O książce

NIEGRZECZNE DZIEWCZYNKI DOSTAJĄ
NAJLEPSZYCH FACETÓW

Cath – nastolatka z blokowiska na angielskiej prowincji, chętnie uprawiająca seks w toalecie

Kelly – masażystka z londyńskiego klubu dla dżentelmenów i kochanka stojącego nad grobem lorda

Katie – dziewczyna gwiazdy futbolu z Manchester United

Katleen – żona potentata prasowego, podróżująca prywatnym odrzutowcem

Katharina…

To ta sama kobieta, Cath Fox. Piękna, bystra, seksowna i przede wszystkim bezwzględna. „Do życia podchodzi jak ktoś, kto wspina się po stromych skałach; w każdej sytuacji po prostu szuka oparcia dla stopy, a potem następnego”. Kiedy zaczyna się nudzić, idzie dalej. Jeśli spadnie, będzie boleć, i to bardzo.

Ale może nie spadnie?

Nicholas Coleridge

Dyrektor brytyjskiego oddziału koncernu medialnego wydającego m.in. takie magazyny, jak „Voque”, „Tatler” czy „Vanity Fair”. Mieszka wraz z żoną i czwórką dzieci w Londynie.

Tytuł oryginału:
THE ADVENTURESS

Copyright © Nicholas Coleridge 2012
All rights reserved

Polish edition copyright © Wydawnictwo Albatros Andrzej Kuryłowicz s.c. 2015

Polish translation copyright © Marzenna Rączkowska 2015

Redakcja: Ewa Pawłowska

Zdjęcie na okładce: © Altrendo Images/Stockbyte/Getty Images

Projekt graficzny okładki: Wydawnictwo Albatros Andrzej Kuryłowicz s.c.

ISBN 978-83-7985-221-5

Wydawca
WYDAWNICTWO ALBATROS ANDRZEJ KURYŁOWICZ S.C.
Hlonda 2a/25, 02-972 Warszawa
www.wydawnictwoalbatros.com
Facebook

Niniejszy produkt jest objęty ochroną prawa autorskiego. Uzyskany dostęp upoważnia wyłącznie do prywatnego użytku osobę, która wykupiła prawo dostępu. Wydawca informuje, że publiczne udostępnianie osobom trzecim, nieokreślonym adresatom lub w jakikolwiek inny sposób upowszechnianie, kopiowanie oraz przetwarzanie w technikach cyfrowych lub podobnych – jest nielegalne i podlega właściwym sankcjom.

Przygotowanie wydania elektronicznego: Michał Nakoneczny, 88em

Ta książka jest dla Was, moje kochane dzieci i chrześniacy:
Alexandrze, Freddie, Sophie i Tommy Coleridge’owie.
I jeszcze dla kilku osób, a są to:
Cara Delevingne, Willa Patty, Ewan Wotherspoon
i Ned Dahl Donovan.

Rozdział pierwszy

Była sobota, upalny czerwcowy ranek 1982 roku. Przez ogromną żelazną bramę Szkoły z Internatem dla Dziewcząt St Mary’s, gdzieś między Petworth a Horsham w zachodnim Sussex, sunęła długa procesja eleganckich samochodów rodzinnych. Było ich przynajmniej ze dwieście. Wypakowane po brzegi rodzicami, braćmi i siostrami, a także koszami piknikowego prowiantu i psami mercedesy kombi, volva i range rovery parkowały w rzędach wokół szkolnych boisk. Najzapobiegliwsi, najlepiej zorganizowani rodzice przyjechali już o ósmej rano, aby zająć najbardziej zacienione miejsca na piknik pod kasztanowcami lub rozłożystymi gałęziami ostrolistnego dębu tuż za piaszczystym lądowiskiem do skoku w dal. Od dziesięciu dni nad Anglią przetaczała się fala upałów, a w prognozie pogody na dziś przewidywano, że temperatura przekroczy trzydzieści stopni. Po tym, jak szkolne zawody sportowe kilka lat z rzędu wypadały w chłodne, deszczowe dni, które w sam raz nadawały się na takie okazje, aż trudno było w to uwierzyć.

Tuż za bramą stały ubrane w sportowe stroje grupki dziewcząt i wyczekiwały przyjazdu rodziców. Teren szkoły doprowadzono do perfekcji. Od wielu dni ogrodnicy kosili trawę, uklepywali trawniki, strzygli ich brzegi i wybielali ścieżki do biegania. Za pawilonem sportowym ustawiono namioty, aby można było tam zjeść obiad lub napić się herbaty, i zainstalowano przenośne toalety. Na długich stołach urządzono wystawę wyrobów garncarskich. Między nimi przechadzały się matki w letnich sukienkach i ojcowie w dwurzędowych marynarkach i kapeluszach typu panama, podziwiając rękodzieła swoich córek. Tylne drzwi samochodów stały otworem, a goście rozkładali przy nich koce, rozpakowywali prowiant, wyjmowali przenośne lodówki i rozstawiali dzbanki z niskoalkoholowym likierem Pimm’s z miętą i plasterkami owoców albo napełniali miski dla spragnionych spanieli.

Całe to zamieszanie obserwowała ze swego okna pod okapem głównego budynku szkoły Cath Fox. Gdyby nie czerwone majtki z satyny, byłaby całkiem naga. Paliła papierosa, którego trzymała między kciukiem a palcem wskazującym, i nonszalancko wydmuchiwała przez okno wielkie kłęby dymu.

Każdy, kto w tej chwili wtargnąłby do jej pokoju, zobaczyłby, że na plecach, udzie i ramieniu ma trzy różnej wielkości i różnego kształtu tatuaże. Z tyłu nad gumką majtek wystawała pajęczyna, zgrabne udo zdobił skorpion, a widniejące na ramieniu serce okalało wytatuowane z szablonu imię „Callum”. Od przyjazdu do St Mary’s Cath pieczołowicie ukrywała tatuaże przed współpracownicami. Stara Ma Perse – albo pani magister Violet Perse, absolwentka Cambridge, jak lubiła tytułować się dyrektorka szkoły – doznałaby szoku. Podobnie jak bezpośrednia przełożona Cath, główna intendentka. Ale kilku uczennicom – tym, którym ufała – Cath pokazała i tatuaże, i przekłuty pępek. Śmieszyło ją pełne fascynacji osłupienie, które pojawiło się na ich wypieszczonych buźkach. Cath miała tyle samo lat co dziewczęta z ostatniej, szóstej, klasy, ale czasem odnosiła wrażenie, że jest od nich dwa razy starsza. Nie znały życia, no i większość była jeszcze dziewicami.

Z okna Cath rozpościerał się widok na cały teren szkoły – pięćdziesiąt trzy hektary ziemi, a na niej boiska sportowe i wielki park. Spojrzała na stojące w dole samochody i zadała sobie pytanie, ile są warte. Takie wypasione fury, a nikt nawet ich nie zamykał, chociaż kluczyki dyndały ze stacyjek. Callum miałby niezły ubaw. Co nie znaczy, że ma zamiar dupkowi mówić, gdzie teraz mieszka. Nie ma mowy.

Odsunęła się od okna i krytycznie spojrzała na swoje odbicie w lustrze. Odzyskała dawną figurę; może nawet wygląda jeszcze lepiej. Na brzuchu nie została nawet fałdka tłuszczu, cycki sprężyste. Co prawda nie są tak duże jak przedtem, ale grunt, że ładnie sterczą. Spojrzała na swoje kostki u stóp i spochmurniała: trochę za grube. Uczennice w St Mary’s przeważnie mają zgrabniejsze kostki niż ona, to zauważyła. Ale twarz ma ładną. Wszyscy zgodnie twierdzą, że jest super, chociaż kolor włosów trochę myszowaty. Oczy duże, rzęsy mocno wytuszowane. Tak ogólnie, podoba się sobie. Jest okay i ma w sobie seksapil, to pewne.

Cath wskoczyła w bawełnianą sukienkę z długimi rękawami, które zasłaniały jej tatuaże, i ruszyła na dół. Najpierw wąskimi schodami ze strychu na poziom internatu, gdzie spały dziewczęta, potem przez rozliczne drzwi przeciwpożarowe na półpiętro, a w końcu, szerokimi schodami z drewna, wzdłuż których wisiały portrety emerytowanych dyrektorek, do głównego holu. Zanim budynek zamieniono w szkołę, był prywatnym dworem bogatych ziemian, rodziny Haddon-Carew. Zdaniem Cath nadal bardziej przypominał pałac niż szkołę. Jej szkoła była zupełnie inna. Do tej nawet się nie umywa.

Właściwie zanim Cath dostała tę pracę, nie wiedziała nawet, że takie miejsca jak St Mary’s w ogóle istnieją. Nigdy nie wyjeżdżała z blokowiska Allaway w Wymering, które zdaniem wielu ludzi było najgorszym przedwojennym osiedlem państwowych czynszówek w Portsmouth i już dawno powinno zostać wyburzone. Ale teraz pracuje w wypasionej szkole dla dziewcząt. Ma siedemnaście lat i jest pomocnicą intendentki. Składa i sortuje pranie, dobiera skarpetki w pary, szoruje umywalki, oznacza sprzęt sportowy naklejkami z imieniem i nazwiskiem właścicielki, a wszystko to pod bacznym okiem starej czarownicy, pani Bullock. Cath nienawidziła tej pracy, ale dzięki niej miała mieszkanie i kilka funciaków w kieszeni, a wiecznie tu przecież nie będzie. No i na dokładkę miała jeszcze fuchy.

Kiedy wynurzyła się na skąpany w słońcu trawnik, zaczęła się zastanawiać, czym wypełnić dzień. Później miała podawać posiłek pod markizą, ale dopiero po przemówieniach. Co prawda gdzieś był bufet dla obsługi, ale Cath nie miała ochoty tam iść. Pomyślała, że lepiej będzie wprosić się na piknik którejś z rodzin.

