O książce

Kolejna powieść z Davidem Rakerem specjalizującym się w szukaniu osób, które zniknęły… czasem na zawsze.

Brak jakichkolwiek śladów kradzieży, włączony telewizor, zabawki na podłodze, drzwi lodówki otwarte na oścież, rozlane mleko, ziemniaki na ogniu, stół nakryty do kolacji…

Dla Emily, siostry Carrie, jedyną szansą na odkrycie, co się stało z jej bliskimi, jest David Raker, jej dawny chłopak specjalizujący się w poszukiwaniach osób zaginionych.

Carrie i Paul Lingowie oraz ich dwie córki zniknęli bez śladu. Ktoś po kilku dniach widział dziewczynki w Londynie, ktoś inny zobaczył ich rodziców. Ale te tropy do niczego nie doprowadziły i policja wkrótce zamknęła śledztwo.

Raker szybko ustala, że zniknięcie czteroosobowej rodziny ma związek z pewną fotografią, a być może również ze zwłokami, które morze wyrzuciło na brzeg. Tropy wiodą go z deszczowego południowego Devonu do skwarnego Las Vegas i każą mu się cofnąć do najczarniejszych kart historii XX wieku. Do karty – a raczej fotografii – tak niebezpiecznej, że niektórzy są w stanie z jej powodu zabijać.

TIM WEAVER

Brytyjski pisarz, z zawodu dziennikarz. Jako wolny strzelec współpracował z wieloma dziennikami i czasopismami, m.in. „The Guardian” i „Sports Illustrated”, pisując o filmach, telewizji, sporcie i grach komputerowych. Jest autorem serii thrillerów o prywatnym detektywie Davidzie Rakerze, zajmującym się poszukiwaniem osób zaginionych. Uwielbia powieści Lee Childa i Michaela Connelly’ego.

www.timweaverbooks.com

Tego autora

David Raker

ŚCIGAJĄC UMARŁYCH
ZANURZYĆ SIĘ W MROK
BEZ OSTRZEŻENIA
ZNIKNĘLI NA ZAWSZE

Tytuł oryginału:
NEVER COMING BACK

Copyright © Tim Weaver 2013
All rights reserved

Polish edition copyright © Wydawnictwo Albatros Andrzej Kuryłowicz s.c. 2016

Polish translation copyright © Jan Kruk 2016

Redakcja: Marta Gral

Zdjęcie na okładce: © Neil Holden/Arcangel Images

ISBN 978-83-7985-273-4

Wydawca
WYDAWNICTWO ALBATROS ANDRZEJ KURYŁOWICZ S.C.
Hlonda 2a/25, 02-972 Warszawa
www.wydawnictwoalbatros.com
Facebook.com/WydawnictwoAlbatros | Instagram.com/wydawnictwoalbatros

Niniejszy produkt jest objęty ochroną prawa autorskiego. Uzyskany dostęp upoważnia wyłącznie do prywatnego użytku osobę, która wykupiła prawo dostępu. Wydawca informuje, że publiczne udostępnianie osobom trzecim, nieokreślonym adresatom lub w jakikolwiek inny sposób upowszechnianie, kopiowanie oraz przetwarzanie w technikach cyfrowych lub podobnych – jest nielegalne i podlega właściwym sankcjom.

Przygotowanie wydania elektronicznego: Magdalena Wojtas, 88em

Dla Erin

CZĘŚĆ PIERWSZA
Grudzień 2007

1

Noc zapadła szybko. Niebo przybrało żółtawą barwę tygodniowego siniaka, a potem słońce wyskoczyło zza chmur tak, jakby spadało, i zaczęło się chylić ku pustyni. Im było niżej, tym szybciej zmieniało się niebo, aż w końcu słońce całkiem zniknęło z widoku i nad Mojave pozostała jedynie rozmazana czerwona chmura, przypominająca plamę krwi.

Dwadzieścia minut później z ciemności wyłoniły się obrzeża miasta – na początek parterowa zabudowa satelickich miejscowości. W cieniach po obu stronach autostrady międzystanowej migotały światła latarni; kiedy piętnastka przedarła się przez Southern Highlands, ustąpiły jaśniejszej, stałej poświacie. Osiedla mieszkaniowe, centra handlowe i rozległe niezagospodarowane tereny, oświetlone billboardami oraz pomarańczowym blaskiem lamp sodowych, dalej zaś neony – kasyn, moteli i marnych knajp ciągnących się wzdłuż autostrady. W końcu, pożegnawszy się z międzystanową przy zjeździe 36, po raz pierwszy zobaczyłem Strip – olśniewające, monolityczne budowle wyrastające z płaskiej pustyni przywodziły na myśl wybuch supernowej.

