Wydanie elektroniczne

Tom Harper (Edwin Thomas)

Brytyjski autor powieści historycznych i sensacyjnych. Urodził się we Frankfurcie, wychowywał m.in. w Belgii i USA. Studiował historię na Oksfordzie, tam też działał w grupie teatralnej. Pod własnym nazwiskiem Edwin Thomas wydał trylogię o wojnach napoleońskich. Pod pseudonimem Tom Harper napisał trzy powieści o pierwszych wyprawach krzyżowych – Mozaika cieni, Rycerze krzyża i Siege of Heaven, oraz pięć thrillerów, m.in. Księga tajemnic, Skarbiec Łazarza, Zagadka katakumb i The Orpheus Descent. Jego książki ukazują się w 20 językach. Harper jest członkiem kilku stowarzyszeń literackich: The Crime Writers’ Association, The Historical Novels Society, The International Thriller Writers.

www.tom-harper.co.uk

Tego autora

KSIĘGA TAJEMNIC

SKARBIEC ŁAZARZA

ZAGADKA KATAKUMB

Tytuł oryginału:

THE LAZARUS VAULT

Copyright © Tom Harper 2010

All rights reserved

Published by arrangement with Intercontinental Literary Agency

Polish edition copyright © Wydawnictwo Albatros A. Kuryłowicz 2013

Polish translation copyright © Maria Frąc 2013

Redakcja: Piotr Chojnacki

Ilustracja na okładce: Larry Rostant/Artist Partners Ltd.

Projekt graficzny okładki: Andrzej Kuryłowicz

ISBN 978-83-7885-078-6

Wydawca

WYDAWNICTWO ALBATROS A. KURYŁOWICZ

Hlonda 2a/25, 02-972 Warszawa

www.wydawnictwoalbatros.com

Niniejszy produkt jest objęty ochroną prawa autorskiego. Uzyskany dostęp upoważnia wyłącznie do prywatnego użytku osobę, która wykupiła prawo dostępu. Wydawca informuje, że publiczne udostępnianie osobom trzecim, nieokreślonym adresatom lub w jakikolwiek inny sposób upowszechnianie, kopiowanie oraz przetwarzanie w technikach cyfrowych lub podobnych – jest nielegalne i podlega właściwym sankcjom.

Skład wersji elektronicznej:

Virtualo Sp. z o.o.

Spis treści

- O autorze

- Tego autora

- Dedykacja

- Motto

- I

- II

- III

- IV

- V

- VI

- VII

- VIII

- IX

- X

- XI

- XII

- XIII

- XIV

- XV

- XVI

- XVII

- XVIII

- XIX

- XX

- XXI

- XXII

- XXIII

- XXIV

- XXV

- XXVI

- XXVII

- XXVIII

- XXIX

- XXX

- XXXI

- XXXII

- XXXIII

- XXXIV

- XXXV

- XXXVI

- XXXVII

- XXXVIII

- XXXIX

- XL

- XLI

- XLII

- XLIII

- XLIV

- XLV

- XLVI

- XLVII

- XLVIII

- XLIX

- L

- LI

- LII

- LIII

- UWAGI I PODZIĘKOWANIA

Wszystkie rozdziały dostępne w pełnej wersji książki.

Jane Conway-Gordon

Lepszy rydz niż nic

Na honor – rzekł sir Guiromelant. – Twoje opowieści mnie zdumiewają. Słuchanie jest rozkoszą, opowiadasz je bowiem równie dobrze jak każdy minstrel czy trubadur. Jesteś urodzonym gawędziarzem. A jednak z początku wziąłem cię za rycerza i pomyślałem, że dokonałeś paru mężnych czynów.

Chrétien de Troyes, Perceval

I

Londyn

Ellie powtarzała sobie, że nie chce tej pracy. Że jej nie potrzebuje. Właśnie rozpoczęła studia doktoranckie w ukochanej dziedzinie, co wykraczało poza jej najśmielsze marzenia. Jej dotychczasowe życie było szare i nudne, a teraz otworzyła drzwi i weszła do zaczarowanego świata. Po dziewięciu miesiącach w Oksfordzie wciąż musiała się szczypać, żeby sprawdzić, czy otaczające ją piękno jest realne: gargulce i strzeliste wieżyczki, wyłożone boazerią pokoje i doskonale utrzymane trawniki. Miała promotora, który ją szanował, chłopaka, który ją uwielbiał, i matkę, która pękała z dumy, gdy opowiadała sąsiadom, jak daleko zaszła jej córka.

Nic jednak nie mogło jej powstrzymać, żeby wstać o szóstej w szary poranek, wciągnąć rajstopy zbyt grube na maj, włożyć tweedową spódniczkę, którą kupiła na rozmowę kwalifikacyjną na studia, i pojechać autobusem do Londynu. Na stacji Marble Arch wsiadła do metra wraz z tysiącem ludzi dojeżdżających do pracy, ściśniętych w wagonie jak pasta w tubce. Zastanawiała się, jak można znosić to codziennie. Do brzucha mocno przyciskała torebkę. Miała w niej butelkę wody, kanapkę na drogę powrotną i list na grubym kremowym papierze z wytłoczonym logo. Powód wyjazdu.

Dyrektor, pan Vivian Blanchard, z przyjemnością przyjmie Panią w celu omówienia możliwości zatrudnienia w Banku Monsalvat…

Pot spływał jej po karku, gdy pociąg wjechał do tunelu. Powietrze w wagonie było gęste od zapachu ludzkich ciał i tanich perfum. Zrobiło się jej niedobrze. Nawet nie chciała tej pracy.

Gdy wysiadła na stacji Bank, wyczuła wiszące w powietrzu niebezpieczeństwo. Tłum demonstrantów zebrał się przed Bankiem Anglii, skandując, klaszcząc i wymachując wystrzępionymi transparentami. Spodziewano się napływu kolejnych protestujących. Policyjne konie stukały wielkimi kopytami i pokazywały zęby; wyprężeni jeźdźcy spoglądali zza ciemnych osłon hełmów albo znad krawędzi tarcz. Ściskali pałki jak rycerze szykujący się do bitwy. Baronowie kapitalizmu obserwowali rozwój sytuacji ze swoich szklanych wież i zgadzali się co do tego, że ich podatki idą na właściwy cel.

Ellie omijała demonstrację. Ludzie ją potrącali, o mało nie upuściła torebki. Policjant zlustrował ją od stóp do głów i zadecydował, że nie stanowi zagrożenia. W tweedowej spódnicy i wełnianym żakiecie nie wyglądała na demonstrantkę – nie bardziej niż ktokolwiek inny w City. Manekiny w kosztownych strojach patrzyły na nią z wyrzutem zza okratowanych witryn, ich twarze zastygły w grymasie pogardy. Żałowała, że tu przyjechała.

– Patrz, gdzie idziesz! – Usłyszała pełen oburzenia, a zarazem pochlebny okrzyk. Weszła prosto na jednego z demonstrantów. Miał zaniedbane zęby i rozczochrane włosy, które spadały w strąkach na wychudzoną twarz o wytrzeszczonych oczach. Jego bawełniana koszulka wyglądała tak, jakby ją nosił od tygodni. Tablica, którą trzymał na ramieniu, oznajmiała: KAPITALIZM NAS ZABIJA.

– Przepraszam. – Chciała go wyminąć, ale zastąpił jej drogę.

– Niebezpieczne czasy, skarbie. – Zbliżył się do niej. – Trzeba uważać, rozumiesz, o co mi chodzi? Trzeba wyrąbać martwe drewno, powstrzymać zgniliznę, zanim się zarazimy. Wyplenić chorobę.

Pachniał jak odpadki sprzed tygodnia. Ellie się cofnęła, ale tłum pchał ją w stronę mężczyzny.

– Społeczeństwo umiera. – Kropelki śliny tryskały mu z ust, gdy mówił podniesionym głosem: – W tym świecie szaleje choroba, która zabija nas wszystkich. Rozejrzyj się. Pszczoły umierają, drzewa umierają. Oceany się podnoszą, lecz nie ma w nich ryb. To choroba.

Ellie spojrzała na zegarek. Nie miała czasu.

– Przepraszam, ale…

– Nie, słuchaj.

Podniósł szponiastą dłoń z brudnymi paznokciami. Pewnie chciał złapać Ellie za ramię, ale ona się odwróciła i palce mężczyzny chwyciły za pasek torebki. Gdy zerwał ją z jej ramienia, na pewno krzyknęła.

Coś błyskawicznie przesunęło się za jego plecami i demonstrant z jękiem padł na kolana. Policjant we fluorescencyjnej kamizelce stał za nim z pałką w ręce. Musiał obserwować rozwój sytuacji, czekając na pretekst. W jednej chwili dwóch innych funkcjonariuszy skuło mężczyźnie ręce za plecami i powlokło go ze sobą.

Ellie zaczęła dziękować, ale policjant jej przerwał.

– Uciekaj! – krzyknął. – Tu nie jesteś bezpieczna!

Z twarzą wykrzywioną pod osłoną wyglądał na bardziej przestraszonego niż demonstrant. Ellie ścisnęła torebkę i zaczęła przedzierać się przez tłum.

Po chwili opadły ją wyrzuty sumienia. Demonstrant nie chciał jej skrzywdzić. Może powinna spisać numer policjanta na wypadek, gdyby ten człowiek chciał złożyć skargę. Obejrzała się, ale funkcjonariusz już zniknął w bojowych szeregach żółtych kamizelek.

□ □ □

Ellie spóźniła się dziesięć minut. Była zgrzana i podenerwowana, roztrzęsiona po spotkaniu z demonstrantem, ale nie to było powodem spóźnienia. Zgubiła się. Na planie, który przeglądała wcześniej, w miejscu, gdzie powinien być bank, widniał tylko szary prostokąt. W rzeczywistości prostokąt okazał się labiryntem krętych wąskich uliczek biegnących pomiędzy starymi budynkami, z pozoru ślepych zaułków, które jednak miały wylot, i przejść prowadzących przez bramy domów albo starych murów. Już była gotowa się poddać, gdy ujrzała górujący nad brukowaną uliczką stary kamienny gmach z wąskimi oknami i wieżyczkami w narożnikach.

Przed wejściem stał lśniący czarny jaguar. Jak tu wjechał? Gdy podeszła, z samochodu wyskoczył szofer w czapce z daszkiem i otworzył tylne drzwi, niemal jakby na nią czekał. Ale nie. Po schodach zszedł mężczyzna w prążkowanym garniturze i niebieskim krawacie i wsunął się na tylną kanapę. Szofer zatrzasnął drzwi i ruszył. Ellie musiała przycisnąć się do muru, żeby wóz jej nie potrącił. Ujrzała w przelocie znajomą twarz pochyloną nad aktówką z czerwonej skóry. Sekundę później jaguar zniknął za rogiem.

Ellie spojrzała na bank. Nad drzwiami wisiał żeliwny szyld: tarcza z gniewnie spoglądającym orłem, trzymającym w szponach coś, co wyglądało jak włócznia. Orzeł widniał również na matowej szybie drzwi, a także jako mosiężne godło na ścianie za biurkiem recepcji.

Skwaszona recepcjonistka, niezwykle podobna do orła na tarczy, spiorunowała ją wzrokiem. Ellie podeszła do biurka i wyjęła list z torebki.

– Ellie Stanton. Przyszłam na spotkanie z… Vivianem Blanchardem.

Recepcjonistka sięgnęła do telefonu i zapowiedziała ją oschłym, dystyngowanym tonem.

– W tej chwili jest zajęty.

Nie było krzeseł, nie było gdzie usiąść. Ellie stała przy biurku, nie mając pojęcia, co zrobić. Ciekawość wzięła górę.

– Mężczyzna, który właśnie wyszedł. Czy to…

Sekretarka ściągnęła usta.

– Nie rozmawiamy o klientach.

