O książce

Posążek z idealnie czystego diamentu pochodzący sprzed pięciu milionów lat! Jaki naukowiec nie dałby się skusić na wyprawę do miejsca, gdzie ten cud nad cudami został odnaleziony? Ashley Carter, amerykańska profesor antropologii, której zaproponowano udział w ekspedycji, ma pewne wątpliwości. Ma je również australijski speleolog, Ben Brust. Nie trzeba ich jednak długo przekonywać. W jej przypadku górę bierze ciekawość naukowca, dla niego sprawę przesądza dreszcz emocji związany z przygodą. Perspektywa odkrycia fascynującego podziemnego świata jest tak kusząca, że przymykają oczy na kilka faktów, które powinny ich zaniepokoić…

JAMES ROLLINS

Amerykański pisarz, z zawodu weterynarz, z zamiłowania płetwonurek i grotołaz. Absolwent University of Missouri, karierę literacką rozpoczął w 1999 r. powieścią o wyprawie do wnętrza Ziemi, Podziemny labirynt. Kolejne – Mapa Trzech Mędrców, Czarny zakon, Wirus Judasza, Klucz zagłady, Ołtarz Edenu, Kolonia Diabła – których akcja toczy się często w niedostępnych rejonach świata – dżunglach, głębinach oceanów, podziemnych gro tach oraz na pustyniach i lodowcach – odniosły międzynarodowe sukcesy.

www.jamesrollins.com

Tego autora

LODOWA PUŁAPKA
BURZA PIASKOWA
AMAZONIA
OŁTARZ EDENU
EKSPEDYCJA
PODZIEMNY LABIRYNT
LINIA KRWI
OKO BOGA

Sigma

MAPA TRZECH MĘDRCÓW
CZARNY ZAKON
WIRUS JUDASZA
KLUCZ ZAGŁADY
OSTATNIA WYROCZNIA
KOLONIA DIABŁA

James Rollins, Rebecca Cantrell
EWANGELIA KRWI

Tytuł oryginału:
SUBTERRANEAN

Copyright © Jim Czajkowski 1999
All rights reserved

Polish edition copyright © Wydawnictwo Albatros Andrzej Kuryłowicz s.c. 2015

Polish translation copyright © Paweł Wieczorek 2015

Redakcja: Monika Strzelczyk

Projekt graficzny okładki: Mariusz Banachowicz

ISBN 978-83-7985-141-6

Wydawca
WYDAWNICTWO ALBATROS ANDRZEJ KURYŁOWICZ S.C.
Hlonda 2a/25, 02-972 Warszawa
www.wydawnictwoalbatros.com

Niniejszy produkt jest objęty ochroną prawa autorskiego. Uzyskany dostęp upoważnia wyłącznie do prywatnego użytku osobę, która wykupiła prawo dostępu. Wydawca informuje, że publiczne udostępnianie osobom trzecim, nieokreślonym adresatom lub w jakikolwiek inny sposób upowszechnianie, kopiowanie oraz przetwarzanie w technikach cyfrowych lub podobnych – jest nielegalne i podlega właściwym sankcjom.

Przygotowanie wydania elektronicznego: Michał Nakoneczny, 88em

Spis treści

Prolog

Księga pierwsza. Praca zespołowa

Księga druga. Pod lodem

Księga trzecia. Wzoty i upadki

Księga czwarta. Bębny i śmierć

Księga piąta. Powrót do Alfy

Epilog

Przypisy

Johnowi Clemensowi

Podziękowania za pomoc w stworzeniu tej opowieści należą się wielu osobom. Przede wszystkim Peshy Rubinstein, mojej agentce, która dostrzegła w surowym szkicu iskrę, Lyssie Keusch, redaktorce, która pieczołowicie wygładzała opowieść, aż osiągnęła ona obecną postać, oraz mojej pisarskiej grupie wsparcia, która mozolnie rozszarpała fabułę, a następnie ją poprawiła (Chris Crowe, Dennis Grayson, Dave Meek, Jeffrey Moss, Jane O’Riva, Stephen i Judy Preyowie, Caroline Williams). Szczególne podziękowania należą się Carolyn McCray — za wsparcie, krytykę, miłość i przyjaźń.

Na koniec zwracam się do tych, którzy są wszystkiemu winni: dziękuję, Mamo i Tato!

Wielki Boże! Co za okropne miejsce…

WPIS W DZIENNIKU ROBERTA F. SCOTTA,
KTÓREMU NIE UDAŁO SIĘ ZDOBYĆ
BIEGUNA POŁUDNIOWEGO

PROLOG

Wulkan Erebus, Antarktyda

Od horyzontu po horyzont rozciąga się płaszczyzna bladobłękitnego lodu wygładzonego niemal do połysku przez pędzone huraganowymi wiatrami drobiny. Jedyne występujące w tym regionie formy życia to tworzące żółte plamy porosty, które istniały znacznie wcześniej, niż w bazie McMurdo pojawili się ludzie.

Prawie trzy i pół kilometra poniżej podstawy wulkanu Erebus, pod lodowcem, wieczną zmarzliną i grubą warstwą granitu, szeregowy Peter Wombley starł pot z oczu. Marzył o puszce coorsa, którego karton zadekował w lodówce w swojej kwaterze.

— To miejsce jest nienormalne. Na górze śnieżna burza, a tu goręcej niż w cipie napalonej dziwki — powiedział.

— Nie byłoby aż tak źle, gdybyś ciągle nad tym nie rozmyślał — odparł porucznik Brian Flattery, zdejmując reflektor ze skutera śnieżnego. — Idziemy. Musimy do końca zmiany skalibrować trzy przekaźniki.

Peter sięgnął po swój reflektor, włączył go i jaskinię przeszył snop jaskrawego światła. Poszedł za porucznikiem.

— Uważaj, jak idziesz — upomniał go Brian, wskazując światłem pęknięcie w dnie jaskini.

Mijając czarną szczelinę, Peter podejrzliwie się jej przyglądał. Przez trzy miesiące pobytu w jaskiniach wyrobił się w nim zdrowy respekt wobec przypominającej plaster miodu podziemnej formacji. Wychylił się za krawędź i skierował światło w dół. Promień zdawał się mknąć do dna świata. Peter wzdrygnął się. Ciekawe, czy piekło ma drzwi wejściowe?

— Zaczekaj! — zawołał.

— Jadę do przekaźnika — rzucił Brian, ustawiając przy wylocie tunelu urządzenie zwane transporterem indywidualnym. — Masz do mojego powrotu pięć minut przerwy.

Peter dyskretnie odetchnął. Nienawidził tych kornikowych kanałów, jak żołnierze nazywali pełne zakrętów tunele o gładkich ścianach, tak wąskie, że człowiek ledwie się w nich mieścił. Transport ludzi i rzeczy między jaskiniami był możliwy jedynie na maleńkich zmotoryzowanych transporterach, które wyglądały jak deskorolka.

Brian położył się na brzuchu, głową do przodu, niczym chcący zjechać z górki chłopak. Poruszył rączką gazu i od ścian odbił się ryk silnika. Poziom decybeli podwoił się i potroił. Porucznik uniósł na pożegnanie kciuk, pchnął manetkę gazu i transporter pomknął do przodu, po czym zniknął w wąskim tunelu.

Peter przykucnął, by obserwować odjazd przełożonego. Gdy ryczący pojazd schował się za pierwszym zakrętem, tunel poczerniał. Po chwili umilkł odgłos silnika. Peter został sam.

Sprawdził w świetle ręcznego reflektora godzinę i uśmiechnął się. Brian powinien wrócić za pięć minut, ale jeśli będzie musiał rozebrać przekaźnik i wymienić jakieś części, może mu to zająć nawet dwadzieścia. A więc on miał czas. Wyciągnął z kieszeni kamizelki skręta.

Odłożył reflektor i ustawił najszerszy możliwy snop światła, by oświetlić jak najwięcej przestrzeni, po czym oparł się o ścianę, wyjął z kieszeni zapałkę i przypalił cienkiego jointa. Mocno się zaciągnął. Aaach… Oparł głowę o ścianę i wciągnął dym głęboko do płuc.

Nagle rozległ się dźwięk przypominający pocieranie kamieniem o kamień.

— Cholera! — Peter zachłysnął się dymem i złapał reflektor. Poruszając nim na boki, przeszukiwał otoczenie. Nic nie zobaczył. Jaskinia była pusta. Wsłuchał się uważnie, ale nie rozległ się żaden kolejny dźwięk. Jedynie w stożku światła skakały cienie.

Nagle miał wrażenie, jakby zrobiło się zimniej i ciemniej.

Popatrzył na zegarek. Minęły cztery minuty. Brian powinien już być w drodze powrotnej. Peter zadeptał niedopałek. Zapowiadało się nerwowe czekanie.

· · ·

Porucznik Brian Flattery zamknął pokrywę panelu znajdującego się z boku jednostki komunikacyjnej. Szybki test wykazał, że wszystko jest w porządku. Zostały mu jeszcze tylko dwa przekaźniki. Rutynowe kontrole mogli przeprowadzać ludzie z zespołu, którym kierował, ale system był jego dzieckiem i nawet drobne zakłócenia uważał za obrazę swojej fachowości. Jeszcze tylko parę drobnych regulacji i wszystko będzie działać idealnie.

Podszedł do transportera czekającego z pracującym na luzie silnikiem i zajął pozycję do jazdy. Wrzucił bieg i tuż przed wjazdem w tunel lekko schylił głowę. Czuł się, jakby połykał go wąż. Gładkie ściany śmigały tuż przy głowie, snop światła z latarki czołówki wyznaczał kierunek. Po minucie wjechał do jaskini, gdzie zostawił Petera.

Zgasił silnik i rozejrzał się. Jaskinia była pusta, w powietrzu unosił się jedynie znajomy zapaszek. Marihuana.

— Niech to cholera! — Zsiadł i krzyknął podniesionym głosem służbisty: — Szeregowy Wombley! Natychmiast przywlecz tu swój tyłek!