Już pół kilometra przed wjazdem na parking Mandalay Bay wiedziałem, że ten hotel będzie o klasę lepszy od tego, w którym mieszkałem w Las Vegas poprzednio. Gdy przed pięciu laty przyjechałem do tego miasta po raz pierwszy, rezerwacją zajęła się gazeta i w rezultacie musiałem gnić w szemranym kasynie dla ubogich zwanym The George. Jak się później dowiedziałem, w żargonie pracowników kasyn „George” oznacza gracza, który zostawia duże napiwki. Z tym tylko, że w The George hazard uprawiali wyłącznie bezdomni, którzy przy wystawionych od frontu stołach do blackjacka grali na minimalne stawki, czyli dwadzieścia pięć centów, próbując uciułać dość grosza, by starczyło na flaszkę czegoś mocniejszego. Tym razem, szukając miejsca dla wynajętego dodge’a stratusa na olbrzymim parkingu na dachu budynku, minąłem wysokie na osiem pięter reklamy transmisji telewizyjnej walki w formule MMA organizacji UFC, która miała się odbyć w tym hotelu w styczniu, i wiedziałem, że dobrze zrobiłem, samemu rezerwując nocleg – podczas ostatniego pobytu tutaj walki w pobliżu The George toczyli między sobą wyłącznie pijacy.

Przekręciłem kluczyk w stacyjce, a kiedy silnik oraz radio ucichły, do samochodu napłynęły odgłosy z autostrady Las Vegas – cichy, nieprzerwany szum przypominający pomruk nadchodzącej burzy. Dalej, niewidoczny na tle nieba, nie licząc błyskających z regularnością metronomu świateł na ogonie, jakiś samolot podchodził do lądowania na lotnisku McCarrana. Kiedy tak sobie siedziałem, ogarnęło mnie znajome uczucie – będąc przed pięciu laty w tym samym mieście, słuchałem tych samych odgłosów. Z tamtego wyjazdu zostało mi w pamięci wiele rzeczy, ale głównie zapamiętałem hałas i światła.

Pchnąłem drzwi dodge’a i wysiadłem.

Wieczór był chłodny, ale całkiem miły. Otworzyłem pilotem bagażnik, wyjąłem torbę podróżną, po czym ruszyłem przez parking. W hotelu panował nie mniejszy hałas, hurgot samochodów, samolotów i ekranów wideo zastąpiło nieustające dzyń, dzyń, dzyń jednorękich bandytów. Stanąłem w kolejce do recepcji i obserwowałem kłócącą się parę młodych ludzi, niewiele po dwudziestce. Zanim dostałem kartę otwierającą drzwi mojego pokoju, byłem już spragniony ciszy – przynajmniej na ile to możliwe.

Wziąłem prysznic, przebrałem się, opróżniłem minibarek, a następnie zadzwoniłem do Derryn i zawiadomiłem ją, że dotarłem cały i zdrowy. Przez chwilę rozmawialiśmy. Początkowo trudno jej było przywyknąć do naszego nowego życia na Zachodnim Wybrzeżu – nie mieliśmy tu przyjaciół, ona była bez pracy, a sąsiedzi w naszym domu w Santa Monica tworzyli hermetycznie zamkniętą klikę. Stopniowo jednak sprawy przybrały lepszy obrót. W swoim kraju przez dziesięć lat pracowała jako pielęgniarka na ostrym dyżurze, zanim rzuciła to, by wyjechać ze mną do Stanów Zjednoczonych; w rezultacie została tymczasowo zatrudniona na bloku operacyjnym w szpitalu niedaleko naszego miejsca zamieszkania. Pobierała tylko krew i pomagała lekarzom zszywać rany – robota bez porównania spokojniejsza od tego, co robiła w Londynie, jednak Derryn ją uwielbiała. Dzięki niej wychodziła z domu, poznawała ludzi, trochę zarabiała, no i miała wolne weekendy, co pozwalało jej chodzić na plażę.

– Zamierzasz wydać wszystkie nasze pieniądze, Raker? – spytała po chwili.

– Nie dzisiaj. Może jutro.

– A ty w ogóle potrafisz grać w karty?

– Gram w wojnę.

Wiedziałem, że się uśmiechnęła.

