O książce

Phil Hunt nie jest z gruntu złym człowiekiem, raczej takim, który podjął w życiu kilka złych decyzji. Z powodu jednej z nich wylądował na dziesięć lat w więzieniu. Teraz razem z żoną hoduje konie, z trudem wiążąc koniec z końcem. Żeby utrzymać hodowlę, co jakiś czas szmugluje narkotyki – odbiera je w górach na granicy z Kanadą i dostarcza pod wskazany adres. Jedna z tych rutynowych akcji kończy się wpadką.

Zastępca szeryfa Bobby Drake, którego ojciec – były szeryf – odsiaduje karę za przemyt narkotyków, podczas patrolu dostrzega porzucony na pustkowiu samochód. Widząc dla siebie szansę na zmazanie plamy na rodzinnym honorze, samotnie wyprawia się w góry i nakrywa na gorącym uczynku dwóch mężczyzn, którzy właśnie odebrali „zrzut”. Aresztuje jednego z nich i przejmuje towar. Huntowi udaje się uciec. Nie jest to jednak szczęśliwe zakończenie, lecz początek prawdziwych problemów. Ścigany przez policję i swoich zleceniodawców, wie, że poleje się krew.

URBAN WAITE

Amerykański pisarz, przez całe życie związany z Seattle, absolwent University of Washington. Autor trzech świetnie ocenianych powieści: Na krawędzi, The Carrion Birds, Sometimes the Wolf. Jego opowiadania pojawiły się m.in. w The Best of the West Anthology i w „The Southen Review”. Utwory Waite’a zostały przetłumaczone na 9 języków.

www.urbanwaite.com

Tytuł oryginału:
THE TERROR OF LIVING

Copyright © Urban Waite 2011
All rights reserved

Polish edition copyright © Wydawnictwo Albatros Andrzej Kuryłowicz s.c. 2014

Polish translation copyright © Jan Kraśko 2014

Redakcja: Beata Słama

Zdjęcie na okładce: © Nikki Smith/Arcangel Images

Projekt graficzny okładki: Wydawnictwo Albatros Andrzej Kuryłowicz s.c.

ISBN 978-83-7985-078-5

Wydawca
WYDAWNICTWO ALBATROS ANDRZEJ KURYŁOWICZ S.C.
Hlonda 2a/25, 02-972 Warszawa
www.wydawnictwoalbatros.com

Niniejszy produkt jest objęty ochroną prawa autorskiego. Uzyskany dostęp upoważnia wyłącznie do prywatnego użytku osobę, która wykupiła prawo dostępu. Wydawca informuje, że publiczne udostępnianie osobom trzecim, nieokreślonym adresatom lub w jakikolwiek inny sposób upowszechnianie, kopiowanie oraz przetwarzanie w technikach cyfrowych lub podobnych – jest nielegalne i podlega właściwym sankcjom.

Przygotowanie wydania elektronicznego: 88em

Spis treści

I. Z NIEBA

II. MORZEM

III. LĄDEM

IV. SPOWIEDŹ

V. ŚNIEG

Podziękowania

Przypisy

Dla Karen

Myślisz czasem, żeby popełnić jakieś przestępstwo? Po prostu zrobić coś strasznego. Wszystko zmienić.

Richard Ford, Rock Springs, z opowiadania Winterkill

Człowiek nigdy nie może wiedzieć, czego ma chcieć, ponieważ dane mu jest tylko jedno życie i nie może go w żaden sposób porównać ze swymi poprzednimi życiami ani skorygować w następnych.

Milan Kundera, Nieznośna lekkość bytu
(przekł. Agnieszka Holland, Aneks, Wrocław 1989)

I
Z NIEBA

Młody złapał w Seattle autobus na północ i stał teraz, patrząc na bar i zastanawiając się, co dalej. Stał długo. Wiatr niósł zapach rozgrzanego przez słońce popękanego asfaltu, dzień zmieniał się z ciepłego w chłodny, w górze przelatywały samoloty, z pobliskiego lotniska dochodził ryk odpalanych silników i startujących maszyn. Bar jak bar, nie było na co patrzeć, ot, zwykła piętrowa buda z parkingiem wysypanym kamykami i żwirem. Pogrążony w myślach Młody trącił butem kamyk i wszedł do środka.

Upił łyk piwa, rozejrzał się i odstawił szklankę. Oparł łokcie o ladę. Właśnie w takich knajpach bywał jako nastolatek — krótka lada, przyćmione światło, podejrzana klientela — wykorzystując dowód starszego brata z nadzieją, że wreszcie którąś przeleci. Był sprawcą wypadku, dostał zarzut nieumyślnego spowodowania śmierci i wykreślili mu z życiorysu dwa lata. I tak miał spore szczęście — był młody i sędzia potraktował go łagodnie. Teraz włożył czerwoną koszulę tak złachaną, że czerwień przybrała kolor wyschniętej brzoskwini. Nie nosił jej od lat, bo siedział. I teraz, w tym nowym-starym ubraniu, pachniał kurzem, pleśnią i czymś mrocznym jak pustelnia, i tak głębokim, jakby pochodziło z samej skóry.

Spojrzał na piwo. Było lepsze od sikacza, który warzyli w Monroe — szczyn pół na pół z sokiem owocowym i śliną, smakujących jak amazoński bimber. Upił kolejny łyk. To był jego pierwszy legalny drink, więc siedział, patrząc, jak skondensowana para spływa ze szklanki i tworzy na ladzie wodnisty krąg.

Nie spieprz tego, powtarzał sobie w duchu, spoglądając na innych gości. I nie gap się tak, durniu.

Kiedy Eddie podszedł do lady i usiadł, Młody miał rozmarzoną twarz, jakby odleciał gdzieś, gdzie nigdy dotąd nie był. Dzielił ich wolny stołek, a on wciąż wlepiał wzrok w szklankę, patrząc, jak bąbelki odbijają się od powierzchni piwa, pierzchają na bok i tam się zbierają.

Eddie zamówił piwo i zaczekał, aż barman je naleje. Młody obserwował go kątem oka. Kiedy barman odszedł, Eddie odwrócił się i rozejrzał. Z tyłu stały dwa stoły do bilardu, w tym jeden zajęty, a pod ścianą kilka stolików z dwoma, trzema krzesłami przy każdym. Eddie usiadł prosto i przemówił do stojącej przed nim szklanki:

— To chyba ty, co?

Młody popatrzył na niego i uciekł wzrokiem w bok. Nie spodziewał się kogoś takiego, przysadzistego, ciemnoskórego Meksykanina z dziobatymi policzkami i cieniem wąsa nad górną wargą.

— Trochę młody jesteś — rzucił Eddie.

— Jestem w sam raz — odparł Młody, prostując się na stołku.

Wiedział, jak wygląda: dwudziestodwuletni gówniarz, który dopiero od niedawna ma prawo bywać w miejscach takich jak to. Dwa lata więzienia spowodowały, że wychudł, ale miał mocniejsze mięśnie. Zhardział tam, zrobił się twardy, ale wiedział, że z malutkim jak piąstka niemowlęcia jabłkiem Adama i kozią bródką tak rzadką, że sprawiała wrażenie, jakby była nabazgrana przez dzieciaka, wciąż wygląda jak smarkacz.

— Chyba nie muszę ci tego mówić — powiedział Eddie — ale lepiej będzie, jeśli od razu załapiesz, że nie ma tu miejsca na żadne błędy. Powiedziano mi, że czegoś szukasz, więc jestem. Nie przyjechałbym, gdyby ktoś nie zaręczył za ciebie życiem. Jasne?

Młody kiwnął głową i spojrzał na rząd butelek za ladą. Poręczył za niego starszy brat. Bo to on wtedy prowadził, tylko że zaraz po wypadku zamienili się miejscami i Młody wziął winę na siebie. O mało nie zesrał się ze strachu, ale zrobił to, żeby brat znowu nie trafił do pierdla. Czysta głupota, ale dzięki temu brat uniknął kary. Teraz Młody mu pomagał, żeby wyrównać rachunki.

— Niech się pan nie martwi — odparł. — Nie będzie żadnego wypadku. Jestem niezły.

Eddie się uśmiechnął.

— Nie musisz nic mówić. Dla mnie pracujesz na własną rękę. Jesteś zwykłym zleceniobiorcą na procencie. Nie musisz mi się spowiadać. Chciałem cię tylko ostrzec, że dla twojego dobra będzie lepiej, jeśli tego nie schrzanisz.

