Wydanie elektroniczne

Tytuł oryginału:

THE BROKER

Copyright © Belfry Holdings, Inc. 2005

All rights reserved

Polish edition copyright © Wydawnictwo Albatros Andrzej Kuryłowicz s.c. 2014

Polish translation copyright © Krzysztof Obłucki 2014

Redakcja: Beata Kaczmarczyk

Zdjęcie na okładce: FooTToo/Shutterstock

Projekt graficzny okładki: Andrzej Kuryłowicz

ISBN 978-83-7985-028-0

WYDAWCA

Wydawnictwo Albatros Andrzej Kuryłowicz s.c.

Hlonda 2a/25, 02-972 Warszawa

www.wydawnictwoalbatros.com

Niniejszy produkt jest objęty ochroną prawa autorskiego. Uzyskany dostęp upoważnia wyłącznie do prywatnego użytku osobę, która wykupiła prawo dostępu. Wydawca informuje, że publiczne udostępnianie osobom trzecim, nieokreślonym adresatom lub w jakikolwiek inny sposób upowszechnianie, kopiowanie oraz przetwarzanie w technikach cyfrowych lub podobnych – jest nielegalne i podlega właściwym sankcjom.

Skład wersji elektronicznej:

Virtualo Sp. z o.o.

Spis treści

- O książce

- O autorze

- Tego autora

- Rozdział 1

- Rozdział 2

- Rozdział 3

- Rozdział 4

- Rozdział 5

- Rozdział 6

- Rozdział 7

- Rozdział 8

- Rozdział 9

- Rozdział 10

- Rozdział 11

- Rozdział 12

- Rozdział 13

- Rozdział 14

- Rozdział 15

- Rozdział 16

- Rozdział 17

- Rozdział 18

- Rozdział 19

- Rozdział 20

- Rozdział 21

- Rozdział 22

- Rozdział 23

- Rozdział 24

- Rozdział 25

- Rozdział 26

- Rozdział 27

- Rozdział 28

- Rozdział 29

- Rozdział 30

- Rozdział 31

- Rozdział 32

- Rozdział 33

- Rozdział 34

- Rozdział 35

- Rozdział 36

- Od autora

Wszystkie rozdziały dostępne w pełnej wersji książki.

O książce

W ostatnich godzinach urzędowania w Gabinecie Owalnym prezydent ułaskawia szarą eminencję Waszyngtonu, Joela Backmana – niegdyś wszechpotężnego lobbystę, negocjującego miliardowe umowy z korporacjami, pośredniczącego w zawieraniu międzynarodowych umów – skazanego na 20 lat za rzekomą zdradę stanu. Tylko nieliczni wiedzą, że na decyzję ustępującego prezydenta wpłynęły silne naciski ze strony CIA, która twierdzi, że Backman posiadł tajemnice mogące narazić na szwank ultranowoczesny system satelitów szpiegowskich. Jego wiedza jest równoznaczna z wyrokiem śmierci, dlatego też agenci po cichu wywożą go z kraju. Backman, pod fałszywym nazwiskiem, osiada we Włoszech, najpierw w Treviso, potem w Bolonii. Uczy się włoskiego, poznaje miejscowe obyczaje i tajniki kuchni, zaczyna się spotykać z piękną Włoszką. I właśnie wtedy, kiedy zaczyna się oswajać z nowym życiem i czuć bezpiecznie, CIA podsyła informację o jego miejscu pobytu Izraelowi, Rosjanom, Chińczykom i Saudyjczykom, po czym robi to, w czym jest niedościgniona – czeka. Nie na to, czy Backman przeżyje – takiej możliwości raczej Agencja nie bierze pod uwagę – lecz na to, kto go zabije.

JOHN GRISHAM

Współczesny pisarz amerykański, autor 30 powieści, w tym czterech dla młodzieży, fabularyzowanego reportażu oraz zbioru opowiadań. Jego książki ukazują się w 40 językach, a ich łączny nakład osiągnął 275 milionów egzemplarzy. Dziewięć z nich zostało zekranizowanych. W 2011 pisarz otrzymał prestiżową nagrodę literacką Harper Lee.

www.jgrisham.com

Tego autora w Wydawnictwie Albatros

FIRMA

KANCELARIA

ZAKLINACZ DESZCZU

KRÓL ODSZKODOWAŃ

WIĘZIENNY PRAWNIK

OSTATNI SPRAWIEDLIWY

CALICO JOE

KOMORA

DARUJMY SOBIE TE ŚWIĘTA

UŁASKAWIENIE

RAPORT PELIKANA

NIEWINNY CZŁOWIEK

TRENER APELACJA

BRACTWO TESTAMENT

Jake Brigance

CZAS ZABIJANIA

CZAS ZAPŁATY

Theodore Boone

OSKARŻONY

AKTYWISTA

Rozdział 1

W dobiegającym końca okresie prezydentury, skazanej na mniejsze zainteresowanie ze strony historyków niż jakakolwiek inna od czasów Williama Henry’ego Harrisona (trzydzieści jeden dni od zaprzysiężenia do śmierci), Arthur Morgan spotkał się w Gabinecie Owalnym z jedynym przyjacielem, jaki mu został, i zastanawiał się nad ostatnimi posunięciami. Czuł w tamtym momencie, że decyzje podjęte w minionych czterech latach były chybione, brakowało mu też niezachwianego przekonania, że mógłby w jakiś sposób, tak późno w tej grze, wszystko naprawić. Jego przyjaciel podzielał te odczucia, choć jak zawsze prawie w ogóle się nie odzywał, a jeśli już coś powiedział, były to wyłącznie słowa, które prezydent chciał usłyszeć.

Ich uwagę zajmowały ułaskawienia – rozpaczliwe błagania złodziei, malwersantów i łgarzy. Niektórzy wciąż przebywali w więzieniach, inni nigdy nie byli zamknięci, niemniej każdy z nich marzył o odzyskaniu dobrego imienia i upragnionych praw obywatelskich. Utrzymywali, że są przyjaciółmi albo przyjaciółmi przyjaciół, albo zagorzałymi zwolennikami prezydenta, choć bardzo niewielu miało sposobność okazać to poparcie przed upływem kadencji. Jakie to smutne, że po czterech burzliwych latach przewodzenia wolnemu światu wszystko, co zostało, to żałosna sterta żądań od bandy łajdaków. Któremu złodziejowi pozwolić, żeby znowu kradł? Tak brzmiało doniosłe pytanie, na które musiał sobie odpowiedzieć prezydent, a godziny mijały.

Tym ostatnim przyjacielem był Critz, kumpel jeszcze z bractwa, z czasów, gdy studiowali na Uniwersytecie Cornella, kiedy Morgan przewodniczył samorządowi studenckiemu, a Critz pilnował, żeby w urnach nie brakowało głosów. Przez ostatnie cztery lata Critz pełnił funkcje rzecznika prasowego, szefa personelu Białego Domu, doradcy do spraw bezpieczeństwa narodowego, a nawet sekretarza stanu, choć to ostatnie stanowisko piastował jedynie przez trzy miesiące i został pospiesznie odwołany, gdy jego nieszablonowy sposób uprawiania dyplomacji doprowadził bez mała do wybuchu trzeciej wojny światowej. Ostatnia nominacja Critza nastąpiła w październiku, w gorączkowych tygodniach walki o reelekcję. Kiedy wyniki badania opinii publicznej wskazywały, że kampania wyborcza prezydenta ponosi fiasko w co najmniej czterdziestu stanach, Critz przejął nad nią kontrolę i udało mu się zrazić do Morgana resztę kraju poza, nie wiedzieć czemu, Alaską.

To były historyczne wybory. Nigdy wcześniej urzędujący prezydent nie dostał tak mało głosów. Mówiąc dokładnie, trzy głosy elektorskie, wszystkie z Alaski, jedynego stanu, którego Morgan zgodnie z radą Critza nie odwiedził. Pięćset trzydzieści pięć głosów na jego przeciwnika i trzy na prezydenta Morgana. Wyrażenie „dotkliwa porażka polityczna” nawet w minimalnym stopniu nie oddawało ogromu klęski, jaką poniósł.

Kiedy głosy zostały policzone, kontrkandydat, posłuszny złym doradcom, postanowił zakwestionować wyniki z Alaski. „Dlaczego nie zebrać wszystkich pięciuset trzydziestu ośmiu głosów?” – argumentował. Już nigdy żaden kandydat na prezydenta nie będzie miał okazji pokonać przeciwnika do zera, odnieść tak miażdżącego zwycięstwa. Przez sześć tygodni urzędujący prezydent cierpiał jeszcze bardziej, gdy tymczasem na Alasce trwało piekło procesów. Kiedy Sąd Najwyższy przyznał mu w końcu te trzy głosy, wypił z Critzem potajemnie butelkę szampana.

Prezydent Morgan zakochał się w Alasce, choć potwierdzony wynik wyborów przyznawał mu zwycięstwo zaledwie siedemnastoma głosami.

Nie powinien był jeździć po kraju.

Przegrał nawet w Delaware, rodzinnym stanie, w którym światły niegdyś elektorat zapewnił mu osiem szczęśliwych lat na urzędzie gubernatora. Morgan nigdy nie znalazł czasu, żeby odwiedzić Alaskę, jego przeciwnik zaś kompletnie zignorował Delaware – obyło się bez imprez wartych wspomnienia, spotów w telewizji, bez choćby jednego przystanku na trasie wyborczej. Mimo to zgarnął tam pięćdziesiąt dwa procent głosów!

Critz siedział w głębokim skórzanym fotelu i trzymał w ręce notes z listą setek spraw do natychmiastowego załatwienia. Patrzył, jak prezydent chodzi powoli od jednego okna do drugiego, wpatruje się w ciemność i marzy o tym, co mogłoby być. Z pewnością czuł się zdołowany i upokorzony. W wieku pięćdziesięciu ośmiu lat jego życie się skończyło, kariera legła w gruzach, małżeństwo się rozpadało. Pani Morgan zdążyła już wrócić do Wilmington i otwarcie naśmiewała się z pomysłu zamieszkania w drewnianej chacie na Alasce. W głębi serca Critz nie wierzył, że przyjaciel potrafiłby spędzić resztę życia, polując i łowiąc ryby, choć perspektywa zamieszkania w odległości ponad trzech tysięcy kilometrów od pani Morgan mocno przemawiała do wyobraźni. Mogliby wygrać w Nebrasce, gdyby nie zadzierająca nosa pierwsza dama, która mówiąc o tamtejszej drużynie futbolowej, użyła nazwy Soonersi, a ci, jak wiadomo wszystkim innym, reprezentują Oklahomę.

Soonersi z Nebraski!

Z dnia na dzień Morgan stracił tyle w sondażach w Nebrasce i Oklahomie, że nigdy nie udało mu się tego odrobić.

W Teksasie pierwsza dama spróbowała słynnego chili con carne i zaczęła wymiotować. Kiedy zabierano ją do szpitala, jeden z mikrofonów przechwycił powtarzane przez nią słowa: „Jak wy, ciemniacy, możecie jeść taką obrzydliwą breję?”.

Nebraska dysponowała pięcioma głosami elektorskimi. Teksas miał ich trzydzieści cztery. Gafę związaną z drużyną futbolową jakoś by odkręcili. Ale żaden kandydat nie miał szans na odzyskanie głosów po tak pogardliwym opisie teksańskiego chili.

Co za kampania! Critz miał ochotę napisać o niej książkę. Ktoś przecież musiał uwiecznić tę katastrofę.

Ich prawie czterdziestoletnia przyjaźń dobiegała końca. Critz ustawił się już w kolejce po pracę u dostawcy sprzętu wojskowego dla armii, u którego spodziewał się zarabiać dwieście tysięcy dolarów rocznie, miał też zamiar objeżdżać kraj z odczytami, po pięćdziesiąt tysięcy za każdy, jeśli znalazłby się ktoś wystarczająco zdesperowany, żeby tyle zapłacić. Po latach spędzonych w służbie państwu nie miał centa przy duszy, błyskawicznie się starzał i chciał jak najszybciej zarobić jakieś pieniądze.

