O książce

Nadopiekuńcza rodzina, koleżanki szukające sensacji, chłopak, który chce znać każdy twój krok…

Do tej pory mogłaś ukryć się przed nimi we własnej głowie. Ale co się stanie, jeśli będą mogli znać każdą twoją myśl…?

Niezbyt odległa przyszłość. Social media zawładnęły życiem, każdy chce wszystko wiedzieć o innych. Nawet uczuć nie trzeba wyznawać słowami. Wystarczy, je poczuć, aby dotarły do drugiej osoby. Dzięki EED, drobnemu zabiegowi mózgu, który tworzy między zakochanymi specyficzną więź. To lepsze niż zaręczyny, bo przy zaręczynach musisz wierzyć w uczucia partnera, a tu po prostu wiesz.

Briddey Flannigan jest zachwycona, kiedy jej chłopak Trent proponuje jej wspólne EED. I nic sobie nie robi z narzekań rodziny ani z rozpaczliwych prób odwiedzenia jej od tego pomysłu przez C.B., kolegę z pracy.

Tylko że kiedy Briddey budzi się po operacji, wcale nie czuje więzi z Trentem. W jej głowie odzywa się za to głos C.B. A wtedy Briddey dowiaduje się, że dostała znacznie więcej, niż chciała. I to dopiero początek jej kłopotów.

Tytuł oryginału:

CROSSTALK

Copyright © Connie Willis 2016

All rights reserved

Polish edition copyright © Wydawnictwo Albatros Sp. z o.o. 2017

Polish translation copyright © Izabela Matuszewska 2017

Redakcja: Beata Kołodziejska

Zdjęcia na okładce: Freepik

Projekt graficzny okładki: Katarzyna Meszka

ISBN 978-83-6578-127-7

Wydawca
WYDAWNICTWO ALBATROS SP. Z O.O.
(dawniej Wydawnictwo Albatros Andrzej Kuryłowicz s.c.)
Hlonda 2a/25, 02-972 Warszawa
www.wydawnictwoalbatros.com
Facebook.com/WydawnictwoAlbatros | Instagram.com/wydawnictwoalbatros

Niniejszy produkt jest objęty ochroną prawa autorskiego. Uzyskany dostęp upoważnia wyłącznie do prywatnego użytku osobę, która wykupiła prawo dostępu. Wydawca informuje, że publiczne udostępnianie osobom trzecim, nieokreślonym adresatom lub w jakikolwiek inny sposób upowszechnianie, kopiowanie oraz przetwarzanie w technikach cyfrowych lub podobnych – jest nielegalne i podlega właściwym sankcjom.

Przygotowanie wydania elektronicznego: Magdalena Wojtas, 88em.eu

Spis treści

Podziękowania

1

2

3

4

5

6

7

8

9

10

11

12

13

14

15

16

17

18

19

20

21

22

23

24

25

26

27

28

29

30

31

32

33

34

35

36

Niepowtarzalnej i niezastąpionej Mary Stewart

„W Irlandii nie zdarzają się rzeczy nieuniknione,
za to nieoczekiwane dzieją się na każdym kroku”.

John Pentland Mahaffy

„W każdym tłumie ludzkim… znajdują się przedziwni prekursorzy, których się nie rozpoznaje”.

Antoine de Saint-Exupéry, Nocny lot
(przekł. Maria Czapska i Stanisław Stempowski)

„Słuchajcie”.

Miasto duchów

Podziękowania

Ogromnie dziękuję wszystkim, którzy pomogli mi przy pisaniu tej książki, a szczególnie: mojej córce Cordelii, która wniosła nieoceniony wkład w fabułę; mojej przyjaciółce Melindzie Snodgrass, która niezmiennie mnie motywowała i udzielała moralnego wsparcia, oraz ludziom z Cosine, którzy wymyślili tytuł.

1

„Nie ma miejsca we wspólnej dwojga serc
przestrzeni dla barier, przeszkód”1.

William Szekspir, Sonet 116

Zanim Briddey dojechała do Commspanu i zaparkowała, w telefonie czekały już na nią czterdzieści dwie wiadomości. Pierwsza przyszła oczywiście od Suki Parker, cztery dalsze od Jill Quincy, a wszystkie mówiły mniej więcej to samo: „Umieram z ciekawości: co się wydarzyło?”. Suki napisała: „Słyszałam, że Trent Worth zabrał cię do Iridium!???”.

Nie wątpię, że słyszałaś, pomyślała Briddey. Suki była etatową plotkarą Commspanu, a to znaczyło, że wszyscy już o nich wiedzieli. Na szczęście zarząd firmy nie miał nic przeciwko prywatnym związkom między pracownikami, bo nie zdołaliby z Trentem utrzymać swojego romansu w tajemnicy. Może przynajmniej szczegóły wczorajszego wieczoru zanadto się nie rozniosą, dopóki nie powie rodzinie. O ile już się nie dowiedzieli.

Przejrzała pozostałe wiadomości. Pięć wysłała jej siostra Kathleen, osiem jej siostra Mary Clare, a dziewięć ciotka Oona z przypomnieniem o sobotnim wieczorze poetyckim Cór Irlandii.