Ellie poczerwieniała. Czy już zmarnowała szansę? Weź się w garść, pomyślała. Nie musisz niczego udowadniać. To oni cię zaprosili.

Ciszę zmącił dzwonek telefonu. Recepcjonistka odebrała, nie odrywając oczu od Ellie.

– Może pani wejść na górę.

□ □ □

Gabinet Viviana Blancharda mieścił się na piątym piętrze, dość wysoko, żeby z tylnego okna roztaczał się widok na charakterystyczne drapacze chmur City. Ellie ledwie zwróciła uwagę na panoramę miasta. Blanchard wypełniał pokój swoją obecnością, witając ją, przepraszając za opóźnienie, proponując kawę. Przytłaczał ją energią. Kiedy ściskał jej dłoń, pociągnął ją lekko ku sobie i pochylił się, jakby zamierzał ją ucałować.

– Bardzo miło mi panią poznać.

Poprowadził Ellie do szerokiej kanapy obitej skórą. Z pudełka na biurku wyjął grube cygaro i srebrny nóż. Z brutalną precyzją obciął koniuszek cygara, po czym sięgnął po złotą zapalniczkę.

– Mogę?

Ellie pokiwała głową, wciąż próbując go ocenić. Nie przypominał nikogo, kogo znała. Wszystko w nim wydawało się większe, okazalsze, niespotykane. Był wysoki i barczysty, ubrany w szary garnitur, który leżał na nim jak zbroja. Miał zaczesaną do tyłu grzywę srebrnych włosów, wyraziste rysy, orli nos i błyszczące oczy. Jego spinki do mankietów pochodziły od Cartiera, krawat od Hermesa, a buty (choć Ellie nie mogła tego wiedzieć) zostały ręcznie uszyte w Paryżu przez człowieka, który wytwarzał tylko sto par rocznie. Mówił z ledwie uchwytnym akcentem.

– Ellie, dziękuję, że przyszłaś. Czy mogę mówić ci po imieniu? – Nie czekał na pozwolenie. – Przepraszam, że nawiązaliśmy kontakt w sposób, który mógł wydać się nazbyt… tajemniczy.

– Nie co dzień dostaje się zaproszenie na rozmowę kwalifikacyjną na stanowisko, o które się nie zabiega.

– I to w firmie, o której nigdy się nie słyszało, prawda? – Blanchard wydmuchnął chmurę dymu ku wiszącemu nad kominkiem olejnemu portretowi rycerza, naśladownictwu stylu prerafaelickiego.

Zaprzeczanie nie miało sensu. Nikt, z kim rozmawiała, nie słyszał o Banku Monsalvat. Mieli stronę internetową, ale była to istna kpina, tylko emblemat i numer telefonu. W materiałach uniwersyteckiego biura karier nie znalazła o nich ani słowa. Cała wiedza internetu sprowadzała się do kilku wzmianek w „Financial Times”, napisanych jakby od niechcenia, i kilku notek w „The Economist”. Zupełnie jakby bank nie chciał, żeby go znaleziono.

– Niewiele – przyznała Ellie.

– Całkowicie zrozumiałe. – Blanchard odsłonił zęby w krzepiącym uśmiechu. – Dyskrecja jest jedną z naszych kardynalnych cnót. Dokładamy wszelkich starań, żeby chronić naszą prywatność.

– Wiem, że bank został założony w szesnastym wieku przez kupca, który przybył z Francji – dodała Ellie. – Saint-Lazare de Morgon. To znaczy, że bankjest najstarszym w Anglii i jednym z dwóch czy trzech najstarszych w Europie. W czasie reformacji wzbogacił się na obracaniu zyskami z sekularyzacji zakonów. W osiemnastym stuleciu wyrobił sobie pozycję jako główna instytucja finansowa, która służyła każdemu europejskiemu krajowi pragnącemu wszcząć wojnę.

Blanchard skłonił głowę, godząc się z zarzutem.

– W dwudziestym wieku przetrwał wojny i kryzysy jako mały, ale wpływowy bank handlowy świadczący usługi bogatym ludziom i ich firmom. W dwudziestym pierwszym niedługo stanie się ostatnią ze starych firm, które nie zostały wchłonięte przez któryś z wielkich międzynarodowych konglomeratów. Jeszcze nie.

Cygaro przemieniało się w długi słupek popiołu, gdy Blanchard słuchał jej w milczeniu. Strzepnął popiół do kryształowej popielniczki i zaciągnął się dymem. Wyglądał na zadowolonego.

– Nie przypuszczam, żeby większość tych informacji pochodziła z powszechnie dostępnych źródeł.

Ellie zarumieniła się pod wpływem jego spojrzenia.

– Byłam zaciekawiona, gdy dostałam pański list.

Zaciekawiona, dlaczego bank, o którym nikt nigdy nie słyszał, chce zatrudnić dziewczynę, o której nikt nigdy nie słyszał, bez żadnego doświadczenia i zainteresowania pracą w City. Przez dwa dni przekopywała się przez pliki pożółkłych dokumentów, rozpadających się ksiąg głównych i skomplikowanych formularzy, próbując dociec, czy Bank Monsalvat w ogóle istnieje.

– Szczerze mówiąc, nie ma nic tajemniczego w tym, jak cię znaleźliśmy. Pamiętasz swoją pracę licencjacką? Tę nagrodzoną?

– Nagroda Spensera. – Ellie nigdy o niej nie słyszała, dopóki pewnego dnia promotor nie włożył do jej przegródki formularza zgłoszeniowego – jedyny raz, gdy okazał cień zainteresowania jej osobą. Wysłała pracę i zapomniała o wszystkim. Trzy miesiące później nadszedł list z gratulacjami i czekiem na pięćset funtów.

– Przyznajemy nagrodę w imieniu jednego z naszych klientów. Od czasu do czasu, za jego zgodą, posługujemy się nią, aby wybrać osoby, które mogą być dla nas interesujące.

Uderzył ją wzrokiem niczym pięścią. Ellie skrzywiła się i odwróciła wzrok, patrząc na obraz nad kominkiem. W tle, przywiązana do drzewa, stała kobieta w zwiewnej sukni tak cienkiej, że prawie niczego nie skrywała. Na pierwszym planie widniał rycerz z na wpół dobytym mieczem – nie było jasne, czy chce uwolnić damę w opałach, czy rzucić wyzwanie nieprzyjacielowi, który zbliżał się z boku. Ellie zaczęła się zastanawiać, czy aby nie jest to oryginał.

Blanchard rozparł się w fotelu.

– Powiem ci, jak dziś wygląda nasza sytuacja. Jesteśmy niezwykłą firmą. Wręcz wyjątkową. Niektórzy zwą nas staroświeckimi i pod pewnymi względami tacy jesteśmy. Ale wiemy również, że jeśli chcemy zachować niezależność, musimy wyprzedzać konkurencję. Stosować najnowocześniejsze rozwiązania, najnowocześniejszy sposób myślenia. Nowe meble w starym budynku.

Oczywiście używał przenośni. Ciemne, ciężkie biurko z wygiętymi pazurzastymi nóżkami musiało mieć co najmniej trzysta lat. Być może pochodziło z jednego z klasztorów, na których likwidacji Bank Monsalvat tak dobrze wyszedł.

– Nasi klienci w większości są dziedzicami starych fortun, w niektórych przypadkach naprawdę bardzo starych. Rozumieją, że pieniądz nie musi być wulgarny. Potrzebują bankierów, którzy strzegą ich majątku z pewną…

– Dyskrecją? – zasugerowała Ellie.

– Estetyką.

Ellie pokiwała głową, choć niezupełnie rozumiała.

– Nouveaux riches. Arabowie, Azjaci, Amerykanie… zostawiamy ich innym. Żydzi mają swoich ludzi.

Zobaczył wyraz jej twarzy, którego nie mogła zmienić pomimo największych wysiłków.

– Wiem, że takie stwierdzenie nie jest politycznie poprawne, ale jest zgodne z faktami. Pieniądze pozwalają wyłącznie na fakty.

Blanchard przetoczył cygaro wzdłuż wewnętrznej krawędzi popielniczki, pozbywając się popiołu.

– Mówiłem, że jesteśmy wyjątkową firmą. Ale nie mamy wielkich aktywów ani ogromnych sum zainwestowanych na własny rachunek. Naszym bogactwem są umysły i serca naszych ludzi. Wyjątkowych ludzi. Ludzi takich jak ty.

Ellie siedziała sztywno na wielkiej sofie, ze ściśniętymi kolanami.

– Sądzisz, że ci schlebiam? Mogę rozesłać ogłoszenia do odpowiednich uniwersytetów i w następnym tygodniu będę miał pięćset nienagannych podań. Wszystkie jednakowe: te same szkoły, takie same stopnie, takie samo myślenie. Będą ciężko pracować, ale tylko w obrębie systemu, który jest zaprojektowany tak, żeby zapewnić im sukces. Natomiast ty, Ellie, odniosłaś sukces poza tym systemem. I to jest wyjątkowe. Ci inni uważają, że życie jest grą prowadzoną pomiędzy białymi liniami, grą z zasadami, punktami i sędziami, którzy dmuchną w gwizdek, jeśli ktoś kopnie ich między nogi. Ty i ja, Ellie, wiemy swoje.

Blanchard otworzył teczkę na biurku i wyjął dwa arkusze papieru, które ogromnie przypominały jej CV. Skąd oni je wzięli?

– Opowiedz mi o sobie.

– Dlaczego pan mi nie opowie?

Zaskoczyła ją śmiałość własnej odpowiedzi. Może naprawdę nie chciała tej pracy. Ale Blanchard nie wyglądał na urażonego. Czuła, że aprobuje jej postawę.

– Eleanor Caris Stanton. Urodzona dwudziestego drugiego lutego tysiąc dziewięćset osiemdziesiątego siódmego w Newport w Południowej Walii. Twoja matka pracowała w fabryce, a ojciec… – Wzruszył ramionami. Nie wyglądało na to, żeby czytał z kartek, które widziała. – Uczęszczałaś do niezbyt cenionej szkoły i uzyskałaś nadzwyczajne wyniki. Zaproponowano ci stypendium na uniwersytecie w Oksfordzie, które odrzuciłaś na rzecz niezbyt cenionej miejscowej wyższej szkoły zawodowej. Przestraszyłaś się Oksfordu? Prestiżu i elitaryzmu? Bałaś się, że wyjdą na jaw twoje braki?

– Nie. – Czy odpowiedź zabrzmiała zbyt defensywnie? – Nie było mnie stać, nawet ze stypendium.

– Strach to nic złego – pouczył ją Blanchard. – Ci, którzy uważają, że nie mają się czego bać, zwykle nie mają nic do zyskania.

Ellie nie była pewna, czy to prawda.

– Tak czy owak, w końcu trafiłam do Oksfordu.

– W istocie. Najlepsza na roku, specjalizacja z historii średniowiecza z wyróżnieniem, mogłabyś z marszu wejść w każdy program kształcenia podyplomowego w kraju. Zamiast tego postanowiłaś zrobić doktorat. Niewielu absolwentów dokonałoby takiego wyboru. Nie kusiło cię zarabianie pieniędzy, ucieczka od przeszłości?

Ellie zesztywniała. Czy umyślnie jest chamski? Czy poddaje ją próbie? Spojrzała mu w twarz, na przystojne rysy, i odniosła wrażenie, że dostrzega cień uśmiechu. Łajdak.

– Pieniądze nie są jedyną drogą ucieczki – odparła.

Blanchard pokiwał głową, kołysząc się w fotelu z wysokim oparciem.

– Brak pomysłów, prawda?

– Mniej więcej.

– Ale pomysły mają własne braki. Akademicka wieża z kości słoniowej jest komorą pogłosową, komnatą luster. Patrzysz na świat przez szkło i w końcu widzisz tylko siebie samą. Czy to sprawiłoby ci satysfakcję?

