O książce

Bill Moore osiągnął już wiele. Świetnie sobie radzi jako agent nieruchomości na Florydzie, ma ukochaną żonę, piękny dom… Ale chce więcej… znacznie więcej.

W pewnym momencie w jego życiu zaczynają się dziać dziwne rzeczy – otrzymuje niezamawiane przesyłki, znajomi dostają od niego maile, których nie wysyłał, żona znajduje w laptopie kompromitujące go zdjęcia, a sprawy zawodowe zaczynają się komplikować. W końcu jego żona znika, a on budzi się w mieszkaniu, do którego wszedł z przypadkowo poznaną kobietą.

Pokój jest pusty, na pościeli są krwawe ślady…

A na drzwiach łazienki ktoś napisał krwią:

MODYFIKOWANY

MICHAEL MARSHALL
(ur. w 1965 r. w Wielkiej Brytanii)

Czterokrotny zdobywca British Fantasy Award. Autor opowiadań, minipowieści i powieści science fiction publikowanych pod jego pełnym nazwiskiem, Marshall Smith. Jako Michael Marshall wydał trylogię Niewidzialni, a także powieści utrzymane w stylistyce thrillerów spiskowych: Intruzi (na podstawie której powstał serial BBC), W otchłani zła.

Pisze scenariusze, a jego twórczością interesują się filmowcy; m.in. Steven Spielberg zamierza zekranizować jego powieść Ziemniaki.

Michael Marshall mieszka w Londynie wraz z żoną i synem.

www.michaelmarshallsmith.com

Tego autora

KREW ANIOŁÓW
INTRUZI
W OTCHŁANI ZŁA
ŚMIERTELNA GRA

Tytuł oryginału:
KILLER MOVE

Copyright © Michael Marshall 2011
All rights reserved

Polish edition copyright © Wydawnictwo Albatros Andrzej Kuryłowicz s.c. 2015

Polish translation copyright © Lech Z. Żołędziowski 2015

Redakcja: Beata Kołodziejska

Zdjęcie na okładce: CURAphotography/Shutterstock

Projekt graficzny okładki: Mariusz Banachowicz

ISBN 978-83-7985-152-2

Wydawca
WYDAWNICTWO ALBATROS ANDRZEJ KURYŁOWICZ S.C.
Hlonda 2a/25, 02-972 Warszawa
www.wydawnictwoalbatros.com

Niniejszy produkt jest objęty ochroną prawa autorskiego. Uzyskany dostęp upoważnia wyłącznie do prywatnego użytku osobę, która wykupiła prawo dostępu. Wydawca informuje, że publiczne udostępnianie osobom trzecim, nieokreślonym adresatom lub w jakikolwiek inny sposób upowszechnianie, kopiowanie oraz przetwarzanie w technikach cyfrowych lub podobnych – jest nielegalne i podlega właściwym sankcjom.

Przygotowanie wydania elektronicznego: Michał Nakoneczny, 88em

Spis treści

Podziękowania

Prolog

Część I. Czas ciągły niedokonany

Część II. Czas teraźniejszy

Część III. Czas bezpośrednio przyszły

Dla Jonny’ego Gellera

La vie contemplative est souvent misérable.

Il faut agir davantage, penser moins,

et ne pas se regarder vivre.

Nicolas-Sébastien Chamfort,
Maximes et Pensées

Podziękowania

Dziękuję moim wydawcom Jane Johnson i Jenowi Brehlowi, a także Sarah Hodgson i Chrisowi Smithowi; mojemu agentowi Ralphowi Vicinanza; Pauli i Nate’owi.

Prolog

Tkwi w korytarzu i trwa to już blisko godzinę. Wielu na jego miejscu uznałoby to za ostateczną zniewagę, za przepełniającą kroplę, za kres, poza którym w głowie rozbłyskują szkarłatne błyskawice złości i zmuszają do powrotu do źródeł zakrzepłej furii, od których wszystko się zaczęło. Ale na Johna Huntera to tak nie działa i nie tylko dlatego, że zawsze miał w sobie pokłady spokoju, ani nawet nie dlatego, że ten czas jest już tylko końcówką dużo dłuższego okresu wyczekiwania. Po prostu z biegiem lat doszedł do wniosku, że całe doświadczenie sprowadza się z grubsza do tego samego. I dlatego cierpliwie czeka.

Korytarz ma kremowobury kolor, co zapewne ma wpływać uspokajająco. Zapamięta to miejsce z tego koloru, a także woni rdzy i mieszaniny tysięcy kropli męskiego potu. Powiedziano mu, że może usiąść. Odmówił grzecznie, ale nie nazbyt uniżenie. Zrobił to tonem spokojnym i wyważonym, który miał czas dobrze opanować. Czekanie na stojąco czy na siedząco sprowadza się do tego samego, więc stoi.

W głowie ma zupełną pustkę.

□ □ □

W końcu drzwi się otwierają i na korytarz wychodzi pulchny mężczyzna w pomiętym niebieskim ubraniu.

— Przepraszam, John, że musiałeś czekać — mówi. Wygląda na zaaferowanego, ale panującego nad sytuacją.

Na półkach w jego gabinecie stoją rzędy segregatorów z aktami i książki z dziedziny kryminologii i teorii prawa karnego. Z okna roztacza się widok na główny dziedziniec więzienny. Mężczyzna, którego nazwisko widnieje na drzwiach, zajmuje ten gabinet od siedmiu lat. W tym czasie — jak mówią — wprowadził w podległym mu zakładzie karnym wiele istotnych zmian na lepsze i wydał cztery wysoko oceniane prace, w których przedstawił szczegółową analizę jakościową i ilościową wprowadzonych zmian. Stracił także znaczną część czupryny, spod której wyłoniła się usiana plamami łysina.

— Drobne problemy na oddziale D — mruczy, siadając za ogromnym drewnianym biurkiem. — Zażegnane lub przynajmniej odwleczone do czasu kolejnej wizyty bóstw chaosu, która niewątpliwie nastąpi. Proszę, siadaj.

Hunter siada na jednym z dwóch dużych wyściełanych krzeseł, które stoją pod kątem do biurka naczelnika. Bywał już wcześniej w tym gabinecie. Na biurku jak zwykle leży laptop, blok do notatek z wydartą częścią kartek, dwa długopisy, telefon komórkowy w skórzanym etui z zaczepem na pasek i fotografia kobiety z trójką dzieci tak z wyglądu nijakich, że naczelnik mógł równie dobrze kupić to zdjęcie w sklepie z akcesoriami biurowymi jako rekwizyt niezbędny do ukazania gospodarza we właściwym świetle. Być może naczelnik jest osobą żałośnie samotną i spędza noce w barach dla singli. Jest jednak równie prawdopodobne, że jest dokładnie tym, za kogo chce uchodzić. Czasem się tak zdarza.

Splata ręce na brzuchu i obrzuca pogodnym spojrzeniem więźnia siedzącego sztywno na krześle przed jego biurkiem.

— To jak, cieszysz się?

— Bardzo, panie naczelniku.

— Nie dziwię się. Dość długo się wyczekałeś.

Więzień kiwa głową. Osobiście jest zdania, że tylko ktoś, kto odsiedział szesnaście lat w celi, może mieć pojęcie, co to znaczy długo, ale wie, że to nie jest dobry temat do rozmowy. Przygotowując się do trzech kolejnych, zakończonych niepowodzeniem przesłuchań w sprawie przedterminowego zwolnienia, nauczył się, co to są dobre tematy do rozmowy.

— Masz jakieś pytania? Coś cię konkretnie niepokoi?

— Nie, panie naczelniku. Nic mi nie przychodzi do głowy. Sesje z doradcami były bardzo przydatne.

— Cieszę się. No dobra, wiem, że tak, ale muszę o to spytać. Czy rozumiesz warunki swojego zwolnienia i ułaskawienia i będziesz ich przestrzegać, bla, bla, bla…?

— Tak jest, panie naczelniku.

— Bo nie chcemy cię tu znów oglądać, prawda?

— Z całym szacunkiem, panie naczelniku, jestem tego samego zdania.

Naczelnik parska śmiechem. W jakimś sensie żal mu się żegnać z tym więźniem. Nie jest jedynym, który nie sprawia kłopotu w gronie zdominowanym przez niepoprawnych recydywistów i psychopatów, ale należy do więźniów inteligentnych, rozsądnych i — co najważniejsze — podatnych na nauki zawarte w programie resocjalizacji, który naczelnik wdraża od początku pracy w tym zakładzie. To właśnie dlatego siedzi teraz w jego gabinecie, zamiast, jak garstka innych dzisiejszych szczęśliwców, być bezceremonialnie wypchniętym za bramę więzienia. Hunter okazał skruchę za popełnioną zbrodnię — zamordowanie dwudziestoośmioletniej kobiety — i zademonstrował pełne zrozumienie okoliczności, które go doprowadziły do popełnienia tego czynu, a także warunków uniknięcia podobnych zachowań w przyszłości. Wyraził żal i udowodnił, że w pełni rozumie, za co przeprasza. Dziewięć lat to szmat czasu jak na skrócenie wyroku, zwłaszcza za morderstwo, i naczelnik jest z tego dumny w imieniu swojego więźnia.

Więzień siedzi przed jego biurkiem cichy, pokorny i nieruchomy jak skała.