Trzeba było nie dawać jej smartfona, przemknęło przez myśl Briddey. Nie podejrzewała, że cioteczna babka tak sprawnie nauczy się nim posługiwać, przecież nie umiała nawet nastawić nagrywania programów w telewizorze ani swoich zegarków elektronicznych. Briddey nie wzięła jednak w rachubę, jak gorąco ciotka Oona pragnęła zatruwać jej życie Córami Irlandii. Zmusiła Maeve, aby ją nauczyła obsługi telefonu, i wysyłała teraz Briddey dwadzieścia SMS-ów dziennie.

Przeczytała pospiesznie resztę wiadomości, lecz żadna nie zaczynała się od: „Rany boskie! Chyba nie myślisz o tym na poważnie!”. To dobrze. To znaczy, że ma jeszcze czas, żeby im o tym powiedzieć, chociaż nie za dużo, zważywszy na fakt, jak szybko rozchodziły się dzisiaj informacje.

Przewinęła pozostałe SMS-y, sprawdzając, czy przyszło coś od Trenta. Przyszło: „Kocham Cię. Zadzwoń, jak tylko będziesz mogła”. Bardzo chętnie by natychmiast zadzwoniła, ale im dłużej zwlekała na parkingu, tym bardziej ryzykowała, że za chwilę przyjedzie Jill albo, co gorsza, Suki, i zaczną ją o wszystko wypytywać, a Briddey specjalnie wyszła z domu wcześniej, żeby tego uniknąć.

Wysiadła z samochodu i idąc w stronę wejścia, rozglądała się po parkingu. Kto już jest w pracy? Nigdzie nie zauważyła porsche Trenta ani samochodu Suki, ani swojej asystentki Charli. Za to stała już toyota prius, należąca do Jill, a obok stara honda C.B. Schwartza. Jego samochód chyba nigdy nie znikał z parkingu. Briddey podejrzewała, że Schwartz mieszka w pracowni firmy i sypia na zapadniętej kanapie, która wyglądała, jakby ją przytargał z jakiegoś śmietnika. Jill zjawiała się zwykle w pracy na ostatnią chwilę, co oznaczało, że przyjechała dzisiaj wcześniej tylko po to, żeby ją przepytać, i czeka na nią w holu. Muszę wejść bocznymi drzwiami, pomyślała, skręcając i modląc się, by jej nikt po drodze nie zauważył.

Nikt jej nie zauważył, nikogo też nie spotkała w windzie ani na czwartym piętrze. Świetnie, pomyślała, przemierzając szybko korytarz. Skoro nie ma jeszcze Charli, może iść prosto do swojego gabinetu, zamknąć drzwi i w spokoju znaleźć jakiś sposób, żeby przekazać wiadomości rodzinie, zanim zaczną ją bombardować telefonami i wypytywać: „Co się stało? Czemu nie odpowiadasz na SMS-y?”. Zwłaszcza ciotka Oona miała zwyczaj wysnuwać najczarniejsze wnioski. Najczęściej zakładała, że Briddey przydarzyło się coś złego, i zaczynała obdzwaniać szpitale.

– Briddey! – zawołała Jill z drugiego końca holu.

Tak mało brakowało, pomyślała Briddey. Przemknęło jej przez myśl, żeby wskoczyć szybko do gabinetu, ale Jill biegła już w jej stronę, wołając:

– No, mam cię! Od rana wysyłam ci wiadomości, nie widziałam, kiedy weszłaś.

Z trudem przed nią wyhamowała.

– Stałam w holu na dole, ale cię nie zauważyłam – wysapała. – Słyszałam, że byliście wczoraj z Trentem na kolacji w Iridium. I co się wydarzyło?

Nie mogę ci powiedzieć, dopóki nie poinformuję rodziny, pomyślała Briddey. Ale jeśli tak po prostu odmówi odpowiedzi na pytanie, również i to w kilka sekund rozniesie się po całym budynku.

– Chodź – powiedziała, wciągając Jill do pokoju z ksero, żeby nie usłyszała ich żadna przypadkowo przechodząca osoba.

– No i co? – spytała Jill, gdy tylko Briddey zamknęła drzwi. – Oświadczył ci się, prawda? Boże, wiedziałam! Ale z ciebie szczęściara! Wiesz, ile kobiet dałoby się zabić, żeby się zaręczyć z Trentem Worthem? A ty go złapałaś na wędkę już po sześciu tygodniach!

– Nie łapałam go na wędkę – odparła Briddey. – A on mi się wcale nie oświadczył.

Jill nie słuchała.

– Pokaż pierścionek! – zawołała. – Założę się, że jest boski! – Chwyciła ją za rękę, lecz nie zauważyła żadnej nowej biżuterii. – Gdzie go masz?

– Nie zaręczyliśmy się – powiedziała Briddey.

– Jak to się nie zaręczyliście? To po co zabierał cię w takie miejsce? W czwartek? O Boże, już wiem! Zaproponował ci EED, prawda? To jeszcze lepsze niż zaręczyny! – Uściskała ją. – Tak się cieszę! Już się nie mogę doczekać, kiedy wszystkim opowiem.