Okrzyk odbił się echem od ścian, ale Peter się nie zgłosił. Brian szybko przeszukał jaskinię światłem reflektora, nic to jednak nie dało. Dwa skutery, którymi tu przyjechali, stały pod ścianą. Gdzie ten drań zniknął?

Brian ruszył w kierunku skuterów, lecz po kilku krokach jego lewa stopa poślizgnęła się na mokrej plamie. Zamachał rękami, by się czegoś złapać, ale nie znalazł niczego i z głośnym jękiem plasnął tyłkiem o dno jaskini. Reflektor z łoskotem potoczył się kilka metrów w bok i zatrzymał się tak, że świecił prosto na Briana. Porucznik czuł, jak przez tył spodni przesącza mu się ciepły płyn. Zgrzytnął zębami i zaklął.

Szybko wstał i krzywiąc się z obrzydzenia, wytarł tyłek. Pewien szeregowy coraz bardziej zasługiwał na niezłe skopanie po dupie. Zanim Brian wepchnął koszulę w spodnie, spojrzał na dłonie. Coś z nich kapało. Gdy uświadomił sobie, co to jest, westchnął głośno i gwałtownie cofnął się o krok, jakby chciał uciec przed własnymi rękami.

Dłonie miał pokryte świeżą krwią.

KSIĘGA PIERWSZA
PRACA ZESPOŁOWA

1

Kanion Chaco, Nowy Meksyk

Cholerne grzechotniki!

Zanim wsiadła do pordzewiałego chevroleta pick-upa, Ashley Carter otrzepała buty z błota. Rzuciła zakurzony kowbojski kapelusz na siedzenie obok i przeciągnęła chusteczką po czole. Sięgnęła przez drążek zmiany biegów, otworzyła schowek i wyjęła zestaw przeciwukąszeniowy.

Kostką dłoni włączyła radio, ale z głośnika wydobył się jedynie szum zakłóceń. Nucąc pod nosem, rozerwała opakowanie strzykawki i wciągnęła w nią standardową dawkę antyserum uodparniającego na jad. Konieczną ilość umiała dobierać na oko. Potrząsnęła buteleczką — była niemal pusta. Najwyższy czas wybrać się do Albuquerque po następną.

Przetarła skórę gazikiem z alkoholem, wbiła igłę, cicho jęknęła, po czym zaaplikowała sobie bursztynowy płyn. Lekko poluzowała opaskę uciskową, posmarowała jodyną podwójne ukąszenie na przedramieniu i założyła opatrunek.

Z powrotem zacisnęła opaskę i popatrzyła na zegarek na desce rozdzielczej. Po dziesięciu minutach trzeba będzie znów poluzować.

Wzięła mikrofon radia i wcisnęła przycisk z boku.

— Randy, zgłoś się. Odbiór. — Gdy puściła przycisk, rozległ się jedynie elektroniczny szum. — Randy, proszę, podnieś. Odbiór.

Jej sąsiad Randy ciągle jeszcze był na zwolnieniu lekarskim z powodu urazu pleców, jakiego doznał w kopalni. Przez ostatnie dziesięć tygodni zarobił na boku parę dodatkowych dolarów, opiekując się w ciągu dnia jej synem Jasonem.

Uruchomiła silnik i wyjechała tyłem w koleiny, które nazywano drogą. Radio wypluło z siebie bezładny hałas, po czym rozległo się kilka zrozumiałych słów.

— …łem. Co się dzieje? Spodziewaliśmy się ciebie godzinę temu.

Podniosła mikrofon.

— Przepraszam, Randy, ale znalazłam nowe pomieszczenie na stanowisku Anasazi. Ukryte za osuwiskiem skał. Chciałam je sprawdzić, zanim zniknie światło, ale grzechotnik diamentowy miał inny pomysł. Jadę pokazać ukąszenie doktorowi Marshallowi, wrócę za mniej więcej godzinę. Mógłbyś wsadzić lasagne do pieca? Odbiór. — Zawiesiła mikrofon na radiostacji.

Ponownie rozległy się trzaski.

— Ukąszenie! Znowu! To czwarty raz od Bożego Narodzenia! Przeciągasz strunę. Te samodzielne wyprawy któregoś dnia cię zabiją. W każdym razie, jak doktor Marshall cię obejrzy, natychmiast wracaj do domu. Czekają na ciebie ludzie z piechoty morskiej.

Ashley zmarszczyła czoło. Jęknęła i ponownie chwyciła mikrofon.

— Co się dzieje? Odbiór.

— Nie wiem. Rżną głupa… i są w tym świetni — dodał Randy ciszej. — Najprawdziwsi wojskowi. Znienawidzisz ich.

— Jeszcze tego mi trzeba! Co na to Jason? Odbiór.

— Świetnie. Chłonie wszystko z otwartymi ustami. Zadręcza jednego takiego kaprala. Chyba namówił go, by dał mu się pobawić bronią.

Ashley klepnęła w kierownicę.

— Jakim prawem wnoszą do mojego domu broń?! Zaraz będę, pilnuj gospodarstwa! Bez odbioru.

Sama nigdy nie nosiła broni, nawet w najbardziej niebezpiecznych regionach Nowego Meksyku, i prędzej trupem padnie, nim pozwoli przerośniętym dzieciakom wnosić jakieś groźne żelastwo do jej domu. Wrzuciła bieg i opony zapiszczały na skalistym podłożu.

· · ·

Ashley wyskoczyła z samochodu i starając się nie urazić wiszącej na temblaku ręki, ruszyła przez kaktusowy ogród w stronę ludzi w mundurach zgromadzonych pod zielonym daszkiem werandy — w jedynym miejscu w promieniu stu metrów, gdzie był cień.

Gdy wielkimi krokami wchodziła po drewnianych schodach, mężczyźni nieco się cofnęli. Z wyjątkiem jednego, z brązowymi naszywkami.

Podeszła prosto do niego.

— Za kogo się właściwie uważacie, wpadając tu z arsenałem wystarczającym do rozniesienia w pył wietnamskiej wioski? Tu jest mój syn!

Usta oficera zacisnęły się w wąską kreskę. Cofnął się nieco, zdjął okulary przeciwsłoneczne i popatrzył na Ashley pozbawionymi emocji, błękitnymi jak lód oczami.

— Major Michaelson, proszę pani. Eskortujemy doktora Blakely’ego.

— Nie znam żadnego doktora Blakely’ego.

— Ale on zna panią. Twierdzi, że jest pani jednym z najlepszych paleoantropologów w kraju. Przynajmniej tak powiedział prezydentowi.

— Jakiemu prezydentowi?

— Prezydentowi Stanów Zjednoczonych — odparł całkowicie beznamiętnie major.

Zanim Ashley zdążyła zareagować, zobaczyła jasnowłosego dzieciaka przeciskającego się przez grupę ludzi w mundurach.

— Mamo! Wróciłaś! Musisz to zobaczyć! — Syn popatrzył na temblak, po czym złapał Ashley za rękaw drugiej ręki. — Chodź!

Mimo że ledwie sięgał wojskowym ponad pas, rozepchnął ich na boki.

Ashley pozwoliła się wciągnąć synowi do domu. Gdy trzasnęły za nimi drzwi z moskitierą, ruszyła prosto do salonu. Na stole stała aktówka.

Z kuchni dochodził zapach czosnku, lasagne już się dopiekały. Ashley zaburczało w brzuchu — nie jadła od śniadania. Randy, w poplamionych kuchennych rękawicach, próbował wyjąć perkoczące danie tak, by nie rozrzucić zawartości. Widok potężnego mężczyzny ubranego w kuchenny fartuch i walczącego z brytfanną wywołał na jej ustach uśmiech. Widząc jej reakcję, Randy przewrócił oczami.

Gdy miała się przywitać, poczuła natarczywe pociągnięcia za rękaw.

— Chodź, mamo, zobacz, co ma doktor Blakely! To zajebiste!

— Uważaj, jak się wyrażasz, drogi panie — ostrzegła. — Wiesz, że nie pozwalamy tu na taki język. A teraz pokaż mi, o co chodzi. — Pomachała Randy’emu i dała się pociągnąć synowi w kierunku salonu.

Randy wskazał na stojącą na stole aktówkę.

— Jest w środku… — szepnął.

Uwagę Ashley przyciągnął szum wody. Otworzyły się drzwi łazienki i na korytarz wyszedł wysoki i chudy jak tyka czarnoskóry mężczyzna w trzyczęściowym garniturze. Był w średnim wieku; ostrzyżone tuż przy skórze włosy siwiały mu na skroniach. Poprawił okulary w drucianych oprawkach i uśmiechnął się. Podszedł do Ashley szybkim krokiem i wyciągnął dłoń na powitanie.

— Profesor Ashley Carter… pani zeszłoroczne zdjęcie w „Archeology” nie ukazywało prawdy…

Umiała wyczuć mydlenie oczu. Brudna, z ręką na temblaku, w zabłoconych dżinsach na pewno nie była królową piękności.

— Może pan sobie odpuścić tę gadkę, doktorze. Co pan tu robi?

Blakely opuścił dłoń. Na sekundę lekko rozszerzyły mu się oczy, zaraz jednak nadrobił to jeszcze szerszym uśmiechem. Miał więcej zębów niż rekin.

— Podoba mi się pani konkretna postawa — powiedział. — Stawia człowieka na nogi. Chciałbym przedstawić pani pewną…

— Nie jestem zainteresowana. — Wskazała na drzwi. — Pan i pański orszak możecie się zbierać. W każdym razie dziękuję.

— Gdyby zechciała pani…

— Proszę mnie nie zmuszać do wyrzucenia pana z domu. — Energicznie wyciągnęła palec w kierunku drzwi z moskitierą.

— Wynagrodzenie to sto kawałków za dwa miesiące.

— Proszę natychmiast… — Ashley odchrząknęła, wbiła wzrok w gościa i uniosła brew. Ręka opadła jej wzdłuż ciała. — W takim razie słucham.

Od rozwodu ciągle walczyła o to, aby na stole nie brakowało jedzenia i mieli zapewniony dach nad głową. Pensja wykładowcy na uczelni ledwie pokrywała wydatki na życie — o projektach badawczych nie wspominając.

