Wydanie elektroniczne

O książce

Siedemnastoletnia Megan Carver, dobra dziewczyna ze szczęśliwej rodziny, nie ma chłopaka ani żadnego innego powodu, żeby uciec z domu. A jednak znika bez śladu, a po prawie siedmiu miesiącach intensywnego i nagłośnionego przez dziennikarzy śledztwa nie zostaje odnaleziona. Dochodzenie utyka w martwym punkcie.

Prywatny detektyw David Raker, specjalizujący się w poszukiwaniu osób zaginionych, doskonale wie, czym jest ból po utracie najbliższej osoby. Niedawno sam musiał się z nim oswoić. Kiedy zrozpaczeni Carverowie proszą go o pomoc w odszukaniu córki, daje im wyraźnie do zrozumienia, że szanse na jej bezpieczny powrót do domu są znikome. Dziewczyna najprawdopodobniej nie żyje. Przyjmując zlecenie, Raker nie wie jeszcze, że poznanie tajemnic Megan może kosztować go życie. Stopniowo zdaje sobie sprawę, że wszystko, co wiąże się ze sprawą zniknięcia, jest kłamstwem. Osoby blisko związane z Megan zostały zamordowane albo są zbyt przerażone, by mówić. Zmowa milczenia nie przeszkodzi Davidowi w dotarciu do prawdy, doprowadzając go do zrujnowanej fabryki i lasu na peryferiach miasta. Miejsca o przerażającej historii, związanej z seryjnym zabójcą, który przed kilkudziesięcioma laty pogrzebał tam wiele swoich ofiar – młodych kobiet. Okoliczni mieszkańcy nazywają je Torowiskiem Umarłych…

TIM WEAVER

Pisarz brytyjski, z zawodu dziennikarz. Jako „wolny strzelec” współpracował z wieloma dziennikami i czasopismami, m.in. „The Guardian” i „Sports Illustrated”, pisując o filmach, telewizji, sporcie i grach komputerowych. Wydanie pierwszej książki zajęło mu prawie 10 lat: po kolei odrzucali ją wszyscy wydawcy. Weaver jest autorem czterech thrillerów o prywatnym detektywie Davidzie Rakerze, zajmującym się poszukiwaniem osób zaginionych: Ścigając umarłych, Zanurzyć się w mrok, Vanished Never i Never Coming Back. Uwielbia powieści Lee Childa i Michaela Connelly’ego.

www.timweaverbooks.com

Tego autora

David Raker

ŚCIGAJĄC UMARŁYCH

ZANURZYĆ SIĘ W MROK

BEZ OSTRZEŻENIA

ZNIKNĘLI NA ZAWSZE

Tytuł oryginału:

THE DEAD TRACKS

Copyright © Tim Weaver 2011

All rights reserved

Polish edition copyright © Wydawnictwo Albatros A. Kuryłowicz 2013

Polish translation copyright © Zbigniew Kościuk 2013

Redakcja: Beata Kołodziejska

Ilustracja na okładce: ollyy/Shutterstock

Projekt graficzny okładki: Andrzej Kuryłowicz

ISBN 978-83-7885-184-4

Wydawca

WYDAWNICTWO ALBATROS A. KURYŁOWICZ

Hlonda 2a/25, 02-972 Warszawa

www.wydawnictwoalbatros.com

Niniejszy produkt jest objęty ochroną prawa autorskiego. Uzyskany dostęp upoważnia wyłącznie do prywatnego użytku osobę, która wykupiła prawo dostępu. Wydawca informuje, że publiczne udostępnianie osobom trzecim, nieokreślonym adresatom lub w jakikolwiek inny sposób upowszechnianie, kopiowanie oraz przetwarzanie w technikach cyfrowych lub podobnych – jest nielegalne i podlega właściwym sankcjom.

Skład wersji elektronicznej:

Virtualo Sp. z o.o.

Spis treści

- O książce

- O autorze

- Tego autora

- Dedykacja

- Motto

- CZĘŚĆ PIERWSZA

- 1

- 2

- 3

- 4

- 5

- 6

- 7

- 8

- 9

- 10

- 11

- 12

- Sona

- CZĘŚĆ DRUGA

- 13

- 14

- 15

- 16

- 17

- 18

- 19

- 20

- 21

- 22

- 23

- Dół

- 24

- 25

- 26

- 27

- 28

- 29

- 30

- 31

- 32

- 33

- 34

- 35

- To dopiero początek

- CZĘŚĆ TRZECIA

- 36

- 37

- 38

- 39

- 40

- 41

- 42

- 43

- Statyczny trzask

- 44

- 45

- 46

- 47

- 48

- 49

- 50

- Ta, która uciekła

- CZĘŚĆ CZWARTA

- 51

- 52

- 53

- 55

- 55

- 56

- Doktor

- 57

- 58

- 59

- 60

- 61

- 62

- 63

- 64

- 65

- 66

- 67

- 68

- CZĘŚĆ PIĄTA

- 69

- 70

- 71

- 72

- Jego prawo

- 73

- 74

- 75

- 76

- 77

- Od autora

- Podziękowania

- Przypisy

Wszystkie rozdziały dostępne w pełnej wersji książki.

Mamie i tacie

Przed nim narody lęk odczuwać będą,

wszystkie twarze pobledną.

Księga Jonasza 2,6, Biblia Tysiąclecia

CZĘŚĆ PIERWSZA

1

Spotkaliśmy się w restauracji Boneacres nad Tamizą. Siedzieli w boksie z tyłu sali. Strugi deszczu spływały po szybach, a oni gapili się na ludzi czekających na przejażdżkę londyńskim Eye, ogromnym diabelskim młynem. Pierwsza podniosła wzrok kobieta. Caroline Carver. Zauważyłem, że płakała. Miała zaczerwienione oczy, a część makijażu zmyły łzy. Była szczupła i elegancko ubrana. Miała czterdzieści parę lat, ale postarzała się ponad swój wiek. Spostrzegłem zmarszczki, grube i ciemne, jakby namalowano je olejną farbą albo wycięto skalpelem. Chociaż uśmiechnęła się na mój widok, w wyrazie jej twarzy nie było serdeczności. Zrezygnowała z udawania, podobnie jak większość rodziców, z którymi miałem do czynienia. Im dłużej oczekiwali na powrót zaginionych dzieci, tym grubsza warstwa lodu skuwała ich serce.

Wyszła z boksu, żeby uścisnąć mi dłoń, a następnie przepuściła mnie, żebym przywitał się z jej mężem. James Carver był potężnym mężczyzną. Przypominał niedźwiedzia. Nie podniósł się na mój widok, wyciągnął tylko rękę nad stołem. Moja dłoń zniknęła w jego łapsku. Wiedziałem o nich to i owo, głównie z telefonicznej rozmowy, którą odbyłem z Caroline kilka dni wcześniej. Powiedziała, że mieszkają w starym kościele przerobionym na dom z czterema sypialniami. Carver miał tam biuro swojej firmy budowlanej, którą tworzył piętnaście lat. Sądząc po ocenianej na dwa miliony funtów nieruchomości, ciuchach, które nosili, i znanej klienteli, działalność budowlana pozwalała im żyć na przyzwoitym poziomie.

Carver uśmiechnął się do mnie bardziej szczerze od żony i wskazał miejsce z drugiej strony stołu. Wślizgnąłem się do środka. Przede mną leżało otwarte menu. Widząc ceny, ucieszyłem się, że to oni zaproponowali miejsce spotkania.

– Dziękuję, że pan przyszedł – powiedziała pani Carver.

Skinąłem głową.

– Ładny lokal.

Rozejrzeli się dokoła, jakby wcześniej o tym nie pomyśleli. Carver się uśmiechnął. Caroline odwróciła wzrok, udając, że przegląda menu.

– Przychodziliśmy tutaj przed ślubem – wyjaśnił. – Wtedy serwowali tu steki i owoce morza. – Żona spojrzała na niego, a Carver ujął jej dłoń. – Caroline powiedziała, że był pan kiedyś dziennikarzem.

– Dawno temu.

– Pewnie było to ciekawe zajęcie.

– Tak, całkiem zabawne.

Rzucił okiem na moją lewą dłoń. Dwa paznokcie były wklęsłe i połamane. Środkiem płytki biegła biała blizna – tam, gdzie rogowa warstwa nigdy nie odrośnie.

– Wojenne blizny? – spytał.

Spojrzałem na paznokcie.

– Nie, te są całkiem świeże.

– Czemu pan rzucił tę robotę?

Popatrzyłem na niego, a później przeniosłem wzrok na Caroline.

– Moja żona była umierająca.

Idealny sposób na przerwanie rozmowy. Przesunęli się niezręcznie na krzesłach. Caroline utkwiła wzrok w blacie, a później wzięła menu. Carver odchrząknął. Gdy cisza stała się zbyt długa, sięgnął do kieszeni i wyciągnął fotografię. Coś mignęło w jego oczach. Fala smutku. Odwrócił zdjęcie i położył przede mną.

– To Megan – wyjaśnił.

□ □ □

Kiedy Caroline zadzwoniła pierwszy raz, wyjaśniłem jej, jak trafić do mojego biura. Uparła się na spotkanie w bardziej neutralnym miejscu, jakby złożenie u mnie wizyty stanowiło potwierdzenie faktu, że ich córka zniknęła na dobre. Po ustaleniu czasu i miejsca opowiedziała mi trochę o Megan. Dobra dziewczyna ze szczęśliwej rodziny. Nie miała chłopaka ani żadnego powodu, żeby uciec z domu.

Zniknęła niemal siedem miesięcy temu.

Co roku w Wielkiej Brytanii ginie bez śladu dwieście tysięcy osób. Trzydzieści tysięcy w samym Londynie. Oczywiście, zaginięcie młodej białej dziewczyny z klasy średniej, mającej oboje rodziców, było dla mediów najlepszą sensacją. Poświęciły sprawie sporo miejsca – pisano o niej w prasie lokalnej i krajowej, krótkie wzmianki ukazały się nawet za granicą. Dziennikarze drążyli temat tygodniami, zamieszczając jeden nagłówek po drugim. Przed domem Megan stały wozy transmisyjne wszystkich stacji telewizyjnych w kraju. Poruszenie zniknięciem Megan i śledztwo prowadzone w pełnym świetle reflektorów należały do spraw określanych mianem SZBK.

Syndrom Zaginionej Białej Kobiety.

Na fotografii, którą mi pokazali, Megan siedziała z mamą na plaży. Piasek był biały, usiany małymi kamykami i gałązkami, niknący w szafirowym morzu. Za plecami Caroline i Megan bawił się mały chłopiec. Mógł mieć ze cztery lata. Był odwrócony bokiem do aparatu, zaabsorbowany kopaniem dołka.