Prezydent sprzedał z ogromnym zyskiem swój piękny dom w Georgetown. Kupił niewielkie ranczo na Alasce, gdzie ludzie najwyraźniej go podziwiali. Planował, że spędzi tam resztę życia, będzie polował, łowił ryby, może napisze wspomnienia. Czymkolwiek miał się zajmować na Alasce, nie mogło się to wiązać w żaden sposób z polityką i Waszyngtonem. Nie przewidywał dla siebie roli emerytowanego męża stanu, czcigodnego starca uświetniającego cudze przyjęcia, mędrca dzielącego się doświadczeniami. Żadnych pożegnalnych objazdów, przemówień na kongresach partyjnych, fundowania katedr nauk politycznych na uniwersytetach. Nie życzył sobie nawet biblioteki prezydenckiej. Naród wypowiedział się jasno i dobitnie. Skoro wyborcy go nie chcieli, Morgan odpłaci im tą samą monetą.

– Musimy podjąć decyzję w sprawie Cuccinella – odezwał się Critz.

Prezydent nadal stał przy oknie, wpatrywał się w pustkę ciemności i był myślami przy Delaware.

– Kogo?

– Figgy’ego Cuccinella, reżysera filmowego, skazanego za uprawianie seksu z młodą gwiazdką.

– Jak młodą?

– Piętnastoletnią, jak mi się wydaje.

– Rzeczywiście młoda.

– Tak, to prawda. Uciekł do Argentyny, gdzie ukrywa się od dziesięciu lat. Zatęsknił teraz za ojczyzną, chce wrócić i znowu kręcić okropne filmy. Pisze, że sztuka wzywa go do domu.

– Może to młode dziewczęta wzywają go do domu.

– To też.

– Siedemnastolatką bym się nie przejął. Piętnastolatka wydaje mi się jednak za młoda.

– Jest gotów dać pięć milionów dolarów.

Prezydent odwrócił się i spojrzał na Critza.

– Oferuje pięć milionów za ułaskawienie?

– Załatwi to od ręki. Pieniądze będą przelane ze Szwajcarii. Teraz jest tam trzecia nad ranem.

– Gdzie miałyby wpłynąć?

– Mamy konta za granicą. To proste.

– Jak zareagowałaby prasa?

– Nie przebierałaby w słowach.

– Nigdy nie przebiera w słowach.

– Tym razem byłaby wyjątkowo nieprzyjemna.

– Tak naprawdę prasa guzik mnie obchodzi – oświadczył Morgan.

To po co pytałeś? – miał ochotę powiedzieć Critz.

– Czy te pieniądze można namierzyć? – zapytał prezydent i ponownie odwrócił się do okna.

– Nie.

Prezydent zaczął się drapać prawą ręką po karku, co robił zawsze, gdy zmagał się z podjęciem jakiejś decyzji. Na dziesięć minut przed niemal pewnym zrzuceniem atomówki na Koreę Północną drapał się tak mocno, że pojawiła się krew, która pobrudziła mu biały kołnierzyk koszuli.

– Odpowiedź jest odmowna – burknął w końcu. – Piętnastolatka jest stanowczo za młoda.

Drzwi otworzyły się bez pukania i do środka wlazł bezceremonialnie Artie Morgan, syn prezydenta, trzymający w jednej ręce heinekena, w drugiej jakieś papiery.

– Rozmawiałem właśnie z CIA – oznajmił nonszalancko. Miał na sobie sprane dżinsy, nie nosił skarpetek. – Maynard już tu jedzie. – Rzucił papiery na biurko i wyszedł z pokoju, zatrzaskując za sobą drzwi.

Artie wziąłby te pięć milionów bez wahania, pomyślał Critz. Niezależnie od wieku dziewczyny. Piętnastolatka na pewno nie okazałaby się za młoda dla Artiego. Wygraliby w Kansas, gdyby Artie nie został przyłapany w motelu w Topece z trzema cheerleaderkami, z których najstarsza miała siedemnaście lat. Grający pod publiczkę prokurator wycofał w końcu oskarżenia – dwa dni po wyborach – kiedy dziewczyny podpisały zeznania, że nie uprawiały seksu z Artiem. Niemniej miały taki zamiar i w rzeczywistości od igraszek dzieliły je sekundy, tyle że matka jednej z nich zapukała wtedy do motelowego pokoju i zapobiegła orgii.

Prezydent usiadł na bujanym fotelu, obitym skórą, i udawał, że przegląda jakieś bezwartościowe dokumenty.

– Jakie są najświeższe wiadomości o Backmanie? – zapytał.

* * *

W trakcie osiemnastu lat pracy na stanowisku dyrektora CIA Teddy Maynard odwiedził Biały Dom mniej niż dziesięć razy. Nigdy nie był tam na obiedzie (zawsze wymawiał się względami zdrowotnymi) i nigdy – żeby powitać jakiegoś zagranicznego ważniaka (coś takiego w ogóle go nie obchodziło). Jeszcze kiedy mógł chodzić, zjawiał się okazjonalnie, żeby omówić z aktualnie urzędującym prezydentem to, co akurat się działo, lub spotkać się z jednym czy dwoma facetami mającymi wpływ na politykę państwa. Odkąd był przykuty do wózka inwalidzkiego, z Białym Domem rozmawiał wyłącznie przez telefon. Dwukrotnie zdarzyło się nawet, że wiceprezydent przyjechał do Maynarda do Langley.

Wózek inwalidzki stał się idealną wymówką, by gdzieś się pojawić albo zostać w domu, albo robić to, na co Maynard miał ochotę – to była jedyna korzyść z tego stanu rzeczy. Nikomu nie uśmiechało się pchanie wózka starego kaleki.

Przez pięćdziesiąt lat był szpiegiem, ale dopiero teraz stać go było na luksus patrzenia bezpośrednio za siebie. Podróżował w nieoznakowanej białej furgonetce – z kuloodpornymi szybami, ołowianym opancerzeniem, dwoma uzbrojonymi po zęby chłopakami siedzącymi za równie solidnie uzbrojonym kierowcą – na wózku zamocowanym do podłogi samochodu, zwrócony tyłem do kierunku jazdy, żeby sam niewidziany, mógł przyglądać się ruchowi na ulicy. W pewnej odległości jechały za nim dwie inne furgonetki i jakakolwiek nieprzemyślana próba zbliżenia się do pojazdu dyrektora byłaby natychmiast udaremniona. Nie spodziewano się co prawda czegoś takiego. Większość świata uważała, że Teddy Maynard albo już umarł, albo dogasa w jakimś tajnym domu opieki, gdzie posyła się starych szpiegów, żeby spokojnie dożyli swoich dni.

Teddy chciał, żeby ludzie tak myśleli.

Siedział opatulony grubym szarym kocem. Opiekował się nim Hoby, lojalny asystent. Podczas gdy furgonetka mknęła obwodnicą ze stałą szybkością stu kilometrów na godzinę, Teddy sączył zieloną herbatę, którą Hoby nalał mu z termosu, i przyglądał się jadącym za nimi samochodom. Hoby siedział obok wózka inwalidzkiego na skórzanym stołku, zamontowanym specjalnie dla niego.

Teddy upił łyk herbaty i zapytał:

– Gdzie w tej chwili jest Backman?

– W swojej celi – odpowiedział Hoby.

– Nasi ludzie są u naczelnika więzienia?

– Siedzą w jego gabinecie i czekają.

Kolejny łyk z papierowego kubka trzymanego ostrożnie w obu rękach. Te dłonie były wymizerowane, żylaste, miały kolor odtłuszczonego mleka, jakby już obumarły i cierpliwie czekały na śmierć reszty ciała.

– Ile czasu zajmie wywiezienie go z kraju?

– Około czterech godzin.

– Zgodnie z planem?

– Wszystko jest przygotowane. Czekamy na zielone światło.

– Mam nadzieję, że ten matoł myśli tak samo jak ja.

* * *

Critz i wspomniany matoł wpatrywali się w ściany Gabinetu Owalnego. Ciążące im milczenie przerywali od czasu do czasu uwagami o Joelu Backmanie. Musieli o czymś rozmawiać, ale żaden z nich nie miał zamiaru powiedzieć na głos tego, co rzeczywiście zaprzątało mu myśli.

Czy to naprawdę się działo?

Czy to wreszcie koniec?

Czterdzieści lat. Od Uniwersytetu Cornella do Gabinetu Owalnego. Koniec był tak nagły, że nie mieli czasu przygotować się odpowiednio na tę chwilę. Liczyli na następne cztery lata. Cztery lata w blasku chwały, podczas których zapewniliby sobie odpowiednią schedę, by potem odjechać śmiało w stronę zachodzącego słońca.

Choć była późna noc, mieli wrażenie, że ciemność na zewnątrz jeszcze się pogłębiła. Okna wychodzące na ogród różany stały się czarne. Zegar na kominku odliczał nieubłaganym tykaniem czas, jaki im pozostał.

– Jak zareaguje prasa, jeśli ułaskawię Backmana? – zapytał prezydent, nie po raz pierwszy zresztą.

– Wpadnie w szał.

– To może być zabawne.

– Ty będziesz już daleko.

– Tak, będę daleko.

Po przekazaniu władzy nazajutrz w południe jego ucieczka z Waszyngtonu zacznie się od lotu prywatnym odrzutowcem (należącym do jednego z koncernów naftowych) do willi starego przyjaciela na Barbadosie. Na polecenie Morgana usunięto stamtąd telewizory, zakazano dostarczania dzienników i magazynów, odłączono wszystkie telefony. Nie chciał mieć kontaktu z nikim, nawet Critzem, a zwłaszcza z panią Morgan, przez co najmniej cztery miesiące. Nie zamierzał się niczym przejmować, nawet gdyby Waszyngton stanął w ogniu. Prawdę mówiąc, w głębi duszy liczył, że tak właśnie będzie.

Planował, że z Barbadosu dotrze niezauważony do chaty na Alasce i tam nadal będzie ignorował świat. Za oknami z wolna mijałaby zima, a on czekałby na wiosnę.

– Powinniśmy go ułaskawić? – zapytał.

– Prawdopodobnie – odpowiedział Critz.

Prezydent zaczął używać liczby mnogiej, co robił nieodmiennie, gdy trzeba było podjąć trudną i przypuszczalnie niepopularną decyzję. Przy łatwych trzymał się liczby pojedynczej. Kiedy potrzebował podpory, a zwłaszcza gdy czuł, że dobrze byłoby mieć kogoś, na kogo da się zrzucić winę, wszczynał proces decyzyjny i włączał w to Critza.

Critz brał winę na siebie od czterdziestu lat i choć z całą pewnością przyzwyczaił się do tego, powoli zaczynał być zmęczony.

– Można z dużym prawdopodobieństwem powiedzieć, że gdyby nie Joel Backman, nie byłoby nas tutaj – odezwał się.

– Pewnie masz rację – przytaknął prezydent.

Morgan zawsze wcześniej utrzymywał, że został wybrany dzięki świetnej kampanii wyborczej, własnej charyzmatycznej osobowości, niesamowitej orientacji w sprawach państwowych i jasnej wizji przyszłości Ameryki. Konieczność przyznania na koniec, że zawdzięczał cokolwiek Joelowi Backmanowi, niemal go zaszokowała.

Critz zaś był zbyt bezduszny i zbyt zmęczony, żeby coś mogło go zaszokować.

Sześć lat wcześniej skandal związany z Backmanem ogarnął niemal cały Waszyngton i ostatecznie położył się cieniem na działaniach administracji. Nad popularnym prezydentem zgromadziły się chmury, torując drogę Arthurowi Morganowi, który na niepewnych nogach wszedł do Białego Domu.

Teraz, kiedy wychodził stąd na równie niepewnych nogach, cieszył się na samą myśl, że gdyby tylko zechciał, mógłby wymierzyć ostatni policzek waszyngtońskiemu establishmentowi, który przez cztery lata go ignorował. Ułaskawienie Joela Backmana zatrzęsłoby ścianami wszystkich urzędów w stolicy i wywołało bełkotliwą wrzawę w mediach. Ten pomysł podobał się Morganowi. Gdy on będzie się opalał na Barbadosie, miasto ogarnie paraliż, bo kongresmani ponownie zażądają przesłuchań, prokuratorzy zaczną się krygować przed kamerami, a nieznośne gadające głowy zawładną wiadomościami sieci kablowych.

Prezydent uśmiechnął się do ciemności.

* * *

Na moście Arlington Memorial nad Potomakiem Hoby ponownie napełnił papierowy kubek dyrektora zieloną herbatą.

– Dziękuję – powiedział Teddy cicho. – Co nasz chłopiec zamierza, kiedy opuści urząd? – zapytał.

– Ucieknie z kraju.

– Powinien był zniknąć dużo wcześniej.

– Chce spędzić miesiąc na Karaibach, lizać rany, ignorować świat, dąsać się i czekać, aż ktoś okaże mu cień zainteresowania.

– A pani Morgan?