— Sekundeczkę! — dodała. — Nie tak szybko. To legalne? Niemożliwe…

— Zapewniam, profesor Carter, że sprawa jest jak najbardziej zgodna z prawem. A to nie wszystko. Publikacja zebranych wyników badań tylko pod pani nazwiskiem. Etat na uczelni, którą pani wybierze.

Miewała podobne marzenia po przejedzeniu się pizzą z kiełbasą i cebulą.

— Jak to możliwe? Uniwersytety mają statuty… zasady… długoletnich pracowników. Jak?

— Projekt popierają osoby na najwyższych stanowiskach. Dano mi wolną rękę w zakresie zatrudniania współpracowników, do tego za pieniądze, jakie uznam za stosowne im zaproponować. — Usiadł na kanapie, założył nogę na nogę i rozłożył ręce wzdłuż szczytu oparcia. — A chcę mieć panią.

— Dlaczego? — spytała ostrożnie Ashley, ciągle jeszcze podejrzliwa.

Blakely pochylił się i uniósł dłoń, prosząc o cierpliwość. Sięgnął po aktówkę i otworzył zamek. Używając obu rąk, ostrożnie wyjął ze środka kryształową statuetkę i obrócił ją ku Ashley.

Była to postać ludzka, kobiety w ciąży z obwisłymi piersiami. Przedmiot zamigotał w niknącym świetle, rzucając snopy kolorowych błysków.

Skinął głową, zachęcając Ashley, żeby wzięła ten przedmiot.

— Co pani o tym sądzi?

Bała się dotknąć tego delikatnego cudeńka.

— Zdecydowanie prymitywne… Wygląda na ikonę płodności.

Doktor Blakely energiczne pokiwał głową.

— Oczywiście, jak najbardziej… niech pani popatrzy z bliska. — Gdy unosił ciężką figurkę, ramiona drżały mu z wysiłku. — Proszę dokładnie się przyjrzeć.

Ashley wyciągnęła ręce po statuetkę.

— Jest zrobiona z jednej bryły diamentu — wyjaśnił Blakely. — Bez najmniejszej skazy.

Wyjaśniało to uzbrojoną eskortę. Ashley cofnęła ręce od bezcennego przedmiotu i zaczęła rozważać, z czym może się wiązać istnienie tego rodzaju artefaktu.

— Zajebiste… — szepnęła pod nosem.

· · ·

Ashley Carter patrzyła przez stół, jak doktor Blakely zamyka telefon i chowa go do kieszonki na piersi.

— A więc, pani profesor Carter… na czym stanęliśmy?

— Coś nie tak? — spytała, kawałkiem chleba czosnkowego zbierając z talerza sos pomidorowy. Siedzieli przy metalowym stole w kuchni.

Blakely pokręcił głową.

— Wszystko gra. Potwierdzałem jedynie dołączenie kolejnego członka do zespołu. Australijskiego eksperta od jaskiń. — Uśmiechnął się uspokajająco. — A więc na czym stanęliśmy?

— Kto ma należeć do tego zespołu? — spytała, podejrzliwie przyglądając się gościowi.

— Niestety, nazwiska to tajemnica, powiem jednak, że rozmawiamy z jednym z wiodących kanadyjskich biologów i z geologiem z Egiptu. I kilkoma innymi osobami…

Ashley zdawała sobie sprawę, że pyta na darmo.

— Świetnie. Wróćmy w takim razie do diamentowej statuetki. Nie powiedział pan, gdzie ją odkryto.

Blakely wydął wargi.

— Ta informacja też jest tajna. Zastrzeżona wyłącznie dla osób uczestniczących w projekcie. — Złożył leżącą na kolanach serwetkę.

— Sądziłam, że podyskutujemy, a raczej skąpi pan informacji.

— Możliwe, ale od pani też nie dostałem konkretnej odpowiedzi. Jest pani gotowa dołączyć do zespołu?

— Potrzebuję więcej szczegółów. I czasu na przeorganizowanie czekającej mnie pracy.

— Zajmiemy się takimi drobiazgami.

Ashley pomyślała o Jasonie, który siedział przed telewizorem i jadł kolację ze starej tacy.

— Mam też syna. Nie mogę wstać i wyjść. A on nie jest drobiazgiem.

— Ma pani byłego męża. Scott Vandercleve, jeśli się nie mylę.

— Jason nie zostanie z nim. Mowy nie ma.

Blakely głośno westchnął.

— W takim razie mamy problem.

Sprawa była rzeczywiście trudna. Jason miał kłopoty w szkole i Ashley przysięgła sobie, że tego lata spędzi z nim więcej czasu.

— To nie podlega dyskusji — odparła z największym przekonaniem, na jakie było ją stać. — Albo Jason pojedzie ze mną, albo nie będę miała innego wyboru, niż odmówić.

Blakely przez chwilę przyglądał się jej w milczeniu.

— Był ze mną na różnych wykopaliskach — powiedziała Ashley. — Poradzi sobie.

— Nie sądzę, żeby to było roztropne. — Uśmiechnął się lekko.

— To twardy i zaradny chłopak.

Blakely skrzywił się.

— A jeśli się zgodzę, dołączy pani do nas? — Zdjął okulary i pomasował nos w miejscu, w którym zrobiły się wgniecenia od oprawek. — Podejrzewam, że mógłby zostać w obozie Alfa… tam jest bezpiecznie. — Założył okulary i wyciągnął dłoń. — Zgoda.

Ashley z ulgą wypuściła powietrze i podała mu rękę.

— Po co tyle wysiłku dla pozyskania mnie do pańskiego zespołu?

— Z powodu pani specjalizacji. Antropologia prymitywnych plemion górskich. Pani praca o siedzibach Indian Gila była znakomita.

— Mimo to: dlaczego ja? Istnieje jeszcze paru paleoantropologów o podobnych zainteresowaniach.

— Z kilku powodów. Po pierwsze — Blakely zaczął odliczać na palcach — pokazała pani na wykopaliskach, że umie kierować zespołem. Po drugie, ma pani doskonałego nosa do szczegółów. Po trzecie, jest pani niezwykle wytrwała w rozwiązywaniu tajemnic. Po czwarte, jest pani w znakomitej formie fizycznej. Po piąte, mam do pani dużo szacunku. Jakieś pytania?

Zadowolona, choć lekko zażenowana, Ashley pokręciła głową. Spróbowała się nie zaczerwienić. W dziedzinie, którą się zajmowała, rzadko padają pochwały. Postanowiła zmienić bieg rozmowy.

— Ponieważ już właściwie współpracujemy, może pan wreszcie powie, gdzie znaleźliście ten wyjątkowy artefakt? — Wstała, by umyć talerze. — Podejrzewam, że gdzieś w Afryce.

Blakely uśmiechnął się.

— Tak naprawdę to w Antarktyce.

Spojrzała przez ramię, aby oszacować, czy ją sprawdza.

— Na tym kontynencie nie ma prymitywnych kultur. To nagi lodowiec.

— Kto powiedział, że na kontynencie?

— Więc gdzie? — Odwróciła się do gościa, oparła o zlew i wytarła ręce wilgotną ścierką.

Blakely wskazał palcem w kierunku podłogi.

W głębi.

2

Black Rock, Australia

Benjamin Brust obserwował pełznącego po umywalce brunatnego karalucha. Podszedł do krat i przeciągnął dłonią po szczecinie niegolonej od momentu aresztowania. Smród starego moczu był nieco słabszy przy drzwiach celi. Strażnik w mundurze w kolorze khaki podniósł wzrok znad egzemplarza „GQ”. Ben skinął żołnierzowi głową, ten jednak potraktował go jak powietrze i powrócił do czytania.

Przynajmniej jego klient, Hans Biederman, wracał do zdrowia. Dzięki Bogu. Jeszcze tylko Benowi było potrzebne oskarżenie o nieumyślne zabójstwo: Herr Biederman, po otrzymaniu drobnego klapsa za uczestnictwo w wyprawie, miał dziś samolot do Niemiec, Bena jednak — jako osobę, która wszystko zaplanowała — czekał długi pobyt w więzieniu wojskowym.

Od pięciu lat oferował ludziom, których stać było na drogie bilety, ekspedycje do egzotycznych miejsc, z rzadkimi widokami, i towarzyszył im w tych wyprawach. Organizacja czegoś takiego wymagała nagięcia — czasem złamania — kilku zasad. Specjalizował się w przedsięwzięciach wymagających zejścia pod ziemię: wyprawach do opuszczonych kopalni diamentów w Republice Południowej Afryki, zasypanych pod Himalajami klasztornych ruin, podmorskich tuneli u wybrzeży Karaibów, tym zaś razem — zachwycających jaskiń w Australii, do których dostęp zamknięty został przeciętnemu obywatelowi przez armię.

Jaskinie znajdowały się w jednej z najbardziej oddalonych części poligonu Black Rock, a zostały odkryte i opisane przez Bena osobiście, gdy cztery lata wcześniej tam stacjonował.

Wszystko szło jak po sznurku do chwili, gdy Herr Biederman, pulchny Niemiec, poślizgnął się i złamał nogę. Ben powinien był go zostawić za karę, że zignorował ostrzeżenie, a tymczasem spróbował wyciągnąć z jaskiń nieszczęsny tyłek turysty. Wrzaski Biedermana ściągnęły żandarmerię i w nagrodę za trudy Bena aresztowano.

Odwrócił się od krat i opadł na zżarty przez mole materac, oparł się plecami o ścianę i zaczął się przyglądać plamom na suficie. Na korytarzu zastukały obcasy, ktoś powiedział coś do wartownika.

Grube czasopismo opadło na podłogę.

— Tutaj, panie pułkowniku! Czwarte drzwi. — W głosie wartownika słychać było strach.

Stukot obcasów zbliżył się do celi i ucichł. Ben podniósł się na łokciu, by sprawdzić, kto zacz. Od razu rozpoznał swojego dawnego dowódcę: łysa głowa, orli nos, szare świdrujące oczy.

