Wydanie elektroniczne

WILBUR SMITH

Światowej sławy pisarz afrykański piszący po angielsku. Urodził się w byłej Rodezji. Debiutował w 1964 roku powieścią Gdy poluje lew. Była to pierwsza pozycja z jego najbardziej popularnej sagi historyczno-przygodowej opisującej dzieje rodziny Courtneyów, w której skład weszły m.in. Odgłos gromu, Płonący brzeg, Władza miecza, Monsun, Triumf słońca oraz Assegai. Pełny dorobek Smitha obejmuje 34 powieści, w tym dwie najnowsze Piekło na morzu i Vicious Circle. Po jego prozę chętnie sięgają twórcy filmowi. Na duży ekran przeniesiono Kopalnię złota, Zakrzyczeć diabła i Najemników. Na podstawie kilku innych tytułów, m.in. Płonącego brzegu, Władzy miecza, Boga Nilu i Siódmego papirusa powstały miniseriale telewizyjne.

Smith jest miłośnikiem dzikiej przyrody; pasjonuje się współczesną historią Afryki, co znajduje odzwierciedlenie w jego twórczości literackiej. Sporo podróżuje, zwykle w okresie zimowym. Mieszka w Wielkiej Brytanii, Szwajcarii i w Republice Południowej Afryki.

Tego autora

ZAKRZYCZEĆ DIABŁA

NAJEMNICY

PTAK SŁOŃCA

OKO TYGRYSA

ŁOWCY DIAMENTÓW

OKRUTNA SPRAWIEDLIWOŚĆ

KOPALNIA ZŁOTA

STRACEŃCY

PIEŚŃ SŁONIA

GNIEW OCEANU

PIEKŁO NA MORZU

OKRUTNY KRĄG

Saga Courtneyów

DRAPIEŻNE PTAKI

MONSUN

BŁĘKITNY HORYZONT

TRIUMF SŁOŃCA

ASSEGAI

*

GDY POLUJE LEW

ODGŁOS GROMU

UPADEK WRÓBLA

*

PŁONĄCY BRZEG

WŁADZA MIECZA

PŁOMIENIE GNIEWU

OSTATNIE POLOWANIE

ZŁOTY LIS

Saga Ballantyne’ów

LOT SOKOŁA

POSZUKIWACZE PRZYGÓD

PŁACZ ANIOŁÓW

LAMPART POLUJE W CIEMNOŚCI

Saga egipska

BÓG NILU

CZAROWNIK

ZEMSTA NILU

SIÓDMY PAPIRUS

www.wilbursmithbooks.com

Tytuł oryginału:

CRY WOLF

Copyright © Wilbur Smith 1976

All rights reserved

First published in 1976 by William Heinemann Ltd.

Reprinted in 1998 by Macmillan, London

Polish edition copyright © Wydawnictwo Albatros A. Kuryłowicz 2013

Polish translation copyright © Rafał Lisowski 2013

Redakcja: Barbara Nowak

Zdjęcia na okładce: Galyna Andrushko/Shutterstock

Projekt graficzny okładki: Andrzej Kuryłowicz

ISBN 978-83-7885-065-6

Wydawca

WYDAWNICTWO ALBATROS A. KURYŁOWICZ

Hlonda 2a/25, 02-972 Warszawa

www.wydawnictwoalbatros.com

Niniejszy produkt jest objęty ochroną prawa autorskiego. Uzyskany dostęp upoważnia wyłącznie do prywatnego użytku osobę, która wykupiła prawo dostępu. Wydawca informuje, że publiczne udostępnianie osobom trzecim, nieokreślonym adresatom lub w jakikolwiek inny sposób upowszechnianie, kopiowanie oraz przetwarzanie w technikach cyfrowych lub podobnych – jest nielegalne i podlega właściwym sankcjom.

Skład wersji elektronicznej:

Virtualo Sp. z o.o.

Dedykuję tę książkę mojej żonie Mokhiniso,

klejnotowi mego życia,

z miłością i wdzięcznością za wszystkie

zaczarowane lata naszego małżeństwa

Dla Jake’a Bartona maszyny zawsze były jak kobiety – tak samo fascynujące, podstępne i wredne. Dlatego kiedy zobaczył, jak stoją rzędem w rozłożystym cieniu ciemnozielonego listowia mangowców, nazwał je żelaznymi damami.

Było ich pięć. Wyróżniały się dumnie spośród stert zużytego, niepotrzebnego sprzętu, który urząd gubernatora Jego Królewskiej Mości wystawiał na sprzedaż. Chociaż był czerwiec i nastała chłodniejsza pora między monsunami, to owego bezchmurnego poranka w Dar es-Salaam żar narastał jak w piecu hutniczym, więc Jake z radością skrył się w cieniu drzewa. Zbliżył się do żelaznych dam, aby lepiej im się przyjrzeć.

Rozejrzał się po ogrodzonym podwórku. Chyba tylko on zainteresował się pojazdami. Pstra zbieranina potencjalnych nabywców buszowała wśród zwałów połamanych łopat i kilofów, rzędów sponiewieranych taczek oraz całej reszty śmieci o niejasnym przeznaczeniu.

Jake ściągnął lekką tropikalną kurtkę z moleskinu i przewiesił ją przez gałąź mangowca. Następnie znów spojrzał na żelazne damy.

To arystokratki, które dotknęła bieda. Miały ostre, lecz zawadiackie rysy, oszpecone wyblakłą, odrapaną farbą oraz rakowatymi plamami rdzy wyzierającej spod spodu. Latające lisy zwisające głowami do dołu z gałęzi mangowca zapaskudziły karoserie odchodami, a ze starych „stawów” ciekł olej i smar. Każdą z żelaznych dam pokrywały szpetne smugi czarnego kurzu.

