O książce

Joseph Finder stworzył świetnego bohatera, który będzie mnie dopingował. Pełnych dynamiki powieści z Nickiem Hellerem zdecydowanie nie wolno przegapić!

LEE CHILD

Zemsta, pieniądze czy spisek sięgający
najwyższych szczebli władzy?

Siedemnastoletnia Alexa znika po wyjściu z ekskluzywnego klubu. Nikt nic nie wie. Nikt nie zgłasza się z żądaniem okupu. Zrozpaczony ojciec, bostoński inwestor obracający milionami, prosi o pomoc przyjaciela – Nicka Hellera.

Nick, były żołnierz służb specjalnych, potrafi sobie radzić nawet w najtrudniejszych sytuacjach. Szybko wpada na trop przystojnego mężczyzny, który wyprowadził Alexę z klubu. Ten jest jednak tylko jednym z „podwykonawców”. Za porwaniem stoi znacznie potężniejszy zleceniodawca. A może zleceniodawcy.

Tymczasem dla dziewczyny – uwięzionej w trumnie zakopanej pod ziemią – liczy się każda sekunda.

JOSHEPH FINDER

Pisarz i dziennikarz amerykański specjalizujący się w tematyce międzynarodowej oraz zagadnieniach związanych z funkcjonowaniem służb wywiadowczych. Absolwent Yale i Harvardu. Współpracownik „The New York Timesa”, „The Washington Post”, „The New Republic”. Członek Stowarzyszenia Byłych Oficerów Wywiadu. Autor jedenastu powieści, które odniosły międzynarodowy sukces, m.in. Klub Moskiewski, Godzina zero, Człowiek firmy, Gra pozorów, Zniknięcie i Pogrzebane tajemnice. Instynkt zabójcy otrzymał tytuł Najlepszego Thrillera 2006 Roku od Międzynarodowego Stowarzyszenia Autorów Powieści Kryminalnych. Dwie książki – Pod karą śmierci i Paranoja – zostały sfilmowane.

www.josephfinder.com

Tego autora

KLUB MOSKIEWSKI
INSTYNKT ZABÓJCY
GRA POZORÓW
ZNIKNIĘCIE
PARANOJA
POGRZEBANE TAJEMNICE

Tytuł oryginału:
BURIED SECRETS

Copyright © Joseph Finder 2011
All rights reserved

Polish edition copyright © Wydawnictwo Albatros Andrzej Kuryłowicz s.c. 2015

Polish translation copyright © Robert Waliś 2015

Redakcja: Beata Kołodziejska

Ilustracja na okładce: © Roy Bishop/Arcangel Images

Projekt graficzny okładki: Wydawnictwo Albatros Andrzej Kuryłowicz s.c.

ISBN 978-83-7985-190-4

Wydawca
WYDAWNICTWO ALBATROS ANDZRZEJ KURYŁOWICZ S.C.
Hlonda 2a/25, 02-972 Warszawa
www.wydawnictwoalbatros.com
Facebook

Niniejszy produkt jest objęty ochroną prawa autorskiego. Uzyskany dostęp upoważnia wyłącznie do prywatnego użytku osobę, która wykupiła prawo dostępu. Wydawca informuje, że publiczne udostępnianie osobom trzecim, nieokreślonym adresatom lub w jakikolwiek inny sposób upowszechnianie, kopiowanie oraz przetwarzanie w technikach cyfrowych lub podobnych – jest nielegalne i podlega właściwym sankcjom.

Przygotowanie wydania elektronicznego: Magdalena Wojtas, 88em

Dedykowane pamięci Jacka McGeorge’a i Kena Kooistry,
którzy chętnie dzielili się wiedzą,
a w końcu zostali moimi przyjaciółmi

A także mojej kochanej kuzynce, Lindzie Gardner Segal
– odeszłaś o wiele za wcześnie

CZĘŚĆ PIERWSZA

Bywają tajemnice, które nie dają się wypowiedzieć. Ludzie konają nocami w swych łożach, ściskając dłonie upiornych spowiedników i patrząc im żałośnie w oczy – konają z rozpaczą w sercu i zdławionym gardłem z powodu tajemnic, które nie znoszą, aby je wyjawiano. Zdarza się, niestety, że sumienie ludzkie dźwiga tak ciężkie brzemię okropności, iż może pozbyć się go tylko w grobie. Stąd to istota wszelkiej zbrodni pozostaje w ukryciu.

