O książce

KRUCJATA, która nigdy się nie kończy.
Chłopiec, który wcale nie chce być ANIOŁEM.
TRIADA, która znowu może uratować świat.

Zdobycie w 1099 roku Jerozolimy kończy pierwszą wyprawę krzyżową. Ale nie dla członków zakonu sangwinistów – nawróconych wampirów, które zamiast ludzką krwią, żywią się krwią Chrystusa, czyli konsekrowanym winem.

Biblijny Judasz Iskariota, za zdradę skazany na nieśmiertelność, chcąc spełnić przepowiednię swojej ukochanej, wykorzystuje dwunastoletniego chłopca do otwarcia bram piekła. Jeśli nie zostaną one w porę zamknięte, ludzkość czeka zagłada.

Przeciwko Iskariocie i dowodzonym przez niego oddziałom wampirów strigoi stają sangwiniści – świetnie wyszkoleni i obdarzeni niezwykłą mocą „komandosi” Kościoła – i para Amerykanów: archeolog, doktor Erin Granger, i sierżant Jordan Stone. Tylko oni mogą powstrzymać Armagedon. I uratować chłopca.

Genialne połączenie naukowej wiedzy o świecie z religią oraz mitami w pasjonującej książce, która spełnia wszystkie kryteria doskonałej powieści sensacyjnej!

JAMES ROLLINS

Amerykański pisarz, z zawodu weterynarz, z zamiłowania płetwonurek i grotołaz. Absolwent University of Missouri, karierę literacką rozpoczął w 1999 r. powieścią o wyprawie do wnętrza Ziemi, Podziemny labirynt. Kolejne m.in. Ekspedycja, Amazonia oraz książki z cyklu SIGMA FORCE zapoczątkowanego w 2004 r. Burzą piaskową – których akcja toczy się często w niedostępnych rejonach świata – dżunglach, głębinach oceanów, podziemnych grotach oraz na pustyniach i lodowcach – odniosły międzynarodowe sukcesy. Obecnie trwają przygotowania do ekranizacji Mapy Trzech Mędrców.

www.jamesrollins.com

REBECCA CANTRELL

Autorka cyklu powieści kryminalnych Hannah Vogel, jest zdobywczynią nagrody Macavity. Jej powieść iDrakula, nominowana do nagrody Appy, według „Booklist” znalazła się wśród 10 najlepszych horrorów dla młodzieży w 2010 roku.

www.rebeccacantrell.com

Tego autora

LODOWA PUŁAPKA
AMAZONIA
OŁTARZ EDENU
EKSPEDYCJA
PODZIEMNY LABIRYNT

Cykl SIGMA FORCE

BURZA PIASKOWA
MAPA TRZECH MĘDRCÓW
CZARNY ZAKON
WIRUS JUDASZA
KLUCZ ZAGŁADY
OSTATNIA WYROCZNIA
KOLONIA DIABŁA
LINIA KRWI
OKO BOGA
SZÓSTA APOKALIPSA

James Rollins, Rebecca Cantrell
Cykl ZAKON SANGWINISTÓW

EWANGELIA KRWI
NIEWINNA KREW

Wkrótce

LABIRYNT KOŚCI

Tytuł oryginału:
INNOCENT BLOOD

Copyright © James Czajkowski and Rebecca Cantrell 2013
All rights reserved

Polish edition copyright © Wydawnictwo Albatros Andrzej Kuryłowicz s.c. 2016

Polish translation copyright © Grzegorz Kołodziejczyk 2016

Redakcja: Marta Gral

Projekt graficzny okładki: Mariusz Banachowicz

Skład: Laguna

ISBN 978-83-7985-335-9

Wydawca
WYDAWNICTWO ALBATROS ANDRZEJ KURYŁOWICZ S.C.
Hlonda 2a/25, 02-972 Warszawa
www.wydawnictwoalbatros.com
Facebook.com/WydawnictwoAlbatros | Instagram.com/wydawnictwoalbatros

Niniejszy produkt jest objęty ochroną prawa autorskiego. Uzyskany dostęp upoważnia wyłącznie do prywatnego użytku osobę, która wykupiła prawo dostępu. Wydawca informuje, że publiczne udostępnianie osobom trzecim, nieokreślonym adresatom lub w jakikolwiek inny sposób upowszechnianie, kopiowanie oraz przetwarzanie w technikach cyfrowych lub podobnych – jest nielegalne i podlega właściwym sankcjom.