– Chciałabym mieć czapkę niewidkę i popatrzeć, jak siadasz przy stole do blackjacka i udajesz, że wiesz, co robisz.

– Ale ja naprawdę wiem, co robię.

– Nie potrafisz nawet grać w Monopoly.

– Moja największa fanka znów podnosi mnie na duchu.

Parsknęła śmiechem.

– Następnym razem masz mnie wziąć ze sobą – zapowiedziała.

– Dobrze.

– Marzę, żeby zobaczyć Vegas.

Odwróciłem się na łóżku i wyjrzałem przez okno. Zza szyby mrugały do mnie miliony świateł.

– Wiem – odparłem. – Kiedyś cię tu zabiorę, obiecuję.

□ □ □

O wpół do drugiej wciąż jeszcze nie spałem, chociaż sam nie rozumiem dlaczego. Poprzedniej nocy do czwartej nad ranem sporządzałem akta sprawy, byłem ugotowany po pięciu godzinach za kółkiem w drodze z Los Angeles, a mimo to nie mogłem zasnąć. W końcu zaprzestałem dalszych prób, ubrałem się i zszedłem na parter.

Gdy otworzyły się drzwi windy, odniosłem wrażenie, że czas się zatrzymał – hol, odgłosy automatów do gry, muzyka sącząca się z głośników… wszystko było dokładnie takie samo jak wtedy, gdy przyjechałem. Brakowało tylko wydzierającej się na siebie pary. Właśnie dlatego w kasynach nigdzie nie widać zegarów – dzień i noc wyglądają dokładnie tak samo, jakby zapadło się w letarg. Człowiek wchodzi i od razu jego wewnętrzny zegar się wyłącza. Znów spojrzałem na zegarek i stwierdziłem, że dochodzi druga – ale równie dobrze mogło być przedpołudnie. Dokoła szwendali się mężczyźni i kobiety w dresach i szortach, zupełnie jakby właśnie zeszli z kortu.

Ruszyłem do baru sąsiadującego z lobby. Nawet o pierwszej pięćdziesiąt w nocy miałem towarzystwa pod dostatkiem: małżeństwo dobrze po sześćdziesiątce, kobietę rozmawiającą w boksie przez komórkę, faceta pochylonego nad laptopem; przy jednym ze stolików grupa pięciu mężczyzn rechotała głośno z czegoś, co powiedział któryś z nich. Przysiadłem na stołku barowym, zamówiłem piwo i pogryzając orzeszki z miski, przejrzałem egzemplarz „Las Vegas Sun”, który ktoś zostawił na barze. Artykuł na pierwszej stronie niemal słowo w słowo powtarzał tezy tekstu, których sprawdzenie właśnie mi zlecono: Las Vegas, miasto kuloodporne. W czasie gdy część analityków przewidywała na najbliższe dwanaście miesięcy głęboki kryzys, amerykańska stolica hazardu miała zarobić rekordowe osiem miliardów dolarów.

Może z dziesięć minut później, kiedy dotarłem do działu sportowego, obok mnie przy barze usiadł jakiś facet i zamówił następną kolejkę drinków. Spojrzałem na niego, on popatrzył na mnie, po czym wrócił do stołu z tacą pełną szklaneczek. Kilka sekund później pojawiło się mgliste wspomnienie i – próbując je uchwycić – doznałem olśnienia: ja go znałem. Odwróciłem się na stołku i obejrzałem przez ramię. Facet postawił tacę na stole… i również na mnie spojrzał. On też mnie znał! Obaj się zawahaliśmy, na chwilę zamarliśmy po dwóch stronach sali, aż nagle on także zaskoczył i wrócił do mnie z szerokim uśmiechem na twarzy.

– David?

Gdy tylko się odezwał, wspomnienie nabrało ostatecznych kształtów – Lee Wilkins. Razem dorastaliśmy, mieszkaliśmy w tej samej wsi, chodziliśmy do tej samej szkoły… i nie rozmawialiśmy ze sobą od czasu, gdy porzuciliśmy przed maturą tę samą szkołę. A teraz, blisko dwadzieścia lat później, był tutaj; inny niż go zapamiętałem, chociaż nie zmienił się aż tak bardzo. Parę kilogramów więcej na twarzy i w pasie, ogolona na łyso głowa, ciemna kilkudniowa szczecina na brodzie, ale poza tym był to ten sam facet: metr siedemdziesiąt osiem wzrostu, krępy, z blizną z lewej strony nosa po upadku z drzewa, na które się wspinaliśmy.