Tu nie jesteś bezpieczna. Nagle wróciły do niej słowa policjanta.

– Akademia jest tam, gdzie ja jestem – oznajmiła stanowczo. – Pochlebia mi, że pan mnie tu zaprosił, ale mam przed sobą trzy i pół roku pracy nad doktoratem i jestem zdecydowana go napisać. Niestety, obecnie po prostu nie mogę zrezygnować z tych planów.

Przećwiczyła tę kwestię w autobusie, gdyż wiedziała, że będzie musiała ją wypowiedzieć, i chciała nadać głosowi odpowiedni ton. Nie obraźliwie, ale bez cienia wątpliwości. Jakbyś mówiła chłopakowi na randce, że nie masz zamiaru pójść z nim do domu.

Blanchard wysłuchał jej i zrobił znudzoną minę.

– Pracowałaś kiedyś w bankowości?

Dopiero po chwili zrozumiała, o co mu chodzi. Wspomnienie stało się zbyt odległe.

– To była tylko letnia praca. Zupełnie inna niż tutaj. – Dwanaście godzin tygodniowo w lokalnej kasie oszczędnościowo-budowlanej, brązowe wykładziny i ściany pokryte tynkiem strukturalnym. Jedyne „stare pieniądze” reprezentowali renciści pobierający świadczenia.

– Co cię przyciągnęło?

Ellie zamrugała.

– Słucham?

– Do tej pracy. Dlaczego nie wybrałaś baru albo sklepu z odzieżą jak inne młode kobiety.

– Uznałam, że powinnam zobaczyć drugą stronę medalu.

Chciałam zobaczyć, skąd pochodzą pieniądze. Zajmować się nimi, być blisko nich. Choć raz mieć ich więcej niż dość. Przez całe życie klepała biedę i nienawidziła tego stanu. Nie cierpiała rozpaczy wyzierającej z oczu matki po powrocie z nocnej zmiany i przerażenia za każdym razem, gdy rozlegało się pukanie do drzwi. Niejeden raz przeżyła nagłą wyprowadzkę z domu, w którym właśnie zaczęła czuć się szczęśliwa, gdy matka w nocy pakowała ją do samochodu z ich skromnym dobytkiem. Doskonale znała poczucie niesprawiedliwości, gdy widziała inne dzieci w szkole obnoszące się z ciuchami, komórkami i laptopami, które dostały od rodziców, podczas gdy ona kupowała używane mundurki. Na uniwersytecie telefony i laptopy przemieniły się w samochody i mieszkania, podczas gdy ona mieszkała nad barem z kebabem, do późnej nocy siedziała nad książkami w zapachu tłuszczu do frytek, a w wolnym czasie pracowała za minimalne wynagrodzenie, gdy tylko mogła znaleźć jakąś pracę.

– Powiem ci trochę o naszej polityce płacowej – powiedział Blanchard. – Ponieważ jesteśmy małą firmą, wiemy, że musimy oferować więcej niż nasi rywale. – Podniósł srebrny nóż i starł z ostrza włókna tytoniu. – Na szczęście mamy spore środki. Na początek oferujemy siedemdziesiąt pięć tysięcy funtów, poza tym możesz spodziewać się premii, która zwiększy dochód o dziesięć do piętnastu procent. Procent wzrasta wraz ze stażem pracy.

Ellie mimowolnie otworzyła usta. Nie dbała, czy Blanchard to widzi. Naprawdę powiedział siedemdziesiąt pięć tysięcy funtów? Jej grant doktorancki wynosił osiem tysięcy i było to więcej, niż miała kiedykolwiek w życiu. Znani jej ze studiów ludzie, którzy podjęli pracę w największych londyńskich kancelariach adwokackich, nie zarabiali tyle nawet w przybliżeniu. Wiedziała, bo miesiącami słuchała ich przechwałek.

– Wiemy, że Londyn jest trudnym miejscem do życia – mówił Blanchard – dlatego staramy się pomóc w okresie adaptacyjnym. Przez pierwszy rok pracy możesz zajmować mieszkanie firmowe. Barbican, trzydzieste ósme piętro. Widoki są oszałamiające.

Ellie z zadumą pokiwała głową. Siedemdziesiąt pięć tysięcy funtów.

– Naturalnie, zapewniamy wszystkie narzędzia potrzebne do pracy. Laptop, najnowszy model telefonu komórkowego, jeśli to dla ciebie ważne. Dodatek na ubrania.

Ellie nieświadomie potarła tani materiał spódnicy i wyobraziła sobie siebie w strojach, które widywała w witrynach sklepowych.

– Nie zapewniamy samochodu, ponieważ nie będziesz go potrzebować. Jazda po Londynie nie jest możliwa. Jeśli wyślemy cię gdzieś dalej, ktoś cię zawiezie. I w większości wypadków będą to podróże zagraniczne.

– Dużo? Tych podróży?

– Nasi klienci rozsiani są po całej Europie. Szwajcaria, Włochy, Niemcy, oczywiście Francja. Czasami przyjeżdżają do Londynu, ale zwykle wolą, żebyśmy to my do nich jeździli.

Ellie tylko raz wyjechała z kraju, w wieku osiemnastu lat, gdy zdała maturę. Sześć miesięcy oszczędzania wypłat za pracę w soboty poszło na tydzień w hiszpańskim schronisku młodzieżowym, w którym śmierdziało z kanalizacji.

– Rzecz jasna, staramy się zapewnić wszelkie wygody. Lot pierwszą klasą, przyjemne hotele.

– Jestem pewna…

Blanchard uciął jej dalsze słowa ruchem srebrnego noża.

– Ellie, bądźmy ze sobą szczerzy. Większość rozmów kwalifikacyjnych opiera się na kłamstwach. Kandydat kłamie, jaki jest fantastyczny i oddany, a przedstawiciel firmy kłamie, jak wspaniale jest dla nich pracować i że wiedzą, iż zrobi u nich błyskotliwą karierę. W rzeczywistości pracownik będzie ślęczeć nad papierkową robotą, dopóki nie oślepnie, a wtedy się go pozbędą.

Ellie słuchała w milczeniu. Dym z cygara Blancharda przyprawiał ją o zawroty głowy.

– My nie jesteśmy tacy. Uważnie rozglądamy się za osobą, której potrzebujemy, a gdy już ją mamy, to zatrzymujemy. Jesteś dla nas inwestycją potencjalnie wartą miliony. Jak każdej inwestycji, chcemy ci pomóc się rozwijać. Tak, jesteśmy wymagający. Czekają cię długie dni i czasami noce, ale obiecuję, praca będzie bardziej fascynująca niż wszystko, co robiłaś wcześniej. Będziesz rozmawiać z wieloma ludźmi, którzy należą do najpotężniejszych i najbardziej inteligentnych w Europie, a oni będą słuchać, co masz do powiedzenia. Z ochotą, z wdzięcznością. Ponieważ reprezentujesz Bank Monsalvat i ponieważ poznają się na twoim intelekcie. Jak my.

Złożył ręce i wyciągnął je nad biurkiem.

– Ellie, bardzo chcemy, żebyś z nami pracowała. Dasz się skusić?

II

Île de Peche, 1142

Pada, gdy rankiem ruszamy zabić hrabiego. Krople deszczu tworzą kręgi na płaskiej powierzchni morza, labirynt splatających się kręgów. Nasze łodzie o niewielkim zanurzeniu suną po powierzchni i zakłócają wzór. Kadłub jest tak cienki, że czuję pod nim wodę, jak koński grzbiet przez siodło.

Łodzie są trochę większe niż coracle, okrągłe łódki z wiklinowym szkieletem obciągniętym skórą. Udajemy pielgrzymów. Swędzi mnie czubek głowy, gdzie zeszłej nocy Malegant nożem myśliwskim wyciął fałszywą tonsurę. Mrowi mnie skóra, ocierana przez habit z nieczesanej wełny. Zabraliśmy szaty grupie mnichów, których tydzień temu zaskoczyliśmy na drodze w pobliżu Rennes. Szwy napinają się na naszych ramionach, jesteśmy bowiem bardziej barczyści niż przeciętny mnich. A pod habitami mamy kolczugi.

Mgła podniosła się z morza. Spowija nas, tworząc czarny gobelin na ścianach naszego świata. W tej zatoce jest trzysta wysp, lecz nie widzimy ani jednej. Pogoda nam sprzyja. Ciemne łodzie na tle ciemnego morza będą prawie niewidoczne dla strażników. Jeśli nawet nas zobaczą, cóż, cięciwy miękną w deszczu. Malegant mówi, że to jawny znak woli Boga, a my się śmiejemy. Wydaje się nam, że rozumiemy żart.

Jest nas ośmiu i każdy ma co najmniej tuzin bitew zaznaczonych karbami na mieczu. Mamy krew na rękach, blizny na twarzach i nagrody wyznaczone za nasze głowy. Nie jesteśmy ludźmi, których chciałbyś spotkać na gościńcu – o czym przekonali się ci mnisi, płacąc najwyższą cenę. Ale wszyscy boimy się Maleganta. Jest o głowę wyższy od każdego z nas i wszystko w nim jest czarne: włosy i oczy, kamień w rękojeści miecza, krzyczący orzeł wymalowany na tarczy. Nawet zbroję ma czarną.

Wyciąga nóż myśliwski i tnie habit od szyi po rąbek, jakby się patroszył. W ten sposób łatwiej będzie zrzucić przebranie, gdy zacznie się walka. Przed nami wznosi się zamek, jakby wyrastał ze skały. Jesteśmy już na tyle blisko, że widzę muszle i pąkle na murach. Tyczki sterczą z wody, znacząc miejsca, gdzie zastawiono więcierze do połowu homarów.

Podążamy za wołaniem ptaka i znajdujemy kamienną pochylnię schodzącą w morze przy bramie wodnej. Brama jest otwarta, a przy niej stoi kartuz w habicie koloru mgły. Przykłada ręce do ust i trąbi niczym bąk.

Opuszcza ręce. Ma najmłodszą, najniewinniejszą twarz z nas wszystkich: jest najbardziej przekonującym mnichem.

– Coś podejrzewali? – pyta Malegant. Nawet jego głos jest czarny i suchy jak sadza.

Kartuz kręci głową.

– Hrabia modli się w kaplicy.

Wysiadamy – moczymy nogi, ale nie ośmielamy się wciągać łodzi po pochylni, żeby nie narobić hałasu. Wyjmuję i odwijam miecz. Mnisi, których zabiliśmy, mieli ze sobą księgi, a pergamin nie przepuszcza wody. Rzucam karty w morze i patrzę, jak odpływają. Deszcz próbuje je zatopić.

– Strzeż wrót – przykazuje Malegant kartuzowi. – Kiedy zacznie się walka, nikt nie ma prawa ujść z życiem.

Zawiązuje luźno pas na habicie. Głowica miecza wybrzusza się obscenicznie. Wszyscy naciągamy kaptury i wchodzimy przez bramę.

Ledwie świta, ale zamek już się budzi. Stajenni wynoszą ze stajni parujące kubły nawozu do kuchennych ogrodów. Słudzy zamiatają sitowie w głównej sali i zabierają je do piekarni jako opał. Gdzieś kwilą sokoły, gdy opiekun daje im świeże mięso. Niewiasta w białej sukni wychyla się z balkonu donżonu. Obracam głowę, żeby zerknąć spod fałdów kaptura, ale spowijające ją pasma mgły sprawiają, że wydaje się niematerialna jak anioł.

Przez chwilę moja wyobraźnia upiera się, że to Ada. Myślę, że zobaczę czerwoną wstążkę, którą ma związane włosy, jej roześmiane ciemne oczy i broszkę, prezent ode mnie, pod szyją.

Nie patrz, błagam ją. Kimkolwiek jesteś, odwróć oczy. Nie mogę prosić, żeby się za mnie modliła.

Ta kobieta to nie Ada. Głębiej nasuwam kaptur, żeby znikła z pola widzenia.

