Wydanie elektroniczne

DAVID MORRELL

Światowej sławy autor powieści sensacyjnych, urodzony w 1943 w Kanadzie, a od 1966 mieszkający w USA. Ukończył Penn State University; posiada doktorat z literatury amerykańskiej. W latach 1970-1986 pracował jako wykładowca na Iowa University. Fascynuje się twórczością Ernesta Hemingwaya i Richarda Mathesona. Jest prezesem The International Thriller Writers Organization, autorem ponad 20 powieści, 3 książek niebeletrystycznych, a także licznych opowiadań z gatunku grozy i sensacji. Napisał m.in. Pierwszą krew (sfilmowaną z Sylvesterem Stallone), trylogię Bractwo (Bractwo Róży, Bractwo Kamienia, Bractwo Nocy i Mgły) oraz Piątą profesję, Fałszywą tożsamość, Infiltratorów, Łowcę, Fenomen, Nagie ostrze i Murder as a Fine Art. Na podstawie Bractwa Róży powstał miniserial telewizji NBC z Peterem Straussem i Robertem Mitchumem w rolach głównych.

www.davidmorrell.net

Tego autora

AKT DESPERACJI

KOMPLEKS WINY

FAŁSZYWA TOŻSAMOŚĆ

SZPIEG NA BOŻE NARODZENIE

FENOMEN

PODWÓJNY WIZERUNEK

PRZYMIERZE OGNIA

MORDERSTWO JAKO DZIEŁO SZTUKI

Frank Balenger

INFILTRATORZY

ŁOWCA

Aaron Cavanaugh

OBROŃCA

NAGIE OSTRZE

Bractwo

BRACTWO RÓŻY

BRACTWO KAMIENIA

BRACTWO NOCY I MGŁY

Tytuł oryginału:

THE COVENANT OF THE FLAME

Copyright © David Morrell 1991

All rights reserved

Polish edition copyright © Wydawnictwo Albatros A. Kuryłowicz 2013

Polish translation copyright © Andrzej Leszczyński 2013

Redakcja: Maria Białek

Ilustracja na okładce: Marco Tomasini/Shutterstock

Projekt graficzny okładki: Andrzej Kuryłowicz

ISBN 978-83-7885-156-1

Wydawca

WYDAWNICTWO ALBATROS A. KURYŁOWICZ

Hlonda 2a/25, 02-972 Warszawa

www.wydawnictwoalbatros.com

Niniejszy produkt jest objęty ochroną prawa autorskiego. Uzyskany dostęp upoważnia wyłącznie do prywatnego użytku osobę, która wykupiła prawo dostępu. Wydawca informuje, że publiczne udostępnianie osobom trzecim, nieokreślonym adresatom lub w jakikolwiek inny sposób upowszechnianie, kopiowanie oraz przetwarzanie w technikach cyfrowych lub podobnych – jest nielegalne i podlega właściwym sankcjom.

Skład wersji elektronicznej:

Virtualo Sp. z o.o.

Spis treści

- O autorze

- Tego autora

- Dedykacja

- Motto

- PROLOG PŁOMIEŃ SZERZĄCY FURIĘ

- ŚRODA POPIELCOWA

- STRAŻNICY WIARY

- MIEJSCE PALENIA

- I PRZYCZYNY I KONSEKWENCJE

- BÓG MOIM ŚWIADKIEM

- SZCZĘŚĆ BOŻE

- GWAŁTOWNY SZAŁ

- II WYSTĘPEK I KARA

- OFIARA SAKRALNA

- WĄŻ, SKORPION I PIES

- DZIEŃ SĄDU

- Przypisy

Wszystkie rozdziały dostępne w pełnej wersji książki.

Barbarze i Richardowi Montrossom

ku pamięci Matthew, sobotnich wieczorów

i zamku w Hiszpanii

Ten, kto we Mnie nie trwa,

zostanie wyrzucony jak winna latorośli uschnie.

I zbiera się ją, i wrzuca do ognia,

i płonie.

Ewangelia według św. Jana 15,6

(Biblia Tysiąclecia, Wydawnictwo Pallottinum,

Poznań 2003)

PROLOG

PŁOMIEŃ SZERZĄCY FURIĘ

ŚRODA POPIELCOWA

Hiszpania, rok 1391

Archidiakon Ferran Martínez, doprowadzany do szału przez swój żarliwy katolicyzm, wygłaszał coraz bardziej płomienne kazania przeciwko wszystkim heretykom. Piętnastego marca, w Środę Popielcową, charyzmatyczna, przesiąknięta nienawiścią mowa księdza porwała jego parafian do tego stopnia, że wybiegli z kościoła i ruszyli na dzielnicę żydowską Sewilli. Gdyby nie służby cywilne strzegące porządku, zapewne doszłoby do masakry. A tak skończyło się zaledwie na pojmaniu i wychłostaniu dwóch prowodyrów motłochu. Wymierzona kara nie zniechęciła jednak pozostałych bigotów. Z ukaranych przywódców uczyniła męczenników i jeszcze podsyciła żar nienawiści w sercach. Furia skierowana przeciwko heretykom rozprzestrzeniła się z Sewilli na sąsiednie miasta, a w końcu na całą Hiszpanię, w jej konsekwencji tamtego lata roku 1391 około dziesięciu tysięcy niewiernych zostało straconych, głównie przez zatłuczenie i ukamienowanie.

Ale część z nich spalono na stosach.

STRAŻNICY WIARY

Francja

Religijne zapamiętanie w Hiszpanii nie było zjawiskiem wyjątkowym. Od początku średniowiecza herezje wywodzące się ze starożytnych teologii bliskowschodnich znajdowały tak wielu wyznawców, że Kościół poczuł się zagrożony. Jedna z nich, głoszona przez albigensów, utrzymywała, iż zło i dobro pozostają w równowadze, władzę nad światem sprawuje nie jeden, lecz dwóch Bogów, a Szatan jest równy Panu i tak samo przebiegły jako przeciwnik. Ciało, a więc materia, było domeną Szatana. Umysł, czyli duch, stanowił drogę do zbawienia.

Idea dwóch Bogów przerażała Kościół. Chrystus jako fizyczne wcielenie Ojca Wszechmogącego nie mógł być elementem zła. Będąc cielesną odmianą samego Boga, nie mógł podlegać władzy diabła, skoro został ukrzyżowany, a więc poświęcił się dla odkupienia swych zbłąkanych dziatek. Ten wszeteczny pogląd należało zdławić.

Krucjata przeciw albigensom była bezlitosna. Zginęły ich dziesiątki tysięcy. A jednak herezja przetrwała. Jeszcze tysiące straciły życie, zanim ostatecznie w roku 1244 górska twierdza Montsegur w Pirenejach, w południowo-zachodniej Francji, ostatni bastion albigensów, została okrążona, wzięta szturmem i spalona.

Ale i tak rozeszły się plotki, że herezja – mimo brutalności krzyżowców – nie została wytępiona, że nieliczna grupa kacerzy ocalała, w noc przed masakrą spuściwszy się na linach z górskiej grani, i zabierając ze sobą tajemniczy skarb, rozproszyła się po świecie, bez śladu, i wciąż trwa w swej odrażającej błędnej idei.

MIEJSCE PALENIA

Hiszpania, rok 1478

Masakry w Sewilli i Montsegur to tylko dwa przykłady religijnej histerii w średniowieczu. Żydzi, Maurowie, albigensi i protestanci powszechnie stawali się celem popieranego przez papieży ruchu oczyszczania wiary noszącego oficjalnie miano inkwizycji. Kraje Europy Północnej obroniły się przed jej wpływem, ale we Włoszech, Anglii i Francji dopuszczano się okrucieństwa w jej imieniu.

Jednak nigdzie poza Hiszpanią religijna nietolerancja nie była aż tak radykalna. To tutaj inkwizycja, początkowo kierowana przez ojca Tomasa de Torquemadę, dominikanina o zapadniętych oczach, skazała na tortury i egzekucję dziesiątki tysięcy istnień ludzkich. Intencją tych działań było pouczenie heretyków i nawrócenie ich na prawdziwą wiarę.

Ofiarom krępowano ręce za plecami, mocowano do nich sznur, który napinano ku górze za pomocą kołowrota, zadając w ten sposób straszliwy ból w wyrywanych z barków ramionach.

– Przyznaj się! – padał rozkaz.

– Do czego? – jęczeli torturowani.

– Do herezji!

– Herezji? – zawodzili nieszczęśnicy.

– Naciągnąć sznur! – rozkazywali inkwizytorzy.

Ramiona się napinały. Trzeszczały wykręcane stawy.

Jeśli ofiary przeżyły, czekało je łoże sprawiedliwości, a jeśli przetrwały i tę próbę, wciąż uparcie zaprzeczając teologicznemu wypaczeniu, inkwizytorzy wpychali im do gardeł długi pas płótna, a następnie polewali twarz wodą. Ratując się od uduszenia, ofiara zaczynała połykać wodę, a wraz z nią materiał. Kiedy w rękach oprawców zostawał już tylko skrawek tkaniny, wyciągali pasek na siłę, a wraz z nim wypływała woda przemieszana z krwią.

Ofiary traciły nie tylko cały majątek, lecz także prawo do kwestionowania stawianych im oskarżeń. Wyzbyte nadziei, miały do wyboru jedynie dwa wyjścia: przyznać się, błagać o litość i, co ważniejsze, wydać współwinnych herezji; albo dalej upierać się przy swojej niewinności, twierdząc, że to zazdrośni sąsiedzi kłamliwie je oskarżyli. Przyznanie się, nawet jeśli ofiara nie była heretykiem, stwarzało szansę odzyskania wolności. Obstawanie, że to wszystko jest pomyłką, a zatem odmowa ujawnienia innych wszeteczników, skutkowało najsroższą karą.

Oskarżonych wywlekano na quemadero, miejsce palenia, w celu dokonania auto-da-fe, czyli aktu wiary. Wszystkich ubierano w żółte opończe i spiczaste czapki. Skazanym na śmierć malowano na nich czarne, skierowane ku dołowi płomienie. Pozostali wciąż nie mieli pewności, czy zdołają ujść z życiem. Dopiero gdy wchodzili na szafot, pozbywali się złudzeń co do wyroku inkwizytorów. Nieliczni odzyskiwali wolność. Dawano wiarę ich zeznaniom, ale musieli odbyć pokutę. Inni byli skazywani na więzienie, co stanowiło tylko odroczenie śmierci.

Jeszcze innych wieszano.

Ale najgorszych odszczepieńców palono żywcem na stosach. Ich prochy rozsypywano, podobnie jak prochy podejrzanych o kacerstwo, którzy umarli, zanim inkwizytorzy zdążyli ich przesłuchać. Nawet po śmierci domniemani heretycy nie mogli spocząć w pokoju, gdyż ich zwłoki ekshumowano i poddawano oczyszczeniu przez ogień.

Tak gorliwa ochrona wiary przetrwała dużo dłużej, niż się powszechnie sądzi. Przez stulecia, od schyłku średniowiecza przez odrodzenie aż po oświecenie, inkwizycja egzekwowała swoje przekonania. Dopiero w roku 1834 instytucja ta została ostatecznie rozwiązana.

Przynajmniej oficjalnie. Bo krążyły plotki.

I

PRZYCZYNY I KONSEKWENCJE

BÓG MOIM ŚWIADKIEM

1

WIDMO SENACKIEJ BATALII

O CZYSTE POWIETRZE

WASZYNGTON, DC, 10 czerwca (AP) – W ramach najbardziej zaciekłej tegorocznej konfrontacji między demokratami a republikanami Senat rozpocznie dziś debatę na temat kontrowersyjnej ustawy Barkera–Hudsona o czystym powietrzu, zgodnie z którą w całym kraju miałyby obowiązywać zaostrzone przepisy dotyczące kontroli zanieczyszczeń atmosfery, jeszcze bardziej rygorystyczne niż te, które ostatnio wprowadzono w Kalifornii.

„Nasze powietrze cuchnie jak dym unoszący się nad placem płonących opon”, oświadczył senator Barker, demokrata z Nowego Jorku, podczas wczorajszej konferencji prasowej zorganizowanej w gęstym smogu na stopniach Kapitolu. „Weźcie głęboki oddech. Oczywiście jeśli macie dość odwagi. I spróbujcie się nie zakrztusić. Wszyscy powinniśmy nosić maski przeciwgazowe”.

„I nie wychodzić z domu”, dodał współautor ustawy, senator Hudson, demokrata z New Hampshire. „Razem z żoną wybrałem się wczoraj wieczorem na spacer. Wytrzymaliśmy tylko pięć minut. Biegiem wróciliśmy do domu i sprawdziliśmy, czy wszystkie okna są szczelnie zamknięte. Rzuciłem palenie kilkanaście lat temu. Mogłem darować sobie ten wysiłek. Według posiadanych przeze mnie statystyk atmosfera jest tak zanieczyszczona, że codziennie wdychamy tyle dymu, co z dwóch paczek papierosów. Jeżeli nie troszczycie się o siebie, to przynajmniej chrońcie swoje dzieci. Musimy skończyć z niszczeniem naszych płuc”.

Ustawa Barkera–Hudsona wprowadza całkowity zakaz palenia we wszystkich miejscach publicznych, astronomiczne kary dla producentów samochodów, którzy w ciągu dwóch lat nie uzyskają znacznej redukcji emisji spalin, równie astronomiczne grzywny dla zakładów przemysłowych, jeśli w tym samym czasie nie zredukują ilości zanieczyszczeń wprowadzanych do atmosfery, dodatkowe opłaty rejestracyjne dla właścicieli więcej niż jednego samochodu, obowiązek instalowania układów filtracyjnych na wylotach powietrza z restauracji, pralni chemicznych i…

2

Georgetown, Waszyngton

Roland Davis, republikański senator senior z Michigan, obudził się o szóstej rano i, jak to miał w zwyczaju, wstał ostrożnie, żeby nie zbudzić żony. Zszedł do kuchni, zaparzył kawę, nakarmił kota, wychylił się na ganek po numer „The Washington Post” i wrócił ze złożoną gazetą do kuchni. Czerwcowe słońce wpadało przez poszarzałe od smogu wykuszowe okno i kładło się plamą na stole. Davis pociągnął łyk parującej kawy, włożył okulary, rozpostarł gazetę i zaczął przebiegać tekst wzrokiem w poszukiwaniu swojego nazwiska.

Nie musiał nawet zaglądać na drugą stronę. Pod tytułem nawiązującym do ustawy Barkera–Hudsona, w treści zajmującego dwie szpalty artykułu, był często cytowany jako przywódca republikańskiej opozycji wobec „skrajnego, represyjnego, radykalnego i ekonomicznie samobójczego podejścia do autentycznie poważnych, aczkolwiek przejściowych problemów, których likwidacja wymaga czasu i rozwagi”.