– To nasz syn, Leigh – wyjaśnił Carver, wskazując chłopca. Spojrzał na mnie, jakby wyczuł, o czym myślę. Między ich dziećmi było trzynaście lat różnicy. – Leigh był dla nas. – rzucił okiem na żonę – bardzo miłą niespodzianką.

– Kiedy zrobiono to zdjęcie?

– Osiem miesięcy temu.

– Tuż przed zniknięciem córki?

– Tak, podczas naszych ostatnich wspólnych wakacji na Florydzie.

Megan była córeczką tatusia. Podobna twarz, podobne linie wokół oczu. Jego budowy ciała, duża, ale nie otyła. Atrakcyjna siedemnastoletnia dziewczyna. Długie, zadbane jasne włosy i oliwkowa cera, która pod wpływem słońca nabrała odcienia brązu.

– Proszę mi opowiedzieć o dniu, w którym zaginęła.

Oboje skinęli głową, ale żadne nie podjęło wątku. Wiedzieli, co to oznacza: ból wywołany wspomnieniami, ponowne relacjonowanie tych samych zdarzeń, mówienie o córce w czasie przeszłym. Wyciągnąłem notatnik i długopis, żeby delikatnie ich przynaglić. Carver odwrócił się do żony, ale Caroline dała mu znak, żeby zabrał głos.

– Nie wydarzyło się nic szczególnego – powiedział w końcu. Początkowo jego głos był niepewny, ale po chwili nabrał wyraźnego rytmu. – Zawieźliśmy córkę do szkoły, a kiedy po nią wróciliśmy, nie było jej. Zniknęła.

– Czy rano zachowywała się normalnie? Wszystko było w porządku?

– Tak.

– Nic się nie zdarzyło?

Potrząsnął głową.

– Nie.

– Zrozumiałem, że Megan nie miała chłopaka.

– Tak – ucięła krótko Caroline.

Carver spojrzał na żonę i uścisnął jej dłoń.

– Nie miała chłopaka, a przynajmniej nic nam o nim nie powiedziała. Z tego wynika, że z nikim nie chodziła.

– Czy wcześniej się z kimś spotykała?

– Tak. – Caroline skinęła głową. – Z paroma chłopcami.

– Poznali ich państwo?

– Bardzo pobieżnie. Powtarzała, że kiedy przyprowadzi chłopaka do domu na dłużej niż kilka minut, będzie to znaczyło, że poważnie traktuje tę relację. – Uśmiechnęła się z trudem. – Miejmy nadzieję, że jeszcze dożyjemy tego dnia. Przerwałem na chwilę, bo Carver przysunął się do żony i objął ją ramieniem. Popatrzył jej w oczy, a później utkwił wzrok we mnie.

– Nigdy nie wspominała, że pragnie dokądś pojechać? Choćby do Londynu? – zapytałem.

Carver pokręcił głową.

– Nie, co najwyżej o wyjeździe na studia.

– A jej przyjaciółki? Rozmawiali państwo z nimi?

– Nie. Nie zrobiliśmy tego osobiście, ale policja wszystkie przesłuchała.

– Czy któraś coś wiedziała?

– Nie.

Podniosłem długopis.

– Mimo to chciałbym zapisać nazwiska i adresy jej najbliższych koleżanek. Warto porozmawiać z nimi jeszcze raz.

Caroline sięgnęła do torebki i wyjęła zielony notes z adresami, dostatecznie mały, aby mógł zmieścić się w kieszeni kurtki. Podała mi go.

– Wszystkie adresy są tutaj. Także adres szkoły, do której chodziła – wyjaśniła. – To jej notes z adresami. Nazywała go Księgą Życia. Nazwiska, numery telefonów, zapiski.

Podziękowałem skinieniem głowy i wziąłem notes.

– Mają państwo kontakt z policją?

– Prawie żadnego. Rozmawiamy z nimi co dwa tygodnie… – Carver urwał i się wzdrygnął. Spojrzał nerwowo na żonę. – Początkowo robili duże postępy. Powiedzieli nam, że mają kilka interesujących tropów. Rozbudzili nasze nadzieje.

– Wyjaśnili, o co chodziło?

– Nie. Byli w kłopotliwej sytuacji. – Zrobił krótką przerwę. – Wyznaczyliśmy nagrodę za informację o miejscu pobytu córki, więc otrzymywali mnóstwo telefonów. Jamie Hart stwierdził, że nie chce nam dawać fałszywej nadziei. Powiedział, że on i jego ludzie przeanalizują zawiadomienia i odwalą papierkową robotę, a później do nas wrócą.

– Czy dochodzenie prowadził Jamie Hart?

– Tak.

Kiedy zapisywałem nazwisko Harta, przy stoliku stanął kelner, żeby przyjąć zamówienie. Słyszałem o Harcie. Za moich czasów w gazecie kierował grupą dochodzeniową tropiącą seryjnego gwałciciela. Wyciągnąłem materiały z archiwum „Timesa” przy okazji prowadzenia innej sprawy.

– Czy się później odezwał? – spytałem, gdy kelner się oddalił.

Carver pokręcił głową, starając się zaprzeczyć w jak najbardziej dyplomatyczny sposób.

– Nie. Mieliśmy nadzieję na coś więcej.

– Co to znaczy?

– Początkowo wydzwaniali codziennie. Zadawali pytania, brali różne rzeczy do analizy. Później, po kilku miesiącach śledztwa, utknęli w miejscu. Przestali do nas przychodzić. Teraz powtarzają, że nie mają dla nas żadnych nowych wiadomości. – Kąciki jego ust opadły, na twarzy pojawił się grymas bólu. – Chybaby nam powiedzieli, gdyby odkryli coś istotnego, prawda?

– Powinni.

Przerwał na chwilę, sięgając po drinka.

– Kiedy dokładnie zniknęła Megan?

– W poniedziałek, trzeciego kwietnia – odparł Carver.

Był dziewiętnasty października. Od stu dziewięćdziesięciu dziewięciu dni nie mieli wiadomości od córki. Policja traci zainteresowanie sprawą po upływie czterdziestu ośmiu godzin od zaginięcia. Z mojego osobistego doświadczenia wynika, że kluczowe znaczenie mają pierwsze dni. Im dłużej trwają poszukiwania, tym gorsze są statystyki. Czasami zaginionego odnajduje się po pięciu dniach, tygodniu albo dwóch. Zwykle jeśli zaginiona osoba nie znajdzie się w ciągu czterdziestu ośmiu godzin, oznacza to, że zniknęła na dobre i nie ma ochoty wrócić do domu – albo jej ciało gdzieś leży, czekając, aż zostanie odkryte.

– Kiedy widziano ją ostatni raz?

– Trzeciego kwietnia o trzeciej po południu – odpowiedział Carver. – Poszła na pierwsze zajęcia po lunchu, ale na drugie już nie dotarła. Miała się spotkać z przyjaciółką, Kaitlin, przy szafkach, bo obie chodziły na lekcje biologii. Megan już się nie pojawiła.

– Czy tego dnia zajęcia z biologii były ostatnie?

– Tak.

– Czy w szkole zainstalowano kamery telewizji przemysłowej?

– Tak, ale system monitoringu ma bardzo ograniczony zasięg. Jamie powiedział nam, że sprawdzili nagrania ze wszystkich kamer, lecz niczego nie znaleźli.

– Powiedzieliście mu o naszym spotkaniu?

Carver pokręcił głową.

– Nie.

Pomyślałem, że to dobrze. Najlepiej będzie zatelefonować do Harta bez uprzedzenia. Policja ze zrozumiałych względów nie lubi, żeby obcy deptali im po piętach. Szczególnie w przypadku spraw, które nie zostały zamknięte. Gdyby wpadli na nowy trop, zwarliby szyki i ustawili wozy w kręgu tak, że nie zdołałbym się zbliżyć.

– Co dalej? – spytał Carver.

– Chciałbym pomówić z państwem w domu. Obejrzeć sypialnię Megan. Nie spodziewam się znaleźć niczego ważnego, ale muszę to sprawdzić.

Przytaknęli, choć żadne się nie odezwało.

– Później zacznę pracować nad sprawą po swojemu – powiedziałem, kładąc rękę na Księdze Życia Megan. – Czy policja przejrzała notes?

– Tak – odparł Carver.

– Znaleźli coś?

Wzruszył ramionami.

– Oddali go.

Zatem nie znaleźli. Chwilę później wrócił kelner z zamówionym jedzeniem.

– Czy jest jakaś szansa, że jeszcze żyje? – spytała Caroline, kiedy kelner odszedł.

Popatrzyliśmy na nią z Carverem. Odwrócił się i lekko przesunął, jakby był zaskoczony i rozczarowany jej pytaniem. Może nie zadała go nigdy wcześniej. A może nie chciał znać odpowiedzi.

Popatrzyłem na nią, a później na niego, by ponownie przenieść wzrok na Caroline.

– Szansa zawsze istnieje.

– Tak – odparła. – Sądzi pan, że ona żyje?

Wbiłem wzrok w mojego pokawałkowanego homara, nie chcąc, żeby zdradziły mnie oczy. W końcu jednak musiałem na nią spojrzeć, a gdy to zrobiłem, domyśliła się odpowiedzi, bo wolno skinęła głową i zaczęła płakać.

□ □ □

Kiedy wyszliśmy na ulicę, James Carver uścisnął mi dłoń i obaj patrzyliśmy, jak jego żona idzie wolno Nabrzeżem Wiktorii, na tle rysującego się w oddali Westminsteru. Ciemnoszarą Tamizą sunęły łodzie. W końcu jesień dała o sobie znać, wybudzając rzekę ze stanu hibernacji po upalnym i parnym lecie.

– Ile pan chce za tę robotę? – zapytał.

– Pomówimy o tym jutro.

Skinął głową.

– Będę w domu, ale może pan nie zastać Caroline… pracuje w szkole w South Hackney.

– W porządku. Porozmawiam z nią, kiedy będzie miała czas.

Carver pobiegł za żoną, dopędził ją i ujął jej dłoń. Zareagowała chłodno, jej palce były twarde i sztywne. Zaczął coś mówić, ale ona tylko wzruszyła ramionami i szła dalej. Kiedy dotarli do Przystani Westminsterskiej i przeszli na drugą stronę ulicy, zmierzając w kierunku stacji metra, odwróciła się i spojrzała na mnie. Przez chwilę miałem wrażenie, że zataiła coś podczas rozmowy: wyczułem cień skrywanej przed mężem tajemnicy.