Kaplica jest ciemną, nisko położoną kamienną komnatą do połowy wykutą w skale. Wiele stóp wygładziło posadzkę. Wąskie okno przebija tylną ścianę i wychodzi na morze; trzy czerwone półkola plamią szkło jak rany. Pod oknem wznosi się ołtarz, a na nim dwa lichtarze i relikwiarz ze złota.

Hrabia klęczy przed ołtarzem. Jest mniejszy, niż się spodziewałem: chudy strzyżyk z rzedniejącymi siwymi włosami i policzkami rumianymi jak jabłko. Czyta z Biblii leżącej na niskim pulpicie, podczas gdy dwa szeregi mnichów – prawdziwych mnichów – stoją naprzeciwko siebie i śpiewają liturgię nad jego głową.

Boże, bądź miłościw mnie grzesznemu.

Kręci mi się w głowie. Chciałbym odmienić mój los.

Malegant idzie przez kaplicę, habit zsuwa się z jego ramion. Nikt go nie zatrzymuje. Uderza mieczem w ramię hrabiego niczym pan, który pasuje rycerza, a gdy mężczyzna obraca głowę, tnie.

Miecz przecina obojczyk i wbija się w płuco. Tryska krew, głowa opada na ramię jak świński pęcherz na sznurku. Malegant przykłada but do pleców trupa i wyrywa miecz z ciała. Krew zalewa księgę, gdy hrabia się przewraca. Jeden z mnichów podbiega do ołtarza i własnym ciałem osłania relikwiarz. Malegant rozcina mu gardło i odrzuca na bok.

Za nami rozlegają się krzyki i kroki. Strażnicy hrabiego za późno zwęszyli niebezpieczeństwo. Malegant bierze relikwiarz i unosi go wysoko niczym kielich mszalny. Jego twarz płonie triumfem, podczas gdy pozostali wyrzynają resztę mnichów.

A ja? Wiem, że powinienem dobyć miecza, wypełnić zadanie, do którego mnie wynajęto. Przynajmniej chronić siebie. Ale trzyma mnie siła wyższa. Pamiętam przysięgę, którą złożyłem w połowie życia.

Bronić Kościoła, mojego pana i bezbronnych.

Co się ze mną stało?

III

Luksemburg

Lemmy Maartens wiedział, że ma najłatwiejszą pracę pod słońcem. Inspektor bankowy w raju podatkowym – najtrudniejszym zadaniem dnia, jak lubił żartować, jest decyzja, gdzie zjeść lunch. Ale teraz praca nie była taka łatwa. Teraz się pocił.

– Podać jeszcze jedną kawę?

Sekretarka wróciła z cafetière. Lemmy postawił filiżankę na stole i podsunął w jej stronę, żeby kobieta nie zobaczyła drżenia jego ręki. Filiżanka była z delikatnej porcelany Villeroy & Boch. Lemmy odwrócił spodek i sprawdził sygnaturę, gdy sekretarka wyszła z pokoju.

– Kierownik zaraz się zjawi.

Przez całe życie Lemmy wiedział, że świat jest mu winny więcej, niż daje. Jego praca, umożliwiająca kontakt z międzynarodową finansjerą ociekającą bogactwem i arogancją, tylko nasiliła poczucie krzywdy. Chciał mieć drogie niemieckie auta, jakie widywał na parkingu, i włoskie garnitury, które ocierały się o niego na korytarzach. I wierzył, że na to wszystko zasłużył.

Dlatego zaczął pracować na własny rachunek. W innych krajach kontrolerzy dostają łapówki za przymykanie oka. W Luksemburgu przymykanie oka wchodziło niejako w oficjalny zakres obowiązków Lemmy’ego. Ale płacono mu również za dyskrecję – i cena zdecydowanie była do uzgodnienia. Nic poważnego, ale jeśli ktoś chciał wiedzieć, czy konkurencyjna firma ma kłopoty z wypłatami albo czy filia traci pieniądze i dojrzewa do przejęcia, Lemmy mógł wyszperać informacje. W ten sposób dorabiał do pensji okrągłe dziesięć tysięcy euro miesięcznie, starannie ukrywane tam, gdzie nikt ich nie znajdzie. Ale za każdym razem się pocił.

Jeszcze raz przeczytał napis na ścianie. Bank Monsalvat SA. Nawet pracując dla ministerstwa, nigdy o nim nie słyszał, ale to go nie dziwiło. W Luksemburgu jest ponad sto pięćdziesiąt banków, przyciągniętych przez niskie podatki i przez kontrolerów, którzy, jak on, nie zadają zbyt wielu pytań. W większości wypadków o ich istnieniu świadczy tylko tabliczka z nazwą i numer telefonu.

Kobieta wyszła z drzwi prowadzących w głąb biura. Miała grafitową spódnicę i białą bluzkę rozpiętą pod szyją. Zbliżała się do pięćdziesiątki, ale jej rysy twarzy i szczupłą figurę cechowało majestatyczne piękno, które Lemmy, dwukrotnie rozwiedziony, potrafił docenić.

– Christine Lafarge. – Uścisnęła jego rękę. – Jestem kierownikiem tego biura. Nie spodziewałam się dziś wizyty z waszego wydziału.

– Losowa inspekcja – zapewnił ją Lemmy. – Formalność. Nowe porządki, rozumie pani. Musimy się wykazać.

Przymrużyła oczy.

– Pański dyrektor zwykle uprzedza nas telefonicznie. Uprzejmość, żebyśmy mogli przygotować dokumenty.

Lemmy rozłożył ręce. Miał nadzieję, że nie zauważyła potu na jego dłoniach.

– Mogę tylko przeprosić.

Sekretarka przyniosła wydruk, którego potrzebował. Lemmy przejrzał listę kont i udał, że wybiera jedno na chybił trafił.

– To.

Pani Lafarge uniosła brwi.

– To jedno z naszych najcenniejszych kont. Gdyby klient wiedział, że sprawdzacie jego transakcje, byłby… – Zastanowiła się, szukając właściwego słowa. – Zażenowany.

W subtelnym świecie bankowości luksemburskiej było to najbardziej wyraźne ostrzeżenie, jakiego mogła udzielić. Odpuść sobie. Kiedy indziej Lemmy natychmiast przeprosiłby za swój oczywisty błąd i poprosił o możliwość sprawdzenia innego konta, może tego, które zasugerowałaby pani Lafarge. Po trzech godzinach sumiennej bezczynności zapewniłby ją, że wszystko jest w porządku.

Ale ludzie, którzy go przysłali, płacili zbyt dużo, żeby mógł wybrać takie rozwiązanie. Złączył czubki palców i zrobił surową minę.

– Niestety, muszę nalegać. Nasze procedury… – Wzniósł oczy ku sufitowi, sługa siły wyższej.

– Oczywiście – powiedziała pani Lafarge. – Dostanie pan dokumenty. Zadzwonię do naszej centrali w Londynie, żeby ich poinformować.

Lemmy podziękował z uśmiechem, starając się nie pokazywać krzywych zębów, i zastanowił się, dlaczego czuje taką suchość w ustach.

Londyn

Pierwszego dnia Ellie zjawiła się w pracy spóźniona i zmęczona. Miasto okrywał koc szarych chmur, pod którym utrzymywał się wilgotny upał; wszystko robiło się lepkie. Chciała przyjechać wieczorem, ale zamiast tego zatrzymała się w Oksfordzie. Nie spała przez pół nocy, kłócąc się z Dougiem o to samo, o co wykłócali się przez całe lato. W końcu zamknęła się w sypialni i płakała, dopóki płacz nie ukołysał jej do snu. Miała wrażenie, że budzik zadzwonił parę minut później.

Tak łatwo byłoby zostać w łóżku. Nawet teraz, gdy wchodziła po frontowych schodach banku, w głębi duszy chciała odwrócić się i uciec. Czuła się jak oszustka w nowej garsonce; miała wrażenie, że jest przesadnie wystrojona, a zarazem wygląda niechlujnie. Podświadomie spodziewała się, że recepcjonistka ją odprawi, wyjaśniając, iż zaszła omyłka.

Ty tam nie pasujesz.

Ze wszystkich słów, które powiedział Doug, te zabolały najbardziej.

Recepcjonistka zadzwoniła, żeby ją zaanonsować. Ellie nie słyszała odpowiedzi.

Zapomniał, pomyślała. Albo zmienił zdanie. Będzie musiała wrócić do Oksfordu, do Douga, i przyznać, że wszystko było błędem. Przez chwilę niemal chciała, żeby tak wyglądała prawda.

– Ellie.

Blanchard wszedł do recepcji. Jednym płynnym ruchem uścisnął jej dłoń, poklepał ją po ramieniu i pochylił się, żeby pocałować w policzek.

– Witaj w Monsalvacie. – Ujął dziewczynę pod rękę 1 poprowadził ku windzie. – Tak się cieszę, że do nas dołączyłaś. Podróż minęła spokojnie?

– Spokojnie – powtórzyła Ellie. Znów czuła się oszołomiona, pochwycona przez nieodpartą aurę Blancharda.

Pewnie dlatego, że była taka zmęczona.

Blanchard przepraszał ją, że mieszkanie nie zostało przygotowane na wczoraj.

– Elektryk instalował nowe przewody i się nie wyrobił. Bałagan. Ale już wszystko jest załatwione. Mój szofer zawiezie cię tam po pracy. Jak minęło lato? Zadowolona z kursu?

– Wiele się nauczyłam. – Dzięki uprzejmości przyszłych pracodawców spędziła osiem tygodni w wiejskim domu w Dorset na elitarnym letnim obozie dla potencjalnych bankierów inwestycyjnych.

– Wiesz przecież, że przysłali nam raport – upomniał ją Blanchard. – Miałaś najlepszy wynik na egzaminie końcowym.

Ellie wzruszyła ramionami, zarumieniona. Przez całe życie musiała pracować ciężej niż inni, żeby osiągnąć to, co chciała. Była w tym dobra. Nie pasowała do innych studentów, w większości uważających kurs za przedłużenie szkoły z internatem, którą opuścili niedawno. Podczas gdy oni pili i flirtowali w barze, ona siedziała w pokoju z książkami. Tak jak zawsze.

Blanchard przyjrzał jej się badawczo.

– Może nie nawiązałaś znajomości z innymi studentami. Może wydawali ci się inni.

Ellie patrzyła na niego, zastanawiając się, jak zdołał odczytać jej myśli.

– Powinnaś spróbować. Nasza praca nie polega na zdawaniu egzaminów i poznawaniu zasad. Oczywiście, to też trzeba robić, lecz to nie wystarczy. Powinnaś utrzymywać kontakty towarzyskie z tymi ludźmi. Nie dlatego, że ich lubisz, ale dlatego, że pewnego dnia, kiedy będziesz negocjować, oni zasiądą po drugiej stronie stołu. I wtedy będziesz znała ich słabości.

Gdy mówił, wydawało się, że opadł go jakiś chłód, bezlitosna koncentracja myśliwego. Ellie przypomniała sobie słowa Douga. Ci ludzie są drapieżnikami. Na pierwszą oznakę słabości rozerwą cię na strzępy. Odparła, że dramatyzuje.

– Jesteśmy.

Blanchard przytrzymał drzwi i wpuścił ją do niewielkiego gabinetu. Ellie, która studiowała historię średniowiecza, przypominał celę klasztorną. Podłoga z desek, ściany pomalowane na biało. Pośrodku pokoju odrapane biurko z obitym skórą krzesłem, a za nim szafa na akta. Ani komputera, ani telefonu, tylko stos szarych kopert na biurku.

– Kazałem sekretarce przynieść dokumentację kilku głównych projektów, nad którymi obecnie pracujemy. Powinnaś się z nimi zaznajomić, zanim poznasz klientów.

– Kiedy to nastąpi?

Blanchard wzruszył ramionami.