– Lee?

– Tak! – Na jego twarzy rozlał się jeszcze szerszy uśmiech; podaliśmy sobie ręce. – Jasna cholera – mówił dalej. – Na twój widok pomyślałem sobie: „Skądś go znam”, ale w życiu bym nie sądził…

– Jesteś tu na wakacjach? – wpadłem mu w słowo.

– Nie – odparł, sadowiąc się na stołku obok mnie. – Teraz tu mieszkam. W Stanach jestem od siedmiu lat, z czego dwa lata w Vegas.

– I czym się zajmujesz?

– Pamiętasz, że chciałem zostać aktorem?

– A owszem, pamiętam.

Zawahał się, uśmiechnął.

– No… no więc nie wypaliło.

– Aha.

– Nie, chodzi mi o to, że nie wyszło tak, jak się tego spodziewałem. Przez pierwsze pięć lat siedziałem w Los Angeles, próbując się załapać. Robiłem za kelnera i chodziłem na castingi. Od czasu do czasu trafiała się jakaś rólka, ale nic takiego, żebym mógł wpaść komuś w oko. A potem zacząłem zapowiadać kabareciarzy w klubie w zachodnim Hollywood, no i się porobiło. Tak się tam spodobałem, że sam stałem się gwoździem programu. Trwało to rok, a potem zaproponowali mi pracę tutaj, w Vegas, jako główny konferansjer w tym wielkim kabarecie obok Stripu. A kilka miesięcy temu jeszcze lepszą robotę naraił mi facet, który kręci rozrywką w hotelach MGM, więc teraz stale krążę… stąd pędzę do Luxoru, a potem do New Yorku, Mirage, Grandu, do każdego z nich. Dosyć to niesamowite.

– Rany, Lee, to nie z tej ziemi! Gratulacje.

– Chyba znalazłem się we właściwym miejscu o właściwym czasie.

– Albo po prostu jesteś dobry w tym, co robisz.

Wzruszył ramionami.

– Nie mogę uwierzyć, że cię widzę. Akurat tutaj – powiedział.

– Wiem.

– No a co ty porabiasz w Las Vegas?

– Pamiętasz, że chciałem zostać dziennikarzem?

– No.

– I mi się udało.

– To fantastycznie. Teraz też pracujesz?

– Ehe. – Rozejrzałem się. – A raczej pracuję od jutra.

– Mieszkasz tu na stałe?

– Nie, przyleciałem z Los Angeles na jedną noc.

– I co konkretnie robisz?

Postukałem palcem w pierwszą stronę „Sun”.

– Piszę o forsie.

– Jesteś korespondentem czy coś w tym rodzaju? – dopytywał się.

– Tylko do końca przyszłorocznych wyborów. Potem wracam do Londynu. Gazeta oszalała na punkcie Obamy i dlatego wysłali mnie tu tak wcześnie.

– Każdy będzie lepszy niż Bush, co?

– Pewnie okaże się w przyszłym roku.

– Jak to się stało, że cię ulokowali na Zachodnim Wybrzeżu?

– Kiedy mnie wysłali ostatnio, mieszkałem w Waszyngtonie, ale tym razem przyjechałem na dłużej. Dlatego spędzam sześć miesięcy w Los Angeles, żeby relacjonować kampanię z Kalifornii, a potem przeniosę się do Waszyngtonu i będę to opisywał z perspektywy Kapitolu. – Ruchem głowy wskazałem „Sun”. – Sęk w tym, że na tak wczesnym etapie chwilowo nie ma o czym pisać. Więc się zjawiłem tutaj, żeby uzasadnić to, że w ogóle żyję.

– Niezłe miejsce na spędzenie nocki.

– Trochę tu głośno.

Roześmiał się.

– Nie da się ukryć.

Siedzieliśmy przy barze, zamawialiśmy kolejne piwa i gadaliśmy, nadrabiając te dziewiętnaście lat, odkąd opuściliśmy dom. Ja się wychowałem na farmie, na wzgórzach otaczających naszą wioskę, ale kiedy wyjechałem do Londynu, rodzicom zaświtało, że w przewidywalnej przyszłości nie zamierzam przejąć prowadzenia gospodarstwa, więc zaczęli je stopniowo wyprzedawać, a pieniądze wpłacać na domek.

– A potem mama umarła – powiedziałem.

Lee poważnie przytaknął ruchem głowy.

