Wydanie elektroniczne

TOM CLANCY

Światowej sławy pisarz amerykański opisujący realia współczesnej geopolityki, kulisy działania agencji rządowych i armii. Współzałożyciel firmy Red Storm Entertainment produkującej gry video inspirowane jego własną twórczością. Nazwisko Clancy’ego figuruje także na serii produktów licencjonowanych – książek, filmów telewizyjnych i gier – luźno opartych na jego pomysłach. Dorobek literacki pisarza to książki niebeletrystyczne na temat sił zbrojnych Stanów Zjednoczonych oraz kilkanaście powieści sensacyjnych przełożonych na wiele języków, m.in. Polowanie na „Czerwony Październik”, Czerwony Sztorm, Czas patriotów, Suma wszystkich strachów, Kardynał z Kremla, Przeciw wszystkim wrogom, Wyścig z czasem i Threat Vector. Bohaterem większości z nich jest Jack Ryan – historyk i analityk CIA, późniejszy prezydent USA. W kilku wysokobudżetowych produkcjach filmowych postać tę zagrali kolejno Alec Baldwin, Harrison Ford i Ben Affleck.

Tego autora

POLOWANIE NA „CZERWONY PAŹDZIERNIK”

CZAS PATRIOTÓW

SUMA WSZYSTKICH STRACHÓW

KARDYNAŁ Z KREMLA

PRZECIW WSZYSTKIM WROGOM

WYŚCIG Z CZASEM

www.tomclancy.com

Tytuł oryginału:

LOCKED ON

Copyright © Rubicon Inc. 2011

All rights reserved

Published by arrangement with G.P. Putnam’s Sons, a member of Penguin Group (USA) Inc.

Polish edition copyright © Wydawnictwo Albatros A. Kuryłowicz 2013

Polish translation copyright © Grzegorz Kołodziejczyk 2013

Redakcja: Andrzej Dudziuk

Konsultacja wojskowa: Michał Andrzejewski

Projekt graficzny okładki: Andrzej Kuryłowicz

ISBN 978-83-7885-066-3

Wydawca

WYDAWNICTWO ALBATROS A. KURYŁOWICZ

Hlonda 2a/25, 02-972 Warszawa

www.wydawnictwoalbatros.com

Niniejszy produkt jest objęty ochroną prawa autorskiego. Uzyskany dostęp upoważnia wyłącznie do prywatnego użytku osobę, która wykupiła prawo dostępu. Wydawca informuje, że publiczne udostępnianie osobom trzecim, nieokreślonym adresatom lub w jakikolwiek inny sposób upowszechnianie, kopiowanie oraz przetwarzanie w technikach cyfrowych lub podobnych – jest nielegalne i podlega właściwym sankcjom.

Skład wersji elektronicznej:

Virtualo Sp. z o.o.

Spis treści

- O autorze

- Tego autora

- 1

- 2

- 3

- 4

- 5

- 6

- 7

- 8

- 9

- 10

- 11

- 12

- 13

- 14

- 15

- 16

- 17

- 18

- 19

- 20

- 21

- 22

- 23

- 24

- 25

- 26

- 27

- 28

- 29

- 30

- 31

- 32

- 33

- 34

- 35

- 36

- 37

- 38

- 39

- 40

- 41

- 42

- 43

- 44

- 45

- 46

- 47

- 48

- 49

- 50

- 51

- 52

- 53

- 54

- 55

- 56

- 57

- 58

- 59

- 60

- 61

- 62

- 63

- 64

- 65

- 66

- 67

- 68

- 69

- 70

- 71

- 72

- 73

- 74

- 75

- 76

- 77

- 78

- 79

- 80

- 81

- 82

- Epilog

- Przypisy

Wszystkie rozdziały dostępne w pełnej wersji książki.

1

Rosyjska nazwa helikoptera bojowego Kamow-50 brzmi Czernaja Akuła, czyli Czarny Rekin. Jest ona nader trafna, albowiem maszyna charakteryzuje się opływową sylwetką, szybkością oraz zwrotnością. Jednakże najistotniejszą jego cechę stanowi nadzwyczajna sprawność w niszczeniu wybranych celów.

Przed świtem ze ściany mgły wynurzyły się dwa Czarne Rekiny i pomknęły przez bezksiężycowe niebo z prędkością trzystu siedemdziesięciu kilometrów na godzinę, zaledwie dziesięć metrów nad dnem doliny. Przemykały w ciemności, tworząc nierówny szyk; ich reflektory były zgaszone. Lecąc w wąwozie tuż nad wyschniętym łożyskiem strumienia, zmierzały do oddalonej o trzydzieści kilometrów na północny zachód wioski Argwani, najbliższej większej osady w zachodniej części Dagestanu.

Współosiowe wirniki helikopterów, obracające się w przeciwnych kierunkach, cięły rozrzedzone górskie powietrze. Nietypowa konstrukcja z podwójnym wirnikiem pozwala uniknąć konieczności zastosowania śmigła ogonowego i sprawia, że maszyna jest szybsza, ponieważ cała moc silnika zostaje wykorzystana do napędu. Dzięki niej helikopter ma o jeden wrażliwy punkt mniej i jest bardziej odporny na ostrzał.

Te cechy oraz inne, takie jak samouszczelniający się zbiornik paliwa i kadłub częściowo zbudowany z kompozytów, również z kevlaru, czynią z Czarnego Rekina wyjątkowo odporną i śmiercionośną maszynę bojową. Każdy helikopter zmierzający do celu na rosyjskim Kaukazie Północnym niósł na pokładzie pełne uzbrojenie: czterysta pięćdziesiąt nabojów do trzydziestomilimetrowego działka zamontowanego z boku kadłuba, a pod krótkimi skrzydłami czterdzieści osiemdziesięciomilimetrowych niekierowanych rakiet w dwóch zasobnikach oraz dwanaście kierowanych rakiet klasy powietrze-ziemia AT-16 zawieszonych na dwóch kolejnych pylonach.

Dwa lecące KA-50 były maszynami przystosowanymi do lotów nocnych i dobrze radziły sobie w ciemności. Wyłącznie dzięki noktowizorom pilotów oraz zamontowanym pod kadłubami kamerom termowizyjnym nie zderzały się ze sobą w powietrzu ani nie wpadały na skalne ściany doliny i jej pofałdowane dno.

Pilot prowadzącej maszyny sprawdził, ile czasu dzieli go od celu.

– Siem minut – powiedział do mikrofonu.

– Poniał – odparł kolega.

***

W wiosce, która za siedem minut miała stanąć w ogniu, koguty pogrążone były we śnie.

Pośrodku skupiska zabudowań stojących na skalistym zboczu wzgórza wznosiła się stodoła. Israpil Nabijew leżał na wełnianym kocu rozłożonym na sianie i usiłował zasnąć. Wtulił głowę w kurtkę i skrzyżował ramiona na ładownicach spoczywających na piersi. Gęsta broda chroniła policzki, ale czubek nosa piekł; palce pozostały ciepłe dzięki rękawicom, lecz powiew zimnego powietrza wpadającego do stodoły wnikał przez rękawy płaszcza aż do łokci.

Nabijew pochodził z miasta Machaczkała leżącego na wybrzeżu Morza Kaspijskiego. Przebiedował wiele nocy w stodołach, grotach, namiotach i okopach pod gołym niebem, lecz wychował się w betonowym bloku z elektrycznością, wodą, kanalizacją i telewizją; teraz doskwierał mu brak tych wygód. Mimo to żale zachowywał dla siebie. Wiedział, że ta wycieczka jest konieczna. Wizytowanie co kilka miesięcy podległych mu oddziałów stanowiło jego obowiązek, czy mu się to podobało, czy nie.

Przynajmniej nie cierpiał w samotności, bo nigdy nie podróżował sam. W zimnej stodole schroniło się wraz z nim pięciu członków jego ochrony. Panowała w niej całkowita ciemność, ale słyszał ich chrapanie, czuł odór brudnych ciał oraz smaru, którym zabezpieczone były kałasznikowy. Pozostałych pięciu, którzy przybyli z nim z Machaczkały, trzymało wartę na zewnątrz wraz z połową miejscowego oddziału. Wszyscy czuwali, trzymając broń na kolanach; obok każdego bojownika stał czajnik z gorącą herbatą.

Israpil miał karabinek w zasięgu ręki, stanowił on jego ostatnią linię obrony. Używał wersji AKS-74U ze skróconą lufą; była to wysłużona, lecz skuteczna broń. Przetoczył się na bok, odwracając się od przeciągu, oparł dłoń na plastikowym chwycie kałasznikowa i przysunął go bliżej. Powiercił się przez chwilę w tej pozycji, a następnie przetoczył na plecy. Trudno o poczucie komfortu, gdy ma się zasznurowane buty, pistolet przy pasie, a na klatce piersiowej kamizelkę pełną zapasowych magazynków.

Jednakże nie tylko niewygoda i oporządzenie odbierały mu sen. Najważniejszą przyczynę stanowiła ciągła obawa przed atakiem.

Israpil miał świadomość, że jest głównym celem Rosjan; wiedział, co o nim mówią: że jest przyszłością ruchu oporu, przyszłością swojego narodu. Nie tylko islamskiego Dagestanu, lecz także muzułmańskiego kalifatu w rejonie Kaukazu.

Nabijew figurował na szczycie listy celów ustalonej w Moskwie, gdyż praktycznie całe jego życie wypełniła walka z Rosjanami. Walczył, od kiedy skończył jedenaście lat. Pierwszego wroga zabił w Górnym Karabachu w 1993 roku, mając zaledwie piętnaście lat. Od tej pory uśmiercił ich wielu w Groznym, Tbilisi, Czikinwali i Machaczkale.

Teraz, nie skończywszy jeszcze trzydziestu pięciu lat, pełnił funkcję dowódcy operacyjnego islamskiej organizacji Dżamaat Szariat, której nazwa oznacza Społeczność Prawa Islamskiego; dowodził bojownikami od Morza Kaspijskiego na wschodzie po Czeczenię, Gruzję i Osetię na zachodzie. Wszyscy walczyli o to samo: wypędzenie najeźdźców i ustanowienie szariatu.

Niebawem, inszallach – z Bożą pomocą – Israpil Nabijew zdoła zjednoczyć wszystkie organizacje bojowe na Kaukazie, spełniając tym samym swoje marzenie.

Rosjanie się nie mylili: on naprawdę był przyszłością ruchu oporu.

Jego naród także o tym wiedział, co ułatwiało zadanie Israpilowi. Towarzyszyło mu dziesięciu ochroniarzy oraz trzynastu bojowników z miejscowej komórki ruchu oporu w Argwani, a wszyscy z dumą oddaliby za niego życie.

Znów się odwrócił, szukając iluzorycznej ochrony przed powiewem chłodu; cały czas trzymał w ręku karabinek. Naciągnął wełniany koc na ramię i strzepnął słomkę, która spadła mu na brodę.

Nieważne, pomyślał. Miał nadzieję, że przed świtem żaden z jego ludzi nie będzie musiał złożyć życia w ofierze.

Nabijew zasnął, a tymczasem w ciemności na wzgórzu tuż obok wioski zapiał kogut.

Pianie koguta zakłóciło korespondencję radiową prowadzoną przez Rosjanina ukrytego w wysokiej trawie kilka metrów od okazałego ptaka. Poczekał, aż kur zapieje drugi i trzeci raz, a następnie przyłożył do ust mikrofon radia przyczepionego do kamizelki na piersi.

– Alfa do obserwatora. Mamy cię w zasięgu wzroku i za minutę miniemy twoją pozycję.

Nie otrzymał słownej odpowiedzi. Obserwatorzy z drużyny snajperów musieli podejść na dziesięć metrów do zbudowanej z pustaków stodoły, by mieć na widoku cel, który znajdował się sto metrów dalej. Przebywali tak blisko wroga, że nie wolno im było odzywać się nawet szeptem. Obserwator nacisnął dwa razy klawisz nadajnika, wysyłając dwa kliknięcia potwierdzające, że odebrał wiadomość od Alfy.

Nieco wyżej na stromym zboczu wzgórza kryło się ośmiu mężczyzn. Usłyszeli kliknięcia i powoli zaczęli się zbliżać.

Oni oraz dwuosobowy zespół snajperów służyli w rosyjskiej Federalnej Służbie Bezpieczeństwa. Ściśle rzecz biorąc, oddział podlegał dyrektoriatowi Alfa Centrum Operacji Specjalnych wchodzącego w skład FSB. Do grupy Alfa, najbardziej elitarnej jednostki rosyjskiego specnazu, należeli żołnierze wyszkoleni w prowadzeniu operacji antyterrorystycznych, ratowaniu zakładników, walce w mieście oraz wielu innych rodzajach działań bojowych.

Wszyscy członkowie oddziału mieli również doświadczenie alpinistyczne i dysponowali znacznie większymi umiejętnościami niż te, które były potrzebne do dzisiejszej akcji. Góry, które wznosiły się na północ od wioski, znacznie przewyższały wzgórza leżące nad doliną.

Jednak to inne elementy wyszkolenia sprawiały, że ludzie ci idealnie nadawali się do tej misji: sprawnie władali wszelkimi rodzajami broni palnej oraz białej, potrafili walczyć wręcz oraz używać materiałów wybuchowych. Oddział Alfa składał się z wyselekcjonowanych bezwzględnych zabójców. Byli ubrani na czarno i poruszali się bezszelestnie.

Szli z wolna w ciemności, ich zmysły pozostawały w stanie pobudzenia, mimo że oni sami odczuwali trudy podróży. Podejście do celu odbyło się w sposób niezakłócony; w czasie sześciogodzinnego marszu przez las do punktu docelowego widzieli jedynie zwierzęta: krowy śpiące na stojąco lub pasące się bez nadzoru na łąkach, lisy przemykające w listowiu, a nawet kozły skalne z wielkimi rogami na górskich przełęczach.

Komandosi z grupy Alfa nie pierwszy raz znaleźli się w Dagestanie, choć mieli większe doświadczenie w działaniach w pobliskiej Czeczenii, gdzie było więcej terrorystów; jednak organizacja Dżamaat Szariat robiła dużo, aby dorównać swoim muzułmańskim pobratymcom sąsiadującym z nimi od zachodu. W Czeczenii było więcej gór i lasów, a główne ogniska konfliktu w Dagestanie znajdowały się na terenach miejskich, lecz w tej okolicy różnice się niwelowały. Ciasne skupisko zabudowań ze wszystkich stron otaczały lesiste wzgórza pocięte drogami, wzdłuż których biegły rowy odprowadzające deszczówkę do rzeki.

Kilometr przed celem żołnierze zdjęli plecaki z trzydniowym zapasem prowiantu i wyrzucili z nich wszystko oprócz narzędzi walki. Teraz podkradali się z najwyższą ostrożnością, czołgając się po pastwisku, a później parami przemykając przez zagrodę dla zwierząt. Minęli dwójkę snajperów ulokowanych przy skraju wioski i zaczęli przebiegać między zabudowaniami; od szopy do stodoły i domu mieszkalnego, a potem do murowanego budynku i krytego blachą garażu, w którym stał ciągnik. Pokonując teren, rozglądali się przez noktowizory; lustrowali wzrokiem każdy narożnik, każdą ścieżkę, każde czarne okno.

Ich uzbrojenie stanowiły karabinki szturmowe AK-105 oraz setki sztuk zapasowych nabojów kalibru 5,45 milimetra w łukowych magazynkach w ładownicach na piersiach; dzięki temu mogli kłaść się na ziemi, by ukryć się przez wzrokiem wrogiego wartownika lub ostrzałem. Zielone kurtki i kamizelki kuloodporne były usmarowane błotem i trawą, mokre od śniegu i potu, który lał się z komandosów pomimo dotkliwego zimna.

Przy pasach mieli rosyjskie pistolety typu Varjag MP-445 kalibru.40. Kilku zabrało na akcję także wytłumione pistolety kalibru.22, które miały służyć do uciszania psów stróżujących.

Dotarli do celu i dostrzegli jakiś ruch przed frontem stodoły. Wartownicy. W pobliskich budynkach musiało ich przebywać więcej; niektórzy zapewne nie spali, lecz ich czujność o tej godzinie przed świtem musiała być kiepska.

Rosjanie szerokim łukiem okrążyli cel, czołgając się minutę, a przez kolejne dwie skradali się na czworakach. Poruszył się osioł, warknął pies, zabeczała koza; nic nadzwyczajnego w rolniczej wiosce o tej porze nocy. Ośmiu żołnierzy podzielonych na dwójki rozproszyło się wokół tylnej części budynku, kierując na wyznaczone wcześniej pola ostrzału rosyjskie karabinki zaopatrzone w amerykańskie celowniki kolimatorowe EOTech. Wpatrywali się intensywnie w czerwone punkty, które naprowadzali na okna, drzwi lub ścieżki.

Wtedy dowódca drużyny jedyny raz zakomunikował szeptem do mikrofonu krótkofalówki:

– Na pozycji.

Gdyby to było zwyczajne natarcie na twierdzę terrorystów, oddział Alfa przybyłby na miejsce akcji wielkimi transporterami lub helikopterami, a samoloty zasypałyby wioskę gradem rakiet; w tym czasie komandosi wyskoczyliby z transporterów lub opuściliby się z helikopterów po linach.

Jednak ten atak nie był zwyczajny. Rozkazano im, by postarali się wziąć obiekt żywcem.

Źródła wywiadowcze FSB twierdziły, że człowiek, którego miał pojmać oddział Alfa, zna nazwiska, miejsca pobytu i kontakty praktycznie wszystkich dowódców dżihadu w Dagestanie, Czeczenii oraz Inguszetii. Gdyby udało się go ująć i wyciągnąć zeń te informacje, byłby to nieomal śmiertelny cios w islamski ruch oporu. Ośmiu komandosów przyczajonych w ciemności dwadzieścia pięć metrów od tyłów budynku blokowało cel. Siły uderzeniowe zbliżały się pieszo doliną od zachodniej strony. Ich zadanie polegało na tym, by – jeśli sytuacja rozwinie się zgodnie z planem – zapędzić obiekt w pułapkę zastawioną za stodołą.

Oficerowie oddziału Alfa ocenili, że plan może się powieść; stworzono go na podstawie znajomości taktyki działań wojskowych prowadzonych na Kaukazie. Dowódcy otoczeni przez przeważające siły na ogół ratują się ucieczką. Nie dlatego, że Dagestańczycy i Czeczeni to tchórze. Odwagi mieli aż nadto, lecz dowódcy stanowili dla nich cenną wartość. Żołnierze wiązali nacierających ogniem, obsadzając pobliskie budynki i bunkry zabezpieczone workami z piaskiem. Jeden bojownik z bronią maszynową mógł powstrzymywać cały oddział wystarczająco długo, by umożliwić dowódcy oraz jego ochroniarzom ucieczkę w niedostępne góry, które znali równie dobrze jak kształty ciała kochanki.

Ośmiu członków specnazu czekało, wstrzymując oddech i słuchając bicia swoich serc. Byli gotowi pojmać tego, po którego przyszli. Każdy uczestnik akcji miał laminowaną kartę ze zdjęciem Israpila Nabijewa.