— Pułkownik Matson?

— Nie wiem skąd, ale wiedziałem, że kiedyś tak skończysz. Jak zwykle sprawiasz kłopoty. — Igrający w kącikach ust uśmiech łagodził szorstkość słów. — Jak cię traktują?

— Jak w Hiltonie, pułkowniku. Choć obsługa pokojów jest nieco ślamazarna.

— Nic niezwykłego. — Pułkownik dał znak wartownikowi, by otworzył celę. — Za mną, sierżancie Brust.

— Teraz „panie Brust”, pułkowniku.

— Nieważne — odparł Matson i odwrócił się. — Musimy porozmawiać.

— Mam go skuć, panie pułkowniku? — spytał wartownik.

Ben obdarzył Matsona najbardziej niewinnym spojrzeniem, na jakie potrafił się zdobyć.

— Pewnie — odparł pułkownik. — Będzie lepiej. Nie wolno ufać cywilom.

— Tak jest! — Ben stanął niby na baczność. — Wygrał pan. Sierżant Brust zgłasza się do służby.

Pułkownik skinął głową i odprawił wartownika gestem dłoni.

— No to chodźmy, sierżancie. Do mojego gabinetu.

Wyszli z więzienia i po krótkiej jeździe dotarli do budynku administracji. Gabinet pułkownika nie zmienił się nawet o jotę — stało w nim to samo biurko z orzecha włoskiego, z okrągłymi plamami po kubkach do kawy na blacie, ściany zdobiły proporczyki Starej Gwardii^1, na bocznej ścianie wisiało mnóstwo trofeów. Sądząc po zachowawczej postawie zwykle bardzo żwawego pułkownika, Ben domyślił się w trakcie jazdy, że jego były dowódca trzyma w zanadrzu coś ważnego.

· · ·

Pułkownik kazał Benowi usiąść, po czym sam przysiadł na skraju biurka i zaczął obserwować gościa. Miał kamienną twarz. Ben próbował nie dać się zastraszyć spojrzeniem.

— Co się, do cholery, z tobą stało? — zmęczonym głosem spytał po dłuższej chwili pułkownik. — Najlepszy z najlepszych, i po prostu znikasz.

— Dostałem ciekawszą propozycję.

— Jaką? Jeżdżenie z bogatymi bubkami z kryzysem wieku średniego na dające podnietę wycieczki?

— Wolę określać to mianem „wakacji z przygodami”. Poza tym zarabiam dość, żeby wspomagać hodowlę owiec ojca.

— I dorobiłeś się nawet pewnej renomy. Prawdziwy pies jaskiń. Czytałem o podziemnej ekspedycji ratunkowej w Stanach. Wielki z ciebie bohater, co?

Ben wzruszył ramionami.

— Ale nie dlatego odszedłeś. Chodziło o Jacka, prawda?

Na dźwięk imienia przyjaciela twarz Bena zrobiła się posępna.

— Wierzyłem w Gwardię. I w honor. Ufałem panu.

Pułkownik Matson skrzywił się.

— Czasami polityczne naciski skrzywiają zasady. Deformują honor.

— Gówno prawda. — Ben pokręcił głową. — Po syfie, jaki syn premiera próbował zafundować swojej dziewczynie, zasługiwał na każdy cios, jaki dostał od Jacka.

— Premier ma potężnych przyjaciół. Pobicie jego syna nie mogło pozostać bezkarne.

— Niech to jasna cholera! — Ben walnął pięścią w podłokietnik fotela. — Zrobiłbym dokładnie tak samo. Proces przed sądem wojskowym był parodią. — Przerwał, z trudem przełknął ślinę i kontynuował nieco ciszej: — Jacka odarto ze wszystkiego, co czyniło z niego mężczyznę, a pan się dziwi, dlaczego odszedłem?

Matson westchnął, jakby był z czegoś zadowolony.

— Szale losu przeważyły na twoją korzyść. Sytuacja polityczna tym razem może ci sprzyjać.

— Co ma pan na myśli? — spytał Ben, marszcząc czoło.

— Powinienem udać, że nie dostałem tego listu. Przy kłopotach, jakich narobiłeś, zasługujesz jak cholera na kilka lat za kratkami.

— Jakiego listu?

— Rozkazu z Ministerstwa Spraw Wewnętrznych. Masz zostać zwolniony.

To jakiś żart? Zamierzali go ot tak wypuścić? Ben patrzył na nagle zaniepokojonego Matsona.

— Co jest, pułkowniku?

— Jest haczyk.

Oczywiście. Jak zawsze.

— Musisz się przyłączyć do międzynarodowej ekspedycji. Jakiś amerykański profesor zażyczył sobie tego ze względu na twoje doświadczenie w eksplorowaniu jaskiń. To operacja typu cicho sza. Umorzą wszystkie zarzuty i zapłacą ci za pracę. — Matson przesunął w kierunku Bena kartkę papieru. — Proszę.

Ben szybko przeczytał list i jego wzrok zatrzymał się na liczbie na dole. Wpatrywał się w zera z obawą, że źle je policzył. To nie mogła być prawda. Gdyby to była prawda, zostałby właścicielem hodowli owiec pozbawionej długów i obciążeń. Koniec z podejrzanymi wycieczkami.

— Niemal zbyt piękne, by mogło być prawdziwe? — spytał pułkownik, pochylając się i kładąc dłonie na jego barkach. — I nie do przegapienia.

Oszołomiony Ben skinął głową.

— Coś mi mówi, że powinieneś pilnować swojego tyłka. — Matson podszedł do fotela za biurkiem i usiadł. — Ważni chłopcy postanowili się tobą zabawić, a mają skłonność do przetaczania się po maluczkich jak walec. Pamiętaj o Jacku.

Ben wpatrywał się w liczbę na dole kartki. Rzeczywiście było to zbyt piękne, aby mogło być prawdziwe.

· · ·

Z powrotem w celi, zasłoniwszy ramieniem oczy, Ben odpłynął w sen i niemal od razu zagubił się w koszmarze, który go nie nawiedzał od dzieciństwa. Był znowu chłopcem i w olbrzymiej jaskini przebijał się między mokrymi kamiennymi kolumnami metrowej średnicy. Znał to miejsce. Dziadek zaprowadził go tam kiedyś, by pokazać mu petroglify Aborygenów.

Jaskinia była ta sama, teraz jednak z kamiennych kolumn wyrastały obwieszone owocami gałęzie. Zaciekawiony, sięgnął po wypełniony papkowatym miąższem czerwony strąk, zabrakło mu jednak kilku centymetrów, by go chwycić. Gdy cofał rękę, poczuł wwiercające mu się w kark spojrzenie. Szybko się odwrócił, lecz nikogo tam nie było. Wszędzie wokół czuł jednak oczy. Na skraju pola widzenia, za wielkim kamiennym walcem, dostrzegł ruch.

— Jest tam kto?! — zawołał i podbiegł do kolumny, by za nią zajrzeć. Tu też była pustka. — Czego chcesz?

Mimo woli przyszło mu na myśl słowo „duchy”.

Zaczął uciekać…

Czuł, że coś go goni, wzywa z powrotem. Nie zwracał na to uwagi i biegł, szukając wyjścia. Kolumny przesuwały się, spowalniając go. Poczuł na karku delikatne dotknięcie i tuż przy jego uchu rozległ się niewyraźny szept:

— Jesteś… jednym… z nas…

Krzycząc, wyrwał się z otchłani snu.

Leżał na pryczy, serce waliło mu jak oszalałe. Pomasował sobie skronie. Jasna cholera! Dlaczego ten koszmar wrócił? Zamknął oczy i przypomniał sobie, że dręczące go wizje zaczęły się po kłótni z dziadkiem w aborygeńskiej jaskini w pobliżu Darwin.

— Nie, to nieprawda! — zawył trzynastoletni Ben, któremu od tego, czego się dowiedział, w oczach zbierały się łzy.

— Prawda, młody człowieku. I nie zamierzam pozwalać nazywać się kłamcą. — Dziadek przyglądał mu się, marszcząc czoło. — Kiedyś było to gniazdo rodzinne mojej babci — powtórzył, po czym dźgnął Bena palcem w pierś. — Twojej krewnej w linii prostej.

Bena przerażała myśl, że w jego żyłach może płynąć aborygeńska krew. Wraz z przyjaciółmi zawsze naśmiewał się w szkole z ciemnoskórych aborygeńskich dzieci, a teraz, w ułamku sekundy, został wrzucony z nimi do jednego worka. Pokręcił głową.

— Nie jestem cholernym czarnuchem!

Ostry cios w policzek był niczym ukłucie.

— Szanuj swoich przodków.

Jeszcze dziś wspomnienie tej sceny wywoływało w nim zażenowanie. Jako chłopak wstydził się swojego dziedzictwa. W czasach jego młodości Aborygenów uważano za obywateli drugiej kategorii, znajdujących się w hierarchii społecznej jedynie odrobinę wyżej niż zwierzęta. Na szczęście dzięki kilku pokoleniom europejskich przodków łatwo było mu ukryć niechlubną tajemnicę. Niestety, nie przed sobą samym. Wtedy zaczęły się nocne koszmary.

Setki razy budził się w nocy owinięty lepiącą się do spoconego ciała pościelą, ze spływającymi po policzkach łzami. Zaciskał dłonie na kołdrze i modlił się, żeby nikt nie poznał jego sekretu.

Gdy z biegiem czasu dojrzał, zaczął szanować i doceniać swe wyjątkowe dziedzictwo. Sny przestały się pojawiać i zostały zapomniane niczym pochowane do kartonowych pudeł zabawki. Odpłynęły w niepamięć.

Ben pokręcił głową. Dlaczego akurat teraz wróciły? Jaki sens ma przywoływanie strachów z dzieciństwa?

Doszedł do wniosku, że to na pewno z powodu tej cholernej celi, i zakrył się dokładniej przypominającym szmatę kocem. No cóż, dzięki listowi, który przyszedł w samą porę, wkrótce będzie miał to przeklęte miejsce z głowy.