– Już wróciła do Delaware i gra w brydża.

– Rozchodzą się?

– Jeśli będzie miał dość rozumu. Kto wie?

Teddy ostrożnie napił się herbaty.

– Jakie mamy pole manewru, jeśli Morgan stanie okoniem?

– Bardzo wątpię, żeby stawał okoniem. Wstępne rozmowy poszły bardzo dobrze. Critz jest najwyraźniej po naszej stronie. W tej chwili znacznie lepiej od Morgana orientuje się w sytuacji. Wie doskonale, że nigdy nie zobaczyliby nawet Gabinetu Owalnego, gdyby nie skandal z Backmanem.

– Pytałem cię, jakie mamy pole manewru, jeśli stanie okoniem.

– Tak naprawdę to żadne. Jest idiotą, ale czystym jak łza.

Skręcili z Constitution Avenue w Osiemnastą Ulicę i wkrótce znaleźli się przy wschodniej bramie Białego Domu. W ciemności zmaterializowali się mężczyźni uzbrojeni w karabiny maszynowe, a potem agenci Secret Service w czarnych trenczach, którzy zatrzymali furgonetkę. Wymieniono hasła, zatrzeszczały radiotelefony i po kilku minutach Teddy został wyniesiony z opancerzonego samochodu. Już w środku obowiązkowa kontrola wózka nie wykazała niczego poza obecnością kalekiego, opatulonego kocem starca.

* * *

Artie, tym razem bez heinekena, lecz tak samo bez pukania, wsadził głowę przez uchylone drzwi i oznajmił:

– Maynard już jest.

– A zatem żyje – powiedział prezydent.

– Ledwie.

– No to wtoczcie go.

Hoby i Priddy, zastępca Maynarda, weszli za wózkiem do Gabinetu Owalnego. Prezydent i Critz przywitali gości, wskazali im miejsca naprzeciwko kominka. Chociaż Maynard unikał Białego Domu, Priddy praktycznie tam mieszkał, bo codziennie relacjonował prezydentowi sprawy dotyczące wywiadu.

Kiedy się rozgaszczali, Teddy omiótł pokój spojrzeniem, jakby szukał pluskiew i innych urządzeń podsłuchowych. Był niemal pewny, że niczego tu nie ma, bo takie praktyki skończyły się po aferze Watergate. Nixon nafaszerował Biały Dom taką ilością kabli, że starczyłoby ich dla niewielkiego miasta, ale drogo za to zapłacił. Niemniej Teddy miał przy sobie odpowiednie urządzenie. Nad ośką wózka, kilka centymetrów pod siedziskiem, starannie ukryto magnetofon z bardzo czułym mikrofonem, który zarejestruje każdy dźwięk, jaki rozlegnie się w czasie następnych trzydziestu minut.

Maynard próbował uśmiechnąć się do prezydenta, choć tak naprawdę miał ochotę powiedzieć coś w rodzaju: Nie mam najmniejszych wątpliwości, że jesteś najbardziej ograniczonym politykiem, z jakim się zetknąłem. Tylko w Ameryce taki matoł jak ty może zajść tak wysoko.

Prezydent Morgan uśmiechnął się do Teddy’ego Maynarda, choć tak naprawdę miał ochotę powiedzieć coś w rodzaju: Powinienem cię wyrzucić cztery lata temu. Twoja agencja bez przerwy przynosi wstyd naszemu krajowi.

Teddy: Przeżyłem szok, gdy okazało się, że zdołałeś wygrać chociaż w jednym stanie.

Morgan: Nie znalazłbyś terrorysty, nawet gdyby ogłaszał się na billboardach.

Teddy: Powodzenia w wędkowaniu. Pewnie nie złowisz nawet tylu pstrągów, ile miałeś głosów elektorskich.

Morgan: Dlaczego po prostu nie zdechniesz? Przecież wszyscy mnie zapewniali, że długo nie pociągniesz.

Teddy: Prezydenci przychodzą i odchodzą, a ja nie odejdę nigdy.

Morgan: To Critz nalegał, żeby cię zatrzymać. To jemu podziękuj za tę posadę. Ja chciałem cię wywalić już w dwa tygodnie po moim zaprzysiężeniu.

– Czy ktoś ma ochotę na kawę? – zapytał głośno Critz.

– Nie – odparł Teddy.

Kiedy to zostało ustalone, Hoby i Priddy podobnie odmówili. Ponieważ ludzie z CIA nie chcieli kawy, prezydent powiedział:

– Tak, poproszę, z dwiema kostkami cukru.

Critz skinął głową do sekretarki czekającej w na pół otwartych drzwiach, po czym odwrócił się do obecnych i oświadczył:

– Nie mamy dużo czasu.

– Przyjechałem, żeby porozmawiać o Joelu Backmanie – zagaił Teddy.

– Tak, dlatego tu jesteś – mruknął prezydent.

– Jak wiesz – mówił dalej dyrektor CIA, bez mała ignorując prezydenta – pan Backman poszedł do więzienia, ale nie puścił pary z ust. Nadal jest w posiadaniu kilku tajemnic, które mówiąc szczerze, mogłyby zagrażać bezpieczeństwu narodowemu.

– Nie możesz go zabić – wszedł mu w słowo Critz.

– Owszem, nie możemy brać na muszkę amerykańskich obywateli, Critz. To niezgodne z prawem. Wolimy, żeby robił to ktoś inny.

– Nie bardzo rozumiem – powiedział prezydent.

– Oto plan. Jeśli ułaskawisz Backmana, a on to zaakceptuje, wywieziemy go z kraju w ciągu kilku godzin. Musi przystać na to, że resztę życia spędzi w ukryciu. To nie powinno być problemem, bo całkiem sporo osób chciałoby zobaczyć go w trumnie, o czym dobrze wie. Przewieziemy go za granicę, prawdopodobnie do Europy, gdzie łatwiej będzie nam prowadzić obserwację. Dostanie nową tożsamość. Stanie się wolnym człowiekiem i z czasem ludzie zapomną o Joelu Backmanie.

– Ta historia na tym się nie skończy – włączył się ponownie Critz.

– Nie. Odczekamy, powiedzmy, rok, a potem w odpowiednich miejscach dowiedzą się tego i owego. Znajdą pana Backmana, zabiją go, a kiedy to zrobią, wiele naszych problemów zostanie rozwiązanych.

Nastąpiło długie milczenie, gdy Teddy wpatrywał się w Critza, a potem w prezydenta. Kiedy upewnił się, że wystarczająco zbił ich z tropu, mówił dalej:

– To bardzo prosty plan, panowie. Pozostaje kwestia tego, kto go zabije.

– A ty będziesz to obserwował? – zapytał Critz.

– Bardzo uważnie.

– Kto chce mu się dobrać do skóry? – spytał prezydent.

Teddy rozłożył lekko żylaste dłonie, a potem spojrzał na nich niczym nauczyciel zwracający się do maluchów z trzeciej klasy.

– Rosjanie, może Chińczycy, może Izraelczycy. Mogą być też inni.

Oczywiście, że byli inni, nikt jednak nie spodziewał się po Teddym, że powie wszystko, co wie. Nigdy tego nie robił i nie zamierzał robić, bez względu na to, kto był aktualnie głową państwa i jak dużo czasu zostało obecnemu prezydentowi do opuszczenia Gabinetu Owalnego. Prezydenci pojawiali się i znikali, niektórzy urzędowali cztery lata, inni osiem. Jedni uwielbiali szpiegowski fach, innych obchodziły jedynie ostatnie wyniki sondaży popularności. Morgan okazał się wyjątkowo niekompetentny w polityce zagranicznej, a ponieważ jego rządy kończyły się za kilka godzin, Teddy na pewno nie zdradziłby mu więcej, niż było to konieczne, by podpisał ułaskawienie.

– Dlaczego Backman miałby iść na taki układ? – zapytał Critz.

– To nie jest przesądzone – odpowiedział Teddy. – Nie zapominajmy jednak, że siedzi w izolatce od sześciu lat. To dwadzieścia trzy godziny dziennie w ciasnej celi. Tylko godzina na świeżym powietrzu. Trzy prysznice tygodniowo. Kiepskie żarcie. Mówią, że stracił ponad dwadzieścia pięć kilogramów. Słyszałem, że nie za dobrze to znosi.

Dwa miesiące wcześniej, po porażce wyborczej, kiedy Teddy Maynard obmyślił plan z ułaskawieniem, pociągnął za kilka z wielu sznurków, na skutek czego warunki odbywania kary przez Backmana zdecydowanie się pogorszyły. Temperatura w jego celi spadła o ponad dziesięć stopni i od miesiąca więzień cierpiał z powodu okropnego kaszlu. Jego jedzenie, w najlepszym razie pozbawione smaku, poddawano ponownej obróbce i serwowano mu zimne. Spłuczka klozetowa nie działała przez połowę czasu. Strażnicy budzili go w nocy po kilka razy. Zmniejszono liczbę przysługujących mu rozmów telefonicznych. Biblioteka prawnicza, z której korzystał dwa razy w tygodniu, nagle drastycznie ograniczyła dostęp do księgozbiorów. Backman, prawnik, znał swoje prawa, zaczął grozić, że pozwie administrację więzienia i władze państwowe, lecz jak do tej pory tego nie zrobił. Jednak rozpoczęta walka drogo go kosztowała. Prosił już o proszki nasenne i prozac.

– Chcesz, żebym ułaskawił Joela Backmana, a potem każesz go zamordować? – zapytał prezydent.

– Tak – odpowiedział Teddy otwarcie. – Ale nie my wydamy takie polecenie.

– Niemniej zostanie zamordowany.

– Tak.

– I jego śmierć jest w interesie naszego bezpieczeństwa narodowego?

– Święcie w to wierzę.

Rozdział 2

W skrzydle z izolatkami więzienia federalnego w Rudley znajdowało się czterdzieści identycznych cel, każda o powierzchni niecałych czterech metrów kwadratowych, bez okien i krat, z pomalowanymi na zielono betonowymi podłogami i ścianami z pustaków, z solidnymi stalowymi drzwiami z wąską szparą na dole na tace z jedzeniem i niewielkim wizjerem dla strażników, którzy zaglądali do nich sporadycznie. Przetrzymywano tam policyjnych informatorów, donosicieli na handlarzy narkotyków, mafijnych zaprzańców, kilku szpiegów – ludzi, którzy musieli być trzymani w odosobnieniu, bo bardzo wiele osób miało ochotę poderżnąć im gardła. Większość z czterdziestki skazanych znalazła się w tym skrzydle na własne życzenie.

Joel Backman usiłował zasnąć, gdy dwóch strażników otworzyło ze szczękiem stalowe drzwi i zapaliło światło.

– Naczelnik chce cię wiedzieć – powiedział jeden z nich, nie wprowadzając go w szczegóły.

Jechali więzienną furgonetką przez skutą lodem prerię Oklahomy, minęli inne budynki ze skazanymi, którzy nie potrzebowali szczególnej ochrony podczas odbywania kary, aż dotarli do siedziby administracji. Backman, skuty kajdankami bez żadnego wyraźnego powodu, został pospiesznie wprowadzony do środka, potem po schodach na pierwsze piętro i dalej, długim korytarzem do wielkiego pokoju, gdzie paliły się wszystkie światła i działo się coś ważnego. Zegar na ścianie pokazywał dwudziestą trzecią.

Nigdy wcześniej nie spotkał się z naczelnikiem, co nie było czymś nadzwyczajnym. Z wielu uzasadnionych powodów naczelnik nie szwendał się po więzieniu. Nie startował w wyborach na to stanowisko ani też nie zależało mu na motywowaniu personelu. W pokoju siedziało już trzech mężczyzn w garniturach, wyglądających na poważnych ludzi, którzy najwyraźniej rozmawiali z naczelnikiem od jakiegoś czasu. Chociaż w biurach podlegających administracji rządowej obowiązywał zakaz palenia tytoniu, popielniczka była przepełniona petami, a blisko sufitu unosiła się gęsta chmura dymu.

Nie przedstawiając mu nikogo, naczelnik powiedział:

– Proszę tam usiąść, panie Backman.

– Miło pana poznać – odpowiedział Joel, patrząc na pozostałych mężczyzn znajdujących się w pokoju. – Z jakiego właściwie powodu znalazłem się tutaj?

– Zaraz o tym porozmawiamy.

– Czy mogę prosić o zdjęcie kajdanek? Obiecuję, że nikogo nie zabiję.