Tego, który wpadnie w ręce komandosów z rosyjskich sił specjalnych – jeśli jego twarz będzie pasowała do fotografii – czeka los nie do pozazdroszczenia.

Jednakże pojmanego, którego twarz nie pasowałaby do podobizny, czekał los jeszcze gorszy, albowiem rosyjscy żołnierze chcieli wziąć żywcem tylko jednego człowieka.

2

Pierwsze zareagowały psy. Warknięcie dużego owczarka kaukaskiego spowodowało odzew pozostałych zwierząt z wioski. Ich czujności nie wzbudził zapach żołnierzy, gdyż komandosi ze specnazu stosowali środki chemiczne oraz bieliznę ze srebrnymi nićmi, które niwelowały zapachy wydzielane przez ciało. Psy jednak wyczuły ruch i zaczęły szczekać gromadnie; to uratowało je przed śmiercią od kul wystrzelonych z wytłumionych pistoletów.

Dagestańscy wartownicy trzymający straż przed frontem stodoły rozejrzeli się. Ten i ów od niechcenia zaświecił latarką w mrok, któryś krzyknął na psy, żeby się zamknęły. Kiedy jednak psy zaczęły ujadać jednostajnym chórem, a niektóre zawyły, wartownicy wstali i unieśli karabiny.

Nad doliną zadudniły silniki helikopterów.

***

Israpil zdołał zasnąć, lecz nagle wstał, jeszcze nie w pełni obudzony. Poruszał się, nie wiedząc, co poderwało go z posłania.

„Rosyjskie helikoptery!” – krzyknął ktoś. Było to oczywiste, ponieważ łoskot wirników unosił się już nad całą doliną, a na tym terenie nikt oprócz Rosjan nie dysponował takimi maszynami.

Israpil wiedział, że ma sekundy na ucieczkę, i wydał stosowne rozkazy. Dowódca ochrony krzyknął do krótkofalówki: kazał bojownikom z Argwani wziąć ręczne wyrzutnie rakiet przeciwlotniczych, wyjść na otwarty teren i ostrzelać nadlatujące helikoptery. Kierowcom polecił podjechać pickupami pod wrota stodoły.

Israpil był już obudzony i czujny. Odbezpieczył kałasznikowa i zbliżał się do wyjścia z bronią przy ramieniu. Wiedział, że odgłos wirników będzie wisiał nad doliną jeszcze minutę, zanim Rosjanie zwalą mu się na kark. Od dwudziestu lat wymykał się rosyjskim helikopterom, poznał dokładnie wszystkie ich wady i atuty.

Pierwszy samochód podjechał przed stodołę po upływie pół minuty. Wartownik otworzył drzwi od strony pasażera i wskoczył na skrzynię załadunkową, dwaj inni rozchylili wrota stodoły; pick-up stał jakieś sześć metrów od budynku.

Israpil wybiegł jako trzeci i zdążył zrobić dwa kroki, gdy porannym powietrzem wstrząsnęły salwy z broni małokalibrowej. W pierwszej chwili pomyślał, że to jeden z jego ludzi strzela na oślep w ciemność, lecz struga gorącej krwi, która chlusnęła mu na twarz, wyprowadziła go z błędu. Wartownik został trafiony, z jego rozerwanej klatki piersiowej buchała krew.

Dowódca Dżamaat Szariat schylił się i popędził dalej, ale następne strzały rozpruły blachę i strzaskały szybę samochodu. Na biegnącej pod górę drodze, obok blaszanej szopy w odległości około dwudziestu pięciu metrów dostrzegł ogniki wystrzałów. Wartownik stojący za szoferką pick-upa oddał jeden strzał, a potem stoczył się do błotnistego rowu. Strzelanina trwała nadal, Nabijew rozpoznał terkot kilku kałasznikowów oraz rosyjskiego karabinu maszynowego PKM. Gdy się odwrócił, zasypały go iskry krzesane przez mosiężne płaszcze pocisków odbijających się od kamiennej ściany stodoły. Schylił się niżej i wpadł na swoich ochroniarzy. Wepchnął ich z powrotem do środka.

Rwali co sił w ciemności i przepchnęli się obok dwóch osłów uwiązanych przy zachodniej ścianie stodoły. Kierowali się do dużego okna budynku, lecz nagła eksplozja osadziła ich w miejscu. Nabijew odskoczył od swoich ludzi i podbiegł do kamiennej ściany, aby wyjrzeć przez szeroką szparę, przez którą wpadało do środka zimne powietrze dręczące go w nocy. Nad wioską zawisły dwa helikoptery szturmowe, ich sylwetki ciemniały na tle nocnego nieba. Oświetliły je dopiero salwy rakiet wystrzelonych spod krótkich skrzydeł. Groźne bestie zalśniły w blasku, a ku wiosce pomknęły smugi ognia, za którymi ciągnęły się pióropusze białego dymu. Ziemia się zatrzęsła, gdy pociski trafiły w budynek stojący sto metrów na zachód od stodoły.

– Czarne Rekiny! – krzyknął Israpil.

– Tylnymi drzwiami! – zawołał jeden z ochroniarzy i Nabijew skoczył za nim biegiem, choć wiedział, że jest otoczony.

Nikt nie czołga się kilometrami, tak jak to uczynili Rosjanie, tylko po to, by zostawić ściganemu przeciwnikowi drogę ucieczki. Mimo to nie miał wyboru; następna salwa rakiet mogła trafić w stodołę, a on oraz jego ochroniarze zostaliby męczennikami. I utraciliby szansę zabrania ze sobą na tamten świat paru niewiernych.

***

Rosjanie czaili się na tyłach stodoły podzieleni na dwójki. Czekali cierpliwie, aż Czarne Rekiny zajmą pozycje i zaczną siać śmierć swoimi pociskami.

Dwóch komandosów z grupy Alfa ubezpieczało resztę, usadowiwszy się z tyłu; mieli wypatrywać mudżahedinów lub uzbrojonych cywilów zmierzających w kierunku wzgórza. Nie mogli jednak obserwować małej szopy z pustaków, na południowy zachód od dwóch komandosów zajmujących skrajną pozycję specnazu.

Z niewidocznego w ciemności otwartego okna powoli wysunęła się lufa starego powtarzalnego karabinu i skierowała na najbliższego Rosjanina. Gdy tylne drzwi stodoły się otworzyły, broń wydała krótkie warknięcie. Pocisk trafił w stalową płytę, którą komandos miał na plecach. Żołnierz padł na ziemię. Jego partner odwrócił się błyskawicznie i otworzył ogień w kierunku murowanej szopy. Bojownicy uciekający tylnym wyjściem momentalnie się zorientowali, że pakują się w zasadzkę. Cała piątka Dagestańczyków wyskoczyła na otwartą przestrzeń z palcami na spustach kałasznikowów. Strzelali na prawo i lewo, prując pociskami mrok rozpościerający się za stodołą.

Jeden z oficerów specnazu został trafiony fragmentem płaszcza pocisku; gorący, skręcony kawałek metalu odbił się rykoszetem od kamienia i wbił w szyję. Przeciął jabłko Adama oraz tętnicę. Komandos padł na plecy, ściskając ranę dłońmi i zwijając się w przedśmiertnych konwulsjach. Dążenie do ujęcia dowódcy bojowników żywcem straciło wszelki sens. Żołnierze odpowiedzieli ogniem na ostrzał terrorystów. Z murowanej stodoły wybiegli kolejni uzbrojeni mudżahedini.

***

Dowódca ochrony Nabijewa osłonił go własnym ciałem, gdy Rosjanie zaczęli strzelać. Po sekundzie przeszyła go seria pocisków kalibru 5,45 milimetra. Ludzie Nabijewa padali, lecz pozostali wciąż prowadzili ogień. On zaś rozpaczliwie usiłował wydostać się z potrzasku. Rzucił się w bok i przetoczył po ziemi, a później zerwał się na równe nogi i posłał w ciemność serię z kałasznikowa. Zużył magazynek, pędząc wzdłuż muru stodoły, i znalazł się w ciemnym przejściu między dwiema długimi blaszanymi szopami. Czuł, że został sam, lecz nie zwolnił, by się rozejrzeć, tylko pędził na złamanie karku. Biegł i biegł, dziwiąc się, że nie trafił go żaden z gradu pocisków, które powaliły jego podwładnych. Odbijał się od blaszanych ścian, potykał i biegł dalej. Wzrok miał utkwiony w wylocie alejki znajdującym się w odległości dwudziestu metrów, rękami szukał magazynka w ładownicy, którą miał na piersi. Lufa karabinka, z której przed chwilą wystrzelił jeden po drugim trzydzieści pocisków, dymiła w zimnym powietrzu poranka.

Israpil stracił równowagę po raz trzeci, gdy włożył magazynek i pociągnął dźwignię przeładowania; upadł na kolana, omal nie wypuszczając karabinka z rąk, lecz chwycił go i stanął na nogi. Zatrzymał się przy narożnikach blaszanych szop i wyjrzał; nikogo nie było widać na jego drodze. Wciąż słyszał serie z broni automatycznej i grzmoty eksplozji rakiet odpalonych z helikopterów, które uderzały w zbocze wzgórza. Dźwięk odbijał się wielokrotnie od ścian doliny i przetaczał nad wioską.

Krótkofalówka przymocowana do ramiączka jego kamizelki piszczała, walczący krzyczeli do siebie. Israpil biegł dalej, nie zwracając na to uwagi.

Wpadł do płonącego murowanego domku stojącego nieco niżej na stoku. Rosyjska rakieta trafiła w dach; wnętrze jednoizbowego budyneczku ogarnęły płomienie i dym. Na pewno gdzieś leżały zwłoki zabitych, jednak Israpil nie zwolnił, by się rozejrzeć, tylko dobiegł do otwartego okna i wyskoczył przez nie.

Zawadził nogą o parapet i upadł na twarz. Dźwignął się z wysiłkiem. Adrenalina pobudzała całe jego ciało i nawet nie zarejestrował, że przewrócił się cztery razy w ciągu pół minuty.

Raptem znów stracił równowagę.

Odbiegł sto metrów ścieżką prowadzącą od kamiennej stodoły i nagle jego prawa noga się ugięła. Potoczył się i wylądował na plecach. Nie przyszło mu na myśl, że w stodole został postrzelony przez Rosjan, ponieważ nie odczuwał bólu. Kiedy jednak usiłował wstać, jego dłoń w rękawiczce ześlizgnęła się po czymś. Spojrzawszy w dół, zobaczył krew sączącą się z poszarpanej dziury w wytartych bawełnianych spodniach. Patrzył przez chwilę na ciemną plamę błyszczącą w blasku ognia płonącego pick-upa, który stał parę metrów przed nim. Pocisk trafił w udo tuż nad kolanem; lśniąca krew ochlapała maskujące spodnie aż do stopy.

Jakoś pozbierał się na nogi i niepewnie zrobił krok, posługując się karabinem jak kulą. Wtem zalał go najjaśniejszy strumień światła, jaki kiedykolwiek widział. Blask padał z nieba, a jego źródłem był reflektor Czarnego Rekina wiszącego w odległości około dwustu metrów.

Israpil Nabijew wiedział, że skoro znalazł się w snopie światła reflektora KA-50, to wycelowano w niego także trzydziestomilimetrowe działko. To zaś oznaczało, że za parę sekund zostanie szachidem, czyli męczennikiem.

Przepełniało go to dumą.

Wypuścił powietrze i chciał wymierzyć do helikoptera ze swojej broni, lecz w tej samej chwili dostał cios kolbą kałasznikowa w tył głowy i wszystko skryła ciemność.

***

Obudził go tępy ból w głębi czaszki i ostrzejszy, który odczuwał w miejscu uderzenia. Na prawej nodze miał zawiązaną opaskę tamującą krew. Ręce skuto mu z tyłu, odnosił wrażenie, że za chwilę pękną mu ramiona. Na nadgarstkach zaciskały się zimne stalowe kajdanki. Krzyczący mężczyźni podnieśli go gwałtownie i przyparli do ściany.

Zaświecono mu latarką w twarz, aż się wzdrygnął.

– Oni wszyscy wyglądają podobnie – oznajmił głos zza latarki. – Ustawić ich w szeregu.

Israpil zobaczył, że wciąż znajduje się w wiosce na wzgórzu. Z oddali dochodziły sporadyczne strzały. Rosjanie dławili resztki oporu.

Czterech podwładnych Israpila, którzy przeżyli strzelaninę, pchnięto wraz z nim pod ścianę. Wiedział dokładnie, co zamierzają Rosjanie. Komandosi specnazu otrzymali rozkaz, by wziąć go żywcem, lecz brud na twarzach, pot i brody oraz słabe światło przed świtem utrudniały im identyfikację poszukiwanego. Rozejrzał się. Dwóch bojowników należało do jego ochrony, dwóch zaś pochodziło z oddziału w Argwani; nie znał ich. Wszyscy, podobnie jak on, nosili długie włosy i obfite czarne brody.

Rosjanie ustawili całą piątkę ramię przy ramieniu pod zimnym kamiennym murem i trzymali ich na muszkach karabinów. Dłoń w rękawicy chwyciła pierwszego Dagestańczyka za włosy i wyprostowała mu głowę. Drugi żołnierz oświetlił latarką twarz mudżahedina, a trzeci przytrzymał obok niej laminowaną kartę. Spojrzała z niej podobizna brodatego mężczyzny.

– Niet – orzekł któryś ze specnazowców.

Momentalnie w blasku latarki ukazała się czarna lufa pistoletu Varjag i padł strzał. Błysnęło, a huk odbił się echem w całej dolinie. Głowa brodatego terrorysty odskoczyła i ciało runęło na ziemię. Na ścianie pozostała plama krwi i odłamki kości.

Laminowane zdjęcie znalazło się obok twarzy następnego jeńca. Tak jak poprzednio, ktoś wyprostował mu głowę. Tamten zmrużył oczy przed światłem.

– Niet.

Pocisk z pistoletu trafił go prosto w czoło.

Trzecim w kolejności brodatym Dagestańczykiem był Israpil. Ręka odgarnęła włosy z jego czoła i starła błoto z policzków.

– Ni… Możet byt’ – powiedział głos. – Chyba tak.

– Nastąpiła krótka pauza. – Israpil Nabijew?

Jeniec milczał.

– Tak, to on… – Latarka została opuszczona, lufa pistoletu skierowała się na dwóch bojowników Dżamaat Szariat, którzy stali u lewego boku Israpila.

Bum! Bum!

Jeńcy odbili się od ściany i upadli na ziemię w błoto u stóp dowódcy.

Nabijew stał przez chwilę sam pod murem, a następnie chwycono go z tyłu za kark i popchnięto w kierunku helikoptera, który wylądował na pastwisku w niżej położonej części doliny.

Dwa Czarne Rekiny wisiały w powietrzu, ich działka burczały w regularnych odstępach czasu; pociski dziurawiły budynki, zabijając ludzi i zwierzęta. Trwało to jeszcze przez kilka minut. Nie zamierzali wykańczać wszystkich do ostatniego, gdyż kosztowałoby to zbyt wiele czasu i wysiłku. Jednakże systematycznie zmiatali z powierzchni ziemi wioskę, która udzieliła schronienia dowódcy dagestańskiego ruchu oporu.

Nabijewa rozebrano do bielizny i zaniesiono do helikoptera transportowego Mi-8, którego wirnik dudnił basowo. Żołnierze posadzili go na ławce i przykuli kajdankami do wręgi. Siedział wciśnięty między dwóch umorusanych komandosów z grupy Alfa z czarnymi kominiarkami na twarzach i wyglądał przez otwarte drzwi. Światło brzasku zaczęło rozjaśniać zadymione powietrze w dolinie, a żołnierze specnazu układali ciała zabitych towarzyszy Nabijewa na ziemi i robili im zdjęcia aparatami cyfrowymi. Potem za pomocą atramentu i papieru zdjęli odciski palców martwych mudżahedinów.

Mi-8 oderwał się od ziemi.

Specnazowiec siedzący po prawej stronie od Nabij ewa nachylił się do jego ucha i krzyknął po rosyjsku:

– Mówili, że jesteś przyszłością ruchu oporu. Teraz jesteś już przeszłością.

Israpil uśmiechnął się i sierżant to zobaczył. Szturchnął jeńca kolbą karabinu w żebra.

– Co ci tak wesoło?

– Pomyślałem o tym, co zrobią moi rodacy, żeby mnie odzyskać.

– Może masz rację, może powinienem cię od razu rozwalić.

Nabijew ponownie się uśmiechnął.

– A teraz wyobraziłem sobie, co rodacy zrobią, by uczcić mojąpamięć. Nie możecie wygrać, rosyjski żołnierzu. Nie macie szans.

Niebieskie tęczówki oczu Rosjanina błyszczały w otworach maski, a tymczasem helikopter nabierał wysokości. Komandos ponownie dźgnął Israpila kolbą w żebra i wzruszywszy ramionami, oparł się o burtę kadłuba.

Maszyna wzniosła się nad dolinę i wzięła kurs na północ. Cała wioska stała w płomieniach.

3

Kandydat na prezydenta John Patrick Ryan stał samotnie w męskiej szatni sali gimnastycznej liceum w Carbondale w stanie Illinois. Jego marynarka wisiała na suwanym wieszaku, lecz mimo to prezentował się elegancko: miał na sobie lekko nakrochmaloną koszulę, burgundowy krawat oraz wyprasowane, matowoczarne spodnie.

Napił się wody z butelki i przystawił do ucha telefon komórkowy.

Rozległo się ciche, brzmiące niemal przepraszająco pukanie do drzwi, które po chwili się otworzyły. Pojawiła się w nich młoda kobieta z zestawem słuchawkowo-mikrofonowym na głowie; za nią Jack dostrzegł lewe ramię swojej osobistej agentki Secret Service, Andrei Price-O’Day. W korytarzu prowadzącym do zatłoczonej sali gimnastycznej kręciło się wielu agentów; z sali dochodziły okrzyki i brawa, a z głośników płynęła hałaśliwa muzyka jazzowa.

– Jesteśmy gotowi, panie prezydencie – oznajmiła kobieta.

Jack uśmiechnął się grzecznie i skinął głową.

– Zaraz przyjdę, Emily.

Kobieta cofnęła głowę, drzwi się zamknęły. Jack trzymał komórkę przy uchu, słuchając nagranego głosu syna.

– Hej, dodzwoniłeś się do Jacka Ryana juniora, wiesz, co robić.

Rozległ się pisk.

Jack senior odezwał się lekkim i beztroskim tonem, sprzecznym z jego prawdziwym nastrojem.

– Hej, mądralo. Tak tylko dzwonię. Rozmawiałem z mamą, powiedziała, że jesteś zajęty i musiałeś odwołać lunch, który mieliście razem zjeść. Mam nadzieję, że wszystko idzie dobrze.