Przygotowanie wydania elektronicznego: Magdalena Wojtas, 88em

Od Jamesa

Carolyn McCray za inspirację, zachętę i przyjaźń bez granic

Od Rebekki

Mojemu mężowi, synowi i kotce Twinkle

Oto Bóg przyjął ofiarę z rąk kapłana – czyli tego, który jest sługą błędu¹.

Ewangelia Judasza 5,15

Prolog

Jerozolima
Lato 1099

Krzyki konających unosiły się ku pustynnemu słońcu, a Bernard białymi jak kość palcami ściskał krzyż wiszący na jego szyi. Poświęcone srebro parzyło go w dłoń stwardniałą od miecza i wypalało piętno na przeklętym ciele. Zignorował swąd sczerniałej skóry i wzmocnił uścisk. Godził się na ten ból.

Dzięki niemu służył Bogu.

Mijali go rycerze piesi i konni, na fali krwi wlewali się do Jerozolimy. W ostatnich miesiącach krzyżowcy przedarli się zbrojnie przez wrogie tereny. Dziewięciu na dziesięciu nie dotarło do Świętego Miasta – polegli w bitwach, zabrała ich bezlitosna pustynia albo choroby pogan. Ci, którzy przeżyli, nie kryli łez, kiedy po raz pierwszy ujrzeli Jerozolimę. Krew nie została jednak przelana na próżno, bo miasto wróci teraz do chrześcijan; było to ciężko wywalczone zwycięstwo, kosztowało życie tysiące niewiernych.

Bernard odmówił za zgładzonych krótką modlitwę.

Na więcej nie miał czasu.

Skrył się w cieniu furmanki ciągniętej przez konie i mocniej nasunął kaptur na głowę, zakrywając białe włosy i blade oblicze. Potem chwycił uzdę ogiera i pogładził jego szyję; walenie zwierzęcego serca słyszał zarówno koniuszkami palców, jak i uszami. Lęk burzył krew wierzchowca, parował z jego spoconych boków.

Mimo to ogier szarpnął do przodu i stąpał obok Bernarda, ciągnąc po zbryzganych krwią kamieniach drewniany wóz, na którym stała żelazna klatka wystarczająco duża, by pomieścić więźnia. Szczelnie owinięta grubą skórą nie pozwalała podejrzeć, co kryje się w środku. Bernard jednak wiedział. Koń również to wiedział i nerwowo strzygł uszami, tak że trzęsła się jego zmierzwiona czarna grzywa.

Odziani w czerń bracia Bernarda, rycerze z zakonu sangwinistów, posuwali się w zwartym szyku i wyrąbywali drogę przed wozem. Każdy stawiał to zadanie ponad własne życie. Walczyli z siłą i determinacją, jakim nie mógł dorównać żaden człowiek. Właśnie jeden z nich frunął wysoko w powietrze z mieczami w rękach, ujawniając w ten sposób swoją nieludzką naturę. Błysk stali w jego dłoniach trudno było uchwycić wzrokiem, w tej samej chwili zalśniły w ustach ostre kły. Wszyscy bracia byli kiedyś – jak ten, który siedział w klatce – nieczystymi bestiami, odartymi z dusz i porzuconymi. Później Chrystus wskazał im drogę do zbawienia. Każdy z osobna zawarł z nim mroczne przymierze, zgodnie z którym nie wolno mu już było sycić pragnienia ludzką krwią, lecz jedynie konsekrowaną krwią Zbawiciela. Błogosławieństwo to pozwalało im stąpać na wpół w cieniu i na wpół w słońcu. Balansowali na ostrej jak klinga miecza krawędzi między łaską a potępieniem.

Złożyli śluby Kościołowi i służyli Bogu jako wojownicy oraz kapłani.

Te właśnie obowiązki przywiodły Bernarda i innych do bram Jerozolimy.

Furmanka toczyła się w równomiernym tempie pośród zgiełku i rzezi. Bernard pragnął, by koła obracały się szybciej. Dławił go lęk.