– Może jutro? Nasza praca jest trudna do przewidzenia. Już mówiłem, nie jest to coś, czego człowiek uczy się z książek. Przez następnych sześć miesięcy będziesz moją osobistą asystentką. Z uwagi na zakres moich obowiązków nie będziesz koncentrować się na konkretnym kliencie. Będziesz pracować nad różnymi sprawami, które ci zlecę. Niektóre zadania wydadzą ci się prozaiczne albo nieistotne, inne będą niesłychanie ważne. Jeśli się sprawdzisz, zdobędziesz wyjątkową wiedzę.

Miał taką minę, jakby chciał coś dodać, ale w tej chwili do pokoju zajrzała kobieta w średnim wieku.

– Dzwoni pani Lafarge.

Blanchard pokiwał głową.

– Wybacz, Ellie. Za parę minut przyjdzie Destrier, da ci przepustki, klucze i sprzęt. Jest naszym szefem ochrony. Ma paranoję i właśnie dlatego mu płacimy. Dostosuj się do jego życzeń.

Przystanął przy drzwiach i przeszył ją spojrzeniem, które zdawało się przemieniać ją w szkło.

– Pamiętaj, Ellie, wybraliśmy cię. Tutaj jest twoje miejsce.

□ □ □

Po wyjściu Blancharda Ellie usiadła przy biurku i wbiła oczy w stos teczek. Najnowocześniejsze rozwiązania, najnowocześniejszy sposób myślenia, powiedział Blanchard podczas rozmowy kwalifikacyjnej. W porównaniu z tym, na co patrzyła, nawet najstarsze biblioteki Oksfordu wydawały się bardziej nowoczesne.

Chciała otworzyć szafę na akta, ale okazała się zamknięta na klucz. W biurku była szuflada. Wysunęła ją, niemal spodziewając się zobaczyć gęsie pióro i kałamarz. Zamiast tego znalazła dwa spłaszczone sześciany z lśniącego tworzywa, czarne jak gagat albo polerowany bazalt. Jeden miał wielkość talii kart, drugi książki w twardej okładce. W zakurzonej szufladzie wyglądały jak wytwory obcej cywilizacji.

Nie było żadnych napisów. Ellie wyjęła mniejszy przedmiot, żeby go obejrzeć. Musnęła ręką obudowę, która nagle się rozświetliła. Pod lustrzaną powierzchnią ukazał się czerwony napis.

Wprowadź hasło.

– Musi pani uważać, czego tu dotyka.

Ellie upuściła pudełko. Upadło na biurko, jarząc się jak rozżarzony węgiel. W drzwiach stał wysoki i barczysty mężczyzna. Być może kiedyś był przystojny, ale jakieś gwałtowne wydarzenia oszpeciły mu twarz. Szary garnitur zalśnił w świetle, gdy się poruszył. Znad kołnierzyka koszuli wyłaniał się fragment tatuażu, a w lewym uchu przybysza połyskiwał złoty kolczyk.

Mężczyzna wszedł do pokoju i podniósł plastikowy sześcian.

– Destrier – przedstawił się. – Nigdy dotąd nie widziała pani komórki?

– Moja ma przyciski.

– Niech pani wyrzuci ją do śmieci. – Głos miał łagodny, mówił z trudnym do określenia akcentem. – To pani nowy najlepszy przyjaciel. Hasło jest w wiadomości tekstowej w telefonie. Należy je zapamiętać, nie zapisywać. Jeśli pani zapomni albo uzna, że ktoś je przejął, proszę przyjść do mnie.

Wystukał numer na klawiaturze, która ukazała się pod osłoną. Wokół rozjarzyło się więcej symboli.

– Zielony dzwoń, czerwony zakończ. Ma inne możliwości, pokażę je pani później. Firma płaci za rozmowy bez limitu, więc jeśli pani chce, może pani dzwonić w sprawach prywatnych. Wychodzi nam taniej niż próby rozgryzienia, kto komu co powiedział. Podobnie rzecz ma się z komputerem. – Podniósł drugie pudełko i wstukał numer. Ellie usłyszała trzask. Pokrywa uniosła się na niewidzialnych zawiasach, odsłaniając klawiaturę i ekran.

– To laptop – powiedziała. Spojrzenie Destriera sprawiło, że poczuła się jak idiotka.

– A tu są pani karty. – Wyjął z kieszeni kopertę i położył ją na biurku. – Firmowa karta kredytowa. Nie ma limitu, ale sprawdzamy wydatki. Ta druga ma limit. A to karta magnetyczna. Działa w obrębie budynku. Proszę ją przeciągać przez czytniki. Jeśli nie powinna pani gdzieś wchodzić, to pani nie wejdzie. Szczególnie proszę trzymać się z daleka od szóstego piętra. Wstęp wzbroniony.

Usiadł na biurku i pochylił się nad nią. Ellie odsunęła krzesło.

– Traktujemy tu ochronę bardzo poważnie. Zastrzegamy sobie prawo do monitorowania pani pracy na komputerze, kontrolowania e-maili i stron internetowych, rozmów telefonicznych, godzin wejść i wyjść.

– Oczywiście – zapewniła Ellie, zastanawiając się, co według nich mogłaby zrobić.

– Wszystkie nasze komputery mają oprogramowanie zapewniające, że nie narazi pani na szwank naszego bezpieczeństwa. Nawet przypadkowo. – Podsunął jej kartkę. – Proszę podpisać dla potwierdzenia, że pani rozumie i wyraża zgodę.

Ellie patrzyła na kartkę dość długo, żeby wyglądało, że traktuje sprawę z powagą, po czym złożyła podpis.

Luksemburg

Za kwadrans piąta Lemmy znalazł informacje, na których zależało klientowi. Spocił się tak, że jego koszula przypominała mokrą ścierkę. Włosy miał rozczochrane, gdyż przegarniał je palcami, i czuł pryszcz rosnący na nosie. Ale dla pieniędzy, które zarobił tego dnia, było warto.

Popracował jeszcze przez pół godziny, potem spakował aktówkę i wyszedł. Znalazł swój samochód na podziemnym parkingu na Place des Martyrs i jego widok podniósł go na duchu. Srebrne audi, jedna z jego słabości. Nie model najwyższej klasy, nic, co wzbudziłoby zazdrość czy podejrzliwość kolegów, ale mniej więcej ze wszystkimi opcjami z katalogu. Lemmy widział w nim zadatek na przyszłość, zapowiedź czekających go dobrych rzeczy.

Włączył silnik i powietrze z klimatyzacji schłodziło jego lepką twarz. Z piersiówki, którą trzymał w schowku, pociągnął łyk piętnastoletniej szkockiej – kolejna słabostka. Oparł głowę o skórzany zagłówek, zamknął oczy i pozwolił, żeby opłynęły go dźwięki muzyki z głośników. Obiecał sobie, że nie powtórzy tego numeru przez kilka miesięcy. Gra niewarta tylu nerwów. Poza tym klient zapłaci dość, żeby nie musiał ryzykować.

Stukanie w szybę zniweczyło większość przyjemnych skutków whisky. Z przerażeniem otworzył oczy i zmieszał się, gdy zobaczył Christine Lafarge.

Sięgnął do przycisku i opuścił szybę, wsuwając piersiówkę do kieszeni w drzwiach. Do wnętrza wpadł zapach perfum.

– O czymś zapomniałem? – Staraj się zachować spokój.

Pokazała w uśmiechu proste zęby.

– Chciałam przeprosić. Dziś rano potraktowałam pana niegrzecznie. – Pochyliła się do okna. – Zaskoczył mnie pan. Pracujemy teraz pod dużą presją.

– To cecha dzisiejszych czasów – zgodził się Lemmy.

– Wiem, że wykonuje pan tylko swoją robotę. – Jej ręce spoczęły na oknie, czubki palców wsunęły się do wnętrza wozu, muskając jego rękaw.

Lemmy zaczął dostrzegać niespodziewaną premię.

– Czy mogę zaprosić panią na drinka?

Zaśmiała się gardłowo.

– Jeden mi nie zaszkodzi.

Otworzyła drzwi i wsunęła się na fotel pasażera, wygładziła spódnicę na udach, żeby Lemmy zwrócił na nie uwagę. Czuła woń alkoholu w jego oddechu.

Zapięła pas i opadła na fotel. Podchwyciła spojrzenie błądzące po jej dekolcie i uśmiechnęła się lekko.

To będzie łatwe.

Londyn

Telefon zadzwonił o piątej. Po chwili Ellie znalazła właściwe miejsce na gładkim plastiku, żeby odebrać.

– Wóz pana Blancharda czeka na panią – powiadomiła ją recepcjonistka.

Ellie zamknęła teczkę, którą przeglądała, i zabrała torebkę. Kiedy zajrzała do gabinetu, Blanchard rozmawiał przez telefon, słuchając pilnie. Uśmiechnął się na pożegnanie.

Samochód Blancharda był ogromny: granatowy potwór blokujący wąską uliczkę przed bankiem. Szofer w uniformie otworzył drzwi i Ellie wsunęła się na kanapę obitą białą skórą. Niemal bała się wsiąść, czuła się jak dziecko w sklepie pełnym kruchych, drogich rzeczy. Zobaczyła skrzydlaty emblemat z literą B na kierownicy i przyszło jej na myśl, że może oznaczać bentleya.

– Szanowna pani dopiero do nas dołączyła? – zapytał kierowca. Ellie się skrzywiła. Nikt dotąd nie nazywał jej szanowną panią. Przytaknęła.

– Przypuszczam, że każdego spotyka taka przejażdżka w pierwszy dzień.

W lusterku wstecznym zobaczyła jego uśmiech.

– Niewielu, proszę pani.

– Ellie.

Z wprawą, jaką zapewnia doświadczenie, skręcił na końcu uliczki, choć zdaniem Ellie narożnik muru powinien wbić się w maskę. Gdy włączyli się do ruchu, obserwowała przez okno tłumy urzędników płynące w obie strony po King William Street. Większość nie zwracała uwagi na bentleya, czasem tylko ktoś rzucał niechętne spojrzenie. Jedynie mniej więcej dziesięcioletni chłopiec, we flanelowych spodenkach i złachmanionej czerwonej czapce, patrzył z niewinnym zachwytem na sunący nieśpiesznie potężny samochód. Ellie pomachała do niego. Nie spodziewała się dzieci w City. Chłopiec nie odwzajemnił gestu.

– Nie widzi pani – wyjaśnił szofer. – Przyciemnione szyby.

Ellie opadła na oparcie kanapy, czując się głupio.

□ □ □

Samochód zatrzymał się przed wieżą – jedną z trzech wyrastających z betonowej fortecy Barbicanu, północnych fortyfikacji miasta. Ellie wysiadła, zanim kierowca zdążył otworzyć drzwi. Zastanowiła się, czy nie popełniła gafy.

– Zdaje się, że ktoś na panią czeka – powiedział.

Z początku Ellie go nie widziała – wypatrywała garnituru, zakładając, że musi to być ktoś z biura. Zauważyła go dopiero wtedy, gdy ruszył w jej stronę. Brązowa sztruksowa marynarka i płócienna koszula, częściowo wyciągnięta zza paska, faliste ciemne włosy i popołudniowy zarost.

– Doug?

Wypadło ostrzej, niż zamierzała. Doug reprezentował Oksford, jej przeszłość, jej wątpliwości. Nie chciała go tutaj. Nie dzisiaj.

Jego uśmiech przygasł.

– Dzwoniłem do biura, twój szef podał mi adres. Chciałem… przeprosić. – Spojrzał na bentleya i próbował zrobić nonszalancką minę. – Niezłe auto. Czy to część pakietu?

– Jeszcze nie. – Ellie pocałowała go w policzek. – Przeprosiny przyjęte. –Nad jego ramieniem zobaczyła, że kierowca czeka, by dać jej klucze.

– Trzydzieste ósme piętro. Znajdzie tam pani wszystko, co potrzebne.