Idąc wzdłuż rzędów samochodów, poczuła na sobie aprobujące spojrzenia kilku mijanych ojców. Miło skupiać na sobie ich wzrok, nawet jeśli są to tylko zbereźne capy po pięćdziesiątce. Kiedy Cath zobaczyła ich zajęte rozstawianiem pikniku żony, wcale się nie dziwiła, że tatusiowie wolą patrzeć na nią, więc paradowała, kołysząc biodrami, żeby mieli na co się pogapić.

Miała nadzieję, że nikt nie rozpozna sukienki, którą włożyła – na początku tygodnia zwinęła ją z szafy jakiejś uczennicy. Sprzątanie internatu podczas lekcji miało między innymi tę zaletę, że mogła swobodnie grzebać w rzeczach. Kiedy zobaczyła coś ładnego z Miss Selfridge albo Chelsea Girl, zabierała sobie. W końcu większość dziewczyn i tak miała wszystkiego aż za dużo, prawda?

Tuż za zadaszonym boiskiem do siatkówki Cath dostrzegła Annabel. Annabel Goode była jedną z dziewcząt, z którymi się zaprzyjaźniła, tych, którym pokazała swoje tatuaże. Można nawet powiedzieć, że w pewnym sensie zostały przyjaciółkami, chociaż o jej życiu Annabel wiedziała tylko to, co Cath miała ochotę jej powiedzieć. Nic o kradzieżach, Callumie i z całą pewnością ani słowa o Jess. Tak czy inaczej, Cath nie miała złudzeń. Annabel i inne uczennice w St Mary’s pochodziły z całkiem innego świata. Nigdy nie zostaną prawdziwymi przyjaciółkami. To niemożliwe.

Annabel zobaczyła, że Cath idzie w jej stronę, i szeroko, przyjaźnie się do niej uśmiechnęła.

– Panno Fox, proszę się do nas przyłączyć. – Annabel miała wesołą, szczerą twarz, połyskliwe kasztanowe włosy, przepiękną, typowo angielską cerę i idealnie białe zęby. Była jedną z najładniejszych dziewcząt w St Mary’s i jedną z najmilszych. Kiedy dyrektorka, stara Ma Perse, potrzebowała uczennicy z którejś z ostatnich klas, aby oprowadzić rodziców ewentualnych kandydatek do szkoły, często wybierała Annabel Goode, ponieważ każdy, kto w jej towarzystwie spędził godzinę lub dwie, wysyłał tam swoją córkę w nadziei, że upodobni się do Annabel.

– Poznaj moich rodziców – odezwała się Annabel. – Mamo, tato, to właśnie panna Fox, o której wam mówiłam.

Cath została przedstawiona ojcu Annabel, Michaelowi Goode’owi, który był dość przystojnym ciemnowłosym mężczyzną lat około czterdziestu ośmiu, i jej matce, Felicity, ładnej, sprawiającej wrażenie niepewnej siebie blondynce o nerwowym wyrazie twarzy.

– Wiecie, że jesteśmy z panną Fox jak bliźniaczki? – powiedziała Annabel do rodziców. – Też urodziła się dwudziestego trzeciego kwietnia sześćdziesiątego piątego roku.

Michael Goode, który odniósł wrażenie, że Cath jest o kilka lat starsza od córki, wyglądał na zdziwionego.

– Może przyłączy się pani do naszego pikniku? – zapytała Annabel. – Mamy stanowczo za dużo jedzenia. Rozłożyliśmy się razem z rodzinami Sophie i Myszki, a każdy przywiózł tony prowiantu.

– Zapraszamy, jeśli ma pani ochotę – powiedziała matka Annabel, Felicity, a Michael zachęcająco skinął głową i podał jej kufel Pimm’sa.

Wkrótce Cath siedziała na jednym z kraciastych koców, razem z rodzinami Goode’ów, Peverelów i Barwell-Mackenziech. Razem zaparkowali samochody, rozłożyli stoliki i krzesełka, aby wspólnie świętować dzień sportu. Felicity Goode, zwana Pchełką, rozpakowała dwie duże salaterki z kurczakiem po królewsku przybranym majonezem, curry i ziołami, pani Peverel wyjęła potrawkę z kurczaka, a pani Barwell-Mackenzie naczynie z nietłukącego szkła Pyrex, a w nim upieczone udka kurczaka na zimno, na dokładkę zaś kilka misek pomidorów i jajka na twardo. Na talerze z pyrexu porozkładano zawartość pojemniczków z truskawkami, minibułeczek Cadbury i tartę jabłkowo-migdałową. Wkrótce Cath przedstawiono młodszemu bratu i siostrze Annabel, która wręcz błagała Cath, by pokazała im swoje tatuaże, bo takiego prawdziwego nie widzieli jeszcze nigdy w życiu. Cath z westchnieniem podwinęła dół sukienki, by pokazać im skorpiona. Ale na dzieciakach wywarł on zdecydowanie mniejsze wrażenie niż na ojcach, którzy nachylili się, żeby lepiej widzieć, i wydawali okrzyki aprobaty. Michael Goode wyglądał na szczególnie zainteresowanego, gdyż na głos zastanawiał się, czy nie zrobić sobie czegoś podobnego.

– Proszę cię, nie rób tego, kochanie – powiedziała Felicity, krzywiąc się nerwowo.

– Właściwie to nie ciebie prosiłem o zdanie, Pchełko – odpowiedział Michael – tylko pannę Fox. Jak pani myśli, panno Fox, lepiej bym wyglądał z tatuażem?

Cath wyzywająco spojrzała mu w oczy, ale potem nieśmiało opuściła powieki.

– Wybór należy do pana, panie Goode. Są fajne, jeśli wybrać odpowiedni obrazek.

– To co by mi pani radziła. Syrenę? Kotwicę na ramieniu?

– A może jednookiego kutasika, Michael? – zażartował pan Peverel, który był ich starym przyjacielem. – Ale strasznie boli, kiedy to robią… ja nie miałbym odwagi.

– A panna Fox ma tatuaż – przypomniał mu Michael. – Ostra babka.

– Nie, tato – wtrąciła się Annabel. – Ma trzy tatuaże, nie jeden. I piercing.

– Coś takiego! – odpowiedział ojciec, z jeszcze większą ciekawością przyglądając się Cath. – Ta twoja ekskluzywna szkoła jest bardziej intrygująca, niż mi się wydawało, Annabel. – Wyjął korkociąg z kosza i otworzył następną butelkę wina.

Dzień sportu oficjalnie ogłoszono najgorętszym dniem w roku. W radiu podano, że temperatura w Haslemere, niedaleko St Mary’s, przekroczyła 32 stopnie. Odwołano sztafetę na 1500 metrów, uznając, że na tak długi bieg jest za gorąco. Pewien airedale terrier cudem uniknął śmierci – właściciele zamknęli go w rozgrzanym range roverze i poszli oglądać skoki w dal. Któryś ze starszych gości doznał udaru słonecznego i trzeba go było zabrać do izolatki, żeby się położył. Zgromadzeni wokół boisk piknikowicze zaczęli się skarżyć na niedobory wody i soków, tak więc brak płynów musieli uzupełniać alkoholem.

U Goode’ów dziewczęta i ich rodzeństwo co rusz odchodzili, żeby wziąć udział w najrozmaitszych konkurencjach sportowych. Cath poszła z Annabel popatrzeć, jak jej młodsza siostra, Rosie, biegnie w wyścigu braci i sióstr. Kiedy wróciły na piknik, trzy rodziny rozmawiały o nadchodzących wakacjach na Corfu, Sardynii i w Kornwalii. Z rozmów dziewcząt w internacie Cath doskonale wiedziała, że wyjeżdżają one na wypasione wakacje, mieszkają w słonecznych willach albo nadmorskich domkach letniskowych w Devon, Kornwalii lub Norfolku. Niektóre z dziewcząt spędzały tak całe lato – na całe wakacje i mieszkały raz z tymi, raz z innymi koleżankami ze szkoły i przenosiły się z miejsca na miejsce.

– A pani, panno Fox? – zapytał Michael Goode. – Wyjeżdża pani gdzieś, kiedy pozbędzie się pani dziewcząt? Do tej pory tak panią umęczą, że na pewno będą pani potrzebne porządne wakacje.

Ale Cath odparła, że nie ma planów. Tak naprawdę nie miała pojęcia, dokąd pojedzie i co będzie robić. Do Portsmouth wrócić nie może – ale tego panu Goode’owi nie powiedziała.

– Wie pani co? – zaproponował Michael. – Mam pomysł. Może pojedzie pani z nami na trochę do Kornwalii? Właśnie mówiliśmy o tym, że przydałby nam się ktoś do pomocy przy dzieciach i przy gotowaniu. Oczywiście pani zapłacimy. Prawda, że to dobre wyjście, Pchełko? Zabierzemy pannę Fox do pomocy.

Felicity nie wyglądała na przekonaną, ale Annabel była zachwycona.

– Och, panno Fox, proszę z nami jechać. W Rock jest cudnie, na pewno się pani spodoba. Jest tam piękna piaszczysta plaża i przyjeżdża mnóstwo naszych znajomych. I można surfować. Wynajmujemy dom tuż przy plaży.

– Super! – odpowiedziała Cath. – Tak. Kornwalia. Chętnie się tam wybiorę.

Wszystko zostało więc zaplanowane. Cath na pierwsze trzy tygodnie lipca pojedzie do Rock z rodziną Goode’ów. Dostanie czterdzieści funtów tygodniowo. Za to będzie robić śniadanie, codziennie rano pójdzie kupić coś do jedzenia, trochę ogarnie dom i przypilnuje młodszych dzieci, a poza tym będzie traktowana jak członek rodziny.

Annabel obiecała, że będzie fantastycznie.

Michael dał Cath pieniądze na pociąg do Londynu, a stamtąd miała jechać do Rock samochodem z Goode’ami.

Pchełka miała złe przeczucia co do tego planu, ale nie przychodziło jej do głowy, jak je uzasadnić, wobec tego wszelkie wątpliwości zachowała dla siebie.