Wstał, podziękował barmanowi i wyszedł.

Na jego stołku zostały kluczyki samochodowe. Młody nachylił się najswobodniej, jak tylko umiał, zgarnął je z winylowego siedzenia i ukrył ręce pod ladą. Dopił piwo, włożył palec w metalowe kółko i zaczął bawić się kluczykami, czując, jak kołyszą się w powietrzu.

□ □ □

Zastępca szeryfa Bobby Drake spojrzał na samochód jeszcze raz. Tu, na północ od Silver Lake, narkotyki zawsze były problemem, ale w dzisiejszych czasach przemytnicy musieliby być prawdziwymi idiotami, żeby przerzucać coś przez granicę. I pomyśleć, że kiedyś obydwa kraje były jak jeden i że aby dostać się do Kolumbii Brytyjskiej, wystarczyło mieć prawo jazdy.

Kontrola była teraz ostrzejsza, ale narkotyki rozprzestrzeniały się i tak, bo zawsze znalazł się sposób na przeniknięcie przez granicę. Jeśli miało się umiejętności i doświadczenie, mógł to być niezły interes. Drake dobrze o tym wiedział. Tak jak jego ojciec, były szeryf, który siedział teraz w więzieniu. Ta ziemia, te wyrzeźbione przez lodowiec i erozję góry i doliny były wszystkim, co zostało mu z dawnego życia. Życia, które widziało konie dorastające na pastwiskach ojca, konie, które odebrano im i sprzedano. Życia zbudowanego z jabłoniowych sadów i jesiennych zbiorów, dawno już sprzedanych i zapomnianych, życia, z którego zostało tylko drewniane ogrodzenie wrastające ze starości w ziemię i uschnięte drzewa, szkieletowate jak ręce kościotrupa. Od końca do końca życie to zostało przecięte na pół, aby nikt już go nigdy nie rozpoznał.

Wyjął lornetkę i popatrzył na karczowisko. Były to tereny leśne, wydzierżawione dużym firmom drzewnym. Wszędzie szachownice świeżo ściętego brązu i dopiero co zasadzonej zieleni. Ciągnące się w dal wzgórza przechodziły w góry, w niebo strzelał biały szczyt Mount Baker. Drake pomyślał, że w takim miejscu mógłby zabłądzić każdy samolot.

Otworzył drzwi, wpuszczając do radiowozu górskie powietrze, lepki zapach sosnowych igieł, żywicy i nawianej przez wiatr mokrej ziemi. Wystawił nogę i rozmasował dolną część uda — grając kiedyś w kosza, doznał kontuzji. Był trochę za wysoki i noga szorowała po żwirze. Miał ostry podbródek i rzedniejące już ciemne włosy. Wciąż był na tyle młody, by dla utrzymania formy pograć czasem w kosza, ale powoli przestawało go to bawić i górę zaczynała brać wygoda.

Numer rejestracyjny był czysty. Drake spojrzał na ekran komputera, wysiadł i podszedł do samochodu. Nie było w nim niczego rzucającego się w oczy. Brak śladów włamania. Stał na pustkowiu, ot, zwykły samochód na poboczu drogi. Drake ukląkł i przesunął palcem po wypukłej krawędzi szerokiego śladu podwójnych kół na miękkiej ziemi. Cofnął się do miejsca, gdzie koła zjechały z jezdni, potem przeszedł na drugą stronę szosy, tam gdzie zawadziły o przeciwległe pobocze i zawróciły. Domyślił się, że musiało to być coś dużego, duża ciężarówka bez przyczepy, duży chevrolet albo ford, w każdym razie coś z hakiem do holowania. Nie wiedział co, nie przychodził mu do głowy żaden konkretny wóz, wiedział jednak — poznał to po tym, jak szersze ślady opon przecinały węższe — że ten większy przyjechał po mniejszym, a ponieważ jeździł tą drogą co dwadzieścia cztery godziny, samochód nie mógł stać tu dłużej niż dzień.

Wrócił na pobocze, by dokładniej go obejrzeć. Osłonił rękami oczy i przyłożył dłonie do szyby. W środku było czysto. Ani jednego papierka na podłodze. Myślał, że zobaczy tam chociaż torebkę z McDonalda, jakąś reklamówkę, może nawet rachunek czy coś w tym rodzaju.

Popatrzył na schodzący z gór wiatr. Usłyszał, jak mknie między gałęziami, zobaczył, jak drzewa, wszystkie naraz, wyginają się nagle niczym spieniony szczyt fali pędzącej gładko po zboczu wzgórza. Niebo było cudownie czyste, wiatr muskał mu szyję. Nie wiedział, co robi, dlaczego nie może tak po prostu odpuścić sobie tego samochodu, tych przeczuć i całej reszty. Zmagał się ze starym, znajomym niepokojem, samotnością, która spadła mu na kark. Tylko on, żona, ich życie i dom ojca, teraz już jego, bo na czas odsiadki przekazano mu go pod opiekę.

Spojrzał na góry, popatrzył na nie przez lornetkę. Powiódł wzrokiem po skalnych grzbietach, nieruchomiejąc, regulując ostrość i sunąc dalej. Stał przez chwilę przy samochodzie. Wiatr znad jeziora porwał z ziemi kłąb kurzu i zmienił go w tańczącego derwisza. Drake wrócił do radiowozu i wywołał posterunek straży leśnej w Baker.

— Czy w okolicy Silver Lake jest teraz ktoś z Seattle?

— Nie, szeryfie, na pewno nikt z naszych.

Drake przedyktował mu numer rejestracyjny.

— No i?

— Tam są tylko karczowiska i szlaki zrywkowe. Nie wiem, po co ktoś miałby tam łazić.

— Też nie wiem — mruknął Drake i podziękował strażnikowi.

□ □ □

Szlak był stromy, skalisty. Za trudny dla kogoś, kto nie umie jeździć i siedzieć prosto w siodle bez względu na ruchy konia. Phil Hunt spojrzał przez ramię. Wiedział, że konie pójdą jeden za drugim, że same wejdą na wzgórze i z niego zejdą, ale denerwował go Młody.

— Długo w tym robisz? — spytał.

— Nie.

— Ile masz lat?

— Dwadzieścia siedem.

— Naprawdę?

— Nie.

— Wyglądasz najwyżej na dwadzieścia dwa, dwadzieścia trzy.

— I tyle mam, mniej więcej. — Chłopak odwrócił się w siodle, by spojrzeć za siebie, na zagajnik choin i jodeł w wąskiej dolinie. Nieco dalej ciągnęło się karczowisko z rzędami świeżo zasadzonych drzew. Koń zaczął zbaczać w lewo.

— Uważaj. — Obserwując Młodego, Hunt nasunął kapelusz na oczy, żeby osłonić je przed słońcem.

— Nie wiedziałem, że tak będzie.

Hunt przemyślał to i dał sobie spokój. Pod górę i na dół, pod górę i na dół, i tak na okrągło — Młody nie mógł mieć w tym wprawy, bo i skąd. Mimo to przypominał mu jego samego w tym wieku, trzydzieści lat młodszego, chłopaka z kasztanową czupryną i skórą spaloną jak pustynna ziemia, trochę za bardzo zadziornego, zbyt pewnego siebie, smukłego niczym chart i tak jak chart wyszczekanego.

— Tu nie ma szybkich łodzi ani luksusowych przyjęć. Może robią tak na Florydzie. Ale tu jest trochę inaczej.

— Zawsze to nowe doświadczenie.

Młody chyba się roześmiał, ale Hunt się nie odwrócił. Był to ostatni kurs w tym sezonie, wkrótce góry miał pokryć śnieg. Co ten Eddie sobie myślał, przysyłając mu takiego gówniarza? Duży zrzut i głupi szczaw, który zupełnie się na tym nie zna. Może się zabić już tutaj, teraz, wystarczy mały błąd: koń nagle stanie, a on przeleci nad łbem i spadnie w przepaść.

Konie były jego, Hunta, dwa deresze, które wyhodował na poletku za domem. Karmił je i pozwalał im się wybiegać — brązowe jak kasztan, biało nakrapiane, z wyrzeźbionymi jak w kamieniu mięśniami pędziły wokoło, dudniąc kopytami i wyrzucając w powietrze kawałki darni — na zmianę z Norą codziennie rozrzucał dla nich siano, a potem stawali razem przy ogrodzeniu i oparłszy się o nie łokciami, cieszyli się ich radosnym rżeniem i parskaniem. Nie wiedział, co by bez nich zrobili. Nie podobało mu się, że je do tego wykorzystuje, że kierowane niewprawną ręką jakiegoś młokosa muszą łazić po górach.