Jake znał ich rodowód. Położywszy na ziemi niewielką tekstylną torbę z narzędziami, naprędce powtórzył sobie historię pięciu wspaniałych maszyn, które niszczały na gorącym tanganickim wybrzeżu. Ich kadłuby i karoserie powstały w zakładach Schreinera. Otwory po karabinach maszynowych Maxim ziały w wysokich, dostojnych wieżyczkach jak puste oczodoły. Pochyłą kwadratową komorę silnika przykrywała ciężka pancerna płyta z równymi rzędami nitów oraz stalowymi osłonami, które zabezpieczały chłodnicę przed ogniem wroga. Wozy stały dumnie na metalowych kołach z potężnymi gumowymi oponami. Jake odczuwał nutkę żalu, że to właśnie on wyrwie z nich silniki, a następnie porzuci zużyte, acz szlachetne ciała.

Te waleczne damy nie zasługiwały na tak nonszalanckie traktowanie. W młodości przegoniły przebiegłego niemieckiego dowódcę von Lettow-Vorbecka przez rozległe równiny i nieprzystępne wzgórza Afryki Wschodniej. Dzika roślinność wyryła głębokie blizny na farbie wszystkich pięciu aut, a tu i ówdzie nieprzyjacielskie kule pozostawiły w stalowych kadłubach charakterystyczne wgniecenia.

To były ich wielkie dni – w tumanach kurzu pędziły do boju pod łopoczącymi sztandarami, przebijały się przez wykroty i wilcze rowy, ziały ogniem, rozpędzając przerażonych niemieckich askari.

Później oryginalne silniki zastąpiono pięknymi, nowiutkimi bentleyami o pojemności sześć i pół litra. Rozpoczęła się powolna droga ku upadkowi. Wozy trafiły do patrolu przygranicznego, gdzie czasem co najwyżej ścigały złodziei bydła. Brutalni kierowcy doprowadzili je do takiego stanu, że w końcu w upalnym maju roku pańskiego 1935 trafiły na wyprzedaż organizowaną przez urząd gubernatora. Jake wiedział jednak, że nawet bestialskie traktowanie nie mogłoby doszczętnie zniszczyć motorów – i właśnie one go interesowały.

Podwinął rękawy niczym chirurg przed operacją.

– No, dziewczęta – mruknął – stary Jake zaraz się do was weźmie.

Był rosłym, barczystym mężczyzną i ledwie się mieścił w ciasnym wnętrzu wozu opancerzonego. Pracował jednak w skupieniu graniczącym z ekstazą i nie zwracał uwagi na niewygodę. Mrużył oczy w mroku, a jego szerokie, zwykle uśmiechnięte usta w kółko pogwizdywały pierwsze takty Tiger Rag.

Pracował prędko. Sprawdził ustawienia przepustnicy i zapłonu na desce rozdzielczej, zbadał też, którędy biegną przewody paliwowe z tylnego zbiornika. Gdy znalazł zawory pod fotelem kierowcy, stęknął zadowolony. Wyszedł przez wieżyczkę i zsunął się po wysokim boku pojazdu. Przystanął, by przedramieniem obetrzeć strużkę potu, która wyciekała spod gęstych, kręconych czarnych włosów i spływała po policzku. Następnie podbiegł do pancernej osłony silnika, po czym otworzył zatrzaski bocznej klapy.

– O, pięknie! – szepnął na widok zarysu starego silnika Bentleya, ukrytego pod grubą warstwą kurzu i tłustego brudu.

Wielkie, kanciaste dłonie Jake’a o szerokich palcach dotknęły go niemal z czułością.

– Dranie mocno cię wymęczyli, złotko – szepnął. – Ale jeszcze zaśpiewasz tak pięknie jak dawniej, ja ci to obiecuję.

Wyciągnął bagnet z miski olejowej i roztarł między palcami kroplę oleju.

– Cholera! – stęknął z obrzydzeniem, gdy poczuł szorstki osad.

Wetknął miernik z powrotem na miejsce. Zawołał wałęsającego się Murzyna, żeby za szylinga zakręcił korbą. Sam dłonią skontrolował sprężenie.

Prędko przesuwał się od wozu do wozu, badając, sprawdzając i testując, a gdy skończył, wiedział, że trzy maszyny na pewno doprowadziłby do stanu używalności, a może także i czwartą.

Piąta była beznadziejnie zniszczona. W silniku znajdowała się szpara takiej wielkości, że dałoby się przejechać konno, a tłoki się zastały i korba nie drgnęła nawet pod wspólnym naporem Jake’a oraz jego pomocnika.

W dwóch samochodach brakowało gaźników, ale jeden można by wymontować z wraku. Potrzebny był więc jeszcze jeden. Jake czarno widział perspektywę znalezienia go w Dar es-Salaam.

Zatem trzy pewniaki. Po sto dziesięć funtów za każdy, w sumie trzysta trzydzieści. Jeśli odjąć wydatek rzędu stu funtów, Jake mógł liczyć na dwieście trzydzieści funtów czystego zysku – bo przecież na pewno za żaden z tych rzęchów nie zapłaci na aukcji więcej niż dwadzieścia. Rzucił afrykańskiemu pomocnikowi obiecanego szylinga i poczuł miłą satysfakcję. Dwieście trzydzieści funtów to kupa forsy w tych chudych czasach.

Zerknął na zegarek, który nosił w tylnej kieszeni. Do rozpoczęcia licytacji zostały jeszcze ponad dwie godziny. Nie mógł się już doczekać pracy przy bentleyach – i to nie tylko z powodu pieniędzy. W taką robotę wkładał całe serce.

Środkowy wóz był najbardziej obiecujący. Jake postawił torbę na opancerzonym błotniku i wyjął klucz trzy ósme cala. Natychmiast pochłonęła go praca.

Po półgodzinie podniósł głowę znad silnika, wytarł ręce w bawełnianą szmatę, po czym zajął się przodem pojazdu.