Davis pokiwał głową z uznaniem, zarówno dla własnej retoryki, jak i rzetelności cytującego go dziennikarza. Miał pięćdziesiąt osiem lat, był wysoki, odznaczał się nadającymi mu dystyngowany wygląd gęstymi siwymi włosami, arystokratycznymi rysami twarzy oraz fotogeniczną sylwetką, dla której zachowania spędzał codziennie pół godziny, jeżdżąc na stacjonarnym rowerku. Trzeba zabrać się do pedałowania, pomyślał. Miał przed sobą pracowity dzień. Poza tym z niecierpliwością czekał na poranne wiadomości.

Wcześniej postanowił jednak przeczytać cały artykuł. Barker i Hudson dalej roztaczali apokaliptyczne wizje związane z „wpływem toksycznych zanieczyszczeń powietrza na efekt cieplarniany i kurczenie się warstwy ozonowej… wzrostem zachorowań na raka skóry… groźbą suszy… topnieniem polarnych czap lodowych… podnoszeniem się poziomu oceanów. stanem zagrożenia”. Przypominało to wątek filmu fantastycznonaukowego.

Prychnął pogardliwie. Demokraci nie mieli żadnych szans na przepchnięcie tej ustawy w Senacie, chociaż musiał przyznać, iż Barker i Hudson świetnie wiedzieli, jak przyciągnąć uwagę mediów, nie szkodząc przy tym notowaniom przed zbliżającymi się wyborami, zwłaszcza liberałów pozostających w ich szeregach. Zresztą wcale nie było powiedziane, że ich taktyka się na nich nie zemści. Nikt przecież nie chce głosować na przegranych, a Barker i Hudson z pewnością poniosą dziś porażkę. Czyste powietrze? Wspaniały pomysł. Problem w tym, że Amerykanie nie znoszą poświęceń. Zdecydowanie wolą, aby to ich sąsiedzi byli do nich zmuszani. Każdy palacz, właściciel kilku samochodów i robotnik fabryczny lękający się utraty pracy – wszyscy, których styl życia albo zasobność portfela ucierpiałyby wskutek wprowadzenia tej ustawy, powinni naciskać na swoich senatorów, żeby głosowali przeciwko niej.

Czy Barker i Hudson nigdy nie słyszeli o kompromisie? Czy w ich słownikach nie ma słowa „umiar”? Nie rozumieją, że do takiego problemu należy podchodzić etapami, a nie iść od razu na całość?

Davis skończył lekturę, zadowolony, że pod koniec artykułu autor wymienił go jeszcze raz, przytaczając głos rozsądku:

Sądzę, że wszyscy jesteśmy zgodni, iż powietrze nie jest tak czyste, jak być powinno. A więc tak, mamy problem, przynajmniej w niektórych dużych miastach, zwłaszcza od czerwca do września. Jednakże warunki się poprawią, gdy nadejdzie ochłodzenie. Nie znaczy to, że zalecałbym bierność.

Ale nie zmienimy społeczeństwa z dnia na dzień, mimo że moi szacowni koledzy chcieliby właśnie tak uczynić. Zamiast tego potrzeba nam – co chcę zaproponować po zapoznaniu się ze wszystkimi danymi statystycznymi – rozwiązania wyważonego i umiarkowanego, obejmującego działania ostrożne, niedestrukcyjne. Także czasu. Zanieczyszczenie powietrza nasilało się od dawna i jego redukcja też wymaga czasu.

Doskonale, pomyślał Davis. „The Washington Post” poświęcił mi bardzo dużo miejsca, a prasa z Michigan na pewno przeznaczy go jeszcze więcej. Palacze z mojego elektoratu nie będą się czuć pod silną presją. Tak samo rodziny mające po dwa samochody, stojące wobec perspektywy zwiększonych opłat rejestracyjnych. Ale co ważniejsze, producenci aut będą nadzwyczaj wdzięczni, nie musząc się martwić koniecznością stosowania nowych wymogów dotyczących spalin wytwarzanych przez ich samochody oraz ich fabryki.

Nadzwyczaj wdzięczni.

I niezwykle hojni. Tak, bez wątpienia.

Rozległ się dzwonek. Davis zmarszczył brwi i spojrzał na wyświetlacz stojącej na wprost niego kuchenki mikrofalowej. Szósta czternaście. Kto mógł dzwonić tak wcześnie? Od razu nasunęła mu się odpowiedź. Nadgorliwy dziennikarz. W takim razie musiał się upewnić, że dobrze wygląda. Przygładził włosy dłońmi, poprawił i mocniej zawiązał szlafrok, wyszedł z kuchni i zawczasu przywołał na usta swój najlepszy uśmiech, po czym otworzył drzwi.

Znowu zmarszczył brwi, bo przed nimi nikogo nie było.

Rozejrzał się po zacisznej uliczce biegnącej między dużymi eleganckimi domami, lecz poza samochodem znikającym za rogiem w zasięgu wzroku nie było żywej duszy.

Kto, do…?

O co…?

Jego uwagę przykuł leżący na progu przedmiot. Duża szara koperta. Niezadowolony podniósł ją, jeszcze raz rozejrzał się po ulicy, wszedł do środka i zamknął drzwi.

To nie mogła być moja asystentka, pomyślał. Susan najpierw by zadzwoniła, gdyby miała coś, co powinienem zobaczyć o tak wczesnej porze. Nawet gdyby nie miała czasu zadzwonić, na pewno nie zostawiłaby koperty na progu i nie odjechała bez wyjaśnienia.

Zaniepokojony, otworzył kopertę i wyjął z niej plik papierów. Był za bardzo zaintrygowany, żeby usiąść w kuchni i obejrzeć je w spokoju. Zaczął pośpiesznie przebiegać wzrokiem pierwszy dokument, lecz już w połowie strony z jego gardła wydobył się jęk.

Jezu!

Chryste najsłodszy!

Przełożył kartkę i jeszcze szybciej jął oglądać pozostałe.

Mać pier…!

W dokumentach zestawiono daty, miejsca, nazwiska i sumy wszystkich łapówek, jakie dostał, wszystkich nielegalnych darowizn na kampanię wyborczą, wszystkich kosztownych wakacji, wszystkich…!

Dalej znajdowały się zdjęcia, które tak wytrąciły Davisa z równowagi, że aż musiał oprzeć się o ścianę. Zląkł się, że słabość w nogach i ostry ból w piersi mogą oznaczać zawał serca. Fotografie – wyglądające na robotę zawodowca czarno-białe odbitki na błyszczącym papierze – wyraźnie ukazywały go w towarzystwie pięknej młodej asystentki, nago na pokładzie jachtu, podczas uprawiania seksu, w tym także hańbiących stosunków analnych i oralnych.

Miał żywo w pamięci tamto wyjątkowe letnie popołudnie. Wypłynęli w morze we dwoje. Wcześniej, sprawdzając uważnie, czy nikt ich nie śledzi, dotarli oddzielnie na niewielką karaibską wysepkę należącą do jednego z najbardziej wpływowych popleczników Davisa. Choć zostali zapewnieni, że będą na niej sami, on wolał zastosować dodatkowe środki ostrożności, toteż wypłynęli jachtem, tak by już na pewno nikt nie mógł ich szpiegować. Wolał uniknąć skandalu, który wykluczył z polityki Gary’ego Harta.

Ktoś ich jednak szpiegował! Sądząc po kątach, pod jakimi zrobiono zdjęcia, wykonano je przez teleobiektyw z pokładu samolotu. Niemniej odznaczały się taką dokładnością i ostrością, jakby Davis z asystentką do nich pozowali. Bez trudu dało się rozpoznać twarze obojga, z wyjątkiem tych ujęć, na których on był zwrócony tyłem do obiektywu i trzymał głowę między nogami swojej towarzyszki.

Do diabła, to jeszcze nie było wszystko! Za zdjęciami, pod wpływem których ból w piersi senatora przerodził się w gniew, znajdował się anonimowy, napisany na maszynie list zawierający ukrytą groźbę, tak przerażającą jak przedstawione dowody:

PROPONUJEMY,

ABYŚ JESZCZE PRZEMYŚLAŁ,

JAK BĘDZIESZ GŁOSOWAŁ

NAD USTAWĄ BARKERA–HUDSONA.

Aż posiniał ze wściekłości. Porwał dokumenty, zdjęcia oraz list na dwie, potem na cztery i w końcu na osiem części. Stosik zrobił się tak gruby, że musiał go podzielić na porcje, żeby rwać dalej. Ogarnięty furią przez cały czas klął pod nosem, lecz tak cicho, by nie zbudzić żony.

Lachociągi! – powtarzał w myślach, najwyraźniej zapomniawszy, że jak na ironię prawdziwym lachociągiem, czego dowody tak desperacko usiłował zniszczyć, była jego młoda asystentka.

Równocześnie zdawał sobie sprawę, że niezależnie od tego, na jak drobne skrawki porwie te przeklęte papiery, jest to wysiłek bezcelowy – ktokolwiek podrzucił kopertę, na pewno nie był aż tak głupi, żeby nie zostawić sobie kopii.

No właśnie! Ktokolwiek! Przecież nie było żadnych wątpliwości, kto to mógł być.

Barker i Hudson!

Davis zatrząsł się z oburzenia. Młodzi senatorowie demokratów mieli odwagę grozić seniorowi senackich republikanów? Czyżby nie wiedzieli, jakimi wpływami dysponuje tak doświadczony polityk jak on? Już ja wam…!

Tak? Co ty im…?

No co? Jakie masz wyjście? Zaskarżysz ich? Żeby tylko udowodnić wiarygodność ich zarzutów? To, co mógłbyś im zrobić, jest niczym w porównaniu z tym, co oni mogą zrobić tobie, jeśli zdecydują się ujawnić materiały przesłane w kopercie. Twoja kariera będzie skończona, zrujnowana, śmiechu warta!

Więc co zamierzasz z tym zrobić?

– Kochanie?

Aż się wzdrygnął, usłyszawszy kroki żony na schodach. W pośpiechu powciskał strzępy porwanych papierów do koperty.

– Dobrze słyszałam, że ktoś dzwonił?

Jego żona stanęła u podnóża schodów. Otoczone zmarszczkami oczy miała podkrążone, pulchne policzki i brzuch zapadnięte, kręcone siwe włosy w nieładzie.

– Tak, skarbie – odparł Davis. – To nic ważnego. Posłaniec dostarczył kilka pilnych informacji dotyczących ustawy o czystym powietrzu.

– Och, jakie to nudne. Wolałabym, żeby nie zakłócali nam spokoju o tak wczesnej porze.

– Wiem, moja droga. Ale to bardzo ważne. Będę musiał jeszcze przemyśleć, jak głosować. Zaczynam się skłaniać ku poparciu Barkera i Hudsona. Chodzi o dzieci, kochanie. Musimy chronić dzieci w całym kraju. Musimy się zatroszczyć o czystość powietrza, żeby miały czym oddychać.

– A co z…?

– Moimi hojnymi wyborcami z Detroit? Po prostu będę musiał im to wszystko wytłumaczyć, moja droga. – Wspominając fotografie z koperty, odniósł wrażenie, że czuje zapach podnieconej asystentki. – Tak, bez dwóch zdań. Na pewno będę musiał to wytłumaczyć moim hojnym wyborcom.

3

Dorzecze Amazonki, Brazylia

Dym przesłaniał niebo. Juanita Gomez, ubrana w długą czarną suknię, z trudem zachowywała spokój, spoglądając przez łzy i welon na byle jak skleconą trumnę męża. Musisz być dzielna, nakazywała sobie w myślach, choć serce jej się krajało. Musisz. Dla Pedra. On by sobie tego życzył. Zdawała sobie sprawę, że otaczający ją zebrani przyglądają jej się równie uważnie, jak trumnie. Gdyby straciła panowanie nad sobą, gdyby dała im choćby najmniejszy powód do podejrzeń, iż żałoba osłabiła jej stanowcze postanowienie kontynuacji dzieła męża, dopiero wówczas jego wrogowie osiągnęliby to, na co liczyli. Dla Pedra! – powtarzała więc w duchu. Bądź dzielna!

Dwudziestopięcioletnia Juanita była niska i szczupła, miała pociągłą twarz i śniadą cerę. Nie zaliczała się do ładnych, co sama otwarcie przyznawała, dlatego nigdy nie potrafiła zrozumieć, czemu Pedro wybrał właśnie ją. Uwagę przyciągały jedynie jej długie do ramion czarne włosy, które mimo ubogiej diety odznaczały się połyskiem. Jakże Pedro uwielbiał je głaskać! Jak się chełpił, że dwójka ich małych dzieci odziedziczyła cudowne włosy po matce. I co ja zrobię bez ciebie? – pomyślała Juanita, z trudem opanowując drżenie kolan. Ale odpowiedź…

…jak gdyby namiętny głos Pedra rozbrzmiał w jej umyśle…

… w jednej chwili kazała jej się wyprostować.

Odwagi, Juanito. Nie poddawaj się. Spraw, żeby moja śmierć nie poszła na marne. Zajmij moje miejsce. Porwij zawiedzionych zwolenników. Odezwij się! Wygłoś mowę!

Tak, pomyślała Juanita, podnosząc roziskrzony wzrok na niebo przesłonięte gęstniejącym dymem. Przemowa. Od czasu, gdy przed dwoma dniami jej mąż został zastrzelony, czuła przemożną presję zbierających się w niej słów. Co prawda, brakowało jej niezwykłego daru męża, który mimo braku wykształcenia potrafił przemawiać publicznie i przykuwać uwagę słuchaczy, poczuła jednak, że teraz musi nad jego grobem złożyć oświadczenie. Uważała, że jest to jej obowiązkiem. W czasie przygotowań do pogrzebu Pedra, gdy jego podziurawione kulami zwłoki spoczywały w bezcennym, trudnym do zdobycia lodzie, w myślach dobierała słowa, które dyktował jej ten wewnętrzny przymus. Ostatniej nocy, nazbyt pogrążona w żałobie, żeby spać, szlifowała ułożone wcześniej zdania. Wkrótce miała przyjść jej kolej, czekała tylko, aż leciwy ksiądz skończy wygłaszane śpiewnym głosem monotonne frazy. Wtedy ona powie swoje. Pedro, ukochany mąż, przemówi jej głosem, z jej pomocą i za jej pośrednictwem – i jeśli tylko wystarczy jej sił, zdusi strach ogarniający jego zwolenników, pokona zniechęcenie i nakłoni do wznowienia walki o ratowanie tej ziemi.

Musi być silna!

Na wiekowym cmentarzu większość drewnianych krzyży chyliła się ze starości. Z nagiego szczytu wzgórza, na którym stali, rozciągał się widok na nędzne zabudowania wioski Cordoba oraz zamulony, błotnisty dopływ budzącej niegdyś podziw Amazonki. Juanita wiedziała, że muł jest efektem zmywania przez deszcze zerodowanej gleby, niezwiązanej już korzeniami rosnącej tu dawniej gęstej dżungli.