Wzruszyłem ramionami.

– Od tamtej pory wszystko zaczęło się walić. Pomogłem ojcu sprzedać farmę i przeprowadzić się do wioski, ale odkąd został sam, zupełnie sobie nie radził.

– Jeszcze żyje?

– Nie. Umarł prawie dwa lata temu.

Od tamtej pory nie pojawiłem się już w domu.

Dalej rozmowa potoczyła się w weselszym nastroju. Lee opowiedział mi, że jego mama ponownie wyszła za mąż i mieszka teraz w Torquay, siostra jest nauczycielką, a on wciąż pozostaje w kawalerskim stanie i uwielbia to, chociaż mama chciałaby, żeby się ustatkował.

– Przyleciały do mnie na początku roku i przez trzy tygodnie mama w zasadzie dzień w dzień wypytywała mnie, kiedy się w końcu ożenię. – Wzniósł oczy do nieba, po czym spytał: – A ty od dawna jesteś mężem Diane? – Obalał już piątą butelkę piwa, więc wybaczyłem mu przejęzyczenie. Obaj byliśmy ciut zawiani: on wyprzedzał mnie o dwie butelki browaru, ja miałem za sobą brak snu.

– Derryn – sprostowałem.

– W mordę jeża. – Roześmiał się. – Sorki, Derryn.

Gwar w barze nieco osłabł, a mężczyźni, z którymi Lee pił wcześniej, zniknęli gdzieś w kasynie.

– W tym roku minie trzynaście lat – odparłem.

– Serio?

– No, to były dobre lata.

Pokiwał głową.

– Podziwiam cię, stary. I trochę ci zazdroszczę. – Znów skinął głową, oderwał się od baru i poklepawszy mnie po plecach, skierował się do toalety.

I tyle go widziałem.

□ □ □

Wróciłem do „Las Vegas Sun” w miejscu, w którym przerwałem lekturę, ale po kilku minutach podniosłem wzrok znad gazety, spojrzałem w kierunku, gdzie oddalił się Lee, i zobaczyłem, że obok mnie stoi jakiś facet. Nie zauważyłem, jak podchodził. Stał przodem do baru, lecz głowę miał odwróconą w stronę gazety i czytał jeden z artykułów na pierwszej stronie. Po sekundzie zerknął na mnie i uświadomił sobie, że go przyłapałem.

– O, przepraszam – odezwał się. – To wyjątkowo niegrzeczne z mojej strony.

Anglik.

Spojrzałem nad jego ramieniem w kierunku toalet. Ani widu Lee. Gdy przeniosłem wzrok na nieznajomego, stał z przekrzywioną jak ptak głową i mi się przyglądał.

Pchnąłem gazetę w jego stronę.

– Proszę.

– Bardzo pan miły – odparł. – Dzięki.

– Nie ma sprawy.

Uśmiechnął się.

– Pan jest Anglikiem – zauważył.

– Ehe. Wygląda na to, że pan również.

Dobiegał pięćdziesiątki, był chudy i żylasty, opalony i miał gładko ogoloną twarz. Uśmiechając się, zaprezentował zrobione zęby. Nienaturalnie wybielone, błyskały tak, jak to się widuje wyłącznie na Zachodnim Wybrzeżu. Nie przestając się uśmiechać, przysiadł na skraju jednego z barowych stołków.

– Co pana tu sprowadziło? – zapytał. – Praca?

– Tylko na dwa dni.

– No tak, wiedziałem, że nie wygląda pan na wieloryba.

Terminem „wieloryb” kasyna określają największych na świecie graczy. Facet był ubrany elegancko: w jasnoniebieską, rozpiętą pod szyją koszulę, czarną marynarkę, dżinsy i wypastowane na błysk półbuty z czarnej skóry. Zaczesane do tyłu włosy błyszczały w świetle.

– Przede wszystkim by pan tu nie siedział – powiedział.

– Gdybym był wielorybem?

– Właśnie. Żyłby pan na koszt kasyna… Dostałby pan darmowy przelot, darmowy apartament i darmowy wikt z restauracji. Nie musiałby pan siedzieć i popijać samotnie w barze. – Zdaje się, że nagle sobie uświadomił, co właśnie powiedział. – Przepraszam, źle to zabrzmiało, nie to miałem na myśli.

– Proszę się nie przejmować.

– Bo w końcu kto to mówi? Przecież ja też tu siedzę. – Parsknął śmiechem i niedbałym ruchem złożył gazetę. – Wie pan, ile wydają kasyna na gratisy dla dużych graczy?