— Chciałbyś coś jeszcze powiedzieć?

— Nie, panie naczelniku. Może tylko wyrazić wdzięczność.

Naczelnik wstaje, więzień — który już za chwilę będzie byłym więźniem — robi to samo.

— Przyjemność po mojej stronie. Chciałbym, żeby wszyscy tu mogli liczyć na takie zakończenie.

— Może wszystkich spotyka to, panie naczelniku, na co sobie zasłużyli.

Naczelnik wie, że to się nawet nie ociera o prawdę, ale wyciąga rękę i obaj mężczyźni ściskają sobie dłonie. Dłoń naczelnika jest ciepła i wilgotna, więźnia zaś sucha i chłodna.

□ □ □

Prowadzą go ciągiem korytarzy. Niektóre z nich są ścieżkami, które przez niemal dwadzieścia lat określały jego wszechświat, pozwalając dojść do stołówki, do warsztatu i na spacerniak, a które teraz rozbrzmiewają waleniem w kraty i wrzaskami siedzących za nimi mężczyzn — włamywaczy i zabójców, gwałcicieli i pedofilów, złodziei samochodów i bandziorów od osiemnastu do siedemdziesięciu jeden lat. Ich nazwiska i opisy demoralizacji zaczynał już z prawdziwą ulgą zapominać. Kilku mijanych nawołuje go po imieniu, ale on ich ignoruje. Są już tylko upiorami w głębi jaskiń. Już nie mogą mu nic zrobić.

Dalsze korytarze przechodzą w ścieżki wyprowadzające go na drugą stronę stalowych krat i niezliczonych zamków, ku wolności. To poczucie nabiera mocy i nawet jemu zaczyna być trudno udawać spokój i zobojętnienie — stan ducha, którego z takim trudem uczył się latami. Przejście tymi korytarzami daje się porównać z nagłym odnalezieniem wyjścia z niekończącego się labiryntu, w którym przyszło mu spędzić jedną trzecią życia. Z poczuciem, że oto wreszcie udaje mu się wyrwać z szaleństwa, które zawładnęło każdym zakątkiem jego umysłu. Każdym z wyjątkiem maleńkiego centralnego jądra, w którym schroniła się jego dusza na czas wystarczający do odbycia czterech kolejnych olimpiad.

W biurze osadzeń i zwolnień Hunter podpisuje papiery pod czujnym okiem wychowawców, którzy traktują go już odrobinę inaczej, ale nie zanadto. Dla nich, jak i dla całego świata, za murami ten czas tak naprawdę nigdy się nie skończy. Jak człowiek raz stanie się kryminalistą, to już nigdy nie przestanie. Zwłaszcza jeśli został skazany za morderstwo. Popełnienie morderstwa oznacza, że jest się kimś odmiennym od całej reszty, w każdym razie wszyscy dla spokoju chcemy w to wierzyć.

Oddają mu płaską, owiniętą w plastik paczuszkę z jego dobytkiem. Zegarek, portfel z zawartością siedemdziesięciu dolarów z drobnymi, kilka drobiazgów z poprzedniego życia. Prowadzą go do pomieszczenia w formie stalowej klatki, gdzie na oczach strażników i paru zwalnianych więźniów przebiera się w cywilne ciuchy — te same, w których trafił do więzienia. Przywykł do tego, że wszystko musi robić na oczach innych, ale marzy o chwili, kiedy to się skończy. Ubranie wciąż na niego pasuje. Dżinsy, czarny T-shirt z długimi rękawami, wytarta dżinsowa kurtka. Absolutnie ponadczasowy ubiór.

Strażnik sprowadza go schodami na dziedziniec przylegający do spacerniaka, gdzie spędzał należne mu cztery godziny tygodniowo na wolnym powietrzu. Przechodzą przez dziedziniec i dochodzą do bramy.

Brama zostaje otwarta, a on przez nią wychodzi.

Do świata.

□ □ □

Czterdzieści metrów dalej czeka na niego taksówka. Inni zwalniani dziś więźniowie odjadą mikrobusem, ale on jako jedyny chciał, żeby nowe życie zaczęło się tuż za bramą. Podchodzi do taksówki i siada z tyłu, nie oglądając się za siebie.

— Dokąd? — pyta kierowca.

Hunter podaje nazwę pobliskiego miasta, rozpiera się na siedzeniu i wlepia wzrok w przednią szybę. Kierowca uruchamia silnik i rusza z miejsca. Nie wygląda na to, żeby mu się chciało gadać z pasażerem, nie włącza też radia. Hunter za jedno i drugie jest wdzięczny — choć nie dlatego, że się musi zastanawiać nad tym, co ma dalej robić i jak spędzić pierwszy dzień wolności. Ma to wszystko przemyślane i teraz to tylko realizuje. Wie, jak ważne jest to, by jego troski i aspiracje posuwały go do przodu i by dzień wczorajszy zostawić za sobą. Przeszłość to przeszłość i w tej sprawie nie da się nic zrobić. Jedyne, co przeszłość może zrobić z teraźniejszością, to pociągnąć ją wstecz.

Niemal wszystko, co się działo za murami ginącymi z wolna we wstecznym lusterku, nim zostanie: fizyczne znęcanie, noce dławiącego koszmaru, dwie próby samobójcze podjęte w pierwszym miesiącu, późniejsza decyzja, z kim się sprzymierzyć i jak bardzo lub jak mało się włączać w więzienne układy tak, by ani nie cierpieć za innych, ani nie podpaść któremuś z więziennych gangów, co równałoby się wyrokowi śmierci wydanemu przez wszechwładną więzienną sprawiedliwość. To wszystko było wtedy i tam.

Teraz jest tu i teraz.

Jedyne, co stamtąd zabrał, to świadomość, która pomagała mu przetrwać, ale też dodatkowo zaciemniała jego najczarniejsze noce i godziny. Świadomość, że nie popełnił zbrodni, za którą go skazano. Dziewięćdziesiąt procent więźniów tak twierdzi i przeważająca większość kłamie.

Ale nie on.

On naprawdę tego nie zrobił.

□ □ □

Zostało mu jeszcze kilka drobiazgów do ustalenia — co najpierw zjeść, gdzie zdobyć jakieś ciuchy niecuchnące więzieniem, gdzie spędzić pierwszą noc. Ale najważniejszą sprawę ma dobrze przemyślaną.

Jak szybko zdobyć broń.

I potem zacząć z niej korzystać.

Część I
CZAS CIĄGŁY NIEDOKONANY

Codziennie i na wszelkie sposoby

staję się coraz lepszy.

Émile Coué

Rozdział pierwszy

Okrążyłem małe wewnętrzne rondo w kompleksie Grzywacze i dostrzegłem, że samochód Karren White już zajmuje lepsze z dwóch miejsc parkingowych Shore Realty — to, które po południu jest w cieniu i pozwala po całym dniu pracy wsiąść do samochodu bez uczucia, że człowiek pakuje się do ustawionego na SPIECZ piekarnika. Zaparkowała z typową dla siebie precyzją, tak że boki jej małego sportowego bmw znalazły się idealnie równolegle do linii — zupełnie, jakby najpierw zajęła miejsce, a dopiero potem poprosiła naszego konserwatora Dużego Waltera, żeby namalował linie wzdłuż jej samochodu (czego, znając jej urok i siłę perswazji, nie można było wykluczyć). Ustawiłem samochód na sąsiednim miejscu z taką samą precyzją i zerknąłem na zegar na desce rozdzielczej. Ósma dwanaście.

Hm.

Wpisałem godzinę do notesu w moim iPhonie. Spieszę wyjaśnić, że nie jestem świrem na punkcie elektronicznych gadżetów i wpisuję takie dane tylko po to, aby wyrabiać w sobie pożyteczne nawyki. Powtarzalną regularność zachowań, która może się przydać do znacznie ważniejszych celów. Chodziło także o to, że w trzeci poniedziałek z kolei Karren była w biurze przede mną i zapewne uważała, że to czegoś dowodzi i na dłuższą metę daje jej konkurencyjną przewagę nade mną. Nie mogła oczywiście wiedzieć, że po drodze zaliczyłem robocze śniadanie na St. Armands Circle — kawa, francuski tost i dwudziestopięciominutowa pogawędka z kimś, kto może mi przysporzyć kupę forsy. Nie wiedziała też, że po drodze z domu odsłuchałem weekendowe podcasty z branży budowlanej i deweloperskiej (pobrane z sieci na iPhone i odtworzone na samochodowym systemie audio), wysłałem pięć e-maili (obmyślonych przed wyjazdem z domu, napisanych i wysłanych podczas postoju pod światłami) i zaktualizowałem moje wpisy na LinkedIn, Facebooku i HollaBacku. Ranny ptaszek łatwiej znajduje robaka, to prawda, ale Bill Moore nie ma nic przeciwko dziobaniu w drugiej kolejności, jeśli dzięki temu jego dżdżownica okaże się większa i soczystsza.

Tak że, droga panno White, zajmuj sobie lepsze miejsce parkingowe, póki możesz. Jeszcze się okaże, kto ostatecznie lepiej na tym wyjdzie.

