludziom. Ciotka Violet wolała, gdy była potulna i posłuszna.

Streck uśmiechnął się do niej, nieprzyjemnie wykrzywiając usta, przez co wyglądał, jakby kpił sobie z niej.

— Mnie się podoba — odparła z trudem.

— Poważnie?

— Tak.

Wzruszył ramionami.

— Co jest nie tak z telewizorem?

— Obraz skacze i są jakieś zakłócenia; czasami śnieży.

Odsunął odbiornik od ściany, włączył go i spojrzał na zniekształcony, śnieżący obraz. Wyciągnął małą przenośną lampę i przymocował ją z tyłu odbiornika.

Stojący w holu wysoki zegar wybił połowę godziny, a jego głęboki dźwięk odbił się echem od ścian domu.

— Często ogląda pani telewizję? — spytał mężczyzna, odkręcając pokrywę z tyłu telewizora.

— Niezbyt — odparła Nora.

— Ja lubię wieczorne seriale. Dallas, Dynastia, tego typu rzeczy.

— Nie oglądam ich.

— Poważnie? Założę się, że pani też je ogląda — odparł ze śmiechem. — Każdy je ogląda, choć nie wszyscy się do tego przyznają. Nie ma nic ciekawszego niż historie pełne zdrady, intryg, kłamstw, kradzieży… i cudzołóstwa. Wie pani, o co mi chodzi? Ludzie siedzą, gapią się w ekran, cmokają oburzeni i powtarzają: „Jakie to straszne”. Ale tak naprawdę rajcuje ich to. Taka już ludzka natura.

— Ja… muszę coś zrobić w kuchni — rzuciła nerwowo. — Proszę mnie zawołać, kiedy naprawi pan telewizor. — Po tych słowach wyszła z pokoju i zniknęła za prowadzącymi do kuchni wahadłowymi drzwiami.

Drżała. Gardziła sobą za to, że była taka słaba, że tak łatwo poddawała się swoim lękom, jednak będąc tym, kim była, nie mogła nic na to poradzić.

Mysz.

Ciotka Violet powtarzała często: „Na świecie, dziewczyno, są dwa rodzaje ludzi — koty i myszy. Koty chodzą, dokąd chcą, i biorą, co chcą. Są agresywne i samowystarczalne z natury. Tymczasem myszy nie mają w sobie krzty agresji. Są z natury bezbronne, delikatne i bojaźliwe. Cieszą się, kiedy mogą spuścić głowę i pokornie przyjąć wszystko, co przyniesie im los. Ty, moja droga, jesteś myszą. To nic złego. Myszy takie jak ty też mogą być szczęśliwe. Może nie wiodą tak kolorowego życia jak koty, ale jeśli mysz zaszyje się w swojej norze i nie wyściubi z niej nosa, przeżyje kota i doświadczy znacznie mniej problemów”.

Kot grasował w pokoju, naprawiając telewizor, podczas gdy Nora stała w kuchni sparaliżowana strachem niczym podrzędna mysz. Okłamała Strecka, mówiąc, że jest w trakcie gotowania. Przez chwilę stała przy zlewie, splatając dłonie — nie wiedzieć czemu, dłonie Nory zawsze były zimne — i zastanawiając się, co robić, dopóki mężczyzna nie naprawi telewizora i nie wyniesie się z jej domu. Postanowiła upiec ciasto. Żółte ciasto z polewą czekoladową. Przynajmniej zajmie się czymś i przestanie myśleć o Strecku i jego wymownym mrugnięciu.

Wyciągnęła z szafek miski, przybory kuchenne, elektryczny mikser, ciasto w proszku i pozostałe składniki. Niedługo potem jej skołatane nerwy zostały uspokojone przez prozaiczne czynności.

Gdy skończyła przekładać ciasto do bliźniaczych form, w kuchni pojawił się Streck.

— Lubi pani gotować?

Zaskoczona omal nie upuściła pustej blaszanej miski i umazanej ciastem łopatki. Opanowała jednak drżenie rąk, choć głośny brzęk naczyń, kiedy wkładała je do zlewu, niewątpliwie zdradzał jej zdenerwowanie.

— Tak, lubię gotować.

— Czyż to nie urocze? Podziwiam kobiety, którym kobiece zajęcia sprawiają przyjemność. Szyje pani? Szydełkuje? A może haftuje?

— Robię koronki igłowe — oznajmiła.

— Jeszcze lepiej.

— Naprawił pan telewizor?

— Prawie.

Nora była gotowa włożyć ciasto do piekarnika, jednak nie chciała robić tego pod czujnym okiem Strecka, obawiając się, że nie zdoła zapanować nad drżeniem dłoni. Jej przerażenie ośmieliłoby go jeszcze bardziej. Zostawiła więc formy na blacie i szarpnięciem otworzyła opakowanie polewy.

Streck swobodnym krokiem wszedł nieco dalej do kuchni. Uśmiechał się uprzejmie i rozglądał dookoła, ale zmierzał wyraźnie w stronę Nory.

— Mógłbym prosić o szklankę wody?

Nora niemal odetchnęła z ulgą, skłonna uwierzyć, że przyszedł tu tylko po wodę.

— Tak, oczywiście — odparła.

Wyciągnęła szklankę i napełniła ją zimną wodą.

Kiedy się odwróciła, stał tuż przed nią, podkradłszy się cicho niczym kot. Nora wzdrygnęła się mimowolnie, a część zawartości szklanki rozlała się na podłogę.

— Pan… — zaczęła.

— No i proszę — przerwał jej Streck, po czym wyjął szklankę z jej dłoni.

— …mnie wystraszył.

— Ja? — odparł z uśmiechem, wbijając w nią spojrzenie błękitnych oczu. — Nie chciałem. Przepraszam. Jestem zupełnie nieszkodliwy, pani Devon. Naprawdę. Chciałem się tylko napić wody. Chyba nie myślała pani, że chodzi mi o coś innego?

Był tak cholernie zuchwały. Nie mogła uwierzyć, że ktoś mógł być do tego stopnia bezczelny, pewny siebie, opanowany i agresywny. Miała ochotę uderzyć go w twarz, jednak obawiała się jego reakcji. Policzek, będący odpowiedzią na jego obraźliwe, dwuznaczne uwagi, jak nic stanowiłby dla niego jeszcze większą zachętę.

Mężczyzna spoglądał na nią z niepokojącą zachłannością; niemal żarłocznie. Jego uśmiech przywodził na myśl drapieżnika.

Uznała, że najlepiej zrobi, jeśli będzie udawała niewinną idiotkę i ignorowała jego seksualne aluzje, jak gdyby w ogóle ich nie rozumiała. Musiała poradzić sobie z nim tak, jak mysz radzi sobie z każdym zagrożeniem, przed którym nie jest w stanie uciec. Udawaj, że kot nie istnieje, a może zniesmaczony i rozczarowany brakiem reakcji poszuka bardziej żywotnej ofiary.