*

Cath miała wiele tajemnic, niektóre bardziej skrywane niż inne. Część z nich dotyczyła stylu życia. Chodziło o tatuaże i kolczyki, przez które na pewno wpadłaby w tarapaty, gdyby wiadomość o nich dotarła do co bardziej nadętych pracowników St Mary’s. Następną tajemnicę stanowiły jej wyprawy do Petworth w czwartkowe popołudnia. Nie miała wątpliwości, że gdyby ktoś się o nich dowiedział, natychmiast wyleciałaby z pracy, a na dodatek mogłaby trafić za kratki. Co zakrawałoby na ironię, bo przecież przysięgała, że nie skończy jak tata, który prawie całe życie siedział w pace, a jeśli z niej wychodził, to tylko na trochę. Ostatnim razem sprzedawczyni na targu antyków w Petworth dziwnie na nią spojrzała i dała jej znacznie mniej pieniędzy niż zwykle, więc Cath stwierdziła, że musi uważać. Może następnym razem powinna jechać do Brighton, chociaż to o wiele dalej. Ale żadna z tych tajemnic nie spędzała jej snu z oczu.

Siedziała właśnie w pokoju gospodarczym, niby to rozpakowując kosze pełne ubrań ze szkolnej pralni. Był tam stos majtek, biustonoszy, letnich bawełnianych koszulek firmy Aertex, koszul nocnych, piżam i mufti – jak w szkolnym języku St Mary’s nazywano swobodniejsze ciuchy do chodzenia po domu. Wszystko to czekało na posortowanie i rozłożenie w nogach łóżek dziewcząt lub w ich szafkach. Szafki dziewcząt nie były dla niej nowością – już od rana kilka z nich przeszukała. Łup miała teraz w kieszeni – splątane złote i srebrne łańcuszki zawinięte w chusteczkę higieniczną. Obłowiła się bardziej niż zwykle, bo namierzyła internat czwartej klasy, gdzie kilka dziewcząt właśnie miało bierzmowanie. Dowiedziała się, jak hojni potrafią być przy tej okazji chrzestni. Na dowód tego miała trzy złote krzyżyki na łańcuszkach, dwie bransoletki i naszyjnik z drobnych pereł.

Można powiedzieć, że zachowywała się nierozważnie, ale tak naprawdę dobrze wszystko przemyślała. W czasie następnej przerwy w pracy zabierze łup na strych i schowa go pod obluzowaną deską za zbiornikiem z wodą, który był tuż obok jej pokoju. Gdyby nawet ktoś znalazł ukryte skarby, co było niezmiernie mało prawdopodobne, niczego jej nie udowodnią. A zresztą i tak szybko wszystkiego się pozbędzie.

Czasem, kiedy się nad tym zastanawiała, dziwiła się, jak łatwo kraść w tej szkole. Wokół pełno było wszelkiego dobra – jak w jaskini Aladyna czy Ali Baby albo czymś w tym stylu – ubrania, biżuteria, buty, kasety, wieczne pióra – wszystko powciskane do szafek i stolików nocnych. Ostatnio pani Perse wygłosiła dziewczętom wykład na temat kradzieży. Było to po tym, jak Cath obrobiła internat pierwszej klasy. Siedziała sobie jednak spokojnie i niewinnie patrzyła w dal.

Zaczęło się jak gdyby nigdy nic, kiedy otworzyła paczkę zaadresowaną do dziewczyny, która nazywała się Nicola Sturridge. Wszystkie paczki, które przychodziły do St Mary’s, trzeba było otworzyć w pokoju gospodarczym, na wypadek gdyby w środku znajdowała się kontrabanda w postaci kosmetyków lub jedzenia. Cath zaintrygowała wyłożona gąbką koperta z etykietą Cartiera i postanowiła do niej zajrzeć, kiedy dziewczęta będą w kaplicy. W środku był zapakowany w pudełko piękny zegarek oprawiony w czerwoną, krokodylą skórę. Widać było, że ma swoją wartość. Bez większego zastanowienia Cath wsunęła go do kieszeni i wyrzuciła opakowanie. Było to dziecinnie łatwe. Nikt nawet nie wiedział, że Nicola dostała paczkę.

Kilka dni później Cath zabrała zegarek do Petworth. Było to typowo angielskie, snobistyczne miasteczko targowe, pełne udekorowanych kołowrotkami wytwornych herbaciarni serwujących kruche bułeczki i sklepów z antykami, które wciskały ludziom barometry i zegary z wahadłem. Obeszła wszystko w poszukiwaniu kogoś, kto odkupiłby od niej zegarek od Cartiera. Kilka osób ją zbyło, aż wreszcie znalazła targ z antykami, gdzie sprzedawano stare wiktoriańskie kartki pocztowe, filiżanki do herbaty i poduszeczki na szpilki. Na jednym ze straganów z biżuterią uczesana w kok sprzedawczyni bez zbędnych pytań zaproponowała jej trzydzieści funtów gotówką.

Po tym epizodzie wycieczki do Petworth na stałe weszły do rozkładu jej zajęć. Tak spędzała wolne popołudnia.

Wynajdywała sobie wciąż jakieś zajęcia, żeby nie mieć czasu na myślenie o Callumie i o tym, co się dzieje w domu. Wystarczy sobie trochę pofolgować, a już człowiek doprowadza się do histerii. Znienawidziła matkę i nie mogła pozbyć się z myśli tego, co zobaczyła. Nigdy nie wybaczy starej zdzirze. Callumowi też nie wybaczy, chociaż cały czas twierdził, że to matka zaczęła. Ale nie wyglądał na niezadowolonego, tak przynajmniej Cath się wydawało, kiedy ich razem przyłapała. Obrzydlistwo. Jak mógł ją w ten sposób zdradzić? Zwłaszcza że mieli dziecko. W końcu pieprzył się z babką Jess, do cholery! Niech spadają. Jedno jest pewne, na dobre z nimi skończyła.

Sprawa ta wciąż ją jednak dręczyła, zwłaszcza w nocy, kiedy nie mogła zasnąć. Obsesyjnie myślała o ich romansie i o tym, co się teraz dzieje z Jess. I tęskniła za braćmi. Zastanawiała się, jak Doyle sobie bez niej radzi. Doyle jest w porządku. I jak Bodiemu idzie w nowej szkole. A całkiem szczerze, to tęskniła również za Callumem. Była z nim przez trzy lata, odkąd skończyła czternaście lat, chociaż to z sobą zrywali, to się godzili. Wiedziała, gdzie go znaleźć. Pracował jako bramkarz w Nero’s, odganiał zadymiarzy. Tam zobaczyła go po raz pierwszy – był największym twardzielem, z jakim się kiedykolwiek zetknęła. Zajęło jej aż trzy kolejne niedziele, żeby go poderwać. Przez kilka tygodni nie przyznawała się, że jest nieletnia. Mnóstwo dziewczyn w Pompey, jak potocznie nazywano Portsmouth, zazdrościło jej, kiedy go zdobyła. Kobiety za nim szalały, zresztą bramkarze w ogóle mieli wzięcie.

Czy tęskniła za Jess? Nie była pewna, czy można tęsknić za niemowlakiem. Nie żeby miała coś przeciwko maluchom, ale Jess nie umiała mówić, a właściwie potrafiła tylko przez cały dzień płakać, więc Cath niespecjalnie cokolwiek do niej czuła. A potem, akurat kiedy postanowili wziąć ślub, żeby zalegalizować ich związek, zarówno dla dobra Jess, jak i dla nich samych, Callum wszystko zrujnował, pakując się do łóżka z jej własną matką.

Następnego dnia Cath wyjechała z Portsmouth. Jeśli o nią chodzi, jej noga więcej tam nie postanie.

Rozległ się dzwonek na obiad i Cath zeszła do jadalni. Do jej obowiązków należało pilnowanie dziewcząt przy jedzeniu – zwracanie im uwagi, żeby ładnie zachowywały się przy stole, i wyławianie anorektyczek. Uznała to za niezły żart, bo jej wiedza na temat eleganckiego zachowania się przy stole nie była funta kłaków warta. W domu jedli przy stole może ze dwa razy w jej życiu, włączając w to Boże Narodzenie. Rodzina Foxów obiad spożywała na kanapie przed telewizorem, a zresztą tata i tak od trzech lat był w więzieniu, gdzie jadał posiłki ze styropianowej tacki przed innym telewizorem, w celi.

Cath zajęła miejsce przy stoliku numer siedemnaście. U szczytu stołu siedział Colin Woodruff, nauczyciel geografii, z którym czasem uprawiała seks. Koleś był niezły, miał samochód Hillman Hunter i uwielbiał wiejskie puby. Dzięki niemu szybciej płynął jej czas i nie myślała aż tyle o Callumie. Przy lunchu słuchała paplaniny trzynastoletnich panienek o kucykach, muzyce pop i nadchodzących wakacjach. Jechały do takich miejsc, jak Paksos, Malaga, Algarve. Cath nigdy przedtem o nich nie słyszała, ale już w wyobraźni prawie tam była. Stwierdziła, że rozmowy z uczennicami są kształcące. Była naprawdę bystra i od niechcenia mnóstwo dowiedziała się o tym, w jakich częściach kraju i w jakich domach mieszkają ludzie z takich bogatych rodzin, jakie lubią samochody i jakich mają służących, do kogo są uprzedzeni i w jaki sposób myślą. Podchwyciła nawet ich wymowę i słownictwo.

Zobaczyła, że po drugiej stronie jadalni siedzi zajęta ożywioną rozmową z koleżankami Annabel. Dziewczęta sprawiały wrażenie beztroskich i niewinnych. Cath nie była pewna, czy im zazdrości, czy nimi pogardza. Annabel poczuła na sobie jej wzrok, spojrzała, uśmiechnęła się i ślicznie, leciuteńko jej pomachała. Dla Annabel nie było osoby, którą podziwiałaby tak bardzo jak Cath Fox, może z wyjątkiem ojca. Cath była taka ładna i tak dobrze umiała się ubrać. Była znacznie ciekawszą osobą niż którakolwiek z jej szkolnych koleżanek. Miewała prawdziwych chłopaków, pracowała w barach i sprzedawała watę cukrową w wesołym miasteczku. Wieczorami, przed zgaszeniem światła, panna Fox czasem przychodziła do nich do internatu, przysiadała na jednym z łóżek i rozmawiała z Annabel i jej koleżankami, a one zazdrościły jej wszystkiego, co robiła i co widziała. Kiedy po raz pierwszy pokazała im tatuaże, zrozumiały, że obdarzyła je zaufaniem. Jakby wspólnie zakosztowały nieznanego owocu.