Przygotowałem się psychicznie na opuszczenie cudownie chłodnego wnętrza mojego lexusa, mimo to uderzenie gorąca było tak gwałtowne, jak zaloty starzejącego się bankiera do kelnerki na bankiecie. Po sześciu latach pobytu na Florydzie nadal nie przywykłem do tutejszego wilgotnego żaru, który dopada i przytłacza swym ciężarem, zanim człowiek zdąży zwlec się z łóżka. Zamknąłem samochód i rozejrzałem się po niebie nad przysadzistymi piętrowymi pawilonami, z przyjemnością odnotowując zbierające się od strony lądu chmury. Prędzej czy później — może nawet już dziś po południu, co daj Boże — rozpęta się burza i temperatura stanie się znośniejsza, przynajmniej przez dzień lub dwa.

Ruszyłem w stronę pawilonu mieszczącego agencję nieruchomości Shore Realty, odnotowując z satysfakcją, że zdjęcie niedawno zgłoszonego segmentu z dwiema sypialniami trafiło wreszcie na szybę wystawową. Wisiało trochę krzywo i wszedłszy do chłodnego wnętrza budynku, najpierw je poprawiłem i dopiero wtedy ruszyłem do biura.

— Dzień dobry — powiedziałem ciut głośniej niż trzeba, ale z lekkim zaaferowaniem w głosie, żeby było jasne, że mój dzień pracy trwa już od dawna.

Głos odbił się od ściany i powrócił, nie mając mi wiele do przekazania. Siedziba Shore Realty w kompleksie Grzywacze nie jest ani szczególnie duża, ani szczególnie skromna i stanowi najmniejszy oddział sieci, której główna siedziba mieści się w Ocean View Mall w połowie Florida Keys, a pozostałe oddziały znajdują się w Sarasocie, Bradenton i Tampie. Większość pracy w naszym oddziale sprowadza się do pośredniczenia w handlu segmentami w samych Grzywaczach, choć właśnie pracuję nad tym, aby to zmienić.

Nasze biuro jest prostokątem mającym jakieś siedem i pół na pięć i pół metra (nigdy dokładnie go nie mierzyłem), na którym mieszczą się trzy biurka: moje, Karren, która właśnie przy nim siedzi i tłucze w klawiaturę, i Janine, naszej asystentki, której praca polega na umawianiu spotkań, niepojmowaniu podstawowych funkcji komputera i wieszaniu na szybie wystawowej zdjęć oferowanych nieruchomości, zawsze nieco krzywo. Po Janine nie było śladu, co jest normalne o tej porze dnia (o wszystkich innych zresztą też).

— Dzieńdoberek, Billy-boy.

Karren miała na sobie swój codzienny mundurek złożony z eleganckiej białej bluzki i obcisłej granatowej spódniczki sięgającej nieco nad kolana i eksponującej jej wytrenowane na korcie łydki. Kiedyś była autentycznym talentem tenisowym i rozważała nawet przejście na zawodowstwo. Widziałem, jak gra (pozwalają nam bezpłatnie korzystać z terenów rekreacyjnych w kompleksie), i mogę potwierdzić, że w wieku dwudziestu dziewięciu lat wciąż utrzymuje świetną formę. Ale nieważne. Gdy obowiązki służbowe tego wymagają lub gdy moją żonę najdzie chęć pobiegania po korcie, potrafię zagrać na tyle dobrze, żeby się nie kompromitować. Wygrywanie w walce sportowej to nie to samo, co wygrywanie w biznesie, tak jak Sztuka wojny nie jest podręcznikiem korporacyjnym. Spróbujcie mnie zmusić do przestrzegania tych wyliniałych zasad z lat osiemdziesiątych, a wdepcę was w ziemię.

— A Janine tym razem jest…?

— U lekarza. Dziecko zachorowało.

— Znowu?

Karren teatralnym gestem wzrusza ramionami, powodując, że jej długie ciemne włosy muskają barki. Właściwie jedyną sprawą, w której w pełni się zgadzamy, jest to, że Janine jest praktycznie do niczego, a jej dziecko jest jakieś wybrakowane.

— Powiedziała, że będzie o pierwszej, i niech umrze z głodu, jeśli nie.

— O pierwszej już mnie tu nie będzie. Mam spotkanie na Siesta Key.

Karren powróciła do tłuczenia w klawiaturę, nie łykając przynęty. Punkt dla niej, choć może po prostu nie słuchała.

Dotarłem do swojego biurka i wtedy dostrzegłem, że coś na nim leży. Nie było to trudne, bo na moim biurku panuje największy porządek w całym rejonie Sarasoty. Może nawet na całym zachodnim wybrzeżu Florydy, choć dotarły do mnie pogłoski, że w Saint Petersburgu jest podobno koleś, na którego biurku w ogóle nic nie leży. Na samym środku znajdowała się prostokątna kartka nieco większa od wizytówki i mniejsza od widokówki.

Wziąłem ją do ręki i zajrzałem na drugą stronę. Widniało na niej tylko jedno słowo:

MODYFIKOWANY

— Co to, u diabła, jest?

— Co?

— To coś na moim biurku.

— Nie mam pojęcia. — Karren nawet nie uniosła głowy. — Przyszło pocztą. Pewnie jakaś gówniana wirusowa reklama.

— Wirusowa reklama?

— No wiesz. Niewykrywalna przez radar. Trzyma się blisko ziemi i nie daje namierzyć. Pewnie coś bajeranckiego i szpanerskiego i niezbędnego, i tak nowoczesnego, że robi się niedobrze.

Przyjrzałem się kartce. Z obu stron była matowoczarna, po jednej stronie widniało to słowo napisane dużymi białymi literami, po drugiej była nalepka z wydrukowanym laserowo moim nazwiskiem i adresem firmy. Nalepka była przyklejona idealnie prosto.

— To nie do mnie — powiedziałem i wyrzuciłem kartkę do kosza.

Rozdział drugi

Przekopałem się przez gąszcz e-maili, wykonałem parę telefonów — tylko w sprawach służbowych, bo do wszelkich innych używam komórki poza zasięgiem ciekawskich uszu — i wyszedłem z biura trochę po jedenastej. Na niebie kłębiły się burzowe chmury, niosąc z sobą obietnicę zdrowej ulewy. Jedyną wadą było to, że powietrze przed burzą zrobiło się jeszcze cięższe, a ziemia wydzielała ze swych rozpalonych płuc każdą zbędną kroplę wilgoci, by zrobić miejsce na nową porcję wody. Miało się wrażenie, że gdyby wyciągnąć ręce i zacisnąć dłonie, z powietrza pociekłyby krople wody, zamieniając się z sykiem w parę w zetknięciu z rozpaloną ziemią.

Zawahałem się, wiedząc, że w tych okolicznościach jeszcze niedawno sięgnąłbym po papierosa. Już tego nie robiłem, a dzisiejsza pogoda powodowała, że stawało się to mniej uciążliwe. Wreszcie zaczynałem nad tym panować. Czułem, że pan Nałóg Nikotynowy może się już na dobre zacząć pakować. Zatrzymałem się na chwilę, by złożyć sobie hołd. Oto mój ulubiony autor blogów poświęconych pracy nad sobą przeznacza czas na odnotowanie dobrych chwil, zamiast nurzać się w złych. Przeprogramowuje rzeczywistość, skupiając uwagę na pozytywach. Kontroluj siebie, a będziesz kontrolował cały świat. A poza tym i tak byłem trochę przed czasem.

Z miejsca, w którym stałem, można dobrze ocenić, czym naprawdę są Grzywacze. Kompleks mieszkaniowy zbudowany w pięknych czasach, gdy stawianie bloków mieszkalnych na wybrzeżach Florydy praktycznie dawało licencję na maszynę do drukowania pieniędzy. Było tu wszystko, czego rodzinie potrzeba, do spędzenia dwóch beztroskich tygodni w Słonecznym Stanie. Sto dwadzieścia mieszkań po sześć w piętrowych budynkach ułożonych w dwóch koncentrycznych kręgach wokół centralnego placu z ośmioma kortami tenisowymi. (Grzywacze są dumne ze swoich kortów i organizują na nich doroczny turniej tenisowy pod nazwą Turniej Longboat Key). Rosnące wszędzie palmy, kępy paproci i ścieżki wyłożone drewnem nadają osiedlu bardziej intymny charakter. Każdy budynek ma własną pogodną nazwę i jest pomalowany na inny pastelowy odcień, choć dla wprawnego oka widoczne już są pewne oznaki zmęczenia materiału.

W wewnętrznym kręgu od strony oceanu wznosi się trzypiętrowy budynek administracji, w którym mieszczą się biura, główna recepcja, sale konferencyjne i siłownia. Dwa górne piętra zajmuje olbrzymia część mieszkalna należąca do właścicieli kompleksu. Identyczny budynek wznosi się też w zewnętrznym kręgu, i to w nim poza agencją nieruchomości Shore Realty mieści się niewielki market spożywczy, sklep z artykułami plażowymi i restauracja U Marie (nieduża, elegancka, pianista przez większość wieczorów, goście spoza kompleksu mile widziani, ale szorty i klapki plażowe nie) oraz Tony’s Bistro na posiłek w luźniejszej atmosferze (dzieci mile widziane, bar koktajlowy tiki, stoliki na patio od strony basenu).