Trzeba się spieszyć…

Temu marszowi towarzyszyła jeszcze jedna potrzeba; pulsowała w Bernardzie głośno i natarczywie. Z mijanych murów ściekała krew i płynęła strumieniami po kamieniach. Słonawo metaliczny zapach wypełniał głowę Bernarda, zasnuwał mu mgłą widok i rozniecał głód sięgający do szpiku kości. Sangwinista oblizał wyschnięte wargi, jakby chciał posmakować tego, co zostało mu zakazane.

Nie on jeden cierpiał katusze.

Z zaciemnionej klatki dochodziło wycie bestii, która także zwęszyła rozlaną krew. Jej wrzaski przemawiały do takiego samego potwora kryjącego się w ciele Bernarda; różnica polegała jedynie na tym, że nie krępowały go żelazne kraty, lecz śluby zakonne i błogosławieństwo. Jednakże w reakcji na zew głodu zęby Bernarda wydłużyły się i zaostrzyły, łaknienie jeszcze bardziej się wzmogło.

Odgłos ryków sprawił, że sangwiniści ruszyli naprzód ze zdwojoną siłą, jakby salwowali się ucieczką przed tym, czym byli kiedyś.

Koń tymczasem zachował się inaczej.

Usłyszawszy upiorne zawodzenia, znieruchomiał w uprzęży.

I dobrze się stało.

Bernard pojmał demona przed dziesięcioma miesiącami w opuszczonej drewnianej stajni w pobliżu Awinionu. Przeklęte monstra tego rodzaju, znane od stuleci, różnie nazywano. Niegdyś istoty ludzkie, stały się plagą wielu ciemnych zakątków, żywiły się krwią człowieka i bydlęcia.

Uwięziwszy bestię, Bernard opatrzył klatkę grubymi skórami, żeby się do środka nie przedostała ani jedna smuga światła. Skóry chroniły ją przed palącym blaskiem dnia, wszelako tarcza taka miała swoją cenę. Bernard dawał bestii tylko tyle krwi, żeby mogła przeżyć. Ona zaś, nie mogąc się nasycić, przeraźliwie cierpiała z głodu.

Dzisiaj głód ten przysłuży się Bogu.

Cel wyprawy był już boleśnie blisko, toteż Bernard próbował popędzić wierzchowca. Pogłaskał go po spoconym nosie, jednak zwierzę nie dało się uspokoić. Naparło na jeden postronek, potem na drugi, próbując się wyrwać.

Wokół uwijali się bracia sangwiniści w dobrze znanym bitewnym pląsie. Krzyki ginących odbijały się echem od obojętnych kamieni. Bestia w klatce waliła w skórzane zasłony niczym w bęben i wyła, domagając się, by dopuszczono ją do rzezi, żeby mogła posmakować krwi.

Koń zarżał jękliwie i z przerażenia szarpnął raptownie łbem.

Z pobliskich uliczek i zaułków niósł się swąd spalonej wełny oraz ludzkich ciał. Krzyżowcy podkładali ogień w niektórych częściach miasta. Bernard obawiał się, że mogą zrównać z ziemią dzielnicę Jerozolimy, do której chciał się dostać – tę, w której spoczywał święty oręż.

Widząc, że koń na nic już mu się nie przyda, dobył miecza. Kilkoma zręcznymi cięciami przerwał skórzaną uprząż. Uwolniony ogier nie potrzebował innej zachęty. Skoczył ile sił do przodu, potrącił jednego z sangwinistów i galopował, nie zważając na masakrę.

Szczęśliwej drogi, pomyślał Bernard.

Podszedł do tylnej części wozu; wiedział, że żadnemu członkowi zakonu nie wolno się uchylać od bitwy. Ostatni etap podróży musi pokonać sam.

Tak jak uczynił Chrystus z brzemieniem krzyża.

Schował miecz do pochwy i przystawił bark do tyłu wozu.

Sam dopchnie go do celu. W innym życiu, kiedy jego serce wciąż biło, był krzepkim mężczyzną pełnym energii. Teraz z jego siłą nie mogła się równać siła żadnego śmiertelnika.

Zawiesisty posmak krwi zamienił powietrze w wilgotną zupę. Bernard zaczerpnął go w płuca, lekko się zachłystując. Skraj jego pola widzenia mąciła czerwona żądza. Chciał napić się z każdego mężczyzny, kobiety i dziecka, którzy byli w mieście. Pragnienie przepełniało go do granic eksplozji.