Spojrzał nieufnie na chłopaka, na wpół oczekując, że będzie siedział tyłem do przodu. Robiło się coraz chłodniej, a on był tylko w dżinsach, tenisówkach i czarnej nylonowej kurtce, która zaczęła furkotać i łopotać na wietrze, gdy pokonawszy szczyt kolejnego wzniesienia, znowu ruszyli w dół. Hunt był w skórzanych rękawiczkach, dżinsach i grubej watowanej kurtce myśliwskiej, zielonej, żeby zlewała się z otoczeniem. Na głowie miał kowbojski kapelusz, który woził w bagażniku na wyprawy takie jak ta. W kapeluszu czuł się bardziej dostojnie i lubił uchylać go przed żoną, by zobaczyć uśmiech na jej twarzy. Bardziej dostojnie i dużo młodziej, bo kapelusz zasłaniał jego krótko obcięte siwe włosy, a szerokie rondo ukrywało głębokie zmarszczki. Dał Młodemu czapkę baseballową Marinersów, taką z regulowanym paskiem z tyłu, i na tym poprzestał.

— Pan długo w tym siedzi? — spytał chłopak, odchylając się do tyłu. Schodzili na dół i robił wszystko, by nie przelecieć nad końskim łbem i nie spaść.

— Na niczym innym nie idzie tu zarobić.

— Jak to?

— Dla kogoś z moją przeszłością trudno tu o pracę.

— To chyba coś nas łączy — odparł z uśmiechem chłopak.

□ □ □

Bobby Drake wbił kciuk za pas i zarzucił sztucer na ramię. Miał służbową lornetkę, ale celownik sztucera kalibru dwieście siedemdziesiąt był silniejszy. Na nogach miał górskie buty, do których zimą mógł przypiąć raki, ale tak lekkie, że chodził w nich i latem. Dźwigał plecak i czuł, jak z każdym krokiem jego płuca walczą o oddech. Był młody, skończył dopiero trzydzieści lat. Serce miał przyzwyczajone do wysiłku, do długich wypraw w góry. Miał mocne serce i ciemną jak ziemia skórę, bo latem dużo pływał i wędrował.

Do samochodu wrócił nazajutrz, wcześnie, w wolny dzień. Jeszcze raz przyjrzał się tablicom. I nic. Za nim rozciągały się szerokie błękitne wody jeziora, przed nim biegła szosa, po której sunęły tumany nawianego przez wiatr pyłu z pobocza. Machinalnie zabębnił palcami o szybę, może po to, by upewnić się, że samochód naprawdę istnieje, że to nie złudzenie. Zajrzał do środka. Nic się tam nie zmieniło. Wszystko to razem nie dawało mu spokoju.

A teraz, kiedy tak szedł, rozgarniając wysokie górskie trawy i krzaki jagód, pomyślał o żonie, z którą pożegnał się rano, o Sheri siedzącej przy kuchennym stole nad miseczką cheeriosów w żółtawym już, mdląco słodkim mleku. Spytała go, dokąd idzie i po co. Wiedział, jak by zareagowała, gdyby jej powiedział. Niedawno się pobrali i świadomość, że jest teraz z kimś, kto co rano go sprawdza, jeszcze do niego nie dotarła. Nie potrafiłby wytłumaczyć, dlaczego zapakował do bagażnika samochodu namiot, sztucer, jedzenie i ubranie na noc w górach. To do niego nie pasowało. Nic a nic, to, że tak uciekł. Bardziej pasowałoby do jego ojca. Bobby szedł, zastanawiając się, jakim staje się człowiekiem.

Dorastał w tych górach. To ojciec go w nich wychował, zabierając co weekend na wycieczkę. Na wysokości sześciuset, dziewięciuset metrów dno doliny wyrównało się i idąc przez pola turzycy i wiechliny, brzegiem przecinających dolinę strumyków, zadarł głowę, by spojrzeć na szczyty gór.

Doleciał go zapach jesiennych kwiatów i kiedy przesunął pod nimi ręką, w dłoni zostało mu kilka zwiędłych różowych płatków. Musiał wejść wyżej.

□ □ □

Hunt wyjął mapę i nie zdejmując rękawiczek, rzucił na nią okiem. Spojrzał na zegarek i ustalił wysokość. Nocowali w kępie białych brzóz i źle spał, bo ziemia była nierówna i w plecy wbijał mu się kamień. Przez chwilę śniło mu się, że wrócił do więzienia, i znowu ogarnęło go to samotne, klaustrofobiczne uczucie, we śnie jeszcze gorsze niż przed dwudziestu laty. Zduszone echo głosów w betonowych korytarzach. Mieszkający tam nieszczęśnicy z wyżartymi duszami, słabi, wygłodzeni i bełkoczący, ich klatki piersiowe jak zbiegające się na mostku szpony. Obudził się oszołomiony z językiem w gardle, wypłynął na powierzchnię, jakby coś chciało go udusić. Przewrócił się na bok, wdychając chłodne górskie powietrze.

Ciężarówka i przyczepa zostały dzień jazdy za nimi, wystarczająco daleko, by nikt ich nie znalazł. W jednej ręce trzymał mapę, w drugiej wodze. Wjechali między jodły, więc pochylił się, by uniknąć gałęzi, wdychając zapach grubej, lśniącej końskiej sierści i mieszający się z powietrzem zapach kurzu i oliwy. Piękna była z niej dziewczyna. Był z niej dumny, dumny z tego, na jakie zwierzę wyrosła.

Jadąc brzegiem osypiska, przebili się przez gąszcz jeżyn. Młody zbierał je, siedząc w siodle, i jadł. Hunt zsiadł z konia, osłonił oczy i spojrzał na słońce. Zostały im trzy godziny światła.

— Dobra, zsiadaj i pomóż mi.

Chłopak spuścił nogę i trzymając się łęku, zsunął się z siodła, o mało przy tym nie spadając.

Hunt wyjął z torby GPS i jeszcze raz spojrzał na mapę. Stali w kępie niskich olch, wśród pni pokrytych białą błyszczącą korą, w deszczu zielonego mchu, który wiatr strącał z drzew.

— Jesteśmy za nisko — stwierdził Hunt, zerknąwszy na wysokościomierz, a potem na zegarek. Dał GPS Młodemu i ruszył dalej.

Las grubych, powykrzywianych olch ciągnął się wzdłuż strumyka przez całą dolinę i tamtędy poszli, prowadząc konie.

Nagle Młody zaklął i wyciągnął nogę z grząskiego bagniska.

— Uważaj — ostrzegł go Hunt.

— Nie myślałem, że to powiem, ale miło by było znowu wsiąść na konia.

— Musimy tylko znaleźć łąkę z widokiem na północ, tam rozbijemy obóz i damy koniom trochę pobiegać. Pilnuj GPS-u. Trzeba utrzymać te współrzędne.

— I co, na końcu tęczy stoi dzban złota?

Hunt zerknął przez ramię, uśmiechnął się i odparł:

— Przy odrobinie szczęścia znajdziemy nawet dwa.

— Mam nadzieję, że lubi się pan dzielić.

— Niespecjalnie.

Szli w milczeniu; Hunt, myśląc, co można by zrobić z takimi pieniędzmi. Szedł i dodawał w głowie dolar do dolara. Machinalnie stawiając nogę za nogą, myślał o pieniądzach, o Norze i o ich życiu. Myślał o tym, jak im się wiodło, o tym, jacy byli, kiedy nie mogli oderwać od siebie rąk, dzień i noc, gorący jak krew w drodze do serca, wygłodniała i pulsująca.

A potem, po latach, zrobiło się tak, jakby próbowali coś wypełnić, zalać cementem pytania, wiedząc, że odpowiedzi tam są, mimo to wciąż zalewając je płynną skałą. Chodzili do lekarza, szukali rozwiązania tylko po to, by ciągle wracać do tego samego domu, tych samych sypialni i pustych wnętrz.

— Masz mi za złe? — zapytała kiedyś Nora.