· · ·

Miesiąc później tajemniczy dobroczyńca przysłał do Black Rock telegram i w dwadzieścia godzin Ben awansował z więźnia ciasnej celi w Australii na gościa wielopokojowego apartamentu w Sheratonie w Buenos Aires.

Sprawdził stopą wodę w wannie. Była tak gorąca, że się lekko skulił, zaraz jednak na jego usta wypłynął uśmiech. Aaach… doskonała. Po miesiącu więzienia w Black Rock, miesiącu letniej wody cieknącej z prysznica, która nie była w stanie zmyć zatykającej pory warstwy brudu, gorąca kąpiel zapowiadała się orgiastycznie. Ben zsunął się do wanny i ułożył wygodnie w parującej wodzie. Wcisnął przycisk uruchamiający podwodne dysze. Ze wszystkich stron zaczęły go masować wywołujące przyjemny dreszczyk strumienie, tworzące w wodzie łagodne wiry. Prawdziwa orgia.

Westchnął, oparł plecy o bok wanny i pozwolił ciału się odprężać, unosić się na silnych strugach wody.

Rozległo się pukanie do drzwi.

Ben zignorował je, wsunął się głębiej do wody.

Ktoś zastukał ponownie, bardziej natarczywie.

Podpychając się łokciami, Ben uniósł ciało nad lustro wody.

— Kto tam?

— Przepraszam bardzo, ale doktor Blakely chce, by przyszedł pan do sali Pampas na parterze — odpowiedział mu stłumiony głos. — Pozostali goście już się zbierają.

Ben potarł oczy.

— Potrzebuję pięciu minut. — Gdy wstał z gorącej kąpieli, od chłodnego powietrza w łazience dostał na nogach gęsiej skórki. Ubrał się w stary brązowy tweedowy garnitur i zszedł do sali konferencyjnej.

Z zadowoleniem stwierdził, że w przedsionku ustawiono przenośny bar. Za blatem z butelkami kręcił się barman. Wokół, w małych grupkach, zebrało się sporo osób obojga płci.

Ben rozejrzał się. Nikt nie zwracał na niego uwagi. A więc tyle, jeśli chodziło o gorące powitanie. Jeszcze raz zlustrował wzrokiem pomieszczenie i uznał, że whiskey poprawi jego opinię o tym „przyjęciu”. Podszedł do baru.

— Co podać?

— Whiskey i piwo. — Oparł łokieć na obiciu z czarnego skaju biegnącym wzdłuż krawędzi baru i znów zaczął się rozglądać. Nie było to towarzystwo, do jakiego przywykł. Zero głośnych śmiechów, żadnego rozlewania drinków, ani jednego rozzłoszczonego podpitego typa. Nudy. Jednym haustem połknął whiskey, odstawił kieliszek z głośnym stuknięciem, poczekał, aż przestanie go palić w gardle, i zabrał się do piwa.

Za jego plecami rozległ się kobiecy głos.

— Whiskey. Bez wody.

Odwrócił się, by sprawdzić, któż to ma podobny do niego gust w kwestii drinków. Pijące whiskey kobiety to rzadkość jak czterolistna koniczyna. Widok nie rozczarował Bena.

Kobieta obracała postawioną przed nią szklaneczką. Miała długie palce z krótkimi, ale polakierowanymi paznokciami. Żadnych pierścionków. Ani obrączki. Dobrze. Była tego samego wzrostu co on, co w przypadku kobiety zaskakiwało. Skórę miała opaloną, brąz wpadał w intensywny miedziany odcień świadczący o długim przebywaniu na słońcu. Najbardziej zdumiały jednak Bena czarne włosy spływające luźnymi lokami do pasa kobiety.

— Mogę pani postawić jeszcze jednego drinka? — spytał, podkreślając swój australijski akcent. Zawsze ściągało to uwagę kobiet.

Ta uniosła brew.

— Są darmowe — odparła. — To bar dla gości.

Jego szelmowski uśmiech stał się jeszcze szerszy.

— W takim razie może dwa?

Bez słowa wpatrywała się w niego zielonymi oczami.

Wyciągnął dłoń.

— Ben Brust. Z Sydney.

— Mogłam się domyślić po akcencie — odparła kobieta z cieniem uśmiechu na ustach. — Przeciąganie samogłosek wskazywałoby jednak bardziej na Australię Zachodnią niż na Nową Południową Walię.

— No cóż… — Ben opuścił dłoń i zaczął się jąkać, jakby go na czymś przyłapano. — Tak naprawdę wychowałem się na owczej farmie ojca pod Perth. W Australii Zachodniej. Ale ponieważ większość ludzi nie odróżnia Sydney od…

— Tak sądziłam. — Kobieta wzięła drinka i zaczęła się odwracać. — Spotkanie wkrótce powinno się zacząć.

— A pani jest…? — poprosił błagalnie o jakiś ochłap, zanim kobieta odejdzie.

— Doktor Ashley Carter — powiedziała i ruszyła przed siebie.

Patrzył, jak Ashley Carter odchodzi. Nie było w niej nic z naukowca. Przełknął resztki piwa, nie przestając jej obserwować.

3

Buenos Aires, Argentyna

Ashley podeszła do eleganckiego młodego Latynosa, który sprawdzał identyfikatory. Skinął głową i otworzył przed nią drzwi. Na sali rozstawiono mniej więcej pięćdziesiąt krzeseł, zajęta była jedna czwarta. Pracownik hotelu zaprowadził ją do miejsca w pierwszym rzędzie, na którym leżała karteczka z jej nazwiskiem, po czym zniknął. Ashley była ubrana w lekką spódnicę i cienki żakiet i chłodne powietrze sprawiło, że zaczęła drżeć. Pomyślała, że ktoś mógłby podkręcić termostat.

Gdy zajęła miejsce, zaczęła rozmyślać o wydarzeniach ostatnich tygodni. Odezwały się stare lęki. Zwłaszcza jeden.

Dotyczył Jasona.

Źle się czuła z tym, że musiała zostawić syna samego w pokoju na górze. Przez całe popołudnie był bardzo wyciszony, co nie pasowało do jego żywiołowego sposobu bycia. Palce Ashley zacisnęły się na torebce.

Do tego ta ekspedycja. Dostała pocztą kopertę z biletami lotniczymi i instrukcją, by bezzwłocznie przyjeżdżała. „Wszystkim innym się zajęliśmy”, informowano ją w załączonym liście. Żadnych bliższych szczegółów.

Na sąsiednim krześle usiadł mężczyzna.

— Cześć.

Popatrzyła w bok. Znowu ten sam Australijczyk. Diabli go nadali. Nie mogła mieć chwili spokoju? Puste wąwozy wokół jej domu w Nowym Meksyku jeszcze nigdy nie wydawały się atrakcyjniejsze.

— Pozwoli pani, że spróbuję jeszcze raz. — Wyciągnął rękę. — Benjamin Brust.

Nie chcąc go obrazić, pozwoliła raz potrząsnąć swoją dłonią. A teraz idź sobie, pomyślała.

Uśmiechał się do niej. Białe zęby niemal świeciły się na tle opalonej twarzy, kości policzkowe były wydatne, a wargi pełne; w kącikach oczu rysowały się kurze łapki od słońca.

— Co pani o tym wszystkim wie? — spytał.

Ashley wzruszyła ramionami, by zniechęcić go do rozmowy, i odwróciła się.

— Tyle tajemnic… — mruknął Ben.

Skinęła głową.

— Może wkrótce uzyskamy kilka odpowiedzi — odparła.

Milczał, Ashley czuła jednak jego obecność. Woda po goleniu, której używał, miała bogaty zapach i piżmową nutę, oddychał głęboko i równomiernie.

Poprawiła się na krześle. Audytorium było już niemal kompletne i teraz, dla odmiany, zaczynało się robić gorąco. Naprawdę mogliby wyregulować termostat.

— Ufa mu pani? — spytał Ben szeptem.

— Nie — odparła, patrząc prosto przed siebie. Wiedziała, o kim mowa. — Ani trochę.

· · ·

Blakely obserwował zapełniającą się salę z otwartych drzwi. Członkowie jego zespołu siedzieli na pięciu środkowych krzesłach pierwszego rzędu. Dał znak swojemu asystentowi Rolandowi czekającemu pośrodku sali.

Ten skinął głową i uniósł do ust mikrofon.

— Panie i panowie, proszę zajmować miejsca. Za chwilę zaczynamy.

Po chwili krzątaniny i usadowieniu się ostatnich spóźnialskich drzwi do sali zostały zamknięte, a światło nieco przyciemniono. Blakely wszedł na podium i stanął za oświetloną mównicą. Wytarł czoło chustką. Znał swoją mowę na pamięć, każde starannie dobrane słowo.

Postukał w mikrofon, sprawdzając, czy działa. Był to równocześnie sygnał dla szepczących między sobą, by zamilknąć.

— Po pierwsze, dziękuję wszystkim za dołączenie do nas — zaczął i zrobił krótką przerwę. — Wiem, jak trudne było dla każdego z państwa tak nagłe porzucenie dotychczasowego życia, jestem jednak pewien, że za kilka minut będziecie przekonani, że było warto.

Wziął do ręki pilota rzutnika i wcisnął przycisk. Na ekranie pojawiło się zdjęcie góry o pokrytym śniegiem szczycie, znad którego wzlatywała chmura ciemnego dymu.

— Wulkan Erebus na Wyspie Rossa znajdującej się niedaleko wybrzeży Antarktydy. Jeden z trzech wulkanicznych stożków na tym kontynencie. U podstawy tego wulkanu znajduje się amerykańska stacja badawcza McMurdo. Mój dom przez ostatnie pięć lat.

Wcisnął kolejny przycisk, by najechać na grupę niskich metalowych budynków, wczepionych w powierzchnię szarego lodowca. Na ich dachach rozpięto przypominającą groteskowego pająka antenę satelitarną.