Napiął wydatne mięśnie prawego ramienia i rytmicznie zakręcił korbą, bez trudu wprawiając w ruch potężny silnik. Po minucie przestał nią obracać i otarł pot bawełnianą szmatą. Zostawiła mu na policzku tłuste smugi. Oddychał prędko, acz lekko.

– Wiedziałem, żeś temperamentna, gdy tylko cię zobaczyłem – mruknął. – Ale będziesz tańczyć, jak ja ci każę, maleńka. Daję słowo.

Znów zniknął aż po ramiona pod osłoną silnika. Przez następne dziesięć minut słychać było brzęk klucza o metal oraz lekko fałszowany motyw z Tiger Rag, powtarzany monotonnie raz za razem. Potem Jake wrócił do korby.

– Będziesz tańczyć, jak ja ci każę, skarbie. Na dodatek jeszcze ci się to spodoba.

Zakręcił korbą. Silnik zakaszlał wściekle i trzasnął jak karabin. Jake’owi wyrwało uchwyt z taką siłą, że o mało nie stracił kciuka.

– Chryste – szepnął. – Ależ z ciebie diablica!

Wdrapał się na wieżyczkę i sięgnął do deski rozdzielczej, aby znów włączyć zapłon.

Przy następnym ruchu korby maszyna szarpnęła i zadudniła. Silnik zaskoczył, zawarczał, a w końcu wpadł w równy rytm. Wóz lekko podrygiwał na sztywnym zawieszeniu, ale motor nie zgasł.

Jake zrobił krok do tyłu. Był czerwony i zlany potem, lecz jego zielone oczy lśniły z radości.

– Oj, ty ślicznotko – powiedział. – Oj, ty parszywa ślicznotko.

– Brawo – rozległ się z tyłu jakiś głos.

Jake, doszczętnie zaabsorbowany pracą, zapomniał, że nie jest jedynym człowiekiem na ziemi. Teraz zawstydził się, jakby przyłapano go na intymnej czynności. Spojrzał spode łba na postać opartą dystyngowanie o pień mangowca.

– Wyborne widowisko – rzekł nieznajomy.

Jego głos wystarczył, żeby Jake’owi zjeżyły się włosy na karku. Mężczyzna mówił z szykownym brytolskim akcentem.

Miał na sobie tropikalny garnitur z kosztownego kremowego lnu oraz biało-brązowe buty. Biały słomkowy kapelusz z szerokim rondem rzucał cień na jego twarz. Jake dostrzegł jednak przyjazny uśmiech znamionujący swobodny sposób bycia. Anglik był klasycznie przystojny – regularne rysy niejedną kobietę musiały przyprawić o szybsze bicie serca. Twarz mężczyzny pasowała do jego głosu. To pewnie wysoko postawiony urzędnik rządowy, a może oficer któregoś z regimentów stacjonujących w Dar es-Salaam. Przedstawiciel wyższych sfer, o czym świadczył nawet krawat w wąskie, ukośne prążki, którymi Brytyjczycy sygnalizowali, jakiej uczelni zawdzięczają swe wykształcenie oraz szczebel drabiny społecznej.

– Prędko ją pan uruchomił.

Mężczyzna opierał się od niechcenia o pień mangowca. Stał ze skrzyżowanymi łydkami, a rękę trzymał w kieszeni marynarki. Znów się uśmiechnął. Tym razem Jake wyraźniej dostrzegł drwinę w jego oczach. Źle go ocenił. To nie papierowy goguś. Jego spojrzenie było spojrzeniem pirata, kpiącym i wilczym, groźnym niczym błysk noża w ciemności.

– Nie wątpię, że pozostałe maszyny są w równie dobrym stanie. – Ton sugerował nie stwierdzenie, lecz pytanie.

– Myli się pan, przyjacielu.

Jake był skonsternowany. Czyżby ten fircyk poważnie interesował się pojazdami? Absurd. Choć jeśli rzeczywiście, to Barton właśnie dobitnie zademonstrował ich autentyczną wartość.

– Tylko ta jedna będzie chodzić – rzekł – ale nawet ona ma spaprane bebechy. Proszę tylko posłuchać tego stukotu. Jak zwariowany stolarz.

Sięgnął pod maskę i zwarł iskrownik. Silnik zgasł, nagle nastała cisza.

– Szmelc! – oznajmił głośno Jake.

Splunął na ziemię obok przedniego koła. Nie na samo koło – nie umiałby się do tego zmusić. Potem zebrał narzędzia, przerzucił kurtkę przez ramię, podniósł torbę i nie patrząc na Anglika, poczłapał w stronę bramy.

– Nie licytuje pan, stary druhu?

Nieznajomy opuścił swe miejsce pod mangowcem i zrównał się z Jakiem.

– Chryste, nie! – Barton starał się, aby jego głos zabrzmiał pogardliwie. – A pan?

– Cóż ja bym zrobił z pięcioma zepsutymi wozami opancerzonymi? – Mężczyzna zaśmiał się bezgłośnie. – Jankes, hę? – spytał. – Z Teksasu?

– Czyżby pan czytał moje listy?

– Inżynier?

– Robię, co mogę.

– Może panu postawię drinka?

– Zamiast tego wolałbym gotówkę. Śpieszę się na pociąg.

Elegant znów roześmiał się przyjaźnie.

– No to z Bogiem, stary druhu.

Jake ruszył przez bramę i wyszedł na zakurzone ulice Dar es-Salaam, rozżarzone południowym słońcem. Maszerował stanowczym krokiem, nie oglądając się za siebie, aby dać do zrozumienia, że już tu nie wróci.

Jake schował się w pierwszym barze, jaki znalazł za rogiem, pięć minut drogi od placu. Piwo marki Tusker było diablo ciepłe, ale i tak je wypił, pogrążony w niewesołych myślach. Ten Anglik go niepokoił. Zbyt żywo interesował się maszynami, żeby to była zwykła ciekawość. Jake podejrzewał, że za każdy wóz przyjdzie mu wyłożyć więcej niż zaplanowane dwadzieścia funtów. Z wewnętrznej kieszeni kurtki wyjął zniszczony portfel ze świńskiej skóry, w którym mieścił się cały jego doczesny majątek. Schował się za stołem i przeliczył gotówkę.