Musiałem się dowiedzieć, o co chodzi.

□ □ □

O piątej trzydzieści po południu zaczęło się zmierzchać. W drodze z restauracji zajrzałem do biura. Zostawiłem tam notatki, także te, które rano zrobiłem na temat Megan Carver. Gdy przed siódmą dotarłem do domu, było już ciemno. Nie włączyłem alarmu, więc czujniki cicho piknęły: najpierw w kuchni, a później w salonie, głównej sypialni i korytarzu. Rzuciłem notatki, wziąłem prysznic i na chwilę przysiadłem na krawędzi łóżka, oglądając moje zdjęcia z Derryn.

Na samym dole leżała fotografia zrobiona w Imperial Beach, w okręgu San Diego, kiedy wysłano mnie do Stanów Zjednoczonych, abym śledził przebieg wyborów w 2004 roku. Obejmowałem ją ramieniem. Miałem przeciwsłoneczne okulary i włosy wilgotne od surfowania na desce. W piance wyglądałem na barczystego, dobrze zbudowanego i szczupłego, w każdym centymetrze mego mierzącego ponad metr dziewięćdziesiąt ciała. Stojąca obok Derryn wydawała się niższa niż w rzeczywistości, jakby się na mnie wspierała, szukając ochrony przed czymś spoza kadru. Lubiłem to zdjęcie. Dzięki niemu pamiętałem uczucie wypływające z bycia facetem, którego potrzebowała.

Ubrałem się i schowałem zdjęcia do szafki przy łóżku, rozglądając się po pokoju w poszukiwaniu rzeczy Derryn, które w nim pozostały. Kupiliśmy ten dom, planując założenie rodziny, ale gdy atrament jeszcze nie wysechł na umowie, dowiedzieliśmy się, że ma raka piersi. Od tego momentu wszystko potoczyło się w błyskawicznym tempie. Walczyła dwa lata, ale czas, który wspólnie przeżyliśmy, był krótki.

Bywają dni, kiedy daję sobie radę, odczuwając wdzięczność i ceniąc każdą wspólnie przeżytą chwilę. Kiedy indziej czuję jedynie samotność i gniew z powodu tego, co ją spotkało. W takie dni staram się stłumić bolesne uczucia, wyprzeć je ze świadomości. Bo w robocie, którą wykonuję, mam do czynienia z ludźmi umiejącymi wykorzystać każdy słaby punkt.

Zdarzają się również tacy, którzy karmią się słabościami innych.

2

Dom Carverów w Dartmouth Park był przerobionym starym saksońskim kościołem z oknami wychodzącymi na Hampstead Heath. W oknach od frontu były trzy witraże i dębowe drzwi zwieńczone łagodnym łukiem. Piękny budynek. Winna latorośl pięła się po stalowoszarych cegłach, a dach pokrywała ciemna dachówka i żółty mech. Po obu stronach drzwi stały dwie jodły w doniczkach. Do posiadłości prowadziła imponująca brama wjazdowa i ładny żwirowy podjazd zataczający krąg do tylnego ogrodu. W jednym ze słupów bramy zamontowano interkom, ale James Carver otworzył ją na oścież, najwyraźniej spodziewając się mojego przybycia.

Usłyszawszy zgrzyt kół na żwirowym podjeździe, Carver podniósł głowę, gdy mijałem bramę. Stał pochylony nad wiadrem, myjąc tył czarnego rangerovera sport z przyciemnianymi szybami i nieskazitelnymi stalowymi felgami. W podwójnym garażu za jego plecami stała furgonetka marki Ford z materiałami budowlanymi na skrzyni oraz lśniący czerwony motocykl Suzuki.

– Cześć, Davidzie – przywitał mnie, wrzucając gąbkę do kubła.

Uścisnęliśmy sobie dłonie.

– Ładny wóz.

Skinąłem głową w kierunku rangerovera ociekającego pianą.

Bez słowa spojrzał na samochód. Pewnie się zastanawiał, jak osłabić wymowę faktu, że jego podrasowana pięciolitrowa terenówka kosztowała więcej niż niejeden dom. A może przestało się to dla niego liczyć. Forsa traci znaczenie, gdy nie możesz za nią kupić jedynej rzeczy, na której ci zależy.

Weszliśmy do środka frontowymi drzwiami.

Dom był ogromny. Dębowe deski podłogowe i grube dywany. Salon przechodził w jadalnię, a jadalnia w kuchnię. Kuchnia była otwartym pomieszczeniem ze stali i szkła, o kremowych ścianach. Wysokie strzeliste sklepienie i ozdobna faseta. W poprzek trzech wewnętrznych ścian biegł balkon, do którego wiodły schody. Na górze dostrzegłem dwie sypialnie i łazienkę.

– Zaprojektował pan wnętrze?

Skinął głową.

– Balkon i pokoje na górze. Oczywiście, kościół jest tu dłużej niż ktokolwiek z nas.

– Piękny dom.

– Dziękuję. Mieliśmy szczęście. – Przerwał dla wzmocnienia efektu. – Przynajmniej pod pewnym względem.

Ruszyłem za nim do kuchni.

– Napije się pan kawy?

– Dziękuję. Poproszę o czarną.

Wyjął z kredensu dwa kubki.

– Nie wiem, co pan zamierza – powiedział, nalewając. – Pokój Megan jest na górze. Może pan pójść sam i się rozejrzeć. Jeśli pan woli, mogę pana oprowadzić.

– Sam się rozejrzę – odpowiedziałem, biorąc kubek z kawą – ale wpierw chciałbym zadać panu kilka pytań.

– Oczywiście. – Kiedy się uśmiechnął, zrozumiałem, że to jego mechanizm obronny. Metoda ukrycia bólu. – Zrobię wszystko, co trzeba.

Przeszliśmy do salonu. Pod stolikiem z telefonem w drugiej części pokoju syn Carverów, Leigh, bawił się na czworakach plastikowym samochodem. Na nasz widok podniósł głowę, a kiedy ojciec się z nim przywitał, mruknął coś pod nosem i wrócił do przerwanego zajęcia.

Wyjąłem notatnik i długopis.

– Chciałbym porozmawiać o trzecim kwietnia.

– Wtedy zaginęła.

– Właśnie. Czy zawsze odwoził ją pan do szkoły?

– Zwykle tak.

– Ale czasami pan tego nie robił?

– Czasami podwoziła ją Caroline. Jeśli mam robotę gdzieś dalej, wolę być na miejscu przez pierwsze tygodnie. Później zostawiam wszystko brygadziście i wykonuję papierkową robotę w domu. Wtedy zawoziłem… – przerwał. – Wtedy odwożę Megan do szkoły, a Leigh do przedszkola.

– Zatem trzeciego kwietnia był pan na budowie?

– Tak.

– Dlatego Caroline ją odwiozła?

– Właśnie.

– Czy żona pojechała odebrać córkę ze szkoły?

– Nie, ja to zrobiłem.

– I co się stało?

– Zaparkowałem samochód na zewnątrz – wyjaśnił. – W tym samym miejscu co zwykle, ale Megan nie przyszła. Po prostu się nie zjawiła. Poszła do szkoły i nie wróciła.

Zapisałem kilka obserwacji.

– Jakich przedmiotów się uczyła?

– Interesowały ją nauki przyrodnicze. Fizyka, chemia, biologia.

– Czy rozmawiał pan z jej nauczycielami?

– Kilkakrotnie.

– Co to za ludzie?

– Wyglądali na sympatycznych. Megan była dobrą uczennicą.

Podał mi nazwiska nauczycieli, a ja zapisałem je w notatniku. Postanowiłem zmienić kierunek rozmowy, żeby Carver nie stał się nadmiernie emocjonalny.

– Czy Megan pracowała gdzieś po szkole?

– Tak, w sklepie ze sprzętem wideo. Co drugi tydzień.

– Lubiła tę robotę?

– Tak. Mogła trochę zarobić.

– Kto oprócz niej tam pracował?

– Pyta pan o nazwiska? Nie mam pojęcia. Będzie pan musiał tam pójść i zapytać.

– W jakich miejscach bywała?

– Chodzi panu o puby i kluby?

– Wszystko – odrzekłem. – Jakie miejsca lubiła odwiedzać?

– Proszę spytać jej przyjaciół, gdzie się bawili w weekendy. Kiedy dostawali wypłatę, często szli do miasta, ale nie jestem pewien, jakie miejsca odwiedzali.

– A pan dokąd ją zabierał?

– Zwykle jeździliśmy na wieś, do Peak District, Lake District i Yorkshire Dales. Caroline i ja kochamy tamtejsze szerokie przestrzenie. W Londynie po jakimś czasie człowiek zaczyna się dusić. Zabieraliśmy Meg na północ od czasu, gdy nauczyła się chodzić.

– Myśli pan, że mogła pojechać do któregoś z tych miejsc? Wzruszył ramionami.

– Nie wiem, czy mogła pojechać na północ. Czemu miałaby uciekać z domu?

Wczoraj zapytałem o jej chłopaków, ale chciałem to zrobić jeszcze raz podczas rozmowy w cztery oczy. Szukając zaginionej osoby, człowiek szybko odkrywa, że każde małżeństwo ma swoje tajemnice, że jeden z małżonków zwykle wie więcej od drugiego, szczególnie na temat dzieci.

– Wspomniał pan, że nie słyszał, aby miała chłopaka.

– O ile wiem, nie miała.

– A co podpowiada panu instynkt?

– Instynkt podpowiada mi, że mogła się z kimś spotykać. – Drgnął na krześle, przesuwając się na skraj siedziska. – Sądzi pan, że to nasza największa nadzieja?

– Trzeba sprawdzić ten trop. Dzieci w wieku Megan znikają zwykle z dwóch powodów: nie są szczęśliwe w domu lub z kimś uciekają, najczęściej z osobą, której nie akceptują rodzice. Nic nie wskazuje na to, żeby Megan była nieszczęśliwa, dlatego pytam o jej chłopaków. Może się okazać, że z nikim nie uciekła… – przerwałem i spojrzałem mu w oczy – albo że właśnie tak się stało.

– Czy nie oglądała konferencji prasowych z naszym udziałem, skoro z kimś uciekła? Megan, którą znałem, nie zignorowałaby czegoś takiego.

Spojrzałem na niego i odwróciłem wzrok, ale domyślił się odpowiedzi. Nie takiej, jakiej pragnął. Że nie wróci do domu żywa.