Naczelnik pstryknął palcami na stojącego najbliżej strażnika, który szybko wyjął kluczyk i rozkuł więźnia. Strażnik wyszedł zaraz potem z pokoju, zatrzaskując za sobą drzwi, ku niezadowoleniu naczelnika, z natury bardzo nerwowego człowieka.

Naczelnik, wskazując ręką, poinformował:

– To agent specjalny Adair z FBI. A to pan Knabe z Departamentu Sprawiedliwości. To pan Sizemore, również z Waszyngtonu.

Żaden z trzech mężczyzn nie zrobił kroku w stronę Backmana, który nadal stał i wyglądał na zupełnie zbitego z tropu. Skinął im głową w nieprzekonującej próbie okazania uprzejmości. Nikt nie zareagował na jego wysiłki.

– Proszę usiąść – powtórzył naczelnik, a Joel zajął w końcu krzesło. – Dziękuję. Jak pan wie, Backman, jutro będzie zaprzysiężony nowy prezydent. Prezydent Morgan opuszcza fotel w Białym Domu, ale w tej chwili jest jeszcze w Gabinecie Owalnym i waha się, czy podpisać pańskie pełne ułaskawienie.

Joel dostał nagle ataku gwałtownego kaszlu, jakiego nabawił się przez niemal arktyczną temperaturę w celi, a teraz spotęgowanego szokiem wywołanym słowem „ułaskawienie”.

Pan Knabe z Departamentu Sprawiedliwości podał mu butelkę wody, którą Joel zaczął łapczywie pić, zalewając sobie brodę, w końcu jednak udało mu się stłumić kaszel.

– Ułaskawienie? – wydukał.

– Pełne ułaskawienie z kilkoma zastrzeżeniami.

– Ale dlaczego?

– Nie wiem dlaczego, panie Backman. Rozumienie tego, co się tu dzieje, to nie moja sprawa. Ja tylko przekazuję informacje.

Pan Sizemore przedstawiony po prostu jako „człowiek z Waszyngtonu”, bez żadnego tytułu lub powiązania z jakąkolwiek instytucją, dorzucił:

– To układ, panie Backman. W zamian za pełne ułaskawienie musi się pan zgodzić na opuszczenie kraju bez prawa powrotu i życie z nową tożsamością w miejscu, gdzie nikt pana nie znajdzie.

Z tym nie będzie żadnych problemów z mojej strony, pomyślał Joel. Nie chciał być odszukany.

– Ale dlaczego? – wymamrotał ponownie. Butelka z wodą w jego lewej ręce wyraźnie drżała.

Pan Sizemore z Waszyngtonu od razu zauważył trzęsącą się dłoń. Przyglądał się bacznie Joelowi Backmanowi, poczynając od krótko ostrzyżonych szpakowatych włosów po zniszczone tanie tenisówki i czarne więzienne skarpetki, i nie potrafił się oprzeć chęci przywołania obrazu tego człowieka z życia, jakie wiódł, zanim pozbawiono go wolności. W myślach natychmiast pojawiła mu się okładka jakiegoś kolorowego czasopisma. Wysmakowane zdjęcie Joela Backmana w szytym na miarę czarnym włoskim garniturze, nieskazitelnego w każdym szczególe i bardzo zadbanego, patrzącego w obiektyw z samozadowoleniem, na jakie stać bardzo niewielu. Włosy miał dłuższe i ciemniejsze, przystojna twarz była pełniejsza i pozbawiona zmarszczek, a solidny obwód w pasie świadczył o wielu lunchach i wielogodzinnych obiadach. Kochał wino i kobiety, i sportowe wozy. Miał odrzutowiec, jacht, dom w Vail i chętnie się nimi chwalił. Wyraźny napis nad jego głową oznajmiał: Backman – człowiek, którego władza w Waszyngtonie dorównuje prezydenckiej.

Egzemplarz tego magazynu Sizemore miał w teczce razem z grubymi aktami Joela Backmana. Przewertował je w czasie lotu z Waszyngtonu do Tulsy.

Zgodnie z tym, co napisano w artykule, dochody Backmana w tamtym czasie szacowano na ponad dziesięć milionów dolarów rocznie, choć sam zainteresowany niezbyt chętnie rozmawiał o tym z dziennikarzem. Kancelaria prawnicza, którą założył, zatrudniała dwustu adwokatów – mała jak na standardy waszyngtońskie, lecz najbardziej wpływowa w kręgach politycznych. Była maszyną do lobbingu, a nie prawdziwą kancelarią, gdzie praktykowano by prawo. Przypominała burdel dla bogatych firm i zagranicznych rządów.

Och, i wielkim zdarza się upaść, pomyślał Sizemore, wciąż przyglądając się drżącej butelce.

– Nie rozumiem – zdołał wyszeptać Backman.

– A my nie mamy czasu na wyjaśnienia – powiedział Sizemore. – To układ do zawarcia na szybko, panie Backman. Niestety, nie ma pan czasu na zastanawianie się. Wymagana jest natychmiastowa decyzja. Chce pan zostać tutaj czy wolałby pan żyć pod innym nazwiskiem na drugim końcu świata?

– Gdzie?

– Nie wiemy gdzie, ale się dowiemy.

– Będę tam bezpieczny?

– Tylko pan potrafi odpowiedzieć na to pytanie.

W miarę jak Backman szukał odpowiedzi na własne pytanie, trząsł się coraz bardziej.

– Kiedy wyjadę? – zapytał powoli. Jego głos odzyskał siłę, lecz w każdej chwili groził mu kolejny atak gwałtownego kaszlu.

– Natychmiast – odparł Sizemore, który przejął kontrolę nad tym spotkaniem i sprowadził naczelnika oraz przedstawicieli FBI i Departamentu Sprawiedliwości do roli obserwatorów.

– To znaczy choćby w tej chwili?

– Nie wróci pan już do celi.

– O cholera – powiedział Backman, a pozostali nie umieli stłumić uśmiechów.

– Przy pańskiej celi czeka strażnik – włączył się naczelnik. – Przyniesie wszystko, co będzie panu potrzebne.

– Strażnik zawsze wystaje przy mojej celi – odpalił Backman naczelnikowi. – Jeśli to ten sadystyczny bydlak Sloan, niech mu pan każe, żeby wziął moją brzytwę i podciął sobie żyły na rękach.

Wszyscy przełknęli głośno ślinę i czekali, aż jego słowa ulecą szybem wentylacyjnym. Jednak tłukły się echem po pokoju jeszcze przez dłuższą chwilę.

Sizemore odchrząknął, założył nogę na nogę i powiedział:

– Pewni dżentelmeni czekają w Gabinecie Owalnym, panie Backman. Pójdzie pan na ten układ?

– Prezydent czeka na mnie?

– Można tak to ująć.

– Jest mi coś winien. To ja go tam ulokowałem.

– To naprawdę nie pora, żeby roztrząsać takie sprawy, panie Backman – powiedział chłodno Sizemore.

– Chce spłacić wobec mnie dług wdzięczności?

– Nie znam myśli prezydenta.

– Zakłada pan zatem, że prezydent jest zdolny do myślenia.

– W takim razie zadzwonię do nich i powiem, że odpowiedź brzmi: nie.

– Proszę zaczekać.

Backman wypił do końca wodę z butelki i poprosił o następną. Wytarł usta rękawem.

– Czy to przypomina program ochrony świadków lub coś w tym rodzaju?

– To nie jest oficjalnie istniejący program, Backman. Niemniej od czasu do czasu uznajemy za konieczne ukrywanie określonych ludzi.

– Jak często ich tracicie?

– Niezbyt często.

– Niezbyt często? Więc nie mam gwarancji bezpieczeństwa.

– Nie ma pan żadnych gwarancji. Ale ma pan duże szanse.

Backman spojrzał na naczelnika i zapytał:

– Ile lat zostało mi do odsiadki, Lester?

Lester został ponownie wciągnięty do rozmowy. Nikt nie nazywał go Lesterem, bo nienawidził tego imienia i unikał jak ognia. Na tabliczce z nazwiskiem stojącej na biurku miał wygrawerowane: „L. Howard Cass”.

– Czternaście, i wolałbym, żeby zwracał się pan do mnie per naczelniku Cass.

– Cass sras. Najpewniej za trzy lata będę tu martwy. Kombinacja niedożywienia, wyziębienia i niedostatecznej opieki medycznej powinny mi to załatwić. Lester naprawdę utrzymuje tu spartańskie warunki, chłopaki.

– Możemy wrócić do rzeczy? – zapytał Sizemore.

– Oczywiście, że idę na ten układ – powiedział Backman. – Każdy głupi by na to poszedł.

Knabe z Departamentu Sprawiedliwości w końcu się ożywił.

– Mamy tu trochę papierkowej roboty – rzucił, otwierając teczkę.

– Dla kogo pan pracuje? – zapytał Backman Sizemore’a.

– Dla prezydenta Stanów Zjednoczonych.

– W takim razie niech mu pan powie, że nie głosowałem na niego, bo siedziałem w więzieniu. Ale na pewno bym głosował, gdybym miał szansę. I niech mu pan ode mnie podziękuje, dobrze?

– Jasne.

* * *

Hoby nalał kolejny kubek zielonej herbaty, tym razem bezkofeinowej, bo dochodziła północ, i podał go Teddy’emu, który siedział owinięty kocem i patrzył na ruch uliczny. Znajdowali się na Constitution Avenue, wyjeżdżali ze śródmieścia i zbliżali się do mostu Roosevelta. Starzec upił łyk i powiedział:

– Morgan jest za głupi, żeby sprzedawać ułaskawienia. Niemniej Critz mnie niepokoi.

– Powstało nowe konto na wyspie Nevis – odparł Hoby. – Wyskoczyło jak diabeł z pudełka dwa tygodnie temu, założone dla jakiejś podejrzanej firmy należącej do Floyda Dunlapa.

– A kto to jest?

– Jeden z pomagierów Morgana przy zbieraniu funduszy na kampanię wyborczą.

– Dlaczego Nevis?

– To teraz centrum zagranicznych operacji finansowych.

– Monitorujemy je?

– I to bardzo dokładnie. W czasie najbliższych czterdziestu ośmiu godzin powinny nastąpić jakieś przelewy.

Teddy skinął lekko głową i zerknął w lewo, żeby zobaczyć fragment Centrum Kennedy’ego.

– Gdzie jest Backman?

– Opuszcza więzienie.

Teddy uśmiechnął się i pił powoli herbatę. Przejechali przez most w milczeniu, a kiedy zostawili Potomac za sobą, w końcu zapytał:

– Kto go załatwi?

– Czy to ma jakieś znaczenie?

– Nie, żadnego. Ale przypatrywanie się rywalizacji będzie sporą rozrywką.

* * *

Ubrany w znoszony, lecz czysty i wyprasowany mundur khaki pozbawiony naszywek i baretek, w wyglansowanych czarnych wojskowych kamaszach i grubej parce marynarki wojennej, z kapturem nasuniętym nisko na czoło, Joel Backman opuszczał dumnym krokiem więzienie federalne w Rudley pięć minut po północy, czternaście lat przed upływem wyroku. Przebywał tam w izolatce sześć lat, a wychodząc, niósł ze sobą niewielką płócienną torbę z kilkoma książkami i paroma zdjęciami. Nie obejrzał się za siebie.

Miał pięćdziesiąt dwa lata, był rozwiedziony, bez centa przy duszy, zraził do siebie dwoje z trójki posiadanych dzieci, a wszyscy przyjaciele zupełnie o nim zapomnieli. Ani jeden z nich nie zadał sobie trudu utrzymywania kontaktu listowego dłużej niż rok, od chwili gdy Backman trafił do więzienia. Dawna dziewczyna, jedna z niezliczonych sekretarek, za którymi uganiał się w tłustych latach, pisała do niego przez dziesięć miesięcy, dopóki w „Washintgon Post” nie napisano, że FBI uznało za nieprawdopodobne, by Joel Backman okradł własną firmę i klientów na miliony dolarów, o co wcześniej go podejrzewano. Kto chciałby przyjaźnić się korespondencyjnie ze spłukanym prawnikiem siedzącym za kratkami? Z bogatym, być może, to inna sprawa.

Matka pisała do niego sporadycznie, ale miała dziewięćdziesiąt jeden lat i mieszkała w tanim domu opieki społecznej w pobliżu Oakland. Przy każdym liście od niej miał wrażenie, że to już ostatni. Pisał do niej raz w tygodniu, choć wątpił, czy była w stanie cokolwiek przeczytać, i miał niemal pewność, że personelowi brakowało czasu albo chęci, by jej czytać na głos. Zawsze powtarzała: „Dziękuję za list”, lecz nigdy nie wspomniała o tym, co napisał. Na specjalne okazje wysyłał jej karty pocztowe. W jednym z listów wyznała mu, że nikt inny nie pamięta już o jej urodzinach.