Pięćset siedemnaście funtów, trzysta dwadzieścia siedem dolarów amerykańskich oraz czterysta dziewięćdziesiąt szylingów wschodnioafrykańskich to niewielka fortuna, jeśli chce się konkurować z angielskimi elegancikami. Jake dopił piwo, zacisnął zęby i znowu zerknął na zegarek. Do południa brakowało pięciu minut.

Major Gareth Swales był nieco rozczarowany, lecz w ogóle się nie zdziwił, gdy rosły Amerykanin znów przekroczył bramę placu. Jankes najwyraźniej próbował nie rzucać się w oczy, lecz wyglądało to tak, jakby Jack Dempsey próbował cichaczem wkraść się na herbatkę u starszych pań.

Gareth siedział w cieniu mangowca na odwróconej taczce, którą okrył jedwabną chustką, by nie zabrudzić nieskazitelnie czystego garnituru. Słomkowy kapelusz odłożył na bok. Jego pedantycznie ostrzyżone i przyczesane włosy lśniły owym rzadkim odcieniem między rudym a złotym blondem. Na skroniach tu i ówdzie błyskała srebrna siwizna. Wąsy, starannie przystrzyżone do linii górnej wargi, miały ten sam kolor co włosy. Tropikalne słońce opaliło twarz mężczyzny na kasztanowy brąz, przez co jego błękitne oczy zdawały się oszałamiająco blade i świdrujące. Gareth powiódł wzrokiem za Jakiem Bartonem, który przemierzył plac, by dołączyć do gromady nabywców czekających pod mangowcami. Anglik westchnął z rezygnacją, po czym wrócił do liczenia finansów na złożonej kopercie.

Naprawdę cienko prządł. Ostatnie półtora roku okazało się dla niego bardzo niełaskawe. Ładunek, który japońska kanonierka zatrzymała na rzece Liao – kilka godzin przed dostarczeniem go do chińskiego dowódcy w Mukdenie i odebraniem zapłaty – pochłonął kapitał gromadzony przez dziesięć lat. Gareth tylko dzięki wielkiemu sprytowi oraz niemałej elastyczności finansowej zdołał zgromadzić zawartość przesyłki, która obecnie znajdowała się w magazynie numer cztery przy głównym doku portu Dar es-Salaam. Nabywcy mieli po nią przybyć za dwanaście dni – pięć samochodów pancernych wybornie uzupełniłoby ofertę.

Samochody pancerne! Na Boga, Gareth mógł za nie zażądać dowolnej sumy. Jego klientów bardziej ucieszyłyby tylko samoloty.

Gdy rankiem po raz pierwszy zobaczył pojazdy, niszczejące i zaniedbane, całkiem je zlekceważył. Już miał odejść, kiedy dostrzegł długie, muskularne nogi wystające spod maski wozu i usłyszał ledwie rozpoznawalne strzępy melodii Tiger Rag.

Teraz wiedział, że przynajmniej jedna maszyna jest na chodzie. Wystarczy parę litrów farby oraz nowy karabin Vickers na wieżyczce, a cała piątka będzie wyglądać zjawiskowo. Gareth zamierzał odstawić jeden ze swych słynnych numerów handlowych: uruchomić jedyny działający silnik i wypalić z karabinu. Na Boga, stary książę od razu wyciągnie sakiewkę i sypnie suwerenami.

Tylko ten jankes! Przelicytowanie go mogło wymagać dodatkowych paru groszy, jednakże Gareth nie martwił się zbytnio. Mężczyzna wyglądał jak ktoś, kogo ledwie stać na piwo.

Gareth strącił pyłek z rękawa. Nałożył panamę i starannie poprawił szerokie rondo. Wyjął spomiędzy warg długie, wąskie cygaro, zerknął na popiół, a potem wstał i wolnym krokiem ruszył ku gromadce kupców.

Aukcję prowadził drobny sikh z podwiniętą brodą. Miał na sobie garnitur z czarnego jedwabiu, na głowie zaś spory, olśniewająco biały turban.

Przysiadł na wieżyczce najbliższego wozu opancerzonego niczym drobny czarny ptaszek i odezwał się żałosnym tonem.

Zebrani zadzierali głowy, patrząc na niego beznamiętnie.

– No dalej, szanowne pany, niech no słyszę słodki głos, co zawoła: „dziesięć funtów”. Czy usłyszę „dziesięć funtów” za każdy z tych prześwietnych wehikułów?

Przekrzywił głowę wsłuchany w szum gorącego wiatru w górnych gałęziach mangowca. Nikt nie drgnął, nikt się nie odezwał.

– Pięć funtów może? Czy któryś ze światłych panów zaproponuje mi pięć funtów? Szanowne pany, dwa funty i dziesięć szylingów! Marne pięćdziesiąt szylingów za te królewskie maszyny, te szlachetne, te przepiękne… – Urwał, spuścił wzrok i uniósł delikatną brązową dłoń do stropionego czoła. – Cena, panowie. Proszę, podajcie jakąś cenę.

– Jeden funt! – zabrzmiał głos ze śpiewną nutą teksaskich pastwisk.

Przez chwilę sikh siedział nieruchomo. W końcu dramatycznie wolnym ruchem uniósł głowę i spojrzał na Jake’a, który górował nad otaczającym go tłumem.

– Funt? – szepnął sikh chrapliwie. – Dwadzieścia szylingów za każdą z tych szlachetnych, tych pięknych… – Przerwał i ze smutkiem pokręcił głową. Potem nagle zmienił ton, który stał się rzeczowy i pełen werwy. – Zaproponowano funta. Czy słyszę dwa? Dwa funty? Nikt nie przebije jednego funta? Jeden funt po raz pierwszy!