Zasłony były zaciągnięte, pokój czarny jak smoła, tak że nie wiedział nawet, czy ten głos jest głosem jego żony. Odwrócony do niej plecami udawał, że śpi, ale oczy miał szeroko otwarte i czuł, jak narasta w nim tchórzostwo. Milczał, bo nie wiedział, co odpowiedzieć. Zostawiła go wtedy, po prostu wstała z łóżka i wyszła. Zawarczał silnik, a on wciąż leżał, wsłuchując się w nocne odgłosy za oknem, w szum samochodów na pobliskiej szosie, szelest wiatru mocującego się z gałęziami olch. No i tak, pomyślał, tak to się kończy. Bez rozpaczliwego wybiegania z domu, otwierania drzwi i błagania, by wróciła. Wydawało mu się, że gapił się w mrok przez wiele godzin, ale kiedy wstał, by obejść dom i poszukać choć odrobiny zbawienia, zobaczył za oknem Norę. Silnik wciąż pracował, światła wciąż świeciły, ale samochód stał tam, gdzie stał.

Nie mieli wtedy nic, jakby wszystko im odebrano. I prawdę mówiąc — gdyby przyszło mu to komuś powiedzieć — możliwość sukcesu go przerażała. Pokonali to, co ich dzieliło, większość obaw, które dręczyły go, gdy obserwował ją wtedy w samochodzie.

Z upływem lat wypracowali swoistą płaszczyznę porozumienia, rodzaj partnerstwa, które trzymało ich razem. Wiedział, że pieniądze mogłyby dużo zmienić, dobrze o tym wiedział, zmienić na lepsze lub gorsze. Szedł przez las wzdłuż małego górskiego strumienia, szedł i myślał, aż znalazł niewielkie wzniesienie i poprowadził tam Młodego, wspinając się coraz wyżej i wyżej, do gęstej kępy sosen na szczycie. Teraz to już niedługo, już niedługo…

Za drzewami rozpościerała się duża łąka, szeroka i płaska, ze spływającym z gór strumieniem, sama trawa. W oddali przenikliwie zagwizdał świstak, witając ich w dolinie. Potem była już tylko cisza, dwóch mężczyzn prowadzących konie, szare zbocza obserwujących ich gór, rzadkie kępy drzew i skała wspinająca się jak pnącze aż do grani.

Chłopak rozejrzał się i chłonąc widok, zrównał się z Huntem.

— Zawsze pracuje pan sam?

— Prawie zawsze. — Hunt szukał pod drzewami miejsca na obozowisko. — Dlaczego pytasz?

— To widać.

— Tu nie pracuje się zespołowo.

— Chyba nie. Ten fach wymaga zupełnie innych umiejętności.

□ □ □

Wyszedłszy zza drzew i znalazłszy miejsce na biwak, Drake położył na ziemi sztucer, wyjął z plecaka karimatę i usiadł. Spojrzał na słońce, potem na zegarek. Było prawie piętnaście po piątej i od ponad sześciu godzin nic nie jadł. Na tle góry naprzeciwko zobaczył jastrzębia albo orła szybującego w kolumnie wznoszącego się powietrza, usłyszał ostrzegawcze nawoływania świstaków, gdy cień drapieżnika przeciął zbocze. Zjadł kanapkę i wyjął lornetkę.

— A czego się spodziewałeś? — mruknął z narastającą pogardą.

Spojrzał na mapę i na oko ustalił, gdzie jest. Nie wiedział, czy dobrze, czy nie, do pomocy miał tylko intuicję.

Z obozowiska roztaczał się dobry widok na dolinę leżącą poniżej i na tę, z której niedawno wyszedł. Spojrzał za siebie i odszukał mały strumień i pełną kwiatów łąkę. Sięgał wzrokiem dużo dalej, aż do Silver Lake. Wyraźnie widział karczowisko na odległych wzgórzach, polanę upstrzoną krótkimi wstęgami żwiru i ziemi w miejscach, gdzie krzyżowały się szlaki zrywkowe. Odłożył lornetkę, wziął sztucer i spojrzał przez celownik z nadzieją, że wyjdzie mu na strzał ładny kozioł.

Światło było coraz słabsze i dolinę zaczynały wypełniać upiorne cienie, wystrzępione pasma półmroku pochłaniającego łąkę po łące. Oczy przystosowały się do nowych warunków. Słońce musnęło krawędź celownika i stwierdził, że osłaniając obiektyw i opierając sztucer o kamień, widzi dużo lepiej. Wyliczył, że na posterunku ma być dopiero za dwadzieścia godzin, miał więc wystarczająco dużo czasu, by usadowić się wygodnie i zaczekać, aż coś wyskoczy z krzaków. Wielki las i nic oprócz rozkołysanych wierzchołków drzew.

□ □ □

Sundowner przeleciał nad górskim grzbietem, wyrównał i gwałtownie pochylił skrzydła, gdy uderzył w nie silny podmuch wiatru. Kadłub maszyny zadrżał bez ostrzeżenia w nocnych szarościach i fioletach: w kabinie było ciemno i twarze pilotów omywała tylko zielonkawa poświata padająca ze wskaźników na desce rozdzielczej. Dobrze po północy wystartowali z prywatnego lotniska pod Reclaim na północ od granicy i prawie osiemdziesiąt kilometrów przelecieli nisko, tuż nad ziemią. Pilot spojrzał na GPS i dał znak koledze, żeby podszedł do drzwi i przygotował ładunek.

Przez krótką chwilę ten siedzący za sterami widział tylko wznoszące się przed nimi kolejne pasmo gór na tle niebieskawej czerni. Wyciągał szyję, patrząc to w lewo, to w prawo, oceniając możliwości i próbując wyczuć, co jest na dole. Ściągnął wolant, zatoczył nad doliną szeroki krąg i przez jakiś czas maszyna była widoczna na tle odległego białego lodowca. Zawróciwszy, zobaczył pełznącą do góry flarę: czerwona i rozjarzona, strzelała iskrami na bocznym wietrze, mimo to z uporem pięła się w górę.

Pilot zmniejszył ciąg silnika i znowu dał znak koledze. Kabinę wypełniło pulsujące czerwone światło, otworzyły się drzwi. Do środka wpadł wiatr i maszyna podskoczyła, gdy ładunek opuścił pokład i gdy drugi pilot zasunął drzwi. Ten za sterami zatoczył jeszcze jeden krąg, obserwując ładunek, który dryfował z wiatrem na spadochronie wielkim jak gigantyczna meduza. Ładunek i bezgłośnie pulsujące światełka opadającego sygnalizatora.

□ □ □

Drake obudził się nie wiadomo dlaczego w środku nocy. Przez chwilę leżał, patrząc, jak wiatr porusza ściankami namiotu. Zawsze myślał: tak to będzie wyglądało. Tak umrę, w targanym przez wiatr namiocie, na pustkowiu, bez nikogo, kto wiedziałby, że umieram. Leżał, patrzył i nasłuchiwał. Zawsze prześladowała go myśl, że coś na niego poluje, dręcząca niepewność, co czai się poza zasięgiem wzroku. Chodził po lesie od dzieciństwa, ale nigdy nie wyzbył się strachu. Lęku przed niedźwiedziami, pumami, zwierzętami większymi od niego, które mogły go wytropić i pożreć. Leżał, wsłuchując się w swój oddech, i wtedy to usłyszał: odległy odgłos niesiony przez budzący się w dolinie wiatr. Ciche, monotonne buczenie silnika. Obroty spadły i teraz był już pewny, że maszyna zmienia pułap, krąży nad doliną jak bumerang.

Rozsunął zamek namiotu, stanął na bosaka na zimnej trawie i spojrzał w tamtą stronę. Znowu to usłyszał: zawodzenie silnika. Równie dobrze mogła to być zwykła kosiarka, ale wiedział, że tak nie jest, nie tutaj. Wzeszedł księżyc, jaskrawobiały na tle granatowego nieba. Przyćmił gwiazdy, wyglądały przy nim jak blade kropeczki. Teraz go widział, samolot lecący w kierunku drzew, opadał coraz niżej i niżej, śmignął nad lodowcem i znowu zniknął w ciemności.