Aby uciec przed jego spojrzeniem, Nora urwała z wiszącego przy zlewie dozownika kilka papierowych ręczników i zaczęła ścierać z podłogi rozlaną wodę. Gdy tylko się pochyliła, zrozumiała, że popełniła błąd. Streck się nie odsunął i górował nad nią, podczas gdy ona kucała przed nim. Sytuacja pełna była erotycznego symbolizmu. Kiedy dotarło do niej, jak uległa musiała się wydawać, kiedy niemalże klęczała u jego stóp, poderwała się z podłogi i zauważyła, że jego uśmiech stał się jeszcze bardziej wymowny.

Zdenerwowana, czując, że oblewa się rumieńcem, Nora wrzuciła wilgotne ręczniki do kosza pod zlewem.

— Gotowanie, koronki igłowe… tak, myślę, że to naprawdę coś, naprawdę coś. Co jeszcze potrafi pani robić?

— Obawiam się, że to wszystko — odparła. — Nie mam żadnego niezwykłego hobby. Nie jestem interesującą osobą. Raczej przeciętną. Może nawet nudną.

Przeklinając się w duchu za to, że tak po prostu nie każe mu wyjść, ominęła go i podeszła do piekarnika, żeby sprawdzić, czy zdążył się już nagrzać. Tak naprawdę chciała stanąć jak najdalej od niego.

Streck ruszył za nią, trzymając się tuż obok.

— Parkując przed domem, zauważyłem mnóstwo kwiatów. Lubi pani kwiaty?

— Tak… lubię pracę w ogrodzie — odparła, spoglądając na wskaźnik temperatury.

— To mi się podoba — rzucił, jakby jego aprobata miała być dla niej ważna. — Kwiaty… to idealne zajęcie dla kobiety. Gotowanie, robótki ręczne, praca w ogrodzie. Ma pani wiele kobiecych zainteresowań i talentów. Założę się, że we wszystkim jest pani dobra, pani Devon. We wszystkim, co należy do kobiecych obowiązków. Idę o zakład, że w każdej dziedzinie jest pani doskonała.

Jeśli mnie dotknie, zacznę krzyczeć, pomyślała.

Ściany starego domu były jednak grube, a od sąsiadów dzieliła ją znaczna odległość. Nikt nie usłyszy jej krzyków i nie przybędzie na ratunek.

Kopnę go, pomyślała. Będę się broniła.

Prawdę powiedziawszy, nie była pewna, czy zdoła to zrobić, czy znajdzie w sobie wystarczającą siłę i odwagę, by walczyć z tym mężczyzną. Nawet jeśli spróbuje, Streck był większy i znacznie silniejszy.

— Tak, założę się, że w każdej dziedzinie jest pani doskonała — powtórzył prowokująco.

Odwracając się od piekarnika, Nora zmusiła się do uśmiechu.

— Mój mąż byłby zdumiony, słysząc pana słowa. Pieczenie ciast wychodzi mi nieźle, ale muszę jeszcze popracować nad spodem z kruchego ciasta, a moja duszona wołowina zawsze jest sucha jak pieprz. Moje koronki igłowe nie są najgorsze, ale żeby cokolwiek zrobić, potrzebuję mnóstwo czasu. — Minęła go i podeszła do blatu. Zdziwiła się, gdy otwierając pudełko z polewą, nie przestawała trajkotać. Desperacja sprawiła, że nagle stała się gadatliwa. — Mam dobrą rękę do roślin, lecz kiepska ze mnie gospodyni i gdyby nie pomoc męża… Cóż, ten dom wyglądałby strasznie.

Pomyślała, że wszystko, co mówi, brzmi fałszywie. Wychwyciła w swoim głosie nutkę histerii, którą on także musiał usłyszeć. Wzmianka o mężu najwyraźniej jednak powstrzymała jego dalsze naciski. Podczas gdy Nora wsypywała proszek do miski i odmierzała wymaganą ilość masła, Streck wypił wodę. Chwilę później podszedł do zlewu i wstawił pustą szklankę do miski pełnej brudnych naczyń. Tym razem zachował należytą odległość.

— Cóż, lepiej wrócę do pracy — rzucił.

Nora z rozmysłem posłała mu przelotny uśmiech i skinęła głową. Nucąc pod nosem, oddała się swoim zajęciom, jakby nic jej nie niepokoiło.

Streck przemierzył kuchnię, podszedł do wahadłowych drzwi i przystanął.

— Pani ciotka naprawdę lubiła mroczne miejsca, prawda? Kuchnia też wyglądałaby świetnie, gdyby ją rozjaśnić.

Zanim zdążyła odpowiedzieć, zniknął za drzwiami, które jeszcze przez chwilę kołysały się na zawiasach.

Mimo tej spontanicznej uwagi na temat kuchennego wystroju zdecydowanie spuścił z tonu i Nora poczuła satysfakcję. Wystarczyło kilka kłamstw o nieistniejącym mężu, wypowiedzianych z godnym podziwu spokojem, i miała problem z głowy. Co prawda kot inaczej rozprawiłby się z agresorem, ale potulna, przerażona mysz też by się tak nie zachowała.

Rozejrzała się po kuchni z wysokim sklepieniem i uznała, że faktycznie jest w niej dość ponuro. Ściany miały przytłaczający kolor błotnistego błękitu. Wiszące nad głową matowe szklane kule dawały chłodne, szarawe światło. Przez chwilę zastanawiała się nad przemalowaniem pomieszczenia i wymianą oświetlenia.

Już sama myśl o dokonaniu jakichkolwiek zmian w domu Violet Devon była radosna i oszałamiająca. Po śmierci ciotki Nora przerobiła własną sypialnię, nic więcej. Rozważając teraz remont generalny, poczuła się dziwnie odważna i buntownicza. Może. Może faktycznie dałaby radę. Skoro potrafiła się obronić przed Streckiem, może znajdzie w sobie dość odwagi, by przeciwstawić się zmarłej ciotce.

Jej optymistyczny, pełen samozadowolenia nastrój trwał całe dwadzieścia minut, czyli wystarczająco długo, by włożyć ciasto do piekarnika, przygotować polewę i zmyć naczynia. Właśnie wtedy w kuchni pojawił się Streck, który poinformował ją, że naprawił telewizor, i wręczył jej rachunek. Choć wychodząc, wydawał się markotny i przygaszony, po powrocie znów był arogancki i pewny siebie. Zmierzył ją wzrokiem, jak gdyby rozbierał ją w myślach, a kiedy ich oczy się spotkały, rzucił jej wyzywające spojrzenie.

Pomyślała, że rachunek jest za wysoki, ale nie odezwała się ani słowem, chcąc, by Streck jak najszybciej opuścił jej dom. Kiedy usiadła przy kuchennym stole, żeby wypisać czek, stanął tuż za nią, próbując zastraszyć ją swą męskością i dominującą postawą. Gdy wstała i wręczyła mu czek, przyjął go, wymownie dotykając ręką jej dłoni.