Z powodu jej wypalania.

Z powodu wielkiej operacji karczowania tych ziem prowadzonej przez przeciwników jej męża.

To oni zmuszali ludność do wycinania drzew i wypalania roślinności, żeby przeznaczyć oczyszczone tereny pod kolejne uprawy. To przez nich niebo przesłaniał wiecznie coraz gęściejszy dym. Juanita aż wzdrygnęła się od narastającej wściekłości na te ognie widoczne w oddali, na skraju cofającej się stale dżungli. Jednakże warstwa gleby była bardzo cienka i mimo wzbogacenia popiołem ze spalonych drzew po kilku latach intensywnych upraw rolnych przestawała rodzić. W konsekwencji puszczano z dymem następne tereny, karczowano dalsze obszary i przenoszono uprawy do czasu wyjałowienia nowych pól, co składało się na obrzydliwy cykl postępującego wyniszczenia.

Ale wiedziała też o innej, jeszcze bardziej odrażającej działalności. Wrogowie jej męża, właściciele tych terenów, wyganiali mieszkańców i sprowadzali ciężki sprzęt, żeby zdzierać uwolnioną od dżungli ziemię i wydobywać spod niej cenne minerały. W końcu nie zostawało nic wartościowego. Gdziekolwiek Juanita się obejrzała, ze wszystkich stron otaczało ją odstręczające pustkowie.

Ksiądz już kończył modlitwy. Poczuła żar wzbierający w duszy, gwałtowną potrzebę odwrócenia się do zwolenników męża i wygłoszenia przygotowanych słów, zachęcenia ich do kontynuowania walki. Pedro zorganizował wieśniaków, przekonał ich, żeby nie dawali się zwieść bogatym, chciwym, złym ludziom ze stolicy, pragnącym dalej niszczyć boskie dzieło stworzenia. Nauczył się od zagranicznych gości – jak oni się nazywali? ekolodzy? – że gęsty dym z wypalanej na wielkim obszarze dżungli zatruwa powietrze na Ziemi. Przyjezdni tłumaczyli również, że ten największy las świata pochłania z powietrza coś złego (w jej pamięci utkwił mało znaczący termin „dwutlenek węgla”) i w zamian oddaje coś dobrego (co to było? tlen?), że jeśli ten las zniknie, co musiało nastąpić niedługo wobec wyrębu obejmującego miliony hektarów każdego roku, dwutlenek węgla zacznie się gromadzić w powietrzu, a to doprowadzi do zmiany pogody, wzrostu temperatury i zaniku deszczów.

Przyszłość planety zależała od tej dżungli, jak powtarzali z naciskiem obcokrajowcy. Trzeba powstrzymać jej wypalanie!

Pedro dobrze rozumiał, co przyjezdni mu tłumaczyli, ale zdawał sobie też sprawę, że wieśniacy nie podejmą walki o ratowanie lasu tylko z tego powodu, że zdaniem obcych jest on bardzo ważny dla całego świata. Wiedział za to, że staną w obronie swych domostw, będą ratować drzewa kauczukowe – zapewniające im schronienie i dostarczające soku, który pozwalał zarabiać na utrzymanie rodzin, będą gotowi chronić rzekę przed dalszym erozyjnym zamulaniem, bo od niego dusiły się ryby stanowiące ich pożywienie. O to mogli walczyć. Pod warunkiem, że ktoś nimi pokieruje, zjednoczy ich i wpoi im przekonanie, że razem tworzą liczącą się siłę.

Pedro podjął się tego wyzwania i przez pewien czas razem ze swoimi zwolennikami odnosił sukcesy, zmuszając przeciwników do wycofania się z tych ziem. Najwyraźniej były to znaczące sukcesy, skoro źli ludzie ze stolicy przysłali zabójców z pistoletami maszynowymi, żeby podziurawili kulami Pedra, gdy wygłaszał mowę w sąsiedniej wiosce, i teraz powietrze znów było gęste od dymu. Złowieszcze ognie zapłonęły na nowo.

Nie wolno ci się poddawać! – Juanita usłyszała w głowie głos Pedra. – Musisz kontynuować naszą walkę!

Kiedy ksiądz odstąpił od trumny, odwróciła się szybko do zwolenników męża. Chciała podnieść welon, żeby zobaczyli skrzący się niczym rozpalone węgle żar determinacji w jej oczach, żeby wygłosić mowę. Zastygła jednak z uniesioną ręką, bo zebrani spoglądali na długi czarny samochód, który niespodziewanie nadjechał wyboistą polną drogą i zatrzymał się przed wejściem na cmentarz.

Z jeszcze większym zdumieniem mieszkańcy wioski popatrzyli na wysiadającego przybysza. Był to wysoki, dystyngowany mężczyzna w garniturze tak samo czarnym, jak jego droga limuzyna. Równie czarny krawat kontrastował z nieskazitelnie białą połyskliwą koszulą, zapewne pierwszą tego rodzaju, jaką tubylcy widzieli na oczy. Nieśpiesznym krokiem żałobnika człowiek przeszedł na tył samochodu, otworzył bagażnik, wyjął z niego kartonowe pudełko i z poważną miną ruszył z nim przez smugi dymu w górę zbocza, w kierunku uczestników pogrzebu zebranych na nędznym cmentarzyku.

– Proszę mi wybaczyć, señora Gomez – powiedział cicho, chyląc głowę w pełnym szacunku ukłonie. Jego nienaganny akcent i staranna wymowa świadczyły wyraźnie, że przyjechał z miasta. – Bardzo przepraszam. Z głęboką niechęcią zakłócam pani tę chwilę najcięższej próby. Proszę przyjąć moje wyrazy współczucia oraz modlitwę za spokój duszy pani odważnego męża. Nie ośmielałbym się niepokoić pani, gdyby nie pewien człowiek, który mi zlecił, a szczerze mówiąc, stanowczo nakazał, abym to zrobił.

– Człowiek? – Z napiętymi mięśniami karku Juanita obrzuciła nieznajomego podejrzliwym spojrzeniem. – Jaki człowiek?

– Niestety nie wiem. Mój klient nie podał mi swego nazwiska. Wczoraj zjawił się niespodzianie w biurze… Prowadzę w mieście salon wynajmu limuzyn. Hojnie mi zapłacił za to, abym dzisiaj przyjechał do tej wioski i doręczył tę paczkę… prezent, jak się wyraził… dokładnie o tej godzinie.

Juanita z jeszcze większą podejrzliwością zerknęła na pudełko.

– Prezent? Co to jest?

Od razu przyszło jej na myśl, że źli ludzie z miasta przysłali bombę, żeby i jej pozbyć się w ten dramatyczny sposób, podczas pogrzebu męża, aby zwolennicy Pedra do reszty stracili ochotę na stawianie oporu.

– Mój klient nie ujawnił również, co znajduje się w pudełku. Szczerze mówiąc, ostrzegł mnie nawet, że jeśli je pochopnie rozpakuję, będzie wiedział o moim występku i wymierzy srogą karę. Zapewnił mnie i polecił zapewnić panią, że podarunek nie jest groźny, a wręcz przeciwnie, powinien zapewnić pani spokój.

Juanita obrzuciła go z ukosa taksującym spojrzeniem.

– Przejechał pan kawał drogi… i to z tajemniczą misją… więc musiał pan naprawdę zostać dobrze opłacony.

– To prawda, señora. Jak już powiedziałem, zapłata była bardzo hojna. – Mężczyzna wyglądał na speszonego, jakby się wstydził swojego wytwornego ubrania pośród otaczającej go biedy. – Z wyrazami uznania od nieznajomego, señora.

Juanita z ociąganiem sięgnęła po paczkę, która przypominała rozmiarami pudełko na tort. Lecz jej zawartość, przetaczająca się w środku z głuchym stukotem, była dużo cięższa od tortu.

Zaniepokojona, cofnęła się i pochyliła, żeby postawić paczkę obok skromnej trumny męża. Raz i drugi skubnęła brzeg plastikowej taśmy, którą pudełko było oklejone, ale roztrzęsionymi palcami nie mogła jej oderwać. Podszedł do niej jeden z wieśniaków i rozciął taśmę nożem.

Nie mając innego wyjścia, rozchyliła połówki kartonu i ostrożnie zajrzała do środka.

Z wrażenia oddech uwiązł jej w gardle. Wieśniak, który pomógł jej otworzyć paczkę, z głośnym sykiem wciągnął powietrze. Ona jednak niemal natychmiast głośno jęknęła, ale nie z przerażenia, tylko z radości. Pośpiesznie sięgnęła do pudełka i wyjęła jego zawartość.

Była to ludzka głowa. Odcięta jednemu z tych złych ludzi z miasta, którzy wydali na jej męża wyrok śmierci. Twarz o rysach zastygłych w groteskowym grymasie zdawała się żywo odzwierciedlać cierpienia, jakich doznawał człowiek podczas oddzielania głowy od korpusu. Zapakowano ją w plastikową torbę, ewidentnie mającą na celu zabezpieczenie kartonowego pudła przed nasiąknięciem krwią spływającą z poszarpanej szyi.

Z głośnym okrzykiem zwycięstwa Juanita rozerwała torbę, chwyciła głowę za włosy, wyciągnęła ją z opakowania i podniosła wysoko, na całą długość ramienia, żeby zwolennicy jej męża mogli się przyjrzeć temu wspaniałemu prezentowi przysłanemu przez nieznanego dobroczyńcę.

Posłaniec chwiejnym krokiem cofnął się w przerażeniu i zakrył usta dłonią, jakby zebrało mu się na wymioty. Omal nie zwalając go z nóg, wieśniacy podbiegli bliżej, żeby się lepiej przyjrzeć.

– Walczcie! – krzyknęła. – Za Pedra! Za siebie samych! Za tę ziemię!

Wieśniacy okrzykami potwierdzili swoją determinację.

Juanita odwróciła się i skierowała głowę w stronę trumny Pedra.

– Mój mężu, mój ukochany, czy widzisz swojego wroga? Drogi ojcze naszych dzieci, nie zginąłeś na próżno! Nie damy się pokonać! Będziemy walczyć! Będziemy kontynuować twoje dzieło! Nigdy nie zaprzestaniemy walki! Nigdy! Póki nie zwyciężymy! Aż nadejdzie dzień, gdy ognie zgasną!

4

Morze Koralowe, południowy Pacyfik

Argonauta, supertankowiec wiozący surową ropę naftową z Zatoki Perskiej do rafinerii niedaleko Brisbane na wschodnim wybrzeżu Australii, o trzy godziny wyprzedzał rozkład rejsu. Przez całą drogę panowała dobra pogoda, a morze było spokojne. Podróż przebiegała bez zakłóceń. Aż trudno było sobie wymarzyć lepszy układ, pomyślał kapitan. Nazywał się Victor Malone. Od dwudziestu lat pływał po oceanach, przez większość tego czasu w służbie korporacji naftowej Pacific-Rim. Czterdziestoośmioletni, średniego wzrostu i krępej budowy ciała, miał rzednące ciemnoblond włosy. Choć rzadko wychodził na wolne powietrze, odznaczał się lekko nalaną twarzą i ogorzałą cerą. Na mostku tankowca, który mimo wielu okien zaczynał ostatnio przyprawiać go o klaustrofobię, sprawdził wskazania barometru, ekrany sonaru i radaru, odczyty instrumentów nawigacyjnych. Wszystko w normie. Jeszcze dziesięć godzin i zawiniemy do portu, pomyślał. Na pewno jutro rano. Przekonany, że wieczór nie przyniesie żadnych niespodzianek, oznajmił oficerowi wachtowemu, że schodzi z mostka.

– Gdybyś mnie potrzebował, będę u siebie.

Pięć minut później, po dokładnym zamknięciu drzwi kajuty, Malone otworzył kluczem szufladę biurka i wyjął z niej opróżnioną do połowy butelkę wódki. W jego kontrakcie znajdowała się klauzula zabraniająca picia alkoholu w czasie kierowania okrętem należącym do Pacific-Rim i przez większą część kariery ściśle stosował się do tego zakazu. Dręczony wyrzutami sumienia i zawstydzony, nie umiał jednak powiedzieć, kiedy i z jakiego powodu zaczął się łamać, aż w końcu naruszył zasady.

Być może spowodowała to trauma po rozstaniu z żoną, która trzy lata temu zażądała rozwodu. Zakochała się w przedstawicielu agencji handlu nieruchomościami z Bostonu, gdzie i ona pracowała, w mężczyźnie, który, jak tłumaczyła w złości, nie mógłby jej zostawiać samej na kilka długich miesięcy.

A może zaważyły samotne noce spędzane w portach obcych krajów, które dla niego już dawno temu przestały być kuszące.

Z takich czy innych powodów łyczek wypijany od czasu do czasu przed snem zmienił się w potajemne okresowe popijawy, którymi Malone próbował rozwiać nudę zbyt wielu długich morskich wypraw. Mając świadomość, że nałóg wymyka mu się spod kontroli, próbował podczas tego rejsu trzymać się w ryzach i zaspokajał swój pociąg do alkoholu tylko w chwilach skrajnej desperacji.

Mimo to był już bliski opróżnienia wszystkich ośmiu butelek, jakie przeszmuglował na pokład. Zdumiony, że zapasy tak szybko się skończyły, w zamyśleniu nalał wódki do szklaneczki na pięć centymetrów i odchylił się na oparcie krzesła za biurkiem.

Żałował, iż nie ma lodu ani wermutu, ale już jutro rano, po zacumowaniu przy nabrzeżu rafinerii i dopełnieniu wszelkich obowiązków będzie mógł zejść na ląd, znaleźć jakiś ustronny bar, gdzie nikt go nie rozpozna, i znowu cieszyć się martini.

Nawet kilkoma martini.

A później wynająć pokój, w którym zdoła odespać pijaństwo, żeby następnego dnia wrócić do pracy, nie budząc niczyich podejrzeń.

Ale i wódka miała swoje dobre strony. Nie skażała oddechu.

Pociągnąwszy zaledwie kilka łyczków, odkrył ze zdumieniem, że opróżnił szklaneczkę. Zmieszany, potoczył dokoła mętnym wzrokiem, żeby ocenić sytuację, i szybko podjął decyzję. Do diabła, nie było się czym przejmować, dopływali już przecież do portu. Miał ostatnią okazję przed przybiciem do nabrzeża. Potem tylko rutynowa kontrola. Żadnych problemów na horyzoncie. Więc czemu miałby zostawiać resztę trunku w butelce na zmarnowanie? Po raz drugi napełnił sobie szklaneczkę na pięć centymetrów i zanim pół godziny później zmorzył go sen, butelka i szklaneczka były już puste.

Nagle wyrwał go ze snu chrapliwy głos oficera wachtowego:

– Kapitanie?