Zdawało się, że winda jedzie całe wieki. Ellie i Doug stali w przeciwnych kątach kabiny. Wczorajsza kłótnia jeszcze nie odeszła w niepamięć.

– Jesteś pewien, że przyszedłeś przeprosić? – zapytała Ellie nieufnie. – Nie ratować mnie, nie porwać z powrotem do Oksfordu?

Doug rozłożył ręce w geście niewinności.

– Chciałem tylko sprawdzić, czy u ciebie wszystko w porządku. – Wysiedli z windy, Ellie znalazła właściwy klucz. – I, oczywiście, obejrzeć twoją nową luksusową chatę. Ja… rany.

Ellie otworzyła drzwi. Ujrzeli wnętrze francuskiego chateau ukryte w surowej wieży dziewięćdziesiąt metrów nad Londynem: symfonia ciemnego drewna i ciężkich tkanin, złocone zawijasy i lakierowane powierzchnie. Olejne malowidła w bogato zdobionych ramach pokrywały ściany jak w muzeum – z wyjątkiem jednej, całej ze szkła. Zapadał zmierzch. Miasto przygotowywało się do powitania ciemności i aż po horyzont rozciągał się dywan świateł. Ellie nie znała Londynu na tyle dobrze, żeby nazwać wszystkie charakterystyczne obiekty, ale rozpoznała Parlament i katedrę Świętego Pawła.

– Popatrz tylko. – Doug oglądał złocony hebanowy stolik. – To chyba Ludwik Czternasty. Autentyk z siedemnastego wieku. A to krzesło wygląda jak z Wersalu.

Oszołomiona Ellie chodziła po mieszkaniu. Nie śmiała niczego dotknąć. W sypialni ujrzała wielkie, wysokie łoże w orzechowej ramie, która mogłaby służyć za łódź. Udrapowana tkanina wisiała nad wezgłowiem jak namiot. Okna wychodziły na wschód, na wieże kompleksu biurowego Canary Wharf i wstążkę Tamizy biegnącą ku ciemnemu horyzontowi.

Ręka opadła na jej ramię. Ellie zesztywniała, ale był to tylko Doug. Nie słyszała, gdy szedł po grubym dywanie.

Pochylił się, wtulił usta w jej szyję. Zsunął marynarkę i objął Ellie, sięgając do guzików jej bawełnianej bluzki. Poprowadził ją w stronę łóżka.

– Może masz rację – szepnął. – Może to wcale nie takie złe.

IV

Île de Peche, 1142

Hrabia wciąż klęczy przed ołtarzem, ale jego głowa leży kilka stóp dalej. Wokół niego rozpościerają się macki krwi, jakby tułów rozpaczliwie próbował odzyskać to, co utracił. Strażnicy są przy drzwiach, ale nawet oni wydają się zszokowani tym widokiem. Kaplica przemieniła się w rzeźnię.

Myślę o chłopcu klęczącym przed innym ołtarzem, w innym, dalekim miejscu. W innym świecie.

Co się ze mną stało?

Walia, 1127

Klęczę przed biskupem. Swędzi mnie głowa w miejscu, gdzie rankiem wygolono tonsurę; szorstka wełna szaty, w którą ubrali mnie na siłę, drapie mi skórę. Kamienie posadzki są zimne i twarde pod moimi kolanami.

Tłum przybył, aby obserwować tę chwilę: w pierwszym rzędzie stoją mój brat Ralph i mój ojciec, jego zarządca i wasale, a także opat od świętego Dawida, który ma nadzieję, że pewnego dnia wniosę część mojego dziedzictwa do jego klasztoru. Za nimi moja matka z moimi siostrami, dalej słudzy, a na końcu chłopi pańszczyźniani, ich żony i dzieci. Razem wziąwszy, pięćdziesiąt czy sześćdziesiąt dusz, wszyscy zależni od ojca, który rozsądza spory, chroni ich domy i ściąga podatki. Nie wszyscy są z tego radzi. Gdy klęczę, czuję na plecach ich ponure spojrzenia. Jestem ich wrogiem.

Wiem dlaczego, choć tego nie pojmuję. Są Walijczykami, Brytami, ja zaś jestem Normanem. Ale urodziłem się tutaj, podobnie jak mój ojciec. Moja noga nigdy nie postała w Normandii. Oczywiście, słyszałem opowieści, jak książę Wilhelm zażądał korony angielskiej od uzurpatora Harolda, jak mój pradziad Enguerrand walczył u jego boku pod Hastings i zabił siedemnastu Anglików, jak mój dziad Ralph poszedł za hrabią z Clare do Walii i został nagrodzony ziemiami, które teraz dzierży mój ojciec. Uwielbiam te historie o rycerzach i bitwach. Wciąż namawiam brata Oswalda, mnicha, mojego nauczyciela, żeby je powtarzał. Woli opowiadać o świętych i Jezusie.

W dzieciństwie nie przyszło mi na myśl, że jest druga strona tych opowieści. Że za każdym razem, gdy miecze albo włócznie moich przodków znajdowały cel, ofiarami padali przodkowie ludzi, którzy teraz stali, patrząc gniewnie, z tyłu kościoła.

Biskup ma pierścień, grubą złotą obręcz z błękitnym kamieniem. Złoto wciska się w moją skórę, gdy kładzie mi rękę na czole. Patrzę na kamień i staram się nie płakać. Nie chcę zostać księdzem. Chcę być rycerzem, jak Ralph. Umiem władać drewnianym mieczem i galopować na lekkim wierzchowcu ojca po łące przy rzece. Ale utrzymanie rycerza jest drogie: trzeba kupić konie i rynsztunek, trzeba mieć giermków i chłopców stajennych, żeby się nimi zajmowali. Księża są tańsi. Mój ojciec mawia, że rycerz osiąga zysk tylko w czasie wojny, a ksiądz zarabia przez okrągły rok.

Biskup pochyla się nade mną. Jego oddech pachnie cebulą.

– Masz zająć święty urząd. Czy złożysz uroczyste śluby? Czy ślubujesz odrzucić pokusy tego świata i oddać się Chrystusowi?

Zwalczam pragnienie spojrzenia przez ramię. Wiem, że Ralph patrzy, i mam nadzieję, że jest ze mnie dumny.

– Powstrzymać się od rozlewu krwi.

Zaciskam pięść, żeby ukryć plamę krwi. O świcie sprawdzałem w lesie pułapki, które zastawiliśmy z Ralphem. Złapaliśmy grzywacza i własnoręcznie skręciłem mu kark.

– Żyć w cnocie.

To przysięgam z radością, bo nie wiem, co to oznacza. Mam tylko osiem lat.

– Peterze z Camros, Kościół uznaje cię za swego.

Tej nocy leżałem na sienniku pomiędzy moim psem i bratem i szeptałem w duchu przysięgi. Wydawały się brzemienne znaczeniem. Po raz pierwszy potraktowano mnie jak dorosłego. Nie podoba mi się ścieżka, którą dla mnie wybrano, ale obiecuję Bogu, że dotrzymam złożonych Mu przysiąg.

Nawet mi wtedy przez głowę nie przeszło, że złamię każdą z nich.

V

Londyn

Ellie przeskakiwała stopnie. Szklane drzwi z matowymi emblematami rozsunęły się, żeby ją przepuścić, i ni stąd, ni zowąd przyszło jej na myśl, że w dawnej epoce uznane zostałyby za zaczarowane. Tego ranka się nie zgubiła, lecz mimo to dotarła później, niż zamierzała. Miała kłopoty z wydostaniem się z wielkiego łóżka, zwłaszcza że Doug stosował wszystkie swoje sztuczki, żeby sabotować jej wyjście.

Skinieniem głowy powitała recepcjonistkę i skręciła do windy. Zatrzymała się.

Nie było guzików.

– Musi pani użyć karty.

Pobłyskując spinkami przy mankietach, czyjaś ręka sięgnęła obok niej i wsunęła kartę w szczelinę dyskretnie umieszczoną obok drzwi. Ellie lekko odwróciła głowę.

– Jesteś nowa?

– Ellie.

– Delamere.

Zdążyła już zauważyć, że w Monsalvacie nikt nie używa imion – choć Delamere wydawał się za młody, żeby przyswoić sobie ten nawyk. Miał ziemistą cerę i ciemne oczy, a jego usta w naturalny sposób układały się w grymas winowajcy, jakby był czymś zażenowany. Ciemne włosy miał przyprószone siwizną na skroniach, choć nie mógł być starszy od Ellie.

– Pracujesz w dziale pana Blancharda? – zapytała.

Zaśmiał się konspiracyjnie.

– Tutaj każdy pracuje dla Blancharda. Ja w drużynie prawników. Bardzo nudne.

Razem weszli do windy. Delamere wcisnął guzik drugiego piętra, a potem, bez pytania, piątego dla niej. Ellie spojrzała na najwyższy przycisk i przypomniała sobie słowa Destriera. Trzymaj się z daleka od szóstego piętra. Wstęp wzbroniony.

– Kto pracuje na szóstym piętrze? – zapytała, siląc się na lekki ton.

Delamere jakby lekko się wzdrygnął. Jego palce błądziły po krawacie.

– Monsalvat to bardzo zwodnicze miejsce. W połowie przypadków nie masz pojęcia, co kto robi, nawet osoba obok ciebie. To doprowadza nas do szału, ale Blanchard nie odpuszcza. Mówi, że taki stan rzeczy jest dobry dla bezpieczeństwa.

Winda się zatrzymała. Delamere przeciągnął kartę przez czytnik, żeby otworzyć drzwi.

– Ochrona musi być tutaj zapięta na ostatni guzik – zauważyła Ellie. – Boją się bandytów napadających na banki?

– Blanchard powtarza, że z banku można ukraść nie tylko pieniądze. W takim starym miejscu jak to jest mnóstwo rzeczy wartych ukrycia. Mnóstwo sekretów. – Drzwi się zamykały. Delamere wysunął rękę, żeby je zatrzymać, i spojrzał na Ellie z dziwnym smutkiem skrytym za mimowolnym uśmiechem. – Nie wyglądasz na dziewczynę, za którymi zwykle się rozglądają.

Słowa uderzyły Ellie jak cios. Łzy zapiekły ją w oczy i modliła się, żeby nie zacząć płakać. To naprawdę ją dobiło. Delamere chyba zrozumiał, że powiedział coś niewłaściwego.

– Z pewnością sobie poradzisz – zapewnił. – Na pewno. Tylko… bądź ostrożna.

Miał taką minę, jakby chciał coś dodać, ale przeszkodziły mu zamykające się drzwi. Tym razem nie próbował ich zatrzymać.

Gdy winda dotarła na piąte piętro, Ellie opanowała się na tyle, by uwierzyć, że nie zacznie szlochać przy pierwszym napotkanym współpracowniku. Idiotka, powtarzała sobie w duchu. To chyba jasne, że nie jesteś taka jak oni.

Mimo wszystko potrzebowała jeszcze chwili, żeby się uspokoić przed spotkaniem z Blanchardem. Przeszła przez pusty hol i oparła się o parapet. Budynek niczym szkoła lub więzienie wznosił się wokół podwórza i z wewnętrznego okna roztaczał się na nie dobry widok. Gołąb czyścił piórka na przeciwległym dachu.

To sprawiło, że Ellie coś sobie uświadomiła. Przyciskając nos do szyby, żeby spojrzeć w dół, policzyła piętra banku. Parter, pierwsze piętro, drugie, trzecie, czwarte, piąte – ale kiedy spojrzała wyżej, zobaczyła tylko płaski dach.

Nie ma szóstego piętra.

Pokręciła głową, skonsternowana. W takim starym miejscu jak to jest mnóstwo rzeczy wartych ukrycia. Znalazła w torebce chusteczkę i osuszyła oczy, po prostu na wszelki wypadek, żeby nie zdradziła jej jakaś samowolna łza. Poszła poszukać Blancharda.