□ □ □

Pokój Megan był pięknie urządzony, prawie nietknięty od czasu jej zniknięcia. Duże wykuszowe okno wychodziło na Hampstead Heath, a po obu stronach znajdowały się szafy. Po prawej stała biblioteczka z trzema półkami, pełna książek przyrodniczych. Naprzeciwko okna, przy drzwiach, znajdowało się małe biurko, na którym stał otwarty najnowszy model macbooka. Komputer otaczały fotografie. Megan z przyjaciółmi. Megan trzymająca Leigh, kiedy był niemowlęciem. Megan z mamą i tatą. W rogu pokoju zauważyłem bujany fotel i pluszowe zabawki, i plakat przedstawiający jakiegoś hollywoodzkiego przystojniaka z kwadratową szczęką.

Włączyłem macbooka i spojrzałem na monitor. Pulpit był właściwie pusty, wszystkie pliki schludnie umieszczono w folderach. Prace domowe. Dokumenty programu Word. Prospekty różnych uniwersytetów w formacie PDF. Kliknąłem przeglądarkę Safari i przejrzałem jej ulubione strony, historię odwiedzanych witryn, cookies i pliki pobrane z internetu. Oprócz kilku nielegalnie ściągniętych piosenek nie zauważyłem niczego podejrzanego. W przeglądarce zauważyłem link do jej profilu na Facebooku – adres e-mail i hasło załadowały się automatycznie – ale jedyną czynnością wykonaną w ciągu siedmiu ostatnich miesięcy okazało się utworzenie grupy poświęconej jej pamięci. Sądząc po treści wpisów, większość ludzi uważała, że już nie wróci do domu.

Obie szafy były pełne ubrań i butów, ale z tyłu drugiej znalazłem kilka plastikowych pudełek. Wyciągnąłem jedno z nich i zdjąłem wieko. W środku były zdjęcia. Zauważyłem, że jako dziecko bardziej przypominała ojca. Miała nieco jaśniejszą cerę i piękne jasne włosy. Nie występowały na nich inne cechy podobieństwa, które ujawniły się na bardziej aktualnych zdjęciach. Nowsze fotografie były mniej zniszczone upływem czasu, jej rodzice starsi, a na twarzy Megan zaczęły się pojawiać charakterystyczne rysy ojca.

Otworzyłem drugie pudełko.

W środku był aparat cyfrowy. Wyjąłem go, włączyłem i zacząłem przeglądać zdjęcia. Dwadzieścia osiem fotografii, głównie Leigh. Na końcu było kilka fotografii Megan z przyjaciółmi. Na ostatniej stała przed budynkiem przypominającym blok mieszkalny. Odnalazłem zoom i powiększyłem obraz. W wejściowych drzwiach były szklane panele, w których w słonecznym świetle odbijały się dwa kremowe bloki i fragment ceglanego muru po prawej stronie. Nic więcej.

Wróciłem do jej macbooka i uruchomiłem program iPhoto, mając nadzieję, że znajdę powiększenie fotografii, ale żadne ze zdjęć z karty aparatu nie zostało skopiowane na twardy dysk. Nie zdążyła ich załadować. Sprawdziłem datę wykonania zdjęcia w aparacie. Szósty marca. Zrobiła je dwadzieścia osiem dni przed zaginięciem. Użyłem zoomu i ponownie przeanalizowałem fotografię, w jasnym szklanym odbiciu szukając wskazówki, gdzie się wówczas znajdowała. Później przeniosłem wzrok na jej twarz i coś przykuło moją uwagę.

Jej uśmiech.

Uśmiech, jakiego nie widziałem na innych fotografiach Megan. Pierwszy raz nie wyglądała jak dziewczyna, ale kobieta.

Czy dlatego, że pozowała komuś, kogo lubiła?

– Znalazł pan coś?

Odwróciłem się. W drzwiach stał Carver.

– Nie jestem pewien – odpowiedziałem, podnosząc aparat i pudełko. – Mogę to zabrać?

– Oczywiście. – Wszedł do pokoju. – Oglądałem te zdjęcia setki razy. Policja też. Bywają dni, kiedy człowiek ma poczucie, że coś przeoczył. Że coś przepuścił między palcami. Później, kiedy ogląda je ponownie, okazuje się, że znalazł to samo, co poprzednio. Z drugiej strony może trzeba, żeby ktoś spojrzał świeżym okiem.

Podszedł i sięgnął po jedną z wczesnych fotografii Megan. Obserwowałem go, kiedy przesuwał wzrok po zdjęciu, przywołując dawne wspomnienia. Gdy w końcu podniósł głowę, zauważyłem, że z trudem powstrzymuje łzy.

– Wie pan, gdzie zrobiono to zdjęcie? – spytałem, podając mu aparat.

Spojrzał na nie, zbadał je uważnie i potrząsnął głową.

– Nie.

– Pan go nie zrobił?

– Nie.

– Kto mógł ją sfotografować?

Wzruszył ramionami.

– Może jedna z przyjaciółek.

Na dole zadzwonił telefon. Carver przeprosił mnie i zniknął. Przejrzałem pozostałe pudełka. Kolejne zdjęcia, kilka listów i stara biżuteria.

Jedyne ślady, jakie pozostawiła po sobie Megan.

□ □ □

Kiedy opuszczałem dom Carverów, dochodziła pora lunchu. Słońce zaszło za chmurami, które rozpierzchły się po niebie. Od strony miasta w oddali nadciągał deszcz.

Otworzyłem swoje stare bmw serii 3, rzuciłem notatnik na fotel pasażera i odwróciłem się do Carvera, który mnie odprowadził.

– Chciałbym porozmawiać z pańską żoną – powiedziałem. Sam.

– Oczywiście. Niestety, jutro jadę na budowę…

– Nic nie szkodzi. Jeśli to możliwe, chciałbym pchnąć sprawy do przodu. Byłoby wspaniale, gdyby powiedział pan żonie, że jutro do państwa wpadnę.

– Jasne. Nie ma problemu.

Odjeżdżając, obserwowałem go w lusterku wstecznym, znikającego za bramą swojego domu. Wyglądał na załamanego. Pomyślałem, że za kilka tygodni może wyglądać tak, jakby wydarto mu serce.

3

Kilometr za szkołą Megan była tania restauracja. Usiadłem przy oknie, zamówiłem kanapkę z bekonem i wyciągnąłem Księgę Życia Megan. Wczoraj wieczorem, kiedy przeglądałem notes, nie mogłem się w tym wszystkim połapać. Sześćdziesiąt kartek z pozornie przypadkowymi zapiskami. Notes był podzielony na części według liter alfabetu, ale żaden z wpisów nie pasował do wybranej litery. Tam, gdzie powinny być nazwiska, wpisano numery telefonów, a w miejscu przeznaczonym na telefony widniały nazwiska.

Otworzyłem pierwszą stronę. Na samym początku skreśliła czerwonym kulkowym piórem: Księga Życia Megan. Zadzwoń, jeśli ją zgubię! Pod spodem nagryzmoliła dwa numery: telefonu, który rozpoznałem jako domowy, i swojej komórki. Policja z pewnością przejrzała numery telefonów oraz sprawdziła rozmowy przychodzące i wychodzące. Przejrzeli również e-maile. Musiałbym użyć swoich znajomości, żeby uzyskać wykaz rozmów, ale policja przekazała pocztę Megan jej rodzicom, przypuszczalnie na prośbę Carverów. Ci natomiast przekazali ją mnie. Gdyby znajdowało się tam coś cennego, coś ważnego dla śledztwa, trudno uwierzyć, by policja przekazała pocztę nawet jej rodzicom, ale – podobnie jak w przypadku wykazu rozmów – chodziło o to, żeby odhaczyć kolejny punkt na liście.

W połowie notesu spostrzegłem imię, które wydało mi się znajome. Kaitlin. Dziewczyna, z którą Megan miała się spotkać przed zajęciami biologii. Tylko że Megan się nie pojawiła. Imię Kaitlin otoczono dużym sercem, podobnie jak nazwisko Lindsey Watson. Zapisałem ich nazwiska i telefony.

Kiedy skończyłem, do stolika podeszła kelnerka o twarzy pochmurnej jak dzisiejsza pogoda i głośno postawiła przede mną talerz, nie odzywając się ani słowem. Odeszła również bez słowa, a ja ugryzłem kawałek kanapki, oglądając telewizyjne wiadomości na ekranie odbiornika umieszczonego w rogu sali. Kamera przesunęła się po Tamizie, która przypominała port lotniczy Londyn-City.

– …została przewieziona na oddział intensywnej opieki medycznej z powodu hipotermii. Jej stan, określany początkowo jako krytyczny, stopniowo się polepsza. Personel szpitala powiedział reporterowi Sky News, że przypuszczalnie jutro zostanie wypisana. Policja nadal nie ustaliła tożsamości kobiety, nasi informatorzy twierdzą, że zdaniem śledczych może ona mieć od czterdziestu pięciu do pięćdziesięciu lat. Za chwilę reportaż o farmerze z…

Dokończyłem kanapkę i ponownie przejrzałem notes. Było w nim mnóstwo nazwisk. Ze trzydzieści, ale tylko sześć nazwisk chłopców. Dodałem je do mojej listy, a następnie zapłaciłem i ruszyłem do szkoły Megan.

□ □ □

Szkoła średnia Newcross mieściła się w ogromnym wiktoriańskim gmachu z czerwonej cegły, w połowie drogi między Tufnell Park i Holloway Road. Zaparkowałem przed wejściem i ruszyłem do drzwi. W środku nie było nikogo. Minąłem kilka klas i zauważyłem, że zajęcia już się rozpoczęły. W salach siedziały dzieciaki, które wyglądały tak, jakby nie pałały szczególnym entuzjazmem do nauki. Recepcja znajdowała się na końcu długiego korytarza z oknami wychodzącymi na szkolne boisko do piłki nożnej. Wystrój wnętrza sprawiał wrażenie, jakby człowiek cofnął się w czasie do 1974 roku. Kilka cienkich przesuwanych szklanych paneli na kontuarze z imitacji granitu oddzielało trzy sekretarki od świata zewnętrznego. Panie siedziały za biurkami z tekowego drewna, na wyblakłych krzesłach barwy szpitalnej zieleni.

Zapukałem w szybkę. Wszystkie trzy wyglądały groźnie. Dwie nie zwróciły na mnie żadnej uwagi, ale trzecia podniosła głowę. Zmierzyła mnie wzrokiem, a następnie uznała, że warto ruszyć dla mnie tyłek. Odsunęła szklany panel i spojrzała na mój notatnik. Jej oczy – podobnie jak oczy Carvera wczorajszego dnia – zatrzymały się na moich paznokciach. Żadne nie zauważyło innych, jeszcze gorszych blizn, które pozostały mi po poprzedniej sprawie. Chociaż od tamtej pory minęło niemal dziesięć miesięcy i całkowicie powróciłem do zdrowia, czasami nadal czułem ból w miejscach, gdzie mnie bito i torturowano. Plecy. Dłonie. Stopy. Nie wykluczałem, że ćmiący ból będzie mi towarzyszył do końca życia, przypominając, jak niewiele dzieliło mnie od śmierci, i skłaniając, żebym zadbał, by taka sytuacja nie powtórzyła się nigdy więcej.