Podmuch wiatru targnął ubraniem, omywając mu skórę. Tak ożywcze wrażenie i on, taki samotny nad mrocznym cieniem doliny. Czy się tego nie spodziewał? Czy nie dlatego tu był? Czyż nie pchnęło go do tego rozpaczliwe pragnienie naprawienia przeszłości, odzyskania chociaż części dawnego życia? Z dna doliny wystrzeliła flara i poleciała spiralą do nieba. Samolot skręcił w jej stronę jak pstrąg przypatrujący się przynęcie. Otworzył się spadochron. Otworzył się, wypełnił z głośnym trzaskiem i jak ciemna chmura zawisł nad ładunkiem i mrugającymi czerwonymi światełkami. Maszyna przeleciała nad doliną, skręciła na północ i zniknęła za górskim grzbietem. Nie było żadnych świateł, nie było niczego. Tylko niema ciemność i pulsująca czerwień szybującego nad doliną ładunku.

□ □ □

Biegli przez gęste poszycie, Hunt przodem. Spadochron złapał boczny wiatr i znosiło go na zbocze. Konie zostawili na łące i wspinali się, czasem na czworakach, czasem z wyciągniętymi rękami, żeby przytrzymać się gałęzi i krzaków.

Mogło się tak zdarzyć. To nie była mechanika precyzyjna. Mogli tylko założyć, że będzie tak i tak — jedna jedyna szansa i jeśli coś poszło nie tak, jest po wszystkim. Zawsze istniało niebezpieczeństwo, że gdzieś zawiśnie. Ale Hunt był ostrożny i uczciwie ostrzegł pilota: wystrzelił flarę z dużym wyprzedzeniem, żeby tamci zdążyli zatoczyć krąg i zorientować się w terenie.

— Tu zawsze tak? — spytał chłopak, kiedy zwolnili i usiedli, patrząc na ładunek leżący u ich stóp, wielki jak metalowe biurko i na oko równie ciężki.

— Co mam ci powiedzieć?

— Fajniejsza byłaby szybka łódź i palmy — zażartował Młody. Zlany potem wytarł rękawem brudne czoło.

— Jak załatwisz palmy i łódź, weź mnie na wspólnika — odparł Hunt, błyskając zębami w uśmiechu.

Wyjął zza pasa nóż i zaczął przecinać linki. Czasza wypełniła się wiatrem, ale po chwili opadła, odsłaniając pakunki, każdy wielkości poduszki albo dwudziestotrzykilogramowego worka mąki.

— Kurde — sapnął Młody. — Ile tego jest!

— Gwarantuję ci, że tamci znają wagę co do grama.

— Ja tylko tak.

— To dobrze. Po prostu o tym nie myśl, inaczej dostaniesz skrętu kiszek.

Pracowali przez kwadrans, zarzucając worki na ramię i znosząc je na łąkę.

— Ile to może być warte? — spytał chłopak. — Tak szczerze.

— Pytasz z jakiegoś powodu?

— Nie, z ciekawości.

— Po co się nad tym zastanawiać? Spokojnie, dobrze nam zapłacą. Takie coś to same kłopoty. Po co ci to?

— Nigdy nie myślał pan, żeby…

— Nigdy.

— Z czego pan żyje?

— Z tego, co widzisz.

— I nigdy pan o tym nie pomyślał?

— Ani razu. Już mówiłem, z moją przeszłością dużo tu nie zarobię. Ale trochę zarobię i to mi wystarcza.

— Dwa konie i spieprzone życie.

— Na loterii wygrywają tylko niektórzy. Rozumiesz, chłopcze?

— Rozumiem. Ale to tak, jakby ktoś wcisnął mi do ręki szczęśliwy los i poprosił, żebym nie szedł z nim do kasy.

— Czyżby zanosiło się na jakieś problemy?

— Nie, skądże. Tylko tak gadam, żeby gadać.

□ □ □

Drake pokonał osypisko susami, trzymając sztucer za łoże i opierając ciężar ciała na udach. Kamienie pryskały na boki, odbijały się od siebie i toczyły za nim. Czego się spodziewałeś? — pomyślał. No to co, że mnie usłyszą, pewnie już ich tam nie ma. I tak byłoby chyba lepiej.

Przystanął, żeby popatrzeć, jak to coś leci. Ładunek zawisł nad lasem i trwał tam przez chwilę. Drake nie czekał, żeby zobaczyć, dokąd go zwieje, biegł już dalej. Miał do pokonania spory kawałek. Obozowisko było trzysta metrów wyżej, ale od dna doliny wciąż dzieliło go co najmniej sto pięćdziesiąt. Znowu przystanął, wytężył słuch i popatrzył na las. Nie wiedział, co tam zastanie.

Poczuł się głupio i to uczucie ogarnęło go szybko i nagle. Mógłby tu być ktoś inny, ktoś inny mógłby to zrobić. Dlaczego akurat on, w dodatku w wolny dzień? Ale nie, wiedział, że nie może odpuścić, więc równym krokiem pobiegł dalej, z wyprzedzeniem unikając dziur w mokrej ziemi.

□ □ □

Załadowali worki na konie i Hunt pozaciągał pasy. Młody odszedł na bok i stał na łące, masując ręce i patrząc na lodowiec. Wrócił uśmiechnięty.

— Co teraz?

Hunt pamiętał, że on też był kiedyś młody, dawno temu, przed laty, zanim trafił do więzienia. Ten stracony czas rozdzielił kawał życia, jakby przez te dziesięć lat wyrósł wielki mur. Pamiętał, jak czekał w domu z matką, bo ojciec obiecał zabrać go na wyścigi, więc po prostu czekał na jego powrót, jakby nic innego się nie liczyło, chociaż wiedział, że tak nie jest.

Sprowadziły go tu jego własne decyzje. Mógł teraz patrzeć na nie z dystansu, mógł je usprawiedliwiać, mimo to wciąż czuł, że tli się w nim to przytłumione podniecenie, świadomość szansy, czuł, że jest jak kawałek starego drewna, dawno już wypalonego, które jednak cudem na nowo zajmuje się ogniem.

Obserwował skraj lasu. Nie było czasu na radość, jego ani chłopaka. Nie było czasu na odpoczynek, marzenia, nadzieje na coś, co mogłoby lub nie mogło się wydarzyć. Ich twarze tonęły w gładkiej jak laka poświacie, wszystko było szaroniebieskie, na uzdach igrały promienie księżyca. Nie znosił tych końcowych etapów. Lepiej załatwić to, i już, po co czekać. Owinął rękę wodzami i kazał Młodemu się pospieszyć.

Nigdy nie lubił lasu nocą, nigdy się nie przyzwyczaił. Oby było już po wszystkim, pomyślał. Wolałby być teraz w domu, w łóżku. Przypomniała mu się Nora, jej koszula, plecy i wpadające przez żaluzje światło. Do domu, pomyślał. Aby dalej stąd.

Szli, rozgarniając trawę i prowadząc konie. Nie było powodu do niepokoju. Żadnego.

□ □ □

Wybiegłszy na łąkę, Drake zobaczył po drugiej stronie dwóch mężczyzn z końmi. Przyklęknął na jedno kolano, czując, jak wilgoć z pokrytej rosą trawy przenika przez spodnie i osiada na jego udzie. W celowniku mężczyźni byli dokładnie na wprost: odwróceni do niego plecami szli z obładowanymi czymś końmi. Nie widział, co to takiego, ale się domyślał.

Patrzył i mówił:

— Nie ruszaj się. Nie popełnij głupiego błędu i nie daj się zastrzelić. — Broni nie widział, co nie znaczyło, że tamci jej nie mają.

Odepchnął się ręką od miękkiej ziemi, wstał, zawrócił do lasu i szedł jego skrajem, aż prawie się z nimi zrównał. Posuwał się ostrożnie, noga za nogą, przemykał od drzewa do drzewa. Słyszał, jak konie oddychają, słyszał szelest kładącej się i podnoszącej trawy. W rękach miał sztucer ze skierowaną do góry lufą i opartą o pas kolbą. Odetchnął głęboko, wciągnął do płuc coś olbrzymiego, napięcie i strach, i poczuł, że to coś miota się tam, chcąc się uwolnić.

Ile razy to sobie wyobrażał: siebie z gotową do strzału bronią, z okiem przy celowniku? Nie umiał powiedzieć. Nie wiedział nawet, czy sobie poradzi. To ojciec uczył go strzelać, miał wtedy dziesięć lat. Łokcie na olchowym ogrodzeniu za domem, on w starym brązowym mundurze. Cztery jabłka w trawie. „Teraz uważaj. Nie spiesz się, to może być twój jedyny strzał”.