Idąc korytarzem, Nora miała wrażenie, że Streck lada chwila odłoży skrzynkę z narzędziami i zaatakuje ją od tyłu. Bezpiecznie dotarła jednak do drzwi, a kiedy ją minął i wyszedł na werandę, poczuła, że jej oszalałe serce wraca do normalnego rytmu.

— Czym zajmuje się pani mąż? — spytał Streck, zatrzymując się przy drzwiach.

Pytanie zbiło ją z tropu. Mógł przecież zapytać o to wcześniej, w kuchni, kiedy napomknęła o mężu. Teraz jego ciekawość była nie na miejscu.

Powinna powiedzieć, że to nie jego sprawa, ale wciąż się go obawiała. Wyczuwała, że to mężczyzna, który łatwo wpada w złość, a tłumiona agresja może eksplodować przy najmniejszej okazji. Dlatego też wymyśliła kolejne kłamstwo, które — taką przynajmniej miała nadzieję — sprawi, że przestanie ją nękać.

— Jest… policjantem.

Streck uniósł brwi.

— Naprawdę? Tu, w Santa Barbara?

— Tak.

— Niezły dom jak na policjanta.

— Słucham? — spytała.

— Nie miałem pojęcia, że gliny tyle zarabiają.

— Przecież mówiłam panu, że odziedziczyłam ten dom po ciotce.

— Ach tak, pamiętam. Faktycznie, mówiła pani.

Próbując zabrzmieć wiarygodnie, dodała:

— Zanim ciotka zmarła, zajmowaliśmy mieszkanie. Dopiero po jej śmierci przeprowadziliśmy się do tego domu. Ma pan rację, w przeciwnym wypadku nie byłoby nas stać.

— Cóż — rzucił — w takim razie bardzo się cieszę. Taka piękna kobieta zasługuje na ładny dom.

Po tych słowach udał, że uchyla kapelusza, mrugnął porozumiewawczo i ruszył podjazdem w stronę ulicy do zaparkowanego przy krawężniku białego vana.

Nora zamknęła drzwi i patrzyła za oddalającym się mężczyzną przez owalną witrażową szybkę. W pewnej chwili Streck się odwrócił, zauważył ją i pomachał. Natychmiast się cofnęła i ukryła w ponurym korytarzu, skąd na pewno jej nie widział.

Było oczywiste, że jej nie uwierzył. Wiedział, że skłamała, mówiąc, iż jest mężatką. Na litość boską, nie powinna była mówić, że wyszła za policjanta; każdy głupi domyśliłby się, że próbuje go zniechęcić. Mogła powiedzieć, że jej mąż jest hydraulikiem albo lekarzem, kimkolwiek, tylko nie gliną. Zresztą co tam, Art Streck i tak już odjeżdżał. Mimo iż wiedział, że go okłamała.

Nie czuła się bezpieczna, dopóki samochód nie zniknął za zakrętem.

Ale nawet wówczas nie opuściło ją uczucie lęku.

2

Po zamordowaniu doktora Davisa Weatherby’ego Vince Nasco pojechał szarym fordem furgonetką na stację obsługi przy Pacific Coast Highway. Wszedł do budki telefonicznej, wrzucił monety i zadzwonił do Los Angeles pod numer, którego już dawno temu nauczył się na pamięć.

W słuchawce rozległ się męski głos i powtórzył numer wybrany chwilę temu przez Vince’a. Był to jeden z trzech głosów, z którymi zwykle rozmawiał, łagodny i głęboki. Często słyszał inny męski głos, wysoki i nieprzyjemny, działający mu na nerwy. Rzadko odbierała kobieta; miała zmysłowy głos, gardłowy, a mimo to dziewczęcy. Vince nigdy jej nie widział, choć nieraz próbował sobie wyobrazić, jak wyglądała.

Teraz, kiedy mężczyzna o łagodnym głosie wyrecytował numer, Vince rzucił do słuchawki:

— Zrobione. Jestem wdzięczny, że zadzwonili państwo do mnie. Gdybyście mieli kolejne zlecenie, jestem do dyspozycji.

Był pewien, że mężczyzna po drugiej stronie również rozpoznał jego głos.

— Cieszę się, że wszystko poszło zgodnie z planem. Proszę mi wierzyć, że wysoce sobie cenimy pańską fachowość. A teraz proszę to zapamiętać — powiedział łącznik i podał następny siedmiocyfrowy numer telefonu.

Zaskoczony Vince powtórzył siedem cyfr.

— To numer automatu telefonicznego w Fashion Island. Na deptaku nieopodal domu towarowego Robinson. Da pan radę dotrzeć tam w piętnaście minut?

— Jasne — rzucił Vince. — Nawet w dziesięć.

— Zadzwonię za piętnaście minut, żeby przedstawić szczegóły.

Vince odwiesił słuchawkę i pogwizdując, wrócił do vana. Skierowanie go do kolejnej budki telefonicznej po „szczegóły” oznaczało tylko jedno. Już mieli dla niego zlecenie. Drugie w ciągu dnia!

3

Kiedy upieczone ciasto zostało ozdobione polewą, Nora wróciła do sypialni na piętrze w południowo-zachodniej części domu.

Za życia Violet Devon pokój ten był dla Nory jak sanktuarium, choć w drzwiach brakowało zamka. Pomieszczenie — podobnie jak wszystkie inne — zapełniały ciężkie, toporne meble, jak gdyby ogromny dom służył za magazyn. Było tu równie posępnie jak w innych pokojach. Kiedy jednak Nora uporała się z obowiązkami lub wysłuchała jednego z niekończących się wykładów ciotki, zaszywała się w sypialni, gdzie uciekała w świat książek i fantazji.

Violet miała zwyczaj kontrolować swoją siostrzenicę bez ostrzeżenia. Zakradała się pod drzwi sypialni i otwierała je z rozmachem, licząc, że przyłapie dziewczynę na jakiejś zakazanej rozrywce. Te niezapowiedziane inspekcje, niezwykle częste w dzieciństwie i okresie dorastania, z czasem stały się rzadsze, choć tak naprawdę nigdy nie ustały. Violet Devon kontrolowała siostrzenicę do ostatnich tygodni swego życia, gdy Nora była dorosłą, dwudziestodziewięcioletnią kobietą. Ponieważ Violet gustowała w ciemnych sukienkach, upinała włosy w ciasny kok i nigdy nie malowała swej bladej twarzy o ostrych, surowych rysach, bardziej niż kobietę przypominała mężczyznę; surowego mnicha w szorstkich, pokutnych szatach, który przemykał po korytarzach posępnego średniowiecznego klasztoru, śledząc zachowanie innych mnichów.

Przyłapana na fantazjowaniu czy drzemce Nora była surowo ganiona i karana licznymi uciążliwymi obowiązkami. Jej ciotka nie tolerowała lenistwa.