Malone nie bez trudu uchylił jedną powiekę.

– Kapitanie!

Na wpół otwartym prawym okiem zaczął się rozglądać w poszukiwaniu źródła dźwięku, zanim powoli dotarło do niego, iż głos dobiega z wiszącego na ścianie interkomu.

– Kapitanie, pojawiły się pewne kłopoty z odczytami wskazań sonaru.

Malone z trudem podniósł głowę. Potrząsnął nią, żeby oczyścić myśli, po czym otworzył oboje oczu i zamrugał kilka razy, aby rozwiać mgłę przesłaniającą mu wzrok. Kiedy wstawał, żeby sięgnąć do guzika interkomu, pusta szklanka spadła mu z kolan na podłogę.

– No… tak, o co…? Co takiego…? Proszę powtórzyć.

– Powiedziałem, panie kapitanie, że mamy kłopoty z sonarem.

Potarł czoło, chcąc się uwolnić od bólu głowy.

– Kłopoty? Jakie kłopoty…?

– Okresowe zaniki odczytu.

Język mu się plątał. Musiał się pilnować, żeby mówić powoli i wyraźnie.

– To wygląda… na… – Urwał, siląc się na trudniejsze słowa, gdyż wargi miał niczym z waty. – Zwarcie elektryczne.

– Pomyślałem dokładnie tak samo, kapitanie. Kazałem już sekcji technicznej, żeby się temu przyjrzała.

– Dobrze. Tak, dobrze. Sekcja techniczna… Dobrze. Daj mi znać, gdy coś znajdą.

– Chyba byłoby lepiej, kapitanie, gdyby pan tu przyszedł.

– Oczywiście. Zdrzemnąłem się trochę. Zaraz tam będę. Najszybciej, jak to możliwe. – Za dużo było tych syczących zgłosek, uzmysłowił sobie mimo otępienia. Podniósł szklaneczkę, opłukał ją nad zlewem i odstawił do szafki. Potem schował butelkę po wódce do szuflady biurka i zamknął ją na klucz.

Lepiej jeszcze wyszorować zęby.

Opłukać gardło i przemyć twarz.

Kiedy zerknął spode łba na swoje odbicie w lustrze nad zlewem, przeraził go tępy wyraz przekrwionych oczu. Co z tobą?! – pomyślał. Ocknij się wreszcie!

Przemył twarz najpierw ciepłą, potem zimną wodą i połknął dwie aspiryny. Spostrzegł z przerażeniem, że ma wymiętą koszulę. Trzeba ją koniecznie zmienić, pomyślał, żeby sprawiać wrażenie przytomnego!

Z głośnika interkomu znów doleciał chrapliwy głos oficera wachtowego:

– Panie kapitanie, sonar całkiem wysiadł. Teraz… – W tle rozległy się zniekształcone głosy. – …w ogóle nie działa.

Malone bez ociągania przemierzył kajutę, stanął przy interkomie i wcisnął guzik.

– W ogóle?

– Ekran jest czarny.

– Przełącz go na układ rezerwowy.

– Już to zrobiłem, ale bez rezultatu, panie kapitanie.

– Nic…? – Malone westchnął ciężko. Dobry Boże. – Już tam idę.

Roztrzęsionymi palcami z trudem zapiął czystą koszulę. W ostatnim odruchu spryskał twarz płynem po goleniu, chcąc oddalić zagrożenie, że ktoś z załogi wyczuje od niego z pozoru bezwonną wódkę.

Bóg okazał się litościwy. Nikt nie widział, jak z trudem gramoli się z kajuty, kurczowo przytrzymując się grodzi, a następnie powoli prostuje i chwiejnym krokiem rusza przed siebie.

– Meldować o sytuacji! – rzucił władczym tonem, wkraczając na mostek, gdyż miał nadzieję, że to wzmocni jego autorytet.

– Bez zmian – odparł oficer wachtowy. – Oba sonary, podstawowy i rezerwowy, nie działają.

– Daj mi mapy nawigacyjne.

– Domyśliłem się pańskiej decyzji i przygotowałem je zawczasu, panie kapitanie. Mam wydać rozkaz zatrzymania maszyn?

– Nie! Jeszcze nie! Zatrzymamy je dopiero, jeśli będziemy musieli! – Malone powiódł wzrokiem po swoich oficerach. Co im się stało, do diabła? Czyżby nie wiedzieli, ile czasu potrzeba, żeby zatrzymać takiego wyładowanego ropą kolosa jak Argonauta, a później, po naprawieniu sonaru, znowu go rozpędzić do pełnej prędkości? – Trzy godziny! Jesteśmy trzy godziny przed czasem! Rafineria już na nas czeka! Możemy spodziewać się premii za tę niezwykłą wydajność! Ale gówno dostaniemy, jeśli zatrzymamy statek w celu przezwyciężenia drobnych kłopotów z sonarem i zarobimy Bóg wie jakie spóźnienie!

Uświadomił sobie, że pod wpływem wódki reaguje przesadnie ostro, ale nic na to nie mógł poradzić. Liczył, że dotrą do rafinerii jutro rano, bo marzyło mu się uwolnienie od obowiązków i ucieczka z tego pływającego kolosa, którego grodzie ostatnio zdawały się otaczać go coraz ciaśniej.

A przede wszystkim liczył na czekającą go nagrodę. Na martini.

Niemalże czuł już w ustach jego smak.

– Panie kapitanie, przecież bez sonaru…

– To tylko drobny kłopot elektryczny – rzekł z naciskiem. – Ekipa techniczna szybko znajdzie przyczynę usterki i ją usunie. Rozpostarł na stole zwitek map nawigacyjnych i pochylił się nad nimi, koncentrując się na zmiennej głębokości oceanu i rozmieszczeniu przybrzeżnych raf.

Tak! Dobrze pamiętał te wody! Chcąc ominąć rafy w Cieśninie Torresa, skierował Argonautę wokół Nowej Gwinei i dalej na południe przez Morze Salomona na Morze Koralowe, żeby dotrzeć na sam skraj Wielkiej Rafy Koralowej ciągnącej się wzdłuż północno-wschodnich wybrzeży Australii.

Po jej ominięciu, nie licząc już kilku drobniejszych raf, mieliby przed sobą czysty ocean aż do portu w Brisbane.

– Jaka była nasza ostatnia pozycja, kiedy sonar się zepsuł?

– Byliśmy dokładnie tutaj, kapitanie – odparł oficer wachtowy, po czym odczytał z kartki współrzędne i wskazał ten punkt na mapie.

– Doskonale. – Miał wrażenie, jakby ktoś przekłuwał mu czaszkę ostrym szpikulcem. – Nie ma sprawy. Zatem musimy się tylko zatroszczyć o to, żeby ominąć te dwie rafy. – Wyprostował się za szybko i z trudem odzyskując równowagę, zakomenderował: – Dwadzieścia stopni prawo na burt!

– Tak jest, panie kapitanie – odrzekł oficer wachtowy, po czym natychmiast powtórzył rozkaz zmiany kursu sternikowi, a ten potwierdził jego odbiór, także powtarzając na głos:

– Dwadzieścia stopni prawo na burt!

Przypalając papierosa, Malone spostrzegł, że trzęsą mu się ręce.

– A teraz zajmijmy się usuwaniem tej usterki elektrycznej. – Sam się zdumiał, że potrafi myśleć aż tak jasno, biorąc pod uwagę stan upojenia alkoholowego. – I zamówcie świeżą kawę na mostek. Czeka nas długa noc.

Półtorej godziny później Malone zażądał potwierdzenia prędkości Argonauty, ustalił na mapie aktualną pozycję tankowca i uśmiechnął się z satysfakcją, ujrzawszy, że pierwszą rafę mają za sobą. Odwrócił się, żeby wydać rozkaz kolejnej zmiany kursu, ale potrącił łokciem kubeczek z kawą i zwalił go na pokład.

– Cholera! Ściągnij tu kogoś, żeby to posprzątał! Dziesięć stopni prawo na burt!

– Tak jest, kapitanie. Dziesięć stopni prawo na burt!

Na mostku zapanowała pełna napięcia cisza.

Ekran sonaru zamigotał.

– Kapitanie, technicy zlokalizowali przyczynę usterki. Jesteśmy gotowi do… No i proszę, sonar już działa.

– A nie mówiłem? Drobny kłopot. Nie było potrzeby zatrzymywać statku.

Razem z oficerami Malone pochylił się nad pojaśniałym nagle ekranem.

– Jezu… – syknął ktoś.

Kapitan szybko zakrył usta dłonią.

Na odczycie wyraźnie rysował się jasny brzeg rafy. Niemal w tej samej chwili rozległ się przerażający zgrzyt, silny wstrząs przeszył cały kadłub supertankowca. Kiedy Malone stracił równowagę i osunął się na kolana, spodnie błyskawicznie przesiąkły mu rozlaną kawą. Zagapił się na mokre od niej nogi i wtedy statkiem zatrzęsło drugie uderzenie. Kawa. Taka czarna. Zupełnie jak…

5

– Dobry wieczór, mówi Dan Rather, CBS News. Największy wyciek ropy w historii przybiera katastroficzne rozmiary. Od czasu wczorajszego wejścia na rafy u wschodnich wybrzeży Australii Argonaucie, supertankowcowi należącemu do korporacji naftowej Pacific-Rim, wciąż grozi zatonięcie, a wszelkie wysiłki zmierzające do opróżnienia jego zbiorników są przerażająco bezskuteczne. Jak się szacuje, dotychczas krystalicznie czyste Morze Koralowe zostało skażone przez wyciek około dziesięciu tysięcy ton surowej ropy naftowej. Prądy morskie spychają tę plamę w kierunku jednego z najwspanialszych ziemskich tworów, mającej ponad tysiąc mil morskich długości Wielkiej Rafy Koralowej. Ekolodzy przewidują, że jeśli nie zdarzy się jakiś cud, zginą wrażliwe mikroskopijne organizmy tworzące strukturę rafy, a wraz z nimi ulegnie zniszczeniu cała Wielka Rafa Koralowa. Jak pisze nasz korespondent z Brisbane, kolejny zachwycający i niezastąpiony cud natury na Ziemi prawdopodobnie przestanie istnieć.

6

Australia

Kapitan Victor Malone wyszedł z gmachu sądu w Brisbane roztrzęsiony i przybity po całym dniu składania zeznań w sprawie błędnej dyspozycji zmiany kierunku, jaką wydał oficerowi wachtowemu w celu ominięcia rafy, z którą zderzył się Argonauta. Powtarzał z uporem, że polecił podwładnym wykonać skręt o dziesięć stopni lewo na burt.

Ale zarówno oficer wachtowy, jak i sternik, utrzymywali, że wydał rozkaz „dziesięć stopni prawo na burt”. Głupcy! Gorzej, tchórze! Bo byli śmierdzącymi tchórzami! Przeklętymi i zdradzieckimi! Nie mieli odwagi wstawić się za swoim kapitanem! Niektórzy nawet otwarcie sugerowali, że był pijany!

Na szczęście nikt nie pomyślał o tym, żeby pobrać mu krew do badań w ciągu dwunastu godzin od wypadku. Teraz wyniki analiz były bez znaczenia. Nawet gdyby wykryto w jego krwi jakieś ślady alkoholu, mógłby twierdzić, że wypił drinka, żeby opanować nerwy już po tym, jak został przetransportowany helikopterem na ląd.

Gdy tylko wyszedł z sądu i pierwsi reporterzy zdążyli zrobić mu zdjęcia, zasłonił ręką twarz i szybkim krokiem zaczął zbiegać po schodach przez tłum zgromadzonych dziennikarzy w stronę wynajętego samochodu, który miał go stąd zabrać. Wciąż był roztrzęsiony.

Potrzebna mi wódka z martini, powtarzał na okrągło w myślach. Niczego więcej mi nie trzeba…

Gdybym jeszcze zdołał się wymknąć tym cholernym pismakom…

Martini!

To mi powinno przejaśnić w głowie!

Malone wbił łokieć w brzuch najbliższego fotografa, brutalnie odepchnął w bok zgiętego wpół, jakby nie słyszał jego boleściwych jęków, i podbiegł do auta. Ale ciemny sedan stał pusty. Gdzie się podział szofer, do diabła? No jasne, pewnie uciekł, sukinsyn! – pomyślał kapitan. Przestraszył się tłumu przed sądem! Taki sam tchórz, jak moi oficerowie!

Bez namysłu wskoczył za kierownicę i zatrzasnął drzwi. Przekręcił kluczyk w stacyjce, wdepnął pedał gazu i z rykiem silnika ruszył sprzed sądu.

Kiedy skręcił za róg, szeroko uśmiechnięty, znowu wolny, stęskniony za martini, jego ciało wraz z wozem zniszczyła silna eksplozja.

Nawet nie usłyszał wybuchu, który rozrzucił krew, kości, włosy i poszarpane odłamki metalu w promieniu trzydziestu metrów.

Miejsce zamachu wyszukano idealnie. Jak donosił Dan Rather następnego wieczoru, „wszystko wskazuje na to, że celowo i z rozmysłem dobrano ładunek, gdyż nikt inny nie ucierpiał wskutek wybuchu, w którym zginął jedynie kapitan Argonauty”.

7

Hongkong

Chandler Thompson, dyrektor naczelny korporacji naftowej Pacific-Rim, starał się nie mrużyć oczu pod wpływem blasku telewizyjnych jupiterów, kiedy stał wyprostowany jak struna na podwyższeniu górującym nad zbitą masą dziennikarzy zapełniających salę konferencyjną w głównej siedzibie firmy. Czterdziestoośmioletni, o subtelnie rzeźbionych rysach twarzy, stanowczo sprzeciwiał się zwołaniu tej konferencji, lecz coraz większe poruszenie wywołane katastrofą postawiło go w sytuacji bez wyjścia. Musiał rozwiać wszelkie kontrowersje i wzmocnić nadszarpniętą reputację Pacific-Rim. Garnitur za tysiąc dolarów miał nienagannie wyprasowany. Upewnił się, czy marynarka jest dobrze zapięta, zanim sprężystym wojskowym krokiem wszedł do sali i stanął na mównicy.