Wyciągnąłem wizytówkę i położyłem na blacie przed kobietą.

– Nazywam się David Raker. Pracuję na zlecenie rodziców Megan Carver.

Natychmiast rozpoznała nazwisko. Kobiety siedzące z tyłu podniosły głowy.

– To znaczy?

– Próbuję ustalić, co się z nią stało.

Skinęły głową, jak na komendę. W jednej chwili zdobyłem ich uwagę.

– Czy mógłbym porozmawiać z dyrektorem?

– Jest pan umówiony?

Pokręciłem głową.

– Nie.

Zmarszczyła brwi, ale wzmianka o Megan najwyraźniej ją udobruchała. Przesunęła palcem po kalendarzu szefa.

– Proszę usiąść. Zapytam.

Uśmiechnąłem się z wdzięcznością i usiadłem w ciasnej poczekalni na prawo od recepcji. Kolejne krzesła barwy szpitalnej zieleni i plakaty ostrzegające przed braniem narkotyków. Wazon ze sztucznymi niebieskimi kwiatami. Korytarzem przeszło kilkoro dzieci, z zaciekawieniem spoglądając w moją stronę. Wszystko wokół pachniało pastą do czyszczenia mebli.

Zadzwonił telefon. Długim, nieprzerwanym sygnałem. Jedna z recepcjonistek podniosła słuchawkę. Szklany panel był zasunięty, ale prowadząc rozmowę, spoglądała na mnie.

– Rozumiem – powtórzyła kilka razy i odłożyła słuchawkę. Pochyliła się do przodu i odsunęła szklaną płytkę. – Dyrektor przyjdzie za pięć minut.

Po piętnastu minutach w końcu się zjawił.

Ruszył prosto do recepcji z niespokojną, poczerwieniałą twarzą – jakby biegł całą drogę. Podążył wzrokiem w kierunku wskazanym przez sekretarki, do miejsca, w którym siedziałem na końcu korytarza. Podszedł do mnie.

– Steven Bothwick.

Wstałem i uścisnąłem mu dłoń.

– David Raker.

– Miło pana poznać – powiedział, odsuwając włosy z twarzy. Łysiał i nieporadnie próbował ukryć ten fakt.

– Przyszedłem do państwa z powodu Megan Carver – wyjaśniłem.

– Rozumiem – odrzekł. – Była wspaniałą dziewczyną.

Wskazał ręką drzwi, na których widniała tabliczka z jego nazwiskiem. Dyrektorski gabinet był mały, zagracony książkami i teczkami. Duże okno za biurkiem wychodziło na boisko do piłki nożnej. Bothwick przysunął krzesło spod ściany i ustawił po drugiej stronie swojego biurka.

– Chce się pan czegoś napić?

– Nie, dziękuję.

Skinął głową, odsuwając na bok kilka teczek i chowając je pod biurkiem. Chociaż miał pięćdziesiąt kilka lat i mierzył nie więcej niż metr sześćdziesiąt pięć wzrostu, promieniował siłą i determinacją, a jego twarz wyrażała skupienie i powagę. Sięgnąłem do kieszeni i podałem mu wizytówkę.

– Zacznę od wyjaśnienia, że nie jestem funkcjonariuszem policji. Kiedyś byłem dziennikarzem.

Bothwick zmarszczył czoło.

– Dziennikarzem?

– Tak, wykonywałem ten zawód. Od dwóch lat zajmuję się poszukiwaniem zaginionych osób. Taką pracę wykonuję obecnie. Carverowie zwrócili się do mnie z prośbą o odnalezienie córki.

– Dlaczego?

– Bo policyjni śledczy zabrnęli w ślepą uliczkę.

Skinął głową.

– Żal mi jej rodziców. Megan była zdolną uczennicą, miała przed sobą wspaniałą przyszłość. To samo powiedziałem policji. – Podniósł moją wizytówkę i uważnie ją przestudiował. – Zdecydował się pan na radykalny zwrot w karierze zawodowej.

– Nie jest tak duży, jak mogłoby się wydawać. – Obserwowałem, jak czyta wizytówkę:

DAVID RAKER, PRYWATNY DETEKTYW,

POSZUKIWANIE OSÓB ZAGINIONYCH

Spojrzał na mnie ponad biurkiem.

– Czym mogę służyć? – zapytał, oddając wizytówkę.

– Chciałbym zadać panu kilka pytań.

– Słucham.

Wyjąłem notatnik i położyłem na biurku.

– Rodzice Megan powiedzieli mi, że trzeciego kwietnia odwieźli ją do szkoły, ale gdy przyjechali po południu, już jej nie było. Czy uczniowie muszą się meldować przed wyjściem?

– Tak, sprawdzamy obecność rano i po lunchu, ale kontrolujemy wyłącznie uczniów od siódmej do jedenastej klasy.

– Czyli od jedenastego do szesnastego roku życia, prawda?

– Tak.

– Zatem nie dotyczyło to Megan?

– Tak. Staramy się traktować najlepszych uczniów jak dorosłych. Zachęcamy ich, żeby przychodzili na zajęcia, ale nie odnotowujemy nieobecności.

– Czy ktoś zauważyłby, że uczeń opuścił kilka dni szkoły? Kto zostałby o tym powiadomiony? Pan?

– Tak. Jeśli uczeń ustawicznie opuszcza lekcje, nauczyciel powinien o tym zawiadomić.

– A kilka nieobecności…?

Wzruszył ramionami.

– Mogliby o tym zawiadomić albo nie. To zależy od ucznia. Niektórzy są tak mało aktywni na lekcji, że ich nieobecność mogłaby nie zostać dostrzeżona. Wówczas nauczyciel nie zorientowałby się tak szybko, ale Megan… od razu byśmy wiedzieli, gdyby zaczęła opuszczać zajęcia.

– Była dobrą uczennicą?

– Tak, należała do trzech procent najlepszych uczniów.

– Czy nigdy nie stwarzała kłopotów wychowawczych?

Potrząsnął głową.

– Absolutnie nie.

– Jak rozumiem, ostatnimi zajęciami tamtego dnia były fizyka i biologia. Czy pojawiła się na fizyce?

– Tak.

– Czy jej nauczyciel to potwierdził?

– Tak. Nauczyciel i piętnastu innych uczniów obecnych na zajęciach.

– Jaka odległość dzieli pracownie fizyczną i biologiczną?

– Praktycznie żadna. Są w tej samej części budynku. Pracownia chemiczna jest na ostatnim piętrze, fizyczna na drugim, a biologiczna na parterze.

– W tej części budynku nie ma kamer, prawda?

– Niestety, nie. Zainstalowaliśmy kamery, ale nie stać nas na umieszczenie ich w każdym miejscu. Dysponujemy bardzo skromnym budżetem. – Odwrócił się w fotelu i wskazał schemat na ścianie, plan szkolnego kampusu z maleńkimi ikonami oznaczającymi kamery. – To jedyne kamery, które mamy. Jedna została zainstalowana przy wejściu, jedna na parkingu, jedna w recepcji, jedna przed pracowniami języka angielskiego i matematyczną oraz jedna na boisku.

– Czemu tylko przed salą do angielskiego i matematyki?

– Bo znajdują się w najbardziej oddalonej części gmachu.

– Czy szkoła ma kilka wejść?

– Nie, w każdym razie nie są to wejścia oficjalne. Niektórzy uczniowie mieszkają za boiskami do piłki nożnej, więc przełażą przez ogrodzenie i wracają do domu polami. Jest też tylny parking za budynkiem szóstego roku, gdzie parkują niektórzy uczniowie jedenastej i dwunastej klasy, jeśli mają szczęście posiadać samochód. Parking jest ogrodzony, ale siatka sięga jedynie do pasa.

– Zatem gdyby Megan chciała niepostrzeżenie opuścić teren szkoły, tak by nie zarejestrowały jej kamery telewizji przemysłowej, mogłaby przeskoczyć tylne ogrodzenie parkingu za budynkiem szóstego roku.

– Tak. Myślę, że policja doszła do podobnego wniosku.

Sięgnąłem po Księgę Życia Megan.

– Czy mógłbym porozmawiać z kilkoma uczniami?

– Przyjaciółkami Megan?

– Tak. – Zajrzałem do notatnika. – Z Lindsey Watson i Kaitlin Devonish.

Bothwick skinął głową, sięgnął po słuchawkę i wprowadził czterocyfrowy numer. W recepcji po drugiej stronie drzwi rozległ się dzwonek.

– Lindo, proszę, przyślij do mnie Lindsey Watson i Kaitlin Devonish. – Odłożył słuchawkę. – Chciałby pan mówić z kimś jeszcze?

Zajrzałem do notesu, odwróciłem go i podsunąłem Bothwickowi.

– Sześć nazwisk u dołu – powiedziałem, wskazując nazwiska chłopców. – Czy któryś z nich chodzi do państwa szkoły?

Wyjął okulary z górnej kieszonki marynarki, wsunął na nos i przyjrzał się nazwiskom.

– Tak.

– Wszyscy?

– Z wyjątkiem jednego.

– Którego?

– Anthony’ego A.J. Granta.

– Nie przypomina pan sobie tego nazwiska?

– Nie – odparł, zdejmując okulary. Wstał i podszedł do segregatora w tylnej części pokoju. Szafka miała trzy szuflady wypełnione identycznymi szarymi teczkami z zakładkami indeksującymi. Pewnie lubił prowadzić kartotekę po staremu. Doszedł do litery G, ale niczego nie znalazł.

– Zdecydowanie nie jest naszym uczniem.

– Czy każdy ma swoją teczkę?

– Tak, każdy obecny uczeń.

Przysunąłem notes i umieściłem znak zapytania obok A.J. Granta.

– Czy pozostali… – ponownie podsunąłem mu notatnik – są z tego samego roku co Megan?

– Tak.

– Czy będę mógł z nimi porozmawiać?