Chwycił parzący krucyfiks i pozwolił, by uspokoił go święty ból.

Zrobił powolny krok; koła obróciły się raz, potem drugi. Każdy obrót zbliżał go do kresu wędrówki.

Jednakże krokom Bernarda towarzyszył uporczywy lęk.

A może już się spóźniłem?

· · ·

Słońce zniżało się do horyzontu, kiedy dobrnął wreszcie do celu. Drżał z wyczerpania, zużył prawie cały zapas swojej przeogromnej fizycznej mocy.

Przy końcu ulicy, za ostatnim punktem oporu obrońców miasta, ku obojętnemu błękitowi nieba pięła się ołowiana kopuła meczetu. Jego białą ścianę znaczyły ciemne plamy krwi. Bernard słyszał z daleka bicie zatrwożonych serc mężczyzn, kobiet i dzieci, którzy schronili się w grubych murach.

Napierając na tył wozu, wsłuchiwał się w modły o litość, które zanosili do swojego obcego boga. Nie zaznają jej od bestii uwięzionej w klatce na wozie.

Ani od Bernarda.

Ich małe żywoty blakły w obliczu nagrody, której poszukiwał: oręża dającego nadzieję na oczyszczenie świata z wszelkiego zła.

Myśl o niej rozproszyła uwagę Bernarda i koło zapadło się w głęboką szczelinę między kamieniami. Zakleszczyło się i wóz stanął.

Niewierni, jak gdyby wyczuwając przewagę, przebili się przez obronny szereg wokół wozu. Chudzielec z potarganą dziko czupryną rzucił się w kierunku Bernarda, błyskając zakrzywioną szablą. Chciał poświęcić własne życie, by bronić meczetu i rodziny.

Bernard przyjął ten dar i rozpłatał śmiałka szybkim jak błyskawica cięciem stali.

Gorąca krew chlusnęła na jego kapłańską szatę. Mimo że było to dozwolone jedynie w skrajnych okolicznościach i potrzebie, dotknął plamy palcami i uniósł je do ust. Zlizał z nich szkarłatną wilgoć. Tylko krew mogła mu dać siłę, by zdołał przeć dalej. Później odpokutuje, przez setki lat, jeśli będzie trzeba.

Język zapłonął mu ogniem, który rozpłynął się po całym ciele, i do członków powrócił wigor. Pole widzenia Bernarda zawęziło się do punktu. Oparł ramię o tył wozu i potężnym pchnięciem wprawił go znowu w ruch.

Na wargach zagościła modlitwa; Bernard prosił o siłę i przebaczenie grzechu.

Popychał wóz, a jego bracia torowali mu drogę.

Wejście meczetu ukazało się w chwili, gdy jego ostatni obrońcy ginęli na progu. Bernard zostawił wóz, zbliżył się do zakratowanych drzwi i otworzył je kopnięciem o sile nieosiągalnej dla zwykłego mężczyzny.

Z wnętrza doleciały okrzyki przerażenia, odbiły się echem od pokrytych ornamentami ścian. Trwoga wyznaczała rytm bicia serc, były zbyt szybkie i było ich zbyt wiele, by dało się wyodrębnić pojedyncze. Zlewały się w jeden odgłos niczym szum morza. W mroku pod kopułą błyszczały przelęknione oczy.

Bernard stanął w drzwiach, żeby te oczy mogły go zobaczyć na tle gorejącego miasta. Niech rozpoznają kapłańskie szaty i srebrny krzyż, niech widzą, że to chrześcijanie ich zwyciężyli.

Najważniejsze jednak, by ci, którzy kryją się w meczecie, zrozumieli, że nie zdołają ujść.

Inni sangwiniści podeszli do Bernarda i ustawili się z nim ramię w ramię. Nikt się nie wymknie. Woń strachu przepełniała olbrzymi meczet, od terakotowej posadzki aż po kopułę.

Bernard jednym susem znalazł się znów obok wozu. Uniósł klatkę i pociągnął ją do drzwi; żelazne dno zgrzytnęło o kamienne stopnie, zostawiało na nich długie czarne krechy. Mur sangwinistów rozstąpił się przed nim, a potem znów się zamknął.