Ruszyła do drzwi.

– Nie! Nie rób tego. – Briddey chwyciła ją za ramię. – Proszę.

– Dlaczego? – spytała Jill, zwężając podejrzliwie oczy. – Nie powiesz mi chyba, że odmówiłaś.

– Nie, oczywiście, że nie – odparła Briddey. – Tylko…

– Tylko co? Jest najlepszą partią w Commspanie. I musi cię kochać, inaczej nie zaproponowałby ci EED! I ty też go kochasz, skoro się zgodziłaś. To w czym problem? – Przyjrzała jej się badawczo. – Wiem. Jesteś rozczarowana, że nie zaproponował jednocześnie EED i małżeństwa, prawda?

Więc teraz to też się rozniesie po firmie.

– Nie – odrzekła Briddey. – Chce poczekać z zaręczynami do czasu, kiedy zrobimy EED i sama się przekonam, jak bardzo mnie kocha.

– O, mój Boże, to najbardziej romantyczna rzecz, jaką słyszałam! Jest boski i taki romantyczny, i w dodatku chce się związać! Masz pojęcie, jak rzadko się coś takiego zdarza? Szczęściara z ciebie! To przez te twoje włosy. Faceci szaleją na punkcie rudych włosów. Może powinnam się ufarbować? – Zmarszczyła brwi. – Nie rozumiem tylko, czemu muszę milczeć jak grób.

– Chodzi o moją rodzinę. Nie wiem, jak im to powiedzieć.

– Uważasz, że się nie ucieszą? Przecież on jest idealny! Ma dobrą pracę, wspaniały samochód, a ci frajerzy, z którymi umawia się twoja siostra Kathleen… Czy chodzi o EED? Wszyscy twierdzą, że to całkowicie bezpieczne.

– Wiem – powiedziała Briddey. – Ale oni są trochę…

– Nadopiekuńczy?

Nie. Wścibscy i natrętni.

– Tak. Dlatego nie mów nic nikomu, dopóki z nimi nie załatwię tej sprawy, dobrze?

– Pod warunkiem, że opowiesz mi o wszystkich drastycznych szczegółach. Kiedy zamierzacie zrobić zabieg i…

Zadzwoniła komórka Briddey. To był dźwięk, który przypisała Trentowi, ale to nic nie znaczyło, bo podczas ostatniego rodzinnego spotkania Maeve grzebała w jej telefonie i od tej pory co drugie przychodzące połączenie uruchamiało jego dzwonek, chociaż telefonował ktoś inny. Jak dotąd Briddey nie udało się tego naprawić.

Telefon pozwolił jej się wymigać od dalszej rozmowy. Zerknęła na ekran.

– Przepraszam cię, muszę to odebrać. – Otworzyła drzwi i wyszła na korytarz. – Obiecaj mi…

– Zamknę buzię na kłódkę – odrzekła Jill. – Ale wszystko mi opowiesz, zgoda?

– Zgoda. – Briddey odwróciła się, żeby Jill nie zauważyła, jak odrzuca połączenie, po czym podniosła telefon do ucha. – Słucham – powiedziała.

Oddaliła się szybko, a kiedy znikła koleżance z oczu, wsunęła komórkę do kieszeni. Natychmiast jednak tego pożałowała, ponieważ w jej stronę szedł Phillip z działu logistyki.

– Hej, ptaszki ćwierkają, że robicie z Trentem EED – powiedział.

Jak to możliwe? Przecież rozstałam się z Jill zaledwie kilka sekund temu.

– Jak Tom Brady! – paplał dalej Philllip. – Brawo, to wspaniała nowina. Gratuluję. Mam tylko nadzieję, że poczekacie, aż twój chłopak wymyśli coś lepszego w nowym telefonie Commspanu niż większa pamięć i nietłukący się wyświetlacz. Podobno Apple szykuje coś, co ma rozpętać burzę na rynku smartfonów. Trent nie może sobie pozwolić na wylegiwanie się w szpitalu…

– EED to drobny zabieg, nie operacja – zauważyła Briddey, lecz Phillip nie słuchał.

– Jeśli nie będziemy się mieć na baczności, spotka nas ten sam los co Nokię – zauważył, po czym zaczął się rozwodzić nad historią niepowodzeń Finów. – Taka mała firma jak nasza nie osiągnie nic na rynku, jeśli nie wyjdzie z jakimś naprawdę rewolucyjnym pomysłem, całkiem nową koncepcją. I musimy to zrobić szybko, w przeciwnym razie…

No dalej, ciociu, pomyślała Briddey, zwykle dzwonisz do mnie co pięć minut, gdzie jesteś, kiedy cię potrzebuję?

Zabrzęczała jej komórka. Dziękuję, szepnęła w duchu.

– Muszę to odebrać w gabinecie – powiedziała. – Spotkamy się na zebraniu o jedenastej.

I odeszła.