Gareth Swales ruszył przed siebie posuwistym krokiem. Tłum odruchowo rozstąpił się z szacunkiem.

– Dwa funty – powiedział niemal szeptem, ale w panującej ciszy głos brzmiał wyraźnie.

Jake zesztywniał. Po jego karku rozpłynął się głęboki rumieniec. Amerykanin obrócił się powoli i spojrzał na Garetha, który dotarł już do pierwszego rzędu.

Anglik uśmiechnął się promieniście, unosząc rondo panamy w geście pozdrowienia. W sikhu obudził się szczwany handlowiec. Wyczuł rywalizację między mężczyznami i natychmiast się rozpogodził.

– Mam dwa… – zaćwierkał.

– Pięć – warknął Barton.

– Dziesięć – mruknął Gareth.

W Jake’u zawrzał dziki, niepohamowany gniew. Dobrze znał to uczucie. Starał się je kontrolować, ale nadaremno. Wściekłość zalała go czerwoną falą i przyćmiła rozsądek.

Tłum zawrzał z podniecenia. Wszystkie głowy zwróciły się w stronę rosłego Amerykanina.

– Piętnaście – powiedział Jake, a wtedy wszyscy spojrzeli na szczupłego Anglika.

Gareth z wdziękiem kiwnął głową.

– Dwadzieścia! – zapiał uradowany sikh. – Mam dwadzieścia.

– I pięć.

Przez opary wściekłości w głowie Jake’a przebijała jedna myśl: za żadne skarby nie odda żelaznych dam temu angolowi. Jeśli nie zdoła ich kupić, to je spali.

Sikh zwrócił ku Garethowi swe oczy gazeli.

– Szanowny pan da trzydzieści?

Anglik uśmiechnął się swobodnie i skinął cygarem. Zaczynał się niepokoić. Zdążyli znacznie przekroczyć pułap, na jaki szacował jankesa.

– I jeszcze pięć.

W miarę jak rósł w nim gniew, głos Jake’a stawał się coraz bardziej chropawy. One należały do niego! Musiał je mieć, nawet gdyby miał zapłacić ostatniego szylinga.

– Czterdzieści.

Uśmiech Garetha Swalesa nie był już tak swobodny. Anglik prędko zbliżał się do granicy swych możliwości.

Na aukcji przyjmowano zapłatę gotówką lub czekiem gwarantowanym. Gareth dawno wyczerpał do cna wszystkie dostępne źródła gotówki, natomiast każdy bankier, który zgodziłby się na gwarancję jego czeku, musiałby szukać nowej pracy.

– Czterdzieści pięć.

Głos Jake’a był twardy i nieustępliwy. Jeszcze trochę, a jedyną zapłatą za robotę będzie satysfakcja, że ograł brytola.

– Pięćdziesiąt.

– I pięć.

– Sześćdziesiąt.

– I jeszcze pięć.

Jake właśnie wyszedł na zero. Od tej chwili zaczynał wyrzucać lśniące szylingi w błoto.

– Siedemdziesiąt – zadeklarował przeciągle Gareth Swales.

Dobił do swojej granicy. Z żalem pożegnał zatem myśl o łatwym zdobyciu pojazdów. Trzysta pięćdziesiąt funtów to całość jego płynnych środków – nie mógł licytować powyżej tej kwoty. No dobrze, nie udało się najprostszą drogą, istniał jednak tuzin innych sposobów, a jeden z nich musiał się powieść. Na Boga, książę gotów byłby zapłacić po tysiąc funtów za sztukę! Gareth nie zamierzał przepuścić takiej okazji tylko dlatego, że brakowało paru nędznych stówek.

– Siedemdziesiąt pięć – powiedział Jake.

Tłum mruknął i wszystkie spojrzenia zwróciły się na majora Garetha Swalesa.

– Ach, miłe pany, czyżbym słyszał osiemdziesiąt? – spytał skwapliwie sikh. Dostawał pięć procent prowizji od każdej sprzedaży.

Gareth uprzejmie, acz z żalem pokręcił głową.

– Nie, mój drogi chłopie. To był czysty kaprys. – Puścił Jake’owi uśmiech. – Niechaj panu pięknie służą – powiedział, po czym odszedł w stronę bramy.

Nic by nie zyskał, wdając się w tej chwili w rozmowę z Amerykaninem, który wprost wrzał ze złości. Wyglądał na faceta, który zwykle daje upust emocjom za pomocą pięści. Swales już dawno doszedł do wniosku, że biją się tylko głupcy, a mądrzy ludzie dostarczają im ku temu powodów – oczywiście z zyskiem.

Minęły trzy dni, zanim Jake Barton znów spotkał Anglika. W tym czasie odholował żelazne damy na skraj miasta, gdzie na brzegu niewielkiego strumienia rozbił obóz pośród afrykańskich mahoniowców.

Wyciągnął z maszyn silniki, używając liny i bloczka zawieszonego na gałęzi drzewa. Codziennie pracował nad nimi do późnej nocy przy mglistym świetle lampy sztormowej.

Zaklinał maszyny i szeptał im czułe słówka, żonglował zepsutymi częściami, wymieniał zużyte, inne prostował nad koksownikiem, bez przerwy gwizdał pod nosem, klął, pocił się i kombinował. W końcu, nim nadeszło popołudnie trzeciego dnia, trzy bentleye były już na chodzie. Silniki ustawione na prowizorycznych drewnianych klockach w czułych dłoniach Jake’a odzyskały odrobinę dawnej świetności.

Trzeciego dnia, w usypiającym żarze popołudnia, Gareth Swales przybył do obozu Bartona rikszą ciągniętą przez spoconego, półnagiego Murzyna. Kołysał się na miękkim siedzeniu z gracją wypoczywającego lamparta. W nienagannie skrojonym garniturze ze śnieżnobiałego płótna wyglądał szykownie.