Książki ze względu na swą funkcję dydaktyczną były dozwolone, pod warunkiem że zostały najpierw zaakceptowane przez Violet. Jak mawiała: „Przeciętne, proste kobiety jak ja czy ty nigdy nie poznają wystawnego życia ani nie odwiedzą egzotycznych miejsc. Dlatego książki są dla nas czymś wyjątkowym. Za ich pośrednictwem możemy doświadczyć niemal wszystkiego. To nic złego. Poznawanie życia poprzez książki jest nawet lepsze niż posiadanie przyjaciół i znajomości z… mężczyznami”.

Dzięki pomocy uległego lekarza Violet trzymała Norę z daleka od szkoły, twierdząc, że dziewczyna jest wątłego zdrowia. Nora uczyła się więc w domu, a książki były jej jedyną szkołą.

Do trzydziestego roku życia Nora przeczytała tysiące książek, stała się też artystką samoukiem i doskonale wiedziała, jak się posługiwać farbami olejnymi, akrylowymi, akwarelami i ołówkiem. Rysowanie oraz malowanie były zajęciami pochwalanymi przez Violet. Sztuka stanowiła dla Nory samotną rozrywkę, odciągając jej myśli od świata zewnętrznego i pomagając unikać kontaktów z ludźmi, którzy z całą pewnością by ją odrzucili, skrzywdzili i rozczarowali.

W jednym kącie sypialni stały deska kreślarska, sztalugi i szafka na przybory. Żeby stworzyć tę miniaturową pracownię, trzeba było upchnąć meble w drugim kącie. W rezultacie pokój mógł przyprawić o klaustrofobię.

Nora wielokrotnie — zwłaszcza nocą, ale także w środku dnia — miała wrażenie, że podłoga zarwie się pod ciężarem mebli, a ona sama zginie przygnieciona masywnym łożem z baldachimem. Czując ogarniający ją paniczny strach, uciekała do ogrodu na tyłach domu, gdzie siedziała na świeżym powietrzu, obejmując kolana ramionami i drżąc na całym ciele. Dopiero w wieku dwudziestu pięciu lat pojęła, że napady lęku nie były spowodowane tylko ciągłym przebywaniem w zagraconych pokojach i ponurym wystrojem domu, ale stałą obecnością apodyktycznej ciotki.

W sobotni poranek cztery miesiące temu, osiem miesięcy po śmierci Violet Devon, Nora poczuła nagłą potrzebę zmian i gorączkowo przemeblowała swoją sypialnię. Wyniosła bądź wywlekła mniejsze meble, rozmieszczając je w pięciu zagraconych pokojach na piętrze. Cięższe meble rozebrała na części, pozbywając się wszystkiego poza łóżkiem z baldachimem, jednym stolikiem nocnym, deską kreślarską, taboretem, szafką z przyborami i sztalugą. W końcu zerwała tapetę.

W ciągu tamtego oszałamiającego weekendu czuła się tak, jakby w jej życiu nastała rewolucja, która zmieni je na zawsze. Zanim jednak skończyła przemeblowanie, duch rewolucji wyparował i reszta domu pozostała nietknięta.

Teraz przynajmniej ten jeden pokój był jasny i prawie radosny. Ściany pomalowano bladożółtą farbą, zasłony zniknęły, a na ich miejscu pojawiły się pasujące do ścian rolety. Nora zwinęła ponury dywan i wypastowała piękną drewnianą podłogę.

To było jej sanktuarium, czuła to silniej niż kiedykolwiek. Za każdym razem, gdy przekraczała próg pokoju i widziała, jak bardzo się zmienił, jej nastrój się poprawiał, a ona sama znajdowała ucieczkę od trapiących ją problemów.

Po przerażającym spotkaniu ze Streckiem jej skołatane nerwy jak zwykle znalazły ukojenie pośród czterech jasnych ścian. Usiadła przy desce kreślarskiej i ołówkiem naszkicowała wstępne kontury obrazu olejnego, który od jakiegoś czasu chodził jej po głowie. Na początku drżały jej ręce, więc musiała robić krótkie przerwy, by odzyskać kontrolę nad własnym ciałem i móc pracować. Z czasem jednak lęk ustąpił.

Pracując, pomyślała nawet o Strecku i zastanawiała się, jak daleko by się posunął, gdyby nie wyprowadziła go z domu. Ostatnio rozmyślała nad tym, czy pesymistyczne nastawienie Violet Devon do ludzi i świata było właściwe. Choć wychowano ją w takim właśnie duchu, coraz częściej podejrzewała, że podejście ciotki było pokręcone, a nawet chore. Teraz jednak spotkała Arta Strecka, żywy dowód na to, że Violet miała rację i że nadmierne obcowanie ze światem zewnętrznym może być niebezpieczne.

W pewnym momencie, gdy ukończyła prawie połowę szkicu, dopadły ją wątpliwości, czy aby nie zinterpretowała błędnie wszystkiego, co zrobił czy powiedział Streck. To oczywiste, że nie mógł się do niej zalecać. Nie do niej.

Jako kobieta była przecież nieatrakcyjna. Przeciętna. Pospolita. Może nawet brzydka. Nora wiedziała, że to prawda, bo oprócz wad Violet Devon miała również zalety; jedną z nich była szczerość. Mało atrakcyjna, bezbarwna Nora nie należała do kobiet, które chce się przytulać, całować czy kochać. Ciotka kazała jej to zrozumieć już w dzieciństwie.

Mimo swej odpychającej osobowości Streck był atrakcyjnym mężczyzną, więc z całą pewnością mógł przebierać w pięknych kobietach. Sama myśl o tym, że zainteresowałby się kimś takim jak ona, wydawała się niedorzeczna.

Nora nadal nosiła ubrania kupione przez ciotkę — ciemne, bezkształtne sukienki, spódnice i bluzki, podobne do tych, które zakładała Violet. Jaśniejsze, bardziej kobiece stroje tylko uwypuklałyby jej kościstą, pozbawioną wdzięku figurę i przeciętną twarz bez wyrazu.

Ale dlaczego Streck powiedział, że jest ładna?

Cóż, nietrudno było to wyjaśnić. Być może żartował sobie z niej. Albo chciał być miły i uprzejmy.

Im dłużej o tym myślała, tym mocniej wierzyła, że źle oceniła tego biednego człowieka. W wieku trzydziestu lat zmieniła się w znerwicowaną starą pannę, strachliwą i samotną.

Myśl ta sprawiła, że poczuła się przygnębiona. Wróciła jednak do pracy i podwoiwszy wysiłki, niebawem skończyła szkic. Chwilę później zaczęła następny, tym razem widziany z innej perspektywy. Wraz z upływem czasu zatraciła się w sztuce.

Piętro niżej masywny stary zegar wybijał kolejne godziny, półgodziny i kwadranse. Promienie zachodzącego słońca stały się złociste, a pokój wypełnił się jasnością. Zdawało się, że powietrze drży i migocze. Rosnąca za oknem palma królewska poruszyła się na wietrze.