Wyszedł z cienia między drzewami z wycelowanym w nich sztucerem. Nie miał żadnego planu. Ojciec zniknął w mrokach niepamięci. Nie było nikogo, kto mógłby mu powiedzieć, czy robi dobrze, czy źle. Stał w świetle księżyca ze sztucerem w rękach, a oni gapili się na niego, nie wiedząc, kim jest.

Jeden zaczął coś mówić, ten starszy, głosem chrapliwym i nierównym jak bruk. Drake uciszył go gestem ręki. Kazał mu się zamknąć, kazał zamilknąć. Mówił milion rzeczy naraz, przedstawiając się, ściskając sztucer, krzycząc i nic już nie wiedząc. Improwizował. Widział, jak z końskich nozdrzy bije para. Patrzyli na siebie, on i tamci, czekając, co będzie dalej.

□ □ □

Hunt pierwszy ocenił sytuację. Policjant stał dobre sześćdziesiąt metrów dalej i miał ich jak na dłoni. Z tej armaty mógłby odstrzelić mu głowę, ale Hunt wiedział, że tego nie zrobi. Nie zamierzał wracać do więzienia. To by było nierozsądne. Drżał, czuł, że napinają mu się wszystkie mięśnie i że źle zaczyna iść milion rzeczy naraz. Ale decyzję podjął już dawno temu, kiedy to wszystko się zaczęło, kiedy przyszedł do niego Eddie i zaproponował mu coś, czym się od tamtej pory zajmował. Nie zamierzał wracać do więzienia.

Wiedział, że szeryf widzi, co się dzieje. I dobrze, niech widzi. Stali na otwartym terenie, las był ledwie kilka kroków dalej. W lesie było ciemno i gdyby tam dotarł, mogłoby mu się udać, chociaż tamten celował w nich i wrzeszczał. Hunt nie wiedział, co o tym myśleć. To, co mówił szeryf, nie miało sensu. Przestał go słuchać, Młody zaczął się cofać i wszystko szlag trafił.

Jeden szybki skok, znalazł się za koniem, rozpiął popręg i ładunek runął na ziemię, pociągając za sobą siodło. Szeryf wciąż krzyczał, ale teraz krzyczał i on, nie bardzo wiedząc co, jednocześnie mówiąc Młodemu, co ma robić. Tyle że Młody stał jak głupi strach na wróble wypchany słomą i sianem. Miał być odważny, a dosłownie osłupiał. Hunt chwycił wodze i pociągnął je do dołu, aż koń ukląkł na trawie. Chłopak mocował się z popręgiem pod końskim brzuchem, a szeryf szedł ku nim przez łąkę z wyciągniętym przed siebie sztucerem. Coś krzyczał, Młody nie rozumiał co, tymczasem drugi koń już wstawał, już pędził przez łąkę z Huntem kurczowo trzymającym się grzywy.

Padł strzał, Hunt schylił głowę i o mało nie spadł. Koń chłopaka wystraszył się, wierzgnął, Młody odskoczył i tylne kopyta przecięły powietrze. Chłopak odwrócił się i popędził przez łąkę, starając się biec za zasłaniającym szeryfa koniem. Gnał przed siebie jak oszalały, z wysoko podniesioną głową, mocno pracując nogami. Ziemia śmigała pod nim i uciekała do tyłu, ale on nie miał żadnego planu, wiedział tylko, że musi wiać, choć nawet to było trudną decyzją.

□ □ □

Drake patrzył na chłopaka, który biegł przez trawę absurdalnym zygzakiem. Skok w lewo, zmyłka w prawo, jakby grał w futbol. Drake podniósł sztucer i wypalił w noc. Huk wystrzału odbił się od zboczy i wrócił echem.

— Myślisz, że nie strzelę ci w plecy?! — krzyknął, przyciskając kolbę do ramienia i biorąc chłopaka na muszkę. — Stój, do cholery!

Przeładował sztucer. Kula trafiła w ziemię i, jak miniaturowy grzyb atomowy, spod stóp tamtego buchnął obłok pyłu, sinawoniebieski w świetle księżyca. Chłopak zatrzymał się i podniósł ręce. Czekał. Drake pchnął do przodu rygiel zamka.

Podszedł bliżej, ale nic nie powiedział. Bo niby co miał powiedzieć? Nie pomogłyby mu żadne słowa. Adrenalina powoli przestawała działać, ręce zwiotczały, ramiona opadły. Przemytnik był o krok od śmierci. Był pewny, że chłopak go słyszy, że słyszy powolny chrzęst butów i szelest rozgarnianej trawy. Gdzieś tam na łeb na szyję uciekał ten drugi i Drake miał zamiar go złapać.

Kolbą sztucera grzmotnął chłopaka w tył głowy, pozbawiając go przytomności. Uderzył czysto i nie sądził, żeby dzieciak się tego spodziewał. Uderzył i od razu pożałował. Ale nie mógł tego cofnąć i chybaby nie cofnął, nawet gdyby mógł. Sprawdził mu puls, wyjął nóż, wyciął z jego koszuli dwa pasy materiału, związał mu ręce i nogi. Przeszukał mu kieszenie, myśląc, że znajdzie portfel, ale go nie znalazł. Koń wciąż stał kilka kroków dalej, więc podszedł do niego i odciął ładunek.

Zwierzę było lekko spłoszone i obserwowało go kątem oka, ale nie zaprotestowało, kiedy na nie wsiadł i trącił je w bok piętami. Ze sztucerem przewieszonym przez pierś trącił je jeszcze raz i poczuł, jak unosi go jego siła. Sądząc po tym, jak tamten pędził, musiał być dobrym jeźdźcem. Drake wiedział, że pod tym względem nie ma z nim szans. Żadnych. Dźgnął konia piętami, wjechał na grań z widokiem na obie doliny i czekał, obserwując polany i nadsłuchując.

Nad Górami Kaskadowymi wstało słońce i ziemię zalało różowe światło. Odwrócił się, by spojrzeć na łąkę, i zobaczył leżącego tam chłopaka. Chłopaka i duże białe worki, które wyglądały jak poduszki.

□ □ □

Hunt pędził, trzymając się kurczowo grzywy. Poganiał zwierzę, ale nad nim nie panował, po prostu pozwalał mu biec. Kontrolowana jazda na oklep była niemożliwa. Może gdyby ćwiczył, może wtedy, ale nie ćwiczył, więc nie było sensu o tym myśleć. Słyszał trzy wystrzały, jeden mierzony pewnie w niego, dwa w Młodego. Zwolnił, stanął bokiem i wsłuchując się w echo tego drugiego, pomyślał, czy jego powrót by coś zmienił. Koń zatańczył i Hunt poczuł ruch potężnych mięśni na górze jego przednich nóg.

— Proszę, daj mu uciec — powiedział. — Pozwól mu uciec.

Trzy sekundy później gruchnął kolejny wystrzał, pewnie już ostatni. Jeśli Młody żył, siedział po uszy w gównie, a on nie chciał być w pobliżu, kiedy ktoś zacznie w nim grzebać. Spiął kobyłę i skierował ją w dół wzgórza.

Kiedy wyjechał wreszcie spomiędzy drzew na brzeg jakiejś rzeki, od rozgarniania gałęzi bolały go ręce. Rękawiczki i rękawy miał pokryte spadzią. Przystanął i spojrzał na wodę, próbując zorientować się, gdzie jest. Mapa została w torbie, razem z GPS-em, więc nie wiedział, dokąd jedzie. Druga była w ciężarówce, mógł się stąd wydostać, trzymając się szlaków zrywkowych.

Wolałby myśleć, że był to zwykły przypadek, ale pewnie tak nie było. Tamten powiedział, że jest zastępcą szeryfa, mówił dużo różnych rzeczy, ale on za nic nie potrafiłby ich powtórzyć, przynajmniej nie w logicznym porządku. Jego uszy wypełniał szum i bez względu na to, co tamten mówił, i tak by tego nie zrozumiał. Rozumiał tylko jedno: musi uciekać, bo wiedział, że nie wróci do więzienia ani teraz, ani nigdy, i tylko tego był pewny.