Cath rozmyślała o tym, jak jej będzie na wakacjach z rodziną Goode’ów.

Rozdział drugi

Bungalow w miejscowości Rock, który Goode’owie wynajmowali już od ośmiu lat, wzniesiono w latach pięćdziesiątych niedaleko najpiękniejszej plaży w okolicy, od której dzieliła go ruchliwa szosa. Budynek zbudowano najtańszym kosztem i początkowo miał służyć jako mieszkanie dla emerytowanego listonosza i jego niepełnosprawnej żony. W sezonie letnim wynajmowano go podobnym do nich rodzinom za czterysta funtów tygodniowo.

Kilkoro starych przyjaciół Goode’ów zakwaterowało się w okolicy. Od dawna w każde wakacje spotykali się tu w tym samym składzie. Kiedyś przyjeżdżali z raczkującymi berbeciami i małymi dziećmi i całymi dniami w skalistych zatoczkach łowili krewetki i kraby. Teraz zabierali z sobą dryblasowate nastolatki na surfing i windsurfing, a wieczory spędzali w miejscowych pubach. W samochodzie Annabel powiedziała Cath:

– Będzie ze czterdzieści dziewcząt z St Mary’s ze swoimi braćmi. W zeszłym roku do Rock i Polzeath przyjechało około stu pięćdziesięciu naszych znajomych.

Podróż samochodem z Fulham do Rock zajęła im ponad sześć godzin, gdyż w okolicach Bristolu utknęli w korkach na autostradzie M5, a potem, na krętych drogach Kornwalii, wlekli się za samochodami z przyczepami campingowymi. Cath nigdy wcześniej nie jechała tak eleganckim samochodem jak mercedes kombi taty Annabel, ale był on ciasno wypakowany pudłami z jedzeniem, deskami surfingowymi, fajkami do nurkowania i płetwami. Cath, Annabel i młodszy brat Annabel, Tommy, ścisnęli się na środkowym siedzeniu, a pod nogami mieli walizki. Siostra Annabel, Rosie, siedziała tyłem do kierunku jazdy na rozkładanym fotelu w bagażniku. W dodatku zabarykadowano ją walizkami, tak że w końcu zrobiło jej się niedobrze. Michael Goode kilka razy musiał rozładowywać i z powrotem załadowywać samochód – najpierw przy wiktoriańskim szeregowcu niedaleko Hurlingham, a potem na stacji obsługi samochodów. Zanim dotarli do Rock, mieli już wszystkiego dosyć.

Pchełka ciągle przepraszała Cath za bungalow:

– Niestety nie jest zbyt stylowy, ale ma idealną lokalizację.

Jednakże na Cath bungalow zrobił ogromne wrażenie. Były tam trzy sypialnie z sosnowymi meblami, dwa prysznice z toaletami, wychodzący na patio duży pokój wypoczynkowy z rozsuwanymi szklanymi drzwiami i wielka słoneczna weranda, na której stały beżowe kanapy i wiklinowe fotele. Kuchnia też była ładna – stał w niej rozkładany stół na dziesięć osób z blatem z formiki, a na ścianach wisiały szafki z laminowanymi drzwiczkami.

– Wyposażenie kuchni zakrawa na żart, zwłaszcza talerze i sztućce, ale nam to nie przeszkadza, jesteśmy tu tylko przez trzy tygodnie. Dzieciaki uwielbiają to miejsce – powiedziała Pchełka.

Uzgodniono, że Cath będzie spała w pokoju z Annabel i Rosie (której po przyjeździe już przeszły mdłości), Tommy w drugim, a Michael i Felicity jak zwykle zajmą pokój z łazienką od frontu. Cath pomyślała, że kiedyś chciałaby mieszkać w takim czystym, nowoczesnym domu z zadaszoną werandą, i zastanawiała się, czy to możliwe.

Kiedy się rozpakowali, Annabel nalegała, żeby od razu zabrać Cath na plażę, ale Pchła uparła się, że musi jej pokazać dwa supermarkety, do których można dojść na piechotę i zaopatrzyć się w podstawowe produkty.

– Oliwę byłam zmuszona przywieźć z Londynu – powiedziała. – Tutaj można kupić tylko to, co najniezbędniejsze. Nie ma nawet awokado.

Tymczasem Michael zabrał dzieciaki do wypożyczalni po pianki do surfingu.

– Ciebie też tam niedługo zabiorę – obiecał Cath. – Bez pianki nie wytrzymasz w wodzie nawet pięciu minut.

Cath szybko poznała wakacyjne zwyczaje Goode’ów. Na śniadanie przygotowywała dla wszystkich płatki, jajka i tosty, potem zmywała i szła do supermarketu Spar po chleb, mleko i cokolwiek jeszcze było potrzebne. Kiedy wracała, razem z Pchłą przygotowywała w kuchni prowiant. Codziennie pakowały to samo – duże, białe, miękkie bułki z szynką i serem, jajka na twardo, chipsy i ciasteczka Penguin. Podczas dnia sportu Cath zauważyła, że niektóre rodziny miały w koszach piknikowych bardziej wymyślne potrawy, była więc trochę zawiedziona. Tymczasem Michael jechał do sklepu mięsnego, rybnego i monopolowego, gdzie zaopatrywał ich w steki, czasami kupował homara na wieczorny grill, a także jasne piwo i wino na plażę.

Pchła robiła listę zakupów dla Cath i prosiła ją, żeby dopisywała do niej, co jej przyjdzie do głowy. Cath nie znosiła tego robić z powodu swojej beznadziejnej ortografii. W szkole tak naprawdę nigdy nie uczyli ich poprawnie pisać. Tak więc gryzmoliła: hlep, bółka, ważywa, a siostra Annabel, Rosie, uważała to za odlotowy pomysł, zakładając, że Cath pisze tak specjalnie, dla wygłupu. Cath czerwieniła się, kiedy przyłapywano ją na błędach. W St Mary’s za wszelką cenę unikała pisania, żeby nikt nie zorientował się, że jest półanalfabetką.

Koło południa rodzina wyruszała w swoje tradycyjne miejsce przy znaku najwyższego przypływu. Nieśli kosz z prowiantem, składane krzesełka, koce i torby wypchane maskami, wiaderkami i łopatkami. Po drodze spotykali znajome rodziny. Przeważnie byli tam Peverelowie – Johnnie, Davina i ich dzieci, Sophie i Max – a wkrótce miała przyjechać z Corfu rodzina Barwell-Mackenziech. Czasem jedli lunch w grupie trzydziestu osób, jeśli liczyć nastolatków, którzy wpadli na moment, żeby coś przygryźć, i zaraz biegli popływać lub zapalić.

Wieczorem ci sami ludzie spotykali się w czyimś domu na grillu. Ojcowie z drinkiem w ręce stali przy rożnach i opiekali steki i kiełbaski, kobiety nakrywały do stołu i zapalały lampy sztormowe, a nastolatki pałętały się tu i ówdzie, żeby się napić i zapalić. Cath nie mogła sobie znaleźć miejsca w żadnej z tych trzech grup. Czasem bawiła się w berka z Tommym Goode’em, a czasem szybko wykopciła sobie papierosa albo przynosiła papierowe serwetki lub całe sterty talerzy, żeby podać na nich zwęglone mięso z grilla.

– Musicie poprosić Cath, żeby pokazała wam swoje tatuaże – powiedział Michael, kiedy koło niego przechodziła. – Warto na nie rzucić okiem, słowo daję.

Potem wszyscy ojcowie gapili się na nią, aż im oczy wychodziły z orbit, bo Cath naprawdę miała w sobie to coś. Choć w ogrodzie było wiele pięknych nastolatek, nigdy by o nich w ten sposób nie pomyśleli, bo były dziećmi ich starych przyjaciół. Cath emanowała zmysłowością i niebezpiecznym magnetyzmem. Chodząc po ogrodzie, czuła, jak skrycie śledzą ją męskie oczy.

Bogactwo Goode’ów wprawiało ją w osłupienie. Pieniądze chyba w ogóle nie stanowiły dla nich problemu. Tata Annabel jakby nigdy nic wypożyczył pięć pianek na całe wakacje i kupił nową deskę surfingową dla Tommy’ego. A Pchła bez chwili namysłu sprawiła sobie w mieście młynki do soli i pieprzu i białe salaterki. I nawet nie powiedziała o tym mężowi. A kiedy Cath szła do Spar, dostawała od Pchły dwadzieścia funtów i nigdy nie musiała pokazywać paragonów, więc całkiem nieźle jej się powodziło, bo zawsze odkładała parę funtów dla siebie.

I jeszcze te ich intratne posady! Michael handlował nieruchomościami, a inni ojcowie byli maklerami i prawnikami. Wszyscy jeździli dużymi, drogimi samochodami. Nie miała pojęcia, co tak naprawdę robią, ale najwyraźniej nieźle im się powodziło.

Kiedy Cath przy śniadaniu zapytała Michaela o jego pracę, sprawiał wrażenie bardzo zadowolonego. Z przyjemnością wytłumaczył jej, że razem ze wspólnikami kupują i remontują biura, a potem wynajmują je za większe pieniądze. Chodziło głównie o to, by dostać jak najwięcej forsy za metr kwadratowy powierzchni. W portfelu mają ponad czterdzieści londyńskich nieruchomości. Przeważnie są to biura, ale też sklepy i restauracje. Michael powiedział, że właśnie prowadzą negocjacje, żeby kupić stację pogotowia ratunkowego w Wandsworth, a potem zamienić ją na sklepy i trzydzieści mieszkań. Kiedy wyglądała na zainteresowaną i zadawała następne pytania, Michael powiedział:

– Większość ludzi uważa, że moja praca jest śmiertelnie nudna. Pchełka i Annabel ziewają, kiedy im o niej opowiadam.