□ □ □

Nie znalazła go. Na jej biurku zostawił list z przeprosinami, kremową kartkę z notesu, opatrzoną godłem banku. Miał staroświecki charakter pisma, wiktoriańska kursywa z pętelkami i zawijasami biegła w równych liniach. Papier wchłonął jego zapach. Kiedy Ellie podniosła kartkę, podchwyciła kwiatowe tchnienie z mroczniejszą, gorzką nutą. W ciągu nocy stos teczek na jej biurku urósł o kilkanaście centymetrów.

Wstukała hasło i otworzyła laptop. Gdy był zamknięty, szczelina pomiędzy wiekiem i korpusem była prawie niewidoczna. Na czarnej jak antracyt obudowie nie było marki ani nazwy producenta – tylko smugi po jej palcach. Otworzyła pocztę, postępując zgodnie ze wskazówkami Destriera.

93 nowe wiadomości.

Przecież dopiero zaczynam. Nie rozpoznała nazwisk innych nadawców poza Blanchardem.

Drzwi otworzyły się bez pukania. Mężczyzna w niebieskim garniturze i różowej koszuli wpadł do gabinetu i rzucił na jej biurko trzy kolejne teczki grubości ponad dwóch centymetrów. Oczy miał podpuchnięte, policzki pożyłkowane od nadużywania alkoholu. Miał przedziałek pośrodku głowy i włosy zaczesane do tyłu, pozlepiane żelem.

– Lockthwaite – szczeknął. – Muszę mieć po dwie kopie przed lunchem.

Nie wchodząc w szczegóły, obrócił się na pięcie i wyszedł.

Ellie spojrzała na mur teczek zawalających biurko, potem na ekran komputera.

99 nowych wiadomości.

Poczuła, że znów się rumieni. Uspokój się, powtarzała sobie, ale puls bił coraz szybciej. Myśl.

Kserokopiarka znajdowała się w osobnym pomieszczeniu w głębi korytarza. Wyglądała na niesprawną. Ellie straciła kilka cennych minut na próby jej uruchomienia, nim zauważyła szczelinę tuż pod górną krawędzią. Wsunęła kartę. Na konsoli błysnęło czerwone światełko i zielony blask popłynął spod pokrywy, gdy urządzenie zamruczało niczym smok zbudzony w jaskini.

Osoba kompletująca akta nie robiła tego z myślą o ich kopiowaniu. Większość kartek została zszyta, wiele miało różną wielkość; małe notatki albo cienkie kalki spadały z kopiarki, gdy tylko głębiej odetchnęła. Położyła laptop na skraju urządzenia, żeby sprawdzić pocztę, ale nie miała szans. Kopiarka pożerała i wypluwała papier szybciej, niż nadążała go ładować. Po dwudziestu minutach ledwie napoczęła pierwszą teczkę, jednocześnie trzeci raz czytając ten sam akapit tego samego e-maila.

– Co tutaj robisz?

W drzwiach stał Blanchard. Miał cygaro w ustach, a kopczyk popiołu u jego stóp sugerował, że obserwował ją od dłuższej chwili. Wyglądał na rozzłoszczonego.

– Kto ci kazał to robić?

– Chyba nazywa się Lockthwaite.

– Sachervell. Lockthwaite jest klientem. Nie umiesz czytać? – Blanchard wskazał etykietkę na teczce. Zabrał ją i wypadł z pokoju. Ellie zamknęła laptop i pośpieszyła za nim. Usłyszała go w biurze w połowie korytarza, gdzie z wściekłością prawił kazanie o właściwym wykorzystywaniu zasobów ludzkich. Ellie się zatrzymała. Minutę później pojawił się Blanchard.

– Chodź ze mną.

Przez otwarte drzwi zobaczyła za biurkiem mężczyznę, który nie nazywał się Lockthwaite. Jego twarz była o kilka tonów czerwieńsza. Gdy przechodziła, obrzucił ją morderczym spojrzeniem.

Blanchard poprowadził Ellie do windy.

– W naszej profesji zmieniło się wiele rzeczy, ale wciąż pokutują pewne zachowawcze postawy. Mężczyźni będą utrudniać ci wiele rzeczy. Jesteś kobietą, więc będą zakładać, że musisz być sekretarką. Są uwarunkowani do takiego myślenia; nie można tego zmienić, nie bardziej, niż mysz może zauroczyć kota. Dlatego musisz stawić im opór. Zmuszać ich, żeby pogodzili się z faktem, że nie mogą tobą rządzić. Siła jest jedynym językiem, który do nich przemawia.

Wyszli z holu. Na zewnątrz czekał samochód.

– Jesteśmy spóźnieni na spotkanie. – Blanchard zobaczył jej skonsternowaną minę i z irytacją kląsnął językiem. – Nie czytasz e-maili?

Luksemburg

Miasto niegdyś zwano Gibraltarem północnej Europy. Od czasów, gdy w średniowieczu hrabia Zygfryd zbudował zamek na skale u zbiegu dwóch głębokich dolin, osiem stuleci ludzkiej pomysłowości uczyniło miejsce niezdobytym. Obecnie większość murów nie istnieje; turyści tłoczą się na ich pozostałościach. Najlepszą obroną miasta są niewidzialne fortyfikacje chroniące banki, skomplikowane prawa i absolutna dyskrecja, która stoi na straży bogactwa.

Ale doliny pozostały. Założono w nich zaciszne parki, nad którymi samochody pędzą po Pont Viaduc i Pont Adolphe, wysokich mostach w stylu romańskim. W wilgotny wieczór na początku września Pont Adolphe szło dwóch sprzeczających się mężczyzn.

Jeden był wysoki, ubrany w długi czarny płaszcz i czarny kapelusz, nawet w Luksemburgu niemodny od co najmniej czterdziestu lat. Rondo kryło jego twarz w głębokim cieniu. Drugi był niższy i okrąglejszy, w bezkształtnym płaszczu przeciwdeszczowym, który tylko podkreślał niedoskonałości jego figury. Nie miał kapelusza i zapomniał parasola. Deszcz przykleił mu włosy do głowy i ściekał z nosa jak pot.

– Dlaczego zmieniłeś porę i miejsce spotkania? – zapytał wysoki.

Lemmy Maartens otarł oczy z wody. Drżał.

– Pomyślałem, że ktoś mnie śledzi.

Wysoki spojrzał w obie strony długiego chodnika. Szli zgodnie z kierunkiem jazdy samochodów, więc reflektory świeciły im w plecy. Sto metrów za nimi wlókł się jakiś człowiek z twarzą pochyloną nad przemoczoną mapą. Miał na sobie białą foliową pelerynę z rodzaju tych, które kupują turyści, gdy zaskoczy ich zmiana pogody. Wyglądał w niej jak duch. Jakieś dwadzieścia metrów przed nimi na kawałku tektury siedział bezdomny owinięty w koc. Poza tym na moście nie było pieszych.

Lemmy wskazał mężczyznę z mapą.

– Sądzisz, że nas obserwuje?

– Nie przejmuj się nim. – Wysoki przyśpieszył kroku. Lemmy znów rzucił okiem przez ramię, niemal jakby się kogoś spodziewał. – Czego się dowiedziałeś?

Pytanie zadane zostało natarczywie, niemal zdesperowanym tonem. Lemmy, doskonały znawca ludzkich słabości, natychmiast dostrzegł okazję.

– Najpierw pieniądze.

Wysoki nie próbował się sprzeciwiać. Wyjął coś z kieszeni płaszcza. Szara koperta. Jezu, pomyślał Lemmy, ci ludzie nie mają wyobraźni. Potarł ją w palcach, sprawdzając grubość pliku.

Lemmy z zasady wolał przelewy elektroniczne. Dzięki internetowi mógł sprawić, że pieniądze znikały w ciągu paru sekund. Gotówka jest bardziej materialna. Ale ta suma warta była zachodu.

Kilka metrów dzieliło ich od bezdomnego. Lemmy zatrzymał się i rozdarł kopertę. Jeśli czuł zawstydzenie, licząc pieniądze na oczach człowieka, którego cały majątek mieścił się w styropianowym kubku u jego stóp, to tego nie okazał.

– Suma się zgadza – zapewnił jego towarzysz. – Idziemy. – Obejrzał się. Sto metrów za nimi postać w białej pelerynie przystanęła, żeby studiować mapę w świetle latarni.

– Ty nie musiałeś narażać swojej kariery w tamtym miejscu – burknął Lemmy.

Czarny mikrobus z numerem przedsiębiorstwa taksówkowego na boku wyminął ich i stanął przy krawężniku.

– Wyglądacie na przemoczonych – krzyknął kierowca przez otwarte okno po stronie pasażera. – Podrzucić was gdzieś?

– Dzięki, wszystko w porządku – odparł mężczyzna w kapeluszu.

Mylił się. W chwili gdy kierowca przyciągnął jego uwagę, otworzyły się tylne drzwi vana. Wprost na niego wyskoczyło trzech mężczyzn w czarnych bluzach i czarnych dżinsach. Czwarty został w środku, trzymając pistolet.

Wysoki mężczyzna zobaczył ich i zareagował natychmiast. Nie próbował walczyć. Pobiegł prosto do balustrady, żeby przeskoczyć na drugą stronę. Ale jego ruch został przewidziany. Zanim dotarł do poręczy, włóczęga poderwał się i złapał go za nogi. Trzymał mocno; mężczyzna wierzgał i wymachiwał rękami, ale było za późno. Przyskoczyli faceci z vana, pociągnęli go na ziemię. Jeden wyjął strzykawkę i wbił mu igłę w bok szyi. Mężczyzna znieruchomiał.

Dwóch napastników zaniosło swoją ofiarę do samochodu. Przez otwarte drzwi Lemmy zobaczył smukłe nogi i jasnoczerwone czółenka kobiety na tylnym siedzeniu.

Trzeci mężczyzna podniósł z chodnika kapelusz i wrzucił go do mikrobusu. Potem po raz pierwszy spojrzał na Lemmy’ego.

– Dobra robota – pochwalił.

Lemmy patrzył na niego z głębokim przerażeniem. Miał straszną twarz noszącą ślady licznych kontuzji i tatuaż wijący się po szyi. W jego uchu lśnił złoty kolczyk.

– Oczywiście, nic nie widziałeś.

Lemmy pokiwał głową. Zdał sobie sprawę, że wciąż trzyma otwartą kopertę.

– Mogę to zatrzymać?

Mężczyzna wzruszył ramionami.

– Jasne.

Nagle silne ramiona chwyciły Lemmy’ego od tyłu i objęły go mocno, przyciskając mu ręce do boków. Zanim zdążył nabrać powietrza do krzyku, napastnik przyciągnął go do skraju mostu, podniósł i przerzucił nad balustradą. Lemmy spadł z wysokości pięćdziesięciu metrów do betonowego kanału, który był wszystkim, co pozostało z rzeki Petrusse. Mężczyźni razem z włóczęgą odjechali mikrobusem. Turysta w białej pelerynie zniknął.

□ □ □

Pół godziny później francuski biznesmen uprawiający jogging w parku znalazł ciało Lemmy’ego. Wkrótce policja ustaliła podstawowe dane denata, nazwisko, adres i zawód, a także odkryła kopertę wypchaną banknotami o nominale pięciuset euro, którą zaciskał w ręce. Dalsze śledztwo ujawniło, że ofiara miała luksusowe niemieckie auto, a także kilka kont bankowych na Kajmanach, w Liechtensteinie i w Szwajcarii. Fakt, że wczoraj Maartens odwiedził Bank Monsalvat, został odnotowany, ale nie uznano go za istotny. Lemmy nie miał bliskich krewnych.

Przejeżdżający kierowca zgłosił, że widział stojącą taksówkę i grupę mężczyzn szamoczących się na chodniku.