Jake wyprostował się znad silnika, który właśnie regulował. Był nagi do pasa, a ręce aż po łokcie miał umazane czarnym smarem. Pot lśnił na ramionach i torsie, jakby były natarte oliwą.

– Nawet się tu nie zatrzymuj, kolego – powiedział cicho. – Jedź dalej przed siebie.

Gareth uśmiechnął się ujmująco. Z siedzenia obok uniósł sporych rozmiarów srebrny kubełek do szampana, cały zroszony. W środku brzęczał lód, a znad krawędzi wystawały szyjki tuzina butelek piwa marki Tusker.

– Zawrzyjmy pokój, stary druhu – zaproponował.

Jake’a tak mocno ścisnęło w gardle, że przez moment nie mógł się odezwać.

– Taki prezent. Bez zobowiązań, co ty na to?

Mimo obrzydliwego, wilgotnego upału Barton przez ostatnie dni był tak pochłonięty pracą, że prawie nie pił, a już na pewno nic bladozłotego, pienistego i zmrożonego. Był tak spragniony, że aż łzawiły mu oczy.

Gareth wysiadł z rikszy i zbliżył się z kubełkiem pod pachą.

– Swales – powiedział, wyciągając dłoń. – Major Gareth Swales.

– Barton. Jake.

Amerykanin uścisnął dłoń gościa, ale nie spuszczał wzroku z kubełka.

Dwadzieścia minut później Jake siedział w żelaznej wannie ustawionej w cieniu mahoniowców, zanurzony po pas w parującej wodzie. W pobliżu stała butelka tuskera. Pogwizdywał wesoło, rozcierając spienione mydliny pod pachami i po szerokiej klatce piersiowej pokrytej gęstym, ciemnym owłosieniem.

– Kłopot w tym, że nie zaczęliśmy znajomości na dobrej stopie – wyjaśnił Gareth, sącząc piwo.

Zachowywał się tak, jakby popijał dom pérignon z kryształowego kieliszka. Siedział pod daszkiem starego, wyblakłego namiotu Jake’a, wyciągnięty na płóciennym krzesełku.

– Mój drogi, niewiele brakowało, żebyś tą stopą dostał w tyłek. – Groźbie Jake’a, zamarynowanej w tuskerze, brakowało ognia.

– Rozumiem, co czułeś – przyznał Gareth. – Lecz przecież zapowiedziałeś, że nie chcesz licytować. Gdybyś powiedział prawdę, doszlibyśmy do porozumienia.

Jake wyciągnął namydloną dłoń po piwo. Uniósł butelkę do ust, wypił dwa łyki, westchnął i beknął cicho.

– Na zdrowie – powiedział Gareth, po czym mówił dalej: – Wycofałem się, gdy tylko pojąłem, że licytujesz na poważnie. Wiedziałem, że później dobijemy targu korzystnego dla nas obu. I oto jestem: pijemy piwo i gadamy o interesach.

– To ty gadasz, ja tylko słucham – sprostował Jake.

– W rzeczy samej.

Gareth wyjął pudełko cygar, starannie wybrał jedno z nich, po czym nachylił się, by włożyć je między chętne wargi Jake’a. Odpalił zapałkę o podeszwę buta, osłonił płomień i przypalił cygaro.

– Z pewnością masz nabywcę na te wozy, hę?

– Wciąż słucham. – Jake z wyraźną przyjemnością wydmuchnął długą smugę dymu.

– Na pewno już znasz cenę, a ja jestem gotów ją przebić.

Amerykanin wyjął z ust cygaro i po raz pierwszy spojrzał na Garetha bez emocji.

– Za tę cenę chcesz wszystkie pięć wozów w obecnym stanie?

– Tak.

– A gdybym powiedział, że tylko trzy są na chodzie, a z dwóch nic nie będzie?

– Nie wpłynęłoby to na moją ofertę.

Jake dopił tuskera. Gareth otworzył drugą butelkę i podał mu ją do ręki.

Barton prędko rozważył propozycję. Miał otwarty kontrakt z Anglo-Tanganicką Kompanią Cukrową na dostawę zgniatarek trzciny cukrowej z napędem benzynowym. Stała cena wynosiła sto dziesięć funtów za sztukę. Z trzech wozów pancernych mógłby zbudować trzy takie maszyny – maksymalny zarobek wynosił więc trzysta trzydzieści funtów.

Brytol proponował zakup wszystkich pięciu pojazdów za nieustaloną jeszcze cenę.

– Potwornie się nad nimi narobiłem. – Jake postanowił go nieco urobić.

– Właśnie widzę.

– Sto pięćdziesiąt funtów za sztukę i bierzesz wszystkie pięć. W sumie siedemset pięćdziesiąt.

– Musiałbyś włożyć silniki i doprowadzić każdy wóz do porządku.

– Oczywiście.

– Umowa stoi – oznajmił Gareth. – Wiedziałem, że dojdziemy do porozumienia. – Obaj mężczyźni uśmiechnęli się szeroko. – Natychmiast sporządzę akt sprzedaży – Anglik wyjął książeczkę czekową – i dam ci czek na pełną kwotę.

– Co mi dasz? – Promienny uśmiech na twarzy Jake’a przygasł.

– Osobisty czek z domu bankowego Coutts przy Piccadilly.

Gareth Swales rzeczywiście miał rachunek bieżący w Coutts.

Według ostatniego wyciągu był zadłużony na osiemnaście funtów, siedemnaście szylingów i sześć pensów. Kierownik wysłał mu z tego powodu gniewny liścik pisany czerwonym atramentem.

– Równie pewny jak sam Bank Anglii. – Gareth pomachał książeczką czekową.

Miną trzy tygodnie, zanim czek dotrze do Londynu – i natychmiast zostanie odrzucony. Swales liczył na to, że do tej pory będzie już w drodze do Madrytu. W tamtym rejonie szykowały się całkiem intratne interesy, a on wkrótce powinien mieć dość kapitału na inwestycje.