Ale Cath naprawdę się tym interesowała. Pomyślała sobie: właśnie tak ludzie się bogacą.

Jedenastego dnia rano Michael powiedział do Annabel i do Cath:

– Dobra, dziewczyny, która ma ochotę na lekcję windsurfingu?

Annabel brała lekcje rok temu, ale Cath tego sportu nawet nie liznęła.

– W takim razie wypożyczymy dla ciebie piankę – powiedział do Cath. Bez niej byś zamarzła.

Michael i Cath poszli razem wzdłuż plaży do wypożyczalni. Annabel obiecała, że dogoni ich za dwadzieścia minut. Wypożyczalnię prowadziło dwóch blondynów, którzy sami byli surferami. Panowała tam luzacka atmosfera. Na zapiaszczonej podłodze z desek stały wieszaki z piankami, a w jednym rogu wisiała zasłona improwizowanej przymierzalni.

– Potrzebna nam pianka dla tej młodej damy – oznajmił Michael. – Wiesz, jaki masz rozmiar, Cath?

Nie była pewna, więc Michael i dwaj surferzy wybrali z wieszaków kilka pianek i przykładali je do Cath.

– Musi dobrze pasować, żeby cię nie obcierała – oznajmił Michael, muskając dłonią pierś dziewczyny.

W końcu wybrała piankę, którą chciała przymierzyć, i wzięła ją za zasłonę. Stało tam oparte o ścianę lustro, a obok krzesło na ubrania. Rozebrała się i zaczęła wciskać się w gumową piankę, wciągając ją na nogi, a potem na pupę i biodra. Była bardzo obcisła, zupełnie jakby człowiek pakował się do gumowej rękawiczki. Kiedy podciągała ją na piersi, poczuła, że przez szparę podgląda ją Michael. Bez słowa ciaśniej zaciągnęła zasłonę.

Michael wynajął deskę do windsurfingu i poszli w ciche miejsce w zatoce, tuż przy cyplu. Nauczył dziewczęta, jak podciągnąć się na deskę i jak dłoń przy dłoni wyciągnąć żagiel za linę, a potem, jak nim sterować. Przytrzymywał Cath w talii, a kiedy usiłowała płynąć na desce, był tuż obok.

– Mogę zapytać, kim jest ten Callum? – zwrócił się do niej w pewnej chwili, wpatrując się w jej ramię. – Chociaż nie chciałbym być wścibski.

– Nikt ważny. – Wzruszyła ramionami.

– Czuję się jak pająk, którego złapałaś w sieć – powiedział po chwili, trzymając rękę na jej talii, a dokładniej na tatuażu nad bikini. – Cały czas wydaje mi się, że utkną mi w niej palce.

– Przecież to mucha wpada w sieć, a nie pająk. Prawda? – odpowiedziała Cath.

Kiedy tak naprawdę zrozumiała, że podoba się Michaelowi? W wypożyczalni? Poprzedniego wieczoru na grillu? Czy jeszcze wcześniej, podczas podróży samochodem na południe, a może już w dniu sportu? Cath zawsze takie rzeczy wiedziała, zanim cokolwiek się wydarzyło. Zresztą z jej doświadczenia wynikało, że przy najmniejszej zachęcie z jej strony większość facetów na nią leci.

Stali do pasa w wodzie ponad czterdzieści metrów od plaży. Michael i Cath przytrzymywali deskę, a Annabel machała nogami, usiłując się na nią wdrapać. Cath czuła, jak w plecy wciska jej się fałdka tłuszczu nad kąpielówkami Michaela. Twarze mieli tuż przy sobie i dziewczyna prawie dotykała szczeciny na jego brodzie, w miejscu, gdzie zapomniał się ogolić. Widziała krótko przycięty gąszcz włosków w jego nozdrzach. Miał zadziwiająco muskularne ramiona, nie takie jak napompowane w siłowni muskuły Calluma, ale silne i prężne. Annabel podciągnęła się, stanęła na desce i chwyciła za żagiel, który wolno wydął się na wietrze. Zaczęła odpływać w głąb zatoki.

– Świetnie, Annabel! – krzyknął Michael. – Zuch-dziewczyna… utrzymaj równowagę… A teraz spróbuj halsować.

Byli sami na oceanie, bo Annabel oddaliła się od nich już o kilkaset metrów. Powoli wiosłowali razem do brzegu.

– Panie Goode, a czy w tych waszych restauracjach możecie jeść za darmo? – zapytała Cath.

Michael roześmiał się.

– Niestety nie. Chociaż, kiedy zechcę, przeważnie dają mi dobry stolik.

Widzieli, jak Pchła wspólnie z Daviną Peverel rozkładają piknik, a Tommy Goode i Max Peverel grają we francuskiego krykieta.

– Jeśli będziesz chciała, zabiorę cię kiedyś do którejś z tych restauracji. Daj mi tylko znać, kiedy będziesz w Londynie – powiedział Michael.

– Naprawdę? Dziękuję, panie Goode. Może i skorzystam.

– Mów do mnie Michael, Cath – odpowiedział. – Czuję się strasznie stary, kiedy nazywasz mnie panem Goode’em.

Wieczorem, przy pikniku, Pchła stwierdziła, że jest strasznie zmęczona i pójdzie wcześniej spać. Annabel wybierała się z grupą koleżanek z St Mary’s do pubu Mariners, gdzie przychodzili chłopcy z prestiżowych męskich szkół – Radley, Charterhouse i Eton. Bardzo chciała zabrać z sobą Cath. Powiedziała nawet:

– Dzięki tobie lepiej nas obsłużą.

Ale Cath wolała posprzątać, wziąć prysznic i umyć zmatowiałe od morskiej wody włosy. Dziewczęta z St Mary’s ponad godzinę stroiły się przed wyjściem do pubu, a Cath ostentacyjnie zbierała z ogrodu szklanki i talerze, a potem załadowała i włączyła zmywarkę. Michael siedział na werandzie przed telewizorem z puszką piwa Tennent’s i oglądał mecz piłki nożnej.

Cath długo stała pod prysznicem. Ciepła woda bez ograniczeń nadal była dla niej luksusem. U rodziców w Paulsgrove ciepłą wodę mieli z automatu na monety, a te rzadko bywały pod ręką. Ileż to razy jako dziecko stała na straży, kiedy przyszedł komornik, żeby zająć telewizor albo kanapę, czy jakiś inkasent chciał im odłączyć gaz. Uparcie im wtedy tłumaczyła, że rodziców nie ma w domu, chociaż tak naprawdę chowali się w kuchni.

Myła się bardzo dokładnie, korzystając z bogactwa żeli i szamponów, które brała z wypchanej do niemożliwości kosmetyczki w truskawki Annabel. Potem założyła górę od piżamy i majtki do spania, mokre włosy zawinęła w turban z ręcznika i poszła do kuchni zrobić sobie herbatę. Czekała, aż zagotuje się woda, kiedy w poszukiwaniu piwa zjawił się tam Michael.

– Wydawało mi się, że ktoś tutaj wszedł, ale nie wiedziałem kto – powiedział. – Nasza młodzież jeszcze nie wróciła? – Czuł się niezręcznie, widząc Cath w majteczkach i górze od piżamy.

– Są w pubie Mariners – odpowiedziała Cath.

– A dzieciaki?

– Śpią. Niedawno do nich zaglądałam. Pani Goode też chyba śpi.

– Mówiła, że jest zmęczona. Ciekawe, czym się, na miłość Boską, tak zmęczyła, przecież od dwóch tygodni jest na wakacjach.

– Chcesz herbaty? Woda się zagotowała.

– Mam piwo, ale dziękuję, że o mnie pomyślałaś. Niecodziennie piękna kobieta proponuje mi herbatę. – Potem dodał: – Mam nadzieję, że się nie nudzisz, Cath. Nie ma tu za bardzo co robić. Nie to, co lunaparki i promenady w twoim mieście.

Cath odpowiedziała, że jest jej tu dobrze.

– To się cieszę. Świetnie. – Sprawiał wrażenie rozkojarzonego i faktycznie tak było, bo przed chwilą, kiedy nachyliła się, żeby włożyć do zmywarki łyżeczkę, zauważył wytatuowaną nad jej skąpymi białymi majtkami pajęczynę.

– Nie chciałaś iść na drinka z dziewczętami? Annabel i jej koleżanki uwielbiają ten pub. Zdaje się, że można tam poznać jakichś chłopaków.

Cath wzruszyła ramionami.

– E tam! Dla mnie trochę za młodzi. Szczeniaki.

Michael przez chwilę czuł silne podniecenie, ale starał się je pohamować.

– Mam nadzieję, że Tommy i Rosie cię nie zamęczają. Świetnie bawiliście się razem na plaży. Tommy uwielbia ciebie i twoje tatuaże.

Tak naprawdę Tommy Goode w najmniejszym stopniu nie zainteresował się tatuażami Cath. Co innego jego ojciec i pan Peverel.

Cath odwróciła się do niego i spojrzała mu w oczy.

– Wszyscy są dla mnie bardzo mili. Zwłaszcza pan… to znaczy ty, Michael.

– Cieszę się, że tak myślisz. Chcielibyśmy, żebyś czuła się z nami jak członek rodziny. – Jego oczy cały czas błądziły w stronę jej majtek, tatuaży i płaskiego brzucha. Był zmieszany: miała piękną, młodą twarz, ale było też w jej spojrzeniu coś twardego, zaciętego, jakby czekała, że on coś powie albo zrobi, wykona jakiś ruch. – Już ci to mówiłem, ale dzieci naprawdę bardzo się cieszą, że z nami jesteś.

Wzruszyła ramionami.

– Fajne z nich dzieciaki. Mam szczęście. We wszystkim mogę uczestniczyć, nie traktujecie mnie jak służącą.

– Nie wygłupiaj się, Cath, przecież nie jesteś służącą. Raczej… jakby naszym czwartym dzieckiem.