Buty okazały się bardzo ciężkie. Gdy szedł chodnikiem, uświadomił sobie, że prawie całe minione sześć lat spędził w skarpetkach, bez butów. Człowiek niespodziewanie wypuszczony z kicia myśli o śmiesznych rzeczach. Kiedy ostatni raz miał na sobie kamasze? I jak szybko będzie mógł zrzucić z nóg te przeklęte buciory?

Przystanął na sekundę, by spojrzeć w niebo. Przez godzinę dziennie wolno mu było krążyć po niewielkim płachetku trawnika przed skrzydłem więzienia. Zawsze w pojedynkę, zawsze w towarzystwie strażnika, jakby on, Joel Backman, były prawnik, który nigdy nie użył broni, mógł nagle stać się niebezpiecznym człowiekiem i kogoś okaleczyć. Spacerniak był ogrodzony siatką – wysoką na trzy metry, zwieńczoną drutem kolczastym. Za nią znajdował się pusty kanał melioracyjny, a jeszcze dalej niekończąca się, bezdrzewna preria, która ciągnęła się, jak przypuszczał, aż do Teksasu.

Eskortowali go Sizemore i agent Adair. Podeszli do ciemnozielonej furgonetki, która mimo braku oznakowania każdemu natychmiast i jednoznacznie skojarzyłaby się z „rządowym wozem”. Joel zajął miejsce z tyłu, sam, i zaczął się modlić. Mocno zacisnął powieki, zagryzł wargi i prosił Boga, by silnik zaskoczył, koła zaczęły się obracać, brama się otworzyła, a podpisane papiery okazały się wystarczające. Proszę, Boże, bez okrutnych żartów. Żeby to nie był sen, proszę, Boże!

Dwadzieścia minut później Sizemore odezwał się jako pierwszy:

– Jest pan głodny, panie Backman?

Backman przestał się modlić i zaczął płakać. Samochód jechał ze stałą prędkością, ale on nadal miał zamknięte oczy. Leżał na tylnym fotelu, walczył z własnymi emocjami i sromotnie przegrywał.

– No pewnie – udało mu się wydukać. Usiadł i spojrzał na zewnątrz. Znajdowali się na autostradzie międzystanowej, minęli zielony drogowskaz – zjazd do Perry. Zatrzymali się na parkingu przy naleśnikarni, niecałe pół kilometra od autostrady. W oddali widać było wielkie ciężarówki, ich dieslowe silniki warczały miarowo. Joel przyglądał się im przez sekundę i nasłuchiwał. Ponownie spojrzał do góry i zobaczył półksiężyc.

– Spieszymy się? – zapytał Sizemore’a, kiedy weszli do restauracji.

– Wszystko idzie zgodnie z planem – usłyszał w odpowiedzi.

Usiedli przy stoliku blisko frontowego okna. Joel zapatrzył się w nie. Zamówił francuskie grzanki i owoce, nic ciężkostrawnego, bo bał się, że jego przewód pokarmowy nazbyt przywykł do więziennej brei, jaką go karmiono. Rozmowa się nie kleiła. Zapewne obaj rządowi chłoptasie mieli przykazane, by za dużo nie mówić, a towarzyskie pogaduszki o niczym były im zupełnie obce. Nie żeby Joela specjalnie obchodziło, co mieliby do powiedzenia.

Starał się nie uśmiechać. Sizemore napisał potem w raporcie, że Backman zerkał czasami na drzwi i bacznie obserwował innych gości w lokalu. Nie robił wrażenia przestraszonego – wręcz przeciwnie. W miarę jak mijały minuty, a szok przechodził, błyskawicznie dostosowywał się do nowej sytuacji i stał się nawet jakby bardziej ożywiony. Pochłonął dwie porcje grzanek i wypił cztery kubki czarnej kawy.

* * *

Kilka minut po czwartej nad ranem przekroczyli bramę Fortu Summit w okolicach Brinkley w Teksasie. Backmana zabrano do szpitala w bazie, gdzie zbadało go dwóch lekarzy. Pomijając katar, kaszel i ogólne wychudzenie, nie był w złym stanie. Zaprowadzono go potem do hangaru, gdzie czekał już pułkownik Gantner, który w jednej chwili stał się jego najlepszym przyjacielem. Zgodnie ze wskazówkami Gantnera i pod jego czujnym okiem Joel przebrał się w zielony kombinezon spadochroniarski z nazwiskiem „Herzog” napisanym nad prawą kieszenią.

– To ja? – zapytał, patrząc na to nazwisko.

– Tak, przez następne czterdzieści osiem godzin – odpowiedział Gantner.

– Jaki mam stopień?

– Majora.

– Nieźle.

W którymś momencie tej krótkiej odprawy Sizemore z Waszyngtonu i agent Adair zniknęli i Backman nigdy więcej ich nie zobaczył. O brzasku wszedł przez tylną rampę do samolotu transportowego C-130 i ruszył za Gantnerem na wyższy pokład, do niewielkiej kabiny z kojami, gdzie sześciu innych żołnierzy przygotowywało się do długiego lotu.

– Niech pan zajmie tę koję – powiedział Gantner, wskazując na pryczę bliższą podłogi.

– Mogę spytać, dokąd lecimy? – wyszeptał Joel.

– Pytać pan może, ale ja nie mogę odpowiedzieć.

– Jestem po prostu ciekawy.

– Wszystko panu powiem przed lądowaniem.

– A kiedy to może nastąpić?

– Za mniej więcej czternaście godzin.

Ponieważ nie było tam żadnych okien, nic nie rozpraszało uwagi Joela, który położył się na koi, nakrył kocem i zachrapał jeszcze przed startem.

Rozdział 3

Critz przespał się kilka godzin, a potem wyszedł z domu, na długo przedtem, zanim zaczęło się zamieszanie związane z zaprzysiężeniem nowego prezydenta. Tuż po wschodzie słońca poleciał do Londynu razem z żoną jednym z wielu prywatnych odrzutowców należących do jego nowego pracodawcy. Miał tam spędzić dwa tygodnie, a potem wrócić do kieratu w stolicy jako nowy lobbysta uprawiający grę starą jak świat. Nienawidził tej perspektywy. Przez lata oglądał nieudaczników zmieniających skórę i zaczynających nową karierę, próbujących wywierać naciski na dawnych kolegów, zaprzedających duszę każdemu, kto miał dość pieniędzy, by kupić wpływy, jakimi handlowali. To był wredny fach. Critz rzygał już polityką, lecz niestety, na niczym innym się nie znał.

Wygłosi kilka przemówień, może napisze książkę, jakoś będzie lawirował przez kilka lat w nadziei, że ktoś go jeszcze pamięta. Ale Critz wiedział, jak szybko w Waszyngtonie idą w zapomnienie kiedyś bardzo wpływowi ludzie.

Morgan i Maynard zgodzili się, żeby przez dwadzieścia cztery godziny trzymać sprawę Backmana w tajemnicy i ujawnić ją dopiero po zaprzysiężeniu nowego prezydenta. Morganowi było wszystko jedno, do tego czasu miał być już na Barbadosie. Niemniej Critz nie czuł się związany jakąkolwiek umową z żadnym z nich, zwłaszcza z kimś takim jak Teddy Maynard. Po długiej kolacji z mnóstwem wina, około drugiej nad ranem w Londynie, zadzwonił do korespondenta CBS przy Białym Domu i przekazał mu kilka podstawowych informacji o ułaskawieniu Backmana. Zgodnie z jego przewidywaniami CBS ujawniło je we wczesnoporannym, najbardziej rozplotkowanym programie i przed ósmą wiadomość o tym obiegła Waszyngton.

Joel Backman został w pełni ułaskawiony w ostatnich godzinach urzędowania odchodzącego prezydenta!

Nie znano szczegółów. Kiedy ostatni raz o nim wspominano, przebywał w zakładzie karnym o maksymalnym poziomie zabezpieczeń w Oklahomie.

W mieście, gdzie nerwowa atmosfera panowała praktycznie bez przerwy, wieść o tym ułaskawieniu wybuchła jak bomba i skutecznie rywalizowała z doniesieniami o pierwszym dniu urzędowania nowego prezydenta.

* * *

Zbankrutowana kancelaria prawnicza Pratt & Bolling znalazła nową siedzibę przy Massachusetts Avenue, cztery przecznice od Dupont Circle, pod całkiem niezłym adresem, choć pozbawionym tej klasy co New York Avenue. Kilka lat wcześniej rządzący firmą Joel Backman – kancelaria nazywała się wtedy Backman, Pratt & Bolling – upierał się przy płaceniu najwyższego czynszu w mieście, żeby mógł stawać przy ogromnych oknach przestronnego gabinetu na siódmym piętrze i patrzeć w dół na Biały Dom.

Teraz nie mieli widoku na Biały Dom ani wspaniałych gabinetów z wielkimi oknami, sam zaś budynek wznosił się zaledwie na dwa piętra, a nie na siedem. Liczba pracowników kancelarii zmalała z dwustu hojnie opłacanych adwokatów do około trzydziestu ledwie wiążących koniec z końcem. Pierwsze bankructwo – powszechnie nazywane w firmie Backmanem I – zdziesiątkowało kancelarię, choć jakimś cudem nie doprowadziło jej właścicieli na salę sądową. Backman II był skutkiem trzech lat zażartych walk i procesów między tymi, którzy ocaleli. W konkurencyjnych firmach powtarzano z lubością, że u Pratta & Bollinga więcej czasu spędzają na pozywaniu się nawzajem niż na procesach prowadzonych dla klientów z zewnątrz.

Niemniej wczesnym rankiem tego dnia konkurencja milczała. Joel Backman odzyskał wolność. Słynny lobbysta został uwolniony. Czy odrodzi się jak feniks z popiołów? Czy wróci do Waszyngtonu? Czy to wszystko prawda? Na pewno nie.

Kim Bolling był obecnie zamknięty w ośrodku odwykowym dla alkoholików, a zaraz potem miał na wiele lat zostać pacjentem prywatnego szpitala psychiatrycznego. Niewyobrażalny stres, w jakim żył przez ostatnie sześć lat, doprowadził go do obłędu, do punktu, skąd nie było powrotu. Zadanie zajmowania się najnowszym koszmarem zafundowanym firmie przez Joela Backmana spadło na raczej szerokie barki Carla Pratta.

To właśnie Pratt wystękał przed dwudziestu dwu laty brzemienne w skutki słowa „zgadzam się”, gdy Backman zaproponował mu połączenie ich dwóch małych kancelarii. To właśnie Pratt harował jak wół przez szesnaście lat, żeby sprzątać po Backmanie, gdy firma się rozrastała, honoraria płynęły szerokim strumieniem, a wszelkie zasady etyczne ulegały zatarciu. To właśnie Pratt kłócił się co tydzień ze wspólnikiem, z czasem jednak nauczył się korzystać z owoców ich zadziwiającego sukcesu.

I to właśnie Carl Pratt znalazł się na celowniku prokuratury tuż przed tym, kiedy Joel Backman wziął bohatersko całą winę na siebie. Umowa obrońców Backmana z prokuraturą – dzięki której pozostali wspólnicy zostali uniewinnieni – nakładała na niego grzywnę w wysokości dziesięciu milionów dolarów, co bezpośrednio spowodowało bankructwo kancelarii – to określane mianem Backmana I.

Tak czy owak, bankructwo było lepsze od więzienia, Pratt powtarzał to sobie niemal codziennie. Tłukł się tego ranka po prawie pustym pokoju, mamrotał coś pod nosem i rozpaczliwie wmawiał sobie, że wiadomość o ułaskawieniu nie jest prawdziwa. Stał przed niewielkim oknem, wpatrywał się w sąsiedni budynek z szarej cegły i pytał sam siebie, jak to się mogło stać. Jakim cudem spłukany, wykluczony z palestry, okryty hańbą były prawnik/lobbysta zdołał przekonać odchodzącego prezydenta, żeby ułaskawił go w ostatnich godzinach urzędowania?

W chwili gdy Joel Backman trafił do więzienia, był prawdopodobnie najsłynniejszym przestępcą gospodarczym w Ameryce. Wszyscy chcieli widzieć go na szubienicy.

Ale, co Pratt przyznawał przed sobą, jeśli kogokolwiek na tym świecie było stać na taki cud, to tylko Joela Backmana.