Dalej ciągnie się już plaża z kilkoma bungalowami z czterema sypialniami każdy, stanowiącymi szczyt tutejszej drabiny cenowej. W kilku budynkach na terenie kompleksu znajdują się pomieszczenia rekreacyjne ze stołami do gier, a także sala zabaw, gdzie grzeczniejsze dzieci można zostawiać na dwugodzinne sesje pod częściowo wykwalifikowaną opieką, by w tym czasie nacieszyć się słońcem. Jest też warsztat będący domeną Dużego Waltera, ale jak dotąd nie miałem okazji skorzystać z jego usług. To prawdziwa złota rączka. Jest sympatyczny, potężnie zbudowany i wciąż chodzi spocony.

Moje zadanie polega na wynajdywaniu mieszkań, których właściciele postanawiają się pozbyć, i możliwie jak najszybszym znajdowaniu nowych nabywców. Na swój sposób to wręcz wymarzony układ. To jakby monopol umiejscowiony tuż za ścianą i głównie z tej przyczyny postanowiłem pracować tu, a nie w miejskim oddziale firmy w Sarasocie. Chodzi o to, że handel nieruchomościami staje się z roku na rok coraz trudniejszy. Tony i Marie Thompsonowie zarządzają Grzywaczami żelazną ręką, skrupulatnie pilnują kasy i hołdują zwyczajom, które zdradzają swój wiek równie wyraźnie jak same budynki. Z wyjątkiem trzech mieszkań w całym kompleksie właściciele mają w nich tylko niewielkie udziały, co stanowi tu powszechną praktykę. Właścicielom zabroniono wykańczać mieszkania według ich gustu, tłumacząc to tym, że jeśli będą się one różniły, wynajmujący je goście zaczną w nich przebierać i mieć swoich faworytów, a to uniemożliwi zarządzanie całością pod kątem maksymalizacji zysków. Generalnie nie ma w tym systemie nic złego, tyle że w rezultacie od paru lat nikt nie troszczy się o budynki i zaczyna to być widoczne zarówno wewnątrz, jak i na zewnątrz. W zasadzie wszystko tu działa, jeśli nie liczyć sporadycznych przypadków zbyt głośnej pracy klimatyzatorów czy zatkanych toalet, i tylko całość nie bardzo pasuje do zachwytów Karren, która lubi je zachwalać jako „superduper w idealnym stanie”.

To z kolei oznaczało, że mieszkania nie osiągały cen, jakich można było oczekiwać po lokalizacji na Key, ja zaś nie zarabiałem takiej prowizji, na jaką zasługiwały moja wytężona praca i szczere zaangażowanie w wyszukiwanie klientów. Nie błyszczałem też w swojej społeczności w stopniu wystarczającym do zrealizowania mojego planu pięcioletniego (właśnie wszedł w szósty rok istnienia, co mnie strasznie gryzło), który miał mi umożliwić wypięcie się na Shore Realty i otwarcie własnej firmy z biurem — w miarę możności — na St. Armands Circle, gdzie już od dawna miałem upatrzone miejsca. I właśnie dlatego zdecydowałem się na to, co mnie teraz czekało: spotkanie z Tonym Thompsonem i namówienie go, żeby wyasygnował trochę kasy na odnowienie całego kompleksu.

Podszedłem do samochodu, otworzyłem bagażnik i wyjąłem torbę na zakupy. Potem poruszałem ramionami, wymamrotałem kilka motywacyjnych formułek i ruszyłem w stronę recepcji.

□ □ □

— To nie lada rarytas, Bill.

Stałem, sącząc mrożoną herbatę i wyglądając przez ogromną szybę okienną na ocean, podczas gdy Tony Thompson z podziwem wpatrywał się w etykietę na butelce wina.

— Słyszałem, jak pan kiedyś o nim wspominał — odparłem. — Natknąłem się na źródło zakupu i skorzystałem z okazji.

— Masz dobrą pamięć.

— Nazwa utkwiła mi w głowie, nic więcej.

Przyjrzał mi się podejrzliwie.

— To nie mogło być łatwe do znalezienia.

— U nas nie — przyznałem, wpatrując się w fale rozbijające się o wychodzący w morze betonowy falochron w środkowej części osiedlowej plaży, na której często sterczała samotna czapla, jakby była wynajęta przez administrację kompleksu. Mniej więcej jedną trzecią budynku Thompsonów zajmował ich lokal mieszkalny o podwójnej wysokości i ogromnych oknach, przez które roztaczał się parokilometrowy widok na ocean i plażę ciągnącą się w obie strony wzdłuż jednego z najpiękniejszych fragmentów całego wybrzeża. Gdy na początku lat osiemdziesiątych dwudziestego stulecia zaczęła się zabudowa Longboat Key, głos obrońców przyrody był na tyle dobrze słyszalny, że deweloperzy poczuli się zmuszeni do zachowania przyzwoitości i umiaru. Zapewne nie budziło to wtedy entuzjazmu inwestorów, ale na dłuższą metę wszyscy na tym skorzystali. Gdyby nie grupa wysokich apartamentowców, które później wzniesiono na południowym krańcu tego odcinka wybrzeża, panorama z okien rozciągałaby się aż po dzikie niezamieszkane tereny na końcu Lido Key.

Widok był wspaniały i chciałem taki mieć.

— To gdzie je znalazłeś?

— Internet to wspaniałe źródło.

— No, też tak słyszałem. — Thompson postawił butelkę na bufecie śniadaniowym i poprowadził mnie do części wypoczynkowej z białymi kanapami i niskim stołem ze szklanym blatem tak ogromnym, że można by na nim zagrać w ping-ponga. (Oczywiście, o ile się miało odpowiednio krótkie nogi). Na stole leżała tylko gruba książka z sudoku i ozdobna drewniana kasetka. — Tylko że mam za dużo na głowie w prawdziwym świecie. Nie mam czasu na jakieś sraty taty.

Wyjął z kasetki papierosa i gestem ręki pokazał, że mogę zrobić to samo, jeśli mam ochotę. Pokręciłem przecząco głową, zdumiewając się w duchu, że ludzie mają jeszcze takie rzeczy. W latach młodości Thompsona — a był teraz krzepkim sześćdziesięcioośmiolatkiem słynącym z porannych ośmiokilometrowych przebieżek po plaży — tego typu kasetki były niewątpliwie modne, podobnie jak gabinetowe zapalniczki z onyksu i kombiaki z karoserią ze sztucznego drewna. Reszta mieszkania była urządzona w tradycyjnym florydzkim stylu: posadzka z terakoty, pastelowe kolory, koralowe kolaże na ścianach, drewniane figurki pelikanów na każdej półce wolnej od kryminałów w kieszonkowych wydaniach. Klimatyzacja była ustawiona na ZAMRAŻANIE.

— Zdawało mi się, że palisz.

— Rzuciłem — odparłem.

— Po jaką cholerę?

— Bo to niezdrowe. Tak mówią.

— Gówno prawda. Nigdy nie miałem żadnych problemów.

— Nie każdy ma takie zdrowie jak pan — powiedziałem, mając świadomość, że brzmi to tak, jakbym mu się podlizywał, ale wiedząc, że właśnie w tym celu tu przyszedłem.

Thompson zapalił i rozparł się na obitej białą skórą kanapie.

— No dobra, Bill. Jestem ci wdzięczny za wino, sprawiłeś mi frajdę, ale w czym rzecz?

— Chciałem troszkę porozmawiać o wystroju budynków.

— Chcesz powiedzieć, że mój ośrodek wygląda do dupy?

— Ależ skąd — odparłem spokojnie. Z wcześniejszych doświadczeń wiedziałem, że Thompson potrafi prowadzić rozmowy z takim zaangażowaniem, z jakim inni rozdeptują karaluchy. — Wystarczy go porównać z ośrodkami z tego samego okresu — Tradewinds, Pelican Sands, czymkolwiek — żeby docenić jego wygląd. Kapitalny. Tylko że…

— Pozwól, że ci oszczędzę czas — przerwał Thompson. — W tym roku nie będzie żadnego remontu. Koniec, kropka. Chcesz jeszcze o czymś porozmawiać?

— Mogę spytać dlaczego?

— Z trzech powodów. Pieniądze. Pieniądze. Pieniądze.

— Słyszę, co pan mówi, i to trzy bardzo dobre powody, ale wyłożę panu kawę na ławę. Wśród mieszkańców panuje niezadowolenie. I narasta.

— Kto?

— Nie mogę powiedzieć.

Thompson zmarszczył czoło, na jego szerokiej twarzy pojawiły się bruzdy spowodowane nadmierną ilością słońca i nikotyny.

— Zdawało mi się, Bill, że jesteś tylko agentem nieruchomości. Nie wiedziałem, że złożyłeś przysięgę na dochowanie tajemnicy. Robisz na boku za lekarza? Albo za prawnika? Sprzedażą moich lokali zajmuje się teraz pieprzony klecha, tak?