Cath usiadła koło niego przy kuchennym stole, a jej gołe nogi kusząco się do niego zbliżyły.

– Miły z ciebie facet, panie Goode, Michael – powiedziała i dotknęła jego kolana. – Jeśli chcesz, możemy iść do mojego pokoju i się pieprzyć.

Michael przełknął ślinę.

– No wiesz, Cath. Jesteś bardzo bezpośrednia. Nie wiem, co powiedzieć.

– Możesz powiedzieć: tak.

Zalała go fala pożądania.

– Jeśli naprawdę uważasz, że to dobry pomysł… Chociaż nie jest to chyba dobra pora ani miejsce…

Z westchnieniem wzięła go za rękę i trochę prowadziła, a trochę ciągnęła do sypialni, którą dzieliła z Annabel.

Na podłodze między sosnowymi deskami leżała sterta porzuconych ubrań Annabel, a na kołdrze otwarta walizka, w której było jeszcze więcej ubrań. Cath pociągnęła Michaela w stronę swojego łóżka. Położyła jego dłoń na wytatuowanej pajęczynie i zajęła się jego paskiem i guzikami przy spodniach.

– Chryste, Cath – powtarzał Michael. – Nie spodziewałem się tego. – A potem: – O, Cath. O, mój Boże… Oooch!

Siedziała na nim i ostro go ujeżdżała, a od szczytowania dzieliły ich dosłownie sekundy, kiedy nagle poruszyła się klamka i w drzwiach pojawiło się mnóstwo ludzi.

Michael odwrócił głowę i zobaczył przerażone oczy Annabel i jej trzech koleżanek ze szkoły. Annabel wydała przeszywający krzyk i zanim Michael wydobył się spod Cath, do dziewczynek dołączyła Pchełka, Rosie i zaspany Tommy. Wszyscy stali jak wryci i w szoku przypatrywali się, jak Michael przeskakuje z nogi na nogę, podciągając bokserki, i zawiązuje przy nich troczki.

Rozdział trzeci

Jedyne, na co Michael Goode publicznie narzekał w swojej nowej sytuacji, to brak miejsca w szafie. Jego piękne eleganckie garnitury i sportowe marynarki wisiały na wieszakach, po sześć, na wbitym w ścianę sypialni haczyku albo na drzwiach łazienki.

Poza tym szczegółem było idealnie. Czuł się, jakby darowano mu nowe życie i był o dwadzieścia lat młodszy. Zgodnie z tym, co Johnnie Peverel usłyszał, kiedy spotkali się na męskim lunchu w Foxtrot Oscar, nigdy nie byłby w stanie czegoś takiego zaplanować. Mimo wielkiego stresu i fatalnych relacji z rodziną – zwłaszcza z Pchłą i Annabel – tak naprawdę nigdy w życiu nie był równie szczęśliwy. Schudł prawie dziesięć kilo za sprawą fantastycznego seksu, który teraz intensywnie uprawiał. W tej dziedzinie życia prawie już się poddał, bo po urodzeniu Tommy’ego Pchła niemal straciła zainteresowanie sprawami łóżkowymi. Tymczasem z Cath parzyli się jak koty w marcu, co noc dwa lub trzy razy, a przeważnie jeszcze i rano. Czasami wpadał też do domu na lunch, żeby przy okazji zaliczyć szybki numerek.

– Nie mówię tego, żebyś mi zazdrościł, Johnnie, ale Cath jest niezwykła. Od szesnastu lat jestem żonaty, no i w wojsku zaliczyłem Hongkong, ale czegoś takiego nigdy nie przeżyłem.

Z perspektywy nowych przeżyć widział, że od pewnego czasu jego małżeństwo z Pchełką straciło blask. Wkrótce ona też na pewno do tego dojdzie i zrozumie, że najlepszym wyjściem jest separacja. Tymczasem jednak Pchła niczego nie rozumie i bez sensu o wszystko robi ceregiele: o dom, dzieci, dosłownie o wszystko. Nie pozwala mu nawet zabrać wina z piwnicy domu przy Napier Avenue, choć na dobrą sprawę jest abstynentką.

Najgorsze było kilka pierwszych tygodni. Michael nadal wzdrygał się na ich wspomnienie. Pierwszej nocy po tym, jak rodzina przyłapała go z Cath na gorącym uczynku, Pchełka płakała i krzyczała. Pytała, od jak dawna to się dzieje i co mu przyszło do głowy, żeby takie rzeczy wyprawiać pod rodzinnym dachem, i to w pokoju własnej córki. Michael nie miał na to odpowiedzi, a Pchła z furią odpierała jego przysięgi, że zdarzyło się to po raz pierwszy, w chwili zapomnienia. Nareszcie przeniknęła jego perfidny plan, by tę straszną dziewczynę przywieźć do Rock i przemycić ją na rodzinne wakacje. Michaela uwierało i to, że kiedy ich nakryto, był tuż przed szczytowaniem, nie zdążył dojść z Cath do końca, więc cały czas przeszkadzało mu poczucie braku rozładowania, napięcie w czułym miejscu.

Koleżanki Annabel zachowały się taktownie i szybko wyszły, bez wątpienia po to, by w całym Rock ogłosić swoje zeznania jako naocznych świadków. Potem wieść rozniesie się po całej sieci ich powiązań towarzyskich – będzie krążyć od uczennic St Mary’s i ich rodziców po wszystkich znajomych i sąsiadach, kolegach z pracy Michaela, jego drużynie krykieta (latem w soboty przeważnie grywał w zespole o nazwie Dżentelmeni), kolegach z wojska (służył jako oficer w Zielonych Mundurach) i tak dalej. Będzie rozdmuchiwana jak chmura atomowa, aż każdy, kto go kiedykolwiek znał, i każdy, kogo pozna w przyszłości, dowie się, jak to żona i dzieci, a także ich szkolne koleżanki, przyłapały Michaela Goode’a in flagrante, w wynajętym domu w Kornwalii z wytatuowaną pomocą domową.

Annabel wpadła w histerię. Michael chciał ją uspokoić, ale odepchnęła go i nie pozwoliła mu się dotykać. W końcu Pchełka kazała jej iść spać, jednak w ich wspólnej sypialni smacznie i zdrowo spała już Cath, a ponieważ Annabel nie chciała zostać z nią w tym samym pokoju, więc zaciągnęła swoją kołdrę na kanapę. Tam leżał już wygoniony przez Pchłę Michael, który w końcu wylądował na styropianowych poduszkach na werandzie i całą noc nie zmrużył oka. Rano okazało się, że Tommy i Rosie znaleźli się we wspólnym łóżku, bo Rosie całą noc płakała. Tommy wyglądał na nieporuszonego nocnymi ekscesami i kazał się zaprowadzić na plażę, więc Pchełka martwiła się, że taki brak emocji mógł wskazywać na internalizację szoku, czego skutkiem bywa trauma na całe życie.

Annabel powiedziała, że nie będzie jadła śniadania przy tym samym stole co ojciec ani nie tknie jajek z grillowanym bekonem, które najbezczelniej w świecie przygotowywała Cath.

Pchełka, która zwykle jadła śniadanie w szlafroku, teraz przyszła całkowicie ubrana.

– Mam nadzieję, że rozumiesz, dlaczego nasz pobyt tutaj dobiegł końca – oznajmiła Michaelowi. Otworzyła szufladę ze sztućcami, wyjęła łyżkę, po czym szufladę z hukiem zatrzasnęła. Następnie podniosła z kuchenki patelnię i z impetem wrzuciła ją do zlewu. – Spakujemy się tylko i natychmiast wracamy do Londynu.

Tommy wyglądał na przerażonego.

– Dlaczego, mamo? Przecież został nam tu jeszcze cały tydzień!

Pchła nie zwracała na niego uwagi.

– I niech ci się nie wydaje, że ona z nami pojedzie, Michael. Nie mam zamiaru siedzieć z nią przez sześć godzin w samochodzie.

– Ja chcę tu zostać – powiedział Tommy.

– Wszyscy chcieliśmy tu zostać – odparła Pchła. – Ale twój tata nam to uniemożliwił. W takim razie wracamy do Londynu. Lepiej pośpiesz się i skończ jeść śniadanie, Tommy, a potem idź się pakować. Mnóstwo twoich rzeczy jest w pokoju gospodarczym.

Michael zaczął nieśmiało:

– Kochanie, czy to naprawdę konieczne? Dzieci mają wakacje…

– To dlaczego o tym nie pomyślałeś wcześniej? Zanim coś takiego zrobiłeś? – Z hukiem zatrzasnęła pojemnik na chleb. – I to przy dzieciach. Nigdy ci nie wybaczę. W dodatku z taką dziwką. – Spojrzała na Cath, jakby chciała ją zabić wzrokiem.

Michael opadł z sił. Zrozumiał, że jedna okropna chwila, kiedy ich przyłapano, zmieniła jego życie, i to może nieodwracalnie. Poczuł ogromny żal za ból, który zadał żonie i dzieciom. Chciałby cofnąć czas i wszystko naprawić. Nie miał najmniejszych wątpliwości, że źle zrobił. Dla Felicity żywił prawdziwie głębokie uczucie i cierpiał, widząc ją w takim stanie – jej złość, jej nieszczęśliwe, puste oczy. Wstydził się, widząc ból w oczach swoich ukochanych córek. Chciałby je objąć i pocieszyć.

Lecz jednocześnie – i w pewnym sensie jeszcze bardziej – chciał pocieszyć Cath. Nie miał pojęcia, co o tym wszystkim myśleć. Nie chciał, by uznała, że ją odtrąca lub że nie broniąc jej przed atakami Pchły (która nazwała ją dziwką), po cichu zgadza się z jej zdaniem. Martwił się, że traci szacunek Cath, bo wczorajszy twardziel nagle okazuje się zwykłym pantoflarzem. Nawet w tych krytycznych chwilach świetnie zdawał sobie sprawę z tego, jak bardzo Cath mu się podoba. Kiedy uniósł do ust tosta, czuł na nim zapach jej palców. Przyglądał się, jak zgodnie z instrukcją Pchły papierowym ręcznikiem wyciera bekon, by zostało na nim mało tłuszczu, i wiedział, że jego fascynacja tą dziewczyną wcale nie minęła. Żałował nie samego czynu, a tego, że ich przyłapano, co pociągnęło za sobą tak przykre konsekwencje dla jego rodziny. Gdyby miał okazję dokończyć wczorajszego dzieła, ochoczo by z niej skorzystał.