Do czwartej odzyskała spokój, pracując nieprzerwanie i nucąc pod nosem. Dźwięk telefonu kompletnie ją zaskoczył.

Odłożyła ołówek i sięgnęła po słuchawkę.

— Halo?

— Zabawne — powiedział męski głos.

— Słucham?

— Nigdy o nim nie słyszeli.

— Przepraszam — odparła — ale to chyba pomyłka.

— To przecież pani, pani Devon.

Dopiero teraz rozpoznała ten głos. To był on. Streck.

Przez chwilę nie mogła wydobyć z siebie ani słowa.

— W ogóle o nim nie słyszeli — ciągnął głos po drugiej stronie. — Zadzwoniłem na policję w Santa Barbara i spytałem, czy mogę rozmawiać z funkcjonariuszem Devonem, ale powiedzieli mi, że nie ma u nich nikogo o tym nazwisku. Czy to nie dziwne, pani Devon?

— Czego pan chce? — spytała drżącym głosem.

— Rozumiem, że to błąd komputera — rzucił Streck, śmiejąc się do słuchawki. — Tak, to na pewno wina komputera, który przez pomyłkę usunął nazwisko pani męża z policyjnych akt. Lepiej, żeby poinformowała go pani o tym, kiedy tylko wróci do domu. Jeśli tego nie wyjaśni… Cóż, może się zdarzyć, że pod koniec tygodnia nie dostanie czeku z wypłatą.

Rozłączył się, a sygnał w słuchawce uświadomił jej, że to ona pierwsza powinna ją odłożyć i zakończyć rozmowę w chwili, gdy oznajmił, że zadzwonił na policję. W obawie, by go nie zachęcić, wysłuchała wszystkiego, co miał do powiedzenia.

Zaczęła krążyć po pokojach, sprawdzając okna i drzwi. Wszystkie były zamknięte.

4

W McDonaldzie przy East Chapman Avenue w okręgu Orange Travis Cornell zamówił dla psa pięć hamburgerów. Siedzący na przednim fotelu pick-upa golden retriever zjadł całe mięso i dwie bułki, po czym polizał mężczyznę po twarzy.

— Masz oddech jak cierpiący na niestrawność aligator — zaprotestował Travis, powstrzymując zwierzę.

Powrót do Santa Barbara zajął im trzy i pół godziny, ponieważ ruch na autostradach był znacznie większy niż wczesnym rankiem. Przez całą drogę Travis zerkał na swojego towarzysza i przemawiał do niego, oczekując pokazu niebywałej inteligencji, którego świadkiem był nieco wcześniej. Tym razem jednak musiał się obejść smakiem. Retriever zachowywał się jak każdy pies. Wprawdzie od czasu do czasu siadał wyprostowany, wyglądał przez przednią lub boczną szybę i z niezwykłym zainteresowaniem podziwiał widoki, jednak przeważnie spał skulony na siedzeniu pasażera, węsząc przez sen, albo dyszał i ziewał, sprawiając wrażenie znudzonego.

Kiedy zapach brudnej sierści stał się nie do wytrzymania, Travis opuścił szyby, pozwalając, by pies wystawił głowę przez okno. Z powiewającymi na wietrze długimi uszami, rozwianą sierścią i głupkowatym niby-uśmiechem wyglądał równie czarująco i bezmyślnie jak wszystkie psy, które kiedykolwiek miały okazję podróżować w ten właśnie sposób.

W Santa Barbara Travis zatrzymał się przed centrum handlowym, gdzie kupił kilka puszek karmy Alpo, pudełko ciastek dla psów Milk-Bones, ciężkie plastikowe miski na karmę i wodę, ocynkowaną balię, butelkę szamponu ze środkiem przeciwko pchłom i kleszczom, szczotkę do rozczesywania splątanej sierści, obrożę i smycz.

Kiedy pakował to wszystko na tył pick-upa, pies patrzył na niego przez tylną szybę kabiny kierowcy, przyciskając do szkła wilgotny nos.

— Jesteś brudny i śmierdzisz — rzucił Travis, siadając za kierownicą. — Chyba nie będziesz miał nic przeciwko, jeśli cię wykąpię, prawda?

Pies ziewnął.

Zanim Travis wjechał na podjazd swego wynajmowanego czteropokojowego bungalowu na północnym krańcu Santa Barbara i wyłączył silnik, zaczął się zastanawiać, czy psie zachowanie na pewno było tak niezwykłe, jak mu się wydawało.

— Jeśli w najbliższym czasie nie pokażesz mi jakiejś sztuczki — zwrócił się do psa, wkładając klucz do zamka frontowych drzwi — pomyślę, że mi odbiło, że jestem szurnięty, a wszystko, co widziałem w lesie, było tworem mojej chorej wyobraźni.

Stojący na werandzie pies spojrzał na niego pytająco.

— Chcesz, żebym przez ciebie zaczął wątpić we własne zdrowie psychiczne? O to ci chodzi?

Przed oczami retrievera przemknął pomarańczowo-czarny motyl. Pies wzdrygnął się zaskoczony. Szczeknął raz i pognał za odlatującą zdobyczą, pędząc w kierunku chodnika. Biegając tam i z powrotem po trawniku, podskakując, kłapiąc zębami i bezskutecznie starając się pochwycić kolorowe stworzenie, omal nie wpadł na pień palmy daktylowej z Wysp Kanaryjskich. Chwilę później ledwo uniknął zderzenia z betonowym poidełkiem dla ptaków, a w końcu niezdarnie wpadł do obsadzonego niecierpkami kwietnika, nad którym motyl poszukał schronienia. Przetoczył się po kwiatach, zerwał na równe łapy i wyskoczył z klombu.

Rozczarowany niepowodzeniem wrócił do Travisa i spojrzał na niego potulnym wzrokiem.

— Cudowny pies — skonstatował Travis. — Boże drogi.

Otworzył drzwi, a zwierzak, nie czekając na pozwolenie, wślizgnął się do domu i pobiegł odkrywać nowe otoczenie.

— Lepiej, żebyś był nauczony czystości! — zawołał za nim Travis.

Zaniósł do kuchni ocynkowaną balię i plastikową torbę z zakupami. Zostawił miski i karmę dla psów na podłodze, a resztę wyniósł tylnymi drzwiami. Położył torbę na betonowym patio, a balię ustawił obok zwiniętego węża podłączonego do zewnętrznego kranu na tyłach domu.

Wróciwszy do kuchni, z szafki pod zlewem wyciągnął wiadro, napełnił je ciepłą wodą, którą następnie wylał do balii. Kiedy wynosił czwarte wiadro, na podwórku za domem pojawił się pies. Zanim Travis wypełnił balię do połowy, zwierzę kilkakrotnie obsikało bielony betonowy murek wyznaczający granice posesji.

— Kiedy skończysz niszczyć trawę — powiedział mężczyzna — bądź w nastroju do kąpieli. Strasznie cuchniesz.