— Nie, proszę pana. Spec od nieruchomości. Ale jeśli zacznę rozgłaszać wszystko, co mówią moi klienci, bardzo szybko przestaną mi cokolwiek mówić, prawda? — Wyglądało na to, że się z tym zgadza, więc kułem żelazo, póki gorące. — Ludziom zależy na lokalach, w których mieszkają. Ich stan świadczy o nich. I ja to szanuję. Szanuję też ich prywatność. Jak mi ktoś coś mówi, to nie powtarzam dalej. — Przerwałem, by to, co mówię, dobrze do niego dotarło. Że ma do czynienia z kimś, kto potrafi trzymać gębę na kłódkę w interesie większego dobra. — Ale powiem panu tyle, że uwagi nie pochodzą od ludzi, którzy noszą się z zamiarem sprzedania swoich mieszkań. Tych praktycznie i tak już tu nie ma. I pieprzyć ich, prawda? Mówię o rodzinach, które są dumne z posiadania kawałka Grzywaczy i które chcą tu zostać.

— I nie podasz mi żadnych nazwisk?

Zawahałem się, aby dać staremu pierdzielowi sygnał, że na ściśle określonych warunkach mógłbym wymienić parę nazwisk.

— Naprawdę nie mogę — powiedziałem. — Ale zna pan sytuację na rynku nieruchomości równie dobrze jak ja. A właściwie dużo, hm, lepiej. Ludzie się trzęsą o swoją własność. Wszyscy kochają Grzywacze. Zbudował pan tu fantastyczną społeczność. Nawet ci, którzy decydują się na sprzedaż, w przeważającej większości woleliby nie rozstawać się z tym miejscem. Jednak mają też pewne oczekiwania. Jeśli się dopuści do tego, żeby ten czynnik dumy z posiadania zaczął się rozmywać, to… To społeczność w starym stylu. Ludzie przesiadują nad basenem i gadają. Trzeba pilnować, żeby jądro tej społeczności pozostało nietknięte i miało poczucie, że jego opinie są słyszane i doceniane. Inaczej poczucie przynależności zaczyna zanikać i w pewnej chwili ktoś mówi: „Słuchajcie, a w tym nowym kompleksie na Lido są większe wanny i jest stamtąd parę kroków do St. Armands Circle…”, i ludzie zaczynają się wynosić. Masowo.

— Chcesz przez to powiedzieć, że…

— Jeszcze do tego nie doszło. Jeszcze nie, proszę pana, i pewnie długo nie. Ale nikt nie chciałby, żeby tak się stało.

— Bill, co ty kombinujesz?

— Słucham?

— Dlaczego mi to wszystko mówisz?

Zagrałem va banque.

— Bo chcę mieć to co pan.

Thompson otworzył i zamknął usta. Przechylił głowę na bok i wlepił we mnie wzrok.

— Mógłbyś to powtórzyć?

— Ile pan jest wart finansowo, jeśli wolno spytać?

— Jasne, kurwa, że nie wolno.

Czułem, jak płonie mi skóra na karku, mimo lodowatego powiewu z klimatyzacji.

— I ja to szanuję, proszę pana. Wiem też, że rozmawiamy o kilkudziesięciu milionach dolarów. Zależnie od tego, jak liczonych i kto pyta.

Kąciki jego ust uniosły się o pół centymetra i twarz przybrała wygląd aligatora, który zastanawia się, czy chapnąć swoją ofiarę od razu, czy najpierw trochę jej się poprzyglądać w nadziei, że zrobi jeszcze coś zabawnego.

— Słucham dalej.

— Nie chcę do końca życia siedzieć przy biurku w Shore — powiedziałem. — W tej chwili nie dysponuję większym kapitałem, a to oznacza, że muszę służyć tym, którzy go mają. Dbać o ich pozycję i majątek, umożliwiać dalszy awans finansowy. Czasami bardzo znaczący awans. A to przede wszystkim oznacza dbanie o Grzywacze. Im lepiej się będzie panu wiodło, tym lepiej na tym wyjdę i tym będę bogatszy.

Aligator wciąż jeszcze czekał.

— Chodzi o to, że to, o czym mówimy, nie stanowi problemu dla Shore Realty. Wręcz przeciwnie, im więcej mieszkańców decyduje się na sprzedaż, tym większą prowizję zarabia moja firma. Ale uważam, że nie wypełniałbym właściwie swoich obowiązków, gdybym pana nie ostrzegł, że coś się szykuje.

Zamilkłem i zrobiłem to w samą porę.

— A ci, od których to słyszałeś…

— Nie są tymi samymi, którzy się czepiają o byle co. Inaczej nie zawracałbym panu głowy. Jest pan w tym biznesie dużo dłużej ode mnie. To pańska gra i może pan ją rozgrywać całkowicie po swojemu. Ale jeśli pan sobie życzy, to mogę pogadać z paroma prowodyrami. Uciąć gadaninę, wcisnąć klawisz „Pauza”. Dać im do zrozumienia, że warto jeszcze trochę poczekać, nim zrobią coś, z czego będzie im trudno się wycofać.

Na moment się zadumał.

— Pogadam z Marie — powiedział, wstając. — Nie obiecuję nic więcej.

— Dziękuję panu.

— Na imię mi Tony — rzekł, podając mi rękę. — Jak ci zresztą wiadomo. Już czas, żebyś zaczął z tej wiedzy korzystać.

□ □ □

Kwadrans później stałem na końcu falochronu wychodzącego z plaży Grzywaczy, otoczony bezkresem oceanu. Została mi jeszcze godzina do spotkania na Siesta Key, które tak naprawdę miało być tylko pogaduszką o niczym i podpuchą dla Karren White. Oczywiście miałem zamiar je odbyć — kluczowa zasada Billa Moore’a brzmi: jak mówisz, że coś zrobisz, to robisz — ale w tych okolicznościach straciło ono zupełnie na znaczeniu.

Brzegiem plaży brodziło kilka par, piętnaście metrów dalej grupkę dzieciaków zapędzono do szukania muszelek. Ale poza tym było pusto, bo większość kryła się w chłodzie przed południowym żarem.

Moje dłonie już się uspokoiły. Przez dziesięć minut od wyjścia od Thompsona drżały jak liście na wietrze. Oczywiście planowałem odbycie męskiej rozmowy z Tonym i wyłożenie kart na stół, ale jeszcze nie dzisiaj. Wino miało tylko przygotować odpowiedni grunt. Wpisałem nazwę i rocznik do ogłoszeń początkujących koneserów wina w internecie. Zgłosił się jakiś koleś i poinformował, że ma jedną butelkę na zbyciu, a także drugą innego, jeszcze lepszego gatunku, który jako prezent zachwyci każdego znawcę. Szybko łyknąłem obie butelki za cenę, o której wolałbym nie mówić mojej żonie przed skapitalizowaniem poniesionych kosztów. Zamierzałem odbyć poważną rozmowę z Thompsonem dopiero przy okazji wręczenia mu drugiej butelki. Tak naprawdę miałem mu w tym momencie bardzo mało do zaoferowania. Trochę też pofantazjowałem na temat poziomu niezadowolenia mieszkańców, wiedząc, że Tony jest kumplem od golfa i kieliszka Petera Granta, założyciela i właściciela Shore Realty. Korzenie obu sięgały czasów bumu budowlanego, chodzili razem do szkoły i cały czas utrzymywali stosunki towarzyskie. A ja, będąc pracownikiem Shore, dałem Tony’emu do zrozumienia, że jestem gotów o tym zapomnieć i pokierować sprawami z myślą o interesie właścicieli Grzywaczy. Podjąłem bardzo ryzykowną grę.

Jednak… czułem się właściwie zmuszony tak postąpić.

W każdym razie zrobiłem to i żaden grom nie spadł mi na głowę. Gdyby zaraz po moim wyjściu Thompson zadzwonił do swojego kumpla, żeby go o wszystkim powiadomić, na moim telefonie już by migała wiadomość, że mam opróżnić biurko i spierdalać dokąd mnie oczy poniosą, stąd aż po Key West. Nic takiego się nie stało i pozostawało mieć nadzieję, że zrobiłem olbrzymi krok we właściwym kierunku.

Nawet nie zapaliłem papierosa, żeby to uczcić. Spójrzcie na człowieka i patrzcie, jak rośnie.

W kieszeni odezwało się tak głośne brzęknięcie, że podskoczyłem. Wyszarpnąłem telefon i z ulgą stwierdziłem, że to tylko przypomnienie o wpisanym terminie.

A potem zakląłem — na tyle głośno, żeby dzieci poderwały głowy, a ich kapo obrzuciła mnie wściekłym spojrzeniem — i puściłem się biegiem wzdłuż falochronu w stronę zabudowań.

Rozdział trzeci

O wpół do dziesiątej byłem już nieźle wstawiony. To jest coś, przed czym wszystkie poradniki i wyrocznie od pracy nad sobą przestrzegają, ale ja uznałem, że sobie zasłużyłem. Nie tylko moje pomysły zostały odnotowane na radarze Tony’ego Thompsona, ale miałem powody odczuwać satysfakcję z tego, co teraz robię. Siedziałem przy eleganckim stole w eleganckiej restauracji i dopijałem kolejny kieliszek merlota w przekonaniu, że sprytnie zacieram efekty wypitego alkoholu.

— Upiłeś się — powiedziała Steph.

— Nie. Jestem tylko podniecony. Widokiem wciąż naturalnego piękna przy moim stoliku.

Parsknęła śmiechem.

— Płaskie. Nawet jak na ciebie. Ale cokolwiek by powiedzieć, dwanaście lat razem. Z tego osiem po ślubie. Nie można powiedzieć, żebyśmy się nie przetestowali, co?