Miał zegarek, widział łunę wschodzącego słońca i mógł w przybliżeniu ustalić, gdzie jest. Nie wiedział, jak nazywa się rzeka, ale chyba pamiętał ją z mapy. Ciężarówka i przyczepa stały mniej więcej na południe stąd, w okolicy Silver Lake. Doszedł do wniosku, że najlepiej będzie pozostać w ukryciu, wybrać dłuższą trasę i unikać grani. Potem czekałaby go trzygodzinna jazda do Seattle; pomyślał, że da radę, że nie będzie z tym żadnego problemu. Jedynym problemem było wydostanie się stąd przed szeryfem. Jeśli szeryf ma radiostację, pewnie wezwie helikopter, ale Hunt w to wątpił. Wątpił nawet, żeby szeryf spodziewał się takiego dnia, by zakładał, że wyjdzie na łąkę na wpół ubrany i wyceluje do nich ze sztucera.

Kula trafiła konia tuż pod uchem. Buchnęła krew. Oszołomione zwierzę zatańczyło jak nad brzegiem niewidzialnej przepaści, ugięły się pod nim przednie nogi. Hunt w ostatniej chwili zeskoczył, odtoczył się na bok, wstał i popędził przed siebie, zanim usłyszał kolejny wystrzał. Czy strzał był dobry, czy zły, tego nie wiedział. Tamten mierzył albo w niego, albo w konia, może chciał zabić tylko konia z nadzieją, że Hunt spadnie. Nie do końca to rozumiał i na razie po prostu biegł. Szeryf strzelał chyba ze szczytu wzgórza po drugiej stronie doliny, ale tego też nie był pewny. Sądząc po echu, zasadził się gdzieś daleko, ale wszystko działo się poza granicami czasu.

Przed upadkiem jechał dnem wyschniętego odcinka rzeki, gdzie woda naniosła wiosną muł. W oddali zobaczył kępę młodych topoli i jesionów i skręcił w tamtą stronę. Usłyszał trzask i w ziemię wbiła się kolejna kula. I tym razem huk wystrzału doszedł z sekundowym albo nawet ponadsekundowym opóźnieniem. Hunt skoczył za drzewa i wczołgał się za wał naniesionej przez rzekę ziemi, z nadzieją że ma zasłonięte nogi. Spojrzał za siebie, na konia i zobaczył sczerniały piach. Zwierzę nie ruszało się i odwrócił wzrok.

Świat stał się nagle nieobliczalny i nieprzewidywalny, niczym katalizator reakcji chemicznej, której nie sposób zatrzymać. Koń leżał nieruchomo jak głaz i z jego przestrzelonego na wylot łba sączyła się krew. Hunt zamknął oczy, próbując odpędzić ten widok. Na powiekach czuł ciepło porannego słońca, widział przez nie czerwonawą poświatę. Gdzieś w pobliżu szumiała omywająca głazy woda, bzyczały owady. Otwórz oczy, pomyślał, ruszaj. Świeci słońce. Co on robi, co on tu robi?

Próbował sobie przypomnieć, jaki zasięg ma taki sztucer. Nawet gdyby przez cały czas biegł, z jadącym konno szeryfem nie miałby najmniejszych szans. Znowu spojrzał na konia, zaklął pod nosem, przeklął siebie i przeklinał tak prawie przez minutę.

Dawno temu, kiedy był tylko kimś z więziennej celi, zdał sobie sprawę, że bez względu na to, jak bardzo chce, by to wszystko zniknęło, by jego życie zaczęło się od nowa, jak zresetowane, nie ma i nie będzie już powrotu. Że życie nie zrobi mu tej przyjemności. Przeszedł przez drzwi, które otwierają się tylko w jedną stronę. Pomyślał teraz o tym, tkwiąc pod gałęziami topoli i jesionów, z wałem ziemi jako jedyną osłoną. Musiał iść dalej.

Rzeka była płaska i szeroka, ocenił jej głębokość na niecały metr. I zanim zdążył dobrze pomyśleć, już pędził w jej stronę. Wiedział, że płynie w kierunku Silver Lake, tam gdzie stała ciężarówka. Zimno ogarnęło najpierw kostki u nóg i przeniknęło do butów. Kamienie były śliskie; upadł, ale podparł się ręką, wstał i pobiegł dalej. Woda sięgała zaledwie do łydek i wyglądało na to, że nie będzie głębsza. Nisko pochylony biegł w jej rozbryzgach z wyciągniętymi przed siebie rękami.

□ □ □

Bobby Drake długo siedział na grani, patrząc na dolinę. Siedział na tyle długo, że górski chłód wniknął pod ubranie, na tyle długo, że dotarł pod skórę. Spuścił głowę i przyłożył czoło do drewnianej kolby, czując na skroni twardy ucisk sztucera, czując, że krew krąży w żyłach coraz wolniej i wolniej, że wyrównuje się tętno. Kiedy było już po wszystkim, po prostu leżał, spoglądając w dół. Tamten zniknął, uciekł. Jak okiem sięgnąć rozciągał się przed nim las choin kanadyjskich i jodeł, ciemnorude drzewa płonące barwami jesieni. Na dnie rzeki leżał martwy koń, drugi stał w pobliżu, czekając, aż Drake dosiądzie go, by wrócić do chłopaka i narkotyków, a on nie miał pojęcia, co robić.

Nie prosił się o takie życie. Ani o takie życie, ani o to. Wszystko zostało mu dane. Spojrzał na rosnący w dole las. Niebo na wschodzie rudziało i brązowiało i wszystko zaczynało się od początku. Wziął na siebie coś w rodzaju winy za to, co zrobił ojciec. Wiedział, że musi odzyskać dobre imię dla siebie i dla niego.

Przesunął celownikiem po rzece, ale niczego nie dostrzegł. Widział tylko jej bladoniebieskie lśnienie i promienie słońca na zbełtanej wodzie. Pomyślał, że coś takiego może odmienić jego życie. Że już je odmieniło, bo ojciec siedział w więzieniu, a on musiał rzucić studia, wrócić i wszystkim się zająć. Myślał, że wiedział, kim wtedy był, w college’u, z dala od niego i domu. Ale jednak nie wiedział, nie do końca. To zmieni kilka rzeczy, pomyślał, na pewno.

II
MORZEM

Grady zdjął najpierw jedną rękawiczkę, potem drugą. Rękawiczki z przezroczystego lateksu miały różowy połysk. Wycierając kuchenną ścierką blade ręce, rozejrzał się w poszukiwaniu źródła hałasu. Na stole ze stali nierdzewnej wibrowała komórka. Podniósł ją i spojrzał na wyświetlacz. Piąta rano. Pracował z nożami i leżała przed nim na wpół rozebrana świńska tusza, już wypatroszona, bez wnętrzności, z odłożonymi na bok sercem i wątrobą i z nerkami w osobnym pojemniku po prawej stronie. Szeroko rozwarte ciało, sterczące żebra i zimny zapach stołu czyszczonego wodą z wybielaczem. Przeczesał ręką włosy i odgarnął je z twarzy. Były prawie blond i jeśli dodać do tego niewyspane od hazardu zaczerwienione oczy, wyglądał na starszego, niż był w rzeczywistości. Było wcześnie i większość ludzi jeszcze spała, a on kupił prosiaka na rynku, kiedy ulicami jeździły tylko ciężarówki dostawcze z mlekiem, jajkami, świeżym chlebem i innymi produktami spożywczymi. W ciągu następnej godziny zamierzał rozebrać go kawałek po kawałku za pomocą piłki do metalu, którą kupił w pobliskim sklepie żelaznym.

Odebrał połączenie, przedstawiając się imieniem i nazwiskiem.

— Grady Fisher. — Był w białym fartuchu poplamionym krwawymi odciskami palców. — Tak, znam Phila Hunta. Kiedy trafiłem do Monroe, akurat wychodził. Minęliśmy się. — Wziął ze stołu nóż i sprawdził czubek. — Tak, nie ma sprawy. To mi nawet pasuje. Odbiorę przesyłkę z lotniska, dostarczę ją i pojadę go odwiedzić. Nie będzie żadnych problemów. Tak, moja zwykła stawka plus zwrot kosztów. Tak, rozumiem.

Cała rozmowa trwała niecałą minutę.

Dokądkolwiek szedł, zawsze zabierał torbę z nożami. Z biegiem lat było ich coraz więcej, bo przybywało nowych okazji. W miarę możliwości wolał używać noży, tak jak wolał widzieć pysk zwierzęcia, które akurat zarzynał. W wolnych chwilach pracował dorywczo jako pomocnik kucharza, specjalista od rozbiórki mięsa, ćwicząc i sprawdzając, na co go stać. Ta żądza krwi była dla niego czymś logicznym. A nawet intymnym. Była cudem, który miał przeminąć wraz z dzieciństwem, ale nie przeminął. Z dzieciństwem, a potem wraz z pobytem w Monroe, po lekarstwach i rozmowach z więziennymi psychiatrami. Ale ostatnimi laty cud ożył, a on zaczął badać go i na nowo się nim cieszyć.