Edgar Allan Poe, Człowiek tłumu (1840)
w przekładzie Stanisława Wyrzykowskiego

1

Jeśli tak wygląda więzienie, pomyślała Alexa Marcus, to spokojnie mogłabym tutaj zamieszkać. Choćby na zawsze.

Razem z Taylor Armstrong, swoją najlepszą przyjaciółką, stały w długiej kolejce przed najmodniejszym barem w Bostonie. Bar nazywał się Pudło i mieścił w luksusowym hotelu, w który przekształcono dawne więzienie. Właściciele pozostawili kraty w oknach oraz olbrzymi okrągły plac otoczony pomostami, chcąc zachować więzienny klimat.

Oglądała się na grupkę chłopców, którzy wyglądali jak członkowie elitarnego studenckiego stowarzyszenia z MIT, za wszelką cenę próbujący sprawiać odjazdowe wrażenie: wypuszczone koszule, tanie sportowe marynarki, ufryzowane włosy, toksyczne opary dezodorantu Axe. O drugiej w nocy chwiejnie ruszą do domu, rzygając na moście prowadzącym do Cambridge i narzekając, że wszystkie dziewczyny z Pudła to zdziry.

– Piękne przydymione powieki – odezwała się Taylor, przyglądając się makijażowi oczu Alexy. – Widzisz? Bardzo ci pasują.

– Malowałam je chyba godzinę – odrzekła Alexa. Sztuczne rzęsy, czarna żelowa kredka do oczu i cień do powiek w kolorze węgla: wyglądała jak dziwka, którą pobił alfons.

– Mnie to zajmuje trzydzieści sekund – powiedziała Taylor. – Tylko popatrz na siebie. Teraz jesteś superlaską, a nie studentką z przedmieścia.

– Wcale nie wyglądam jak dziewczyna z przedmieścia – zaprotestowała Alexa. Zerknęła na dwóch chudych chłopców o europejskim wyglądzie, którzy palili i rozmawiali przez komórki. Niezłe ciacha, ale może to geje? – Tata mieszka w Manchesterze. – Prawie powiedziała „Mieszkam w Manchesterze”, ale już nie uważała olbrzymiej rudery, gdzie dorastała, za swój dom, po tym, jak jej tata ożenił się z Belindą, stewardesą, której zależało tylko na jego kasie. Wyprowadziła się z domu niemal cztery lata temu i wyjechała do Exeter.

– Niech ci będzie – odpowiedziała Taylor. Alexa zwróciła uwagę na ton jej głosu. Taylor bez przerwy przypominała wszystkim, że jest miastowa. Dorastała w rezydencji na Beacon Hill, przy Louisburg Square – jej tata był amerykańskim senatorem – więc uznawała się za fajniejszą i cwańszą od innych. Poza tym ostatnie trzy lata spędziła na odwyku w Akademii Marston-Lee, surowej „terapeutycznej szkole z internatem” w Kolorado, gdzie senator ją posłał, żeby wyleczyła się z nałogu.

Powodzenia.

Za każdym razem, gdy Taylor wracała do Bostonu podczas ferii, wyglądała jak inna gwiazdka porno. W zeszłym roku miała grzywkę i włosy ufarbowane na czarno. Teraz nosiła obcisłe czarne legginsy, za dużą przezroczystą szarą bluzkę, czarny koronkowy biustonosz i trzewiki nabijane ćwiekami. Alexa, która nie była tak rozrywkowa, miała na sobie ciemne wąskie dżinsy oraz jasnobrązową skórzaną kurtkę od Tory Burch, zarzuconą na podkoszulek bez rękawów. Może nie była aż tak modna jak Taylor, ale na pewno nie wyglądała na dziewczynę z przedmieścia.

– O Boże – mruknęła Alexa, gdy kolejka zbliżyła się do bramkarza.

– Wyluzuj, Lucia – rzuciła Taylor.

– Lucia…? – zaczęła Alexa, po czym przypomniała sobie, że takie imię widnieje na jej podrobionym dokumencie tożsamości. Tak naprawdę dokument był autentyczny, tylko nie należał do niej – miała siedemnaście lat, a Taylor właśnie skończyła osiemnaście, tymczasem alkohol można było kupić dopiero od dwudziestego pierwszego roku życia, co stanowiło idiotyzm. Taylor kupiła dokument Alexy od starszej dziewczyny.