Retriever odwrócił się w jego stronę i przekrzywił głowę, jakby z uwagą słuchał jego słów. Nie przypominał jednak inteligentnych psów, które widuje się w filmach. Nie wydawało się, by cokolwiek rozumiał. Wyglądał głupio. Kiedy tylko Travis przestał mówić, zwierzę pobiegło nieco dalej i po raz kolejny obsikało murek.

Patrząc na niego, Travis poczuł, że on także musi się załatwić. Poszedł więc do łazienki, a potem przebrał się w parę znoszonych dżinsów i starą koszulkę.

Kiedy wrócił na podwórko, pies stał przy parującej balii, trzymając w zębach wąż ogrodowy. Nie wiedzieć jak, odkręcił kran, a ściekająca z końcówki woda lała się wprost do balii.

Dla psa odkręcenie kurka byłoby niezwykle trudne, jeśli nie niemożliwe. Travis pomyślał, że dla człowieka równie wielkim wyzwaniem byłaby próba otwarcia zabezpieczonej przed dziećmi butelki aspiryny przy użyciu wyłącznie jednej ręki.

Zaskoczony zwrócił się do psa:

— Woda była za gorąca?

Retriever upuścił wąż, pozwalając, by woda rozlała się po patio, i ostrożnie wszedł do balii. Usiadł w wodzie i spojrzał na Travisa, jakby mówił: „Do dzieła, kolego. Skończmy już z tym”.

Travis podszedł do balii i przykucnął obok.

— Pokaż mi, w jaki sposób zakręcasz kran.

Zwierzę spojrzało na niego głupawym wzrokiem.

— Pokaż — powtórzył Travis.

Pies prychnął i przez chwilę wiercił się w wodzie.

— Skoro potrafiłeś go odkręcić, to umiesz także zakręcić. Jak to robisz? Zębami? Tak, na pewno zębami. Na litość boską, przecież nie zrobiłbyś tego łapą. Ale to trudne, mógłbyś połamać kły na tym żeliwnym pokrętle.

Pies nieznacznie wychylił się z miski i chwycił zębami butelkę szamponu.

— A więc nie zakręcisz? — spytał Travis.

Pies zamrugał i spojrzał na niego zagadkowym wzrokiem.

Widząc to, Travis westchnął i sam zakręcił kran.

— Dobra. W porządku. Bądź sobie mądralą. — Wyjął z torby szczotkę i szampon, po czym wyciągnął je w stronę psa. — Masz. Pewnie w ogóle mnie nie potrzebujesz. Jestem pewien, że dasz sobie radę sam.

W odpowiedzi zwierzę wydało z siebie przeciągłe, gardłowe szczeknięcie i Travis miał wrażenie, że to on właśnie został nazwany mądralą.

Ostrożnie, powiedział sobie w duchu. Nie działaj pochopnie, Travis. Masz przed sobą cholernie mądrego psa, który jednak nie rozumie, co do niego mówisz, i nie może ci odpowiedzieć.

Retriever pozwolił się wykąpać, a siedzenie w ciepłej wodzie najwyraźniej sprawiało mu nie lada frajdę. W końcu Travis spłukał szampon i przez godzinę rozczesywał splątaną sierść, wyciągając rzepy, kawałki gałązek i rozplątując skołtunione futro. Zwierzę cierpliwie poddawało się wszystkim zabiegom i przed szóstą było nie do poznania.

Wykąpane i wyczesane wyglądało imponująco. Jego złotawa sierść była nieco jaśniejsza na łapach, brzuchu, zadzie i wewnętrznej stronie ogona. Bliżej skóry tworzyła gęsty i delikatny puch chroniący przed zimnem. Na wierzchu była równie delikatna, choć nie tak gęsta, a w niektórych miejscach układała się w miękkie fale. Ogon wyginał się ku górze łagodnym łukiem, co nadawało zwierzęciu radosny i zawadiacki wygląd. Podkreślało go jeszcze ciągłe merdanie ogonem.

Zaschnięta krew na uchu psa pochodziła z niewielkiego zadrapania, które już zaczynało się goić. Krew na łapach była wynikiem wielogodzinnego biegu w trudnym terenie. Travis przemył otarcia kwasem borowym, łagodnym środkiem odkażającym. Był pewien, że zwierzę będzie odczuwało zaledwie niewielki dyskomfort — choć wcale nie utykało — i najpóźniej za kilka dni dojdzie do siebie.

Retriever prezentował się doskonale, za to Travis był mokry, spocony i cuchnął szamponem dla psów. Miał ochotę wziąć prysznic i się przebrać. Zrobił się też głodny.

Pozostała jeszcze kwestia obroży, ale kiedy spróbował ją zapiąć, zwierzę warknęło cicho i odsunęło się od niego.

— Spokojnie, piesku. To tylko obroża.

Pies przyglądał się skórzanej pętli w dłoni Travisa, nawet na chwilę nie przestając warczeć.

— Masz złe doświadczenia z obrożami, co?

Zwierzak uspokoił się, jednak wciąż stał w miejscu.

— Byłeś źle traktowany? — spytał mężczyzna. — Pewnie tak. Może miałeś za ciasną obrożę, która cię dusiła. A może trzymali cię na zbyt krótkim łańcuchu? Coś w tym stylu?

Pies szczeknął, przebiegł przez patio i czając się w kącie, z daleka obserwował obrożę.

— Ufasz mi? — spytał Travis. Wciąż klęczał na ziemi, by pies nie poczuł się zagrożony.

Retriever oderwał wzrok od obroży i przeniósł go na mężczyznę. Ich oczy się spotkały.

— Nigdy cię nie skrzywdzę — obiecał uroczyście Travis. Przemawiając w ten sposób do psa, wcale nie czuł się głupio czy niedorzecznie. — Musisz mi uwierzyć. Przecież potrafisz wyczuwać takie rzeczy, prawda? Posłuchaj swojego instynktu i zaufaj mi.

Pies podszedł do niego, jednak przystanął poza jego zasięgiem. Zerknął na obrożę i utkwił wzrok w twarzy Travisa. Mężczyzna znów poczuł tę przedziwną więź, która łączyła go ze zwierzęciem; głęboką i przerażającą. Tak przerażającą, że nie był w stanie jej opisać.

— Posłuchaj, czasami będę chciał zabrać cię w takie miejsca, gdzie będziesz musiał być na smyczy. A ta jest przypięta do obroży, prawda? Tylko dlatego chcę ci ją założyć. Po to, żebyś mógł chodzić tam ze mną. No i żebyś nie miał pcheł. Ale jeśli nie chcesz, nie będę cię zmuszał.

Przez długą chwilę patrzyli na siebie. Retriever jakby rozmyślał nad słowami Travisa. Ten trzymał obrożę w wyciągniętej ręce niczym prezent, który chciał ofiarować psu. Zwierzę uparcie spoglądało w oczy swojego nowego właściciela. W końcu potrząsnęło głową, prychnęło i wolnym krokiem podeszło do mężczyzny.