– Jack zrobił pauzę i po chwili podjął: – Jestem teraz w Carbondale, a wieczorem ruszamy do Chicago. Spędzę tam cały dzień, a jutro wieczorem spotkam się z mamą w Cleveland; w środę jest debata. No dobra… Chciałem tylko zamienić parę słów. Zadzwoń do mnie albo do mamy, kiedy będziesz mógł, dobrze? Pa.

Ryan rozłączył się i rzucił telefon na kanapę, która wraz z wieszakami i paroma innymi sprzętami została ustawiona tak, by stworzyć prowizoryczną przebieralnię. Nie odważyłby się schować telefonu do kieszeni, nawet ustawionego na alarm wibracyjny; bał się, że zabierze go ze sobą na mównicę. Gdyby tak się stało i gdyby ktoś doń zadzwonił, Jack wpadłby w poważne tarapaty. Mikrofony przyczepiane do klap wyłapywały niemal wszystko i bez wątpienia dziennikarze, którzy z nim podróżowali, obwieściliby światu, że kandydat nie kontroluje swoich zachowań i w konsekwencji nie nadaje się do sprawowania najwyższego urzędu.

Jack spojrzał w pełnowymiarowe lustro ustawione między dwiema amerykańskimi flagami i zmusił się do uśmiechu. Robiąc to w obecności innych poczułby się nieswojo, lecz Cathy często mu ostatnio powtarzała, że utracił swój charakterystyczny luz, mówiąc o polityce swojego przeciwnika, prezydenta Eda Kealty’ego. Koniecznie powinien nad tym popracować przed debatą.

Tego wieczoru był w podłym nastroju i musiał go z siebie zrzucić przed wyjściem na scenę. Od tygodni nie rozmawiał z Jackiem juniorem; wymienili tylko parę krótkich życzliwych e-maili. Zdarzało się to od czasu do czasu; Jack senior miał świadomość, że kiedy wyrusza w trasę wyborczą, niełatwo go złapać. Jednak jego żona Cathy kilka minut temu zauważyła, że syn nie zdołał oderwać się od zajęć, by spotkać się z nią po południu w Baltimore; ta informacja trochę go zmartwiła.

Nie ma w tym nic nadzwyczajnego, że rodzice pragną utrzymać kontakt ze swoim dorosłym dzieckiem, lecz kandydat na prezydenta i jego żona mieli dodatkowy powód do troski, ponieważ oboje wiedzieli, jak ich syn zarabia na życie. Ściśle rzecz biorąc, ja to wiem, pomyślał Jack senior, a żona… tylko częściowo. Parę miesięcy temu zasiedli z nią obaj do stołu i mieli nadzieję, że zdołają jej przybliżyć pracę Jacka juniora. Był analitykiem i agentem supertajnej agencji wywiadowczej utworzonej przez Jacka seniora, na której czele stał ekssenator Gerry Hendley. Początek rozmowy wyglądał obiecująco, lecz pod przenikliwym spojrzeniem doktor Cathy Ryan obaj zaczęli przebąkiwać o poufnych analizach i wyszło na to, że Jack junior tkwi przy biurku i przegląda pliki komputerowe, poszukując informacji o nieuczciwych finansistach i krętaczach parających się praniem brudnych pieniędzy. Jedyne zagrożenia, jakie mogą się wiązać z taką pracą, to ból nadgarstków oraz skaleczenie nożem do papieru.

Gdybyż to była prawda, pomyślał Jack senior i poczuł pieczenie w żołądku.

Rozmowa z żoną nie przebiegła dobrze, Jack musiał to przyznać. Od tego czasu parę razy poruszył tę kwestię. Liczył na to, że zdoła odsłonić przed Cathy część tajemnicy, aby choć trochę zdawała sobie sprawę, że ich syn wykonuje prawdziwą robotę wywiadowczą. Jednak z jego słów znów wynikło, że Ryan junior raz na jakiś czas podróżuje do stolic krajów europejskich, spożywa posiłki z politykami i biurokratami, a później wystukuje na laptopie raporty z tych rozmów, sącząc burgunda i oglądając CNN.

No i trudno, pomyślał Jack. To, czego nie wie, nie sprawi jej bólu. A jeśli jednak wie? Jezu Chryste! Kyle i Katie wciąż mieszkali w rodzinnym domu, miała więc dość na głowie, by nie zamartwiać się dodatkowo dwudziestosześcioletnim synem.

Jack senior powiedział sobie, że niepokój związany z pracą zawodową syna będzie jego brzemieniem, a nie Cathy. Tymczasem musiał go zrzucić ze swoich barków.

Czekały go wybory, które należało wygrać.

Jego nastrój odrobinę się poprawił; kampania przebiegała pomyślnie. Najnowszy sondaż przedwyborczy ośrodka badania opinii społecznej Pew pokazał, że Ryan prowadzi różnicą trzynastu procent; Gallup wciąż wskazywał jedenastoprocentową przewagę. Sieci telewizyjne prowadziły własne badania, w których przewaga Jacka była minimalnie mniejsza, przypuszczalnie wynikało to z braku obiektywizmu. Szef kampanii Jacka, Arnold van Damm, oraz jego współpracownicy na razie się tym nie przejmowali, jako że przewaga Jacka wciąż pozostawała znaczna.

Wyścig o głosy elektorów był bardziej zacięty, ale tak działo się zawsze i Jack o tym wiedział. Obaj z Arnoldem mieli świadomość, że musi dobrze wypaść w debacie, by zachować przewagę w ostatniej fazie kampanii albo chociaż przed debatą końcową. Większość kampanii wyrównuje się w ostatnim miesiącu. Sondażownie nazywają to efektem Dnia Pracy, gdyż zmniejszenie różnicy w poparciu dla kandydatów następuje właśnie w pierwszy poniedziałek września, na który przypada owo święto, i trwa aż do dnia wyborów w pierwszy wtorek listopada.

Statystycy i eksperci rozmaicie tłumaczą to zjawisko. Być może wyborcy, którzy przenoszą swoje sympatie na drugiego kandydata, nagle się reflektują i powracają do punktu wyjścia.

Czyżby lato sprzyjało niezależnemu myśleniu, a nadejście listopada i odpowiedź na pytanie ankietera wiążąca się z poważniejszymi konsekwencjami, powoduje, że rzecz nabiera innego wymiaru? A może nieustająca uwaga mediów skierowana na kandydata prowadzącego w wyścigu o prezydenturę skutkuje uwypuklaniem jego błędów?

Ryan skłaniał się do opinii Arnolda, gdyż niewielu jest na świecie ludzi znających się na kwestiach związanych z kampaniami i wyborami lepiej niż Arnold van Damm. On zaś tłumaczył sprawę w kategoriach prostej matematyki. Kandydat prowadzący ma więcej głosów poparcia, więc jeśli w ostatnim miesiącu przed wyborami dziesięć procent elektoratu zmienia swoje preferencje, lider traci więcej.

Prosty rachunek matematyczny i nic ponadto. Wszelako matematyka nie mogła powstrzymać gadających głów w telewizji i działających non stop blogów politycznych, na których głoszono przeróżne teorie spiskowe.

Ryan odstawił butelkę z wodą, włożył marynarkę i ruszył do wyjścia. Poczuł się nieco lepiej, lecz niepokój o syna wciąż dawał o sobie znać.

Może Jack junior poszedł na randkę i dobrze się bawi, może poznał jakąś wyjątkową dziewczynę.

Na pewno tak jest, powiedział do siebie.

***

Jack Ryan junior wyczuł ruch z prawej strony i wykonał gwałtowny unik. Ostrze noża omal nie wbiło się w jego pierś. W półobrocie uniósł lewe przedramię, odtrącił rękę przeciwnika i chwycił go prawą dłonią za przegub. Następnie runął nań całym ciałem, uderzył w pierś i powalił na ziemię.

Momentalnie sięgnął po broń, lecz upadający mężczyzna chwycił rękaw koszuli Ryana i pociągnął go za sobą. Jack stracił przewagę i nie mógł dobyć pistoletu, który miał przy pasie.

Osuwali się razem na podłogę, a on wiedział, że okazja przepadła.

Będzie musiał rozstrzygnąć starcie w walce wręcz.

Napastnik chwycił go za gardło, jego paznokcie wbiły się w skórę Jacka, który ponownie oddalił zagrożenie raptownym ruchem ramienia. Przeciwnik z pozycji siedzącej uniósł się na kolana, a potem zerwał na równe nogi. Ryan znalazł się pod nim i był narażony na atak. Nie mając innej możliwości, znów sięgnął po pistolet, lecz aby dobyć broni, musiał przetoczyć się na lewe biodro. Kiedy wykonywał ten manewr, przeciwnik wyszarpnął pistolet z umieszczonej na plecach kabury i oddał pięć strzałów prosto w pierś Ryana.

Uderzenia pocisków wywołały ból, który przeszył całe jego ciało.

– Niech to szlag!

Krzyczał z bólu, lecz najbardziej doskwierało mu to, że przegrał walkę.

Znowu.

Zerwał gogle z twarzy i usiadł. Przyjął wyciągniętą dłoń, wstał i schował broń do futerału; była to airsoftowa wersja glocka 19 strzelająca plastikowymi kuleczkami wyrzucanymi siłą sprężonego powietrza. Pociski nie raniły, lecz ich uderzenia bolały jak wszyscy diabli.

Napastnik zdjął gogle i podniósł z podłogi plastikowy nóż.

– Wybacz zadrapania, staruszku – powiedział. Jego walijski akcent był wyraźnie słyszalny, mimo ciężkiego oddechu.

Jack nie zwracał na niego uwagi.

– Ruszałem się za wolno! – krzyknął do siebie; jego reakcje dyktowały adrenalina i złość.

Walijczyk, w odróżnieniu od swojego amerykańskiego ucznia, zachowywał spokój, jakby przed chwilą karmił gołębie w parku.

– Nie przejmuj się. Idź opatrzyć rany, a później wyjaśnię ci, na czym polegały błędy.

Ryan pokręcił głową.

– Mów od razu.

Był na siebie wściekły; zacięcia na szyi, zadrapania i siniaki na całym ciele nie obchodziły go ani trochę.

James Buck starł z czoła kilka kropel potu i skinął głową.

– No dobrze. Po pierwsze, masz wyłączone przeczucia. Z refleksem jest wszystko w porządku, choć to właśnie o tym myślałeś, mówiąc, że byłeś za wolny. Szybkość działania jest dobra, a nawet więcej niż dobra. Poruszasz się jak błyskawica, twoja zwinność, zręczność i siła są imponujące. Jedyny kłopot, chłopcze, to tempo myślenia. Wahasz się, brak ci pewności siebie. Zastanawiasz się nad następnych ruchem, kiedy powinieneś działać na całego. Nieznacznymi sygnałami zdradzasz swoje zamiary, sygnalizujesz zawczasu, jakie będzie twoje następne posunięcie.

Ryan przechylił głowę; po jego twarzy ściekał pot.

– Możesz podać mi przykład?

– Owszem. Zastanówmy się nad ostatnim etapem starcia. Zdradził cię język ciała. W czasie szamotaniny twoja ręka dwa razy zrobiła minimalny ruch w kierunku biodra. Broń miałeś dobrze ukrytą za paskiem i koszulą, ale ujawniłeś jej istnienie, myśląc o niej, a potem zmieniając zamiar. Gdyby napastnik nie wiedział, że posiadasz pistolet, po prostu by upadł, a później wstał. Ale ja wiedziałem o pistolecie, bo powiedziały mi o nim twoje reakcje. Kiedy więc zacząłem upadać, pociągnąłem cię za sobą, żebyś nie miał swobody ruchu i nie mógł po niego sięgnąć. Zgadza się?

Ryan westchnął. Wszystko się zgadzało, choć w rzeczywistości James Buck wiedział o pistolecie pod koszulą kursanta, gdyż sam mu go dał przed walką ćwiczebną. Jack w duchu jednak przyznawał, że jakiś wyjątkowo bystry przeciwnik mógłby przeniknąć jego zamiar sięgnięcia po broń ukrytą przy biodrze.

Cholera, pomyślał, ten wróg musiałby chyba być telepatą, by odczytać tak nikłe sygnały. Jednak właśnie dlatego Ryan spędzał większość wieczorów i weekendów z trenerami wynajętymi przez Campus. Miał nauczyć się radzić sobie z niewiarygodnie bystrymi przeciwnikami.

James Buck służył niegdyś w jednostkach SAS i Rainbow^1, był specem od walki wręcz i walki z użyciem broni białej; dysponował także innymi równie zabójczymi umiejętnościami. Dyrektor Campusu Gerry Hendley zatrudnił go, by pomagał Ryanowi rozwinąć umiejętności w dziedzinie sztuki walki.

Rok temu Ryan oznajmił Hendleyowi, że oprócz tego, iż jest analitykiem w Campusie, chce wykonywać więcej zadań w terenie. Dostał ich aż za wiele i świetnie sobie poradził, ale nie był tak dobrze wytrenowany jak inni agenci w firmie.

Obaj o tym wiedzieli, lecz mieli także świadomość, iż możliwości treningu są dość ograniczone. Campus oficjalnie nie istniał i nie podlegał rządowi Stanów Zjednoczonych, toteż oficjalne szkolenie w FBI, CIA czy wojsku nie wchodziło w rachubę.

Tak więc Jack, Gerry i Sam Granger, dowódca operacyjny Campusu, postanowili poszukać innych rozwiązań. Zwrócili się do weteranów agencji, Johna Clarka oraz Domingo Chaveza; ci zaś wspólnie nakreślili plan szkolenia młodego Ryana; miało się ono odbywać w jego godzinach wolnych od pracy przez rok lub dłużej.

Ciężka praca przynosiła efekty. Dzięki ćwiczeniom Jack junior stał się lepszym agentem, jakkolwiek okazały się one dla niego upokarzające. Buck oraz jemu podobni uprawiali sztuki walki przez całe dorosłe życie i to wyczuwało się od razu. Ryan robił postępy, co do tego nie było wątpliwości, lecz nie oznaczało to, że może pokonać w walce kogoś pokroju Jamesa Bucka. Tylko rzadziej „ginął” i zmuszał jego i innych do większego wysiłku.

Buck dostrzegł złość na twarzy adepta i ze zrozumieniem poklepał go po plecach. Walijczyk potrafił być bezwzględny i okrutny, lecz kiedy indziej zachowywał się jak ojciec, po przyjacielsku. Jack nie wiedział, która z tych osobowości jest maską; może obydwie stanowiły nieodzowną część szkolenia, coś w rodzaju kija i marchewki.

– Uszy do góry, staruszku – rzekł. – Nie ma porównania z tym, co było na początku. Masz predyspozycje fizyczne konieczne do tego, żeby o siebie zadbać, i łeb na karku, żeby się uczyć. Musimy nad tobą popracować, rozwijać twoją technikę i wzmocnić psychikę. Twój chwyt jest już lepszy niż u dziewięćdziesięciu dziewięciu procent facetów. Ale ten jeden procent to prawdziwe skurczybyki i trzeba cię przygotować na spotkanie z nimi, jasne?

Jack skinął głową. Pokora nie należała do jego mocnych stron, potrafił jednak przyjmować naukę i doskonalić się. Był inteligentny i wiedział, że James Buck ma rację, choć nie zachwycała go perspektywa, że w pogoni za perfekcją dostanie od niego wycisk jeszcze parę tysięcy razy.

Włożył gogle. James Buck żartobliwie trzepnął go otwartą dłonią w skroń.

– Brawo, młody. Gotów na dalszy ciąg?

Ryan skinął głową, tym razem bardziej zdecydowanie.

– Jak jasna cholera.

4

Kairski rynek Chan el-Chalili roił się od ludzi, którzy w samo południe, w żarze egipskiego słońca posilali się albo szukali okazyjnych zakupów. W kramach pieczono mięso; jego zawiesisty aromat roznosił się w powietrzu i mieszał z zapachami parzonej kawy oraz fajek hookah. Plątanina wąskich przejść wijących się między sklepikami i namiotami przypominała kolonię królików. Uliczki, alejki i wąskie kryte zaułki koncentrowały się wokół meczetów, schodów i kamiennych murów starożytnych budynków. Rynek zajmował znaczną część starego miasta.

Suk rozpoczął swój żywot w czternastym wieku jako karawanseraj, czyli miejsce pełniące rolę gospody dla karawan podążających Jedwabnym Szlakiem przez Kair. Teraz starożytność i współczesność spotykały się ze sobą na rynku Chan el-Chalili, tworząc oszałamiającą mieszankę. Przekupnie odziani w salwar kameez targowali się w wąskich przejściach z klientami ubranymi w dżinsy i koszulki z krótkim rękawem. Z kafejek i barów sączyła się tradycyjna egipska muzyka o szybkim rytmie, a sprzedawcy płyt i elektroniki puszczali dudniące techno z przenośnych odtwarzaczy; elektroniczne basy i dźwięk bębnów z gliny i koźlej skóry tworzyły melodię podobną do brzęczenia ogromnego owada.

Handlarze sprzedawali wszystko, poczynając od ręcznie wyrabianej srebrnej biżuterii, naczyń miedzianych i dywanów, a na lepie na muchy, gumowych sandałach oraz koszulkach z napisem „I ♥ Egypt” kończąc.

Alejkami wędrowali młodzi i starzy, czarni i biali, Arabowie, mieszkańcy Zachodu i Azjaci. Byli wśród nich trzej przybysze z Bliskiego Wschodu; siwowłosy tęgi mężczyzna kroczył środkiem, a tuż za nim podążało dwóch młodych, wyróżniających się muskulaturą. Szli swobodnie i niespiesznie. Nie rzucali się w oczy, lecz ten, kto przyglądał im się dłużej, musiał zauważyć, że częściej niż inni kupujący zerkają w lewo i w prawo. Co jakiś czas jeden z młodszych mężczyzn oglądał się przez ramię.

Nagle ten idący po prawej stronie korpulentnego towarzysza odwrócił się i popatrzył na tłum sunący alejką. Przyglądał się uważnie twarzom, dłoniom i ruchom wszystkich, którzy znaleźli się w zasięgu jego wzroku. Po dziesięciu sekundach przyspieszył kroku, by dogonić swoją grupkę.

„Ot, trzech kolesiów wybrało się w południe na spacerek”. Komunikat zabrzmiał w małej, prawie niewidocznej słuchawce ukrytej w prawym uchu mężczyzny znajdującego się dwadzieścia pięć metrów za tamtą trójką. Biały mężczyzna ubrany w luźną niebieską koszulę i brudne dżinsy stał przed restauracją obok drzwi, udając, że czyta kartę dań spisaną odręcznie po francusku. Był Amerykaninem w wieku około trzydziestu lat, miał krótkie ciemne włosy i niechlujną brodę. Usłyszawszy informację, oderwał wzrok od jadłospisu, spojrzał na trójkę mężczyzn i dalej, na zakurzoną, zwieńczoną łukiem bramę, za którą znajdowała się uliczka odchodząca od suku. W chłodnym cieniu, oparty o ścianę z piaskowca, stał szczupły mężczyzna; widać było jedynie niewyraźny zarys jego sylwetki.