– Oczywiście… ale dziś są tylko Lindsey i Kaitlin. Czterech chłopców wyjechało na wycieczkę szkolną do Normandii. Piąty… cóż, szczerze mówiąc, nie wiem, gdzie jest Charles Bryant. Rok temu zmarła jego matka, chłopak opuścił wiele zajęć. W tym tygodniu mija pierwsza rocznica jej śmierci, więc nie pokazał się w szkole. Próbowałem się skontaktować z jego ojcem, ale bez powodzenia. Wysłałem nawet nauczyciela do jego domu, ale nikogo nie zastał. Nie mam pojęcia, gdzie przebywa. Sądzę, że w tym tygodniu najlepiej zostawić go w spokoju.

– Czy mógłbym dostać jego adres?

– Obawiam się, że to niemożliwe. Nie jestem do tego upoważniony.

Ktoś zapukał do drzwi. Bothwick podniósł głowę.

– Wejść!

Do gabinetu dyrektora weszły dwie dziewczyny. Przysunęły się bliżej, szurając butami i popatrując to na mnie, to na Bothwicka. Jedna była piękna, drobnej budowy ciała, smukła i kobieca, miała delikatny makijaż. Druga bardziej pospolita, większa, skromniej ubrana, ale za to uśmiechnięta.

– Kaitlin, Lindsey, to pan Raker. Pan Raker zajmuje się sprawą zaginięcia Megan na prośbę jej mamy i taty.

Wstałem.

– David.

– Lindsey. – Twarz większej dziewczyny rozpromieniła się uśmiechem.

Druga się zawahała.

– Kaitlin – powiedziała cicho, z wyraźnym akcentem.

Odwróciłem się do Bothwicka.

– Czy mógłbym je gdzieś zabrać, żeby spokojnie porozmawiać?

Wydawał się kompletnie zaskoczony pytaniem, jakbym zagroził, że podpalę szkołę.

– To znaczy?

– Czy mógłbym zaprosić Kaitlin i Lindsey na kawę?

– W jakim celu?

– Chciałbym pomówić z nimi prywatnie.

Spojrzał na mnie podejrzliwie.

– Wolałbym, abyście zostali na terenie szkoły.

– Oczywiście. Czy mają państwo pomieszczenie, w którym nikt nam nie będzie przeszkadzał?

– Możecie iść do stołówki.

– Nie będzie tam innych dzieci?

– Mieliśmy już lunch.

Spojrzałem na zegarek. Była druga trzydzieści.

– Dobrze, pójdziemy do stołówki.

4

Stołówka była długa i wąska, z podłogą ze starych drewnianych desek. Wysoki rzeźbiony strop pokryto białym tynkiem. W jednej ze ścian znajdowały się cztery ogromne okna, przez które wlewały się do środka promienie słońca, chociaż o szyby zaczęły bębnić krople deszczu. Po drugiej stronie, w kuchni, rosłe kobiety w białych fartuchach szorowały ogromne gary.

W drodze do stołówki Lindsey bez przerwy gadała. Ostatni raz widziała Megan przed wyjazdem Carverów na Florydę.

– Wydawało się, że u niej wszystko w porządku – powiedziała, odwracając się do przyjaciółki. – Prawda, Kay?

Kaitlin spojrzała na mnie i na Lindsey, a później skinęła głową.

– Jak to możliwe, że nie widziałaś Megan od powrotu do jej zaginięcia? – spytałem Lindsey.

– Wyjechałam do Włoch, w ramach programu wymiany.

– A ty, Kaitlin?

Kaitlin rzuciła mi przelotne spojrzenie. Sprawiała wrażenie podenerwowanej, jakby znajdowała się w kłopocie. Policja była pewnie w jej domu, zadając pytania, starając się wyjaśnić wszystkie wątpliwości. Czasami przynosi to odwrotny skutek. Silna presja powoduje, że ludzie się zamykają, bo czują się nieprzydatni. Może w jakimś sensie Kaitlin czuła się winna, bo gdyby zamiast przy szafkach zaczekała na Megan przed salą, w której tamtego dnia odbywały się przedostatnie zajęcia, jej przyjaciółka by nie zaginęła. Zamiast tego pożegnała się z nią po lunchu i nigdy więcej jej nie ujrzała.

– Możesz mi opowiedzieć, co się wydarzyło tamtego dnia? – zapytałem, kiedy usiedliśmy.

– Już powiedziałam policji.

– Wiem. Wiem, że bardzo im pomogłaś. Próbuję sprawdzić, czy nie przeoczyli jakichś szczegółów. Nie masz żadnych kłopotów. Jestem tutaj, aby pomóc rodzicom Megan ustalić, co się z nią stało.

Skinęła głową, ale wciąż sprawiała wrażenie zdenerwowanej. Położyła dłonie na kolanach, jedną z nich lekko pocierając górną część uda.

– Przy okazji, skąd jesteś?

Spojrzała na mnie, marszcząc brwi.

– Z Tufnell Park.

– Chodziło mi o to, gdzie się urodziłaś.

Nadal patrzyła na mnie nachmurzona.

– W Republice Południowej Afryki.

– Tak sobie pomyślałem. Piękny kraj. Kiedyś tam mieszkałem.

Po raz pierwszy dostrzegłem nieznaczną zmianę mimiki: napięcie i bezruch zastąpiło lekkie rozluźnienie mięśni.

– W jakiej części? – spytała.

– W Johannesburgu.

Poruszyła głową, ale tym razem nic w jej twarzy nie drgnęło, jakby mnie nie słuchała. Obserwowałem ją chwilę – wyraz twarzy, rękę na nodze – zastanawiając się nad przyczyną jej małomówności. Czy wynikała z nieśmiałości? A może powód był całkiem inny?

– Kaitlin?

Odwróciła się i spojrzała mi w oczy.

– Możesz mi opowiedzieć, co się stało tamtego dnia?

– Zjadłyśmy razem lunch – powiedziała cicho. – Później była pierwsza lekcja. Ja miałam historię, ona fizykę. W przerwie między lekcjami miałyśmy się spotkać przy szafkach obok pracowni nauk przyrodniczych. Czekałam na nią, ale się nie pojawiła.

– Czemu umówiłyście się przy szafkach?

Zmarszczyła czoło i spojrzała na Lindsey.

– Zawsze tak robiłyśmy.

– Przed biologią?

– Tak. Chyba że miałyśmy wolną godzinę. Wtedy Linds, Meg i ja chodziłyśmy do biblioteki lub do budynku szóstego roku.

– Czy tamtego dnia Megan zachowywała się normalnie?

– Tak.

– Nie była czymś podenerwowana, nie martwiła się o coś?

– Nie.

– Była normalna? Taka jak zawsze?

– Mniej więcej.

Przerwałem na chwilę.

– Mniej więcej?

Kaitlin wzruszyła ramionami.

– Wspomniała, że od kilku dni boli ją głowa. Powiedziałam to policji. Nic poważnego. Po prostu ćmiący ból głowy.

Zapisałem jej słowa, a później zaczęliśmy rozmawiać o Megan. Jaka była, jaki miała charakter, dlaczego dostała same piątki na egzaminie GCSE. Lindsey zdominowała rozmowę, ale nie dowiedziałem się właściwie niczego nowego. Większość informacji pasowała do tego, co powiedzieli mi Carverowie: Megan miała poważny stosunek do nauki i przyszłej kariery zawodowej, nie chciała, żeby cokolwiek jej w tym przeszkodziło. Zupełnie inaczej niż typowe dziecko, które ucieka z domu.

– Jak jej się układało z nauczycielami?

– Kto się zadaje z nauczycielami? – spytała Lindsey.

– Nie była zaprzyjaźniona z którymś z nich?

Lindsey zmarszczyła czoło.

– Staram się znaleźć przyczynę jej zniknięcia.

Rozdziawiła buzię, jakby nagle zrozumiała, do czego zmierzam. Pokręciła głową.

– Nie sądzę. Poza tym przedmiotów przyrodniczych nauczają głównie kobiety.

Przytaknąłem.

– Tata Megan powiedział mi, że pracowała w sklepie ze sprzętem wideo…

– Tak – potwierdziła Lindsey. – Dwa weekendy w miesiącu. Myślę, że zamknęli go dobre dwa miesiące temu.

– Rozumiem. Czy spotykała się z kimś, gdy tam pracowała?

– Nie sądzę… – Przerwała i rzuciła okiem na Kaitlin. Gdy nie uzyskała od niej wsparcia, odwróciła się do mnie ponownie. – Z nikim oprócz Charliego… ale Charliego znała już wcześniej.

– Kim jest Charlie?

– To Charlie Bryant.

– Charles Bryant?

Lindsey skinęła głową.

– Chłopak, któremu umarła matka?

– Tak.

– Czy Megan i Charlie się przyjaźnili?

– Jakiś czas ze sobą chodzili.

– Długo?

– Nie mam pojęcia… kilka miesięcy.

– Kiedy to było?

– Po śmierci jego matki.

– Rok temu?

– Tak, ale Charlie był nieznośny… – Przerwała na chwilę, jakby dopiero teraz zrozumiała dlaczego. – Wie pan, niedawno stracił matkę. To zrozumiałe.

– Czy dlatego się rozstali?

– Megan powiedziała, że żałuje Charliego, ale przestała go lubić. Po kilku tygodniach z nim zerwała.

– Jak to przyjął?

– Był wściekły. Bardzo ją lubił. Ale w końcu się pozbierał.

– Czy pracował w sklepie wideo w czasie, gdy Megan zniknęła?

– Chyba tak.

– Zatem w dalszym ciągu ze sobą rozmawiali?

– Tak.

– Czy ich stosunki dobrze się układały?

– Tak, powiedziałabym, że tak… – Spojrzała ukradkiem na Kaitlin. – Co myślisz, Kay?

Kaitlin popatrzyła na mnie i skinęła głową. Podkreśliłem nazwisko Charlesa Bryanta.

– Czy mówi wam coś nazwisko A.J. Grant? – Puste spojrzenie powiedziało mi wszystko, co chciałem wiedzieć. Zmieniłem taktykę. – Miałyście ulubione puby i kluby, do których zaglądałyście?

– Tiko – odpowiedziała bez chwili wahania Lindsey.

– Tak. Tiko na West Endzie.

Zapisałem nazwę.

– Jakieś inne?

Spojrzały na siebie.

– Chyba nie – podjęła Lindsey. – Wie pan, odwiedzałyśmy wiele miejsc, ale w Tiko grali najlepszą muzykę.

Wyciągnąłem aparat cyfrowy Megan i wyświetliłem zdjęcie, na którym stała przed blokiem mieszkalnym.

– Czy zrobiła je któraś z was?

Lindsey ujęła aparat i obie przyjrzały się fotografii.

– Co to za miejsce?

Wzruszyłem ramionami.

– Nie mam pojęcia. Rozpoznajecie je?

– Nie – odpowiedziała Lindsey, kręcąc głową.