— Przez ostatnie dziesięć lat prowadziłem badania geotermiczne w kilku do dziś aktywnych, gorących rozpadlinach znajdujących się głęboko pod stożkiem wulkanicznym i sąsiadującym z nim Morzem Rossa. W badaniach pomagała mi NASA. Sześć lat temu ich trzeci wahadłowiec robił skany radioteleskopowe skorupy ziemskiej w poszukiwaniu pól naftowych i innych złóż. Zamówiłem u nich skan wulkanu Erebus i w ten sposób odkryto kilka zdumiewających rzeczy.

Wcisnął przycisk i na ekranie pojawił się obraz ukazujący przekrój skorupy ziemskiej pod wulkanicznym stożkiem. Na sali rozległ się pomruk.

— Jak państwo widzą, pod Erebusem został odkryty rozbudowany system jaskiń, ciągnący się setki kilometrów.

Znów wcisnął przycisk i ukazał się kolejny obraz.

— Dokładniejsze badania za pomocą sonaru i radaru wykazały istnienie olbrzymiej jaskini oddzielonej od najniższej rozpadliny zaledwie sześćsetmetrową warstwą skały. — Wskaźnikiem pokazał sieć kanałów prowadzących do potężnej jaskini. — Nazwaliśmy ją Grotą Alfa. Ma mniej więcej osiem kilometrów średnicy. Pomiary wykazały, że jej dno znajduje się na głębokości około trzech tysięcy dwustu metrów pod powierzchnią kontynentu. Niemal trzy razy głębiej, niż kiedykolwiek w głąb Ziemi dotarł człowiek.

Następne zdjęcie ukazywało grupę uśmiechniętych mężczyzn o twarzach pokrytych brudem i pyłem. Pozowali przed wybitą w skale wielką dziurą o poszarpanych brzegach.

— Po trzech latach pracy, używając materiałów wybuchowych i sprzętu górniczego, przebiliśmy się tam. Kolejny rok zajęło założenie instalacji elektrycznej i zbudowanie obozu na dnie jaskini. — Na ekranie pojawiło się zdjęcie oświetlonych reflektorami baraków z blachy falistej o charakterystycznym półkolistym dachu i namiotów. Pośrodku stał trzykondygnacyjny budynek. Drugi, podobny, znajdował się w początkowym stadium budowy i składał się z obstawionego rusztowaniami drewnianego szkieletu. — Baza Alfa — wyjaśnił Blakely. — Pracowaliśmy potajemnie. Dostęp wyłącznie dla osób z odpowiednim certyfikatem bezpieczeństwa.

Następne przezrocze sprawiło, że obecni głośno westchnęli. Blakely lekko się uśmiechnął.

— Panie i panowie. Przedstawiam tajemnicę.

· · ·

Ashley, która dotychczas tarła oczy i ziewała, zastanawiając się, co wspólnego ma z nią gadanie o aktywności wulkanicznej i górnictwie, zerwała się na równe nogi. To musiała być mistyfikacja! Obraz na zdjęciu wyrywał kilometrową dziurę w ogólnie przyjętej wiedzy z zakresu antropologii.

Fotografia na ekranie ukazywała rozjaśniony światłem reflektorów fragment pionowej ściany jaskini, w której wykuto, gęsto zbite jedna przy drugiej, siedziby mieszkalne. Niektóre znajdowały się co najmniej sto metrów nad poziomem dna jaskini. W porównaniu z budowanymi w skarpach domami Indian Anasazi, które badała w Nowym Meksyku, posiadającymi wyraźnie zaznaczone tarasy i zdecydowane geometryczne kontury, te były prymitywne. Przypominały dość przypadkowo rozmieszczone surowe jaskinie.

Gdy wybuch emocji zebranych na sali osób przeszedł w cichy pomruk, Blakely mówił dalej:

— Niestety, nikogo nie było w domu — powiedział, wywołując nerwowy chichot — odkryliśmy jednak nieco rozrzuconych po okolicy artefaktów. — Pokazał kilka kolejnych zdjęć. Na jednym z nich widać było diamentową boginię płodności.

Ashley, która chwilę przedtem opadła na krzesło, była jak odrętwiała. Podniosła rękę.

— Przepraszam, doktorze Blakely.

Dał znak dłonią, że udziela jej głosu, po czym napił się wody.

— Czy przeprowadzono datowanie stanowiska? — spytała.

Blakely przełknął i skinął głową.

— Przeprowadziliśmy kilka ogólnych datowań radiowęglowych — odparł. — Najdokładniejszy szacunek, jakim dysponujemy, to pięć milionów dwieście tysięcy lat.

— Słucham? — Ashley ponownie skoczyła na równe nogi. — To niemożliwe.

— Badania były powtarzane w różnych laboratoriach — powiedział Blakely z protekcjonalnym uśmiechem.

Wszystkie oczy obecnych były wbite w Ashley. Któryś z oświetleniowców najechał na nią reflektorem punktowym. Zasłoniła oczy dłonią.

— Ale pierwsze hominidy, najstarsi przodkowie współczesnego człowieka, pojawiły się na planecie cztery miliony lat temu. A wczesne hominidy ani nie posiadały narzędzi, ani nie były wystarczająco zorganizowane społecznie, by zbudować coś takiego.

Blakely wzruszył ramionami.

— Dlatego tu jesteśmy. — Pokazał następne przezrocze, które przedstawiało znajdujący się u podstawy ściany tunel. — Takie tunele odchodzą od wielkiej jaskini we wszystkich możliwych kierunkach, łącząc ją z innymi jaskiniami i tunelami. Uważamy, że w którymś z przejść znajdują się odpowiedzi na pytania postawione przez profesor Carter. Kto zbudował te siedziby mieszkalne? Kto wykonał rzeźby? Gdzie te istoty są teraz?

Słuchacze milczeli zdumieni. Ashley opadła na krzesło. Była wstrząśnięta.

— Zebrałem kilkuosobowy zespół, który zacznie to badać. Wejdzie głębiej w labirynt tuneli i znajdzie to, co być może się tam kryje. Grupę poprowadzi profesor Ashley Carter, ekspert z zakresu archeologii i paleoantropologii. Pozostali członkowie grupy są wiodącymi specjalistami w innych dziedzinach.

Wskazał na siedzącą kilka krzeseł od Ashley blondynkę.

— W wyprawie udział weźmie profesor Linda Furstenburg, biolog z Uniwersytetu Vancouver, której zadaniem będzie badanie unikalnej biosfery, jaką odkryliśmy. Będzie z nami geolog, Khalid Najmon. — Skłonił głowę w kierunku Araba siedzącego obok Lindy z nogą założoną na nogę. — Jak wielu z państwa wie, będzie nam pomagał mapować bogactwa znajdujące się pod lodem Antarktyki. Jego odkrycia być może zmienią nasze opinie o tym kontynencie.

Blakely zakończył, wskazując na dwóch mężczyzn siedzących w pierwszym rzędzie.

— Przybyły z dalekiej Australii Benjamin Brust, światowej sławy badacz jaskiń, zajmie się mapowaniem zawiłości tego unikalnego systemu. A ten pan w eleganckim mundurze to major Michaelson z Korpusu Piechoty Morskiej Stanów Zjednoczonych, który z dwoma innymi specjalistycznie przeszkolonymi wojskowymi będzie towarzyszył ekipie badawczej, wspomagając ją logistycznie i zapewniając jej ochronę.

Zakreślił ręką półkole, jakby chciał otoczyć grupę siedzących przed nim osób niewidzialną linią.

— Panie i panowie, oto wasz zespół.

Wśród obecnych rozległ się pomruk akceptacji. Ashley spróbowała zapaść się głębiej w krzesło.

· · ·

Po wyjaśnieniu jeszcze kilku szczegółów i udzieleniu odpowiedzi na parę pytań spotkanie zostało zamknięte. Zadowolony Blakely zszedł z podium.

Gdy znalazł się w sąsiednim pomieszczeniu, głęboko westchnął i poluzował krawat. Pierwszy akt dobiegł końca. Roland, który pracował dla niego jako asystent od ponad piętnastu lat, wszedł, niosąc okrągły pojemnik na przezrocza. Blakely skinął mu głową.

— Poszło świetnie, proszę pana — powiedział Roland i zaczął wkładać przezrocza do pojemnika. — Przedstawiciele rządu i inni sponsorzy wyglądali na bardzo zadowolonych.

— Chyba tak — odparł Blakely z przepełnionym zmęczeniem uśmiechem. — Tak sądzę.

Roland włożył pojemnik do kartonowego pudełka.

— Nikt nawet nie zaczął podejrzewać, że był już jeden zespół badawczy.

Jego przełożony wzruszył ramionami.

— Na obecnym etapie ta informacja nie jest im potrzebna.

— A jeśli…?

— Tym razem jesteśmy znacznie lepiej przygotowani. Nie martw się. Tej grupy nie stracimy.

4

Po raz drugi w ciągu dwóch miesięcy Ashley Carter stała twarzą w twarz z majorem Michaelsonem. Choć ubrany w galowy mundur, był tym samym błękitnookim ołowianym żołnierzykiem, który towarzyszył doktorowi Blakely’emu w wyprawie do jej domu.

— Nie obchodzi mnie, czy pan i dwóch pańskich zbirów będzie towarzyszyć mojemu zespołowi — powiedziała, gdy zaczepiła go tuż za drzwiami sali konferencyjnej. — Chcę, aby było to jasne od razu: zespół jest mój.

Major stał wyprostowany jak struna, nie cofnął się nawet na centymetr.

— Mam swoje rozkazy, proszę pani.

Nienawidziła tego rodzaju niespodzianek. Blakely powinien był ją poinformować, że ekipie będzie towarzyszyć wojskowa eskorta.

— To wyprawa naukowa — rzuciła. — Nie misja wojskowa.

— Jak wyjaśnił doktor Blakely, będziemy z wami głównie w celach defensywnych. Dla bezpieczeństwa.

— Świetnie. — Spojrzała mu prosto w oczy. — Proszę jednak nie zapominać, że choć może to wy nosicie broń, ja wydaję rozkazy. Jasne?

Bez najdrobniejszego mrugnięcia powieką skinął lekko głową.

— Mam swoje rozkazy, proszę pani.