Młody Amerykanin uniósł rękaw niebieskiej lnianej koszuli do twarzy i udał, że odgania nieistniejącą muchę.

– Nic dodać, nic ująć – rzekł do mikrofonu. – Wzorowi obywatele, niech ich szlag. Tutaj nie mam już po co sterczeć.

Mężczyzna czający się w cieniu odsunął się od ściany i swobodnym krokiem ruszył w stronę Arabów, którzy przechodzili w jego pobliżu. Uniósł dłoń do twarzy. Amerykanin w niebieskiej koszuli usłyszał:

– W porządku, Dom, przejąłem ich. Okrąż rynek i przejdź do następnego wąskiego gardła. Dam ci cynk, jeśli on się zatrzyma.

– Jest twój, Sam – odparł Dominic Caruso.

Skręcił w lewo w boczną alejkę prowadzącą do schodów, które wychodziły na szerszą ulicę, al-Badistand. Teraz skierował się w prawo i szybko pomaszerował między przechodniami, rowerami i motorikszami; chciał wyprzedzić obserwowanego mężczyznę.

Dominic Caruso był młody, sprawny i miał dość ciemną karnację. Wszystkie te cechy dobrze mu się przysłużyły w ciągu tych paru dni, kiedy prowadził inwigilację podejrzanych w Kairze. Odcień skóry i kolor włosów sprawiły, że nie odróżniał się od mieszkańców miasta, którzy przeważnie mieli czarne włosy i oliwkową cerę. Sprawność i młody wiek natomiast przydawały mu się, ponieważ obiekt obserwacji był, jak to określano w jego kręgach zawodowych, trudny. Operacja prowadzona w Kairze skupiała się na Mustafie el-Daboussim, szpakowatym pięćdziesięcioośmiolatku poruszającym się w towarzystwie dwóch mięśniaków, którzy stanowili jego obstawę. Mustafa był terrorystą.

Dominic doskonale pamiętał, że na tym świecie terroryści rzadko dożywają tak sędziwego wieku, gdyż nie zauważają swoich ogonów. El-Daboussi orientował się we wszystkich sztuczkach opisanych w podręcznikach, ulice Kairu znał jak własną kieszeń, a poza tym miał przyjaciół w rządzie, policji oraz agencjach wywiadowczych.

W rzeczy samej stanowił trudny obiekt inwigilacji.

Caruso także nie zaliczał się do nowicjuszy w tej grze, przez większą część ostatniej dekady trudnił się śledzeniem tego lub owego złoczyńcy. Kilka lat był agentem specjalnym FBI, a później wraz ze swoim bratem bliźniakiem Brianem został zwerbowany do Campusu. Brian zginął rok temu podczas tajnej operacji w Libii. Dominic również tam trafił, trzymał konającego brata na rękach; potem wrócił do bazy Campusu zdeterminowany jak diabli, by kontynuować ciężką i niebezpieczną służbę; w jej sens niezachwianie wierzył.

Ominął chłopaka sprzedającego herbatę z dużego dzbana, który wisiał na jego szyi na skórzanym pasku, i przyspieszył kroku. Musiał szybko dotrzeć do następnego punktu obserwacyjnego – skrzyżowania czterech ulic sto metrów dalej na południe.

Partner Carusa, Sam Driscoll, podążał za śledzoną trójką krętymi uliczkami, starannie utrzymując odległość. Uznał, że jeśli straci kontakt z obiektem, to trudno; Dominic także kierował się do wąskiego gardła. Jeżeli el-Daboussi zniknie między ich pozycjami, będą go szukali, lecz jeśli wymknie się im dzisiaj, odnajdą go później w jego wynajętym domu. Zdecydowali, że lepiej jest zaryzykować zgubienie obiektu niż zbytnio się doń zbliżać, gdyż wówczas mógłby ich zdemaskować on sam lub ktoś z jego obstawy.

El-Daboussi zatrzymał się przed sklepem jubilerskim; jego wzrok przykuło coś, co spoczywało w pokrytej kurzem gablocie tuż za szerokimi drzwiami. Sam pokonał jeszcze parę metrów i wszedł w cień płóciennego namiotu, pod którym młode dziewczęta sprzedawały plastikowe zabawki i tandetne pamiątki turystyczne. Czekając, wszedł głębiej w cień. Zdawało mu się, że dobrze wtopił się w otoczenie, lecz nastolatka w czadorze podeszła do niego z uśmiechem.

– Chce pan ciemne okulary, proszę pana?

Cholerny świat.

Sam Driscoll mógł wzbudzić przestrach jednym spojrzeniem. Były ranger, który zaliczył wiele tur na pustyni – i nie tylko tam – został ściągnięty do Campusu po rekomendacji Jacka Ryana seniora. Z wojska wykurzyli go prawnicy z Departamentu Sprawiedliwości działający na zlecenie administracji Kealty’ego, która zapragnęła krwi; nastąpiło to po jednym z wypadów Sama przez granicę na teren Pakistanu. Prezydent poczuł się zniesmaczony tym, że zostało po niej zbyt wiele trupów terrorystów.

Driscoll pierwszy by przyznał, że naruszył prawa tych drani, pakując im w głowę pociski kalibru.40. Jednak był zdania, że wykonywał tylko swoją robotę i zrobił to, co konieczne.

Życie jest podłe, a później się umiera.

Jack senior nagłośnił sprawę Driscolla i prokurator wycofał zarzuty, jednakże rekomendacja Ryana oraz osobiste wsparcie ze strony Johna Clarka przekonały Gerry’ego Hendleya, by przyjął Sama do Campusu.

Trzydziestoośmioletni Driscoll, starszy od swojego partnera Dominica Carusa, był w doskonałej kondycji fizycznej, lecz miał za sobą długą służbę; świadczyły o tym siwiejąca broda, głębokie zmarszczki wokół oczu oraz stara rana w ramieniu, której ból budził go każdego ranka. W czasie ewakuacji po wycieczce do Pakistanu pocisk z kałasznikowa wystrzelony przez dżihadystę odłupał kawałek skały tuż przed stanowiskiem Driscolla i ten naturalny szrapnel wbił mu się w ciało.

Teraz ramię nie dokuczało mu aż tak bardzo, sztywność i ból ustąpiły pod wpływem ruchu i ćwiczeń; piesze śledzenie obiektu w kairskim starym mieście dostarczyły mu w nadmiarze jednego i drugiego.

Driscolla czekało jeszcze więcej gimnastyki. Uniósł głowę i zobaczył, że el-Daboussi znów ruszył w drogę. Poczekał chwilę, a następnie wyszedł na ulicę i podążył za siwowłosym terrorystą.

Minutę później znów musiał się zatrzymać, gdy obiekt obserwacji zajrzał do ruchliwej kahwah, hałaśliwej kawiarenki, od jakich roi się w Kairze. Mężczyźni rozpierali się na krzesłach wokół małych stolików rozstawionych na ulicy, grali w tryktraka i szachy, ćmili fajki hookah i papierosy; popijali przy tym zawiesistą kawę po turecku lub aromatyczną zieloną herbatę. El-Daboussi oraz jego ochroniarze ominęli stoliki i weszli do ciemnego wnętrza lokalu.

– Dominic, jesteś? – rzucił Sam do mikrofonu ukrytego w rękawie.

– Tak – potwierdził Caruso.

– Obserwowani się zatrzymali. Są w kafejce przy…

– Driscoll rozejrzał się, szukając wzrokiem tabliczki na ścianach i narożnikach domów.

Widział kramy i stragany na targowisku, lecz żadnego oznaczenia z nazwą ulicy, na której się znajdował. W górach Pakistanu orientował się lepiej niż wśród zaułków kairskiej starówki. Zaryzykował i ukradkiem spojrzał na plan miasta.

– Przed chwilą odbiliśmy w lewo od Midan Husein. Wydaje mi się, że jesteśmy na północ od al-Badistand. Jakieś pięćdziesiąt metrów od miejsca, w którym się znajdujesz. Wygląda na to, że nasz koleś i jego goryle zamierzają wstąpić na pogaduchy. Może tu dojdziesz i podzielimy się robotą?

– Dobra, idę.

Czekając na wsparcie, Sam podszedł do sklepu z żyrandolami i zaczął przyglądać im się z podziwem. W odbiciu na dużej kryształowej kuli widział wejście do kahwah; gdyby obiekt wyszedł, Sam natychmiast by to zauważył. Tymczasem do kafejki nadeszło z przeciwnej strony trzech mężczyzn. Uwagę agenta zwrócił ten, który wyglądał na szefa. Driscoll postanowił zaryzykować. Przeszedł obok kahwah i zajrzał do środka, jakby poszukiwał znajomego.

Mustafa el-Daboussi i jego ochroniarze siedzieli pod tylną ścianą w towarzystwie trzech nowo przybyłych.

– To ciekawe – rzekł do siebie Sam, oddaliwszy się o kilka metrów od wejścia do kafejki.

Minutę później Dominic stanął obok niego i razem zaczęli oglądać towary wystawione w malutkim kiosku. Driscoll schylił się nad ladą i wziął do ręki parę dżinsów.

– Nasz koleżka odbywa tajne spotkanie z niezidentyfikowanym mężczyzną – szepnął do partnera.

Dominic nie zareagował; odwrócił się do manekina i udał, że ogląda metkę przyczepioną do kamizelki. Jednocześnie spojrzał na drugą stronę ulicy do wnętrza kafejki. Sam stanął tuż za nim.

– Najwyższy czas – mruknął Caruso. – Czekamy na to od paru dni.

– Słyszę cię. Usiądźmy przy stoliku naprzeciwko tej kafejki, spróbujemy pstryknąć parę zdjęć tym pajacom. Wyślemy je Rickowi, może jego komputerowi mądrale ich zidentyfikują. Ten w czarnym wygląda mi na dowódcę.

Po chwili obaj Amerykanie usiedli w cieniu parasola w kawiarni; kahwah znajdowała się po drugiej stronie uliczki. Dominic zaskoczył Driscolla i zamówił pierwszy.

– Kahwaziyada – powiedział z grzecznym uśmiechem, wskazując siebie i Sama.

Kobieta skinęła głową i odeszła.

– Zdradzisz, co zamówiłeś, czy lepiej, żebym nie wiedział?

– Dwie kawy po turecku z dodatkową porcją cukru.

Sam wzruszył ramionami i z wolna przechylił głowę, rozciągając mięsień na ramieniu.

– Może być, kofeina dobrze mi zrobi.

Podano kawę, napili się. Nie spoglądali w stronę inwigilowanych obiektów. Jeżeli ochroniarze są coś warci, będą się przyglądali białym cudzoziemcom siedzącym po drugiej stronie ulicy, ale tylko przez kilka minut. Jeśli Sam i Dominic nie zwrócą na nich uwagi, ludzie el-Daboussiego i ich rozmówcy uznają, że mają do czynienia z dwoma turystami, których żony wybrały się na zakupy na rynek i zapewne oglądają dywany. To ich uspokoi.

Sam i Dominic wykonywali dość niebezpieczne zadanie polegające na śledzeniu terrorysty, lecz mimo to z przyjemnością raczyli się kawą na zalanej słońcem ulicy. Od kilku dni wychodzili z kryjówki jedynie wnocy, i to na zmianę. Większość pozostałego czasu spędzali w jednoizbowym mieszkanku naprzeciwko wystawnej, otoczonej murem rezydencji el-Daboussiego położonej w ekskluzywnej dzielnicy Zamalek. Przez długie dnie i noce spoglądali w wizjery noktowizorów, robili zdjęcia ludziom odwiedzającym terrorystę i jedli ryż oraz jagnięcinę w takich ilościach, że znudziło im się jedno i drugie.

Jednak obaj agenci, a także zespół tworzący ich zaplecze w Campusie wiedzieli, że wykonują ważne zadanie.

Mustafa el-Daboussi był rodowitym Egipcjaninem, lecz od około piętnastu lat mieszkał w Pakistanie oraz Jemenie i działał w Radzie Rewolucyjnej Umayyad. Rada rozpadła się z powodu zniknięcia przewodniczącego i skutecznych działań CIA oraz innych agencji, toteż el-Daboussi wrócił do ojczyzny i rzekomo objął jakąś urzędniczą posadę w Aleksandrii.

Agenci Campusu wywęszyli, że coś się za tym kryje. Jack Ryan junior przeglądał kartoteki znanych działaczy URC^2, na podstawie tajnych i ogólnodostępnych informacji, starając się ustalić, gdzie przebywają i czym się zajmują. Nie było to łatwe, jednak doprowadziło go do odkrycia, że MED – bo tak nazywali el-Daboussiego agenci Campusu – dostał lipne stanowisko dzięki członkom Bractwa Muzułmańskiego sprawującego faktyczną władzę w niektórych prowincjach Egiptu.

Dalsze śledztwo wykazało, że zlecono mu utworzenie dwóch obozów szkoleniowych w pobliżu granicy Egiptu z Libią. Z tajnych dokumentów CIA wynikało, że wywiad egipski zamierzał przekształcić cywilną libijską milicję w rodzaj narodowych sił obrony.

Jednak niektórzy pracownicy CIA i wszyscy agenci Campusu uważali, że jest to zasłona dymna. Analiza historii działalności el-Daboussiego wskazywała, że interesują go wyłącznie akcje terrorystyczne przeciw niewiernym; Mustafa el-Daboussi nie sprawiał wrażenia człowieka, który ma stworzyć gwardię narodową północnoafrykańskiego kraju.

Analitycy Campusu przechwycili zakodowany e-mail, z którego treści wynikało, że el-Daboussi ma spędzić weekend w Kairze i spotkać się z cudzoziemcami dopomagającymi mu w realizacji nowego przedsięwzięcia. Sam Granger, dowódca operacyjny agencji, niezwłocznie wysłał Driscolla i Carusa do Egiptu, aby zrobili zdjęcia gości odwiedzających wynajętą rezydencję terrorysty; liczył na to, że dowie się, jaki jest prawdziwy cel szkolenia w owych obozach.

Amerykanie siedzieli przy stoliku i odgrywali znudzonych turystów, rozmawiając o kawie po turecku, którą sączyli ze smakiem. Obaj byli zdania, że jest fantastyczna, choć kiedy pierwszy raz zdarzyło im się ją pić, nie ustrzegli się gorzkich fusów z dna filiżanki.

Dopiwszy napoje do połowy, podjęli wykonywane zadanie i na zmianę zerkali do ciemnego wnętrza kafejki naprzeciwko. Z początku robili to mimochodem i po chwili zorientowali się, że żaden z sześciu mężczyzn siedzących przy stoliku nie zwraca na nich uwagi.

Dominic wyjął z dżinsów okulary przeciwsłoneczne i położył je na stoliku. Otworzył wieczko etui i odsunął miękką wyściółkę. Ukazał się maleńki ekranik ciekłokrystaliczny, na którym widniał obraz z aparatu o rozdzielczości dwunastu megapikseli ukrytego w podstawie futerału. Przy użyciu telefonu komórkowego z systemem Bluetooth przesłał do aparatu sygnał sterujący. Dostosował powiększenie tak, by na ekranie pojawił się idealnie skadrowany obraz szóstki mężczyzn zebranych w kafejce. El-Daboussi oraz jego dwaj goryle ćmili sziszę i rozmawiali z cudzoziemcami, a Caruso zrobił kilkadziesiąt zdjęć cyfrowych, naciskając klawisz komórki.

Wykonywał tę czynność tak, by nie wyglądać na skupionego.

– Ci przybysze to wojskowi – zauważył Sam. – Ten pośrodku, siedzący tyłem do ściany, jest starszym oficerem.

– Skąd wiesz?

– Bo służyłem w wojsku i nie byłem starszym oficerem.

– Jasne.

– Nie umiem precyzyjnie wytłumaczyć, skąd to wiem – ciągnął Driscoll – ale ten facet jest co najmniej pułkownikiem, może nawet generałem. Dałbym sobie za to rękę uciąć.

– Na pewno nie jest Egipcjaninem – dodał Dominic, chowając aparat do kieszeni.

Driscoll nie poruszył głową. Spoglądał na ziarniste fusy, które osiadły na dnie filiżanki.

– To Pakistańczyk.

– Mnie też się tak wydawało.

– Mamy zdjęcia, nie narażajmy się dłużej – powiedział Sam.

– Słusznie – przytaknął Dominic. – Znudziło mi się podziwianie, jak inni się obżerają. Chodźmy na lunch.

– Ryż i jagnięcina? – spytał ponuro Sam.

– Mam coś lepszego. Obok stacji metra widziałem McDonalda.

– A więc niech będzie McBaranek.

5

Jack Ryan junior zaparkował swojego hummera na wyznaczonym miejscu na parkingu firmy Hendley Associates o godzinie piątej dziesięć. Z trudem wygramolił się z wielkiego samochodu. Bolały go mięśnie, jego ręce i nogi pokrywały drobne skaleczenia i siniaki.

Kulejąc, wszedł do budynku tylnymi drzwiami. Nie lubił wcześnie rozpoczynać pracy, a tego ranka był paskudnie poobijany. Miał jednak do wykonania ważną i pilną robotę. W terenie działało czterech agentów i Ryan, choć chciał, nie mógł być z nimi. Wiedział, że jego obowiązkiem jest dostarczenie im jak najdokładniejszych informacji w czasie rzeczywistym; to prawdopodobnie nie ułatwi im pracy, ale przynajmniej sprawi, że nie okaże się trudniejsza niż to konieczne.

Minął ochroniarza dyżurującego przy recepcji w holu. Zdaniem Jacka facet był wprost nieprzyzwoicie czujny o tak koszmarnej godzinie.

– Dzień dobry, panie Ryan.

– Witaj, Bill.

Jack przychodził zwykle po ósmej, a wtedy Bill, emerytowany sierżant ochrony sił powietrznych, zdawał posterunek Erniemu. Ryan natknął się na Billa zaledwie kilkakrotnie, lecz odniósł wrażenie, że gość jest stworzony do tej roboty.

Jack wjechał windą na piętro, poczłapał ciemnym korytarzem, rzucił skórzaną aktówkę w swoim boksie i ruszył do kuchni. Włączył ekspres do kawy i wyciągnął z lodówki woreczek z lodem, po który ostatnimi czasy często sięgał.

Usiadłszy przy biurku i czekając na kawę, włączył komputer oraz lampkę. Poza Jackiem, paroma informatykami pracującymi non stop, trzecią zmianą komórki analityczno-translacyjnej oraz paroma ochroniarzami w budynku nie było nikogo i taki stan utrzyma się jeszcze co najmniej przez godzinę. Jack przyłożył lód do szczęki i oparł głowę o blat biurka.

– Szlag by to… – wymamrotał.

Pięć minut później z ekspresu pociekły do pojemnika ostatnie krople kawy; Ryan wziął kubek z szafki, nalał do niego czarnego parującego naparu i powlókł się do biurka.

Najchętniej wróciłby do domu i rzucił się na łóżko, ale to nie wchodziło w rachubę. Szkolenie po godzinach, które odbywał, dawało mu w kość, lecz wiedział, że nie grozi mu prawdziwe niebezpieczeństwo. Zagrożeni byli natomiast koledzy w terenie, on zaś miał obowiązek ich wspomagać.