Klatka zakołysała się, gdy Bernard postawił ją na wypolerowanych płytach z marmuru. Miecz jednym cięciem strzaskał zamek. Bernard cofnął się i szarpnięciem otworzył pokryte rdzą drzwi. Skrzypiący odgłos zagłuszył pulsy i oddechy.

Stwór poruszył się, po raz pierwszy od wielu miesięcy wolny. Długie ramiona wysunęły się, jakby szukając od dawna znanych krat.

Bernard z trudem rozpoznawał w nim istotę, która była niegdyś człowiekiem: skóra przybrała trupio blady odcień, złociste włosy urosły i zmierzwiły się na plecach, kończyny były cienkie jak odnóża pająka.

Przerażeni ludzie cofnęli się na widok bestii, cisnęli się do ścian, w panice tratując innych. Wionęła od nich nikła woń krwi i strachu.

Bernard uniósł miecz i czekał, aż bestia się do niego odwróci. Nie mógł pozwolić, by wydostała się na ulicę. Miała zadanie do spełnienia tutaj. Musi splugawić święte miejsce nikczemnością i bluźnierstwem. Musi zmazać każdą cząstkę sacrum, która mogła się w nim ostać. Dopiero wtedy będzie je można ponownie poświęcić Bogu Bernarda.

Jak gdyby posłyszawszy jego myśli, bestia uniosła głowę i zobaczył jej pomarszczone oblicze. Bliźniacze oczy łysnęły mlecznymi białkami. Od dawna trzymano ją z dala od słońca, a była już sędziwa, kiedy ją przemieniono.

Jakieś dziecko zakwiliło w meczecie.

Takiej pokusie bestia nie mogła się oprzeć.

Chude jak kości członki mignęły, gdy sprężyła się i dała susa w stronę ofiary.

Bernard opuścił miecz, nie musiał już pilnować wściekłej bestii. Obietnica krwi i cierpienia zatrzyma ją jakiś czas w tych murach.

Zmusił stopy, by podążyły w ślad za nią. Krocząc pod kopułą meczetu, zamykał uszy na zawodzenia i modlitwy. Odwracał wzrok od rozszarpanej skóry, od ciał, nad którymi przechodził. Nie pozwalał sobie reagować na obezwładniającą moc zapachu ludzkiej krwi, który wypełnił powietrze.

Mimo to monstrum, które się w nim kryło, świeżo pokrzepione paroma kropelkami purpury, nie dało się całkowicie okiełznać. Pragnęło przyłączyć się do uczty tamtej bestii, pożywić się i zatracić w zaspokajaniu elementarnej potrzeby.

Nasycić się, nasycić się naprawdę po raz pierwszy od lat.

Bernard przyspieszył kroku, bojąc się, że straci nad swoim monstrum panowanie i ulegnie żądzy. Dotarł do schodów po przeciwnej stronie wnętrza.

Tam zatrzymała go cisza.

Ustało już bicie wszystkich serc. Wszystko zamarło i on też stanął jak wryty. Tylko poczucie winy dźwięczało w nim jak bicie dzwonu.

Nagle pod kopułą rozległ się nienaturalny wrzask. To sangwiniści zaszlachtowali bestię, kiedy ta wypełniła już swoje zadanie.

Boże, przebacz…

Uwolniony od ciszy, pospieszył schodami w dół, a potem korytarzami wijącymi się pod meczetem. Prowadziły go coraz głębiej w trzewia miasta. Gęsty odór rzezi ścigał Bernarda niczym duch przemykający w cieniu.

Nagle pojawił się inny zapach.

Woda.

Bernard opadł na czworaki, wczołgał się do ciasnego tunelu i dojrzał migający płomień pochodni. Światło przyciągało go niczym ćmę. Na końcu tunelu otwierała się jaskinia wystarczająco wysoka, by można było stanąć.

Pozbierał się na nogi. Na ścianie wisiała pochodnia z witek, rzucająca migotliwy blask na lustro czarnej wody. Wysokie sklepienie było pokryte sadzą gromadzącą się tam od pokoleń.

Postąpił krok, gdy wtem zza głazu wysunęła się kobieta. Kosmyki lśniących hebanowych włosów spływały na ramiona okryte prostą tuniką, nieskazitelnie gładka, ciemna skóra połyskiwała odcieniem umbry. Na smukłej szyi wisiał na cienkim złotym łańcuchu odłamek metalu długości dłoni. Spoczywał między jej kształtnymi piersiami, które rozpychały stanik z czystego lnu.