— I wciąż jesteś ta jedyna, dziecinko.

— Ty też.

Uniosła kieliszek. Trąciliśmy się, przechylili ku sobie nad stołem i zwarli usta w pocałunku na tyle długim, że ludzie przy sąsiednich stolikach musieli się poczuć niezręcznie. Oboje byliśmy szczęśliwi. Kupiłem coś ładnego u jej ulubionego jubilera i zdobyłem mocne dodatkowe punkty za spełnienie jej prośby: zarezerwowanie stolika na antresoli w knajpie Jonny’ego Bo. To najlepsze miejsce w całym lokalu z wyjątkiem (podobno) słynnego prywatnego gabinetu na piętrze, którego nikt, kogo znam, nigdy nie widział i co do którego byłem niemal pewny, że jest tylko częścią miejskiej legendy. Sprawa mojej rezerwacji nadal wprawiała mnie w osłupienie. To dlatego rzuciłem mięsem na falochronie, bo uzmysłowiłem sobie nagle, że zapomniałem o zarezerwowaniu stolika na wieczór. Wielokrotnie próbowałem to zrobić, ale telefon wciąż był zajęty i pamiętam, jak jakiś tydzień temu narzekałem w biurze (oczywiście głównie po to, żeby zaszpanować nazwą słynnej knajpy, w której próbuję zarezerwować stolik), że nie mogę się dodzwonić. A mimo to, gdy zadzwoniłem dziś po południu, łudząc się, że może ktoś odwołał rezerwację na wieczór, okazało się, że stolik dla mnie jest zarezerwowany. Widać za którymś razem udało mi się jednak dodzwonić i tylko nie zapisałem tego w pamięci, zajęty myślami o czymś innym. Nieważne. Ważne było to, że dziś wszechświat postanowił być dla mnie łaskawy i rzucić mi parę kości do ogryzienia. I stąd właśnie te ekstra kieliszki wina.

Zjawiła się nasza kelnerka. Była odrobinę starsza od innych, musiała dobiegać trzydziestki, ale poza tym spełniała wszystkie wymagane standardy wyglądu: czarne spodnie, biała wykrochmalona bluzka, czarny fartuszek, sterczący dumnie koński ogon, jasny lub ciemny. Ta miała jasnobrązowy.

— Czy mogę zainteresować miłych państwa kartą deserów?

— Kurczę, no jasne — powiedziała Steph. — Już myślałam, że pani nigdy nie spyta.

Ja podziękowałem, uniosłem kieliszek i rozejrzałem się po Circle. Wybieranie deseru to dla Steph poważna sprawa i może trochę potrwać.

Siedzieliśmy w mroku i oświetlenie ulic wyglądało stąd bardzo malowniczo. Burza — słabsza, niż liczyłem, ale efektywna — już przeszła i powietrze bardzo się odświeżyło. Circle znajduje się pośrodku St. Armands Key i od tego miejsca zaczynają się Lido i Longboat. Jak sama nazwa wskazuje, Circle to kolisty plac z niewielkim skwerem pośrodku, porośnięty palmami, krzewami ognistymi i drzewami pomarańczowymi, od którego odchodzą drogi w głównych kierunkach. Na obwodzie ciągnie się rząd eleganckich butików, jest też Starbucks i lodziarnia Ben & Jerry’s, a także liczne knajpki — w tym przyczółek rozpychającej się ostatnio sieci barów kolumbijskich — a od dwóch lat również niebotycznie drogi Jonny Bo, który od chwili powstania stał się ulubionym lokalem miejscowych bogaczy celebrujących w nim święta i inne uroczyste okazje. Przetrwało jeszcze kilka sklepików z T-shirtami i pamiątkami dla turystów, ale jest ich coraz mniej i sklepy na Circle zaliczają się już do najdroższych nad całą Zatoką Meksykańską. Jeśli wziąć pod uwagę gwałtowną rozbudowę Lido Key — dokąd można się dostać tylko przez Circle — sytuacja może tylko ulegać dalszemu rozkręceniu.

Ale pięćdziesiąt czy sto lat temu?

W miejscu, gdzie siedziałem, nie było nic poza skrzyżowaniem piaszczystych, obrośniętych krzewami dróg, które ciągnęły się przez gaje pomarańczowe z nielicznymi szałasami i chmarami wędrownego ptactwa. W latach dwudziestych ubiegłego wieku w Sarasocie mieszkało raptem trzy tysiące ludzi, a ich jedynym zajęciem było rolnictwo i rybołówstwo. To, co rozciągało się przede mną, było kolejnym przykładem spekulacji deweloperskiej w rodzaju Grzywaczy — wielki kompleks Sandpiper Bay na Turtle Key i ciąg nowych apartamentowców powstających na południowo-zachodnim wybrzeżu Lido Key w miejscu starych rodzinnych moteli.

Zarabianie na nieruchomościach to kwestia czasu. Trzeba go rozumieć, umiejętnie wykorzystać, wiedzieć, co i kiedy zrobić. Facet natyka się na lokalizację i myśli: A może by tak…?

A ja mogłem być tym facetem.

Steph dokonała wyboru deseru i zaczęła zerkać na gości przy innych stolikach ze świecami.

— Czy to nie nasz szeryf? — spytała.

Spojrzałem i rzeczywiście rozpoznałem w idącym od strony toalet mężczyźnie szeryfa Barclaya. To wielki mężczyzna zarówno pod względem wzrostu, jak i postury i nietrudno go dojrzeć. On też mnie zauważył i lekko uniósł brodę. Znaliśmy się z różnych okazji biznesowych i dobroczynnych. Zauważyłem parę spojrzeń gości odnotowujących naszą znajomość i uśmiechnąłem się w duchu. Nie mogli wiedzieć, że w sumie zamieniliśmy z sobą nie więcej jak sto słów. Dla nich byłem już kimś ustosunkowanym.

— Przyszło mi właśnie coś do głowy — powiedziałem. — Jestem mniej więcej w tym wieku co Tony, kiedy zaczynał budować Grzywacze.

— Teraz to już Tony?

— Sam mi to zaproponował.

— Ale ten twój „mów mi Tony” zaczynał od istniejącej wcześniej firmy budowlanej i paru milionów dolarów w gotówce, nie?

Ostentacyjnie westchnąłem. Jednak zdrowy sceptycyzm okazywany przez żonę to rzecz pozytywna. Pod względem czujności trudno znaleźć kogoś przytomniejszego niż kobieta, która może stracić tyle, ile ty.

— To prawda — potwierdziłem. — A do tego miał żonę pełną zapału, entuzjazmu i wiary w swojego mężczyznę. Ale wiesz, jak mi czegoś brak, to mnie jeszcze bardziej mobilizuje.

Uśmiechnęła się i pokazała mi środkowy palec akurat w chwili, gdy zjawiła się kelnerka z deserem.

— Bardzo przepraszam — powiedziała z troską w głosie. — Nienawidzę przeszkadzać w wymianie wzajemnych czułości.

— Nie, to normalka — parsknąłem. — Jeśli jednak zna pani jakieś miłe kobiety, to proszę im dać mój numer telefonu.

Wszyscy troje roześmialiśmy się i Steph z zapałem zabrała się do burzenia zmyślnej konstrukcji na dużym kwadratowym talerzu (moja żona nie patyczkuje się z deserami i walczy z nimi z pełnym poświęceniem), ale gdy kelnerka odeszła, uniosła wzrok i spojrzała na mnie czule. To było fajne. Zawsze takie jest.

Chociaż jeszcze fajniej jest być zakochanym we własnej żonie.

□ □ □

Steph przejechała przez most nad laguną i południowym obrzeżem Sarasoty i dowiozła nas do naszego domu w Longacres. To ogrodzone osiedle trzydziestu pomysłowo zróżnicowanych budynków wokół prywatnej mariny, do której z naszego domu nie ma bezpośredniego dojścia. (Nie jesteśmy aż takimi miłośnikami żeglowania, żeby płacić kupę forsy za przywilej dostępu do mariny). Domy ciągną się wzdłuż krętej uliczki i choć nie ma wrażenia stłoczenia, człowiek czuje, że mieszka w gromadzie, ma sąsiadów i swoje miejsce w lokalnej społeczności. Wszyscy nasi sąsiedzi są zwykłymi ludźmi jak my, tyle że większość ma już jedno lub dwoje dzieci. My jesteśmy bezdzietni. Od pewnego czasu stanowi to przedmiot naszych rozmów i pojawia się jako jeden z dalszych tematów naszych agend. Dalszych, ale już nie w punkcie „Sprawy różne”.

Szczęśliwie dziś się nie pojawił. Oczywiście, że chcę mieć dzieci, ale zanim naszym życiem zaczną rządzić ginekologiczne siły wyższe, wolę najpierw przystąpić do realizacji moich zamiarów.