Przez kilka minut Pratt rozmawiał przez telefon, łącząc się z rozległą siecią waszyngtońskich plotkarzy i ludzi podobno wiedzących wszystko. Stary przyjaciel, który zdołał jakoś utrzymać się w Departamencie Wykonawczym przez kadencje czterech prezydentów – po dwóch z każdej partii – ostatecznie potwierdził wiadomość.

– Gdzie on teraz jest? – zapytał Pratt dość natarczywie, jakby w każdej chwili Backman mógł zjawić się ponownie w Waszyngtonie.

– Nikt nie wie – usłyszał w odpowiedzi.

Pratt zamknął drzwi pokoju i zwalczał w sobie chęć otwarcia butelki wódki. Miał czterdzieści dziewięć lat, kiedy jego wspólnika wsadzono do więzienia na dwadzieścia lat bez możliwości ubiegania się o wcześniejsze zwolnienie warunkowe, i często zastanawiał się, co zrobi, gdy będzie miał sześćdziesiąt dziewięć lat, a Backman znajdzie się na wolności.

W tej chwili Pratt miał wrażenie, że ktoś oszukał go na czternaście lat.

* * *

Sala sądowa była tak zatłoczona, że sędzia przełożył przesłuchanie o dwie godziny, do czasu aż zostanie ustalony jakiś porządek w zajmowaniu miejsc siedzących i stojących. Przedstawiciele wszystkich liczących się mediów domagali się głośno choćby skrawka podłogi, gdzie można by usiąść lub stanąć. Ważniacy z Departamentu Sprawiedliwości, FBI, Pentagonu, CIA, NSA, Białego Domu i z Kapitolu wywierali naciski, żeby zapewnić sobie krzesła, a każdy z nich utrzymywał, że jeśli stanie się świadkiem linczu dokonywanego na Joelu Backmanie, jego urząd bardzo na tym skorzysta. Kiedy oskarżony pojawił się w końcu na wyczekującej w napięciu sali rozpraw, tłum nagle zamarł i słychać było jedynie protokolantkę, przygotowującą maszynę do stenografowania.

Backmana doprowadzono do stołu obrony, gdzie niewielka armia prawników skupiła się ciasno wokół niego, jakby spodziewali się kuli wystrzelonej przez kogoś z gawiedzi na balkonie. Strzał z pistoletu nie zaskoczyłby nikogo, choć ochronę można było porównać do tej, jaka obowiązuje w czasie wizyty prezydenckiej. W pierwszym rzędzie tuż za stołem obrony siedzieli Carl Pratt i około tuzina innych wspólników albo – jak można by powiedzieć – już wkrótce byłych wspólników Joela Backmana. Przeszukano ich bardzo starannie i były ku temu powody. Choć kipieli z nienawiści do tego człowieka, trzymali też za niego kciuki. Gdyby umowa, jaką jego obrona zawarła z prokuraturą, nie doszła do skutku z powodu jakiegoś problemu zauważonego w ostatniej chwili albo braku porozumienia, znowu staliby się zwierzyną łowną z bliską perspektywą paskudnych spraw sądowych.

Tymczasem siedzieli w pierwszym rzędzie wśród publiczności, a nie przy stole obrony, przy którym sadzano oszustów. I co ważne, żyli. Osiem dni wcześniej Jacy Hubbard, jeden z ich znaczniejszych wspólników, został znaleziony martwy na cmentarzu wojskowym w Arlington, gdzie podobno popełnił samobójstwo, choć niewiele osób w to uwierzyło. Hubbard zasiadał wcześniej w Senacie, reprezentując Teksas, ale po dwudziestu czterech latach porzucił Kongres, żeby zająć się innym rodzajem działalności, choć się z tym nie obnosił – a mianowicie oferowaniem swoich ogromnych wpływów temu, kto da więcej. Rzecz jasna Joel Backman nie pozwoliłby tak grubej rybie uciec ze swojej sieci, dlatego on i reszta wspólników z kancelarii Backman, Pratt & Bolling zatrudnili Hubbarda z pensją miliona dolarów rocznie, bo stary poczciwy Jacy mógł wchodzić do Gabinetu Owalnego, gdy tylko miał na to ochotę.

Śmierć Hubbarda w cudowny sposób pomogła Backmanowi zrozumieć stanowisko rządu. Impas, który opóźniał negocjacje dotyczące porozumienia z prokuraturą, nagle został przełamany. Backman nie tylko zgodził się na dwadzieścia lat, lecz także chciał jak najszybszego wykonania wyroku. Nie mógł się doczekać aresztu, w którym będzie chroniony!

Prawnikiem reprezentującym rząd był tamtego dnia wysoko postawiony prokurator z Departamentu Sprawiedliwości, który mając przed sobą tak wielki i prestiżowy tłum, musiał grać pod publiczkę. Używał trzech słów tam, gdzie jedno by wystarczyło, bo słuchało go zbyt wielu ludzi. Stał na scenie, co było rzadkością w jego długiej i nudnej karierze, a cały naród patrzył. Przystąpił do odczytywania aktu oskarżenia mdłym, monotonnym głosem i szybko stało się jasne, że choć bardzo się stara, nie ma talentu aktorskiego i praktycznie żadnego wyczucia dramatyzmu. Po ośmiu minutach jednostajnego monologu sędzia, spoglądając sennie znad okularów, powiedział:

– Czy mógłby pan przyspieszyć i jednocześnie ściszyć trochę głos?

Prokurator przedstawił osiemnaście zarzutów, poczynając od szpiegostwa, a na zdradzie stanu kończąc. Kiedy wszystkie zostały odczytane, każdy, kto był na sali, musiał pomyśleć, że Joela Backmana można stawiać na równi z Hitlerem. Obrońca natychmiast przypomniał sądowi i publiczności, że żaden z postawionych zarzutów nie został udowodniony i że w rzeczywistości wysłuchali deklamacji będącej obrazem bardzo tendencyjnego widzenia tej sprawy przez stronę rządową. Wyjaśnił też, że jego klient przyzna się jedynie do czterech z osiemnastu zarzutów – dotyczących nieupoważnionego posiadania dokumentów wojskowych. Sędzia przeczytał potem całą, bardzo długą umowę między oskarżeniem a obroną, i przez dwadzieścia minut nikt inny nie odzywał się słowem. Rysownicy zajmujący miejsca w pierwszym rzędzie szkicowali tę scenę jak furiaci, a powstałe rysunki jedynie w minimalnym stopniu oddawały rzeczywistość.

W tylnym rzędzie, obok obcych sobie osób, siedział Neal Backman, najstarszy syn Joela. W tamtej chwili nadal był pracownikiem kancelarii Backman, Pratt & Bolling, ale wkrótce miało się to zmienić. Przyglądał się procesowi w stanie szoku, nie potrafił uwierzyć, że jego kiedyś bardzo wpływowy ojciec przyznał się do winy i pozwalał pogrzebać żywcem w federalnym systemie penitencjarnym.

Oskarżony został wezwany na miejsce przed stołem sędziowskim, skąd patrzył z dumą, na jaką było go stać, i nie unikał wzroku sędziego. Podczas gdy adwokaci szeptali mu do obu uszu, przyznał się do czterech zarzutów, a potem został odprowadzony na miejsce. Udało mu się nie nawiązać z nikim kontaktu wzrokowego.

Datę wydania wyroku ustalono na nadchodzący miesiąc. Kiedy Backmana skuto i wyprowadzono, dla obecnych na sali stało się jasne, że nie zostanie zmuszony do wyjawienia sekretów, że naprawdę będzie umieszczony w więzieniu na bardzo długi czas, podczas gdy jego knowania powoli pójdą w niepamięć. Tłum z wolna wstawał z miejsc. Dziennikarze mieli połowę historii, jakiej pragnęli. Ważniacy z agencji wyszli bez słowa – niektórzy byli zadowoleni, że tajemnice zostały zabezpieczone, innych zalewała żółć, że tuszuje się przestępstwa. Carl Pratt i pozostali udręczeni wspólnicy z kancelarii udali się do najbliższego baru.

* * *

Pierwszy dziennikarz zadzwonił do kancelarii o dziewiątej rano. Pratt zdążył już uprzedzić sekretarkę, że spodziewa się takich telefonów. Miała mówić wszystkim, że jest zbyt zajęty w sądzie przy jakiejś przedłużającej się sprawie i niewykluczone, że w firmie pojawi się dopiero za kilka miesięcy. Wkrótce linie telefoniczne zostały zablokowane i dobrze zapowiadający się dzień pracy diabli wzięli. Wszyscy adwokaci i pozostały personel przestali zajmować się robotą, pochłonięci bez reszty wiadomościami o Backmanie. Kilkoro obserwowało frontowe drzwi, na wpół oczekując upiora, który przyjdzie ich szukać.

Sam za zamkniętymi drzwiami, Pratt sączył Krwawą Mary i oglądał dwudziestoczterogodzinne wiadomości na kablówce. Szczęściem autokar pełen duńskich turystów został porwany na Filipinach, w przeciwnym razie Joel Backman stałby się głównym bohaterem podawanych informacji. Niemniej zajmował zaszczytne drugie miejsce, co oznaczało, że sprowadzono do studia wszelkiego rodzaju ekspertów, przypudrowano im nosy i posadzono ich w światłach reflektorów, żeby pletli bez końca bzdury o legendarnych grzechach tego człowieka.

Były szef sztabu z Pentagonu nazwał ułaskawienie „potencjalnym ciosem wymierzonym w bezpieczeństwo narodowe”. Emerytowany sędzia federalny, wyglądający aż nadto przekonująco na swoje dziewięćdziesiąt kilka lat, określił je – co było do przewidzenia – jako „pomyłkę”. Niedawno wybrany senator ze stanu Vermont przyznał, że niewiele wie o skandalu związanym z Backmanem, niemniej bardzo entuzjastycznie podchodził do swojego występu w telewizji i zapowiedział, że zgłosi wniosek o przeprowadzenie wszelkiego rodzaju dochodzeń. Anonimowy urzędnik Białego Domu powiedział, że nowy prezydent jest „zupełnie wytrącony z równowagi” tym ułaskawieniem i ma zamiar dobrze się mu przyjrzeć, cokolwiek to oznaczało.

I tak dalej, i tak dalej. Pratt przygotował sobie drugą Krwawą Mary.

Szukając sensacji „korespondent” – a nie zwyczajny „reporter” – wyciągnął materiał o senatorze Jacym Hubbardzie. Pratt sięgnął po pilota. Pogłośnił dźwięk, kiedy wielkie zdjęcie twarzy Hubbarda pojawiło się na ekranie. Były senator został znaleziony z kulą w głowie na tydzień wcześniej, zanim Backman przyznał się do winy. To, co w pierwszej chwili wyglądało na samobójstwo, zostało później uznane za morderstwo, choć policja nie miała żadnego podejrzanego. Pistolet był nieoznakowany i prawdopodobnie skradziony. Hubbarda znano z zamiłowania do polowań, ale nigdy nie używał broni krótkiej. Pozostałości prochu na jego prawej ręce zaczęły budzić wątpliwości. Sekcja zwłok ujawniła wysokie stężenie alkoholu i barbituranów w organizmie. Alkoholu można się było spodziewać, mało kto jednak dawał wiarę, że Hubbard mógłby sięgnąć po narkotyki. Kilka godzin wcześniej widziano go z atrakcyjną młodą kobietą w barze w Georgetown, co też było dla niego typowe.

Przeważała teoria, że młoda kobieta dosypała mu wystarczająco dużo narkotyku do drinka, żeby stracił przytomność, a potem przekazała go zawodowym zabójcom. Został przewieziony w odludne miejsce na cmentarz wojskowy w Arlington, gdzie wpakowano mu w głowę kulkę. Ciało senatora leżało na grobie jego brata, wielokrotnie odznaczonego bohatera wojny w Wietnamie. Wzruszający akcent, lecz ci, którzy znali go dobrze, twierdzili, że rzadko wspominał o rodzinie, a wiele osób nic nie wiedziało o jego zmarłym bracie.

Choć nikt nie mówił tego głośno, podejrzewano, że Hubbarda zabili ci sami ludzie, którzy chcieli również sprzątnąć Joela Backmana. Całe lata potem Carl Pratt i Kim Bolling płacili poważne sumy zawodowym ochroniarzom, na wypadek gdyby ich nazwiska znajdowały się na tej samej liście. Najwyraźniej jednak tak nie było. Szczegóły brzemiennego w skutki układu, który przygwoździł Backmana i przez który zginął Hubbard, znali obaj, Pratt i Bolling, ale z czasem Pratt poluzował ochronę wokół siebie, choć nadal wszędzie nosił ze sobą rugera.