Do tego celu wykorzystywał komputer. A mówiąc dokładniej, potrzebował danych ściąganych z eteru za pomocą parabolicznych anten tkwiących na dachu firmy Hendley Associates. Trafiały one do kryptologów korzystających z superkomputera, ci zaś bez ustanku odczytywali z nich zaszyfrowane komunikaty. Jack wyławiał swoją zdobycz z siedziby CIA w Langley, z Agencji Bezpieczeństwa Narodowego w Fort Mead, z Narodowego Centrum Antyterrorystycznego przy Liberty Crossing w McLean, z FBI w Waszyngtonie oraz paru innych agend. Dzisiaj mimo wczesnej pory połów był szczególnie obfity. Znaczna część informacji trafiała do Langley z zaprzyjaźnionych krajów; Jack przyszedł wcześniej do pracy właśnie po to, by je przejrzeć.

Najpierw zalogował się do bazy informacyjnej NSA zwanej XITS. Chciał sprawdzić, czy zdarzyło się coś ważnego od osiemnastej poprzedniego dnia, kiedy to wyszedł z biura. Spoglądał na ekran komputera zapełniający się danymi o dzisiejszych wydarzeniach. W ciągu paru ostatnich tygodni tempo prac w Campusie rosło w lawinowym tempie; każdego ranka Jackowi coraz trudniej było zdecydować, od czego ma zacząć.

Czterej agenci polowi Campusu działający obecnie w terenie zostali podzieleni na dwie pary. Kuzyn Jacka, Dominic Caruso, współpracował z eksrangerem Samem Driscollem. Przebywali w Kairze i śledzili pewnego agenta Bractwa Muzułmańskiego; Jack i jego koledzy analitycy w Campusie mieli powody sądzić, że podejrzany knuje coś bardzo złowieszczego. Według CIA człowiek ten zakładał obozy szkoleniowe w zachodnim Egipcie oraz kupował uzbrojenie i amunicję od kogoś w armii egipskiej. Jak zamierzał je wykorzystać? Na tym właśnie polegała trudność. Nikt nie wiedział, do jakiego celu posłużą obozy, broń i informacje, które posiadł podczas działalności w URC i innych organizacjach terrorystycznych, których członkiem był przez ostatnich dwadzieścia lat. Wiedziano jedynie tyle, że on, jego obozy i sprzęt wciąż znajdują się na terytorium Egiptu.

Jack westchnął. Czyżby Egipt po epoce Husniego Mubaraka miał się przekształcić w strefę wojny?

Amerykańskie media ogłosiły jako pewnik, że przemiany polityczne na Bliskim Wschodzie przyczynią się do zaprowadzenia pokoju, lecz Ryan, jego koledzy z Campusu oraz mnóstwo specjalistów na całym świecie uważało za prawdopodobne, że przemiany te utorują drogę ekstremizmowi, a nie umiarkowanym reformom.

Wielu dziennikarzy brało ludzi myślących w ten sposób za pesymistów czy wręcz za prawicowych jastrzębi. Ryan uważał się za realistę i dlatego nie wybiegł na ulicę, aby głosić peany na cześć wiosny ludów w krajach Bliskiego Wschodu.

Ekstremiści rośli w siłę. Po wpadce Emira przed niemal rokiem terroryści zmieniali kryjówki, sojusze, profesje, a nawet przenosili się z jednego kraju do drugiego.

Jedno wszakże nie uległo zmianie. Epicentrum wszelkiej działalności związanej z dżihadem wciąż znajdowało się w Pakistanie. Przed trzydziestu laty rzesze nieopierzonych wówczas dżihadystów ciągnęły tam, aby wojować z Rosjanami. Każdemu chłopcu, który wkroczył w wiek dojrzewania, dawano karabin do ręki oraz bilet na ekspres do raju. Młodszym proponowano miejsce w madrasie, szkole religijnej, w której zapewniano im strawę, ubranie i poczucie przynależności do grupy, lecz madrasy w Pakistanie wpajały im jedynie skrajne poglądy religijne oraz zapał do walki. Przydawały się one młodym adeptom, gdyż mieli oni trafić do Afganistanu i walczyć z Rosjanami, lecz po ewakuacji tychże zamiłowanie do dżihadu i wojaczki nie pozostawiały chłopcom wielu możliwości.

Sowieci wyszli z Afganistanu i siłą rzeczy setki tysięcy dobrze uzbrojonych gniewnych dżihadystów w Pakistanie musiały stać się dotkliwym cierniem dla tamtejszego rządu. Było nieuniknione, że uzbrojeni i gniewni młodzi ludzie zapełnią pustkę, którą stał się postsowiecki Afganistan.

Tak rozpoczęła się historia talibów, którzy stworzyli bezpieczną przystań dla Al-Kaidy. Ona zaś ponad dziesięć lat później zmusiła do interwencji koalicję państw zachodnich.

Ryan popijał kawę i starał się skupić myśli na swoich obowiązkach, a nie na ciążącej nad wszystkim geopolityce. Kiedy ojciec zamieszka ponownie w Białym Domu, na jego głowę spadną troski największego kalibru. Junior natomiast musiał zmagać się ze stosunkowo drobnymi codziennymi skutkami tych trudnych zagadnień, takimi jak identyfikacja jakiegoś palanta na podstawie zdjęcia przesłanego e-mailem przez Sama i Dominica. Musieli też przyjrzeć się paru nieznanym Pakistańczykom, którzy dzień wcześniej spotkali się z el-Daboussim.

Jack przesłał zdjęcia do Tony’ego Willsa, analityka pracującego w sąsiednim boksie. On zajmie się ustaleniem tożsamości podejrzanych, a Jack tymczasem skoncentruje się na drugiej parze agentów pracujących w terenie, czyli Johnie Clarku i Domingu Chavezie.

Domingo i John przebywali w Europie we Frankfurcie i rozważali różne opcje działania. Dwa dni przygotowywali się do rozpoczęcia inwigilacji bankiera Al-Kaidy udającego się do Luksemburga na umówione spotkania, ten jednak w ostatniej chwili odwołał lot z Islamabadu. Teraz obaj nie wiedzieli, co ze sobą począć, więc Jack postanowił przyjrzeć się paru europejskim bankierom, z którymi miał się spotkać członek URC. Liczył na to, że trafi na świeży trop, którym koledzy w Europie mogliby podążyć, zanim spakują manatki i powrócą do kraju.

Właśnie w tym celu stawił się wcześniej w pracy. Nie chciał, by tamci wracali do domu z pustymi rękami; jego obowiązkiem było podsunąć agentom informacje, które pozwolą im namierzyć paru drani. Planował poświęcić na to następnych kilka godzin.

Przejrzał bazę XITS oraz uruchomił program stworzony przez Gavina Biery’ego, głównego informatyka Campusu. Program wyszukiwał w ciągach danych informacje określone przez analityków firmy. Pozwalał wyłuskać wiele wiadomości niezwiązanych z aktualnie wykonywanym zadaniem; dla Jacka okazał się darem niebios.

Ryan otworzył szereg plików. Nie mógł wyjść z podziwu, widząc, jak obfity jest strumień danych napływających obecnie do Stanów Zjednoczonych od ich sojuszników. Nieco go to przygnębiło, lecz nie dlatego, że nie chciał, by sojusznicy dzielili się z Ameryką danymi wywiadowczymi; martwiło go to, że owe informacje przepływały tylko w jedną stronę, a nie w obie.

Większość pracowników agencji wywiadowczych uważała za ogromny skandal, że prezydent Edward Kealty oraz ludzie mianowani przezeń na najwyższe stanowiska w wywiadzie poświęcili cztery lata na to, by ograniczyć zdolność USA do szpiegowania innych krajów. Zamiast korzystać z ogromnych możliwości własnego wywiadu woleli liczyć na to, że inne kraje będą dostarczały materiałów dla CIA. Kealty trafnie ocenił, że jest to bezpieczniejsze politycznie i przyniesie korzyści dyplomatyczne, lecz ograniczanie własnej działalności wywiadowczej było pod każdym innym względem niebezpieczne. Rząd niemal całkowicie zamknął nieoficjalną działalność agentów w krajach zaprzyjaźnionych; na działających pod przykrywką w ambasadach agentów CIA nałożono jeszcze więcej ograniczeń i obostrzeń, które niemal uniemożliwiły im pracę, a była ona wystarczająco trudna i bez tego.

Administracja Kealty’ego obiecała narodowi, że tajna działalność CIA stanie się bardziej otwarta i transparentna. Jack junior napisał artykuł dla „Washington Post”, w którym z zachowaniem szacunku należnego prezydentowi sugerował, że Ed Kealty powinien sprawdzić w słowniku znaczenie słowa „tajny”.

Nominaci Kealty’ego unikali korzystania z informacji wywiadowczych zdobywanych przez agentów, preferując wyszukiwanie ich za pomocą narzędzi elektronicznych. Satelity szpiegowskie i drony są nieporównanie bezpieczniejsze niż agent na stanowisku dyplomatycznym, więc środki techniczne stosowano tak często jak nigdy dotąd. Rzecz jasna, specjaliści z CIA skarżyli się, że wprawdzie drony pozwalają im obejrzeć czubki głów wrogów, lecz nie mogą się równać z ludźmi, którzy nierzadko potrafią odgadnąć, co się w tych głowach wykluwa. Jednakże owi oponenci przez wielu traktowani byli jak dinozaury, a ich argumenty pomijano.

Mówi się trudno, pomyślał Ryan. Za parę miesięcy ojciec przejmie ster władzy. Junior żywił nadzieję, że w ciągu czteroletniej kadencji Jacka seniora wiele szkód uda się naprawić.

Odepchnął od siebie te myśli, by lepiej się skupić; wziął długi łyk szybko stygnącej kawy, żeby wspomóc wciąż zaspany mózg. Klikał raz po raz na ciąg informacji wywiadowczych napływających z zaprzyjaźnionych krajów, zwracając szczególną uwagę na Europę, gdyż właśnie tam przebywali obecnie Chavez i Clark.

Wypatrzył coś nowego i otworzył plik znajdujący się w skrzynce analityka CIA, który pracował w OREA, Biurze ds. Rosji i Europy. Przejrzał błyskawicznie tekst, lecz coś przykuło jego uwagę, więc przeczytał go słowo po słowie. Ktoś w DCRI, odgałęzieniu francuskiej agencji bezpieczeństwa wewnętrznego, dostał cynk o tym, że pewna „osoba budząca zainteresowanie” przybędzie po południu na lotnisko Charles’a de Gaulle’a. Informacja nie zaciekawiłaby Jacka, gdyby nie jeden szczegół. Francuskie źródło wywiadowcze, niewymienione w tekście, sugerowało, że ową osobą znaną Francuzom jedynie z pseudonimu Omar 8 jest mężczyzna trudniący się werbowaniem kandydatów do Rady Rewolucyjnej Umayyad. Agent DCRI dowiedział się, że podejrzany przyleci samolotem Air France z Tunisu, który wyląduje na lotnisku de Gaulle’a o trzynastej dziesięć; tam zostanie przez kogoś odebrany i zawieziony do mieszkania w Seine-Saint-Denis nieopodal portu lotniczego.

Jack stwierdził, że Francuzi nie mają zbyt wielu informacji o Omarze 8. Podejrzewali, że jest członkiem URC, ale sami nie wykazywali szczególnego zainteresowania jego osobą. CIA także chyba nic konkretnego nie ustaliła, skoro analityk z OREA nawet nie odpisał na e-mail ani nie przesłał go do paryskiej placówki Agencji.

Tak więc ani w CIA, ani w DCRI nie posiadano wielu danych o tym mężczyźnie, lecz Jack Ryan świetnie orientował się, z kim ma do czynienia. Zdobył tę wiedzę z najlepszego źródła. Wiosną ubiegłego roku Saif Rahman Yasin, pseudonim Emir, w czasie przesłuchania w siedzibie Campusu wyjawił jego tożsamość.

Przesłuchania? – pomyślał Jack. Raczej tortury, bo tak powinno się rzecz nazwać. W tym przypadku jednak okazały się skuteczne. Agencja dowiedziała się, że prawdziwe nazwisko Omara 8 brzmi Hosni Iheb Rokki. Miał trzydzieści trzy lata i pochodził z Tunezji. Nie prowadził naboru do URC, tylko był podoficerem skrzydła operacyjnego tej organizacji.

Jack zdziwił się, że Rokki przylatuje do Francji. Przeczytał jego teczkę wiele razy, podobnie jak akta wszystkich znanych figur w organizacjach terrorystycznych. Ze zgromadzonych informacji wynikało, że facet nigdy nie opuszczał Jemenu albo Pakistanu, z rzadka tylko podróżował do Tunisu. Tymczasem leciał do Paryża pod znanym pseudonimem.

Dziwna sprawa.

Jack bardzo się ucieszył, że trafił na wywiadowczy diament. Hosni nie był grubą rybą międzynarodowego terroryzmu; po tym, jak agenci Campusu w ogromnym stopniu zdławili działalność URC, w organizacji tej pozostał zaledwie jeden poważny gracz międzynarodowego formatu. Był nim Abdul bin Mohammed al-Katani, dowódca skrzydła operacyjnego Rady.

Ryan oddałby wszystko za szansę złapania al-Kataniego.

Rokki nie umywał się do tego ostatniego, lecz to, że zapuścił się tak daleko od swojego rewiru, budziło zaciekawienie.

Pod wpływem impulsu Jack otworzył folder na pulpicie swojego komputera zawierający podfoldery z sylwetkami wszystkich terrorystów i osób podejrzewanych o działalność terrorystyczną oraz zdjęcia i wycinki artykułów z gazet. Nie była to baza danych, z której korzystał ogół społeczności wywiadowczej. Bez mała wszystkie agencje federalne posługiwały się programem o nazwie TIDE^3. Ryan miał dostęp do tego ogromnego systemu danych, ale uważał, że jest onnieporęczny i zapełniony przez profile ludzi zupełnie go nie interesujących. Sięgał do TIDE przy opracowywaniu własnego folderu, który nazwał Galerią Łotrów, lecz tylko wtedy, gdy poszukiwał szczegółowych informacji o konkretnych osobach. Większość danych składających się na Galerię Łotrów zgromadził sam, czasem dorzucił coś do niej któryś z kolegów analityków Campusu. Była to ogromna praca, lecz wysiłek już przynosił owoce. Często bywało tak, że Jack nie musiał zaglądać do folderu, ponieważ gros informacji zanotował w pamięci; pozwalał sobie usunąć z niej fragmenty dotyczące tylko tych osób, których śmierć została potwierdzona przez więcej niż jedno wiarygodne źródło.

Rokki nie był gwiazdorem rocka, toteż Ryan nie pamiętał wszystkich szczegółów jego profilu; kliknął folder Hosniego Rokki, przyjrzał się twarzy i zajrzał do zbioru danych. Potwierdziło się to, co już wiedział. Informacje zebrane przez zachodnie agencje wywiadowcze świadczyły o tym, że Rokki nigdy nie gościł w Europie.

Jack otworzył folder Abdula bin Mohammeda al-Kataniego. Znajdowało się tam zaledwie jedno zdjęcie zrobione przed kilkoma laty, ale o dobrej rozdzielczości. Nie musiał czytać profilu, gdyż sam go sporządził. Żadna zachodnia agencja nie wiedziała nic o al-Katanim, dopóki nie ujęto i nie przesłuchano Emira. Kiedy tylko więzień wymówił jego nazwisko, Ryan i inni analitycy z Campusu zabrali się do roboty i złożyli w całość historię jego działalności. Jack wziął na siebie kierowanie projektem i nie miał szczególnych powodów do dumy, jako że informacje, które zdołano zgromadzić po mniej więcej roku pracy, pozostawały diabelnie skąpe.

Al-Katani starannie unikał kamer i mediów, lecz po zniknięciu Emira stał się wręcz nieuchwytny. Po tym, jak amerykański wywiad poznał jego tożsamość, facet usunął się w cień i przez cały ubiegły rok z niego nie wychynął; dopiero w minionym tygodniu Tony Wills, kolega Jacka z Campusu, natrafił na zakodowaną informację na stronie internetowej dżihadystów. Al-Katani nawoływał do odwetu na krajach europejskich – w tym wypadku mając na myśli Francję – za to, że wprowadzono tam przepisy zabraniające noszenia burek oraz chust na głowie.

Agenci Campusu rozpowszechnili wiadomość – niejawnymi kanałami, rzecz jasna – wśród ogółu społeczności wywiadowczej.

Ryan powiązał ze sobą strzępy informacji. Szef URC obwieszcza, że planuje zaatakować Francję, a tydzień później jego młody podwładny wyrusza do tego kraju, by się z kimś spotkać.

Wątła poszlaka, nic ponadto. W zwykłych okolicznościach Ryan na jej podstawie nie posłałby na miejsce agentów. W zwykłych okolicznościach on i jego koledzy zaczęliby zwracać baczniejszą uwagę na informacje napływające z francuskich źródeł wywiadowczych, a paryska placówka CIA starałaby się wybadać, czy podczas europejskiego wojażu Hosniego Rokki coś się wydarzyło.

Jednak Ryan wiedział, że Clark i Chavez są we Frankfurcie, o rzut beretem od Paryża. Poza tym byli pod każdym względem przygotowani do prowadzenia inwigilacji.

Pchnąć ich do Paryża, by dowiedzieli się czegoś o poczynaniach i kontaktach Rokkiego? Jasne, że tak. Szkoda czasu na dumanie. Drań z URC pojawił się na otwartym terenie, warto więc rozeznać się, co knuje.

Jack podniósł słuchawkę i wystukał dwucyfrowy kod. We Frankfurcie właśnie minęło południe.

Czekając na połączenie, przyłożył sobie do zbolałej szyi woreczek z topniejącym lodem.

John Clark odebrał po pierwszym dzwonku.

– Cześć John, tu Jack. Coś pojawiło się na horyzoncie, żadna sensacja, ale może warto sprawdzić. Co byś powiedział na małą wycieczkę do Paryża?

6

Sto sześćdziesiąt kilometrów na południe od Denver w stanie Kolorado przy trasie numer 67, na równinie, ponad którą wyrasta pasmo Gór Skalistych, rozpościera się kompleks o powierzchni dwustu sześćdziesięciu hektarów złożony z zabudowań, wież i parkanów.

Jego oficjalna nazwa brzmi Federalny Kompleks Penitencjarny Florence; w nomenklaturze Biura Więziennictwa Stanów Zjednoczonych nosi miano ADX Florence.

Biuro Więziennictwa dzieli podlegające mu placówki na pięć kategorii według poziomu zastosowanych środków bezpieczeństwa. ADX Florence samotnie przewodzi stawce i figuruje w Księdze Rekordów Guinnessa jako najlepiej strzeżone więzienie na świecie. Jest amerykańskim superwięzieniem, w którym zamyka się najbardziej niebezpiecznych i najtrudniejszych do upilnowania przestępców.