– Czy byliśmy świadomi, że kapitan Malone ma problem alkoholowy?… Nie. W Pacific-Rim obowiązuje rygorystyczna zasada, że załogom statków nie wolno spożywać alkoholu w czasie rejsu i przez dwadzieścia cztery godziny przed wejściem na pokład… Czy pobieramy krew do badań, aby sprawdzić, jak przestrzegana jest ta zasada? Nigdy dotąd nie było to konieczne. Nasi oficerowie są dokładnie sprawdzani przed podpisaniem kontraktu. Mamy pełne zaufanie do personelu. Naruszenie regulaminu przez kapitana Malone’a to odosobniony przypadek. Nie ma żadnych powodów, aby podawać w wątpliwość profesjonalizm pozostałych oficerów, potwierdzam jednak, że od tej pory zamierzamy pobierać losowo krew do badań na obecność alkoholu i narkotyków. Czy mamy pojęcie, kto jest odpowiedzialny za zabójstwo kapitana Malone’a? Policja prowadzi jeszcze dochodzenie. Byłoby przedwcześnie formułować niepotwierdzone zarzuty… Nasza spóźniona reakcja na wyciek ropy? Nie było żadnego opóźnienia. Zespół ochrony przed skażeniami wkroczył do akcji, jak tylko odebraliśmy wiadomość o wypadku… Zbyt mała ekipa? Źle wyszkolona i nieprzygotowana? Słabo wyposażona? Bzdury. Jesteśmy przygotowani na każde zagrożenie… Pojedynczo proszę. Nie słyszałem pytania… To prawda. Kilku członków tego zespołu spało w swoich domach w chwili katastrofy, ale zarządca z nocnej zmiany natychmiast ich zaalarmował. Zapewniam państwa, że od tej pory nocna ekipa ratunkowa będzie dyżurowała w takiej samej liczbie co dzienna… Nie, niestety nie byliśmy w stanie powstrzymać dalszego wycieku ładunku ze zbiorników Argonauty… Do tej pory dziesięć tysięcy ton? Z żalem muszę potwierdzić tę informację. Wysiłki zmierzające do powstrzymania wycieku nie przyniosły dotąd rezultatów. Z wielkim smutkiem muszę przyznać, że fragment Wielkiej Rafy Koralowej rzeczywiście uległ skażeniu… Proszę powtórzyć pytanie… Tak, część sprzętu do zwalczania skażeń okazała się niesprawna. Plotki o dezorganizacji? Chaosie?

Dwudziestoczterogodzinnym opóźnieniu? Dlaczego Argonauta nie miał wzmocnionych podwójnych burt, żeby zderzenie z rafą nie uszkodziło wewnętrznych ścian zbiorników? Zanim odpowiem na dalsze pytania, chcę państwa zapewnić, że korporacja naftowa Pacific-Rim jest firmą odpowiedzialną, troszczącą się o względy społeczne…

Thompson dostrzegł kątem oka jakiś ruch z lewej strony. Na podwyższenie wbiegł zdenerwowany członek kierownictwa Pacific-Rim, wyciągając w jego stronę złożoną na czworo kartkę. Był blady jak ściana. Ty idioto, pomyślał dyrektor, wszystko zrujnujesz!… Na miłość boską, nikt ci nie powiedział, żebyś mi nie przeszkadzał? Musimy dalej okazywać pewność siebie. Właśnie miałem…!

Starając się powstrzymać grymas obrzydzenia, Thompson wziął podaną kartkę, notując w pamięci, żeby wywalić mężczyznę z pracy zaraz po zakończeniu konferencji prasowej.

– Zechcą mi państwo wybaczyć – rzekł do mikrofonu.

Wciąż dumnie wypinając pierś, rozłożył kartkę i przebiegł wzrokiem kilka linijek wydruku. W jednej chwili zapomniał o wściekłości. Serce zaczęło mu bić tak szybko, że aż poczuł zawrót głowy. Oparł się o mównicę, by nie stracić równowagi. Tekst zatańczył mu przed oczami.

NASZE BIURO W BRISBANE INFORMUJE,

ŻE KEVIN STARK, KIEROWNIK ZESPOŁU

OCHRONY PRZED SKAŻENIAMI,

Stark! Kolejny członek kierownictwa, którego Thompson planował wyrzucić z pracy. Zarządzona przez tego łobuza akcja mająca na celu opanowanie poważnego wycieku ropy okazała się niewiarygodnie mizerna. To przez niego procedury zwalczania skażeń zostały opóźnione z powodu rażących zaniedbań, braku ludzi i źle przygotowanego sprzętu. To Starka należało obwiniać za to, że plama ropy dotarła do Wielkiej Rafy Koralowej.

ZOSTAŁ ZNALEZIONY PRZED GODZINĄ

MARTWY, WEPCHNIĘTY GŁOWĄ W DÓŁ

DO BECZKI Z ROPĄ.

Dziennikarze, dostrzegłszy przerażenie na twarzy Thompsona, przybliżyli się do niego i zaczęli nawzajem przekrzykiwać. Wciąż oszołomiony, odczuwając narastające mdłości, wymacał na mównicy szklankę z wodą. Upił parę łyków, nim zwrócił uwagę na jej gorzki smak, i aż się zakrztusił, czując żar rozlewający się po żołądku. Kolana się pod nim ugięły nagle, jakby ktoś go ściął z nóg. Rozbłysły flesze aparatów fotograficznych, zamruczały kamery wideo, rejestrując, jak dyrektor upuszcza szklankę, osuwa się na kolana, trzymając się za brzuch, szeroko rozwartymi ustami próbuje złapać oddech, wreszcie pada martwy, jeszcze zanim uderzy twarzą o deski podium, a chwilę wcześniej bluzgając z ust krwią na osoby stojące w pierwszym rzędzie.

8

Houston, Teksas

Virgil Krause, nowo mianowany dyrektor naczelny korporacji naftowej Pacific-Rim, pośpiesznie upchnął dokumenty do teczki, chcąc jak najprędzej wyjść z gabinetu na ostatnim piętrze amerykańskiego oddziału firmy. W ciągu godziny musiał dotrzeć na lotnisko międzynarodowe, gdzie trwały już gorączkowe przygotowania służbowego odrzutowca, którym miał udać się do Hongkongu. Miał czterdzieści lat i był w doskonałej kondycji fizycznej, wręcz słynął z niespożytej energii i odporności, ale szok wywołany niespodziewanym awansem sprawiał, że brakowało mu tchu. Udało mu się wygospodarować pięć minut na to, by zadzwonić do żony i wyjaśnić jej swój nowy zakres obowiązków. Miała do niego dołączyć najszybciej, jak to będzie możliwe. Tymczasem jego czekał długi bezsenny nocny przelot, podczas którego powinien nie tylko przeanalizować błędy, jakie doprowadziły do katastrofy Argonauty, lecz także przygotować propozycje zmierzające do zatamowania wycieku i zabezpieczenia się przed tego typu wypadkami.

Ale ściśle rzecz biorąc, Krause miał nie zmrużyć oka w trakcie podróży, gdyż obawiał się, że awans, o który tak często się modlił, teraz stanie się jego przekleństwem.

Malone, Stark i Thompson. Przerażająca śmierć tych ludzi była równie zaskakująca, co sama katastrofa Argonauty.

Będę następny? – zastanawiał się, roztrzęsionymi rękoma zamykając teczkę.

Sekretarka zastąpiła mu drogę, gdy tylko wyszedł z gabinetu.

– Pilny telegram do pana, dyrektorze.

Krause bez namysłu wepchnął go do wewnętrznej kieszeni marynarki.

– Śpieszę się. Przeczytam w samolocie.

– Ale posłaniec przekazał, że to bardzo pilne. Nalegał, aby pan przeczytał jak najszybciej.

Zawahał się, ale wyciągnął depeszę z kieszeni i rozerwał kopertę.

Trzy zdania sprawiły, że jeszcze bardziej zabrakło mu tchu w piersi.

BŁĘDY DOPOMINAJĄ SIĘ O KARĘ. NIE DOPUŚĆ,

ŻEBY WYPADEK ARGONAUTY SIĘ POWTÓRZYŁ.

BÓG TWOIM ŚWIADKIEM.

SZCZĘŚĆ BOŻE

1

Manhattan

W gabinecie na czternastym piętrze pokrytego zaciekami budynku na Broadwayu niedaleko Trzydziestej Drugiej Ulicy Tess Drake ustawiła na biurku reprodukcję obrazu. Był to wielobarwny pejzaż przedstawiający zalesione zbocze w górach Adirondack w północnej części stanu Nowy Jork, stworzony na początku dziewiętnastego wieku. Malarz w sposób typowy dla swojej epoki ukazał odludną dzicz jako romantyczny gąszcz, tak idylliczny niczym wypielęgnowany ogród, że obraz przypominał reklamę dla ówczesnych pionierów, zachęcającą ich do osiedlania się w tym amerykańskim raju.

Obok reprodukcji Tess umieściła zdjęcie z 1938 roku przedstawiające analogiczny rejon gór Adirondack. Ze względu na ograniczenia kolorowej fotografii z tamtego okresu odcienie na nim nie były tak żywe jak na obrazie. Inny kontrast stanowiło to, że fotografia w żadnym stopniu nie idealizowała krajobrazu, realizm zalesionych gór sprawiał, że chaotyczna gęstwina lasu robiła dużo większe wrażenie.

Na końcu Tess postawiła zdjęcie zrobione w ubiegłym tygodniu, które przedstawiało to samo zbocze co na starej odbitce, tyle że na nim kontrast był już zdumiewający, choć nie z powodu znacznie wyraźniejszych kolorów będących efektem obecnego zaawansowania barwnej fotografii. Wręcz przeciwnie. Pejzaż był przerażająco bezbarwny, zaskakująco martwy. Poza mętnym błękitem nieba nie było na nim prawie żadnych innych jasnych kolorów. Zamiast żywej zieleni listowia dominował błotnisty brąz, jakby powstał jakiś błąd podczas wywoływania negatywu. Rzeczywiście był to efekt błędu, tyle że nie wynikał z laboratoryjnej obróbki filmu. Nastąpił on w powietrzu, w chmurach, w deszczu. Ta część lasu została zniszczona przez kwas zawarty w wodach opadowych, które powinny zasilać roślinność. Drzewa pozbawione liści przypominały obscenicznie obnażone szkielety, a nieporośnięte trawą zbocza ziemię przeklętą.

Tess odchyliła się na oparcie, żeby z obrzydzeniem jeszcze raz przyjrzeć się sekwencji obrazów. Jej wymowa była tak przytłaczająca, że artykuł na jej poparcie nie mógł być aż do tego stopnia przekonujący, choć i tak musiała go przygotować, podobnie jak dziesiątki wcześniejszych artykułów na temat katastrof niszczących środowisko naturalne, pisanych w nadziei, że ludzie wezmą sobie do serca światowy kryzys ekologiczny. Zaangażowanie Tess w sprawę zaowocowało odrzuceniem przez nią lukratywnych ofert takich pism jak „Cosmopolitan” czy „Vanity Fair” i związaniem się z redakcją „Earth Mother Magazine”, jednoznacznie świadczyło o poczuciu odpowiedzialności za losy planety.

Nie kryła się z tym, że idealizm ten nie kosztował jej wielu wyrzeczeń. W wieku dwudziestu ośmiu lat, kiedy większość jej rówieśników pochłaniała obsesja na punkcie pieniędzy, mogła do woli korzystać z funduszu powierniczego założonego przez jej zmarłego dziadka. Dzięki temu nie uległa pokusie objęcia którejś z wysoko płatnych posad. Jak na ironię, fundusz nie tylko umożliwiał jej niezależność, lecz także dopingował, by jeszcze bardziej poświęcić się sprawom ochrony środowiska, pochodził bowiem z zysków z prowadzonej przez dziadka nadzwyczaj dobrze prosperującej fabryki chemicznej, której niewłaściwie składowane odpady doprowadziły do skażenia kilku rzek i źródeł wody pitnej w paru okręgach Pensylwanii i New Jersey. Tess czerpała wiele satysfakcji z myśli, że stara się ze wszystkich sił zrekompensować spowodowane przez to uszczerbki na zdrowiu ludzi.

Miała sto siedemdziesiąt trzy centymetry wzrostu, krótko ostrzyżone blond włosy, czysto błękitne oczy, przyciągające uwagę rysy i nieco atletyczną, lecz zgrabną sylwetkę, której utrzymanie zawdzięczała codziennej harówce w siłowni położonej niedaleko jej mieszkania w SoHo. Nie stosowała makijażu, nie licząc cienkiej warstwy szminki. Zazwyczaj nosiła dżinsy, adidasy i bawełniane swetry. Sięgnęła po jabłko ze stojącej na biurku misy z owocami. Nie zdążyła się nacieszyć jego smakiem, gdy poczuła na sobie czyjś wzrok. Odwróciła się i popatrzyła na stojącego w drzwiach mężczyznę.

– Znów pracujesz do późna? – Uśmiechnął się, aż uwydatniły się zmarszczki w kącikach jego oczu. – Przez ciebie jest mi wstyd, że wybieram się do domu.

Nazywał się Walter Trask i pełnił funkcję wydawcy „Earth Mother Magazine”. Korpulentny pięćdziesięciopięciolatek miał przerzedzone siwe włosy i poszarzałe obwisłe policzki. Stał z marynarką przerzuconą przez rękę. Jego biała koszula była wygnieciona i rozpięta pod szyją, krawat zwisał niechlujnie poluzowany.

– Już późno? – Tess spojrzała na zegarek. – Wielkie nieba, to już siódma? Porządkowałam materiały na temat kwaśnych deszczów. Tak mnie to pochłonęło, że…

– Tess, zrób sobie przerwę i odłóż to do jutra. Nasza planeta chyba jakoś przetrwa ten czas. Ale ty nie pociągniesz dużo dłużej, jeśli nie odpoczniesz.

Nieśmiało wzruszyła ramionami.

– Chyba pójdę popływać.

Trask pokręcił głową.

– Chciałbym mieć tyle energii co ty.

– To dzięki witaminom i ćwiczeniom w siłowni.

– Ja bym wolał mieć trzydzieści lat mniej. Czytałaś gazety? Chodzi mi o te zabójstwa w kręgach korporacji Pacific-Rim. Co o nich myślisz?

Tess rozłożyła ręce.

– Przecież to oczywiste.

– Czyżby?

– Wyciek ropy kogoś strasznie wkurzył.

– Jasne. – Trask westchnął głośno. – Ale nie o to pytałem. Myślisz, że powinniśmy przygotować artykuł na ten temat?

– „Earth Mother Magazine” nie jest brukowcem. Dla nas tematem jest wyciek, a nie zabójstwa. To sprawa uboczna. Mało znacząca. Fanatycy tylko szkodzą naszym ideałom. Zbyt wielu ludzi uważa nas za oszołomów wyolbrzymiających zagrożenie…

– Jasne – mruknął po raz drugi Trask. – Ale nasz rachunek zysków i strat wciąż jest na minusie. Gdybyśmy mogli… No cóż… Mniejsza z tym. Zamknij, jak będziesz wychodzić, dobrze, Tess? I zrób to już niedługo, słyszysz?

– Słowo honoru.

– Dobra. Do jutra, dziecino.

Przygarbił się wyraźnie, wychodząc na korytarz, i po chwili zniknął jej z oczu.