* * *

Tymczasem Backman był już daleko, a odległość ta rosła z każdą minutą. Co dziwne, on także myślał o Jacym Hubbardzie i ludziach, którzy mogli go zabić. Miał mnóstwo czasu na myślenie – czternaście godzin na składanej pryczy w hurkoczącym samolocie transportowym zdecydowanie otępiało wszystkie zmysły, w każdym razie w przypadku normalnego człowieka. Niemniej dla człowieka dopiero co wypuszczonego z więzienia po sześciu latach zamknięcia w izolatce lot był stymulujący.

Ktokolwiek zabił Jacy’ego Hubbarda, z pewnością chciałby zabić też Joela Backmana. Wstrząsany turbulencjami na wysokości siedmiu tysięcy metrów Backman zadawał sobie bardzo poważne pytania. Kto przyczynił się do jego ułaskawienia? Gdzie planowali go ukryć? Kim dokładnie byli ci „oni”?

Nie ma co mówić, przyjemne pytania. Niecałe dwadzieścia cztery godziny wcześniej jego najważniejsze dylematy brzmiały: Czy próbują zagłodzić mnie na śmierć? Zamrozić mnie? Czy powoli tracę rozum w tej celi niecałe dwa na dwa metry? A może tracę go gwałtownie? Czy kiedykolwiek zobaczę wnuki? A chcę tego?

Nowe pytania bardziej mu się podobały, choć kryły się za nimi problemy. Ale będzie mógł przynajmniej chodzić gdzieś ulicami, oddychać świeżym powietrzem, czuć na skórze ciepło słońca, a może nawet przysiąść w jakiejś kafejce i napić się mocnej kawy.

Miał kiedyś klienta, bogatego importera kokainy, który wpadł w pułapkę zastawioną przez agencję do walki z narkotykami. Klient okazał się tak cennym łupem, że federalni zaproponowali mu nowe życie pod nowym nazwiskiem i nową twarz, jeśli zakabluje Kolumbijczyków. I zakablował, a po operacji plastycznej narodził się na nowo w północnej części Chicago, gdzie zaczął prowadzić niewielką księgarnię. Wiele lat później Joel odwiedził go tam i stwierdził, że były klient zapuścił kozią bródkę, pali fajkę i wygląda na pragmatycznego intelektualistę. Miał nową żonę i trzech pasierbów, a Kolumbijczycy nigdy go nie wytropili.

Świat jest całkiem duży. Ukrycie się nie powinno być takie trudne.

Joel zamknął oczy, wsłuchiwał się w miarowy warkot czterech silników i usiłował wmówić sobie, że dokądkolwiek zmierza, nie będzie żył jak człowiek, który bez przerwy ucieka. Przystosuje się, przetrwa, nie będzie żył w strachu.

Tymczasem dwie prycze dalej toczyła się przytłumiona rozmowa między dwoma żołnierzami, którzy wymieniali opowieści o wszystkich dziewczynach, jakie mieli. Joel pomyślał o Mo, donosicielu na mafię, który zajmował przez ostatnie cztery lata celę obok i był jedynym człowiekiem, z którym mógł gadać przez mniej więcej dwadzieścia dwie godziny na dobę. Nie widział go, ale słyszeli się nawzajem przez szyb wentylacyjny. Mo nie tęsknił za rodziną, przyjaciółmi, sąsiadami albo za jedzeniem, piciem lub światłem słońca. Mo mówił wyłącznie o seksie. Opowiadał mu długie, pełne szczegółów historie o swoich eskapadach. Opowiadał też dowcipy, najbardziej obsceniczne, jakie Joel słyszał w życiu. Pisał nawet wiersze o dawnych kochankach, orgiach i własnych fantazjach.

Nie będzie mu brakowało Mo i jego wyobraźni.

Wbrew chęciom zasnął ponownie.

Pułkownik Gantner szarpał go za ramię i szeptał głośno:

– Majorze Herzog, majorze Herzog. Musimy porozmawiać.

Backman zwlókł się z pryczy i ruszył ciemnym zagraconym przejściem między dwoma rzędami pryczy, by wejść za pułkownikiem do niewielkiego pomieszczenia znajdującego się bliżej kokpitu.

– Proszę usiąść – powiedział Gantner.

Pochylili się nad niewielkim metalowym blatem stolika.

Gantner trzymał w ręce teczkę z papierami.

– Zrobimy tak – zaczął. – Wylądujemy mniej więcej za godzinę. Zgodnie z planem powinien być pan chory, tak chory, że na lotnisku będzie czekała karetka ze szpitala wojskowego w bazie. Włosi sprawdzą papiery rutynowo i pobieżnie, ale nie wykluczam, że będą chcieli pana obejrzeć. Najprawdopodobniej jednak nie. Będziemy w amerykańskiej bazie wojskowej, żołnierze bez przerwy tam przyjeżdżają i równie często stamtąd wyjeżdżają. Mam dla pana paszport. Biorę na siebie rozmowę z Włochami, a potem zostanie pan zawieziony karetką do szpitala.

– Włosi?

– Tak. Słyszał pan kiedyś o bazie lotniczej w Aviano?

– Nie.

– Tak myślałem. Jest w amerykańskich rękach, odkąd przegoniliśmy stąd Niemców w tysiąc dziewięćset czterdziestym piątym. To w północno-wschodniej części Włoch, blisko Alp.

– Brzmi cudownie.

– Jest w porządku, ale to jednak baza wojskowa.

– Jak długo w niej zostanę?

– To nie zależy ode mnie. Ja mam jedynie przekazać pana z samolotu do karetki. Na miejscu zajmie się panem ktoś inny. Na wszelki wypadek niech się pan zapozna z życiorysem majora Herzoga.

Joel spędził kilka minut na czytaniu fikcyjnego biogramu majora Herzoga i zapamiętywaniu szczegółów z fałszywego paszportu.

– Niech pan pamięta, jest pan bardzo chory i ogłupiały po środkach przeciwbólowych – dodał Gantner. – Proszę udawać, że jest pan w śpiączce.

– Byłem w śpiączce przez sześć lat.

– Napiłby się pan kawy?

– Która jest godzina tam, dokąd lecimy?

Gantner spojrzał na zegarek i szybko policzył.

– Powinniśmy wylądować około pierwszej w nocy.

– Bardzo chętnie napiję się kawy.

Pułkownik podał mu papierowy kubek i termos, a potem wyszedł.

Po czasie potrzebnym na wypicie dwóch kubków Joel poczuł, że silniki zmniejszyły moc. Wrócił na pryczę i usiłował się zdrzemnąć.

* * *

Gdy C-130 zatrzymał się na płycie lotniska, wojskowy ambulans zaparkował tyłem w bliskiej odległości przed rampą. Oddziały wychodziły wolno z samolotu. W większości byli to na wpół śpiący jeszcze żołnierze. Nosze na kółkach z majorem Herzogiem zjechały po rampie i zostały ostrożnie załadowane do karetki. Znajdujący się najbliżej włoski urzędnik siedział w wojskowym jeepie Amerykanów i przyglądał się temu bez przekonania, starając się jakoś rozgrzać. Karetka odjechała bez specjalnego pośpiechu i pięć minut później nosze z majorem Herzogiem zostały wtoczone do niewielkiego szpitala w bazie i ustawione w małej salce na pierwszym piętrze, pilnowanej przez dwóch żandarmów wojskowych.

Rozdział 4

Szczęściem dla Backmana, choć on sam o tym nie wiedział i nie było powodu, żeby miało to dla niego jakieś znaczenie, ustępujący prezydent w ostatniej godzinie urzędowania ułaskawił również podstarzałego miliardera, który uciekł przed więzieniem, wyjeżdżając z kraju. Ów miliarder, imigrant z jakiegoś słowiańskiego państwa, jako młody chłopak miał możliwość zmiany nazwiska przy wjeździe do Stanów wiele dziesięcioleci wcześniej i zdecydował się na przybranie tytułu księcia Mongo. Książę przekazał na kampanię wyborczą Morgana ogromne sumy pieniędzy. Kiedy wyszło na jaw, że dorobił się majątku na unikaniu płacenia podatków, ujawniono także, że spędził kilka nocy w Sypialni Lincolna, gdzie przy kieliszku on i prezydent rozmawiali przyjacielsko o grożącym mu procesie sądowym. Zgodnie ze słowami trzeciej osoby, która była przy tym obecna, młodej pindy, będącej akurat piątą żoną księcia, prezydent obiecał wywrzeć nacisk na urząd podatkowy i zatuszować sprawę. Ale tak się nie stało. Akt oskarżenia liczył trzydzieści osiem stron, niemniej zanim ostatnia kartka wysunęła się z drukarki, miliarder, tyle że bez żony numer pięć, rozlokowywał się już w rezydencji w Urugwaju, skąd grał na nosie amerykańskiemu wymiarowi sprawiedliwości. Zamieszkał w pałacu z przyszłą żoną numer sześć.

Teraz chciał wrócić do ojczyzny, żeby umrzeć z godnością, odejść jako prawdziwy patriota i spocząć w grobie na należącej do niego farmie Thoroughbred w okolicy Lexington w stanie Kentucky. Critz się z nim dogadał i kilka minut po podpisaniu aktu ułaskawienia Joela Backmana prezydent Morgan podpisał też pełne ułaskawienie księcia Mongo.

Minął cały dzień, zanim ta wiadomość wyciekła do prasy – komunikaty o ułaskawieniach nie były ogłaszane przez Biały Dom z uzasadnionych powodów. Dziennikarze wpadli w szał. Bo oto człowiek, który w ciągu dwudziestu lat oszukał rząd federalny na sześćset milionów dolarów, hochsztapler, który powinien gnić w więzieniu do końca życia, miał przylecieć do kraju własnym ogromnym odrzutowcem i spędzić ostatnie dni w obrzydliwym luksusie. Historia Backmana, choć na pewno sensacyjna, miała teraz poważną konkurencję nie tylko ze strony porwanych duńskich turystów, ale także największego oszusta podatkowego w Stanach Zjednoczonych.

Mimo to nadal była gorącym towarem. Większość ważniejszych porannych gazet na Wschodnim Wybrzeżu zamieściła zdjęcie Backmana na pierwszej stronie. Prawie wszystkie szeroko rozpisywały się o wywołanym przez niego skandalu, przyznaniu się do winy i otrzymanym ułaskawieniu.

Carl Pratt czytał to, jak leci, w necie, w ogromnym zabałaganionym pokoju do pracy, jaki urządził sobie nad garażem w północno-zachodniej części Waszyngtonu. Używał tego miejsca jako kryjówki, żeby trzymać się z dala od wojen toczonych w kancelarii i unikać wspólników, których nie znosił. Mógł się tam spokojnie napić i nikomu to nie przeszkadzało. Mógł ciskać przedmiotami albo przekleństwami i robić, cokolwiek zechciał, bo było to jego sanktuarium.

Dokumenty Backmana znajdowały się w wielkim kartonowym pudle trzymanym w szafie. Teraz miał je na stole i przeglądał po raz pierwszy od wielu lat. Zachował wszystko – artykuły z gazet, zdjęcia, notatki służbowe, własne zapiski dotyczące poufnych spraw, kopie aktów oskarżenia, wynik sekcji zwłok Jacy’ego Hubbarda.

Jakże żałosna historia.

* * *

W styczniu tysiąc dziewięćset dziewięćdziesiątego szóstego roku trzech młodych pakistańskich naukowców zajmujących się komputerami dokonało zaskakującego odkrycia. Pracując w dusznym, ciasnym pokoju na ostatnim piętrze bloku na przedmieściach Karaczi, połączyli kilka komputerów Hewlett-Packard, które kupili w internecie za pieniądze z rządowego grantu. Ich nowy „superkomputer” został potem podłączony do zaawansowanego technologicznie wojskowego telefonu satelitarnego, również dostarczonego im przez rząd. Cała operacja była tajna i finansowana przez wojsko z pominięciem oficjalnej księgowości. Cel mieli prosty: zlokalizować nowego indyjskiego satelitę krążącego na wysokości prawie pięciuset kilometrów nad ich krajem, a potem spróbować zyskać do niego dostęp. Gdyby udało im się włamać, wtedy byłaby szansa na monitorowanie jego pracy wywiadowczej. Drugim celem była próba przejęcia nad nim kontroli.