Do zabezpieczenia placówki wykorzystuje się promienie laserowe, detektory ruchu, kamery noktowizyjne, automatyczne drzwi i ogrodzenia, psy oraz uzbrojonych strażników. Z ADX Florence nikt nigdy nie uciekł. Jest wysoce nieprawdopodobne, by ktoś kiedykolwiek wymknął się z celi więzienia ADX Florence.

Wszelako wydostać się z „Alcatraz Gór Skalistych” jest być może równie trudno, jak do niego trafić. Przebywa tam niespełna pięciuset więźniów spośród całkowitej liczby dwustu dziesięciu tysięcy pensjonariuszy zakładów karnych w Stanach Zjednoczonych. Przeciętnemu więźniowi łatwiej byłoby dostać się na Uniwersytet Harvarda niż do Florence.

Dziewięćdziesiąt procent skazańców odsiadujących wyrok w ADX Florence to więźniowie przeniesieni z innych zakładów karnych ze względu na zagrożenie, jakie stanowili dla innych osadzonych. Pozostałe dziesięć procent stanowią więźniowie szczególnego znaczenia oraz wyjątkowo niebezpieczni. Trzymani są przeważnie w osobnych celach, w których przez dwadzieścia trzy godziny na dobę pozostają odizolowani od innych; pozwala im się jednak utrzymywać pośredni kontakt ze współwięźniami oraz ze światem zewnętrznym poprzez odwiedziny, pocztę elektroniczną i telefon.

Ted Kaczynski, znany jako Unabomber, przebywa w bloku D wraz z zamachowcem z Oklahomy Terrym Nicholsem oraz tym, który podłożył bombę w czasie igrzysk olimpijskich, Erikiem Robertem Rudolphem.

W pomieszczeniu ogólnym we Florence odsiadują wyroki baron narkotykowy Francisco „El Titi” Arellano, zastępca capo rodziny mafijnej Lucchese, Anthony „Gaspipe” Casso, a także Robert Philip Hanssen, zdrajca z FBI, który przez dwadzieścia lat sprzedawał Związkowi Radzieckiemu, a później Rosji tajemnice amerykańskich służb specjalnych.

Blok H jest ściślej odizolowany i panuje w nim ostrzejszy rygor; więźniowie są tam podporządkowani specjalnym środkom administracyjnym, co w żargonie Biura Więziennictwa oznacza zasady dozoru szczególnie trudnych pensjonariuszy. We wszystkich placówkach federalnego systemu penitencjarnego znajduje się niespełna sześćdziesięciu więźniów poddanych takim rygorom; ponad czterdziestu z nich to terroryści. Richard Reid, znany jako Shoe Bomber, spędził wiele lat w bloku H, by w nagrodę za dobre zachowanie i po staraniach wybitnych adwokatów zostać przeniesionym do bloku D. W bloku H przebywa Omar Abdel-Rahman „Ślepy Szejk”, podobnie jak Zacarias Maussauoi, „dwudziesty porywacz”. Ramzi Yousef, dowódca komórki terrorystycznej, która podłożyła bombę pod World Trade Center w tysiąc dziewięćset dziewięćdziesiątym trzecim roku, siedział na przemian w bloku H i jeszcze pilniej strzeżonej celi; było to uzależnione od jego zmiennych nastrojów i zachowania.

Osadzonym przebywającym w bloku H pozwala się na samotne spacery na dziedzińcu wyglądającym jak opróżniony basen; wcześniej zostają poddani całkowitej rewizji osobistej, a na spacernik udają się w kajdankach na rękach i nogach, prowadzeni przez dwóch strażników.

Jeden trzyma łańcuch, drugi zaś dzierży w ręku pałkę.

Blok H nie jest jednak tym skrzydłem więzienia, w którym obowiązują najostrzejsze przepisy bezpieczeństwa. Maksymalne rygory zastrzeżone są dla bloku Z. Niegrzeczni chłopcy trafiają do niego po to, by mogli podumać nad zasadami dozoru, które złamali. Nie dopuszcza się tam żadnych rozrywek ani odwiedzin, nawet kontakt z klawiszami ograniczony jest do minimum.

Jednakże nawet blok Z ma wydzieloną część specjalną. To właśnie tam zsyła się najgorszych z najgorszych. Nazywana jest sekcją 13. Obecnie przebywa w niej zaledwie trzech więźniów.

Ramziego Yousefa zamknięto w sekcji 13 po tym, jak złamał przepisy w bloku Z. Tam zaś trafił po złamaniu przepisów obowiązujących w bloku H.

Tommy Silverstein, sześćdziesięcioletni recydywista skazany za napad z bronią w ręku w 1977 roku, wylądował w bloku Z ponieważ zabił dwóch współwięźniów i strażnika w innej placówce o zaostrzonym rygorze.

Trzeciego z więźniów zamaskowani agenci FBI przyprowadzili kilka miesięcy wcześniej z sekcji 13 do celi jeszcze szczelniej odizolowanej od reszty. Ta nowa cela znana jest jedynie personelowi sekcji 13; tylko dwóch strażników widziało twarz nowego pensjonariusza. Nie pilnują go funkcjonariusze służby więziennej, lecz agenci specjalnie w tym celu sformowanej jednostki FBI wywodzący się z Sekcji Ratowania Zakładników. Są to w pełni uzbrojeni i wyekwipowani w kamizelki kuloodporne agenci, którzy całą dobę obserwują osadzonego przez szklaną ścianę.

Znają prawdziwą tożsamość więźnia, ale nie wypowiadają na głos jego nazwiska. Oni oraz ci strażnicy z sekcji 13, którzy wiedzą o szczególnych warunkach dozoru owego pensjonariusza, określają go za pomocą numeru ewidencyjnego 09341-000.

Więzień 09341-000 nie ma w celi dwunastocalowego czarno-białego telewizora, jaki wolno trzymać większości pozostałych. Nie pozwala mu się wychodzić na betonowy dziedziniec rekreacyjny.

Nigdy.

Większość osadzonych ma prawo przeprowadzić jedną piętnastominutową rozmowę telefoniczną tygodniowo, pod warunkiem że sami za nią zapłacą z konta w specjalnym funduszu powierniczym, który spełnia funkcję więziennego systemu bankowego.

Więzień 09341-000 nie ma ani dostępu do telefonu, ani konta w funduszu.

Nie wolno mu korzystać z odwiedzin i poczty, a także z usług psychologicznych i edukacyjnych dostępnych dla innych pensjonariuszy.

Jego kwatera, cały jego świat, ma powierzchnię ośmiu metrów kwadratowych, dwa metry na cztery. Prycza, biurko oraz nieruchomy taboret stojący przed biurkiem są odlane z betonu, a jednolity zestaw składający się z ubikacji i umywalki jest tak zaprojektowany, by dopływ wody został automatycznie odcięty po umyślnym zatkaniu któregoś odpływu. Innych sprzętów w celi nie ma.

Dziesięciocentymetrowej szerokości szczelinę okienną w ścianie zamurowano po to, aby osadzony nie oglądał świata zewnętrznego ani naturalnego światła.

09341-000 to najsamotniejszy więzień w Ameryce, a być może na całym świecie.

Jest nim Saif Rahman Yasin, pseudonim Emir, przywódca Rady Rewolucyjnej Umayyad. Terrorystyczny strateg odpowiedzialny za śmierć setek ludzi, którzy zginęli w atakach przeprowadzonych na Amerykę oraz inne kraje Zachodu. Obmyślone przez niego, ale niezrealizowane akcje mogły pochłonąć dziesięć razy więcej ofiar.

Emir podniósł się z klęczek po porannej modlitwie salat, którą odprawił na dywaniku modlitewnym, i usiadł na cienkim materacu leżącym na betonowej pryczy. Spojrzał na prosty biały kalendarz spoczywający na biurku obok lewego łokcia i zobaczył, że jest wtorek. Kalendarz dano mu po to, by orientował się, kiedy ma wyłożyć rzeczy do prania przez otwieraną elektrycznie klapę. Yasin wiedział, że na wtorek przypada pranie wełnianego koca. Posłusznie zwinął koc w zbitą kulę, przeszedł obok jednoczęściowego stalowego zestawu toaletowego oraz prysznica sterowanego zegarem w sposób uniemożliwiający zalanie wodą posadzki celi.

Postąpiwszy jeszcze jeden krok, znalazł się obok klapy. Stało tam i patrzyło nań beznamiętnie dwóch mężczyzn w czarnych mundurach z nałożonymi kamizelkami kuloodpornymi i w czarnych maskach z pleksiglasowymi przyłbicami. Na piersiach trzymali w pogotowiu pistolety maszynowe MP5.

Ich mundury nie nosiły żadnych oznak.

Widać było jedynie ich oczy.

Emir długo wytrzymywał spojrzenie najpierw jednego, a potem drugiego strażnika; jego twarz znajdowała się nie więcej niż pół metra od ich twarzy, mimo że obaj byli od niego znacznie roślejsi. Ze wszystkich trzech par oczu biła nienawiść i gniew. Jeden z zamaskowanych strażników coś powiedział, gdyż dwaj inni, także zamaskowani i uzbrojeni siedzący przy biurku w pomieszczeniu obserwacyjnym odwrócili głowy w stronę więźnia. Któryś strażnik przesunął włącznik na tablicy. W celi zadźwięczał głośny sygnał, pod okienkiem uchyliła się niewielka klapa. Emir nie zwrócił na to uwagi i dalej toczył ze strażnikami bój na spojrzenia. Po kilku sekundach usłyszał drugi sygnał i z głośnika umieszczonego w otworze w suficie nad pryczą popłynął wzmocniony głos.

– Połóż koc na klapie – polecił strażnik po angielsku.

Emir się nie poruszył.

– Połóż koc na klapie – powtórzył wartownik.

Więzień nie zareagował.

– Ostatnia szansa.

Yasin spełnił polecenie. Wykonał drobny gest oporu, a tutaj było to zwycięstwo. Pilnujący go strażnicy w czasie pierwszych tygodni po schwytaniu dawno odeszli, i od tej pory Yasin badał determinację i upór tych, którzy go dozorowali. Powoli skinął głową, upuścił koc na klapę, a ta się zamknęła. Jeden ze strażników stojących przy szklanej przegrodzie podniósł koc, obejrzał go i podszedł do kosza na pranie. Ominąwszy go, cisnął wełniany koc do plastikowego pojemnika na śmieci.

Mężczyzna siedzący przy biurku odezwał się ponownie:

– W ten oto sposób straciłeś koc, zero dziewięć trzy cztery jeden. Sonduj nas dalej, dupku. My lubimy tę zabawę, możemy ją uprawiać dzień w dzień.

Wyłączany mikrofon stuknął głośno i rosły strażnik zajął miejsce obok kolegi przy ścianie. Stali tam niczym dwa kamienne posągi, spoglądając przez przyłbice na mężczyznę po drugiej stronie szklanej tafli.

Emir odwrócił się i podszedł do betonowego łóżka.

Wiedział, że będzie mu brakowało koca.

7

Melanie Kraft przeżywała wyjątkowo podły tydzień. Przed zaledwie dwoma laty ukończyła Uniwersytet Amerykański, zdobywając tytuł magistra studiów międzynarodowych i polityki zagranicznej, i została specjalistką od pisania raportów w Centralnej Agencji Wywiadowczej. Była córką attache sił powietrznych i jako nastolatka spędziła pięć lat w Egipcie. To oraz jej wykształcenie sprawiły, że świetnie nadawała się do CIA. Pracowała w Dyrektoriacie Wywiadu, a ściśle rzecz biorąc, w Dziale Analiz Bliskiego Wschodu i Afryki Północnej. Młoda panna Kraft, specjalizująca się głównie w sprawach Egiptu, cechowała się inteligencją i zapałem, toteż od czasu do czasu zajmowała się sprawami wykraczającymi poza jej codzienne obowiązki.

Właśnie ta skłonność do wychylania się sprawiła, że jej dwuletnia kariera zawisła na włosku.

Melanie przywykła do sukcesów: w klasie językowej w Egipcie, jako gwiazda piłki nożnej w szkole i na uczelni, wreszcie jako świetna studentka. Pracowitością zasłużyła sobie na pochwały wykładowców i wzorową opinię w Agencji. Jednakże wszystkie te osiągnięcia intelektualne oraz zawodowe nagle straciły znaczenie, gdy tydzień temu weszła do gabinetu zwierzchnika z raportem, który sporządziła w czasie wolnym od pracy.

Raport nosił tytuł Ocena retoryki politycznej Bractwa Muzułmańskiego w językach angielskim i masri. Przejrzała strony internetowe po angielsku oraz te stworzone w egipskim arabskim (masri), by uchwycić coraz większy rozziew między stylem komunikacji Bractwa Muzułmańskiego z opinią publiczną na Zachodzie a retoryką używaną w kontaktach z rodakami. Raport miał mocną wymowę, był także dobrze udokumentowany. Przez kilka letnich miesięcy pracowała nocami i w weekendy, tworząc fałszywe profile arabskich mężczyzn i korzystając z nich, by wchodzić na chronione hasłami islamistyczne fora internetowe. Zdobyła zaufanie Egipcjan w cybernetycznych kafejkach, a ci dopuścili ją do swojego zamkniętego kręgu; omawiali wystąpienia członków Bractwa Muzułmańskiego w madrasach na terenie całego Egiptu, a nawet opowiadali o należących do bractwa dyplomatach podróżujących do krajów muzułmańskich, aby dzielić się wiedzą ze znanymi ekstremistami.

Skonfrontowała zdobyte informacje z łagodną fasadą, którą bractwo prezentowało wobec Zachodu.

Opracowała raport i przekazała go swojemu bezpośredniemu przełożonemu, on zaś przesłał go Phyllis Stark, kierowniczce departamentu. Phyllis przeczytała tytuł, krótko skinęła głową i rzuciła go na biurko.

Zirytowało to Melanie, która spodziewała się, że szefowa okaże jej swoją aprobatę. Wracając do swojego stanowiska, miała nadzieję, że owoc jej ciężkiej pracy przynajmniej powędruje gdzieś wyżej.

Dwa dni później życzenie Melanie się spełniło. Pani Stark przekazała raport dalej, ktoś go przeczytał i autorkę wezwano do sali konferencyjnej na trzecim piętrze. Zastała w niej swojego bezpośredniego przełożonego, dyrektora wydziału oraz parę garniturów z szóstego piętra, których nie znała.

Nie silono się na żadną grę pozorów. Ze spojrzeń i gestów osób zebranych przy stole konferencyjnym Melanie momentalnie wywnioskowała, że wpadła w tarapaty.

– Panno Kraft, co zamierzała pani osiągnąć, snując te bajania? Czego pani chce? – zapytał polityczny nominat z szóstego piętra o nazwisku Petit.

– Czego chcę?

– Usiłuje pani zyskać poklask za pomocą swojego wypracowania, czy też chodzi o to, aby to dziełko weszło do obiegu, a kiedy Ryan wygra i wprowadzi do Agencji swoich ludzi, zostanie pani bohaterką miesiąca?

– Ależ nie.

Taka myśl nawet nie postała w głowie Melanie. Teoretycznie rzecz biorąc, zmiana rządu nie powinna mieć żadnego wpływu na pracownika jej szczebla w Agencji.

– Po prostu przeczytałam powstające u nas raporty o Bractwie Muzułmańskim i przyszło mi na myśl, że warto pokazać przeciwstawne dane. W otwartych źródłach informacji… w raporcie znajdą państwo mnóstwo cytatów. można znaleźć takie, które wskazują na znacznie groźniejsze…

– Panno Kraft, to nie jest liceum. Nie zamierzam sprawdzać pani przypisów.

Melanie nie odpowiedziała na to, lecz przestała także bronić swojego raportu.

– Przekroczyła pani granice kompetencji w okresie, gdy Agencja znalazła się w fazie wyjątkowej polaryzacji – ciągnął Petit.

Dziewczyna wcale nie uważała, że Agencja jest spolaryzowana. Chyba że za polaryzację uznać podział siwobrodych rezydentów szóstego piętra na tych, którzy obawiają się utraty stanowisk po porażce Kealty’ego oraz na tych, którzy liczą na awans po zwycięstwie Ryana. Ona trzymała się od tych podziałów z daleka, a Petit powinien zdawać sobie z tego sprawę.

– Nie było moim zamiarem wywoływanie jakichkolwiek kontrowersji w tym gmachu, proszę pana. Skupiłam się na egipskich realiach oraz informacjach, które…

– Czy przygotowała pani ten dokument w czasie, gdy powinna była opracowywać raporty dzienne?

– Nie, proszę pana. Robiłam to w domu.

– Możemy wszcząć wobec pani postępowanie wyjaśniające. Należałoby sprawdzić, czy korzystała pani z zastrzeżonych źródeł…

– Sto procent informacji wykorzystanych w tym dokumencie pochodzi ze źródeł ogólnodostępnych. Fikcyjne tożsamości internetowe, które stworzyłam, nie zostały zbudowane na podstawie przykrywek opracowanych w Agencji. Szczerze powiedziawszy, w codziennej pracy nie mam dostępu do niczego, co pozwoliłoby mi przygotować taki raport.

– Jest pani przeświadczona, że Bractwo Muzułmańskie to w istocie zgraja terrorystów.

– Nie takie są wnioski końcowe mojego raportu, proszę pana. Wynika z nich, że retoryka tej organizacji w odniesieniu do odbiorców anglojęzycznych różni się diametralnie od tej, która panuje w komunikacji z odbiorcami posługującymi się językiem masri. Uważam, że powinniśmy śledzić niektóre z tych stron.

– Tak pani sądzi?

– Tak, proszę pana.

– Uważa tak pani, ponieważ nastąpiło jakieś oficjalne odkrycie, czy też dlatego, że… po prostu tak się pani wydaje?

Nie wiedziała, jak na to odpowiedzieć.

– Młoda damo, CIA nie jest organizacją określającą kierunki prowadzenia polityki.

Była tego świadoma i jej raport nie miał na celu oddziaływania na amerykańską politykę wobec Egiptu; napisała go po to, by przedstawić argumenty sprzeczne z powszechnie przyjętą opinią.

– Pani praca polega na tworzeniu materiałów wywiadowczych, których się od pani wymaga – ciągnął Petit.

– Nie jest pani oficerem wywiadu. Wykroczyła pani poza swoje obowiązki, i to w bardzo podejrzany sposób.

– Podejrzany?

Petit wzruszył ramionami. Był politykiem, a politycy zakładają, że wszyscy inni myślą wyłącznie w kategoriach politycznych.

– Ryan prowadzi w sondażach, a Melanie Kraft przypadkowo, w czasie wolnym od pracy, prowadzi własną tajną operację, której efekt wydaje się służyć doktrynie politycznej Ryana.

– Nawet nie wiem, jaka jest doktryna polityczna Ryana. Nie interesuje mnie to…

– Dziękuję, panno Kraft. To wszystko.

Wróciła do swojego gabinetu poniżona, lecz czuła się zbyt skołowana i zła, żeby się rozkleić. Jednak wieczorem popłakała się w swoim małym mieszkanku w Alexandrii i zadała sobie pytanie, po co to wszystko było.