– Patrz bramkarzowi w oczy i zachowuj się swobodnie – poradziła. – Wszystko będzie dobrze.

· · ·

Taylor oczywiście miała rację.

Bramkarz nie poprosił ich o dokumenty. Kiedy weszły do hotelowego holu, Alexa podążyła za Taylor do staroświeckiej windy wyposażonej w licznik pięter ze strzałką. Drzwi windy się otworzyły, a znajdująca się za nimi żelazna krata odsunęła się i złożyła jak harmonijka. Taylor wsiadła do kabiny z kilkoma innymi osobami. Alexa się zawahała, wślizgnęła do środka, zadrżała – Boże, nienawidziła wind! – a gdy krata się zatrzaskiwała, wykrztusiła: – Pójdę schodami.

Spotkały się na czwartym piętrze, gdzie zdołały znaleźć dwa duże, wygodne fotele. Kelnerka w wiązanej bluzce, tak skąpej, że widać było wytatuowany pod pachą kwiatek, przyjęła od nich zamówienie: dwie wódki Ketel One z wodą sodową.

– Spójrz na te dziewczyny na barze – zawołała Taylor. Modelki ubrane w czarne skórzane szorty obnażające tyłek i czarne skórzane kamizelki paradowały po kontuarze, jakby to był wybieg.

Jeden ze studentów MIT próbował poderwać Taylor i Alexę, ale Tylor go spławiła.

– Jasne, zadzwonię do ciebie… kiedy będę potrzebowała korków z rachunku różniczkowego.

Alexa poczuła na sobie spojrzenie koleżanki.

– Co się dzieje, dzieciaku? Odkąd przyszłyśmy, jesteś zdołowana.

– Nic mi nie jest.

– Może przydałaby ci się zmiana leków?

Alexa pokręciła głową.

– Po prostu mój tata ostatnio zachowuje się… czy ja wiem… dziwacznie.

– To nic nowego.

– Ale teraz wpadł w prawdziwą paranoję. Zamontował w całym domu kamery.

– No wiesz, w końcu jest najbogatszym gościem w Bostonie. Albo jednym z najbogatszych…

– Wiem, wiem – przerwała jej Alexa, nie chcąc tego słuchać. Całe życie musiała się zmagać z piętnem bogatego dzieciaka: udawała, że pieniądze nie są ważne, żeby jej znajomi nie czuli się zazdrośni. – Ale to nie wynika z jego normalnego zamiłowania do kontroli. Zupełnie jakby się bał, że coś się wydarzy.

– Spróbuj pomieszkać z pieprzonym senatorem.

Taylor najwyraźniej zaczęła się czuć nieswojo. Przewróciła oczami, lekceważąco pokręciła głową i rozejrzała się po coraz bardziej zatłoczonym barze.

– Muszę się jeszcze napić – powiedziała. Zawołała kelnerkę i zamówiła martini z zalewą z oliwek. – A ty? – spytała Alexę.

– Nie, dziękuję. – Tak naprawdę Alexa nie znosiła wysokoprocentowych trunków, zwłaszcza wódki. A najgorszy był gin. Jak ktokolwiek może z własnej woli pić to paskudztwo? Równie dobrze można by żłopać terpentynę.

iPhone Alexy zawibrował, więc go wyjęła i przeczytała SMS-a. Koleżanka pisała z imprezki w Allston, że jest bosko i Alexa powinna przyjechać. Odpisała, że nie może. Nagle coś sobie przypomniała.

– O mój Boże, pokazywałam ci to? – Zaczęła przerzucać kolejne aplikacje, aż znalazła tę, którą niedawno ściągnęła. Uruchomiła ją i przyłożyła iPhone’a do ust. Kiedy się odezwała, jej głos zabrzmiał piskliwie i dziwacznie, jak u Chipa i Dale’a. – Hej, mała, chcesz wpaść do mojego akademika? Zrzucisz ciuszki i pouczymy się algebry.

Taylor aż pisnęła z radości.

– Co to jest? – Próbowała chwycić telefon, ale Alexa cofnęła rękę, a następnie przesunęła palcem po ekranie i nagle zaczęła mówić niepokojącym głosem Golluma z Władcy Pierścieni.