Lecz to nie ciotka Oona ją uratowała, tylko Mary Clare, i chwilę po tym, jak Briddey przekierowała połączenie na pocztę głosową, dostała SMS-a od Maeve: „U mnie wszystko w porządku. Nie zwracaj uwagi na moją mamę”.

To znaczy, że jeszcze nie wiedzą. Dzięki Bogu. Tylko żal jej było Maeve. O co chodziło tym razem? Gry wideo? Bulimia? Cyberterroryzm? Mary Clare z powodu swojej córki wpadała w coraz to nowe histerie, chociaż Maeve była zupełnie normalną, zdrową dziewięciolatką.

Właściwie jest jedyną normalną osobą w mojej rodzinie, zauważyła Briddey.

Mary Clare z pewnością nie była normalna. Miała obsesję na punkcie prac domowych Maeve, ocen, kolegów, zadręczała się tym, czy jej córka dostanie się do dobrego college’u, co jada (była przekonana, że jest anorektyczką) oraz że za mało czyta, chociaż (a może właśnie dlatego) nieustannie wciskała jej do ręki Małe kobietki albo Alicję w Krainie Czarów.

Tydzień temu doszła do wniosku, że Maeve wysyła zbyt wiele SMS-ów, a tydzień wcześniej, że je za dużo słodkich płatków śniadaniowych (co jakoś jej nie kolidowało z anoreksją). Dzisiaj odkryła pewnie rozebrane zdjęcia albo hantawirusa.

Ze względu na Maeve powinna zadzwonić do Mary Clare, choćby po to, żeby ją uspokoić, ale najpierw musi sobie poukładać w głowie, co zamierza powiedzieć na temat EED. Nie ma dużo czasu. Prawdopodobnie wie już o tym połowa Commspanu i ktoś na pewno napomknie ciotce Oonie, kiedy następnym razem wpadnie tu z Maeve, żeby pokazać dziewczynkę w nowym stroju do stepowania i namówić Briddey na kolejną nudną imprezę Cór Irlandii…

O Boże, właśnie z kadr wychodzi firmowa królowa plotkarek we własnej osobie. Briddey zrezygnowała z towarzyskich konwenansów i pobiegła pędem do swojego gabinetu. Szarpnęła drzwi i wpadła do środka… prosto w objęcia swojej asystentki.

– Myślałam, że już nigdy się nie zjawisz – powiedziała Charla, podtrzymując ją, żeby nie upadła. – Dostałaś milion wiadomości, a ja chcę usłyszeć wszystkie szczegóły na temat wczorajszego wieczoru! Ależ masz szczęście, EED z Trentem!

Są szybsze niż pocisk, pomyślała Briddey. Jeśli Commspan chce opracować rewolucyjną technologię telekomunikacyjną, powinien zaprojektować telefon wzorowany na naszej firmowej papli.

– Nie widziałam na parkingu twojego samochodu.

– Nate podwiózł mnie do pracy. Tak bym chciała, aby dał się nakłonić do EED. Wiedziałabym wtedy, czy mnie naprawdę kocha czy nie. Och, jaka z ciebie szczęściara, że nie musisz się tym więcej martwić. Za każdym razem, kiedy Nate mi to mówi, nie przestaję się zastanawiać, czy to prawda, czy mówi tak tylko po to, żebym z nim poszła do łóżka. Wczoraj wieczorem…

– Powiedziałaś, że dostałam wiadomości. Od kogo?

– Głównie od siostry, Mary Clare. Poza tym od ciotki i od drugiej siostry. Wrzuciłam je wszystkie na twój komputer. Sądziłam, że zabroniłaś im dzwonić do pracy.

– Bo zabroniłam. – Ale mnie nie słuchają. Jak zwykle, pomyślała. – Rozmawiałaś z nimi? – spytała, obawiając się odpowiedzi.

Lecz Charla pokręciła głową.

Dzięki Bogu.

– Jeśli znowu zadzwonią, nie wygadaj się o EED – ostrzegła ją Briddey. – Nie miałam jeszcze okazji im powiedzieć, a nie chcę, żeby dowiedzieli się od kogoś innego.

– Będą zachwyceni!

Chcesz się założyć?

– Kto jeszcze zostawił mi wiadomość? – spytała.

– Trent Worth. Prosił, żebyś oddzwoniła, jak tylko się zjawisz. Poza tym Trish Mendez i asystentka Rahula Deshneva. Art Sampson chce, żebyś jak najszybciej rzuciła okiem na jego notatkę o usprawnieniach komunikacji między działami i dała znać, czy masz jakieś uwagi. Jest na twoim komputerze. Bardzo byłaś podniecona, kiedy to zaproponował?

– Tak – odparła Briddey. – Jeśli ktoś jeszcze przyjdzie albo zadzwoni, powiedz, że nie mogę rozmawiać aż do zebrania.

Weszła do gabinetu, zamknęła drzwi i zadzwoniła do Trenta. Nie odebrał.

Wysłała mu wiadomość, po czym wybrała numer do asystentki Rahula Deshneva, ale z tym samym skutkiem, w końcu połączyła się z Trish Mendez.