Pół minuty później Tess usłyszała szum zjeżdżającej windy. Kończąc jabłko, jeszcze raz krytycznym wzrokiem obrzuciła ilustracje do swojego artykułu i doszła do wniosku, że Trask miał rację, potrzebowała odpoczynku. Rzecz w tym, że zdawała sobie sprawę, iż po pływalni, prysznicu, powrocie do domu i zjedzeniu sałatki oraz porcji makaronu z sosem pomidorowym (bez mięsa, za to z dużą ilością pieczarek, cebuli i zielonej papryki) i tak usiądzie do pracy nad artykułem. Wbrew radom Traska spakowała ilustracje i dwa pudła z notatkami, po czym zarzuciła torebkę na ramię, wzięła pudła oraz duży clipboard z żółtym papierem maszynowym. Tak obładowana ramieniem zgasiła światło w gabinecie i ruszyła korytarzem, również ramieniem przyciskając po drodze wszystkie kontakty.

Na końcu łokciem wcisnęła włącznik alarmu przeciwwłamaniowego, tyłem przekroczyła wiązkę czujnika podczerwieni, z trudem otworzyła drzwi, puściła klamkę i odsunęła się na bok, żeby zamknęły się za nią automatycznie. W ciasnej recepcji wdusiła łokciem guzik, oparła się o ścianę i zasłuchana w szum nadjeżdżającej windy, ostatecznie przyznała w duchu, że faktycznie jest zmęczona.

Jeśli nie zdecydowało zmęczenie, to fatum. Tak czy inaczej, kiedy drzwi windy się rozsunęły i weszła do środka, clipboard upadł na podłogę, a wpięte w niego złote pióro marki Cross potoczyło się pod ścianę. Ten prezent od ojca, który dostała w dniu przyjęcia na studia, budził w niej zarazem wspaniałe, jak i gorzkie skojarzenia, gdyż ojciec nie dożył rozdania dyplomów.

Ogarnięta nagłym żalem wcisnęła guzik z napisem PARTER, a gdy winda szarpnęła, poprawiła torebkę na ramieniu i pudła pod pachą, po czym schyliła się po notatnik i pióro. Stała nisko schylona, z biodrami wypchniętymi ku górze, kiedy winda się niespodziewanie zatrzymała, a drzwi otworzyły. Wykręciła szyję i obejrzała się nad kolanem. Mężczyzna, który z tej pozycji zdawał się nad nią górować, zatapiał ją w swoim cieniu. W głębokim skłonie poczuła się nie tyle narażona na atak, ile mocno zakłopotana. Zawsze trzeba prezentować najlepszą stronę, przemknęło jej przez myśl.

Sympatyczny uśmiech nieznajomego w jednej chwili uwolnił ją od wszelkich obaw. Mężczyzna lekko wzruszył ramionami, schylił się szybko i podniósł clipboard oraz pióro. Ten gest, uświadomiła sobie dopiero po pewnym czasie, na zawsze odmienił jej życie. W ciągu następnych koszmarnych dni i tygodni Tess miała mimowolnie wiele razy analizować tych kilka chwil i zastanawiać się, czy gdyby nie upuściła notatnika i pióra, nigdy nie zaczęliby ze sobą rozmawiać. Może w ten sposób uniknęłaby bólu, cierpień i rozpaczy, jakich miała zaznać.

Zawsze dochodziła do tego samego wniosku. Tamte wydarzenia przejęły nad nią kontrolę. Niezależnie od przerażających efektów nie zmieniłaby ani na jotę swojego zachowania, w najmniejszym stopniu nie próbowałaby stłumić szybszego bicia serca, jakie poczuła na widok nieznajomego. Bzdura? Niekonsekwencja?

Owszem. Nazywajcie to, jak chcecie, chemią, wibracjami…

Przypiszcie to układowi planet albo wzajemnym wpływom gwiazd. Niezależnie od przyczyn nagle ugięły się pod nią kolana, poczuła wilgoć między nogami i gwałtowny lęk, że lada chwila zemdleje. Nie osunęła się jednak na podłogę, tylko dumnie wyprostowała, zmierzyła mężczyznę uważnym wzrokiem i zdusiła w sobie objawy słabości.

Był wysoki, miał co najmniej sto osiemdziesiąt trzy centymetry wzrostu i Tess, również wysoka, od razu poczuła słabość do faceta, którego ramiona nie znajdowały się na tym samym poziomie co jej. Odznaczał się zdrową, rumianą, opaloną cerą, mocno zarysowaną dolną szczęką i surowymi, typowo męskimi rysami. Sylwetkę miał doskonale proporcjonalną, dosyć muskularną, ale szczupłą. Ubrany był podobnie do niej, w mokasyny, dżinsy i niebieską bawełnianą koszulę, której kołnierzyk wystawał spod bordowego bawełnianego swetra. Tylko oczy miał niezwykłe i to one przykuły jej uwagę. Emanowały blaskiem zdającym się pochodzić z duszy i przyciągały wzrok niezwykłym odcieniem szarości, który Tess kojarzył się wyłącznie z bohaterami podniecających powieści romantycznych, jakimi zaczytywała się z grzeszną przyjemnością w okresie dojrzewania.

Gdy dumnie zadarła brodę, pobłażliwy uśmiech nieznajomego natychmiast zniknął.

– Ciężki dzień?

– Nie bardzo. Raczej długi – odparła.

Wskazał pudła, które trzymała pod pachą.

– I pewnie jeszcze daleko do jego końca.

Tess się zarumieniła.

– Chyba staram się zrobić za dużo.

– To i tak lepiej niż robić za mało.

Mężczyzna zmrużył oczy i popatrzył na jej pióro.

– Złoty cross. – mruknął, jak gdyby marka miała dla niego jakieś szczególne znaczenie. Wpiął pióro w clipboard i podał go jej.

Gdy ich palce na krótko się zetknęły, poczuła drobne wyładowanie elektrostatyczne, coś ją wyraźnie ukłuło w skórę.

– Pracujesz dla „Earth Mother Magazine”? – zapytał nieznajomy.

– Skąd wiesz…?

– Z nalepek na pudełkach.

– Ach tak, oczywiście. – Tess znów się zarumieniła. – A ty? Wsiadłeś piętro niżej. Na tym piętrze jest tylko jedna firma, spółka produkcji telewizyjnej Truth Video.

– Zgadza się. Nawiasem mówiąc, czytuję wasz magazyn. Jest doskonały. Jeśli mam być szczery, zbieram właśnie materiały do filmu dokumentalnego związanego z tematyką waszego pisma. O niedostatecznej ochronie miejsc składowania odpadów promieniotwórczych. W naszych branżach chyba nie ma ważniejszego tematu.

– Ważniejszego niż wysiłki zmierzające do ratowania naszej planety? – Tess z poważną miną skinęła głową. – Gdyby tylko więcej ludzi myślało w podobny sposób.

– No cóż, na tym właśnie polega nasz problem, prawda?

– Czyżby? – Tess zmarszczyła brwi. – Ja widzę wiele problemów. Który z nich najbardziej…?

– Ludzka natura. Nie jestem pewien, czy tę planetę w ogóle da się uratować.

Z zaskoczeniem odebrała jego odpowiedź.

Winda się zatrzymała.

– Pomóc ci z tymi pudłami? – zapytał.

– Nie, nie trzeba. Dam sobie radę.

– Więc pozwól przynajmniej, że ci przytrzymam drzwi. Wyszli z budynku w tłum zabieganych przechodniów, ryki klaksonów dobiegające z zakorkowanych ulic, powietrze drapiące w gardle od spalin i słońce przesłonięte gęstym smogiem.

– Właśnie o tym mówiłem – rzekł posępnie, kręcąc głową. – Nie jestem pewien, czy tę planetę da się uratować.

Pomógł Tess złapać taksówkę, po czym rozejrzał się podejrzliwie, jakby kogoś się obawiał, rzucił „Szczęść Boże” i oddalił się szybkim krokiem. W tłumie zniknął jej nagle sprzed oczu, niemalże w magiczny sposób.

A ona wciąż czuła zagadkowe mrowienie w palcach.

2

Następnego ranka, kiedy Tess czekała w holu na windę, pod wpływem impulsu zerknęła przez prawe ramię. Spostrzegłszy wczorajszego nieznajomego, który wchodził właśnie do budynku, aż się zarumieniła.

– O, witam ponownie! – rzucił mężczyzna radośnie na jej widok.

Speszona tym, że aż tak bardzo ją pociąga, starając się ukryć swoje uczucia, zdobyła się na sympatyczny uśmiech.

– Ładny poranek.

– Bardzo ładny, prawda? Gdy wracałem z joggingu, wiatr na krótko rozwiał chmury. A o tej porze jeszcze nie ma tyle smogu.

– Biegasz?

– Codziennie.

– Ja także – odparła Tess.

– To widać.

Poczuła, że jeszcze bardziej się rumieni.

– Co dobre dla ciała – skomentował – dobre i dla duszy.

– Staram się.

Zapadło milczenie.

Nerwowa cisza.

– Ta winda… – mruknęła Tess.

– Owszem, jest strasznie powolna. Ale próbuję akceptować rzeczy takimi, jakie są.

– Na zasadzie: „cierpliwość to cnota”?

Zamyślił się na chwilę.

– Nazwałbym to dyscypliną.

Drzwi rozsunęły się wreszcie.

– Proszę, sama widzisz – rzekł. – Wszystko w swoim czasie. Wsiedli do windy.

– Obiecuję, że dziś niczego nie upuszczę – powiedziała Tess.

– Z przyjemnością pomogłem.

– Nawet nie miałam okazji podziękować.

– To zbyteczne – rzucił lekceważąco. – Zrobiłabyś to samo dla mnie.

Popatrzyła, jak wciska guziki na panelu dla siebie i dla niej, i odnotowała z satysfakcją, że nie nosi ślubnej obrączki. Odwrócił się do niej.

– Jeśli mamy dalej wpadać na siebie, powinniśmy się przedstawić.

Bardzo jej się podobały błyski w jego szarych oczach. Podała mu swoje imię, ale nie wymieniła nazwiska. Weszło jej w krew, aby nikomu nie mówić, że nazywa się Drake, bo część ludzi szybko ją kojarzyła z dobrze znanym ojcem, a ją ogarniało przygnębienie, gdy rozmowa schodziła na temat jego straszliwej śmierci.

– Tess? – Mężczyzna przechylił głowę na ramię i przytaknął. – Piękne imię. To zdrobnienie od…

– Theresy. – I tym razem nie powiedziała całej prawdy. Owszem, czasami imię Tess występowało jako skrócona forma Theresy, ale w jej wypadku było to raczej przezwisko wywodzące się stąd, że kiedy była mała, ojciec często mówił o niej „Contessa Theresa”, a potem już tylko Tess.

– Oczywiście – rzekł zniewalająco przystojny brunet. – Theresa. Hiszpańska mistyczka, założycielka zakonu karmelitanek.

Tess zamrugała szybko, zaskoczona.

– Nie wiedziałam. To… Nie miałam o tym pojęcia…

– Bez znaczenia. Mam skłonność do zapamiętywania bezużytecznych informacji.

– A jak ty masz na imię? – zapytała.

– Joseph.

Zwróciła uwagę, że też bez nazwiska, jakby brał z niej przykład.

Winda zatrzymała się z szarpnięciem.

– Czas na kolejną porcję mojej pokuty – powiedział.

– Chyba nie jest aż tak źle. Wczoraj wieczorem odniosłam wrażenie, że lubisz swoją pracę.

– Dokumentowanie zniszczenia naszej planety? Trudno to polubić. Mam tylko tę drobną satysfakcję, że z mojej pracy ostatecznie wynika coś dobrego. – Wysiadł z windy i odwrócił się do niej z rozpromienioną twarzą. – Szczęść Boże.

Gdy drzwi się zasunęły i Joseph zniknął jej z oczu, poczuła, że coś ją ściska w dołku, bynajmniej nie od szarpnięcia, z jakim winda ruszyła dalej.

3

W piątek praca nad artykułem do tego stopnia pochłonęła Tess, że nie wyszła na lunch. Ale kwadrans po drugiej burczenie w brzuchu nakazało jej ostatecznie stwierdzić, że jeśli czegoś nie zje, ucierpi na tym jej koncentracja.

Po wejściu do windy pomyślała o Josephie. Winda ruszyła, ale zaraz zatrzymała się piętro niżej. Znowu? Nie, niemożliwe. To zwykły zbieg okoliczności.

Kiedy drzwi się rozsunęły i do środka wszedł Joseph, poczuła, że kolana ma jak z galarety.

Uśmiechnął się szeroko, najwyraźniej ani trochę niezaskoczony jej widokiem.

– Wygląda na to, że jest nam pisane ciągłe wpadanie na siebie – powiedział. – Jak twoja pokuta?

Stojąc tuż przy nim, czując dotyk jego ramienia, ledwie mogła zapanować nad przyśpieszonym oddechem.

– Pokuta? – Nagle przypomniała sobie, że użył tego określenia we wczorajszej rozmowie. – Ach, chodzi ci o moją pracę. Szykuję artykuł o kwaśnych deszczach. Idzie mi całkiem dobrze.

– Więc czego więcej można by jeszcze chcieć?

– Ja…

– Tak?

– Nie wydaje ci się to dziwne, mówiąc oględnie, że oboje zdecydowaliśmy się wsiąść do windy dokładnie…

– W tej samej chwili? – Wzruszył ramionami. – Dziwny jest ten świat. Już dawno temu zdecydowałem się pogodzić z losem, zamiast łamać sobie nad nim głowę. Niektóre rzeczy po prostu muszą się zdarzyć.

– Wierzysz w coś takiego jak kismet czy karma?

– W przeznaczenie. – W jego oczach znów pojawiły się błyski. – Spóźniony lunch?

Tess doleciał zapach jego wody kolońskiej i nie zdołała powstrzymać drżenia głosu.

– Straciłam poczucie czasu.

– To tak samo jak ja. Przynajmniej czasu zegarowego. Po drugiej stronie ulicy jest bar. Dasz się zaprosić?

Poczuła gęsią skórkę na ramionach.

– Ale każdy płaci za siebie.

Joseph rozłożył ręce.

– Jak sobie życzysz. Dla mnie to i tak będzie przyjemność.

Przystanęli na krawężniku ruchliwej ulicy, wypatrzyli przerwę w sznurze aut i ruszyli biegiem w stronę baru. Popołudnie było parne, słońce z trudem się przebijało przez wyziewy spalin. Kiedy Tess dobiegła do przeciwległego krawężnika, stanęła i obejrzała się na Josepha. Zauważyła, że tak samo jak przy pierwszym spotkaniu, uważnie rozgląda się na wszystkie strony, jakby kogoś wypatrywał w tłumie. Dlaczego? Powstrzymała się przed zmarszczeniem brwi, zastanawiając się – wskutek podejrzliwości odziedziczonej po ojcu – czy tamten przypuszcza, że jest obserwowany. Przestań, skarciła się w myślach. Przecież to nie jest potajemna schadzka. Bądź realistką.