— Dobry piesek — rzucił zachęcająco Travis.

Zbliżywszy się do niego, pies położył się na brzuchu, a po chwili przewrócił na grzbiet, unosząc do góry łapy i odsłaniając wrażliwe miejsca. Utkwił w mężczyźnie spojrzenie pełne miłości, zaufania i odrobiny strachu.

Widok ten sprawił, że Travis poczuł w gardle bolesny uścisk, a do oczu napłynęły mu palące łzy. Z trudem przełknął ślinę, zamrugał i nazwał się w myślach sentymentalnym bałwanem. Wiedział jednak, dlaczego zachowanie psa tak bardzo go wzruszyło. Po raz pierwszy od trzech lat Travis Cornell czuł się potrzebny i miał świadomość głębokiej więzi, która połączyła go z innym żywym stworzeniem. Po raz pierwszy od trzech lat miał po co żyć.

Założył obrożę, zapiął ją i delikatnie pogłaskał psa po brzuchu.

— Musimy wybrać dla ciebie jakieś imię — zaproponował.

Pies poderwał się z ziemi, spojrzał na niego i zastrzygł uszami, jak gdyby czekał na to, co za chwilę usłyszy.

Dobry Boże, pomyślał Travis. Przypisuję temu zwierzęciu ludzkie cechy. A przecież to pies, może wyjątkowy, ale tylko pies. Chociaż wygląda, jakby czekał na swoje nowe imię, z całą pewnością nie rozumie angielskiego.

— Nic nie przychodzi mi do głowy — uznał w końcu. — Zresztą nie powinniśmy się spieszyć. To musi być odpowiednie imię. Nie jesteś przecież zwykłym psem, futrzaku. Muszę trochę pomyśleć, zanim znajdę coś stosownego.

Travis opróżnił balię, opłukał ją i zostawił, by wyschła na powietrzu. Potem on i pies weszli do domu, który był teraz ich wspólnym domem.

5

Doktor Elisabeth Yarbeck i jej mąż Jonathan, prawnik, mieszkali w Newport Beach w rozległym, parterowym domu wzorowanym na ranczo, z krytym gontem dachem, tynkowanymi ścianami w delikatnym, kremowym kolorze i ścieżką brukowaną kamieniami Bouquet Canyon. Zachodzące słońce posyłało miedzianorubinowe refleksy, które błyszcząc, odbijały się w fazowanym szkle wąskich witrażowych okien w drzwiach wejściowych, co sprawiało, że szybki przypominały ogromne klejnoty.

Kiedy Vince Nasco zadzwonił do drzwi, w wejściu pojawiła się Elisabeth. Miała mniej więcej pięćdziesiąt lat, była szczupłą, atrakcyjną kobietą o puszystych jasnych włosach i niebieskich oczach. Vince przedstawił się jako John Parker, powiedział, że jest z FBI i chce porozmawiać z nią i jej mężem o sprawie będącej przedmiotem dochodzenia.

— Sprawie? — spytała. — Jakiej sprawie?

— Chodzi o finansowany przez rząd projekt badawczy, w którym oboje państwo brali kiedyś udział — wyjaśnił Vince zgodnie z tym, co mu przykazano.

Kobieta z uwagą przyjrzała się jego legitymacji i referencjom. Vince nie przejął się tym. Fałszywe dokumenty zostały przygotowane przez tych samych ludzi, którzy wynajęli go do tej roboty. Dostarczono mu je trzy miesiące temu przy okazji zleconego zabójstwa w San Francisco i od tej pory wykorzystał je już trzykrotnie.

Chociaż wiedział, że papiery nie wzbudzą niczyich podejrzeń, nie był pewien, czy on sam pozytywnie przejdzie kontrolę. Miał na sobie granatowy garnitur, białą koszulę, niebieski krawat i wypolerowane na wysoki połysk buty — odpowiedni strój dla agenta. Jego gabaryty i pozbawiona wyrazu twarz również pasowały do tej roli. Jednak zabójstwo doktora Weatherby’ego i perspektywa kolejnych dwóch w ciągu zaledwie kilku minut podniecały Vince’a i wypełniały go maniakalną radością, którą z trudem powstrzymywał. Czuł, jak narasta w nim śmiech, z każdą chwilą coraz trudniejszy do opanowania. Kiedy jechał burawozielonym fordem sedanem skradzionym czterdzieści minut temu wyłącznie na tę okazję, jego ciałem wstrząsały dreszcze, których źródłem nie było zdenerwowanie, ale dojmująca, niemal erotyczna rozkosz. W pewnej chwili musiał się zatrzymać na poboczu i odczekać dziesięć minut, by się uspokoić.

Elisabeth Yarbeck oderwała wzrok od sfałszowanych dokumentów i patrząc na Vince’a, ściągnęła brwi.

Odpowiedział uśmiechem, choć istniało ryzyko, że wybuchnie niekontrolowanym śmiechem i spartaczy misję. Miał chłopięcy uśmiech, który kontrastował z jego gabarytami, działając rozbrajająco.

Po chwili doktor Yarbeck także się uśmiechnęła. Usatysfakcjonowana zwróciła mu dokumenty i zaprosiła do domu.

— Będę musiał porozmawiać także z pani mężem — przypomniał Vince, gdy zamykała za nim drzwi wejściowe.

— Jest w salonie, panie Parker. Tędy, zapraszam.

Salon okazał się przestronny i widny. Kremowe ściany i dywan. Bladozielone sofy. Duże okna, częściowo ukryte za zielonymi markizami, wychodziły na drobiazgowo zaprojektowaną posiadłość i widoczne w dole domy na wzgórzach.

Jonathan Yarbeck klęczał przy ceglanym kominku, wciskając między polana garście trocin. Kiedy Elisabeth przedstawiła Vince’a, wstał i otrzepał ręce z pyłu.

— …John Parker z FBI.

— FBI? — spytał Yarbeck, unosząc badawczo brwi.

— Panie Yarbeck — zaczął Vince — jeśli w domu są inni członkowie rodziny, z nimi również chciałbym rozmawiać.

Jonathan pokręcił głową.

— Jesteśmy tylko my dwoje. Dzieci wyjechały do college’u. O co chodzi?

W odpowiedzi Vince wyciągnął spod marynarki pistolet z tłumikiem i strzelił Jonathanowi Yarbeckowi prosto w pierś. Prawnik zatoczył się i wpadł na gzyms kominka, gdzie na chwilę znieruchomiał, po czym runął na mosiężny zestaw kominkowy.

Trzask.

Elisabeth Yarbeck zamarła przerażona. Tymczasem Vince przyskoczył do niej, chwytając ją za lewe ramię i boleśnie je wykręcając. Kiedy krzyknęła z bólu, przyłożył jej do głowy broń i wycedził przez zaciśnięte zęby:

— Siedź cicho, bo rozwalę ci ten pieprzony łeb.