– Zabawna sprawa. – Jake wyjął cygaro z ust. – Mam uczulenie na czeki. Jeśli nie robi ci to różnicy, wolałbym siedemset pięćdziesiąt funtów gotówką.

Gareth zacisnął usta. No dobrze, czyli z tym też nie będzie łatwo.

– Wielkie nieba! – odrzekł. – Rozliczenie trochę potrwa.

– Nie ma pośpiechu. – Jake uśmiechnął się szeroko. – Bylebyś zdążył do jutra przedpołudniem. O dwunastej jestem umówiony z pierwotnym kupcem. Jeżeli do tego czasu przyniesiesz forsę, wszystkie maszyny będą twoje.

Gwałtownie podniósł się i wyszedł z wanny, ociekając mydlinami. Czarny służący podał mu ręcznik.

– Jakie masz plany na obiad? – spytał Gareth.

– Abou chyba ugotował gar tej swojej zupy, od której lew by padł.

– A może dasz się zaprosić do Royalu?

– Piłem za darmo twoje piwo, więc dlaczego nie miałbym również zjeść za twoje pieniądze? – odparł rozsądnie Jake.

Jadalnia w hotelu Royal miała wysoki strop i okna ze szprosami przesłonięte moskitierą. Mechaniczne wiatraki zawieszone pod sufitem wprawiały gorące, wilgotne powietrze w niemrawy ruch, oferując marny substytut chłodu. Gareth Swales był za to znakomitym gospodarzem.

Nikt nie oparłby się jego rozbrajającemu urokowi, a dobór dań i napojów wprowadził Jake’a w taki błogostan, że śmiali się jak starzy znajomi. Z radością odkryli, iż mają wspólnych znajomych – głównie barmanów i burdelmamy w różnych zakątkach świata – a także zbieżne doświadczenia.

Gareth robił interesy z przywódcą rewolucjonistów w Wenezueli, podczas gdy Jake pracował tam przy budowie sieci kolejowej. Barton był głównym inżynierem na chińskim kabotażowcu towarzystwa żeglugowego Blake Line w tym samym czasie, kiedy Swales nawiązywał kontakt z chińskimi komunistami na Żółtej Rzece.

Obaj jednocześnie znaleźli się też we Francji. Owego fatalnego dnia w Amiens, kiedy niemiecki ogień maszynowy spowodował awans Garetha Swalesa z młodszego oficera na majora w ciągu sześciu godzin, Jake w stopniu sierżanta przebywał sześć kilometrów dalej jako kierowca oddelegowany z Trzeciej Armii Stanów Zjednoczonych do Królewskiego Korpusu Pancernego.

Okazało się, że są niemal rówieśnikami. Nie skończyli jeszcze czterdziestki, ale zdążyli przebyć kawał świata i wiele przeżyć.

Odnaleźli w sobie tę samą niecierpliwość, która stale pchała ich ku nowej przygodzie, nigdy nie pozwalając zapuścić korzeni w jednym miejscu i w jednej pracy. Nie wiązały ich potomstwo ni majątek, żona ni obowiązki, z chęcią witali każde nowe wyzwanie, by później porzucić je bez żalu i skrupułów. Stale naprzód – nigdy nie patrząc wstecz.

Kiedy zaczęli się rozumieć, nabrali wzajemnego szacunku. W połowie posiłku nie traktowali już z pogardą dzielących ich różnic, nie myśleli o sobie w kategoriach „brytola” i „jankesa” – co nie oznaczało bynajmniej, że Jake postanowił przyjąć czeki, a Gareth zrezygnował z planów zdobycia pięciu wozów.

W końcu Anglik zakręcił ostatnimi kroplami brandy w pękatym kieliszku i spojrzał na kieszonkowy zegarek.

– Dziewiąta. Za wcześnie na sen. Co my teraz zrobimy?

– U Madame Cecile są dwie nowe dziewczyny – zasugerował Jake. – Przypłynęły statkiem pocztowym.

Gareth szybko zbył tę propozycję.

– Może później, nie tak prędko po obiedzie. Dostałbym zgagi. Nie masz ochoty pograć w karty? W tutejszym klubie zwykle można trafić na porządną partyjkę.

– Nie możemy tam iść. Przecież nie jesteśmy członkami.

– Mam rekomendację mojego londyńskiego klubu, stary druhu. Wprowadzę cię, hę?

Grali przez półtorej godziny. Jake dobrze się bawił. Podobał mu się styl tego lokalu, zwykle bowiem grywał w mniej wymuskanych miejscach – na zapleczach barów, za kotłem w maszynowni na odwróconych skrzyniach po owocach, w portowych magazynach.

Teraz znalazł się w cichej sali z udrapowanymi, aksamitnymi zasłonami i ścianami wyłożonymi ciemnym drewnem, pełnej obrazów olejnych w stonowanych barwach oraz trofeów myśliwskich – lwów o kudłatych grzywach, a także bawołów z ogromnymi guzowatymi rogami, które zwieszały się żałośnie. Zwierzęta patrzyły ze ścian szklanymi oczami.

Od strony trzech stołów bilardowych dobiegał dyskretny stukot bil z kości słoniowej. Pół tuzina graczy we frakowych koszulach i szelkach, czarnych muszkach oraz spodniach – smokingi zdjęli na czas gry – kolejno pochylało się nad ciężkimi stołami obitymi zielonym suknem.

W sali znajdowały się także trzy stoły do brydża kontraktowego. Słychać było pomruk licytacji prowadzonych dystyngowanym tonem brytyjskich wyższych sfer. Wszyscy brydżyści przypominali Jake’owi pingwiny – wytworni w czarno-białych ubiorach i czarnych muszkach.

Pomiędzy stołami, niczym kapłani starożytnej religii, bezdźwięcznie przemykali bosonodzy kelnerzy w fezach i białych szatach do kostek, nosząc tace z kryształowymi kieliszkami musujących trunków.