Szczerze wierzył w prawdziwość powiedzenia: „Oczy są zwierciadłem duszy”, bezgranicznie na nim polegał. Chciał te oczy zobaczyć, chciał podejść blisko i poczuć życie tego drugiego. Miał nadzieję, że pewnego dnia do tego dojdzie, że z otwartymi oczami stanie z kimś twarzą w twarz. Świński łeb, który odciął piłką, leżał na stole i patrzył na niego ślepiami zimnymi i ciemnymi niczym otwarty słoik galaretki.

Skończywszy, jeden po drugim umył noże. Ktoś, kto zobaczyłby go przy pracy, powiedziałby, że jest pedantyczny, inni mogliby nie mieć okazji, by cokolwiek powiedzieć. Do skóry używał noża do porcjowania mięsa, miał również nieco mniejszy, dziewięciocentymetrowy nóż do trybowania i jeden trochę dłuższy, uniwersalny. Zawsze wiedział, że ciało świni nie jest tak delikatne jak ludzkie, ale jako bardzo podobne było dobrym materiałem do ćwiczeń przed prawdziwym sprawdzianem.

Ostrożnie otworzył futerał i przypiął noże oddzielnymi klamerkami. Potem oczyścił piłkę ze ścięgien i zaczął przygotowywać stół.

□ □ □

Hunt chodził po salonie, patrząc przez duże okno na trawnik z rosnącymi nieco dalej sosnami. Wciąż był w butach, ze sznurowadłami podwójnie zawiązanymi wokół kostek. O mało się przez nie nie utopił. Z drugiej strony, pomyślał, przez rzekę też.

Nigdy dużo nie zarabiał, ale nie tracił nadziei, że kiedyś zarobi. Jednak nie zarobił, nie w ciągu ostatnich dwudziestu lat. Pieniądze zawsze były tuż-tuż, ale za każdym razem poza zasięgiem ręki. I chociaż często o tym myślał, to nie one były jego największym zmartwieniem. Jego życie zostało naznaczone jednym niezwykłym wydarzeniem, niezwykłym nie dlatego, że napawało go dumą, lecz dlatego, że nawet teraz, mimo upływu lat, nie mógł do końca uwierzyć, że kiedyś dla głupich czterdziestu dolarów zastrzelił człowieka w sklepie wędkarskim, że zabił go garścią śrutu.

Odsiedział za to dziesięć lat. Z których chciałby cofnąć każdą minutę. Odkąd wyszedł, przed dwudziestu laty, do teraz, do chwili gdy krążył nerwowo po salonie, odwiedzając w myślach milion różnych miejsc i zastanawiając się, jak to się stało, że życie zaprowadziło go akurat tu, gdzie się znalazł, zawsze dochodził do tego samego wniosku: że to wyłącznie jego wina.

Chodził w kółko, patrząc na wysypany żwirem podjazd, rosnące za nim drzewa i czarną asfaltową szosę. Do pokoju weszła Nora, żeby mu się przyjrzeć. Wysoka chudzina, metr sześćdziesiąt dziewięć wzrostu, miała duże owalne oczy i włosy zakręcone jak wata cukrowa. Wiedział, że życie z końmi ją zmieniło, że ma teraz szczupłe umięśnione nogi i silne zgrubiałe ręce. Widział ich wspólne życie na jej twarzy, tak jak widział je, patrząc w lustro, bo oboje mieli zapadnięte policzki, kanciaste ciała i wystające kości od łokci po kolana. Ciężka praca zbyt wcześnie odebrała jej urodę, ale patrząc na nią teraz, stwierdził, że po tych wszystkich latach wciąż jest piękna, tylko inaczej. Kochał ją i kiedy stała tak, patrząc na niego, uśmiechnął się, odszedł od okna, zrobił pięć, sześć kroków i pocałował ją figlarnie w szyję.

— Nie martw się — powiedział głosem chrapliwym i nierównym jak rzeczne bystrza. — Przyjedzie Eddie i wszystko się wyjaśni.

Spojrzała na niego niepewnie, jakby był niegrzecznym dzieckiem składającym obietnice, których nie może dotrzymać.

— Martwię się, ale taka już jestem, nic na to nie poradzisz.

— Wiem. Ale chciałbym…

Patrzyła na niego dłuższą chwilę. Może tylko po to, żeby go wysondować. Upewnić się, że wszystko będzie dobrze. Dotykała jego ubrania, kiedy wrócił, tak zniszczonego, zeskorupiałego od brudu, sztywnego i przesiąkniętego błotem, jakby wyprał je w bagnie i powiesił na gałęzi, żeby wyschło. Czuł ten zapach przez całą drogę, zapach dżinsów i koszuli przesiąkniętych dymnym zapachem lasu, mchu i porostów, zapachem, którego ona nie czuła od lat, który ją niepokoił i który — Hunt dobrze o tym wiedział — był zapachem strachu.

Szybko potoczył wokoło wzrokiem, a ona spróbowała go uspokoić.

— Wierzę ci — powiedziała. — Wierzę i nie chcę, żebyś wyprowadzał mnie z błędu.

— Nie martw się — powtórzył. — Wpadnie Eddie i coś wymyślimy.

Znowu na niego spojrzała. Z wahaniem, bo nie miała pojęcia, co robić ani jak zareagować. Nigdy dotąd nie wyglądał przez okno. Zawsze był pewny siebie, zawsze opanowany.

— Zaparzę kawę.

Kiedy wyszła, wrócił do okna. Wyprostował się i poczuł na plecach dotyk zimnego metalu, ucisk browninga tkwiącego lufą w dół między dżinsami i bielizną. Zadrżał i przez chwilę widział, jak trzymając się kurczowo za ręce, uciekają, on i Nora, jak biegną razem w nieznany mrok.

□ □ □

— Nie mówiłem, że gwarantuję — powiedział Eddie.

Siedział z komórką przyciśniętą do ucha. Lincoln stał na poboczu z włączonymi światłami awaryjnymi, w połowie drogi do Hunta. Szosą przejeżdżały tylko ciężarówki z płaskimi naczepami albo kontenerami.

— Pracuję z nimi od dwudziestu lat — ciągnął. — Nie mówiłem, że daję za nich głowę, ale im wierzę. To był jakiś szeryf bohater. Nie. Chciałbym móc to powiedzieć, ale nie mogę. Coś wymyślimy. Tak, pamiętam. Nie, nie sądzę, żeby to było konieczne. To dobry zespół. Na pewno coś da się zrobić. — Zniżył głos. — Tak, rozumiem. Oddzwonię.

Rzucił telefonem, a ten odbił się od szyby. Zanim zdążył spaść i zaklekotać na plastikowej desce rozdzielczej, on przycisnął dłonie do oczu. Oddychał głęboko, wydymał policzki i głośno wypuszczał powietrze. Wciąż zasłaniając oczy, wsunął palce we włosy. Wiedział, co teraz będzie. Wszystko mu kiedyś wyjaśniono. Ale minęło dwadzieścia lat i nabrał pewności siebie. Myślał, że nigdy do tego nie dojdzie. Że nie może.

Adwokat mówił bardzo wyraźnie. Pewnie przyćpał. Wyluzował się po jakichś drogich prochach. Pewnie takich specjalnych, z laboratorium, po których niczego się nie czuje. Po których myśli się o ludziach tak jak on. Nic nie miało sensu i może było tak przez całe jego życie, może tkwił gdzieś pośrodku, próbując się w tym wszystkim połapać, w pieniądzach, przyjaźni i milionie innych rzeczy, które miały być, a których nie było.

Ale teraz musiał myśleć o czymś innym, o rzeczach, które mógł zrobić. Spojrzał na zegar na desce rozdzielczej i policzył: Hunt dzwonił prawie przed dwiema godzinami. Spodziewał się go, czekał na niego zły i samotny i właśnie tak teraz będzie. Hunt będzie musiał do tego przywyknąć. Będzie musiał zrozumieć, że nie ma już powrotu do życia, jakie wiódł, do tego, co zbudował.