– To prawda, że zdecydowaliście się z Trentem Worthem na EED? – spytała Trish.

– Tak – odpowiedziała.

I pomyślała: Moim zdaniem komunikacja między działami nie wymaga żadnych usprawnień.

– To cudownie! – orzekła Trish. – Kiedy?

– Jeszcze nie wiem. Trent chce, żeby zabieg przeprowadził doktor Verrick i…

– Doktor Verrick? O Boże! On wszczepiał EED Bradowi i Angelinie, prawda?

– Tak, więc lista oczekujących do niego jest długa, a ja nawet nie wiem, kiedy uda nam się zapisać na zwyczajną wizytę, nie mówiąc o terminie zabiegu.

– Zdaje się, że robił też EED Caitlyn Jenner, prawda? – zapytała Trish. – I Kim Kardashian, chociaż u niej chyba nie zadziałało, bo zakochała się w kimś innym. Nie pamiętam, jak się nazywał. Grał w ostatnich Avengersach.

To nie będzie miało końca. Briddey przyłożyła telefon do biurka i zastukała w nie dwa razy, potem podniosła go z powrotem do ucha.

– Słuchaj, mam teraz spotkanie. Zadzwonię później, dobrze?

Rozłączyła się z uczuciem, że wpadła z deszczu pod rynnę. Przeczytała dwadzieścia dwie wiadomości od rodziny – poprawka: trzydzieści jeden – aby się upewnić, że jeszcze się nie dowiedzieli. Zaczęła od Mary Clare, na wypadek gdyby jej siostra doszła do wniosku, że Maeve opętały demony, i zamówiła już egzorcystę lub coś w tym rodzaju.

Nic z tych rzeczy. Jej siostra przeczytała w gazecie artykuł na temat negatywnego wpływu, jaki wywierają na dziewczynki filmy podtrzymujące stereotypowe role płci, i chciała zapytać Briddey, czy jej zdaniem nie powinna zabronić Maeve oglądania w sieci takich produkcji.

Powodzenia, pomyślała Briddey i sprawdziła wiadomości od Kathleen. Wszystkie brzmiały podobnie: „Muszę z Tobą porozmawiać o Chadzie”. To był ostatni z odstręczających chłopaków jej siostry. Wiadomości od ciotki Oony – poza trzema z pytaniem: „Gdzie się podziewasz, mavourneen” – zawierały przypomnienie o tym, że Sean O’Reilly planuje na spotkaniu Cór Irlandii recytację The Passing of the Gael i cała rodzina się wybiera.

Dopóki nie dowiedzą się o moim planowanym EED. Wtedy wszyscy się do mnie zjadą, żeby mi wyperswadować ten pomysł. Nie lubili Trenta, co wyraźnie dali do zrozumienia na obiedzie u ciotki Oony w ostatnią sobotę. Mary Clare uważała, że spędza za dużo czasu przy komórce (a za mało, wysłuchując jej urojonych problemów z Maeve); Kathleen – że jest zbyt bogaty i przystojny jak na samotnego kawalera, a w związku z tym musi coś ukrywać, i nawet Maeve, która w rodzinnych sporach zwykle trzymała stronę Briddey, skrzywiła się i oznajmiła:

– Jest za bardzo ulizany. Ja lubię facetów z rozwichrzonymi włosami.

Ciotka Oona oczywiście skreśliła go z góry, ponieważ nie był Irlandczykiem, chociaż ona sama nigdy w życiu nie postawiła stopy na „starej ziemi irlandzkiej”. Czego nikt by się nie domyślił, widząc ją albo jej słuchając, mówiła bowiem najczystszym irlandzkim dialektem, jakby żywcem wyjętym z Prochów Angeli lub starych filmów Binga Crosby’ego, upinała włosy w luźny kok, nosiła workowate tweedowe spódnice i swetry Aran, zarówno zimą, jak i latem, a głowę owijała szalem, zwłaszcza kiedy chodziła na niekończące się spotkania Cór Irlandii.

Żadna kobieta w Irlandii nie ubiera się tak od stu lat! – miała ochotę krzyknąć Briddey. – A ty oglądałaś irlandzkie torfowiska co najwyżej w telewizji!

Ale to by nic nie dało. Ciotka Oona przycisnęłaby tylko różaniec do swych bujnych piersi i wezwała świętego Patryka oraz świętej pamięci matkę Briddey, aby wybaczyli jej bluźnierstwo, po czym zdwoiłaby wysiłki, aby ją wyswatać z jakimś „poczciwym irlandzkim kawalerem” jak Sean O’Reilly, który miał czterdzieści lat, pokaźną łysinę i mieszkał z matką, rzecz jasna również Córą Irlandii.

Nie chcę Seana O’Reilly’ego ani żadnych innych podstarzałych „kawalerów” ciotki Oony, pomyślała Briddey. Ani nieudaczników Kathleen. Właśnie dlatego umawiam się z Trentem. I dlatego zrobię sobie z nim EED, bez względu na to, co macie na ten temat do powiedzenia.

Ponownie spróbowała do niego zadzwonić, ale cały czas rozmawiał przez telefon. A jego skrzynka była pełna. Wysłała mu e-maila.