Ashley zgrzytnęła zębami, by powstrzymać wybuch. Co mogła zrobić? Cofnęła się.

— Dopóki będziemy się nawzajem rozumieć — powiedziała.

— Jakieś problemy, proszę pani? — Tuż obok niej jak spod ziemi pojawił się Ben. Uśmiechał się, ale patrząc na majora, zaciskał usta.

Ashley natychmiast wyczuła w nim napięcie, które zupełnie nie pasowało do jego dotychczasowej swobodnej postawy. Pomyślała, że być może też nie jest zachwycony perspektywą obcowania z bronią.

— Nie — odparła głośno. — Wyjaśniamy sobie tylko to i owo.

— To dobrze. Przez całe lato będziemy razem zakopani w dziurze w ziemi trzy kilometry pod powierzchnią. Zacznijmy w przyjaźni.

Ben wyciągnął do oficera dłoń. Major Michaelson zignorował ten gest.

— Wy macie swoją robotę, ja swoją. — Skinął Ashley głową, odwrócił się i odszedł.

— Miły gość — powiedział Ben. — Naprawdę przyjacielski. — Trudno było nie dosłyszeć sarkazmu w jego głosie.

— Nie potrzebowałam ratunku.

— Słucham?

— Jestem w stanie poradzić sobie z majorem Michaelsonem bez pańskiej pomocy.

— Widziałem. — Ben sprawiał wrażenie dotkniętego. — Nie przyszedłem z tego powodu. Rozmawiałem z profesor Furstenburg i panem Najmonem. Wybieramy się do hotelowego baru i chciałem panią zaprosić.

Ashley spuściła wzrok, wstydząc się z powodu swojego zachowania. Jej ostra uwaga była nie bardzo na miejscu. Ben nie zasługiwał na jej gniew. Potrzebowała dać upust frustracji, a był pod ręką.

— Przepraszam. Nie zamierzałam…

— Nie ma czego roztrząsać. — Na jego usta powrócił uśmiech. — My, Australijczycy, jesteśmy wytrzymałym gatunkiem. Co z barem?

— Powinnam wracać do pokoju. Chodzi o mojego syna. Jest na górze.

Ben uniósł brwi.

— Przywiozła pani syna? Ile ma lat?

— Jedenaście. Ale bywał już ze mną na stanowiskach archeologicznych.

— Super. Angażowanie dzieci w to, co się robi zawodowo, to świetna sprawa. — Wskazał na wiszący na ścianie biały telefon. — Niech pani sprawdzi, co się z nim dzieje. Jeśli wszystko jest w porządku, nie ma powodu do nerwów i może pani do nas dołączyć.

Ashley spodziewała się krytyki za to, że ciągnie syna przez pół świata, i reakcja Bena nieco osłabiła jej napięcie. Może naprawdę nie było nic złego w tym, że Jason towarzyszył jej w przygodzie życia.

— Ma pan rację. Zadzwonię do niego.

Dzwoniąc z aparatu w holu, szybko się zorientowała, że Jason ani na chwilę nie rozstaje się ze swoim game boyem. Ze słuchawki wyraźnie dolatywały dźwięki wydawane przez to urządzenie.

— Nie mogę rozmawiać, mamo. Prawie dotarłem do dwudziestego trzeciego poziomu. Jeszcze nigdy tak daleko nie byłem. A zostały mi jeszcze trzy życia!

— Brzmi wspaniale, skarbie. Posłuchaj mnie: będę za jakąś godzinę. Może być?

— Jasne. Kiedy zechcesz. Muszę kończyć.

— No to baw się dobrze. — Rozłączyli się. Ashley westchnęła i ruszyła w kierunku baru.

W sumie dobrze będzie poznać członków zespołu jeszcze przed wyjazdem.

Maxi’s, hotelowy bar, był klasycznym wodopojem. Miał sporo dających odosobnienie boksów, maleńkie kawiarniane stoliczki, a w dekoracji wnętrza dominowały paryskie motywy. Nad kontuarem wisiała francuska flaga. O tej porze pomieszczenie wypełniała publiczność teatralna. Na stolikach stały filiżanki z espresso i café latté oraz kieliszki z egzotycznymi drinkami. Inaczej niż w europejskich knajpach tego typu, muzyka była głośna, latynoskie rytmy pulsowały.

Ich grupa siedziała w narożnym boksie w głębi sali. Ben niósł drinki. Balansując w dłoniach czterema szklanymi naczyniami, manewrował przez labirynt łokci i nóg i dotarł na miejsce, nie rozlewając zbyt wiele. Ashley wsunęła się do boksu tuż przed nim.

Ben usiadł obok niej.

— Jeśli dobrze pamiętam, szanowna pani lubi whiskey.

Uśmiechnęła się.

— Dziękuję.

— Najwyraźniej już się znacie — powiedział egipski geolog, Khalid Najmon, który siedział po przeciwnej stronie boksu, obok Lindy Furstenburg. Jego uśmiech jaśniał na tle pustynnej opalenizny i przydawał mu mrocznej urody. — Od dawna? — spytał, po czym napił się wina.

— Poznaliśmy się dziś — odparła Ashley. — Siedzieliśmy obok siebie na spotkaniu. Poza tym jesteśmy sobie całkiem obcy.

Ben udał, że rani to jego uczucia.

— „Obcy” to takie paskudne słowo…

— No cóż, podczas gdy pan Brust przynosił napoje, ja i profesor Furstenburg zawarliśmy znajomość — powiedział Egipcjanin.

— Proszę mówić mi po imieniu. Linda. — Profesor Furstenburg nieco się spłoniła i zsunęła za ucho pasmo blond włosów. Na pierwszy rzut oka sprawiała wrażenie rozluźnionej, ale nieustannie rozglądała się lekko szklistymi oczami.

Khalid skinął głową.

— Linda właśnie mówiła mi o swoich badaniach do doktoratu. Biologia ewolucyjna. Zajmowała się rozwojem fosforyzujących alg w jaskiniach. Fascynujące.

— Widziałem takie organizmy — rzekł Ben. — W jaskiniach na Madagaskarze. Były tam miejsca pokryte tak grubą ich warstwą, że do patrzenia na nie przydałyby się okulary przeciwsłoneczne.

Linda skinęła głową.

— Rinchari luminarus. Piękny gatunek. Występuje w wielu kolorach. — Zaczęła mówić o różnicach między poszczególnymi odmianami.

Ashley odpłynęła myślami, obserwowała jednak mówiącą Lindę, która miała tak błękitne oczy, że wydawały się nienaturalne, a dłonie delikatne, drobne, niemal dziecięce. Jej dość pulchna figura o opływowych kształtach kontrastowała ze zwartym, szczupłym ciałem Ashley.

Khalid nie odwracał wzroku od Lindy i co kilka zdań jej opowieści kiwał potakująco głową. Był najwyraźniej zahipnotyzowany nie tylko genetycznymi wariantami świecącego się szlamu. Nawet Benowi uśmiech nie schodził z ust.

Ashley czuła się jak kawał granitu sterczący obok róży. Przełknęła łyk whiskey.

— …i w ten sposób uzyskałam doktorat.

— Rozumiem, dlaczego doktor Blakely chciał panią mieć — powiedziała Ashley, wyrywając mężczyzn z transu. — Pani wiedza o wyjątkowych ścieżkach rozwoju ewolucyjnego na pewno pomoże dokumentować nasze badania.

Ben odchrząknął.

— To zdecydowany atut.

Khalid potwierdził skinieniem głową.

— W rzeczy samej.

Ben wreszcie odwrócił się od Lindy i popatrzył na Egipcjanina.

— A ty, Khalidzie? Co jest twoim atutem? Geologia?

Ten, zanim się odezwał, napił się wina.

— Traktat antarktyczny z pięćdziesiątego dziewiątego roku.

— Słucham?

— Antarktyka nie należy do nikogo. Traktat antarktyczny z tysiąc dziewięćset pięćdziesiątego dziewiątego roku określa, że kontynent może być wykorzystywany jedynie do celów pokojowych i naukowych. Jako światowy rezerwat.

— Wiem o tym. Australia ma tam kilka baz.

— Oczywiście, wiedziałeś jednak o tym, że ze względu na zakaz eksplorowania zasobów naturalnych do dziś nie wiadomo, jakimi Antarktyka dysponuje zasobami? To wielka niezapisana karta. — Khalid zrobił krótką przerwę, by to do nich dotarło. — No cóż, traktat miał przestać obowiązywać w tysiąc dziewięćset dziewięćdziesiątym pierwszym i choć go przedłużono, kontynent można teraz eksplorować w poszukiwaniu zasobów mineralnych. Z jednym zasadniczym zastrzeżeniem: musi być chroniony przed zniszczeniem.

Ashley zaczynała rozumieć, jakie są tego konsekwencje.

— Podziemne tunele pozwolą zbadać zasoby naturalne kontynentu bez szkód dla jego powierzchni.

— Tak jest. — Khalid skinął głową. — A wszystkie odkryte zasoby, ropa naftowa, surowce mineralne, drogie kamienie, staną się własnością tego rządu, który je znajdzie.

— Przy chciwości amerykańskich władz w zakresie przyszłych roszczeń terytorialnych nic dziwnego, że Narodowa Fundacja na rzecz Nauki była tak szczodra finansowo. Z kim jednak tak naprawdę się skumaliśmy? — spytała.

— Wydaje mi się, że to jakiś twór, w którym jest po trochu nauki, biznesu i polityki — odparł Khalid i szeroko się uśmiechnął. — Podejrzewam, że ma wiele podobieństw z projektem Manhattan waszego rządu.

Ashley jęknęła.

— Wspaniale. Wszyscy wiemy, jak cudownie się skończył.

— Jakie, twoim zdaniem, jest prawdopodobieństwo odkrycia tam bogactw naturalnych? — spytała Linda, zwracając się do Egipcjanina.

— Biorąc pod uwagę, że w wyrzucanym przez Erebusa dymie odkryto cząsteczki złota, a to jedyny taki wulkan na planecie, sądzę, że honoraria dla członków tego zespołu badawczego nie są zawyżone.