Obszedłem dom i usiadłem nad basenem. Steph zniknęła w środku, dając mi czas na przemyślenie wydarzeń minionego dnia i poczucie satysfakcji z osiągniętego postępu. Prawdziwa praca człowieka polega na zarządzaniu własnym życiem i jeśli nie robi tego odpowiednio sprawnie, znaczy, że jest głupi i się leni. Chyba jednym z powodów, że tak uważam, był mój tata. Nie zrozumcie mnie źle. Ojciec był przyzwoitym facetem. Był cierpliwy i szczodry, nie miewał nadmiernych napadów złości, a kiedy miał czas i mu się chciało, potrafił wszystkich rozśmieszyć. Handlował farbami, takimi do malowania domów. Był dobrze zorientowany w modnych kolorach i fakturach powierzchni, a także w najnowszym zestawie akcesoriów i narzędzi. Był pogodny i przyjacielski w obejściu, a jeśli klientem był ktoś starszy, kobieta lub po prostu ktoś wyglądający na potrzebującego pomocy, zawsze pomagał zanieść zakupy do samochodu. Jeśli ktoś nakupił za dużo farby, bez kręcenia nosem przyjmował nadmiar i starał się go upchnąć komuś innemu. Robił to przez trzydzieści lat do chwili, gdy pewnego dnia poszedł na zaplecze po towar dla klientki, która postanowiła pomalować piwnicę w nowo kupionym domu, schylił się po dwa pięciolitrowe baniaki białej błyszczącej farby i już się nie wyprostował.

Zmarł na serce siedem lat temu w wieku pięćdziesięciu dziewięciu lat i choć wielu jego znajomych utrzymywało, że właśnie tak chciałby odejść — w swoim sklepie, pomagając innym — moja matka w prywatnych rozmowach powtarzała, że wolałby to zrobić wiele lat później i chyba na Arubie. Żartowała, tak jak ludzie żartują czasem ze śmierci, ale ja już wtedy wiedziałem, że on na pewno nie wybrałby Aruby. Jeszcze jako dziecko zacząłem dostrzegać, że w pokoju ojca (a także w różnych miejscach na półkach z książkami) stały poupychane książki dotyczące francuskiej historii i kultury, wszystkie sprzed dziesięciu lub piętnastu lat, a także upstrzone ręcznymi dopiskami francuskie podręczniki do gramatyki i słowniki. Charakter pisma ojca w tych dopiskach wydawał mi się jakiś obcy i zupełnie inny od tego, jaki znałem z jego list zakupów czy przypominajek na drzwiach lodówki. Był jakby zwięźlejszy i sprawiał wrażenie starszego. Nie pamiętam, bym kiedykolwiek słyszał z ust ojca choćby słowo po francusku, ale kiedy po raz ostatni przeglądałem jego podręczniki — było to w domu rodziców tydzień po jego śmierci, gdy na prośbę matki próbowałem uporządkować pozostałe po nim rzeczy — zdałem sobie sprawę, że to nie były książki dla początkujących, a uwagi na marginesach świadczyły, że nie brał ich do ręki tylko po to, żeby oglądać obrazki.

Kiedyś (miałem wtedy jakieś trzynaście lat) spytałem o to matkę, ale ona wzruszyła tylko ramionami i powiedziała, że ojciec jako dziecko był na długich rodzinnych wakacjach we Francji i przebąkiwał o wyjeździe tam na jakiś czas. Z jej słów wypowiedzianych nieco opryskliwym tonem wywnioskowałem, że przeprowadzka do Francji była marzeniem ojca w czasach przed moim przyjściem na świat. Musiał o tym latami myśleć i opowiadać, czym ją w końcu znużył… aż wreszcie jego statek marzeń osiadł na mieliźnie braku zdecydowania i pozostał na miejscu, niezdatny do dalszego żeglowania.

Wspominając go po jego śmierci z krytycznej perspektywy, jaka się pojawia, gdy ktoś odchodzi i nie ma już nic więcej do powiedzenia, zdałem sobie sprawę, że moja ocena była prawdziwa, ale tylko do pewnego stopnia. Po części prawdziwa, ale też po części fałszywa, naiwna i okrutna w ten bezwzględny sposób, w jaki dzieci często oceniają dorosłych, których miejsce mają zająć.

Niektórzy nie zawahaliby się realizować swych marzeń bez względu na to, jak bardzo niedogodne byłoby to dla innych. Bezlitośni patriarchowie, którzy tupnęliby nogą, robiąc ze swojej miłości zakładniczkę i zamieniając życie domowe w piekło, aż postawiliby na swoim. Mój ojciec do takich nie należał. Z biegiem lat zaczęło mi świtać, jak naprawdę wyglądało ich życie. Że wciąż brakowało im pieniędzy. Że moja matka zajmowała się różnymi dorywczymi pracami na mieście i w szkole, nigdy otwarcie nie krytykując pomysłu ojca, ale wystarczająco zniechęcając do niego tego, który ją kochał, doceniał wszystko, co robiła, i chciał, żeby była szczęśliwa. Mówiła mu, że w domu jest dziecko, które ma tu przyjaciół, że w życiu tego dziecka zdarzają się podniosłe chwile, jak urodziny, egzaminy czy inne ważne okazje obchodzone w gronie znajomych i krewnych, z których ktoś może nie dożyć do następnej takiej uroczystości. I podcinała mu skrzydła.

Ale prawdą było też to, że mój tata był spod znaku rzeczowników abstrakcyjnych, nie czasowników: słów wyrażających odczucia, a nie działanie. Szkoda, że nie zrealizował swych ambicji, ale to nie była wina ani mamy, ani moja, ani otaczającego nas świata. Był pogodnym facetem i jestem pewny, że miewał pogodne sny, ale śpimy tylko przez pół doby i dlatego senne marzenie to tylko połowa zadania. Nie zdobywa się punktów za życie w trybie warunkowym.

Tacie w pewnej chwili wymknęła się wymarzona przyszłość. Upuścił piłkę we śnie i pewnie tego nie zauważył do chwili, gdy było już za późno. Może nawet w ogóle tego nie zauważył. Może tamtego dnia, kiedy schylił się po dwa baniaki z farbą, był myślami w sielskiej francuskiej wiosce rybackiej i dumał, jak przekonać żonę, że teraz, kiedy dziecko już dorosło i wyniosło się na swoje, przyszedł czas na zrobienie tego ruchu.

Chociaż wątpię. Marzenia to nieśmiertelne, kapryśne, zawzięte koty podświadomości. Gdy się zorientują, że się przed nimi nie ugniesz, porzucają cię i zaczynają się łasić do kogoś innego.

Nie miałem zamiaru dopuścić, żeby ze mną stało się to samo.

Bill Moore nie jest tego typu facetem.

Bill Moore jest spod znaku czasownika.

Możecie mi wierzyć.

□ □ □

Steph wróciła z dwoma kieliszkami wina. Zdążyła się już przebrać. Zdjęła wyjściową sukienkę, związała blond włosy w koński ogon i włożyła cienki szlafrok na gołe ciało. Wyglądała szczupło, zwiewnie i prześlicznie.

— Dzień nabiera coraz większych rumieńców — parsknąłem.

— Nie składaj obietnic, których nie będziesz mógł dotrzymać — powiedziała z uśmiechem, podając mi kieliszek. — Nie żałowałeś sobie wina, rozpruwaczu.

Stanąłem w wyzywającej pozie.

— Zdarzyło się kiedyś, żebym nie dotrzymał?

— Szczerze mówiąc, nie — przyznała i przysunęła się bliżej.

Potem wskoczyliśmy oboje do basenu, żeby ochłonąć, prawie się nie odzywając. Wystarczyło nam pławienie się w wodzie w kręgu wspólnych orbit i wpatrywanie się w księżyc i gwiazdy.

Nagle zrobiło się bardzo późno. Steph poszła na górę około wpół do drugiej, ja wstąpiłem jeszcze do kuchni po dwie szklanki wody mineralnej. Wyjąłem z lodówki butelkę i wtedy zauważyłem niewielką kopertę opartą o ekspres do kawy.

— Co to jest?! — zawołałem w stronę schodów.

— Co, kochanie? — usłyszałem dochodzący z góry głos Steph. Cholerna telepatia wciąż raz działa, a raz nie.

— To coś na ekspresie.

— Nie mam pojęcia — odrzekła. — Listonosz przyniósł to już po twoim wyjściu. Aha, czy możesz mi skopiować zdjęcia, które robiłeś na party u Helen? Helen strasznie mnie o nie męczy. Najlepiej zgraj je na płytę albo przynajmniej wrzuć do sieci, żeby mogła sobie wybrać te, które chce.

— Zgram — odrzekłem.

— Tym razem na pewno?

— Na pewno.

Wziąłem do ręki kopertę, oddarłem brzeg i wyjąłem ze środka czarną kartkę.

Na odwrocie widniało tylko jedno słowo:

MODYFIKOWANY

Rozdział czwarty

Siedzi w samochodzie. Tkwi w nim już od trzech godzin i nie wie, ile to może jeszcze potrwać, ale to bez znaczenia. Dotarcie do tego miejsca zajęło mu trzy tygodnie. Samochód kupił sto pięćdziesiąt kilometrów stąd, targując się o cenę na tyle krótko, żeby nie zapaść sprzedawcy w pamięć. Kiedy w końcu wyjechał z placu i włączył się w przedpołudniowy ruch, sprzedawca już miałby kłopot, gdyby mu przyszło go opisać. Ostatnie cztery doby nocował w pobliskich motelach, po jednej w każdym, płacąc za pokoje gotówką, którą zarobił, pracując fizycznie w innym stanie. Przez cały czas zachowywał się tak nijako, że nikt nie miał powodu go zapamiętywać ani zauważać jego odejścia.