Zajmowała miejsce na niskim szczeblu organizacji i miała ograniczone pole widzenia, a mimo to dostrzegała, że polityczni nominaci w CIA klecą materiał wywiadowczy w taki sposób, aby pasował do oczekiwań Białego Domu. Czyżby jej raport stanowił nieśmiałą próbę przeciwstawienia się tej tendencji? Analizując przebieg spotkania w sali na trzecim piętrze, przyznała, że prawdopodobnie tak właśnie się stało.

Ojciec Melanie dosłużył się w armii stopnia pułkownika. Wpoił jej poczucie obowiązku, a także przywiązanie do indywidualizmu. Wychowała się na lekturach biografii wybitnych mężczyzn i kobiet, przeważnie tych noszących mundury; lektury te uprzytomniły jej, że nikt nie osiąga wielkości wyłącznie dlatego, że jest „dobrym żołnierzem”. Właśnie ci nieliczni, którzy w razie konieczności potrafili wystąpić przeciwko establishmentowi, uczynili Amerykę wielką.

Melanie Kraft nie miała wielkich ambicji. Chciała jedynie wyrastać ponad resztę ludzi jako ta najlepsza.

Teraz przekonywała się, co może spotkać tego, który się wyróżnia. Wystające gwoździe wbija się młotkiem na dawne miejsce.

Siedziała w swoim boksie, popijała lodowatą kawę i spoglądała na ekran monitora. Przedwczoraj dowiedziała się, że jej raport został przemaglowany i sponiewierany przez Petita oraz innych, którzy zasiadali na szóstym piętrze. Phyllis Stark oznajmiła jej gniewnie, że sam zastępca dyrektora CIA, Charles Alden, przeczytał jedną czwartą tekstu, wrzucił go do kosza i zapytał, dlaczego, do jasnej cholery, ta baba wciąż ma posadę w Agencji. Koledzy z Biura Analiz Bliskiego Wschodu i Afryki Północnej współczuli jej, ale nie chcieli, by ich kariery zepchnięto na boczny tor z powodu koleżanki, która ich przeskoczyła, pracując po godzinach. Melanie stała się pariaską.

Miała dwadzieścia pięć lat i rozważała odejście z Agencji. Znajdzie sobie pracę w dziale sprzedaży w jakiejś firmie i zarobi więcej niż na państwowej posadzie. Wyniesie się w diabły z instytucji, którą kochała, lecz która najwyraźniej nie odwzajemniała jej uczuć.

Zadzwonił telefon. Melanie zobaczyła, że jest to numer zewnętrzny.

Odstawiła kubek z kawą i podniosła słuchawkę.

– Melanie Kraft.

– Cześć, Melanie. Tu Mary Pat Foley z NCTC^4. Dzwonię nie w porę?

Omal nie wypluła ostatniego łyku kawy na klawiaturę. Mary Pat Foley uważano za żywą legendę amerykańskiego wywiadu. Nie sposób było przecenić jej sławy i wpływu, jaki wywarła na politykę zagraniczną kraju oraz kariery kobiet w CIA.

Melanie nigdy nie spotkała pani Foley, lecz wielokrotnie jeszcze w czasie studiów oglądała jej wystąpienia. Niedawno uczestniczyła w seminarium, które Mary Pat przeprowadziła dla analityków CIA, poświęconym działalności Narodowego Centrum Antyterrorystycznego.

– Tak, proszę pani – bąknęła Melanie.

– Czyli dzwonię nie w porę?

– Ależ nie, przepraszam. Nie to miałam na myśli. – Młoda analityczka opanowała się i znów mówiła tonem profesjonalistki, powściągając emocje. – Czym mogę służyć, pani Foley?

– Rano przeczytałam pani raport i postanowiłam zatelefonować.

– Och.

– Bardzo ciekawy.

– Dziękuję… Naprawdę?

– Jak zareagowali siwobrodzi z szóstego piętra?

– No cóż. – Melanie gorączkowo szukała odpowiedniego określenia. – Szczerze powiedziawszy, spotkałam się z niechęcią.

– Z niechęcią – powtórzyła wolno Mary Pat.

– Tak, proszę pani. Spodziewałam się pewnej rezerwy ze strony…

– Czy mam rozumieć, że dali pani zdrowo popalić?

Melanie otworzyła usta. Po chwili zamknęła je półświadomie, jak gdyby pani Foley siedziała obok niej przy biurku. W końcu wydukała:

– Powiedziałabym, że moją pracę zmieszano z błotem.

Reakcja nastąpiła po krótkiej pauzie.

– Panno Kraft, uważam, że wykazała się pani bardzo cenną inicjatywą.

Melanie także nie odpowiedziała od razu.

– Dziękuję.

– Skierowałam zespół do pracy nad pani raportem. Analizujemy wnioski, cytaty, poszukujemy informacji, które moglibyśmy wykorzystać na naszym polu działania. Zamierzam zrobić z niego lekturę obowiązkową dla pracowników mojego departamentu. Abstrahując od spraw Egiptu, pani praca pokazuje, jak można podejść do problemu w nowatorski sposób i rzucić na niego inne światło. Zachęcam do tego moich pracowników, więc każdy przykład z życia jest niesłychanie pomocny.

– Czuję się zaszczycona.

– Phyllis Stark powinna się cieszyć, że pani u niej pracuje.

– Dziękuję. – Melanie zauważyła, że raz po raz powtarza „dziękuję”, ale tak skupiła się na tym, by nie powiedzieć czegoś niestosownego, że tylko na tyle było ją stać.

– Jeśli kiedyś zechce pani zmienić tempo pracy, proszę się do mnie zgłosić. Ciągle polujemy na analityków, którzy nie boją się zerwać zasłony i pokazać twardej, niewygodnej prawdy.

Nagle Melanie Kraft wreszcie zdołała coś z siebie wydusić:

– Może w tym tygodniu?

Mary Pat parsknęła śmiechem.

– Boże drogi, jest aż tak źle?

– Czuję się tu jak trędowata, tyle tylko, że gdybym miała trąd, dostałabym chociaż parę kartek z życzeniami powrotu do zdrowia.

– Jasny gwint, ci ludzie Kealty’ego to prawdziwa klęska.

Analityczka nie odpowiedziała. Mogłaby rozwijać ten wątek godzinami, ale ugryzła się w język. Byłoby to nieprofesjonalne, a ona naprawdę uważała się za osobę apolityczną.

– Doskonale, chętnie panią poznam – rzekła Mary Pat.

– Wie pani, gdzie nas szukać?

– Tak, proszę pani.

– Proszę zadzwonić do mojej sekretarki. W tym tygodniu jestem mocno zabiegana, ale możemy zjeść lunch na początku przyszłego.

– Dziękuję – powiedziała jeszcze raz Melanie.

Odłożyła słuchawkę i po raz pierwszy od wielu dni nie chciało jej się płakać ani walić pięścią w ścianę.

8

John Clark i Domingo Chavez siedzieli w minivanie marki Ford i obserwowali kamienicę. Nadszedł wieczór, padał deszcz. Ich prawe dłonie spoczywały na udach, obaj trzymali w nich pistolety SIG Sauer. Skrywał je cień, lecz były przygotowane do natychmiastowego użycia. W lewej ręce Clark miał lornetkę noktowizyjną, a Chavez aparat z obiektywem długoogniskowym. Na podłodze obok fotela pasażera leżała torebka foliowa zapełniona plastikowymi kubkami po kawie i opakowaniami od gumy do żucia.

Trzymali broń w pogotowiu, ale zrobią wszystko, by uniknąć jej użycia. Gdyby tego wieczoru doszło do strzelaniny, to tylko wówczas, jeśli agenci musieli się bronić przed atakiem; terrorysta skrytobójca oraz jego towarzysze przebywający w kryjówce, którą stanowiło mieszkanie na trzecim piętrze kamienicy z zewnętrznymi schodami, raczej nie stwarzali bezpośredniego zagrożenia. Niebezpieczna była sama dzielnica. W ciągu czterech godzin chodnikiem obok samochodu przeszło pięć kilkunastoosobowych grup młodzieńców o stalowych spojrzeniach.

Chavez oderwał wzrok od teleobiektywu canona, przez który obserwował oświetlone wejście do kamienicy, by zerknąć na przechodzących młodych mężczyzn. Obaj z Clarkiem patrzyli w lusterko wsteczne, dopóki ci nie zniknęli w deszczowej nocy. Chavez potarł oczy i się rozejrzał.

– To na pewno nie jest Paryż, jaki znamy z pocztówek.

Clark uśmiechnął się i schował broń do kabury ukrytej pod pachą marynarki z impregnowanego płótna.

– Do Luwru daleka stąd droga.

Znajdowali się w banlieues, na odległych peryferiach metropolii. Kryjówka terrorystów mieściła się w dzielnicy Seine-Saint-Denis na osiedlu nazywanym dość trafnie gminą Stains; zamieszkiwali ją w większości ubodzy imigranci z Maroka, Algierii, Tunezji oraz innych krajów Afryki Północnej, z których w dwudziestym wieku Francja importowała miliony robotników.

Takie osiedla wybudowano w całej dzielnicy Seine-Saint-Denis, lecz dwaj Amerykanie na swoje nieszczęście musieli trafić na obrzeża jednego z najpodlejszych. Po obu stronach jezdni stały murowane budynki mieszkalne o ścianach pokrytych barwnymi graffiti, wszędzie kręciły się bandy wyrostków. Ulicą powoli toczyły się samochody, z których dobiegał dudniący północnoafrykański rap; szczury przemykały zaśmieconymi rowami i znikały w żelaznych kratkach.

Clark i Chavez prowadzili obserwację przez całe popołudnie i wieczór, zauważyli więc, że listonosz porusza się w kasku. Była to ochrona na wypadek, gdyby ktoś dla zabawy cisnął mu z okna jakiś przedmiot na głowę.

Odnotowali także to, że w okolicy nie pojawił się ani jeden radiowóz.

Dzielnica była zbyt niebezpieczna dla patrolujących.

Amerykanie siedzieli w starym fordzie galaxy. Jego karoseria została porysowana, poobijana i nadżarta przez rdzę, lecz silnie przyciemnionym szybom nic nie brakowało, a ich barwa nie pozwalała zobaczyć wnętrza kabiny. Obcy, którzy długo przesiadują w samochodzie na tej ulicy, zwykle nie unikną zaczepki ze strony miejscowych; Clark wybrał we Frankfurcie tanie auto, wiedząc, że właśnie takie da im największą szansę zachowania anonimowości.

Jednak wystarczyłoby jedno uważne spojrzenie ciekawskich oczu, by stwierdzić, że samochód nie pochodzi stąd. Wtedy gromada napakowanych ziomali otoczyłaby go, strzaskała okna, obrabowała auto i na końcu je podpaliła. Chavez i Clark zdołaliby uciec, ale szkoda by było rezygnować z inwigilacji terrorystów ukrywających się dwieście metrów dalej.

Usadowili się w alejce na tyłach kamienicy, zakładając, że jeśli terroryści mają choćby minimum wiedzy o swoim rzemiośle, nie zaryzykują wchodzenia do budynku i wychodzenia z niego głównym wejściem znajdującym się przy ruchliwej ulicy. Narażaliby się w ten sposób na spojrzenia wielu oczu.

Agenci zdawali sobie sprawę, że dysponując jednym samochodem, nie zdołają wnikliwie śledzić powierzonego im obiektu. Postanowili robić zdjęcia ludzi, którzy wchodzili do mieszkania i z niego wychodzili; do tego celu miał Chavezowi posłużyć aparat Canon EOS 5D Mark II z ogromnym sześćsetmilimetrowym, niezwykle jasnym teleobiektywem oraz statywem, który pozwalał nawet z takiej odległości robić niewiarygodnie dokładne zdjęcia wszystkim pojawiającym się w oświetlonych drzwiach na tyłach budynku.

Zdjęcia się przydadzą, lecz poza ich zrobieniem agenci nie mogli wiele zdziałać. Aby śledzić wszystkie ważniejsze miejsca pobytu obiektu, potrzebne były co najmniej cztery pojazdy i ośmiu obserwatorów; do prowadzenia inwigilacji mobilnej w środowisku takim jak Paryż należałoby mieć flotyllę złożoną z co najmniej sześciu pojazdów z dwuosobową obsadą do każdego. Poza tym agenci musieli się liczyć z tym, że Hosni Iheb Rokki odebrał przeszkolenie w zakresie kontrinwigilacji.

Chavez i Clark jeszcze nie wypatrzyli Hosniego Rokki, wiele wskazywało jednak na to, że obiekt przebywa w kryjówce. Ryan dostał ten adres od francuskich sił bezpieczeństwa wewnętrznego; agenci zauważyli, że wokół budynku kręci się paru młodocianych twardzieli. Mogła to być obstawa złożona z członków URC, coś w rodzaju kordonu bezpieczeństwa; bardziej prawdopodobne wydawało się jednak, że organizacja wynajęła miejscowy gang, który miał zawiadomić mocodawców, gdyby w okolicy zaczęli węszyć policjanci lub ktoś w tym rodzaju.

Nieco wcześniej, tuż po zapadnięciu zmroku, Chavez zarzucił kaptur na głowę pokrytą krótkimi ciemnymi włosami, wysiadł z minivana i przeprowadził półgodzinny pieszy rekonesans. Zatoczył szeroki krąg, obchodząc kamienicę, kilka parkingów oraz plac zabaw wyglądający jak rewir heroinistów i wąchaczy kleju; później przemierzył parter trzypiętrowego garażu. Następnie wrócił do samochodu.

– Co słychać? – zapytał Clark.

– Tych samych trzech lub czterech kolesi czatuje na dole na tyłach budynku. Przy wejściu frontowym także czterech.

– Zauważyłeś coś jeszcze?

– Owszem. Nie jesteśmy jedynymi, którzy interesują się tym mieszkaniem.

– Naprawdę?

– Beżowy citroen sedan. Stoi na parkingu po drugiej stronie tego budynku po lewej. Za kierownicą siedzi facet, na fotelu pasażera babka. Oboje czarni, po trzydziestce.

– Prowadzą inwigilację – stwierdził Clark. Kolega nie wspomniałby o nieznajomych, gdyby było inaczej.

– Tia. Są dyskretni, ale mają oko na mieszkanie, w którym przebywa Rokki. Obserwujemy parking i nie zauważyliśmy, by ktoś podjeżdżał, co oznacza, że zjawili się przed nami. Tak, na pewno go śledzą. Jak myślisz, kim mogą być?

– DCRI to pierwsza odpowiedź, jaka mi się nasuwa. Jeśli się nie mylę, to w okolicy powinno być więcej aut. Zapewne ustawili kordon obserwacyjny, ale raczej nie znaleźliśmy się w środku. Prawdopodobnie są bliżej niż my, bo nie muszą wszyscy bez przerwy obserwować obiektu. Zamelinowali się na parkingu i utrzymują ze sobą łączność. Cieszę się, że Francuzi obserwują tych fagasów, ale diabelnie bym chciał, żeby zabrali się ostrzej do roboty. Byłoby pięknie, gdyby zgarnęli Rokkiego, potrząsnęli nim i sprawdzili, co się wysypie na ziemię.

– Marzenia dobra rzecz, John. To nie po francusku. CIA tak czasem postępowała, zanim Kealty nałożył kaganiec tym, którzy odważyli się obrażać terrorystów.

– Głowa do góry – powiedział nagle John.

Lewą stroną ulicy nadchodziło z tyłu dwóch młodych twardzieli. Zwolnili kroku i zajrzeli do vana. Przyciemnione szyby nieco skrywały Johna i Dominga, ale nie czyniły ich niewidzialnymi. Clark przez dłuższą chwilę odwzajemniał spojrzenia dwóch młodych imigrantów z Afryki.

Tamci poszli dalej.

Ostre spojrzenie Clarka tym razem zrobiło swoje, lecz byli przygotowani także na pogawędkę z tubylcami. Amerykańscy szpiedzy nigdy nie wyruszali na akcję bez wiarygodnej bajeczki tłumaczącej, dlaczego znaleźli się akurat w tym miejscu. Przez lata służby pracowali pod tyloma przykrywkami, nierzadko przygotowując się naprędce, że opanowali tę sztukę niczym wprawni aktorzy.

W razie gdyby zahaczyła ich policja, ochroniarze lub nawet gang dobrze uzbrojonych handlarzy narkotyków, mieli na podorędziu prostą, lecz przekonującą wymówkę. Otóż są amerykańskimi prywatnymi detektywami obserwującymi lokum pewnej kobiety, która sprząta dom nadzianego Amerykanina zamieszkującego w dzielnicy łacińskiej. Pracodawca podejrzewa sprzątaczkę o to, że podkrada mu kosztowności i sprzedaje w swoim mieszkaniu.

Taka opowiastka wytrzymuje zaledwie pobieżne badanie, lecz w dziewięciu przypadkach na dziesięć to wystarczy.

Światła w mieszkaniu na trzecim piętrze rudery stojącej w odległości dwustu metrów od minivana gasły jedno po drugim. Clark spojrzał przez lornetkę; deszcz wciąż siąpił.

– Wpół do jedenastej – zauważył Clark. – Kładą się spać?

– Może i tak.

Po dłuższej chwili obok ich samochodu przejechała furgonetka marki Renault, a następnie zwolniła i zatrzymała się przed drzwiami frontowymi kamienicy.

– A może nie – dopowiedział Chavez.

Przygotował aparat, ustawił go na statywie i skierował obiektyw na plamę światła w pobliżu tylnego wyjścia z budynku. Minutę później z holu wyszedł jakiś mężczyzna, skierował się prosto do lampy na ścianie obok drzwi i wykręcił gołą żarówkę. Wszystko spowiła ciemność.

– Niech go szlag – mruknął Chavez.

Clark obserwował scenę przez lornetkę noktowizyjną; widział białą jak rozgrzany metal postać mężczyzny, który wykręcił żarówkę, wyszedł na ulicę i podał rękę kierowcy renault. Powiedział coś do telefonu komórkowego i po chwili w tylnych drzwiach spowitej ciemnością kamienicy ukazały się cztery eteryczne sylwetki ludzi.

Chavez odstawił aparat i przyłożył do oka lunetę noktowizyjną. Zobaczył cztery białe postacie wychodzące z budynku i wiedział, że są to mężczyźni. Nieśli aktówki i ciągnęli za sobą walizki na kółkach.

– Zidentyfikowałeś Rokkiego? – spytał Chavez.

– Nie mam pewności, patrząc przez noktowizor – odparł Clark. Widział, choć z trudem, że mężczyźni z bagażami są ubrani w garnitury i krawaty.

Kierowca furgonetki oraz ten, który wykręcił żarówkę, pomogli czterem podróżnym umieścić walizki w samochodzie. Kiedy podnieśli klapę, zapaliło się światło w kabinie. Było zbyt słabe dla aparatu z teleobiektywem, lecz Amerykanie zdołali się przyjrzeć nieznanym mężczyznom oraz ich bagażom.

– Czy to są walizki Louis Vuitton? – zaciekawił się Chavez, spoglądając przez silnie powiększający obiektyw aparatu.