Przedsiębiorstwo taksówkarskie mogło udowodnić, że żaden z jego kierowców nie przebywał w okolicy w krytycznym czasie, a ogólnikowe rysopisy mężczyzn nie mogły w niczym pomóc.

Dwa dni później w gazetach ukazała się krótka notatka, że Lemmy Maartens, szanowany urzędnik Ministerstwa Finansów, skoczył z Pont Adolphe. Nie zostawił listu. Policja przypuszcza, że przyczyną rozpaczliwego kroku był stres spowodowany przez kryzys finansowy i ostatnią falę upadłości banków. Możliwe, że czuł się odpowiedzialny. Był, jak zgodzili się jego koledzy, niezwykle oddany swojej pracy.

VI

Walia, 1128

Walijczyków można podbić, ale nie można ich pokonać. Mój ojciec powiada, że z powodu ziemi, gdyż konni rycerze nie mogą ścigać buntowników po górach i lasach ani po głębokich bagnach. Moja matka też powiada, że z powodu ziemi – pojmuje to jednak inaczej.

Moja matka jest Bretonką – co, jak mówi, czyni ją kuzynką Brytów, którzy orzą pola i wycinają las dla mojego ojca. Mówi, że Bretania przypomina Walię, jest dziką krainą na krańcu świata. W takich miejscach granice pomiędzy światami stają się cieńsze i przenikalne; tutaj pomykamy po powierzchni niczym pająk po stawie. W Anglii i w Normandii skały są skałami, a drzewa drzewami, albo są żelazem i drewnem na opał. W Walii każda skała i drzewo może skrywać drzwi do czarodziejskiej krainy. Raz, gdy bawiłem się na błotach przy ujściu rzeki, zobaczyłem mur z powietrza migoczący jak nad ogniskiem. Kiedy indziej przyłożyłem ucho do szczeliny w skale i usłyszałem płynący z dołu śmiech.

Zeszłego sierpnia na polu spłonęły trzy należące do ojca stogi siana. W październiku ktoś włamał się do stajni i podciął pęciny jego bojowemu rumakowi. Ojciec własnoręcznie poderżnął zwierzęciu gardło. Kiedy wyszedł ze stajni po łokcie unurzany we krwi, po raz pierwszy widziałem, jak płakał. Obwiniał bandytów, ale za jego plecami słudzy poszeptywali o mieszkańcach zaczarowanej krainy.

□ □ □

Moja matka zna wiele historii o czarodziejskim świecie. Czasami, kiedy ogień przygasa i ojciec drzemie, opity do syta, bierze małą harfę i śpiewa, a ja siedzę przy kominku z psami, które wylizują tłuszcz z paleniska. Niekiedy siadamy razem na trawiastym brzegu pod wierzbą nad rzeką. Wszystkie opowieści, które lubię najbardziej, zaczynają się w ten sam sposób: „Dawno temu, gdy Artur był królem…”.

Pytam matkę, kiedy Artur był królem, lecz tylko marszczy brwi i powtarza, że dawno temu. Pytam brata Oswalda, który nauczał mnie historii. Czy przed księciem Wilhelmem? Przed Aleksandrem? Przed królem Salomonem? Myślę, że pacnie mnie w głowę i opowie kolejną historię o Jezusie albo o świętym Dawidzie, ale gryzie czerwone pióro i mówi, że Artur pochodził od Eneasza i Brutusa, że żył jakieś sześćset lat temu, w czasach świętego Dawida, kiedy Rzymianie odeszli, a Normanowie jeszcze nie przybyli. Mówi, że zabił olbrzyma na górze świętego Michała i zyskał taką potęgę, że doprowadził Rzym do upadku. Niektórzy ludzie, szepcze, powiadają, że Artur nie umarł, tylko śpi w jaskini i przybędzie do Brytanii w godzinie największej potrzeby.

Światło płonie w oczach brata Oswalda, gdy to opowiada. Nagle opamiętuje się i odsyła mnie do deklinacji.

□ □ □

Siedzę w słońcu i słucham matki.

– Dawno temu, gdy Artur był królem, pewien rycerz wybrał się na łowy. Wypatrzył białego jelenia i ruszył jego tropem, aż znalazł się w głębi kniei.

Nagle w wieczornym powietrzu rozbrzmiał krzyk, który sprawił, że koń stanął dęba ze strachu. Rycerz pogalopował przez las i trafił na zieloną polanę. Rósł tam głóg, a pod nim stała przywiązana panna, najpiękniejsza, jaką w życiu widział. Była ubrana w skromną białą koszulę i skromną białą suknię, nic więcej. Złote loki miała tak jasne, że przy niej nawet Izolda Jasnowłosa wyglądałaby jak Maur.

Poruszam się.

– Kim była Izolda Jasnowłosa?

Matka mnie ucisza.

– Tę historię opowiem ci innego dnia. Gdy będziesz starszy.

Rycerz dobył miecza, żeby uwolnić pannę. Ale w chwili gdy zsiadł z konia, ziemia zadrżała pod końskimi kopytami. Dama jęknęła. „Musisz uciekać – przestrzegła go. – Nadciąga sir Maliant, nikczemny rycerz, który mnie uwięził. Jeśli cię tu znajdzie, na pewno zabije”.

„Na honor, nigdy nie uciekałem przed żadnym mężczyzną” – odparł rycerz. Skoczył na koń i popędził w stronę nieprzyjaciela. Ich kopie wygięły się niczym łuki i skruszyły, a wówczas dobyli mieczy i jęli okładać się z taką furią, że w końcu drewno pękło, żelazo pękło i oba konie zginęły. Rycerz tłukł pięściami przeciwnika, aż popękały wszystkie rzemienie zbroi. Wreszcie strącił mu hełm i przewrócił go na ziemię.

„Łaski” – błagał nieprzyjaciel.

Dama jednakże zażądała jego głowy i rycerz posłuchał. Zadał potężny cios. Głowa potoczyła się na wrzosy i ciało upadło.

Nie bacząc na rany, rycerz zbliżył się do damy i przeciął sznur, który ją wiązał.

„Dziękuję, panie rycerzu – powiedziała. – Ocaliłeś mnie przed strasznym losem. Jakiej nagrody pragniesz?”.

„Drobnej pamiątki, może pocałunku”.

Roześmiała się. „Dam ci coś lepszego. – Ujęła go za rękę i poprowadziła za drzewo. – Oto, czego pragnął ode mnie nikczemnik”.

Dobry rycerz niczego nie zobaczył. Ale dama sięgnęła do dziupli w drzewie i rozchyliła korę jak zasłonę. Wewnątrz rycerz ujrzał schody z korzeni biegnące kręto w głąb ziemi.

„To moje królestwo – powiedziała. – Zejdź na dół, a dam ci nagrodę”.

Rycerz się ociągał, zrozumiał bowiem, że dama jest czarodziejką, i bał się, co może go spotkać w jej królestwie.

„Nie lękaj się, panie rycerzu. Możesz odejść, gdy tylko zechcesz. Musisz jedynie obiecać, że niczego ze sobą nie zabierzesz. W moim zamku jest wielki skarb i nie brakuje złodziei, którzy próbowali go zrabować”.

Wówczas rycerz złożył przysięgę i podążył za panią w dół krętych schodów. I nie był zawiedziony, gdyż jej królestwo okazało się takie, jak zapowiedziała. Miała piękny zamek z wielką salą i z galeriami i w każdej komnacie piętrzyły się skarby. Słudzy opatrzyli mu rany, podali wino w złotych pucharach i sarni udziec gotowany z pieprzem. Rycerz pomyślał, że nigdy nie był w tak cudownym miejscu.

Został tam rok i jeden dzień. Wieczorami ucztował i zażywał rozkoszy z panią, a za dnia polował i nigdy nie wracał z pustymi rękami, pani miała bowiem ogary, które nigdy nie gubiły tropu, i łuk ze strzałami, które nigdy nie chybiały celu.

W końcu jednak zmęczyły go bezustanne rozrywki i pomyślał o powrocie do własnego świata. Gdy przygotował się do odejścia, wpadł mu w oko piękny szczerozłoty kielich wysadzany drogocennymi kamieniami. Choć był mały i skromny w porównaniu z innymi skarbami w zamku, rycerz uznał, że niczego piękniejszego dotychczas nie widział.

„Ona ma tu tyle skarbów, że z pewnością nie zauważy braku małego kielicha – powiedział sobie. – A na dworze Artura nigdy mi nie uwierzą, gdzie byłem, jeśli nie zabiorę jakiegoś dowodu”.

Wsunął więc kielich za pazuchę i wymknął się z zamku. Wspinał się śpiesznie po krętych schodach, aż dotarł do ich szczytu. Widział już światło słońca sączące się przez dziurę w drzewie i zielone liście. Po raz pierwszy od roku czuł zapach powietrza naszego świata.

Zapomniał jednak o kielichu za pazuchą. W chwili gdy postawił nogę na progu, ziemia jęła drżeć i szczęki drzewa się zatrzasnęły. Korzenie rozpadły się w proch i rycerz spadł. Pokuśtykał z powrotem do zamku i zobaczył, że wieże są zburzone, a komnaty puste. Skarb zniknął.

Pani przyjęła go w wielkiej sali. Jej oczy przypominały krople lodu, a skóra bielała niczym kość. „Złamałeś przysięgę – powiedziała mu. – Teraz już nigdy nie opuścisz mojego królestwa”. I wtrąciła go do lochu, i wszystko, co jadł, miało smak popiołu, i nic, co pił, nie gasiło pragnienia.

– Dalej – mówię. – Co było dalej? Jak uciekł?

Moja matka odkłada harfę i splata ręce na podołku.

– Nie uciekł. Złamał dane słowo i nie mógł wrócić do naszego świata.

Nie opowiedziałem tej historii równie dobrze jak moja matka. Może dlatego, że jej nie lubię. Przecież, tak sądzę, zawsze jest jakaś droga powrotu?

VII

Londyn

Pierwszy tydzień pracy w banku wydawał się jej najdłuższy w życiu. W piątek wieczorem Ellie zamówiła pizzę i zjadła ją w łóżku, starając się nie poplamić tłuszczem i sosem pomidorowym osiemnastowiecznej stolarki. Przespała dwanaście godzin i gdy się zbudziła, wciąż odczuwała zmęczenie. Została w łóżku z laptopem i telefonem, przekopując się przez tygodniowe zaległości i patrząc na chmury wiszące nad Londynem. Doug pojechał na konferencję do Nottingham, co wydawało się skaraniem boskim, gdy czynił przygotowania, ale teraz okazało się błogosławieństwem.

O czwartej po południu uświadomiła sobie, że kona z głodu. Niechętnie wstała z łóżka, włożyła starą bluzę i dżinsy. Po pięciu dniach chodzenia w spódnicach i sztywnych żakietach marzyła o wygodnym ubraniu. Zjechała windą na dół i wyszła, zaskoczona zapachem powietrza. Miasto wyglądało jak wymarłe. Ulice były puste, biurowce ciemne i ślepe. Po półgodzinie znalazła otwarty sklep na rogu, gdzie kupiła pudełko płatków i mleko, chipsy i czekoladę. Zamierzała przejść się gdzieś dalej, nad Tamizę albo do katedry Świętego Pawła, ale przeraziły ją puste ulice. Wróciła do mieszkania, przemykając obok melomanów, którzy zaczęli gromadzić się przed Barbicanem na wieczorny koncert.

Do niedzielnego wieczoru udało jej się zredukować liczbę zaległych e-maili do pół tuzina. Napisała też raport o prywatyzacji udziałów państwowych w pewnym banku i drugi, o belgijskim konglomeracie, który chciał kupić cementownię. Opanowała cały nowy słownik, ucząc się takich słów, jak dźwignia finansowa, synergia i optymalizacja kapitału. Czuła się jak oszustka, studentka blefująca na egzaminie z języka, który ledwo rozumie. A nazajutrz wszystko miało się zacząć od nowa.