To był błąd. Kiedy nacisnęła „wyślij”, na ekranie wyskoczyło osiemnaście nowych wiadomości, wszystkie poza trzema zatytułowane „EED! Super! Gratulacje!”. Te trzy wysłała ciotka Oona: „Sprawdź swój telefon, dziecko. Coś w nim szwankuje”. Oraz: „Miałaś wypadek?”. I od Maeve: „Musisz porozmawiać z mamą. Nie pozwala mi oglądać Stańcowanych pantofelków ani Krainy lodu. Ani Zaplątanych, a to mój ulubiony film poza Hordami zombi!”.

Dobrze, że Mary Clare nie wie o tych filmach o zombi, bo dostałaby apopleksji, przemknęło Briddey przez myśl. W tej samej chwili zadzwonił jej telefon. Dzwonek sygnalizował, że to Trent, i tym razem to naprawdę był on.

– Cześć – powiedziała z przejęciem – Nie masz pojęcia, jak się cieszę, słysząc twój głos. Wczoraj wieczorem było wspaniale.

– Wiem. Nie masz pojęcia, jaki się czuję dzięki tobie szczęśliwy.

– I jacy będziemy szczęśliwi, kiedy…

– No właśnie, co do tej sprawy… niestety, złe wieści. Zadzwoniłem do gabinetu doktora Verricka, jego pielęgniarka powiedziała, że mogą nas przyjąć dopiero pod koniec lata.

– No cóż, spodziewaliśmy się długiej kolejki.

– Pielęgniarka twierdzi, że i tak mamy szczęście, podobno niektórzy pacjenci muszą czekać nawet rok.

– Nie szkodzi – odparła Briddey. – Mogę zaczekać…

– A ja nie! Wszystko się popsuło! – wybuchnął. – Przepraszam, kochanie, nie chciałem się na ciebie złościć. Ale tak bardzo mi zależało na tym EED, żebym mógł jak najszybciej… żebyś mogła wiedzieć, co czuję.

– W tej chwili zapewne frustrację – zauważyła.

– Tak! Próbuję znaleźć sposób, aby nas zapisać przed majem, a na razie będziemy mieli masę dokumentów do wypełnienia… przepraszam, muszę to odebrać – powiedział. – Zaczekaj chwileczkę. – Jego głos znikł i wrócił po minucie. – Na czym stanąłem?

– Na wypełnianiu dokumentów.

– Właśnie. Pielęgniarka przyśle formularze z wywiadem lekarskim i jakieś inne kwestionariusze. Trzeba je wypełnić i jak najszybciej odesłać, żeby były gotowe na wypadek, gdyby doktor Verrick mógł nas przyjąć wcześniej. Tymczasem muszę wymyślić, co zrobię, jeśli Schwartz nawali.

– C.B. Schwartz?

– Tak. Podobno ma jakieś pomysły na nowy telefon, które mam przedstawić na dzisiejszym zebraniu, ale od dwóch dni wysyłam do niego e-maile i nie odpowiada. Nie odbiera też telefonów. Nie wiem, co się z nim dzieje. Nawet kiedy z nim rozmawiasz, sprawia wrażenie, jakby cię w ogóle nie słyszał. Hamilton uważa go za geniusza, nowego Steve’a Jobsa, a według mnie on jest po prostu niezrównoważony.

– Nieprawda, jest po prostu trochę ekscentryczny. Ale bardzo inteligentny.

– Unabomber też był inteligentny – zauważył Trent. – Miejmy nadzieję, że nie ma zadatków na terrorystę i że jego geniusz wystarczy, żeby nas utrzymać na powierzchni do czasu, gdy będzie gotowe to, nad czym pracuję. Inaczej już po nas. Musimy mieć coś w zanadrzu, kiedy Apple wypuści nowego iPhone’a, a teraz, kiedy…

Przerwał. Przez chwilę Briddey myślała, że ma kolejny telefon, lecz po kilku sekundach powiedział:

– Przepraszam, nie chciałem cię tym obarczać.

– Nic się nie stało, w końcu to również moja praca.

Roześmiał się trochę sztucznie.

– Nie masz pojęcia, jak…

Znowu urwał.

– Trent? – rzekła Briddey. – Jesteś tam? Co się stało?

– Jakieś problemy z połączeniem – odparł. – Chciałem powiedzieć, że pragnę, aby wszystko: telefon, EED, wszystko udało się perfekcyjnie. Dla nas. Nie cierpię myśli, że musimy tyle czekać, aby być razem… naprawdę razem. Tak bardzo cię kocham.

– Ja też cię k…

– Mam następny telefon. Zobaczymy się na zebraniu. A wcześniej sprawdź e-maila, coś ci wyślę.

Wysłał jej wirtualny bukiet złotych pąków, które rozwinęły się w wielkie złote róże, po czym zamieniły się w motyle.

Jakie to urocze! Słuchając melodii I Will Always Love You, patrzyła, jak trzepoczą na ekranie, a po chwili znowu zmieniają kształty, tym razem w listy ze słowami: „Teraz, kiedy się zgodziłaś, skończyły się nasze kłopoty!”.