Od dawna już był kapłanem, lecz ciało zareagowało na jej powab. Ledwo się zmusił, by zerknąć nieznajomej w oczy. Zmierzyła go jasnym spojrzeniem.

– Ktoś ty? – spytała.

Nie słyszał bicia serca w jej piersi, mimo to rozumiał intuicyjnie, że kobieta nie jest ani taka jak bestia, którą przywiózł w klatce, ani taka jak on. Nawet z tej odległości czuł emanujące od niej ciepło.

– Czy to ty jesteś Panią Studni?

Takie imię znalazł zapisane na skrawku starożytnego papirusu wraz z planem podziemi.

Zignorowała jego pytanie.

– Nie jesteś gotów na to, czego szukasz – oznajmiła. Mówiła po łacinie, lecz z akcentem, który brzmiał bardziej nawet staroświecko niż akcent Bernarda.

– Szukam tylko wiedzy – odparł.

– Wiedzy? – Słowo to wypłynęło jej z ust niczym lament żałobny. – Tu znajdziesz jeno rozczarowanie.

Musiała wyczuć jego determinację, bo odstąpiła na bok i ciemną dłonią o pięknych długich palcach skinęła w kierunku sadzawki. Górną część jej ręki okalała wąska bransoleta ze złota.

Bernard przeszedł obok kobiety i ich ramiona prawie się o siebie otarły. W ciepłym powietrzu zatańczyła subtelna woń kwiatów lotosu, która ją otaczała.

– Zostaw odzienie – rozkazała. – Do wody musisz wnijść nago, jako z niej kiedyś wyszedłeś.

Na skraju sadzawki Bernard gmerał przy szacie, zmagając się z nieprzystojnymi myślami, które hulały mu w głowie.

Kobieta się nie odwracała.

– Sprowadziłeś wiele śmierci na to święte miejsce, kapłanie krzyża.

– Zostanie oczyszczone – odparł, żeby ją ułagodzić. – I poświęcone jedynemu Bogu.

– Jednemu tylko? – W jej głębokich oczach obudził się smutek. – Taki jesteś pewny?

– Jestem.

Wzruszyła ramionami. Tunika spadła z jej ramion i zaszeleściła na szorstkiej kamiennej posadzce. Blask pochodni wydobył z mroku ciało tak doskonałe, że Bernard zapomniał o złożonych ślubach i gapił się zuchwale. Jego wzrok spoczął chwilę na krągłościach pełnych piersi, na brzuchu, na linii długich umięśnionych ud.

Odwróciła się i zanurkowała w ciemną wodę, ledwie marszcząc jej powierzchnię.

Bernard pospiesznie rozpiął pas, ściągnął z nóg zalane krwią buty i zerwał z siebie habit. Nagi wskoczył do wody. Lodowata woda zmyła krew z jego skóry. Ten chrzest uczynił go na nowo niewinnym.

Wydmuchnął powietrze z płuc, gdyż jako sangwinista go nie potrzebował. Zanurzył się głęboko i popłynął za kobietą. Gdzieś w oddali mignęły bielą jej stopy, a potem obróciła się na bok zwinnie jak ryba i znikła.

Bernard mocniej zamachał nogami, jej jednak nigdzie nie było widać. Dotknął pektorału i pomodlił się o wskazówkę. Szukać nieznajomej czy kontynuować misję?

Odpowiedź była prosta.

Odwrócił się i popłynął przed siebie krętymi korytarzami wedle wskazań planu, który miał w głowie. Na skrawkach starożytnego papirusu przedstawiony był szlak prowadzący do tajemnicy ukrytej głęboko pod powierzchnią Jerozolimy.

Mknął tak szybko, jak pozwalała mu odwaga, sunął przez plątaninę tuneli. Śmiertelnik już wiele razy postradałby życie. Bernard jedną ręką dotykał ściany i liczył odnogi. Dwa razy dotarł do ślepego zaułka i musiał zawracać. Borykał się ze strachem, mówił sobie, że źle odczytał plan; powtarzał, że miejsce, którego szuka, naprawdę istnieje.