Skinąłem, odbierając aparat i rzucając przelotne spojrzenie

Kaitlin. Odwróciła wzrok i ponownie stała się chłodna. Zamknięta.

Coś było wyraźnie na rzeczy.

□ □ □

Kiedy wróciłem, Bothwicka nie było w gabinecie. Rzuciłem okiem w kierunku recepcji. Jedna z sekretarek rozmawiała przez telefon. Szybko wszedłem do jego pokoju, zamykając za sobą drzwi. Miałem mało czasu.

Na krawędzi biurka leżały dwie teczki, tam gdzie je zostawił. Teczka Kaitlin i teczka Lindsey. Zostawiłem teczkę Lindsey i otworzyłem teczkę Kaitlin. Jej szkolna fotografia, przypuszczalnie sprzed kilku lat. Poniżej wykaz przedmiotów, które studiowała, i lista obecności. Na pierwszy rzut oka wszystko wyglądało prawidłowo. Żadnych dłuższych nieobecności, żadnych uwag. Na następnej stronie widniał jej domowy adres w Tufnell Park, a na ostatniej ocena semestralna. U dołu dostrzegłem ocenę bardzo dobrą z dramatu.

Zatem nie była nieśmiała.

Zamknąłem teczkę, odłożyłem ją na biurko i wysunąłem górną szufladę szafki na dokumenty. Teczka Bryanta była ósma z brzegu. W środku znajdowała się jego fotografia. Ładny dzieciak. Ciemne włosy, jasne oczy. Mieszkał z ojcem w pobliżu Highgate Wood.

Usłyszałem kroki na korytarzu.

Bothwick.

Zamknąłem teczkę, włożyłem ją do szafki i cicho wsunąłem szufladę. Chwilę później dyrektor stanął w drzwiach.

– Ach! – powiedział. – Przepraszam, musiałem wyjść.

– Nic się nie stało.

– Dostał pan wszystko, czego pan potrzebował?

Uśmiechnąłem się, spoglądając kątem oka na teczki, aby upewnić się, że leżą tam, gdzie je pozostawił. Później uścisnąłem mu dłoń i przytaknąłem.

□ □ □

Lindsey miała rację. Sklep ze sprzętem wideo, w którym pracowała Megan, został zamknięty. Nie na parę dni, ale na dobre. Przejechałem obok niego i skręciłem w kierunku Holloway Road. Dom Bryanta w Highgate okazał się trzypiętrową miejską rezydencją z podwójnym garażem i werandą z kutego żelaza.

W środku było ciemno.

Zadzwoniłem i czekałem. Nic. Najmniejszego ruchu.

Najsłabszego dźwięku dolatującego z wewnątrz. Kiedy siąpiący deszcz się nasilił, zszedłem z werandy i ruszyłem bokiem. Równolegle do nieruchomości, za zamkniętą furtką biegła ścieżka. Dostrzegłem kawałek ogrodu, ale nic więcej. Wycofałem się do frontowych drzwi i ponownie zadzwoniłem. Także tym razem nikt nie odpowiedział, więc wróciłem do samochodu w strugach deszczu.

5

Trzy tygodnie po świętach Bożego Narodzenia przed drzwiami znalazłem ulotkę informującą o spotkaniach grupy wsparcia dla wdów i wdowców poniżej czterdziestego piątego roku życia. Wątpię w przeznaczenie, a właściwie w ogóle nie daję wiary takiemu ględzeniu. Z drugiej strony rozumiem, że ludzie mogliby w nie uwierzyć, gdybym im powiedział o ulotce, która pojawiła się na mojej wycieraczce. W tym czasie zakończyłem sprawę, której rozwiązania omal nie przypłaciłem życiem, i spędzałem święta sam, oglądając stare filmy ze mną i Derryn. Byłem w fizycznym i emocjonalnym dołku. Chyba właśnie dlatego w drugim tygodniu stycznia pod wpływem impulsu postanowiłem pójść na spotkanie, nie spodziewając się po nim niczego wielkiego. Od tego dnia minęło dziewięć miesięcy, a ja nadal co tydzień chodziłem na spotkania.

Odbywały się we wtorki, najczęściej w budynku dwuletniego college’u przygotowawczego, w sali pachnącej zwietrzałą kawą. Raz w miesiącu zrzucaliśmy się i szliśmy na obiad. Gdybym się wcześniej nie zgodził, pewnie bym zrezygnował, aby skoncentrować się na sprawie Megan Carver, ale teraz było już na to za późno. Z domu Bryanta pojechałem do swojego biura w Ealing, wziąłem ubranie na zmianę, dezodorant i wyruszyłem do restauracji. Do tajskiej knajpki w Kew, w pobliżu rzeki.

Kiedy wszedłem, z kuchni dolatywało skwierczenie, a w powietrzu unosił się zapach kokosa i sosu sojowego. Czternaście osób siedziało przy wielkim stole ustawionym obok jednego z okien. Naszą grupę prowadziła Jenny, niska, przysadzista trzydziestodwulatka. Jej mąż dostał zawału, biegnąc do pociągu na stacji King’s Cross. Zobaczyła mnie, podeszła i cmoknęła w policzek. Polubiłem Jenny od naszej pierwszej rozmowy. Była pełna życia, inteligentna i wesoła, znała się też na ludziach. Potrafiła czytać w myślach i nawiązać osobisty kontakt. Podeszliśmy do stołu. Przeprosiłem wszystkich za spóźnienie, wymieniając uściski dłoni i pozdrowienia ze stałymi bywalcami. Dwa miejsca pozostały puste: jedno na środku, obok księgowego imieniem Roger, który po kilku lampkach czerwonego wina zaczynał opowiadać o potężnej mocy swojej mazdy RX-8. Drugie puste krzesło znajdowało się po prawej, obok dwóch osób, których wcześniej nie widziałem.

– Davidzie, mamy dziś dwie nowe osoby – wyjaśniła Jenny. Nachyliła się ku mnie, gdy szliśmy w ich stronę. – Miałam nadzieję, że się nimi zajmiesz w moim zastępstwie.

Jenny przedstawiła nowych jako Arona Crane’a i Jill White. Oboje stracili życiowych partnerów i poznali się przy porannej kawie w kawiarni. W pierwszej chwili pomyślałem, że stanowią parę, ale siedzieli oddzielnie i w trakcie rozmowy wspominali swoich zmarłych partnerów w sposób, który czynił oczywistym, że nie byli razem.

Zamówiliśmy jedzenie i spędziliśmy pół godziny na niezobowiązującej rozmowie o pogodzie, miejskim ruchu, miejscowym członku parlamentu przyłapanym w toalecie w Bayswater ze spodniami spuszczonymi do kostek i męską prostytutką. Oboje wydawali się sympatyczni. Jill była mniej więcej w moim wieku, po gorszej stronie czterdziestki. Miała ciemnoniebieskie oczy – o barwie morza w wakacyjnym miejscu, na które nie możemy sobie pozwolić – drobne niedoskonałości skóry, takie jak blizny po trądziku, oraz niewielkie znamię powyżej brody. Widać było, że jest boleśnie świadoma tego znamienia. Kiedy mówiła, mimowolnie przysuwała dłonie do twarzy, umieszczając jedną pod brodą, a drugą kręcąc kosmyki jasnych włosów za uszami.

On miał ze trzydzieści pięć lat, ciemnobrązowe włosy i oczy tej samej barwy oraz lekko skrzywiony nos, jakby kiedyś złamany i niewłaściwie nastawiony. Nosił skromne ubranie – koszulę z kołnierzykiem, szare spodnie i prostą marynarkę. Gdybym miał zgadywać, powiedziałbym, że pracuje w City, paląc ogień w diabelskim piecu kierownictwa średniego szczebla. Miał udręczone spojrzenie, jakby nigdy nie mógł do końca wystawić głowy nad powierzchnię wody.

– Czym się zajmujesz, Davidzie? – zapytał, kiedy przyniesiono jedzenie.

– Odnajdywaniem zaginionych osób.

– Jesteś kimś w rodzaju śledczego?

– Tak, można tak powiedzieć – odparłem z uśmiechem. – Tylko nie mam odznaki, którą mógłbym mignąć przed oczami, i nie wyważam drzwi. Innych różnic nie pamiętam.

Aron wybuchnął śmiechem, ale Jill uśmiechnęła się kwaśno, jakbym ją przed chwilą uraził. Może uwagą o policji.

Aron spojrzał na nią, a później zatrzymał wzrok na mnie.

– Mąż Jill był policjantem. On… – Spojrzał na nią ponownie. Skinęła głową, zgadzając się, by kontynuował opowieść. – Zginął na służbie. Został postrzelony… – Przerwał na chwilę. – Ona nadal stara się ustalić, kto to zrobił.

– Przepraszam. Naprawdę mi przykro – powiedziałem. Uniosła rękę.

– W porządku. Od tego czasu minął prawie rok… powinnam lepiej ukrywać swoje uczucia. – Tym razem uśmiechnęła się naprawdę.

Rozmowa przeszła na bardziej ogólne tematy – film, sport i ponownie pogodę. W końcu zaczęliśmy rozmawiać o tym, co nas wszystkich rzuciło do Londynu. Jill pracowała w marketingu i niedawno przeprowadziła się do miasta, kiedy jej mąż dostał robotę w londyńskiej policji. Aron potwierdził moje przypuszczenia. Pracował w finansach, w banku inwestycyjnym mającym siedzibę przy Canary Wharf. W końcu rozmowa zatoczyła koło i powróciła do mojego zajęcia.

– Lubisz swoją pracę? – spytała Jill.

– Tak, zwykle lubię. – Podniosłem lewą dłoń i poruszyłem palcami z uszkodzonymi paznokciami. – Chociaż nie zawsze. Czasami po prostu sprawia ból.

– Jak to robisz?

Przerwałem, przyglądając się swoim palcom.

– Niektórzy ludzie wolą pozostać w ukryciu – odparłem lekkim tonem, żeby zbyć kolejne pytania.

Po prostu tak było łatwiej.

□ □ □

Kiedy wyszliśmy na zewnątrz, a część ludzi – w tym Aron – pozostała jeszcze w środku, by podzielić się rachunkiem za kolację, pogadałem z Jill sam na sam. Noc była chłodna. Na krótką chwilę niebo się otworzyło i ukazał się księżyc. Później zniknął ponownie za zasłoną czarnej chmury.

– Dziękuję, że dotrzymałeś nam towarzystwa, Davidzie – powiedziała. – Domyślam się, że zabawianie nowych nie jest ciekawym zajęciem.

– Cieszę się, że mogłem was poznać.