Zgodnie z żądaniem Pchły podrzucił Cath do Bodmin Parkway, gdzie kupił jej bilet w jedną stronę do Londynu. Na stację jechali prawie w całkowitym milczeniu.

– Może kupić ci bilet aż do Portsmouth? – spytał.

– Lepiej do Londynu. – Wzruszyła ramionami. – Nie mam po co wracać do domu.

– No to do Londynu. Masz gdzie mieszkać?

– Dam sobie radę.

– Bardzo mi przykro. – Westchnął. – Jezu, Cath. Pchła chyba nigdy mi nie wybaczy. Ani Annabel. Jestem zdruzgotany. Nie mam pojęcia, co będzie dalej.

– Annabel jest fajną dziewczyną – powiedziała Cath. – Przejdzie jej. Mój ojciec rżnął kogo popadło, gdy tylko nadarzyła się okazja.

– No cóż, nie chciałbym, żebyś myślała, że ja też jestem taki. Wczoraj… po raz pierwszy zdradziłem Felicity. Chcę, żebyś to wiedziała.

Zrobiła kwaśną minę.

– Jak tam sobie chcesz. Nie chcę być wredna, ale mało który facet żonaty z panią Goode tyle by wytrzymał.

Przyjechali na stację i Michael zaczął szperać w portfelu w poszukiwaniu pieniędzy.

– Tyle bylibyśmy ci winni za całe trzy tygodnie. I masz trochę na dokładkę.

Cath bez słowa przyjęła pieniądze.

– Zobaczymy się jeszcze, Cath? Nie wiem, gdzie cię szukać.

– Ja też nie. Na pewno nie mogę przyjść do ciebie do domu.

– Jasna sprawa. – Michael aż zbladł. – Wiesz co? Przy Fulham Road jest pub. Nazywa się Koza w Butach. Niedaleko kina od strony Beaufort Street. Czasami wpadam tam po pracy na drinka. Przeważnie koło szóstej wieczorem. Tam najłatwiej mnie znaleźć.

– Zapamiętam. – Powiedziała to jednak bez przekonania i Michael z ciężkim sercem wrócił do Rock i rodziny.

Kiedy po torturach milczącej podróży z Kornwalii dotarli do domu przy Napier Avenue, zaczął rozładowywać mercedesa. Pomagał mu tylko Tommy, który jako jedyny członek rodziny nie płakał, nie dąsał się ani go ostentacyjnie nie unikał. Zanim zdążyli pochować na miejsce deski surfingowe, koce piknikowe i sprzęt plażowy, Pchła leżała już w łóżku, a drzwi sypialni porządnie przed nim zabarykadowała. Michael pościelił sobie w garderobie, a przed snem rozmyślał, gdzie tę noc spędza Cath.

Ona tymczasem całą noc przesiedziała na ławce na dworcu Paddington. Kiedy dotarła tam ze swoją walizką, obeszła z nią hotele za dworcem przy Praed Street, ale wszystkie były zajęte albo znacznie za drogie. Nie miała zamiaru płacić dziewięciu funtów za zapchlone łóżko! Wróciła więc na dworzec, gdzie był bufet i pełno barów i można było usiąść, żeby zastanowić się, co dalej. Nikogo w Londynie nie znała, miała mało pieniędzy, miasto wydawało jej się wielkie, przerażające i pełne zagonionych ludzi. Rozmyślała o tym, co w tej chwili robi tata Annabel. Pewnie wsuwa ciepły posiłek ugotowany przez swoją jędzowatą żonę. Lubiła Michaela, fajny z niego facet, ale pewnie nigdy go już nie zobaczy. Realnie rzecz biorąc, nie ma na co liczyć. Pchła do niczego nie dopuści.

Kiedy zapadł zmrok, tłumy przerzedziły się, a na dworcu zrobiło się zimno i strasznie. Na końcu holu był pub z szafą grającą. Leciały takie kawałki jak The Winner takes It All Abby i Don’t Stand So Close to Me zespołu Police. Często puszczali też House of Fun grupy Madness. „Witaj w domu uciech, jesteś już dorosły…” No tak, tak…

Bała się zasnąć, żeby ktoś nie ukradł jej walizki. Ileś razy usiłowały do niej zagadać jakieś zapuszczone typy.

– Nic ci nie jest, kochaniutka?

Usiłowała nie nawiązywać z nimi kontaktu wzrokowego. Co kilka godzin kupowała na stoisku z napojami kawę w papierowym kubeczku. Myślała o mamie i o Callumie w Portsmouth i rosła w niej wściekłość. Chętnie by im dołożyła. Nie ma mowy, żeby tam wróciła. Woli mieszkać na dworcu.

Następnego dnia, wyczerpana brakiem snu, zgadała się z jakimiś studentami z Holandii, którzy powiedzieli jej, że przy Russel Square jest hotel YWCA i za dwa funty można tam dostać łóżko w zbiorowej sali i szafkę, w której da się zamknąć swoje rzeczy. Więc odszukała to miejsce – jakoś dojechała tam metrem – i spała jak zabita przez dwanaście godzin, nie zdając sobie w ogóle sprawy, jak inni turyści przychodzą i wychodzą, a potem poszła coś zjeść przy Tottenham Court Road. Zastanawiała się, co robi Michael i czy do niego nie zadzwonić. Ale jeśli telefon odbierze Pchła? Albo Annabel, która w Rock nawet się z nią nie pożegnała?

*

Rano po powrocie do Londynu Michael wstał wcześnie i poszedł do swojego biura w Mayfair. Sekretarka zdziwiła się, kiedy pojawił się dziesięć dni wcześniej, niż zaplanowali. Burknął, że ma ważne sprawy, zamknął się w swoim pokoju i przesiedział tam aż do szóstej. Punktualnie o tej godzinie usadowił się przy jednym z drewnianych stolików przed pubem Koza w Butach i czekał. Kiedy miał pod trzydziestkę i jeszcze parę lat później bywał tu regularnie, ale od piętnastu lat prawie do Kozy nie zaglądał. Umówił się tam z Cath, miejsce to pierwsze przyszło mu do głowy i uznał, że się nada. Teraz nie był już jednak tego taki pewny. Roiło się od klientów, odniósł wrażenie, że od wszystkich odstaje, siedząc tu samotnie. Szkoda, że nie ma przy sobie gazety. Poza tym martwił się, że zauważy go ktoś znajomy. Może nawet będzie chciał się przysiąść i jak on wtedy wytłumaczy, kim jest Cath, jeśli się pojawi?

Półtorej godziny później dał za wygraną i wrócił do domu. Pchła zjadła już kolację z dziećmi, a w domu panowała atmosfera żałoby. Przypomniało mu się, że cały dzień nic nie jadł, więc wziął sobie z lodówki ser i salami i włączył w gabinecie telewizor. Ledwie zdążył to zrobić, pojawiła się Pchełka i go wyłączyła. Sięgające do ramion blond włosy przytrzymała opaską. Jej niegdyś łagodne rysy wyostrzyły się i Michael stwierdził, że zrobiła się twarda i napastliwa.

– Powiedz szczerze – zażądała – jak długo to trwało? Muszę wiedzieć.

Nastąpiła runda wypierania się i obwiniania. Wszystkie jej wymówki już słyszał, a teraz będzie tak pewnie codziennie. Jak niepyszny usunął jej się z drogi i poszedł spać. Czuł się samotny, wyczerpany, udręczony wyrzutami sumienia i marzeniami o tatuażach.

I jak zwykle zaczęli się kłócić. Ona go oskarżała, a on wszystkiego się wypierał. Odgrywali dobrze sobie znany rytuał, koszmar, który odtąd mieli przeżywać co wieczór. Michael opadł na łóżko, wyczerpany, samotny, dręczony poczuciem winy i marzeniami o tatuażach.

Czwartego wieczoru Cath pojawiła się w Kozie w Butach wraz z walizką.

– Dla mnie pernod i czarna kawa bez mleka, panie Goode.

Sam się zdziwił, jak bardzo go ucieszyło, że ją widzi. W obcisłej czarnej sukience na ramiączkach była szokująco seksowna. Epatowała całkiem odsłoniętym tatuażem z imieniem Callum. Prawie zapomniał, jaką ma świetną figurę.

Usiedli przy drewnianym stoliku na zewnątrz i popijali tam sobie aż do zamknięcia lokalu, a potem poszli coś zjeść do greckiej restauracji obok. Nazywała się Wino i Kebab.

– Masz gdzie mieszkać? – zapytał.

Pokręciła głową.

Zawiózł ją do hotelu w West Kensington, na który kiedyś zwrócił uwagę. Na zewnątrz widniał baner z reklamą niskich cen. Okazało się, że tanie pokoje są zajęte, ale można skorzystać z droższego, więc Michael za niego zapłacił. Wniósł jej walizkę na górę. Pokój śmierdział papierosami, ale poza tym dla nich się nadawał – miał ogromne, zapadające się łóżko. Była tam też wielka szafa z głębokimi zadrapaniami na przedzie i wszystko, czego potrzeba do zrobienia herbaty: taca, czajnik, a także koszyczek z cukrem, słodzikiem i kartonikami z mlekiem UHT. Cath jeszcze nigdy w życiu nie spała w hotelu, więc nowe doświadczenie bardzo ją podniecało. Podobało jej się, że w pokoju jest łazienka, a w niej zestaw przyborów toaletowych. Michael marszczył trochę nos z powodu smrodu papierosów.

Oczywiście na długo zanim zabrali się do oglądania pokoju, oboje wiedzieli, co dalej nastąpi.