Jego desperacja stała się bolesna jak ukłucie szpilą, lecz raptem obok niego w lodowatej toni przemknęła jakaś postać, tak że poczuł jedynie ruch wody na skórze. Kierowała się w stronę, z której nadpłynął. Zdjęty nagłą trwogą sięgnął po miecz i wtedy przypomniał sobie, że pozostawił go wraz z ubraniem.

Wyciągnął ręce, ale wiedział, że kobieta już się oddaliła.

Odwrócił się w kierunku, z którego przybyła, i z nowym wigorem zamachał nogami. Pokonał narastający w piersi lęk, że będzie wiecznie błądził w ciemności i nigdy nie odnajdzie tego, czego szuka.

W końcu dotarł do okazałej groty.

Nic nie widział, ale zdawał sobie sprawę, że znalazł właściwe miejsce. Woda była tam cieplejsza i miała w sobie esencję świętości, od której swędziała go skóra. Podpłynął w bok, wyciągnął ręce i dotknął ściany.

Poczuł pod dłońmi wzór wyżłobiony w skale.

Nareszcie…

Jego palce wędrowały po powierzchni kamienia, chciał zrozumieć wykute na nim wizerunki.

Obrazy, które mogły przynieść mu ocalenie.

Które mogły go doprowadzić do świętego oręża.

Wyczuł pod palcami zarys krucyfiksu i rozpiętą na nim postać mężczyzny. Wyżej znajdowała się ta sama postać z twarzą skierowaną w górę oraz ramionami wyciągniętymi ku niebu. Unoszącą się duszę i ciało przybite do krzyża łączyła linia.

Przesuwając po niej palcami, czuł pieczenie w ich koniuszkach, była bowiem zrobiona z najczystszego srebra. Od krzyża biegła po zakrzywionej ścianie ognista ścieżka wiodąca do sąsiedniego rysunku. Był to wizerunek gromady mężczyzn z mieczami, którzy przyszli pojmać Chrystusa. Dłoń Zbawiciela dotykała głowy jednego z nich.

Bernard wiedział, co przedstawia ów rysunek.

Uzdrowienie Malchusa.

Ostatni cud, którego Chrystus dokonał przed zmartwychwstaniem.

Płynąc wzdłuż ściany jaskini, Bernard przesuwał dłonią po wyobrażeniach licznych cudów, które Jezus sprawił za życia: rozmnożenie ryb, wskrzeszanie umarłych, uzdrawianie trędowatych. Kreślił je sobie w myślach, jakby je widział. Miarkował nadzieję i uniesienie, które w nim narastały.

Wreszcie dotarł do rysunku przedstawiającego ślub w Kanie Galilejskiej, podczas którego Chrystus zamienił wodę w wino. Był to pierwszy odnotowany cud Zbawiciela.

Jednakże srebrne pasmo wiodło dalej i płonęło w ciemności.

Ale dokąd? Czyżby miało ujawnić nieznane wydarzenia?

Bernard, posuwając się za nim, dotarł do części skalnej ściany, która kruszyła się pod jego palcami. Gorączkowo zataczał po niej dłońmi coraz to szersze łuki. Odłamki poskręcanego srebra wbite w kamień paliły mu ogniem ręce. Ból go otrzeźwił i zmusił, by stanął twarzą w twarz ze swoim największym strachem.

Ta część obrazu została zniszczona.

Rozpostarł ręce na ścianie, aby objąć jak największą część rytu. Z informacji zawartej na skrawkach starożytnego papirusu wynikało, że historia objawień Chrystusowych wskazuje miejsce ukrycia najświętszego oręża – oręża, który pozwalał jednym dotknięciem zgładzić najmocarniejszą nawet potępioną duszę.

Bernard unosił się w wodzie i znał już prawdę.

Tajemnica została unicestwiona.

A on wiedział, czyją ręką.

Rozbrzmiały mu w głowie jej słowa:

Wiedzy? Tu znajdziesz jeno rozczarowanie.

Uznała go za niegodnego, przypłynęła prosto do tego miejsca i zniszczyła święty ryt, zanim Bernard zdążył go zobaczyć. Jego łzy mieszały się z zimną wodą. Płakał nie za tym, co obróciło się wniwecz, lecz z powodu surowszej prawdy.

Zawiodłem.

Śmierć każdego, kto dzisiaj zginął, poszła na marne.