Poza rodzinnymi, pomyślała Briddey. Muszę ich poinformować i natychmiast wymyślić, jak to zrobić, zanim zwalą mi się na głowę, bo nie odpowiadam na wiadomości.

Ktoś zapukał do drzwi. O Boże, to na pewno oni. Nie, niemożliwe. Oni wchodzą do gabinetu bez pukania. To musiała być Charla.

– Wejdź! – powiedziała.

Asystentka zajrzała do gabinetu nieco zdeprymowana.

– Art Sampson i Suki Parker proszą, żebyś do nich jak najszybciej zadzwoniła – oznajmiła. – Masz też wiadomość od C.B. Schwartza.

Miejmy nadzieję, że w sprawie nowego telefonu.

– Wysłałaś ją na mój komputer? – spytała Briddey.

– Nie. – Asystentka wyciągnęła rękę ze złożoną karteczką, jakby trzymała w palcach jadowitego węża. – Napisał ją odręcznie. Kto dzisiaj robi takie rzeczy?

– To geniusz – powiedziała z roztargnieniem Briddey, czytając notatkę.

– Naprawdę? Jesteś pewna? Nigdy nie odpowiada na e-maile.

Liścik brzmiał: „Muszę z Tobą porozmawiać. C.B. Schwartz”. Jeśli nie ma jeszcze pomysłu na nowy telefon, to rzeczywiście musi z nim jak najszybciej porozmawiać i ostrzec Trenta przed zebraniem.

Poprosiła Charlę o numer do jego pracowni i zadzwoniła, ale nikt nie odpowiadał. Nie włączyła się również automatyczna sekretarka ani poczta głosowa.

– Podaj mi jego numer komórkowy – powiedziała do Charli.

– To na nic – odparła asystentka. – Przecież jego pracownia jest w piwnicy, tam nie ma zasięgu.

– A co z naszym systemem wiadomości głosowych?

– On też nie działa w podziemiach.

Co za absurd, przecież zaprojektowano go specjalnie z myślą o miejscach, gdzie nie ma zasięgu.

– Ale i tak mi podaj jego numer, może jest gdzieś poza pracownią.

– On nigdy stamtąd nie wychodzi.

– W takim razie wyślę mu SMS-a – powiedziała Braddey i Charla niechętnie podała jej numer.

– Wątpię, żeby to coś dało – zauważyła. – Nie nosi ze sobą telefonu. Suki mówiła, że nawet go nie włącza. – Zmarszczyła czoło. – Chyba nie każesz mi zanosić mu wiadomości? Tam panuje prawdziwy mróz, ciarki mnie przechodzą, kiedy pomyślę, jak on się czai w tych podziemiach, z nikim nie rozmawia. Jak ten gość z filmu, co mieszkał w lochach… ten garbus z Notre Dame.

– Masz na myśli Upiora w operze – sprostowała Briddey. – Garbus z Notre Dame mieszkał w dzwonnicy, nie w lochach. A C.B. nie ma garbu.

– Nie, ale i tak mnie przechodzą ciarki, jak sobie go przypominam. Myślę, że on jest obłąkany.

– Nie mów głupstw.

Charla nie dała się przekonać.

– Nosi zegarek na rękę! – zauważyła. – Kto dzisiaj je nosi? I ubiera się jak bezdomny.

Na ten zarzut Briddey nie umiała odpowiedzieć. Rzeczywiście C.B. trochę tak wyglądał. Nawet jak na swobodne standardy Commspanu, przypominające styl Doliny Krzemowej i jej dżinsów, flanelowych koszul i butów sportowych, C.B. wyglądał okropnie – jakby złapał swoje ubrania na chybił trafił w pierwszym napotkanym lumpeksie i przespał w nich całą noc. Co zresztą mogło być prawdą.

– Suki mówi, że on nie uznaje e-maili ani spotkań międzydziałowych – oznajmiła Charla – a słuchawki, które nosi, nie są podłączone do żadnego urządzenia. Kiedyś widziałam nawet, jak mówił do siebie. Może on jest seryjnym mordercą, a w swojej pracowni przechowuje zwłoki? Tam jest tak zimno, że nikt by się nie zorientował.

Nie bądź śmieszna, pomyślała Briddey. To jest Commspan. Wszyscy by się o tym dowiedzieli w ciągu kilku sekund.

– Muszę z nim porozmawiać, nawet jeśli jest seryjnym mordercą, a nie mam ochoty schodzić na sam dół. Próbuj się z nim skontaktować – powiedziała, po czym wróciła do gabinetu, żeby wysłać Schwartzowi SMS-a.