Jasno oświetlony bar po godzinach szczytu był zapełniony tylko w jednej czwartej.

– Polecam dzisiaj wyśmienite pastrami – powiedziała kelnerka.

– Dzięki. Nie chcę mięsa – odrzekł Joseph. – Poproszę kanapkę z pomidorem, ogórkiem i kiełkami.

– Do tego coleslaw? Może być z ogórkiem konserwowym?

– Czemu nie? I butelka wody mineralnej.

– Brzmi zachęcająco – odezwała się Tess. – Dla mnie to samo. – Kiedy kelnerka odeszła, popatrzyła na Josepha i zapytała: – Nie jadasz mięsa? Jesteś wegetarianinem?

– Bez zbędnej filozofii. Mięso po prostu mi nie pasuje. Poza tym dzisiaj piątek.

Była katoliczką, więc bez problemu zrozumiała tę uwagę. Przed laty katolikom nie wolno było w piątki jeść mięsa. Ta reguła poszła jednak w zapomnienie, przestrzegali jej już tylko starsi ortodoksi, Joseph, podobnie jak ona, był na tyle młody, by nie zostać uwarunkowanym, iż w piątki należy przestrzegać postu z lęku przed popełnieniem grzechu.

– Zapytałam tylko dlatego – podjęła, próbując ukryć zdziwienie – że w zasadzie i ja jestem wegetarianką.

– No cóż, to jeszcze jedna rzecz, która nas łączy.

– Podobnie jak wiara katolicka?

Zmarszczył brwi.

– Dlaczego pomyślałaś, że jestem katolikiem?

– Bo w piątek wystrzegasz się mięsa.

– Aha, rozumiem – mruknął. – Nie, nie jestem wyznawcą tej religii.

– Przepraszam. Wybacz. Chyba zadaję zbyt wiele pytań.

– Tym się nie przejmuj. Nie czuję się obrażony.

– A więc dopóki… Jeśli nie masz nic przeciwko temu, zapytam o coś jeszcze.

– Śmiało.

– Dlaczego rozglądasz się tak nerwowo, przechodząc przez ulicę?

Zaśmiał się.

– W Nowym Jorku? Gdzie jest tyle ćpunów i zwariowanych kierowców? Kto by się nie rozglądał nerwowo?

– Jeszcze jedno pytanie.

– Słucham.

– Spotkamy się jutro?

Ta zuchwałość nawet ją samą zaskoczyła. Serce zabiło jej mocniej.

– Czy…? – Joseph zamyślił się ze wzrokiem wbitym w stół, przesuwając po nim nóż i widelec, a gdy po chwili podniósł na nią swoje szare oczy, znów były roziskrzone. – Oczywiście. Bardzo się będę cieszył z twojego towarzystwa.

Tess odetchnęła z ulgą.

– Ale muszę cię szczerze uprzedzić – dodał.

Do diabła, pomyślała. Teraz się zacznie. Tego się obawiała. Jest taki przystojny, na pewno zaraz mi powie, że kogoś ma.

– Będę wdzięczna. – Wyprostowała się i zacisnęła palce na brzegu stolika, szykując się na najgorsze. – Cenię szczerość.

– Możemy być tylko przyjaciółmi.

– Nie jestem pewna, co…

– Chcę przez to powiedzieć, że nigdy nie zostaniemy kochankami.

Tym ją zupełnie zaskoczył.

– Zaraz… Nie składałam ci żadnej propozycji. Nie prosiłam przecież, żebyś poszedł ze mną do łóżka.

– Masz rację. Rzeczywiście zachowujesz się bez zarzutu. – Joseph sięgnął przez stolik i delikatnie wziął ją za rękę. Zwróciła uwagę na nierówną bliznę po wewnętrznej stronie nadgarstka. – Nie chciałem cię obrazić ani wprawić w zakłopotanie. Chodzi tylko o to… że są pewne rzeczy, których nie zrozumiesz.

– Myślę, że jednak rozumiem.

– Czyżby?

– Jesteś gejem? O to chodzi?

Zaśmiał się.

– Nic podobnego.

– To znaczy, wcale by mi to nie przeszkadzało. Chciałabym tylko znać prawdę. Nie chcę zrobić z siebie jeszcze większej idiotki niż do tej pory.

– Uwierz mi, Tess, nie jestem gejem, a ty nie zrobiłaś z siebie idiotki.

– To może miałeś jakiś wypadek i…

– I straciłem męskość? Nic z tych rzeczy. Prawdę mówiąc, jestem nadzwyczaj dumny, że chcesz się ze mną spotykać. Tyle że mam pewne… nazwijmy to, zobowiązania. Nie mogę ci wyjaśnić ich natury ani zdradzić, dlaczego nie wolno mi o nich zapominać. Musisz mi uwierzyć na słowo, zaufać i pogodzić się z tym. Najważniejsze, że bardzo mnie ucieszy twoja przyjaźń.

– Przyjaźń? – Tess pogardliwie wydęła wargi. – Raz, w szkole średniej, uwolniłam się od natrętnego chłopaka, mówiąc mu, że możemy najwyżej zostać przyjaciółmi.

– Ale nie jesteśmy już w szkole średniej – odrzekł Joseph. – Jeśli zależy ci na moim towarzystwie… to wspaniale… Wybacz, nasz związek może być tylko platoniczny, ale tak już musi być.

– Posłuchaj. – Tess przygryzła dolną wargę. – Może będzie lepiej, jak o wszystkim zapomnimy.

– Dlaczego? Nie potrafisz sobie wyobrazić znajomości mężczyzny z kobietą, która nie prowadzi do seksu? – zapytał.

– Boże, czuję się jak ostatnia idiotka.

– Niepotrzebnie. Jesteś zdrowa, inteligentna, atrakcyjna, masz normalne potrzeby. Ale ja – popatrzył jej prosto woczy – jestem zupełnie inny.

– Nawet nie można się z tobą kłócić. Pewnie dlatego… – zawahała się, sama nie wierząc w to, co chce powiedzieć – chcę być z tobą.

– W związku platonicznym – dodał.

– W porządku. Jasne. Przynajmniej na razie. Bo kto wie…?

– Nie, Tess. Nie tylko na razie, ale na zawsze. Uwierz mi, tak będzie lepiej.

– Dlaczego?

– Bo taki związek jest wieczny.

– Jesteś najdziwniejszym facetem, jakiego w życiu spotkałam – powiedziała.

– Potraktuję to jak komplement.

– Dobra – odparła stanowczo. – Więc o której jutro?

– Może być dziesiąta? – zaproponował. – Północna część East Side. Park Carla Schurza. Przy Osiemdziesiątej Ósmej. Zaraz za rezydencją burmistrza.

– Wiem, gdzie to jest.

– Wzdłuż rzeki ciągnie się trasa do joggingu. Skoro oboje codziennie biegamy, możemy robić to razem.

– Świetnie – odparła Tess. – Tak więc pobiegamy, żebyś przestał mi się wydawać atrakcyjny.

– Ćwiczenia fizyczne czynią cuda, moja platoniczna przyjaciółko.

– Może dla ciebie.

Wyszczerzył zęby w szerokim, dobrodusznym uśmiechu.

– Są jak zimny prysznic.

– Muszę cię ostrzec, że zrobię wszystko, aby cię skusić.

– Nic z tego nie wyjdzie – odparł twardo. – Jestem naprawdę odporny na wszelkie pokusy.

– Potraktuję to jak wyzwanie.

4

Nawet o dziesiątej rano na alejce do joggingu w parku nad East River panował tłok. Dzięki nieobecności samochodów powietrze było tu wolne od smogu i ukazywało tak rzadko widywany teraz błękit nieba. Na ławkach siedzieli starsi ludzie cieszący się spokojem dni wolnych od pracy. Po lewej, na placyku odgrodzonym wysokim do pasa płotkiem z kutych żelaznych prętów, chłopcy grali w koszykówkę. Miłośnicy kąpieli słonecznych porozkładali na trawnikach koce, by móc się radować wyjątkowo ciepłym, jak na czerwiec, dniem. Zadrzewioną część parku zaanektowali właściciele psów. Cóż za niezwykły dar, pomyślała Tess. Taki piękny dzień. Taka rzadkość.

Miała na sobie niebieski strój do biegania, który współgrał z turkusowym odcieniem jej oczu. Nie był nazbyt obcisły, ale i tak podkreślał jej szczupłą i wysportowaną sylwetkę oraz kształtne, pełne, wysoko sklepione piersi. Na czole miała czerwoną opaskę kontrastującą z krótkimi blond włosami. Oparta biodrem o poręcz oddzielającą trasę do joggingu od rzeki, wodziła wzrokiem za biegaczami. Większość miała w uszach słuchawki podłączone do przymocowanych u pasa miniaturowych radioodbiorników. Ona wolała nie rozpraszać się słuchaniem muzyki, a jedynie koncentrować na przyjemności, jaką czerpała z ruchu. Widok niemal zmysłowej rozkoszy malującej się na spoconych twarzach mijających ją ludzi budził w niej pragnienie, żeby do nich dołączyć. Już niedługo, pomyślała. Joseph powinien się zjawić lada chwila.

Wciąż się zastanawiała, dlaczego aż tak bardzo ją pociągał. Oczywiście był przystojny, ale Tess miała już do czynienia z wieloma równie atrakcyjnymi mężczyznami i żaden nie budził w niej aż tak silnego pożądania. Większość z nich tak bardzo się troszczyła o swój wygląd, że ich zapatrzenie w siebie było dla niej nie do zniesienia. Kiedyś odkryła, że jeden z nich umawiał się równocześnie z trzema innymi kobietami, cały czas udając, że ona jest jedyną, na której mu zależy. Innemu, robiącemu błyskawiczną karierę w zarządzie stacji telewizyjnej, była potrzebna głównie do tego, żeby powtarzać, jaki jest wspaniały, zdobywając tak szybko wielką władzę.

Przez ostatnie pół roku nie spotykała się z nikim. Może to wyjaśniało, dlaczego Joseph wywarł na niej aż tak duże wrażenie. Zadecydowało połączenie przepracowania i samotności. Ale im dłużej się zastanawiała nad taką przyczyną, tym bardziej uznawała ją za naciąganą. W Josephie było coś odmiennego, coś, czego nie potrafiła precyzyjnie określić. Atrakcyjny mężczyzna, który nie był zakochany we własnej urodzie, który traktował ją z szacunkiem jak człowieka, a nie jak potencjalny obiekt podboju seksualnego, i z którym przyjemnie się rozmawiało. To wszystko miało swoje znaczenie. Nigdy dotąd nie okazała nikomu aż tak natarczywie i otwarcie swojego zainteresowania. Dlaczego? Bo w Josephie było jeszcze coś innego. Tylko co? Nieznane uczucia nie tylko dawały jej wiele do myślenia, lecz także budziły niepokój.

Nie wiedziała, z której strony nadejdzie, z prawej, z lewej czy spomiędzy drzew na wprost, toteż rozglądała się na wszystkie strony. Powinniśmy byli dokładniej określić miejsce spotkania, stwierdziła, wodząc spojrzeniem po tłumach spacerowiczów. Ona jednak stała samotnie w punkcie dobrze widocznym z daleka, nie powinien więc mieć żadnych kłopotów z jej wypatrzeniem.

Cieszyła się na myśl, że pobędzie z nim dłużej, dlatego zjawiła się przed czasem, kwadrans przed dziesiątą. Teraz jednak z coraz większym niepokojem spoglądała na zegarek, było już piętnaście po dziesiątej.

Czyżby się minęli?

Z jeszcze większym napięciem obrzuciła wzrokiem okolicę. Ale jej zegarek pokazał wpół do jedenastej, później z denerwującą powolnością doszedł do jedenastej, nim wreszcie wytłumaczyła sobie, że Josepha musiała zatrzymać jakaś ważna sprawa.

Kiedy jednak minęła jedenasta trzydzieści, a w końcu dwunasta, ze złością uświadomiła sobie przyczynę jego nieobecności.

Do tej pory coś takiego przydarzyło jej się tylko raz, na pierwszym roku studiów, kiedy chłopak, z którym była umówiona, tak się spił na sobotniej imprezie bractwa, że nie był w stanie wieczorem zabrać jej do kina i nawet nie zadał sobie trudu, żeby zadzwonić i wyjaśnić przyczynę nieobecności. To był definitywny koniec tamtej znajomości.

Joseph też wystawił ją do wiatru. Nie mogła w to uwierzyć. Rozczarowanie walczyło w niej z wściekłością. Wściekłość przeważyła.

A to sukin…! Wydawał jej się kimś absolutnie niezwykłym i teraz miała dowód tej jego niezwykłości. Możemy być tylko przyjaciółmi, Tess? No cóż, kolego, zawaliłeś sprawę. Nie jesteśmy przyjaciółmi.

Kipiąc ze złości, Tess włączyła się w sznur biegaczy, zbyt zawiedziona, żeby myśleć o rozgrzewce i rozciąganiu. Krew się w niej burzyła do tego stopnia, że błyskawicznie zostawiła w tyle nawet najszybszych biegaczy.

Łajdak.

5

Niedziela była pochmurna. Nieprzyjemny deszcz pogłębił depresję Tess. Bosa, w szortach i wymiętym T-shircie, w którym spała, piła łyczkami gorącą mocną czarną kawę, wyglądając przez okno swojego loftu w SoHo. Trzy piętra niżej, po drugiej stronie ulicy, żałośnie przemoknięty kot schronił się pod huśtawką na placu zabaw.

Za nią grał telewizor, prezenterka Cable News Network posępnym głosem informowała o kolejnej katastrofie ekologicznej. W Tennessee pociąg złożony z dwudziestu wagonów z bezwodnym amoniakiem – toksycznym gazem używanym do produkcji nawozów sztucznych, transportowanym w postaci cieczy skroplonej pod ciśnieniem – wykoleił się na źle utrzymanej bocznicy i stoczył z nasypu. Cysterny popękały, a ładunek wyparował i utworzył gigantyczny trujący obłok, który do tej pory uśmiercił całą załogę pociągu, szesnastu mieszkańców okolicznych gospodarstw, dziesiątki zwierząt domowych, setki dzikich oraz tysiące ptaków. Północno-wschodni wiatr kierował obłok w stronę pobliskiego piętnastotysięcznego miasteczka, z którego ludzie zaczęli w panice uciekać. Ekipy ratunkowe ani nie były w stanie zatrzymać gazowego obłoku, ani zorganizować tak olbrzymiej ewakuacji. Według ostatnich doniesień zginęło już ośmiu kierowców, a dalszych szesnastu zostało ciężko rannych w wypadkach drogowych będących skutkiem chaosu i paniki wybuchłej wśród uciekających. Po jakimś czasie, informowała spikerka, ciężki gaz powinien osiąść na powierzchni ziemi, ale paradoksalnie, mimo że ciekły amoniak był surowcem do produkcji nawozów, nie wpływał korzystnie na przyrodę. Przynajmniej w tak dużym stężeniu. Z powodu bardzo wysokiego poziomu zawartego w nim azotu (osiemdziesiąt dwa procent) amoniak skazi setki hektarów lasów, zniszczy uprawy rolne, zaabsorbuje się w wodzie rzek, stawów, studni i zbiorników retencyjnych, zatruwając źródła wody pitnej.