Zmusił ją, by razem z nim podeszła do ciała męża. Jonathan Yarbeck leżał twarzą w dół na mosiężnej szufli i pogrzebaczu z mosiężną rączką. Był martwy. Ale Vince nie zamierzał ryzykować. Przyłożył mu broń do głowy i oddał kolejne dwa strzały.

Z gardła Liz Yarbeck wydobył się piskliwy, koci dźwięk. Chwilę później kobieta zaczęła szlochać.

Ze względu na odległość i przydymione szyby Vince nie sądził, by ktokolwiek z sąsiadów coś zauważył, jednak zdecydował, że kobietą zajmie się w bardziej ustronnym miejscu. Zmusił ją, by wyszła na korytarz i dalej w głąb domu. Idąc, zaglądał do kolejnych pokoi, aż dotarli do głównej sypialni. Tam wepchnął ją do środka i powalił na podłogę.

— Nie ruszaj się — warknął.

Włączył stojące przy łóżku lampki. Podszedł do wysokich, rozsuwanych szklanych drzwi z widokiem na patio i zaczął zaciągać zasłony.

Kiedy się odwrócił, kobieta niezdarnie dźwignęła się z podłogi i pobiegła w kierunku drzwi.

Chwycił ją, cisnął na ścianę i uderzył pięścią w brzuch, kompletnie pozbawiając tchu, a następnie znowu rzucił na podłogę. Chwyciwszy Liz za włosy, podniósł jej głowę i zmusił, by spojrzała mu w oczy.

— Posłuchaj. Nie zamierzam cię zastrzelić. Przyszedłem po twojego męża. Tylko po niego. Ale jeśli spróbujesz uciec, zanim na to pozwolę, będę zmuszony cię sprzątnąć. Rozumiemy się?

Naturalnie kłamał. To właśnie ją polecono mu zabić; mąż musiał zostać usunięty tylko dlatego, że akurat był w domu. Co prawda, Vince nie zamierzał do niej strzelać, chciał ją zmusić do współpracy, a dopiero później związać i zająć się nią bez zbędnego pośpiechu. Zastrzelenie dwóch mężczyzn było zadowalające, jednak teraz pragnął się zabawić i przeciągnąć egzekucję w czasie. Czasami człowiek mógł się delektować śmiercią jak dobrym jedzeniem, winem czy uroczym zachodem słońca.

— Kim jesteś? — spytała kobieta, szlochając i z trudem łapiąc powietrze.

— Nie twój interes.

— Czego chcesz?

— Zamknij się i współpracuj, to puszczę cię żywą.

Liz zaczęła się modlić; słowa wylewały się z jej ust wartkim potokiem, w którym od czasu do czasu pojawiało się ciche westchnienie i jęk.

Vince zaciągnął zasłony. Zerwał wiszący na ścianie telefon i cisnął nim na drugi koniec pokoju. Chwyciwszy kobietę za ramię, szarpnięciem postawił ją na nogi i powlókł do łazienki. Przetrząsał szuflady, dopóki nie znalazł apteczki; w tej chwili potrzebował plastra.

Kiedy wrócili do sypialni, pchnął ją na łóżko i kazał się położyć na brzuchu. Plastrem skrępował jej kostki i nadgarstki, tak że ręce miała z przodu. Z szuflady komody wyciągnął parę cieniuteńkich majteczek, które zmiął w dłoni i wcisnął jej do ust. Resztką plastra zakneblował jej usta. Kobieta drżała niekontrolowanie, mrugając szaleńczo, a spływający po jej twarzy pot mieszał się ze łzami.

Vince wrócił do salonu i uklęknął przy ciele Jonathana Yarbecka, z którym jeszcze nie skończył. Odwrócił go na plecy. Jedna z kul przeszyła gardło mężczyzny tuż nad klatką piersiową. Jego otwarte usta pełne były krwi, a jedno oko przesunęło się w głąb czaszki, więc Vince widział jedynie białko. Spojrzał w drugie oko Jonathana Yarbecka.

— Dziękuję — szepnął z nabożeństwem. — Dziękuję, panie Yarbeck.

Zamknął obie powieki i pocałował je.

— Dziękuję.

Tym razem ucałował czoło mężczyzny.

— Dziękuję za to, co mi pan dał.

Potem poszedł do garażu, gdzie przetrząsał kolejne szafki w poszukiwaniu narzędzi. Wybrał młotek z wygodną gumowaną rączką i obuchem z polerowanej stali.

Kiedy wrócił do sypialni i położył młotek na materacu obok skrępowanej kobiety, w jej oczach pojawiło się niemal komiczne przerażenie. Zaczęła się wić i kręcić, próbując uwolnić ręce. Na próżno.

Vince zdjął ubranie. Widząc w jej oczach to samo przerażenie, z jakim spoglądała na młotek, wyjaśnił:

— Nie, proszę się nie obawiać, doktor Yarbeck. Nie zamierzam pani molestować. — Powiesił marynarkę i koszulę na oparciu krzesła. — Nie pociąga mnie pani. — Zdjął buty, skarpety i spodnie. — Oszczędzę pani tego poniżenia. Nie jestem taki. Zdejmuję ubranie, żeby nie zachlapać go krwią.

Nagi, wziął młotek i zamachnąwszy się nim, zmiażdżył jej lewe kolano. Pięćdziesiąt, sześćdziesiąt uderzeń później nadszedł Moment.

Trzask.

Nagle wypełniła go energia. Poczuł się nadludzko czujny, wyjątkowo wrażliwy na kolory i fakturę otaczających go rzeczy. Nigdy wcześniej nie czuł się tak silny, niczym bóg w ciele człowieka.

Upuścił młotek i upadł na kolana tuż obok łóżka. Dotknął czołem zakrwawionej narzuty i odetchnął głęboko, drżąc z rozkoszy tak wielkiej, że niemal trudnej do zniesienia.

Kilka minut później, kiedy doszedł do siebie i oswoił się ze swym nowym, potężniejszym ja, wstał, pochylił się nad ciałem kobiety i obsypał pocałunkami jej zmaltretowaną twarz i dłonie.

— Dziękuję.

Był tak głęboko poruszony jej ofiarą, że pomyślał, iż lada chwila się rozpłacze. Radość z własnego szczęścia była jednak większa niż współczucie dla tej kobiety i jego oczy pozostały suche.

W łazience wziął szybki prysznic. Gdy gorąca woda zmywała z jego ciała resztki mydła, myślał o tym, jak wiele miał szczęścia, że uczynił zabijanie swym fachem i zarabiał na tym, co tak czy inaczej musiałby robić.

Kiedy się ubrał, użył ręcznika, by wytrzeć nieliczne rzeczy, których dotykał w domu. Zawsze dokładnie pamiętał każdy swój krok i nie zostawiał po sobie ani jednego odcisku palca. Doskonała pamięć była kolejną częścią jego Daru.

Wychodząc z domu, zauważył, że zapadła już noc.