– Mój ssskarb!

Taylor wrzasnęła i obie zaczęły się śmiać tak mocno, aż łzy napłynęły im do oczu.

– Widzisz, od razu czujesz się lepiej, prawda? – odezwała się Taylor.

– Mogę do was dołączyć? – spytał jakiś męski głos.

Alexa podniosła wzrok i zobaczyła faceta stojącego przy ich fotelach. To nie był jeden ze studentów. Zdecydowanie nie. Miał ciemne włosy i brązowe oczy, jednodniowy zarost i był słodziutki. Czarna koszula w białe prążki, wąskie biodra, szerokie ramiona.

Alexa się uśmiechnęła, zaczerwieniła – wbrew sobie – i popatrzyła na koleżankę.

– Znamy się? – zapytała Taylor.

– Jeszcze nie – odrzekł facet, posyłając im oszałamiający uśmiech. Zbliżał się do trzydziestki albo niedawno ją przekroczył. Trudno było stwierdzić. – Znajomi mnie zostawili. Pojechali na imprezę do South End, na którą nie mam ochoty się wybrać. – Mówił z hiszpańskim akcentem.

– Mamy tylko dwa fotele – oznajmiła Taylor.

Powiedział coś do pary siedzącej obok i po chwili przysunął wolny fotel. Podał rękę Taylor, a następnie Aleksie.

– Mam na imię Lorenzo.

2

W łazience stało mydło w płynie Molton Brown (odmiana Thai Vert) i leżały prawdziwe ręczniki, poskładane w idealne kwadraty. Alexa nałożyła nową warstwę błyszczyku do ust, podczas gdy Taylor poprawiła makijaż oczu.

– On totalnie na ciebie leci – stwierdziła Taylor.

– O czym ty mówisz?

– Nie udawaj, że tego nie widzisz. – Taylor obrysowywała oczy ołówkiem do powiek.

– Jak myślisz, ile ma lat?

– Nie wiem, trzydzieści parę?

– Trzydzieści parę? Myślałam, że najwyżej trzydzieści. Sądzisz, że wie, że mamy dopiero… – Urwała, gdy do łazienki weszły kolejne dwie dziewczyny.

– Nie krępuj się – odparła Taylor. – Wszystko jest w porządku. Możesz mi zaufać.

· · ·

Kiedy wreszcie udało im się przepchnąć z powrotem do swoich foteli, Alexa, którą bolały uszy od obłędnie głośno puszczanych kawałków Black Eyed Peas, miała nadzieję, że Lorenza już nie będzie.

Jednak wciąż czekał, siedząc niedbale w fotelu i sącząc wódkę. Alexa sięgnęła po swojego drinka – Peartini, które polecił jej Lorenzo – i z zaskoczeniem stwierdziła, że wypiła już połowę. „Rany, naprawdę jestem pijana”.

Lorenzo posłał jej olśniewający uśmiech. Zauważyła, że jego oczy nie są zwyczajnie brązowe, ale jasnobrązowe. Jak kwarcowe tygrysie oko, pomyślała. Miała obróżkę wysadzaną takimi kamieniami, którą mama podarowała jej dwa miesiące przed śmiercią. Nie potrafiła się zmusić, żeby ją założyć, ale uwielbiała na nią patrzeć.

– Wybaczcie, dzieciaki, ale naprawdę muszę już lecieć – odezwała się Taylor.

– Taylor! – oburzyła się Alexa.

– Dlaczego? – spytał Lorenzo. – Proszę, zostań.

– Nie mogę. Tata na mnie czeka. – Z konspiracyjnym błyskiem w oku Taylor pomachała im na pożegnanie i zniknęła w tłumie.

Lorenzo przesiadł się na jej fotel.

– Trudno. Opowiedz mi coś o sobie, Lucio. Dlaczego nigdy wcześniej cię tutaj nie widziałem?

Przez chwilę nie wiedziała, kim jest „Lucia”.

· · ·

Teraz z pewnością była pijana.