Tess przygarbiła się, wyłączyła telewizor i ze zmarszczonymi brwiami wpatrywała się w przygnębiające strugi monotonnego deszczu za oknem. Dreszcz grozy wywołała u niej myśl, o ile bardziej katastrofalne, wręcz niewyobrażalne, byłyby skutki podobnego wypadku w pobliżu dużego miasta. Uprzytomniła sobie, że któregoś dnia po prostu będzie musiało do tego dojść. Z powodu niefrasobliwości, kiepskiego planowania, źle utrzymanego sprzętu, bezczynności władz, chciwości, głupoty, przeludnienia… Aż pokręciła głową. Możliwych przyczyn było dużo. Za dużo. Kawałek po kawałku Ziemia umierała i wydawało się, że nie ma sposobu, aby ten proces powstrzymać.

Przypomniał jej się fragment wiersza Yeatsa: Wszystko w rozpadzie, w odśrodkowym wirze^1.

Poczuła się wykończona. Ostatecznie zrezygnowała z porannych zajęć w siłowni i postanowiła wziąć długą gorącą kąpiel. Za wysokie stawiam sobie wymagania, pomyślała. Powinnam wrócić pod kołdrę i pogrążyć się w lekturze niedzielnego wydania „Timesa”.

Wiedziała jednak, że wiadomości tylko jeszcze bardziej ją przygnębią.

To może pooglądam jakieś stare filmy, zastanowiła się. Wypożyczę kilka zwariowanych komedii z Carym Grantem.

Ale wątpiła, czy byłaby zdolna choćby się uśmiechnąć. Bo jak można się śmiać, kiedy…? Bez umniejszania wagi tego, co się stało w Tennessee, przyznała z ociąganiem, w dużej części jej depresja wynikała z goryczy, jaką wzbudził w niej Joseph, który nie przyszedł na wczorajsze spotkanie.

Nadal tliła się w niej złość. Bo dlaczego…?

Nie zrobił na niej wrażenia człowieka źle wychowanego. W porządku, rzeczywiście wywarła na niego dużą presję. Bezskutecznie starała się wymusić na nim obietnicę, że kiedyś będą mogli zostać nie tylko przyjaciółmi. Zareagowała zbyt gwałtownie i prawdopodobnie go przestraszyła.

Ale w takim wypadku, rozmyślała z oburzeniem, mógłby przynajmniej zadzwonić i powiedzieć, że zmienił zdanie, że nie przyjdzie. Nie musiałabym aż tyle czekać.

Zadzwonić? Nagle uzmysłowiła sobie, że jej numeru nie ma w książce telefonicznej! A nawet gdyby był, to przecież nie podała swojego nazwiska! Zatem pewne jest tylko to, że miał uzasadniony powód, żeby się nie spotykać, ale nie miał jak się z nią skontaktować i odwołać spotkania.

Więc może powinna przełknąć dumę i sama do niego zadzwonić?

Głupia, przecież ty także nie znasz jego nazwiska ani numeru.

6

W poniedziałek zawstydzona Tess spodziewała się ujrzeć Josepha w holu budynku, lecz tym razem zbieg okoliczności się nie powtórzył. Później w gabinecie próbowała się skupić na artykule, ale raz za razem odrywała wzrok od ekranu i spoglądała na telefon.

Ilekroć dzwonił, spinała się wewnętrznie w nadziei, że usłyszy głos Josepha, i z rozczarowaniem stwierdzała, że to nie on. O wpół do dwunastej frustracja popchnęła ją do zajrzenia na żółte strony i odszukania numeru Truth Video. Podniosła słuchawkę, ale zaraz odłożyła ją z trzaskiem na widełki.

Co się ze mną dzieje? Przecież to on mnie wyrolował. Dlaczego miałabym do niego dzwonić? Całkiem straciłam dumę? Chcę go błagać o przeprosiny?

O drugiej, gdy wychodziła na lunch, ponownie odżyła w niej nadzieja, że spotkają się w windzie, ta jednak minęła piętro Truth Video. Pod wpływem impulsu postanowiła zjeść w barze po drugiej stronie ulicy. Ale i tu nie było śladu Josepha.

Myśląc o nim, zamówiła to samo co w piątek: kanapkę z pomidorem, ogórkiem i kiełkami.

Nie spotkała go także w holu przed windą, nie odebrała od niego telefonu w swoim gabinecie i nie natknęła się na niego, gdy wychodziła z pracy krótko po siódmej.

Pieprzyć go! Miał swoją szansę!

Ale we wtorek, gdy nadal go nie spotkała i nadal nie zadzwonił, ze złością założyła skuwkę na swoje złote pióro, którym nanosiła poprawki na wydruku pierwszej wersji artykułu, i zadecydowała, że bezwzględnie należą się jej przeprosiny.

Gotowa była się ich domagać! I to bynajmniej nie przez telefon. Nie, na Boga. Chciała zobaczyć jego kwaśną minę.

Chciała, żeby…

Ten sukinsyn musi ją przeprosić osobiście.

7

W Truth Video ciasną recepcję od reszty pomieszczeń oddzielały ściana i drzwi z grubego szkła. Sekretarka podniosła głowę znad biurka, przesunęła rękę w stronę przycisku otwierającego rygiel zamka magnetycznego, pochyliła się w stronę wycięcia w okienku i zapytała:

– Czym mogę służyć?

Determinacja nagle opuściła Tess.

Nie bądź głupia! Pomyśli, że…!

Właśnie, co pomyśli?

Że na niego poluję? Powinien się uważać za cholernego szczęściarza!

Wzięła głębszy oddech i zdobyła się na poważną minę, chcąc zamaskować złość.

Ale w głębi duszy się uśmiechała. Jak tylko zobaczę tego palanta, gdy sekretarka usłyszy, co mam mu do powiedzenia, i rozpuści plotkę…

– Mam taką sprawę. Szukam człowieka, który tu pracuje. Nie znam jego nazwiska, ale na imię ma Joseph.

Recepcjonistka pokiwała głową, ale zrobiła zdziwioną minę.

– Pracuje tu tylko jeden mężczyzna o tym imieniu. Musi pani chodzić o Josepha Martina.

– Martin? – Tess zanotowała w pamięci to nazwisko. – Nieco po trzydziestce, wysoki, szczupły, z ciemnymi włosami i szarymi oczyma?

– Tak, zgadza się. To on.

– Więc jeśli nie jest jeszcze na lunchu, czy byłaby pani uprzejma mu przekazać, że chciałabym z nim porozmawiać?

– Przykro mi. – Kobieta zmarszczyła brwi. – Nie wiem, czy jest na lunchu, ale z pewnością tutaj go nie ma.

– Wspaniale. W takim razie przyjdę później. Nie wie pani, o której może wrócić?

– No cóż, to dopiero zagadka, prawda?

– Nie rozumiem.

– Joseph nie pojawił się w pracy od czasu, gdy w piątek wyszedł z biura.

– Co takiego?

– Nie widzieliśmy go ani wczoraj, ani dzisiaj – wyjaśniła recepcjonistka. – Nie dzwonił, żeby zawiadomić, że jest chory albo że coś się nagle wydarzyło w jego rodzinie… Po prostu się nie pokazał.

Tess poczuła się zbita z pantałyku.

– Dział wydawniczy musiał podjąć specjalne działania, żeby bez niego dotrzymać terminu umowy, dlatego…

Złość uleciała w jednej chwili. Zacisnęła palce na krawędzi okienka.

– Czemu do niego nie zadzwoniliście?

– To już inny problem. Jeśli w ogóle ma telefon, nie wpisał jego numeru do kwestionariusza osobowego. – Kobieta obrzuciła ją uważnym spojrzeniem. – Jest pani jego przyjaciółką?

– Na swój sposób…

Tamta wzruszyła ramionami.

– Tak podejrzewałam. Z tego Josepha to jakiś dziwak. Proszę posłuchać, gdyby go pani spotkała, niech mu pani powie, żeby się jednak do nas odezwał. Nie możemy znaleźć notatek dotyczących projektu, nad którym pracował. W dziale wydawniczym gryzą tynk ze ścian, próbując je odszukać i dotrzymać terminu.

– Mimo to nikt się nie wybrał do mieszkania Josepha?!

Kobieta popatrzyła na nią ze zniecierpliwieniem.

– Mówiłam przecież, iż żadnym sposobem nie możemy znaleźć tych notatek. Goniec, którego najęliśmy, wrócił z odpowiedzią, że pod podanym przez Josepha adresem nikt nie mieszka.

– Jaki to adres?

– To bez znaczenia – oznajmiła recepcjonistka. – Proszę mi wierzyć, niczego pani tam nie znajdzie.

Tess powtórzyła podniesionym głosem:

– Pytałam, jaki to adres!

Kobieta w zamyśleniu postukała się palcami po brodzie.

– Niepotrzebnie traci pani czas, lecz jeśli ma to aż tak duże znaczenie…

– Owszem, ma to dla mnie duże znaczenie.

– Na pewno musi być pani jego przyjaciółką.

Kobieta westchnęła głośno, sięgnęła do obrotowego wizytownika i po chwili podała jej adres na Broadwayu.

Tess go zanotowała.

– Powtarzam jednak – zaczęła na nowo sekretarka – że to…

– Tak, wiem. Strata czasu.

8

Kiedy Tess wysiadła z taksówki na zatłoczonym Broadwayu w pobliżu Piętnastej Ulicy i zanurzyła się w gęstym obłoku drapiących w gardle spalin i ogłuszającym ryku klaksonów, opadły ją wątpliwości. Porównując numer na tablicy adresowej pokrytego brudnymi zaciekami budynku z tym, który zapisała w notesie, szybko zrozumiała – formułując w duchu spóźnione przeprosiny dla recepcjonistki – dlaczego powinna była uznać, że to faktycznie strata czasu.

Parter zajmowała typowa pułapka na turystów, sklep z kosztowną elektroniką, aparatami fotograficznymi i kamerami o zawyżonych cenach. W brudnym oknie na pierwszym piętrze stała tablica z napisem:

SZKOLENIE SEKSUALNE

Wszystkie okna na drugim były zamalowane na czarno. Bóg jeden wiedział, co się za nimi skrywało, niemniej Tess z dumnie wypiętą piersią ruszyła, aby się o tym przekonać. Zapisany przez nią adres dotyczył właśnie lokalu na drugim piętrze.

Szerokim łukiem ominęła pijaka, a raczej zapijaczonego włóczęgę leżącego bez czucia na chodniku, weszła do śmierdzącej moczem klatki schodowej, odważnie lekceważąc uciążliwy brak oświetlenia, pokonała tak samo przesiąknięte odorem cztery ciągi schodów, i w końcu dotarła na równie odstraszające drugie piętro. Nazwy i nazwiska widniejące na tabliczkach przyklejonych do drzwi utwierdziły ją w przekonaniu, że mieszczące się tu lokale mają wyłącznie charakter handlowy i ani Joseph, ani nikt inny tutaj nie mieszka.

Ale dlaczego, rozważała, głęboko przekonana, że coś jest nie tak, Joseph podał pracodawcy ten adres jako miejsce swojego zamieszkania?

Zatrzymała się przed uchylonymi drzwiami z poszarzałego marszczonego szkła, na których widniał numer zapisany przez nią w notesie.

W środku siedziała za biurkiem mocno utapirowana dziewczyna z grubą warstwą szminki na wargach. Żuła gumę i czytała jakąś kieszonkową powieść. Z trzech stron otaczały ją ciągnące się od podłogi do sufitu regały zawierające kasety o szerokości dwudziestu centymetrów, pozakrywane żelaznymi klapkami zamykanymi na zasuwki i oznaczone kolejnymi liczbami.

Tess niepewnie podeszła do biurka.

Kobieta czytała dalej.

– Bardzo przepraszam – zagadnęła.

Kobieta odwróciła kartkę.

Tess odchrząknęła.

– Czy byłaby pani łaskawa…?

Kobieta położyła książkę grzbietem do góry i podniosła zagniewany wzrok.

– Szukam… – Tess pokręciła głową. – Nie ma żadnej tabliczki na drzwiach. Jaka to firma?

Kobieta wbiła zęby w gumę.

– Usługi pocztowe.

– Nie ro…

– Wie pani, co to skrytki pocztowe? Listonosz przynosi pocztę. Ja ją segreguję. I wkładam do tych skrytek. A klienci ją z nich odbierają.

– Czy słyszała pani o…? Szukam niejakiego Josepha Martina.

– Przykro mi, ale to nazwisko nic mi nie mówi.

– To może go pani opiszę.

– Skarbie… – Tamta powstrzymała ją uniesieniem ręki. – Zanim zaczniesz, uprzedzam, że jestem na zastępstwie. Pracująca tu dziewczyna właśnie się rozchorowała. Na wyrostek czy coś takiego. A ja nie znam żadnego Josepha Martina.

– Ale on podał pracodawcy ten właśnie adres, jakby tu mieszkał.

Dziewczyna zachichotała.

– Jasne. Może zakrada się tu wieczorami i w kącie rozkłada śpiwór. Niech pani da spokój, mówiłam przecież, że świadczymy usługi pocztowe. Jeśli ten Martin miał tu jakikolwiek interes, to chyba tylko taki, żeby odbierać przychodzące dla niego czeki na zasiłek.

Tess poczuła, jak jej puls przyśpiesza.

– Jeśli jest waszym klientem…

– Może jest, a może nie. Zaczęłam tu pracować dopiero dziś rano. Jak dotąd żaden Joseph Martin nie odbierał poczty.

– Lecz jeśli jest waszym klientem, chyba mogłaby pani sprawdzić, czy odbierał pocztę w sobotę albo w poniedziałek?

Tamta popatrzyła na nią spode łba.

– Nie mogłabym.

– Dlaczego?

– Ponieważ są to zastrzeżone dane osobowe, złotko. Kiedy zgłosiłam się dziś rano do pracy, facet, który mnie zatrudnił, postawił bardzo jasno dwa warunki. Po pierwsze, mam dokładnie sprawdzać dokumenty człowieka, zanim umożliwię mu dostęp do jego skrytki. A po drugie, nie wolno mi udostępniać nikomu informacji o klientach. Za dużo się tu kręci prawniczych hien. – Obrzuciła Tess podejrzliwym spojrzeniem.

– Nie jestem prawniczą hieną.

– To pani tak twierdzi.

– Zrozum, martwię się tylko o przyjaciela. Nie daje znaku życia od piątku i dlatego…