– Tym razem chyba nie wpierniczą nam się twoja żona i dzieci – powiedziała Cath, prowadząc go w stronę łóżka.

Rozdział czwarty

Nowe mieszkanie natychmiast przypadło Cath do gustu. Wchodziło się do niego przez drzwi usytuowane między sklepem z artykułami elektrycznymi a barem z winem od strony Hollywood Road. Zajmowało tylną połowę drugiego piętra, a okna wychodziły na ogródki, które ludzie pourządzali sobie na zapleczu domów. Michael znalazł je przez znajomego z agencji pośredniczącej w wynajmie nieruchomości. Wprowadzili się prawie natychmiast, kilka dni po swoim pierwszym spotkaniu w Kozie w Butach. Michael uważał je za trochę ciasnawe, ale według Cath było przestronne. Znajdowały się tam salon, aneks kuchenny, łazienka i sypialnia.

Przez pierwsze dwa tygodnie do ubrania mieli właściwie tylko to, co na sobie. Michael opuścił mieszkanie przy Napier Avenue z małą torbą podróżną. Pierwszy weekend spędzili albo w łóżku, albo na kupowaniu ubrań. Michael zabrał ją na King’s Road, a potem na Jermyn Street. Cath oczarowały eleganckie sklepy i wystawy, szerokie ulice i imponujące budowle stolicy. Przejechali się wzdłuż Piccadilly i Pall Mall, minęli pałac Buckingham, Whitehall i parlament, a potem wrócili, podziwiając podobne do kanionów zabudowane ekskluzywnymi kamienicami ulice Belgravii i Kensingtonu.

Michael cały czas opowiadał jej, czym różnią się poszczególne dzielnice i kto gdzie mieszka. Mijali drogo wyglądające restauracje przy Fulham Road, do których obiecał ją zabrać. Pokazywał jej domy znajomych oraz puby i restauracje, gdzie bywał, zanim się ożenił. Ale po godzinie lub dwóch zawsze wracali do swojego mieszkania i sypialni z oknami wychodzącymi na tylne ogródki sąsiadów.

Po pewnym czasie i mozolnych, pełnych napięcia negocjacjach Pchła zgodziła się, żeby Michael zabrał część swoich ubrań i rzeczy osobistych z mieszkania przy Napier Avenue. Umówili się, że zrobi to, gdy Pchła na kilka godzin wyjdzie z domu z dziećmi, by wszystko odbyło się bez narażania ich na spotkanie z ojcem. Annabel w ogóle się do niego nie odzywała, a o spotkaniu nie chciała nawet słyszeć. Michael zabrał Cath do swojego starego mieszkania, aby pomogła mu załadować do mercedesa jego brogsy, torbę do golfa, garnitury, rakiety do krykieta, a także kilka rodzinnych zdjęć i ilustracji drużyn sportowych, które były zdecydowanie w jego guście, specjalnie się Pchle nie podobały, a ich brak nie naruszy porządku rodzinnego domu.

Cath już raz była przy Napier Avenue, ale dotarła tylko na frontowe schody, więc nie była w stanie ocenić, jak duży i wygodny jest dom Goode’ów. Teraz szła za Michaelem po wyłożonej błyszczącymi kafelkami podłodze wiktoriańskiego holu, a potem przez cały szereg jasnych, kolorowych pokoi do przyjmowania gości, i stwierdziła, że nigdy przedtem nie była w tak eleganckim miejscu. Mieszkanie wyglądało jak z telewizji. Umeblowano je kompletami kanap i foteli, stolikami przykrytymi serwetami w różyczki i egzotyczne ptaki, a wszędzie pełno było rodzinnych fotografii w srebrnych ramkach. Przedstawiały dzieci na wakacjach w Rock, ich szkolne zdjęcia w mundurkach – na przykład Annabel w zielonej pelerynie z St Mary’s. Byli też Michael i Pchła na koniach w Arizonie ubrani w kowbojskie kapelusze. Każdy pokój pomalowano na inny kolor: a to żółty jak pierwiosnek, a to pudrowy róż czy błękit nieba. W wazonach pięknie ułożono bukiety, a na gzymsie kominka stały porcelanowe pieski i świnki. Przed kominkiem panoszył się wielki miękki puf zasypany stertą kolorowych czasopism. Oszklone drzwi salonu prowadziły do długiego wąskiego ogrodu, w którym stał domek do zabawy dla dzieci i trampolina. Trawnik strasznie zarósł – pewnie pod nieobecność Michaela nie miał kto go kosić. Cath podniosła oprawione w ramkę ślubne zdjęcie. Przystojny pan młody i śliczna panna młoda wychodzili właśnie z kościoła przez szpaler utworzony ze szpad, które trzymali nad ich głowami żołnierze.

Poszła za Michaelem na piętro, do małżeńskiej sypialni. Królowało tam przykryte biało-różową perkalową narzutą łoże, na którym pieczołowicie, według wielkości, ułożono poduszki, a na górze był baldachim, jak w książce dla dzieci. Cath usiłowała sobie wyobrazić, jak Michael i Pchła uprawiają w tym łóżku seks, ale nie była w stanie. Zwłaszcza że ze ścian spoglądały trzy oprawione w owalne ramki cukierkowe portrety ich dzieci.

Pomyślała o swojej starej sypialni w Paulsgrove, gdzie nie miała nawet porządnego łóżka, tylko materac na podłodze. Mowy nie było o stolikach nocnych, lampkach czy toaletkach. Ani o falbanie wokół łóżka, która miała zasłaniać materac. Takie coś ma swoją nazwę, zaraz jej się przypomni. Lambrekin. Tak, lambrekin. Niczego takiego oczywiście nie mieli.

Michael ładował do samochodu pudła ze skoroszytami, a także skórzany fotel i lampę ze swojego gabinetu. Ze ścian toalety pozdejmował oprawione w ramki zdjęcia szkolnych drużyn i parady oficerów w Catterick. Potem wyciągnął ze schowka dwie duże walizki, otworzył je i zaczął napełniać garniturami na drewnianych wieszakach i stertami uprasowanych koszul z komody. Wszystkie były takie same – stwierdziła Cath – białe, niebieskie i różowe w paski. Przyglądała się, jak wkłada do walizki dwie oprawione w kość słoniową szczotki do włosów, a potem miseczkę najróżniejszych spinek do mankietów i kilka par wypastowanych brogsów, a następnie buty do krykieta z kolcami, buty do rugby i do golfa. Obserwowała, jak Michael pakuje dwadzieścia lat swojego małżeństwa do walizek.

Weszła do łazienki i ogarnęła wzrokiem lustra na ścianach, wielkie białe ręczniki na podgrzewanej chromowanej poręczy, równiutko ułożone ręczniczki do rąk. Na półce koło wanny siedziała zielona ceramiczna żaba, której czubek głowy wypakowany był kryształkami soli do kąpieli. Pchła miała więcej słoiczków z kremem nawilżającym niż którakolwiek ze znajomych Cath. Stały poustawiane na toaletce wokół pudełeczka z chusteczkami higienicznymi, które obciągnięto materiałem z falbankami. Tuż obok stały najróżniejsze flakony z perfumami w aerozolu, a w małych srebrnych ramkach w kształcie serduszek znajdowały się zdjęcia dzieci. Cath przekręciła gałkę prysznica i z góry trysnęła kaskada ciepłej wody.

Odruchowo ściągnęła z siebie ciuchy i weszła pod prysznic, naciągając przedtem na głowę należący do Pchły biało-różowy czepek. Namydliła się żelem, natarła się trukwą w kształcie olbrzymiej kolby kukurydzy, a potem wytarła ciało puszystym białym ręcznikiem. Obejrzała się pod każdym kątem w lustrach na ścianach i stwierdziła, że Londyn jej służy. Wyglądała szczupło i zdrowo. Zobaczyła nożyczki do paznokci i przystrzygła sobie nimi swoje futerko. Kępki włosów łonowych wolno opadały na puszysty dywan. Nie zdejmując czepka, wolnym krokiem wróciła do sypialni. Michael akurat mocował się z zapięciem drugiej walizki, którą za bardzo wypchał narciarskimi swetrami.

– Na miłość Boską, Cath. Chyba nie kąpałaś się w łazience Pchły? Wścieka się nawet wtedy, gdy wchodzą tam dzieci.

– No i jak? – spytała Cath, obracając się dookoła. – Podobam się panu, panie Goode?

Podobała mu się. Ale wiedział także, że za dwadzieścia minut wróci Pchła, a on obiecał, że do tej pory spakuje się i odjedzie. Taki postawiła warunek.

– Ubieraj się. Szybko, Cath. Za chwilę wracają, a my musimy się do tej pory zwinąć.

– Ale przygotowałam się dla ciebie. Jestem umyta i pachnę jak dział perfum u Alldera.

– Cath… Nie teraz. Jeśli się pośpieszymy, zaraz będziemy w domu.

– Chcę ciebie tutaj, Michael. W twoim łóżku. Teraz.

– Nie ma mowy. Wykluczone.

W jego głosie usłyszała wahanie. Odciągnęła idealnie wygładzoną narzutę i spod poduszki wypadła koszula nocna Pchły.

– Domyśli się… ma własny sposób układania poduszek…

Cath otworzyła usta i przyciągnęła go do siebie. Jak zawsze, kiedy Michael widział tatuaż „Callum”, poczuł zew rywalizacji. Kimkolwiek Callum kiedyś dla niej był, Michael nie chciał być od niego gorszy.

– To szaleństwo – rzucił ostatnie ostrzeżenie i już był przy niej w swym małżeńskim łóżku. Po chwili dodał: – Powinien być w tamtej szufladzie.

Już po wszystkim Michael stwierdził, że pośpiesznie zaścielone łóżko na pewno nie zmyli Pchły. Ale nie był w stanie myśleć o niczym innym, tylko o tym, by jak najszybciej opuścić dom, zanim wróci żona.

Kiedy obładowany mercedes ruszał spod krawężnika, Michael kątem oka dojrzał w oddali obrażoną na niego rodzinę. Wracali na Napier Avenue pieszo, od strony klubu Hurlingham.

*