– A ja się cieszę, że posłuchałam Arona i tu przyszłam. Przyznaję, że początkowo nie wiedziałam, czy powinnam to zrobić. Teraz wiem, że podjęłam słuszną decyzję. Kiedy zginął Frank, byliśmy nowi w mieście. Wiesz, mieliśmy wielu przyjaciół na wsi, ale niewielu w Londynie. Przez ostatni rok prawie nie wychodziłam z domu.

– To akurat każdy tutaj zrozumie. – Spojrzałem na Arona, aby po chwili ponownie przenieść wzrok na Jill. – Po prostu wpadliście na siebie?

– Właściwie tak. Aron pija poranną kawę tam gdzie ja. Któregoś dnia powiedziałam „cześć”, a później zaczęliśmy gadać i… no i trafiliśmy tutaj. – Przerwała i spojrzała na mnie, jakby przyszło jej coś do głowy. – Planowaliśmy wyjście na drinka w piątek wieczór. Czuj się zaproszony.

Popatrzyła na mnie, a w jej oczach zatańczyły odbite światła restauracji. Zerknąłem do środka w poszukiwaniu Arona, który śmiał się z czegoś, co powiedziała Jenny, a później spojrzałem na Jill.

– Nie chcę wam przeszkadzać…

Podążyła śladem mojego wzroku.

– Masz na myśli Arona?

Skinąłem głową.

– Ach, nie… jesteśmy przyjaciółmi. Nie jestem gotowa na nową relację. – Odwróciła wzrok. – Podaj mi swój numer telefonu. Wyślę ci SMS-a albo zadzwonię. Dołączysz do nas, jeśli będziesz miał ochotę. Bez żadnych zobowiązań.

Podałem jej swój numer. Zapisując go, ponownie zajrzała do lokalu, szukając Arona. Może nie była gotowa. Może on też nie był gotów, ale z pewnością coś do siebie czuli, nawet jeśli to jedynie powinowactwo dusz. Nie chciałem wchodzić im w drogę, bo wiedziałem, co to za uczucie. Wiedziałem, co to znaczy ponownie nawiązać relację i pozostawić za sobą mroczne cienie.

6

Kiedy Derryn odeszła, moi rodzice nie żyli od trzech lat. Nie mam rodzeństwa. Początkowo byłem zdany na przyjaciół, którzy pomagali mi, dzieląc się obowiązkami. Później sytuacja zaczęła się stopniowo zmieniać. Przed śmiercią Derryn żartowaliśmy z kolegami, śmialiśmy się z siebie, prowadziliśmy podsycane piwem sprzeczki o piłkę nożną i kino. Gdy ją pochowałem, piłka i film przestały mieć znaczenie.

Tylko jedna osoba to rozumiała.

Dotarłem do domu po jedenastej. Spojrzałem przez ogrodzenie na frontowy pokój sąsiedniego domu i ujrzałem Liz pochyloną nad laptopem. Liz była inna od ludzi, których znałem, choć nie wiedziałem dlaczego. Wprowadziła się trzy tygodnie po śmierci Derryn i w ogóle mnie nie znała, kiedy jednak zaczęliśmy rozmawiać, okazało się, że potrafi siedzieć i słuchać – noc w noc, tydzień w tydzień – cofając się wraz ze mną do początku mojego małżeństwa.

Po trzech lub czterech miesiącach zorientowałem się, że coś do mnie czuje. Chociaż nigdy tego nie powiedziała ani nie dała do zrozumienia, wyraźnie to widziałem. Miałem przeczucie, że gdy będę gotów, Liz będzie na mnie czekała. W razie potrzeby Liz udzielała mi także praktycznej pomocy. Była doskonałym adwokatem i miała własną kancelarię w mieście. Kiedy przed świętami Bożego Narodzenia sprawa, którą się zajmowałem, przybrała zły obrót, Liz siedziała razem ze mną w policyjnym pokoju przesłuchań, gdy śledczy próbowali ustalić, co i dlaczego się wydarzyło. A kiedy okłamałem policję, w głębi duszy czułem, że Liz o tym wiedziała. Mimo to nigdy nie doprowadziła do konfrontacji ani o tym nie wspomniała. Rozumiała, że strata żony wywarła wpływ na moją potrzebę zwierzeń, i wydawała się gotowa przeczekać trudny okres.

Wszedłem na werandę, zapaliło się oświetlenie alarmowe. Liz zauważyła ruch. Zmrużyła oczy, a ja wszedłem w pole światła. Uśmiechnęła się i wstała od stołu, pozdrawiając mnie ręką. Skinąłem głową i ruszyłem ścieżką w kierunku drzwi. Były otwarte, a światło oblewało jej postać, gdy szukała czegoś w kuchennym kredensie.

– Witaj, Raker – powiedziała, podnosząc głowę i wyjmując nowoczesny młynek do kawy. Na blacie leżała ziarnista kawa w srebrnej folii.

– Jak się masz, Elizabeth?

Pokręciła głową. Nie lubiła, gdy ją tak nazywano.

– W porządku, a ty?

– Ujdzie. Byłaś dzisiaj w sądzie?

– Idę jutro.

– Ach! Na pewno chcesz, żebym ci przeszkadzał?

– Stanowisz miłą odmianę – powiedziała, uśmiechając się szeroko.

Jej dom był czysty, przeniknięty taką atmosferą, jakby gospodarze „dopiero co się wprowadzili”, choć Liz mieszkała tu niemal dwa lata. W salonie znajdował się wspaniały kominek wykończony czarnym marmurem i otoczony kamiennym murkiem. Szczapy drewna leżały we wnękach z obu stron, a mały drewniany anioł z rozpostartymi skrzydłami stał tam, gdzie powinien płonąć ogień. Reszta wystroju pokoju była minimalistyczna. Dwie czarne kanapy, telewizor w rogu i roślina doniczkowa, a pod frontowym oknem aparatura nagłaśniająca marki Denon. Na jedynej półce wysoko ponad kanapami stały cztery fotografie przedstawiające Liz i jej córkę. Młodo wyszła za mąż, by wkrótce urodzić córkę i się rozwieść. Chociaż Liz miała zaledwie czterdzieści trzy lata, jej córka Katie była na trzecim roku uniwersytetu w Warwick.

Usiadłem w salonie. Liz zamknęła młynek i włączyła urządzenie. Do moich uszu doleciał hałas przypominający zgrzyt kół traktora na kamienistej ziemi i dom wypełniła aromatyczna woń kawy. Po chwili Liz wyszła, przymknęła drzwi do kuchni i przysiadła na kanapie naprzeciw mnie.

– Gdzie byłeś?

– Na spotkaniu grupy wsparcia.

– No tak, dziś wtorek. Jak było?

– Całkiem nieźle. W tym tygodniu nie siedziałem obok Rogera.

Uśmiechnęła się.

– To ten facet od mazdy RX-osiem, prawda?

– Prawda.

– Dokąd poszliście?

– Do tajskiej restauracji w Kew.

– Wiem której. Raz zaprosiłam tam klienta. Oskarżono go o nabycie skradzionych towarów. – Przerwała i uśmiechnęła się ponownie. – Gość nie budził zaufania, ale uchroniłam go przed odsiadką, a on skompensował to wysokim rachunkiem przesłanym po zakończeniu procesu.

– Jesteś droga?

– Gdybyś wiedział jak… – Mrugnęła porozumiewawczo. – Jeśli znajdziesz się w posiadaniu podejrzanych odtwarzaczy DVD, będziesz wiedział, do kogo się zwrócić, Davidzie.

Uśmiechnęła się. Spojrzeliśmy na siebie ponownie w ciszy wypełnionej szumem elektrycznego młynka do kawy.

– Masz nową sprawę?

– Pamiętasz Megan Carver?

Zawahała się. Znała nazwisko, ale nie wiedziała skąd.

– Czy to dziewczyna, która zniknęła w nieznanych okolicznościach?

– Tak.

– O rety! Poważna sprawa.

– Wystarczająco. Próbuję ją odnaleźć.

– Jeśli nadal żyje.

– Tak, choć istnieje duże prawdopodobieństwo, że jest inaczej.

Przestała mnie wypytywać, choć jej oczy mówiły, że chciałaby dowiedzieć się więcej. Nie wynikało to jedynie z naturalnej ciekawości. Chociaż nasze zajęcia były podobne – oboje mieliśmy do czynienia z poszkodowanymi klientami, kłamstwami, półprawdami i hipotezami – zdawałem sobie sprawę, że kierują nią znacznie prostsze motywy: chciała wiedzieć, dokąd zmierza nasza relacja.

– Ach, niemal zapomniałam – westchnęła i po chwili zniknęła w korytarzu.

Podniosłem głowę i ponownie spojrzałem na jedną z fotografii na półce. Liz zarzuciła rękę na szyję Katie, była ubrana w spódnicę i bluzkę. Wyglądała fantastycznie. Miała ciemne, wesołe oczy, długie włosy barwy czekolady, smukłą, delikatną figurę. Nigdy nie rozmawialiśmy ojej relacjach z mężczyznami, ale wydawało się niemożliwe, aby z nikim się nie spotykała. Była piękna, choć nie dawała odczuć, że zdaje sobie z tego sprawę, co czyniło ją tym bardziej pociągającą.

Wróciła po kilku minutach z kopertą w dłoni.

– Masz – powiedziała, podając mi tajemniczy przedmiot.

– Wystawiłaś rachunek za kawę?

– Ha, ha! Zabawny z ciebie facet, Raker. Nie, jeden z moich stałych klientów otworzył nową restaurację. Nic o niej nie wiem, ale któregoś dnia będziesz mógł zaprosić kilku kolegów z grupy. Jestem prawnikiem, więc nie mam przyjaciół, dlatego pomyślałam, że będzie lepiej, jeśli oddam je tobie.

Uśmiechała się czarująco.

Zajrzałem do środka. Osiem bonów z nazwą niedawno otwartej włoskiej restauracji w Acton. Za każdy mogłeś dostać darmo główne danie.

– Jesteś pewna? – spytałem.

– Tak, absolutnie.

Spojrzałem na Liz, a później ponownie na bony. Nie zastanawiaj się. Po prostu to zrób. Podniosłem oczy. Znowu wpatrywała się we mnie z tym samym wyrazem twarzy.

– Jesteś wolna w piątek wieczór?

Milczała przez chwilę.

– Nie musisz mnie pytać…

– Zapytałem, bo tego chcę.

Usiadła na kanapie i skrzyżowała nogi, a potem się uśmiechnęła.

– Tak – odpowiedziała. – Jestem wolna.

– Zatem wygląda na to, że pójdziemy coś przekąsić do włoskiej restauracji.