Nachylił się w moją stronę.

– No ile? – ponaglił mnie.

– Nie mam bladego pojęcia – odparłem.

– Od trzech do pięciu tysięcy dolarów. A wie pan, ile ci sami duzi gracze zostawiają przy stołach? – Zniżył głos, jakby dzielił się ze mną jakąś pradawną tajemnicą. – Dwa razy tyle. Nikt nie wygrywa z kasynem. Wielcy hazardziści przyjeżdżają tu, dostają otwarte linie kredytowe, opłacone przez kasyno pokoje i posiłki z najdroższych lokali i liczą na to, że przechylą szalę na swoją korzyść i kasyno przegra. Ale tutaj każda gra… każda gra w każdym kasynie w tym mieście… jest tak pomyślana, żeby zwiększyć szanse matematyczne kasyna.

Facet przesunął się na siedzeniu, jedną ręką podpierając się o stołek między nami, a drugą trzymając płasko na marmurowym blacie. Na dwóch pierwszych palcach tej dłoni nie miał paznokci, zupełnie jakby mu je zerwano.

– Wie pan, co im to daje? – zapytał cicho.

– Niby co?

– Zwiększenie szans matematycznych.

Spojrzałem nad jego ramieniem. Lee nadal nigdzie nie było widać. Od jego wyjścia minęło już z pięć, sześć minut. Nie uzyskawszy odpowiedzi, facet przysunął się bliżej mnie, tak że jego palce znalazły się o kilka centymetrów od moich. Zerknąłem na brakujące paznokcie, po czym przeniosłem wzrok na jego twarz.

– To im daje przewagę – oświadczył.

W końcu zdjął drugą rękę ze stołka i położył na marmurze, jak gdyby czekając na obsługę. Barman ruszył ku nam z drugiej strony baru, lecz facet podchwycił jego wzrok i ledwo dostrzegalnie pokręcił głową, na co barman zatrzymał się raptownie, jak gdyby się zderzył z ciężarówką. Gdy znów spojrzałem na gościa obok mnie, zaszła w nim – wprawdzie subtelna – zmiana i pierś ścisnął mi przypływ niepokoju.

Trwaliśmy tak przez chwilę, w kakofonii dzyń, dzyń, dzyń jednorękich bandytów dookoła; nagle wstałem ze stołka, wyjąłem dwie dziesięciodolarówki i położyłem banknoty na ladzie dla barmana. Odwróciłem się do tego faceta. Był o jakieś dwanaście centymetrów niższy ode mnie, ale wcale nie czułem się przez to swobodniej w jego obecności.

– Idzie pan spać? – zapytał.

– Powiedzmy.

Chciałem go wyminąć, lecz nagle chwycił mnie za ramię i przyciągnął do siebie. Ściskał mnie z siłą imadła. Potknąłem się, kompletnie wytrącony z równowagi. A wtedy zadziałał instynkt – rzuciłem się do tyłu i pchnąwszy go, oswobodziłem ramię.

– Człowieku, co ci odbiło? – warknąłem.

Poprawił się na stołku, z rękami płasko na kontuarze.

– Pozwól, że dam ci radę – powiedział.

– Nie, to ja dam radę tobie. Nigdy więcej nie waż się mnie dotknąć.

I chciałem odejść.

– Zawsze znajdzie się ktoś lepszy od ciebie, Davidzie! – zawołał za mną.

Zatrzymałem się i odwróciłem.

– Coś ty powiedział?

– Jak każdy, jesteś tylko człowiekiem.

– Skąd znasz moje imię?

Teraz było w nim coś groźnego, jakby jakimś cudem kompletnie zmienił wygląd. Jego oczy wydawały się ciemniejsze. Zadarł głowę niczym szykujące się do ataku zwierzę.

– Wracaj do domu, do żony – powiedział, mierząc mnie wzrokiem od stóp do głów. A potem nachylił się i zniżył głos do szeptu. – I zrób coś dla was obojga… Nie pakuj nosa w nasze interesy.

– Co takiego?! Przecież nawet cię nie znam.

– To prawda – przyznał. – Ale znasz Lee Wilkinsa.

Nadal świdrując mnie wzrokiem, kiwnął głową, a potem przecisnął się obok mnie i ruszył w głąb kasyna. Dwie sekundy później wmieszał się w tłum.

A po dziesięciu zniknął bez śladu.