— Złoto w dymie wulkanicznym… — wtrącił Ben. — Dość naciągane.

Khalid westchnął.

— Sporo o tym pisano.

Pozostali milczeli. Oniemieli.

Ashley gwizdnęła. Kolejny raz Blakely zataił szczegóły wyprawy. Najpierw wojskowa eskorta, teraz to.

— Nie wiem, czy mi się to podoba — wyznała. — Gwałt na kontynencie. Dla czyjej korzyści?

Linda pokiwała głową na znak, że jest tego samego zdania.

Siedzieli w milczeniu, dumając nad właśnie uzyskanymi informacjami, które zadziałały jak kubeł zimnej wody.

W końcu Ben przerwał ponurą zadumę.

— Do diabła z tym! Chodźmy potańczyć! Jesteśmy w kolebce tanga! Dajcie spokój, Buenos Aires dopiero się budzi!

Ashley zmarszczyła czoło. Ten australijski hodowca owiec najwyraźniej nigdy nie odpuszczał.

— Ja pasuję. Muszę zapędzić syna do łóżka.

Khalid też pokręcił głową.

— W moim kraju nie tańczymy tanga.

Linda rozpromieniła się.

— Ja idę! Z przyjemnością wyrwę się z tego dusznego hotelu.

— Znakomicie! — zawołał Ben. — Znam bar w dzielnicy San Telmo. Uroczy i autentyczny.

Wyszedł z boksu i podał Lindzie dłoń.

— Noc i gwiazdy czekają na nas — oświadczył z lekkim ukłonem.

Linda patrzyła na niego, rumieniąc się jak nastolatka.

Gdy odchodzili, Ashley zauważyła, że Khalid marszczy brwi. Wymamrotał coś po arabsku, po czym się pożegnał i też wstał od stołu.

Ashley patrzyła za tamtą dwójką. Gdy wychodzili na ulicę, Linda się roześmiała, wyraźnie czymś ubawiona.

Ashley jeszcze chwilę siedziała, dopijając drinka. Jakby na umówiony znak, z głośników zajęczały melancholijne akordy tanga. Zmysłowa muzyka sprawiła, że poczuła się jeszcze bardziej samotna.

KSIĘGA DRUGA
POD LODEM

5

Znowu w samolocie, pomyślała gorzko Ashley. Przyciskała nos do szyby. W dole, od horyzontu po horyzont, lodowiec walczył z granitem o dominację.

Kończył się ostatni etap dwudniowej podróży. Poprzedniego dnia przelecieli tysiąc trzysta kilometrów z Buenos Aires do Esperanzy, argentyńskiej bazy wojskowej znajdującej się na końcu Półwyspu Antarktycznego. Ashley po raz pierwszy posmakowała tam antarktycznego powietrza — czuła się, jakby wlano jej do płuc lodowatą wodę. Przenocowali w wojskowych barakach i następnego dnia rano weszli ponownie na pokład argentyńskiego transportowca wojskowego. Blakely obiecał, że do południa dotrą do celu: amerykańskiej bazy marynarki wojennej McMurdo.

Ashley z tęsknotą myślała o spędzeniu więcej niż doby poza kabiną samolotu. Uniosła się nieco w fotelu, by sprawdzić, jak zachowuje się Jason. Siedział po drugiej stronie trzęsącej się kabiny, obok Bena, i gadał jak nakręcony, z ożywieniem gestykulując. Bardzo się zaprzyjaźnili podczas wspólnego noclegu na piętrowych łóżkach w męskich kwaterach w Esperanzy.

Ben dostrzegł jej spojrzenie nad głową Jasona i szeroko się uśmiechnął. Wykazywał się godną uznania cierpliwością, opowieści chłopca bowiem bywały rozwlekłe.

— Wszystko u niego w porządku — powiedział siedzący obok Ashley major Michaelson.

— Nie prosiłam o opinię — rzuciła ostro, zaskoczona jego uwagą.

— Miałem jedynie na myśli… — Zmarszczył czoło i pokręcił głową. — Nieważne.

Ashley zagryzła wargę. Najwyraźniej tylko próbował ją uspokoić.

— Przepraszam, to nie było skierowane przeciwko panu. Dręczą mnie jedynie wątpliwości, czy powinnam brać ze sobą syna.

Napięcie w barkach majora nieco osłabło.

— Chłopak ma ikrę. Poradzi sobie.

— Dziękuję. A co z Benem? Nie został uczestnikiem wyprawy, by niańczyć mi syna.

Major uśmiechnął się.

— Może przejmie od Jasona nieco dojrzałości.

Ashley zachichotała.

— Ten człowiek to rzeczywiście komediant.

— Ale zna się na swojej robocie. — Major ruchem głowy wskazał Bena. — Czytałem jego akta. Słynny fachowiec od szukania i ratowania zaginionych, ze specjalizacją w eksploracji jaskiń. Dwa lata temu uratował doświadczoną ekipę badawczą w Lechuguilla. Naukowcy zniknęli na osiem dni i nikt nie umiał ich odnaleźć. Wszedł do groty sam i wyszedł ze złamaną nogą i czterema członkami wyprawy. Zna się na jaskiniach. Jakby miał do nich szósty zmysł.

— Nie zdawałam sobie sprawy… — Ashley popatrzyła w kierunku Australijczyka, który właśnie zaczął grać z Jasonem w karty. Musiała przetrawić te niezwykłe informacje.

— Pani teczka też robi wrażenie — rzekł major.

— Moja teczka?

— Najwyraźniej ma pani zdumiewającą umiejętność dokonywania odkryć w, zdawałoby się, dokładnie przebadanych miejscach.

Wzruszyła ramionami na tę pochwałę. Major, zwykle milczący i stoicki, bardzo się rozgadał. Popatrzyła na niego.

— Dużo pan o nas wie, podczas gdy ja dostałam tylko bilety i ogólny plan. Nawet nie wiem, jak pan ma na imię.

— Dennis. Doktor Blakely zamierza przeprowadzić szczegółową odprawę w bazie Alfa.

Major Dennis Michaelson, pomyślała Ashley. Po uzyskaniu imienia major niemal nabrał ludzkich cech. Opadła na oparcie fotela.

— Skąd pan pochodzi, Dennisie?

— Z Nebraski. Nasza rodzinna farma znajduje się tuż za miasteczkiem North Platte.

— Więc dlaczego wstąpił pan do piechoty morskiej?

— Zaciągnąłem się razem z Harrym, moim bratem. Ma manię na punkcie wszystkiego, w czym tkwi silnik: samochodów, motocykli, dragsterów i tak dalej. Poszedł do wojska, żeby brudzić sobie ręce przy jeszcze większych silnikach. Nigdy nie był zadowolony, dopóki nie usmarował się olejem. Zawsze musiał w czymś grzebać. — Mówiąc o bracie, Michaelson czule się uśmiechał.

— A pan? Co pana wyciągnęło z domu?

— Po części chęć przypilnowania Harry’ego, ale jak powiedziałem, nasza farma leży tuż obok North Platte. A North Platte leży tuż obok końca świata.

— Czyli zaciągnął się pan, by zobaczyć świat. I prawie się udało. Służy pan na jego dnie.

— To prawda — powiedział dość ostro major. — Jeszcze nigdy North Platte nie wyglądało dla mnie atrakcyjniej.

— Więc dlaczego nie składa pan rezygnacji i nie wraca?

Jego twarz nagle się zachmurzyła, ściągnął ciemne brwi. Pokręcił głową, ale nic nie powiedział.

Ashley próbowała wydobyć z niego coś jeszcze.

— Jak to się stało, że dostał pan tak nudny przydział? Pilnowanie zgrai naukowców?

— Zgłosiłem się na ochotnika — mruknął.

Ashley zmarszczyła nos. To nie było zadanie, które mogłoby pociągnąć chcącego robić karierę oficera. Żadnego prestiżu, odrobiny chwały, życie na kompletnym zadupiu.

— Dlaczego?

Michaelson wzruszył ramionami.

— Mam swoje powody. — Rozpiął pas bezpieczeństwa i wstał. Mruknął coś o konieczności skorzystania z toalety.

Gdy Ashley została sama, powróciła do obserwacji krajobrazu, przepływającego pod płozami samolotu. Słońce odbijało się od lodu. Im bardziej poznawała członków zespołu, tym mniej ich rozumiała. Nie było to jednak nic nowego. Nigdy nie pojmowała ludzi. Wystarczyło przyjrzeć się jej małżeństwu. Miesiąc miodowy trwał osiem lat, aż któregoś dnia wróciła do domu wcześniej z wykopalisk — cierpiąc na poranne mdłości — i przyłapała męża w małżeńskim łóżku z jego sekretarką. Nie było sygnałów ostrzegawczych. Żadnej szminki na kołnierzyku koszuli. Blond włosów na marynarce. Niczego. Do dziś pozostawało to dla niej tajemnicą.

Położyła dłoń na brzuchu. Najgorsza okazała się jednak nie zdrada Scotta. Dobrze pamiętała bolesny skurcz i gwałtowny przypływ krwi. Silne przeżycie emocjonalne spowodowało poronienie. Utrata dziecka niemal zniszczyła ją psychicznie. Utrzymała się przy zdrowych zmysłach tylko dzięki Jasonowi, który miał wtedy siedem lat.

Choć minęło sporo czasu, na wspomnienie, jak wiele straciła, bolało ją pół ciała. A straciła nie tylko dziecko, lecz także wiarę w ludzi. W efekcie postanowiła, że już nigdy nie okaże się tak naiwna, tak łatwa do zranienia.

Opadła na fotel i wbiła wzrok w przestrzeń za zaszronionym oknem. Na skraju horyzontu w powietrze wznosiła się kolumna dymu, kreśląc na błękitnym niebie swój niepowtarzalny podpis. Ashley wyprostowała się. Po dłuższej chwili wypełnionej dudnieniem silników samolotu ujrzała źródło szarej chmury, wzniesione nad płaską powierzchnią niczym budzący się gigant. Wulkan Erebus.