W ciągu pięciu minut, kiedy nie było jej przy komputerze, dostała dziewięć kolejnych e-maili z gratulacjami i dwanaście wiadomości głosowych, w tym od informatyka Darrella, który oznajmiał, że uważa EED za „absolutnie fenomenalne!”, oraz od asystentki Rahula Deshneva z prośbą, żeby Briddey jak najszybciej do niej zadzwoniła. Zrobiła to od razu z nadzieją, że może odwołano zebranie, ale asystentka Deshneva, odebrawszy telefon, oznajmiła:

– Tak się cieszę, że robicie sobie EED! My z Gregiem też zrobiliśmy, jest jeszcze lepsze, niż mówią reklamy. Nasz związek jest teraz taki otwarty i szczery. Nie mamy przed sobą tajemnic i nigdy się nie kłócimy. A seks jest po prostu niesamowity! Greg…

– Przepraszam, ale właśnie przyszła osoba, z którą byłam umówiona na spotkanie – odparła Briddey.

Rozłączyła się, myśląc: Może to nie taki zły pomysł, żeby zejść do pracowni C.B.? Jeśli tu zostanie, nie dadzą jej ani chwili spokoju, a ponieważ w piwnicy nie ma zasięgu, nikt się do niej nie dodzwoni. Charla uważa C.B. za jakiegoś potwora z horroru, więc nie przyleci tam do niej z wiadomościami.

A co najważniejsze, C.B. nie nosi telefonu i nie czyta e-maili, więc na pewno nie słyszał jeszcze o jej EED i ominie ją kolejna jałowa dyskusja na ten temat. Dowie się, czego chciał, a potem ukryje się gdzieś w magazynku i spokojnie się zastanowi, co powiedzieć rodzinie.

W drzwiach prawie wpadła na Charlę.

– Znowu dzwoniła Suki Parker – poinformowała asystentka. – I ciotka Oona. Powiedziała, że musi z tobą porozmawiać o wieczorze poetyckim. A na pierwszej linii czeka twoja siostra Mary Clare.

– Powiedz wszystkim, że jestem na zebraniu – odparła Briddey. – Idę na dół, do pracowni Schwartza.

– Jak mam się z tobą kontaktować?

W ogóle tego nie rób, odpowiedziała w myślach Briddey.

– Wrócę przed wpół do jedenastej – oznajmiła.

– Dobrze – bąknęła Charla bez przekonania. – Naprawdę uważasz, że powinnaś iść tam sama?

– Jeśli się na mnie rzuci, zadźgam go soplem lodu – odrzekła Briddey i aby się upewnić, że Charla za nią nie pójdzie, dodała: – Zastanawiałam się nad tym, co powiedziałaś, i doszłam do wniosku, że masz rację: on rzeczywiście wygląda trochę jak Quasimodo z Notre Dame albo ten gość z Piły.

– Wiem. Na pewno nic ci nie będzie?

Absolutnie. O ile uda mi się zejść na dół bez napastowania przez kolejnych życzliwych doradców. Otworzyła drzwi gabinetu i ostrożnie wyjrzała na korytarz, przekonana, że Suki czyha tuż przed wejściem, lecz tym razem najwyraźniej dopisało jej przysłowiowe irlandzkie szczęście, na które nieustannie powoływała się ciotka Oona. Zarówno w holu, jak i w windzie było pusto, więc udało jej się zjechać do piwnicy, nie napotykając nikogo po drodze.

Po wyjściu z kabiny uderzyła ją nieprzyjemnie cementowa pustka oraz ostry zapach chłodni. Nic dziwnego, że ludzie tu nie przychodzili. Na metalowych drzwiach pracowni C.B. utworzyły się kryształki lodu, na środku wisiała karteczka z wydrukowanym napisem: UWAGA, NIEBEZPIECZEŃSTWO. ZAKAZ WSTĘPU. TRWA EKSPERYMENT i odręcznym dopiskiem: NIE WCHODZIĆ. TO DOTYCZY CIEBIE. Kiedy zajrzała przez szybę zbrojoną drucianą siatką, zobaczyła C.B. w grubej dwurzędowej marynarce, wełnianym szaliku i rękawiczkach bez palców. A także w krótkich bojówkach i japonkach. Pochylał się nad stołem roboczym i lutował coś na płytce z układem scalonym.

Ucieszyła się, że Charla z nią nie przyszła, ponieważ C.B. wyglądał nawet jak na siebie wyjątkowo kuriozalnie. Miał dwudniowy zarost i włosy potargane jeszcze bardziej niż zwykle. Pewnie spodobałby się Maeve, pomyślała.

Sprawiał wrażenie, jakby tym razem również spędził tu całą noc. To dobrze, stwierdziła, pukając w metalowe drzwi. Nie mógł usłyszeć o EED, idąc do pracy. Chociaż pewnie i tak by nie usłyszał z powodu słuchawek, o których mówiła Charla.

Nie podniósł głowy. Zapukała ponownie, a kiedy i to nie odniosło skutku, otworzyła drzwi, weszła do środka i pomachała mu rękami przed twarzą.

– Halo, C.B.? Jesteś tam?

Dopiero wtedy podniósł wzrok i zauważywszy ją, wyjął z uszu słuchawki.

– Co mówiłaś?

– Przepraszam, że ci przeszkadzam – powiedziała, uśmiechając się – ale chciałeś ze mną porozmawiać.

– Tak – odparł. – Chyba nie myślisz poważnie o tym EED?