– Nie mam pojęcia – wyznał Clark.

– Kiedyś w Londynie Patsy przez dwie godziny kazała mi oglądać torebki. Jestem prawie pewien, że to ten sam design. Nawet małe torebki tego projektanta chodzą po tysiąc, więc strach pomyśleć, ile kosztuje takie ogromniaste cacko na rolkach.

Czterej mężczyźni sprawnie wsiedli do furgonetki. Zachowywali się jak zgrany zespół; zatrzasnęli drzwi i zgasili światła.

– Ten najwyższy to może być Hosni Rokki, ale nie jestem pewien – oznajmił Clark.

– Kimkolwiek są, wygląda na to, że jadą na lotnisko.

– Niewykluczone. Ale to dziwne, że Hosni przyleciał tu wyłącznie po to, by spotkać się z trzema facetami, a później od razu wyruszył w podróż powrotną. Mam wrażenie, że coś jeszcze tu się kroi.

– O tej porze nie uda nam się wskoczyć im na ogon tak, żebyśmy się nie zdemaskowali – powiedział Chavez. – Jeśli ci kolesie są coś warci, muszą nas namierzyć. Szkoda, że nie mamy więcej samochodów, moglibyśmy ich komuś przekazać.

Clark zlustrował wzrokiem wjazd na parking, przy którym Chavez zauważył dwoje obserwatorów.

– A może mamy. Jeśli Francuzi rozstawili czujki wokół obiektu inwigilacji, idę o zakład, że więcej pojazdów czeka w pogotowiu. Moglibyśmy się do jednego podczepić.

– W jaki sposób?

– Trzymając się z dala od obiektu, spróbowalibyśmy wyczaić, które samochody za nim jadą. Jeśli uda nam się utrzymać za obserwatorami DCRI, będziemy śledzili naszego człowieka, a sami pozostaniemy niezauważeni.

– Czepiamy się ogona tych, którzy siedzą mu na ogonie.

– Właśnie. Co ty na to?

Domingo Chavez skinął głową.

– To może być niezły taniec.

Renault z kierowcą oraz czterema pasażerami zawróciło i ruszyło w kierunku minivana Chaveza i Clarka. Amerykanie czekali cierpliwie, aż samochód przejedzie obok. Nie uruchomili silnika, tylko schowali sprzęt i zaczekali, aż furgonetka skręci w lewo siedemdziesiąt metrów za nimi.

Wiedzieli, co nastąpi później.

– No i proszę – odezwał się Chavez. – Zobaczmy, kto zasuwa na nocnej zmianie w DCRI.

Przez chwilę na ulicy panowała ciemność, a potem mrok rozświetliły reflektory trzech pojazdów. Stary sedan marki Toyota stojący na parkingu budynku, który znajdował się nieco na prawo od stanowiska samochodu Clarka i Chaveza, czarne subaru kombi parkujące na wprost stanowiska Amerykanów, lecz po przeciwnej stronie ulicy jakieś dziewięćdziesiąt metrów za mieszkaniem opuszczonym przez Rokkiego oraz biały dostawczak furgonetka marki Citroën stojący przed domem, który znajdował się trzydzieści metrów za Clarkiem i Chavezem. Trzy auta po kolei wyjechały na jezdnię i trzema różnymi ulicami ruszyły na południe.

Kilka sekund później beżowy citroen z dwojgiem czarnoskórych pojawił się w polu widzenia, skręcił w lewo, a następnie w prawo, i pojechał w kierunku obranym przez trzy pozostałe pojazdy.

Znów zapadła ciemność i cisza, lecz Clark wciąż nie uruchamiał silnika; przez chwilę bębnił palcami w kierownicę.

W pierwszej chwili Domingo nie rozumiał jego postępowania, lecz raptem go olśniło.

– To dość prostackie jak na francuski wywiad. Nie wyjechaliby wszyscy naraz, gdyby nie chodziło im o wywabienie konkurencji. Gdzieś musi się czaić ktoś jeszcze.

– Otóż to – potwierdził partner. – W pobliżu stoi jeszcze jedno auto, ktoś w nim siedzi i ma oko na całą ulicę. Gdzie ty byś się zaczaił?

– To jasne. Spodobał mi się parking, przez który przechodziłem. Żeby móc wjeżdżać i wyjeżdżać, nie zwracając na siebie większej uwagi, postawiłbym samochód na piętrze parkingu. Widziałbym stamtąd ulicę i budynek Rokkiego.

Pół minuty po zniknięciu za zakrętem ostatniego pojazdu obserwatorów, na drugim poziomie parkingu, w miejscu obserwowanym przez Dominga i Johna, błysnęły reflektory. Był to jakiś sedan; Amerykanie dostrzegli jedynie maskę, przednią szybę oraz światła wozu, który cofnął i zawrócił, a następnie zjechał z rampy i skierował się do wyjazdu prowadzącego do alei.

John Clark uruchomił silnik i wyjechał na jezdnię.

– Wyczułeś ich – stwierdził Chavez.

– Nawet ślepej kurze czasem trafi się jakieś ziarenko.

– A jakże.

9

Dogonili beżowego citroena i jechali kilkanaście długości za nim; stwierdzili, że jest to samochód podążający za tym, który przewodził mobilnemu zespołowi inwigilacyjnemu. Załoga citroena utrzymywała kontakt radiowy z pozostałymi; auta zajmowały miejsca w szyku i usuwały się z niego na komendy podawane z pojazdu prowadzącego, który poruszał się bezpośrednio za obserwowanym obiektem. Inne jechały ulicami równoległymi tak, by w naturalny sposób wpasować się do szyku.

Amerykanie mieli oczy szeroko otwarte, na wypadek gdyby we francuskim zespole inwigilacyjnym było więcej pojazdów, których nie rozpoznali na miejscu obserwacji.

Przez jakiś czas podejrzewali, że w akcji bierze także udział brązowa ciężarówka do przewozu pieczywa. Pokonała kilka przecznic, niejako naśladując manewry beżowego citroena, jednak John i Domingo ostatecznie skreślili ją z listy, gdy zatrzymała się przed dużą piekarnią i wjechała do zatoczki.

Po chwili ich uwagę zwrócił czarny motocykl marki Suzuki kierowany przez mężczyznę w czarnym skórzanym kombinezonie oraz czarnym kasku. Motory świetnie nadają się do śledzenia pojazdów na zatłoczonych ulicach i choć przemykało ich sporo, ten pojawił się niedługo po tym, jak opuścili swój punkt obserwacyjny. Nie mieli pewności, jednak postanowili bacznie mu się przyglądać.

Po kilku minutach uzyskali odpowiedź na pytanie, czy obiekt zmierza na lotnisko de Gaulle’a. Śledzący go samochód pojechał dalej na południe Autoroute du Nord.

– Na lotnisko jedzie się w drugą stronę – oznajmił Clark.

– Zmierzamy do centrum.

– Nieźle ci idzie jak na ślepą kurę.

John skinął głową; nagle zauważył, że citroen przyspiesza.

– Wygląda na to, że do akcji wkraczają posiłki.

Kilka sekund później z bocznej ulicy wynurzyła się biała furgonetka i zajęła miejsce na końcu zespołu pojazdów śledzących Rokkiego. Amerykanie jechali za nią.

Czarny motocykl nie dopasował się do grupy, jechał w pewnej odległości przed Johnem i Domingiem, którzy kierowali się do śródmieścia Paryża. Oznaczało to, że nie bierze udziału w inwigilacji.

Deszcz przybrał na intensywności, gdy kawalkada znalazła się na terenie Osiemnastej Dzielnicy. Raz skręcili na wschód, a później wjechali w ulicę prowadzącą prosto na południe. Clark przełączył wycieraczki forda na najwyższe obroty, tak aby obaj mogli przez strugi deszczu widzieć tylne światła jadących przed nimi pojazdów. Po kilku minutach furgonetka przyspieszyła i zniknęła w mroku, wcześniej jednak z parkingu restauracji typu fast food wyjechała czarna honda sedan i ruszyła w tym samym kierunku, w którym zmierzali Amerykanie.

– To musi być ten samochód z garażu – domyślił się Chavez.

Clark z uznaniem skinął głową.

– Świetnie prowadzą tę akcję. Gdybyśmy nie wiedzieli wcześniej o ich obecności, nie zorientowalibyśmy się.

– Tak, ale teraz będzie im trudniej, i nam zresztą też. Wjeżdżamy do centrum. Dobrze byłoby się zorientować, dokąd kieruje się Rokki.

Akurat wtedy, jakby na sygnał, honda zwolniła za mercedesem, który wyjechał z prywatnego garażu pod luksusowym apartamentowcem. Agenci byli na lewym pasie, lecz przed nimi jechał znany już im czarny motocykl. John spokojnie zmienił pasy, żeby znaleźć się bezpośrednio za hondą i nie musieć jej wyprzedzać. Podczas tego manewru zauważył, że czarne suzuki także ustawiło się za hondą. Najwyraźniej motocykliście chodziło o to, by podążać za pojazdem zamykającym kawalkadę DCRI.

Wyszkolenie agentów pozwalało im wychwytywać znacznie subtelniejsze manewry niż ten, zwrócili więc uwagę na zachowanie kierowcy motoru.

– Cholera, a jednak ten koleś należy do grupy – rzekł Chavez.

– I nie jest taki cwany jak pozostali – zauważył Clark.

– Myślisz, że nas namierzył?

– Nie. On chyba bada, czy za Rokkim nie jedzie samochód z ekipą zabezpieczającą go przed ogonem. A my jesteśmy jakieś pół kilometra za Rokkim. Raczej nic nam nie grozi.

Wjechali w obręb Dziewiątej Dzielnicy, tylny pojazd grupy obserwacyjnej zmienił się trzykrotnie w krótkich odstępach czasu. Zgodnie z przewidywaniami Chaveza ulice się zagęściły, było coraz więcej znaków stop, budynków oraz samochodów zasłaniających widok, toteż ekipa śledząca musiała bardziej się starać, by nie stracić obiektu z pola widzenia, a jednocześnie nie dać się zauważyć. Wszystkie pojazdy zmagały się ze swoim zadaniem; wyjątek stanowił czarny motocykl, który jechał tuż przed Clarkiem i Chavezem, jakby przyczepiony do ostatniego samochodu grupy.

Są trzy rodzaje ochrony przed inwigilacją: techniczne, pasywne i aktywne. Pierwszy polega na wykorzystaniu skanera radiowego do nasłuchiwania, czy grupa śledząca kontaktuje się ze sobą za pomocą krótkofalówek. Jest to najrzadziej stosowana metoda, gdyż kodowane sygnały radiowe stanowią obecnie normę i jest prawie niemożliwością przechwycenie wiadomości w krótkim czasie bez użycia specjalistycznego sprzętu.

Pasywna ochrona jest najłatwiejsza, gdyż potrzebny jest do niej wzrok oraz wiedza, jakie samochody i metody inwigilacji zostaną wykorzystane. Pasażerowie renault na pewno stosują taką metodę, wszyscy obserwują, czy ktoś siedzi im na ogonie. Jest ona jednak zarazem najłatwiejsza do zneutralizowania, gdyż duży zespół inwigilacyjny umiejętnie tasuje pojazdy, a żaden z nich nie podąża za obserwowanym wystarczająco długo, by pozwolić się zauważyć.

Ochrona aktywna polega na wykonaniu manewru, który zmusza śledzących do ujawnienia się. Gdyby renault nagle odbiło w bok, pojazd śledzący albo by się zatrzymał, albo pojechałby dalej. Możliwe więc, że by się zdemaskował. Gdyby renault skręciło w cichą boczną uliczkę lub wjechało na kilka parkingów po kolei, śledzący je musieliby się ujawnić, aby nie stracić go z oczu.

Jednak żadna z aktywnych metod nie była jakoś szczególnie niekorzystna dla grupy śledzącej. Najgorsza przygoda przydarzyła się temu pojazdowi DCRI, za którym Clark i Chavez wjechali w obręb Ósmej Dzielnicy.

– Uwaga! – krzyknął Chavez, widząc, że rodzinne subaru zbyt raptownie zjeżdża ku krawędzi jezdni i skręca w wąską uliczkę.

Nie widzieli oczywistego powodu, by pojazd zamykający szyk wykonywał taki manewr. Chyba że obserwator dostał przez radio komunikat o tym, iż śledzony samochód zawrócił i zmierza prosto na auta zespołu inwigilacyjnego.

Był to dramatyczny zwrot akcji; coś podobnego niekiedy zdarza się w takich sytuacjach. Renault zaskoczyło śledzących je agentów DCRI, gdyż wcześniej nie podejmowało żadnych działań mających na celu zmylenie przeciwnika. Dzięki temu ci nie spodziewali się tak gwałtownego manewru.

Amerykanie nie zjechali na bok; robiąc to, nie uniknęliby zdemaskowania przez DCRI, a może nawet przez śledzonych. Reflektory renault znajdowały się już w odległości około stu metrów.

– Muszę po prostu jechać jakby nigdy nic – stwierdził Clark.

Tak też zrobił, nie zmieniając prędkości ani pasa. Nie odwrócił głowy, gdy mijali śledzony samochód. W ten sposób dotarli do Avenue Hoche i jechali dalej na południowy zachód.

– Zwróć uwagę, kto jeszcze nie zmienił trasy. – Czarny motocykl suzuki wciąż trzymał się przed Amerykanami. – Jeśli utrzymuje kontakt z resztą zespołu, miał masę czasu, żeby skręcić, zanim Rokki zawrócił i przejechał taki szmat drogi.

Clark skinął głową.

– Chyba że nie jest z Francuzami, tylko z Rokkim. Jego zadanie polegało na zdemaskowaniu ogona.

– Jest z URC?

– Na to wygląda.

– Musiał zauważyć ten skręcający samochód.

– Zgadza się. Jeden zespół DCRI jest spalony.

– Myślisz, że dalej poprowadzą akcję?

– Mają co najmniej pięć wozów, może więcej. Wprowadzą jeden lub dwa, które nie minęły się z renault, i będą go nadal śledzić. Musimy zakładać, że Rokki i jego ludzie są już blisko celu.

Minutę później Clark i Chavez znaleźli się na skrzyżowaniu szerokich Pól Elizejskich. Zdołali wpuścić furgonetkę renault przed siebie; pomogła im w tym stłuczka, która wstrzymała ruch na bulwarze, oraz czerwone światła na skrzyżowaniach. Na szczęście nie musieli spoglądać w lusterko wsteczne, aby wypatrywać pojazdów DCRI; dwaj faceci w samochodzie zerkający w lusterka niechybnie rzuciliby się w oczy zawodowym agentom.

Renault zjechało z Pól Elizejskich, skręciło jeszcze parę razy i dotarło do wysadzanej drzewami Avenue George V.

– Wygląda na to, że dojechaliśmy – stwierdził John na widok zwalniającego auta.

Chavez zerknął na GPS w swoim iPhonie.

– Tu niedaleko, po prawej stronie jest hotel Four Seasons.

Clark gwizdnął.

– Four Seasons? Szpanerski lokal jak na podoficera URC i jego trzech kumpli.

– Nie da się ukryć.

Furgonetka Renault zatrzymała się kilkadziesiąt metrów przed wejściem do luksusowego hotelu. Clark przejechał obok; z renault wysiadł mężczyzna, otworzył parasol i ruszył w kierunku drzwi budynku.

Clark skręcił w prawo i szybko zjechał do krawężnika.

– Wyjdź i sprawdź, co jest grane.

– Robi się. – Domingo wysiadł, dotarł do hotelu i wślizgnął się do środka wejściem dla personelu.

John okrążył kwartał, a kiedy wrócił, Chavez stał przed wejściem służbowym. Wsiadł do minivana.

– Jeden mężczyzna zameldował się w hotelu. Rezerwacja pokoju na nazwisko Ibrahim. Dwie doby. Nie znam numeru pokoju, ale słyszałem, jak recepcjonista woła portiera, żeby zaprowadził gości do apartamentu. Reszta właśnie wchodzi, mają ze sobą wszystkie bagaże, które załadowali do furgonetki.

– Zidentyfikowałeś Rokkiego?

– Jasne. To on trzymał parasol. Gadał po francusku. Kaleczył, nawet ja to słyszałem, choć mój francuski jest do kitu.

Clark i Chavez odjechali w kierunku zachodnim Avenue Pierre 1er de Serbie. John ze zdziwieniem pokręcił głową.

– Cyngiel URC zabiera trzech typków i sprzęt z getta i wiezie ich do apartamentu w Four Seasons.

Chavez także potrząsnął głową.

– Apartament w tym hotelu jak nic kosztuje pięć kawałków za noc. Nie mogę uwierzyć, że ci dranie się tu zamelinowali, chyba że…

John wpadł mu w słowo:

– Chyba że to jest część jakiejś operacji.

Domingo westchnął.

– Oni zamierzają narobić szumu.

– I to jutro. W Seine-Saint-Denis przygotowali akcję, a przeprowadzą ją z hotelu. Zostało mało czasu.

– Szkoda, że nie wiemy, w kogo zamierzają uderzyć.

– Stąd mogą uderzyć w każdego, kto przebywa w Paryżu. Możemy ich śledzić do samego końca, ale to zbyt ryzykowne. Nie wiadomo, co mają w walizkach. Niewykluczone, że Hosni Rokki planuje zamach na jakąś znaną osobę mieszkającą w Four Seasons, zamierza ostrzelać konsulat amerykański z broni maszynowej albo wysadzić Notre Dame.

– Dajmy cynk Francuzom.

– Stary, gdybyśmy wiedzieli, kto jest celem akcji, zaraz byśmy zaalarmowali właściwych ludzi. Wtedy ten, którego zamierzają zabić, zmieniłby miejsce pobytu, a jeśli celem jest jakiś obiekt, toby się go po prostu zamknęło. Ale nie możemy tak po prostu oznajmić Francuzom, że paru podejrzanych drani zabunkrowało się w Four Seasons. Pomyśl… Będą chcieli uniknąć rozgłosu i łamania czyichkolwiek praw, więc przeprowadzą dyskretny wywiad w hotelu…

– A tymczasem dranie za pomocą semtexu wysadzą wieżę Eiffla i wszystkich, którzy się na niej znajdą – dopowiedział Chavez.

– Otóż to. DCRI już siedzi im na ogonie. Musimy założyć, że znają plany tej komórki terrorystycznej.

– Myślisz, że możemy ich zdjąć?

Clark się zastanowił.

– Takiej okazji nie mieliśmy od czasu Emira. Ryan mówi, że sam Rokki nie jest grubą rybą, ale jeśli wykonuje zlecenie al-Kataniego, to oczywiście wie o nim więcej niż my.

– Chcesz go zgarnąć?

– Byłoby miło. Możemy udaremnić zamach, zlikwidować obstawę i zabrać gościa na małą pogawędkę.

Domingo skinął głową.

– Podoba mi się. W takim razie nie mamy wiele czasu.

– Nie mamy go wcale. I będziemy potrzebowali wsparcia, żeby wykręcić ten numer.