Ale on cały czas ma kogoś na oku.

Hunter wypatrzył go w chwili jego wyjścia z domu rano i już go nie stracił z pola widzenia, samemu pozostając niezauważonym. Widział, jak tamten spotyka się z ludźmi i nadzoruje pracę na dwóch placach budowy, śledził go przemieszczającego się z miejsca na miejsce nierzucającym się w oczy, ale drogim samochodem i przyglądał się, jak je lunche na tarasach eleganckich restauracji. Zauważył, że z klientami pije czerwone wino, lecz zaraz po ich odejściu przechodzi na piwo. Śmieje się do nich, ściska dłonie, pamięta imiona ich żon i dzieci. Ma lekką nadwagę, ale jest na tyle pewny swego, że może ignorować modne indeksy masy ciała. Zachowuje się jak normalny, niczym niewyróżniający się człowiek…

Tyle że wcale taki nie jest.

Kilka razy Hunter był dość blisko, by podsłuchać telefoniczną rozmowę swej ofiary. Jedna z rozmów nie dotyczyła spraw służbowych. Mężczyzna rozmawiał ściszonym, jakby konspiracyjnym głosem, ustawiony tyłem do gości siedzących w ogródku absurdalnie drogiej kawiarni. Upewnił się, że spotkanie jest aktualne, i wyglądał na uradowanego odpowiedzią. Ten entuzjazm w głosie miał chyba sprawić przyjemność osobie, z którą rozmawiał, bo był z góry pewny, że spotkanie odbędzie się zgodnie z planem. Przywykł, że ludzie spełniają jego życzenia, ale był na tyle sprytny, by od czasu do czasu pozwalać im myśleć, że o czymś decydują.

Los mężczyzny był już przesądzony. Podsłuchana rozmowa tylko pomogła Hunterowi wybrać najlepsze miejsce i czas.

Dwa dni później mężczyzna jedzie wieczorem do średnio zamożnej dzielnicy na północno-wschodnich rubieżach miasta. Kiedy zatrzymuje samochód przed jednym z domów mieszkalnych, jego prześladowca go mija i zatrzymuje się pięćdziesiąt metrów dalej.

I tam właśnie teraz czeka.

□ □ □

Kwadrans po drugiej drzwi domu się otwierają i mężczyzna wychodzi. Żegna się ze stojącą w drzwiach kobietą w szlafroku i podchodzi do krawężnika. Z radosnym podwójnym piknięciem odblokowuje drzwi swojego samochodu, zapominając — a może nie dbając o to — że kobieta może by wolała, żeby nie zwracał na siebie uwagi sąsiadów, wiedzących, że jest mężatką. Kobieta cofa się i zamyka drzwi.

Hunter czeka, aż samochód ruszy z miejsca, potem uruchamia silnik i jedzie za swoją ofiarą. Nie trzyma się zbyt blisko, bo i tak wie, dokąd jadą.

Po dwudziestu minutach mężczyzna skręca i wjeżdża na podjazd przed domem. Sto metrów dalej Hunter wjeżdża na parking za zamkniętą na noc włoską restauracją. Sprawdził wcześniej, że stojące na nim samochody są niewidoczne z ulicy. Zawraca ku posesji ofiary i krętą ścieżką podchodzi pod furtkę przed domem. Naciąga na dłonie parę chirurgicznych rękawiczek wyjętych z kieszeni, z drugiej zaś wyciąga narzędzia i małe elektroniczne urządzenie kupione za radą chłopaka, z którym się zaprzyjaźnił w ciągu ostatniego roku w więzieniu. Chłopak znał się na technicznych nowinkach i był wdzięczny za ochronę starszego i bardziej doświadczonego więźnia, który go nawet nie zmuszał do seksu.

Hunter postępuje metodycznie i wykonuje czynności opisane w instrukcji ściągniętej z jakiegoś zakamarka internetu. Z internetem zetknął się jeszcze w więzieniu, bo był dostępny dla osadzonych — łącznie, jeśli ktoś sobie życzył, z uczestniczeniem w trwającym całą dobę kursie mistrzowskim, jak robić to wszystko, czego robić nie należy.

Rozkodowanie elektronicznego szyfratora na furtce zajmuje mu dwanaście minut, otwiera ją i wślizguje się do środka. Przechodzi po wyłożonym kostką podjeździe, który jest na tyle duży, by pomieścić kilka samochodów poza tym, który już na nim stoi, a którego solidny niemiecki silnik cicho pyka w ciemnościach. Hunter nie przejmuje się kamerą monitorującą podjazd. Wszystko, co będzie widać na nagraniu, to odziana na ciemno postać, która z twarzą zwróconą w bok podchodzi pewnym krokiem do domu. Mężczyzna w domu bez wątpienia nie obserwuje teraz ekranu, a nim ktokolwiek inny na niego spojrzy, będzie już po wszystkim.

Hunter obchodzi dom od tyłu, mijając wypielęgnowane drzewa palmowe i okno z matową szybą, które ciągnie się na całą długość kuchni na bocznej ścianie domu. Z wnętrza dobiegają dźwięki grającego radia lub odtwarzacza CD: banalna muzyka orkiestrowa, której słuchają ludzie nielubiący i nierozumiejący prawdziwej muzyki klasycznej, ale pragnący w oczach innych uchodzić za takich, którzy takiej właśnie muzyki słuchają.

Przeszklone drzwi z tyłu domu są odsunięte na całą szerokość, by wnętrze mogło się wypełniać szumem fal, podkreślając uprzywilejowaną lokalizację domu, a w domyśle także jego cenę. To znaczące odstępstwo od zasad bezpieczeństwa. Właściciele powierzają swoje bezpieczeństwo skomplikowanej technice i nie przyjmują do wiadomości, że jak zwykle tego rodzaju zabezpieczenia są czysto iluzoryczne. Skomplikowanej technice jest obojętne, czy jesteś trzeźwy. Nie obchodzi jej, czy masz za sobą koszmarny dzień w pracy. Jest jej nawet obojętne, czy umrzesz.

Hunter wślizguje się do środka i wychodzi na środek salonu, który jest przestronny, wyłożony beżowym dywanem i luksusowo urządzony. Światło jest przytłumione. Chwilę stoi bez ruchu, po czym rusza w stronę kuchni. Otwiera drzwi na oścież i czeka.

Muzyka brzmi tu głośniej, ale nie lepiej. Właściciel domu robi coś pochylony nad blatem, pobrzękując kostkami lodu. Po chwili prostuje się, odwraca twarzą do drzwi i z powodzeniem ukrywa wyraz zaskoczenia.

— Co jest, kurwa?

Zdążył już zdjąć z siebie eleganckie, stalowoszare spodnie od Prady (zbyt go cisną w pasie, a on nie ma już przed kim szpanować i może sobie pofolgować) i włożył czyste szare spodnie od dresu. Rozpiął też do pasa liliową koszulę i trzyma w ręce ciężką kryształową szklankę ze złocistym płynem. Butelka jednosłodowej whisky stoi za nim na blacie, tuż obok leży pęk kluczy.

Z jego gardła dobywa się rechot, który zastępuje śmiech.

— To ma być włamanie? — Pociąga długi łyk ze szklanki. — Wybrałeś sobie nie ten dom, kolego. Nie ten dom i nie tego człowieka, a sam pakujesz się w bardzo niesympatyczny okres w swoim życiu.

Wyraz twarzy Huntera nie ulega zmianie.

To powoduje moment zawahania u mężczyzny w spodniach od dresu, którego ogarnia lekki niepokój, jakby zapylone drogi nerwowe, a może resztki dawnego lepszego jestestwa zmobilizowały go do zachowania czujności.

A także niejasne przeczucie, że chyba już kiedyś spotkał tego człowieka.

Hunter dostrzega to w jego oczach i robi krok do przodu.

Mężczyzna robi krok do tyłu.

— Jesteś bez…

Kula trafia go w prawe udo tuż nad kolanem. Pistolet ma założony tłumik i robi mniej hałasu niż pocisk, który przebija nogę mężczyzny i wbija się w jedną z kuchennych szafek.

Hunter odczekuje, żeby ciało mężczyzny na moment znieruchomiało i wali rękojeścią pistoletu w tył głowy.

□ □ □

Później z kuchennego blatu zabiera komplet kluczy do domu. Odnajduje w gabinecie na pierwszym piętrze centralkę monitoringu i upewnia się, że obrazy z kamer na zewnątrz i wewnątrz domu są wgrywane na twardy dysk. Usuwa napęd dysku. Jeśli następny etap też pójdzie gładko, będzie mógł twierdzić, że nigdy go w tym domu nie było.

Opuszcza dom frontowymi drzwiami i zamyka je na klucz, oparłszy o nie ciało nieprzytomnego mężczyzny. Zrobiony zastrzyk gwarantuje, że nieprędko się ocknie.

Hunter otwiera bramę i idzie po swój samochód na parking restauracji. Ładuje nieprzytomnego do bagażnika, ponownie koduje elektroniczny szyfrator i uzbraja system alarmowy. Potem wsiada do samochodu i spokojnie odjeżdża.

Po przejechaniu kilometra zamienia się w ducha, którego tu nigdy nie było i który niczego nie zrobił.