Ukradzione dane wywiadowcze wzbudziły początkowo entuzjazm, lecz szybko okazało się, że są praktycznie bezwartościowe. Nowe indyjskie „oczy” robiły prawie to samo, co stare przez ostatnie dziesięć lat: wykonywały tysiące zdjęć tych samych obiektów wojskowych. Przez te same dziesięć lat pakistańskie satelity przekazywały fotki indyjskich baz wojskowych i ruchów wojsk. Oba kraje mogłyby wymienić się zdjęciami, niczego nie zyskując.

Tymczasem jednak młodzi naukowcy zupełnie przypadkowo odkryli istnienie innego satelity, a potem następnego i kolejnego. Urządzenia nie były ani pakistańskie, ani indyjskie i nie powinno ich być w miejscach, w których się znajdowały – około pięciuset kilometrów nad ziemią, gdzie przemieszczały się na północny wschód ze stałą prędkością stu dziewięćdziesięciu kilometrów na godzinę i każde z nich dzieliła odległość sześciuset pięćdziesięciu kilometrów od pozostałych. Przez dziesięć dni podekscytowani hakerzy obserwowali ruchy co najmniej sześciu różnych satelitów, należących najwyraźniej do jednego systemu, które zbliżały się od strony Półwyspu Arabskiego, przelatywały nad Afganistanem i Pakistanem, a potem kierowały się ku zachodniej części Chin.

Nikomu o tym nie powiedzieli, jednocześnie zaś udało się im wyłudzić od armii telefon satelitarny większej mocy, bo zgodnie twierdzili, że muszą dokończyć jedno z zadań dotyczących indyjskiego systemu szpiegowskiego. Po miesiącu metodycznych, trwających dwadzieścia cztery godziny na dobę obserwacji zdołali odkryć istnienie globalnej sieci tworzonej przez dziewięć identycznych satelitów zaprojektowanych tak, by były niewidoczne dla wszystkich, poza tymi, którzy je wystrzelili.

Swojemu odkryciu nadali kryptonim Neptun.

Trzech młodych czarodziejów zdobyło wykształcenie w Stanach Zjednoczonych. Przewodził im Safi Mirza, były asystent na Uniwersytecie Stanforda, który pracował krótko w firmie Breedin Corp, będącej nieoficjalnym wykonawcą sprzętu dla armii Stanów Zjednoczonych, głównie systemów satelitarnych. Fazal Sharif uzyskał dyplom z informatyki na politechnice w Georgii.

Trzecim, najmłodszym członkiem tej grupy był Faruk Khan, i to właśnie on napisał program, dzięki któremu włamali się do pierwszego satelity sieci Neptun. Kiedy znaleźli się w systemie, Faruk zaczął ściągać dane wywiadowcze, których poziom tajności przekroczył ich najśmielsze oczekiwania. On, Fazal i Safi od razu się zorientowali, na jak grząski grunt trafili. Były tam wyraźne kolorowe zdjęcia obozów szkoleniowych terrorystów w Afganistanie i rządowych limuzyn w Pekinie. Neptun mógł podsłuchiwać przekomarzania się chińskich pilotów na wysokości sześciu tysięcy metrów i jednocześnie obserwować podejrzanie wyglądającą łódź rybacką, dokującą u wybrzeży Jemenu. Neptun podążał za wozem pancernym, należącym prawdopodobnie do Castro, jadącym ulicami Hawany. A na przekazie wideo, co już kompletnie zaszokowało chłopaków, zobaczyli bardzo wyraźnie nie kogo innego, tylko samego Arafata, idącego aleją w Strefie Gazy, zapalającego papierosa, a potem oddającego mocz.

Przez dwie bezsenne doby cała trójka włamywała się do systemów kolejnych satelitów w czasie ich przelotu nad Pakistanem. Oprogramowanie było w języku angielskim, a zważywszy na fakt, że Neptun kierował całą swoją uwagę na Bliski Wschód, Azję i Chiny, bez trudu odgadli, że system należy do Stanów Zjednoczonych lub – co mniej prawdopodobne – do Wielkiej Brytanii czy Izraela. Niewykluczone też, że było to wspólne przedsięwzięcie amerykańsko-izraelskie.

Po dwóch dniach podsłuchiwania opuścili mieszkanie w bloku i od nowa zorganizowali swoją pracownię w wiejskim domu jednego z przyjaciół, piętnaście kilometrów od Karaczi. Samo odkrycie było wystarczająco ekscytujące, ale chcieli, a zwłaszcza Safi, posunąć się o krok dalej. Był niemal pewny, że uda mu się przejąć kontrolę nad systemem.

Jego pierwszym sukcesem był obraz Fazala Sharifa czytającego gazetę. Żeby chronić lokalizację nowej pracowni, Fazal pojechał autobusem do śródmieścia Karaczi, włożył też zieloną czapkę i ciemne okulary, a potem kupił gazetę i usiadł na ławce w parku w pobliżu ustalonego skrzyżowania. Wykonując polecenia przesyłane przez Faruka za pomocą podrasowanego telefonu satelitarnego, Neptun odszukał Fazala, wyostrzył obraz na tyle, że widać było nagłówki w gazecie, i przesłał do chaty na wsi, gdzie oglądano go w milczącym podziwie.

Transmisja obrazu optoelektronicznego z Ziemi miała najwyższą rozdzielczość dostępną w tamtym czasie technice. Neptun rozpoznawał obiekty mające niewiele więcej ponad metr średnicy, dorównując amerykańskim satelitom wojskowym. Ostrość obrazu była niemal dwukrotnie lepsza od europejskich i amerykańskich satelitów komercyjnych.

Przez tygodnie, a potem miesiące, cała trójka pisała bez przerwy amatorskie oprogramowanie, które chciała wykorzystać do swojego odkrycia. Odrzucili większość z tego, co napisali, ale kiedy wreszcie doprowadzili do perfekcji udane wersje programów, jeszcze bardziej zadziwiły ich możliwości Neptuna.

Półtora roku po pierwszym odkryciu satelitów mieli na czterech dwugigowych dyskach oprogramowanie, które nie tylko zwiększyło szybkość komunikowania się Neptuna z niezliczonymi kontaktami na Ziemi, lecz także pozwalało systemowi na blokowanie wielu satelitów nawigacyjnych, komunikacyjnych i szpiegowskich krążących po wokołoziemskiej orbicie. Ponieważ nic lepszego nie przychodziło im do głowy, nadali mu nazwę Korek.

Chociaż system zwany przez nich Neptunem należał do kogoś innego, trzech konspiratorów potrafiło go kontrolować, manipulować nim bez ograniczeń, a nawet całkowicie go zablokować. Wybuchła zaciekła awantura. Safi i Fazal stali się chciwi i zamierzali sprzedać Korek temu, kto zapłaciłby najwięcej. Faruk widział w tym, czego dokonali, jedynie kłopoty. Chciał przekazać oprogramowanie pakistańskiej armii i odciąć się od całej sprawy.

We wrześniu tysiąc dziewięćset dziewięćdziesiątego ósmego roku Safi i Fazal polecieli do Waszyngtonu. Korzystając z pakistańskich znajomości, spędzili miesiąc na frustrujących próbach nawiązania kontaktu z kimś z wywiadu wojskowego. Jeden z przyjaciół powiedział im przy okazji o Joelu Backmanie, człowieku, który potrafi otworzyć wszystkie drzwi w Waszyngtonie.

Jednak samo dotarcie do jego drzwi okazało się nie lada wyzwaniem. Backman był bardzo ważną figurą, miał ważnych klientów i mnóstwo wpływowych ludzi zabiegało o odrobinę jego czasu. Pięć tysięcy dolarów – tyle wynosiła ustalona stawka za jednogodzinną konsultację w przypadku nowego klienta, który i tak powinien się uważać za szczęśliwca, bo ten wielki człowiek raczył wyświadczyć mu taką przysługę. Safi pożyczył dwa tysiące od wuja z Chicago i obiecał Backmanowi, że zapłaci resztę w ciągu trzech miesięcy. Z ujawnionych później w sądzie dokumentów wynikało, że ich pierwsze spotkanie odbyło się dwudziestego czwartego października tysiąc dziewięćset dziewięćdziesiątego ósmego roku w kancelarii Backman, Pratt & Bolling. To spotkanie miało zniszczyć życie wszystkich, którzy wzięli w nim udział.

W pierwszej chwili Backman sceptycznie odniósł się do Korka i jego niesamowitych możliwości. A może natychmiast odgadł drzemiący w nim potencjał, wolał jednak to chytrze rozegrać z nowymi klientami? Safi i Fazal marzyli o sprzedaniu oprogramowania Pentagonowi za prawdziwą fortunę, jaką pan Backman mógłby uzyskać za ich produkt. Bo jeśli w Waszyngtonie był ktoś, kto mógł uzyskać fortunę za Korek, to właśnie Joel Backman.

Backman bez zwłoki wezwał Jacy’ego Hubbarda, swojego wartego milion dolarów rocznie najważniejszego pracownika, który nadal grywał co tydzień w golfa z prezydentem i włóczył się po barach Capitol Hill z grubymi rybami. Był barwnym, krzykliwym, zadziornym facetem po trzech rozwodach i bardzo lubił drogą whisky – zwłaszcza kupowaną przez lobbystów. Przetrwał politycznie tylko dlatego, że – jak powiadano – dla fotela senatora gotów był zrobić wszystko. Jego kampanie wyborcze uznano za najbardziej brutalne w historii Stanów Zjednoczonych, a to już coś. Znano go też z antysemityzmu i z tego, że w czasie sprawowania swojej funkcji bardzo się zbliżył z Arabią Saudyjską. Naprawdę bardzo. Jedno z wielu śledztw komisji etycznej ujawniło milion dolarów darowizny na jego kampanię wyborczą od saudyjskiego księcia, tego samego, z którym Hubbard jeździł na narty do Austrii.

Początkowo Hubbard i Backman spierali się o najlepszy sposób ulokowania Korka na rynku. Hubbard chciał go przehandlować Saudyjczykom, którzy jego zdaniem zapłaciliby miliard dolarów bez mrugnięcia okiem. Backman miał bardziej zaściankowe poglądy i uważał, że tak niebezpieczny produkt powinien zostać w ich kraju. Hubbard był przekonany, że uda mu się zawrzeć z Saudyjczykami umowę, w której obiecają nigdy nie użyć Korka przeciwko Stanom Zjednoczonym, ich rzekomemu sojusznikowi. Backman z kolei bał się Izraelczyków – ich mocarnych przyjaciół w Stanach, ich potencjału militarnego i co najważniejsze, ich tajnych służb wywiadowczych.

W tamtym czasie kancelaria Backman, Pratt & Bolling reprezentowała wiele zagranicznych firm i rządów. W rzeczywistości firma była „adresem” dla każdego, kto szukał natychmiastowych wpływów w Waszyngtonie. Wystarczyło zapłacić horrendalne honorarium i zyskiwało się takie właśnie możliwości. Na ich niemającej końca liście klientów byli przedstawiciele japońskiego przemysłu stalowego, rządu Korei Południowej, Saudyjczyków, większości podejrzanych banków z Karaibów, obecnego reżimu w Panamie, boliwijskich spółdzielni rolniczych, które nie uprawiały niczego poza koką, i tak dalej. Mieli wielu praworządnych klientów, ale równie wielu nie do końca czystych.

Pogłoski o Korku zaczęły powoli docierać do pozostałych pracowników kancelarii. Mogło chodzić o potencjalnie największy zarobek, jaki do tej pory widzieli na oczy, a przecież trafiały im się wcześniej naprawdę pokaźne honoraria. W miarę jak mijały tygodnie, kolejni wspólnicy zaczęli przedstawiać najróżniejsze scenariusze działań marketingowych, by jak najkorzystniej sprzedać Korek. Słowo patriotyzm odchodziło powoli w zapomnienie – szło przecież o zbyt duże pieniądze! Kancelaria reprezentowała duńską firmę produkującą awionikę dla chińskich sił powietrznych, a mając takie wejścia, można było ubić lukratywny interes z rządem w Pekinie. Obywatele Korei Południowej spaliby spokojniej, gdyby wiedzieli, co naprawdę dzieje się na północy. Syryjczycy oddaliby skarby narodowe za możliwość zablokowania izraelskiej łączności wojskowej. Pewien kartel narkotykowy zapłaciłby miliardy za umożliwienie mu śledzenia poczynań agencji do walki z narkotykami DEA.

Każdego dnia Joel Backman i jego banda chciwych prawników czuli się coraz bogatsi. W największych gabinetach firmy nie rozmawiano prawie o niczym innym.

* * *