Miała wrażenie, że unosi się ponad chmurami, śpiewając razem z Rihanną, uśmiechnięta jak idiotka, podczas gdy Lorenzo coś do niej mówił. Pomieszczenie falowało. Z coraz większym trudem oddzielała jego głos od kakofonii tysiąca rozmów, ich strzępków, kolejnych warstw, które nie miały najmniejszego sensu. Zaschło jej w ustach. Sięgnęła po swoją szklankę z San Pellegrino i ją przewróciła. Uśmiechnęła się wstydliwie. Z rozdziawionymi ustami popatrzyła na rozlaną wodę, zaskoczona, że szklanka się nie rozbiła, i głupkowato się uśmiechnęła, a Lorenzo odwzajemnił się swoim efektownym uśmiechem. Miał łagodne i seksowne spojrzenie. Położył serwetkę na kałuży, żeby ją wysuszyć.

– Chyba powinnam wracać do domu – powiedziała Alexa.

– Odwiozę cię.

Rzucił kilka dwudziestodolarówek na blat, wstał i sięgnął po dłoń dziewczyny. Spróbowała wstać, ale miała wrażenie, że zamiast kolan ma zawiasy. Ponownie wziął ją za rękę, objął w pasie i podniósł.

– Mój samochód…

– Nie powinnaś prowadzić – odparł. – Odwiozę cię do domu. Samochód odbierzesz jutro.

– Ale…

– To żaden problem. Chodź, Lucio. – Jego silne ręce poprowadziły ją poprzez tłum. Ludzie się jej przyglądali i uśmiechali kpiąco, a ich śmiech odbijał się echem. Światła migotały i rozpływały się w tęczę, jakby byli pod wodą i spoglądali na niebo. Wszystko znajdowało się tak daleko.

· · ·

Poczuła na twarzy przyjemny chłód nocnego powietrza.

Gdzieś obok rozbrzmiewały niewyraźne odgłosy samochodów i trąbienie klaksonów.

Leżała na tylnym siedzeniu nieznanego samochodu, z policzkiem przyciśniętym do zimnej i twardej popękanej skóry. W aucie cuchnęło starym dymem papierosowym i piwem. Kilka butelek po piwie przetaczało się po podłodze. To na pewno był jaguar, ale stary, śmierdzący i brudny w środku. Nie spodziewała się, że facet pokroju Lorenza jeździ czymś takim.

– Wiesz, dokąd jechać? – spróbowała spytać, ale jej słowa zabrzmiały niewyraźnie.

Było jej niedobrze i miała nadzieję, że nie zwymiotuje w jaguarze Lorenza. To by było paskudne.

Zastanawiała się, skąd on zna drogę.

· · ·

Usłyszała, że drzwi samochodu otwierają się i zamykają. Silnik nie pracował. Dlaczego tak szybko się zatrzymali?

Kiedy otworzyła oczy, zauważyła, że otacza ich ciemność. Żadnych latarni. Żadnych odgłosów ruchu ulicznego. W ociężałym mózgu poczuła lekkie ukłucie niepokoju. Czy ją tutaj zostawi? Gdzie oni są? Co on robi?

Ktoś szedł w stronę jaguara. Było zbyt ciemno, żeby zobaczyć twarz przybysza. Alexa widziała tylko smukłą, potężną sylwetkę.

Drzwi się otworzyły, a rozbłysk światła wydobył z mroku oblicze mężczyzny. Ogolona głowa, przeszywające niebieskie oczy, ostro zarysowana, nieogolona szczęka. Wyglądał na przystojnego, dopóki się nie uśmiechnął i nie pokazał brązowych szczurzych zębów.

– Proszę, chodź ze mną – powiedział.

· · ·

Ocknęła się z tyłu dużego nowego SUV-a. Cadillaca escalade albo lincolna navigatora.

Było bardzo ciepło, niemal gorąco. Pachniało tanim odświeżaczem powietrza.

Popatrzyła na tył głowy kierowcy. Miał ogolone czarne włosy. Na jego karku widniał dziwny tatuaż wypełzający spod koszulki. W pierwszej chwili pomyślała, że to wściekłe oczy. A może jakiś ptak?

– Co się stało z Lorenzem? – próbowała spytać, ale nie była pewna, jakie słowa wydobyły się z jej ust.

– Połóż się wygodnie i odpoczywaj, Alexo – odrzekł mężczyzna. Również mówił z akcentem, ale bardziej szorstkim i gardłowym.

Dobry pomysł. Poczuła, że odpływa w sen, ale nagle jej serce mocniej zabiło, jakby jej ciało zrozumiało to szybciej niż umysł.

On zna jej prawdziwie imię.