W klubie był tylko jeden stół do pokera dobieranego – ogromny mebel z drewna tekowego z mosiężnymi popielniczkami wpuszczonymi w blaty, a także z wgłębieniami na barwne żetony i szklanki whisky. Przy stole siedziało pięciu graczy i tylko Jake nie miał na sobie stroju wieczorowego. Trzej pozostali należeli do tego rodzaju pokerzystów, których Barton najchętniej zamknąłby pod kluczem dla własnej przyjemności.

Był wśród nich pomniejszy brytyjski arystokrata, który przybył do Afryki z zamiarem przetrzebienia tutejszej zwierzyny i właśnie wrócił z interioru. Podczas polowania miał u boku białego myśliwego, który posłusznie czekał w pogotowiu z ciężkim karabinem, podczas gdy arystokrata kładł pokotem niezliczone lwy, bawoły i nosorożce. Owego dżentelmena dręczył nerwowy tik: ilekroć miał na ręku co najmniej trójkę, drgał mu mięsień pod prawym okiem. Mimo wszystko świetnie szła mu karta, więc przy stole wygrywał tylko on oraz Jake.

Kolejnym graczem był plantator kawy o mocno opalonej twarzy pokrytej zmarszczkami. Nieświadomie syczał, ilekroć improwizował przy dobraniu lub gdy trafiał mu się dobry układ.

Na prawo od Jake’a siedział natomiast stary urzędnik o rzadkich włosach i żółtawej cerze. Oblewał się potem, kiedy czuł, że może wygrać rozdanie – co zresztą bardzo rzadko się sprawdzało.

Po godzinie ostrożnej gry Jake wygrał nieco ponad sto funtów. Czuł przyjemne ciepło w sytym żołądku. Jedynym źródłem niepokoju był obecnie jego nowy przyjaciel i sponsor.

Gareth Swales zachowywał się swobodnie, rozmawiał z arystokratą jak równy z równym, zwracał się do plantatora z uprzejmą wyższością i współczuł pechowemu urzędnikowi. Nie wygrał ani nie przegrał sporej sumy, ale tasował karty z podziwu godną wprawą. W jego długich, wąskich palcach ze starannie przyciętymi paznokciami kartoniki furkotały i falowały, śmigały i strzelały z oszałamiającą prędkością.

Za każdym razem, gdy rozdającym był major Gareth Swales, Jake obserwował go uważnie, lecz tak, by nie rzucało się to w oczy. Nawet najzręczniejszy karciarz nie zdołałby oszukiwać przy tasowaniu, w ogóle nie spoglądając na karty – tymczasem Gareth nawet na nie nie zerkał. W ogóle nie spuszczał oczu. Cały czas gawędził, wodząc wzrokiem po twarzach innych graczy. Jake zaczął się odprężać.

Dostał od plantatora cztery karty do koloru i dołożył do nich szóstkę kier. Podniósł stawkę do dwudziestu funtów, a urzędnik, kierowany zgubną ciekawością, sprawdził jego podbicie, po czym westchnął i mruknął żałośnie, przesuwając do puli żetony z kości słoniowej. Jake zgarnął je i ustawił przed sobą w równych rządkach.

– Zagrajmy nową talią – zaproponował z uśmiechem Gareth, po czym uniósł palec, by wezwać służącego. – Oby przyniosła panu szczęście.

Swales pozwolił graczom sprawdzić pieczęć na opakowaniu, a następnie rozciął je paznokciem. Nowiutkie karty z wzorami kół rowerowych rozłożył w wachlarz, wyjął jokery i zaczął tasować. Jednocześnie zagaił niezwykle zabawną, obsceniczną anegdotkę o pewnym biskupie, który przez pomyłkę wszedł do damskiej toalety na stacji Charing Cross. Opowiastka trwała minutę, może dwie. Przy wtórze męskiego śmiechu Gareth zaczął rozdawać karty. Sunęły po zielonym suknie i równiutko układały się przed każdym z graczy. Tylko Jake zauważył, że opisując wstrząsające przygody biskupa, Anglik pomiędzy tasowaniami rozkładał karty na dwie kupki, a następnie unosił je i lekko obracał, by na ułamek sekundy rozchyliły się i mógł zobaczyć ich wartość.

Baron, rechocząc donośnie, podniósł swoje karty i spojrzał na nie. Aż się zakrztusił, a powieka zaczęła mu drgać tak bardzo, jakby uprawiała miłość z jego nosem. Z przeciwległego końca stołu dobiegł syk wciąganego powietrza – plantator szybko złożył karty i zakrył je dłońmi. Twarz urzędnika na prawo od Jake’a lśniła jak polerowana żółta kość słoniowa. Gdy przyglądał się kartom, spod jego rzadkich włosów spłynęła strużka potu, ściekła po nosie i skapnęła na koszulę.

Jake rozchylił swoje karty i zerknął na trzy królowe. Westchnął i sam zaczął opowieść:

– Kiedy pracowałem jako pierwszy inżynier na starej łajbie Harvest Maid przycumowanej w Koulunie, szyper sprowadził raz na pokład jednego takiego lalusia i wzięliśmy się do gry. Stawka ciągle rosła. Tuż po północy ów jegomość miał nie lada rozdanie.

Nikt go chyba nie słuchał. Wszyscy zbytnio byli zaabsorbowani swoimi kartami.

– Szyper dostał cztery króle, ja miałem cztery walety, a lekarz pokładowy cztery marne dziesiątki.

Jake ułożył królowe na ręce i przerwał opowieść, podczas gdy Gareth Swales spełnił prośbę urzędnika o dwie karty.

– Laluś sam dobrał jedną i wszyscy zaczęli licytować jak szaleni. Wrzucaliśmy do puli, co tylko mieliśmy. Dzięki, przyjacielu, ja też poproszę dwie.

Gareth puścił karty po stole. Zanim Jake je podniósł, odrzucił dwie karty z ręki.

– Jak już mówiłem, prawieśmy gacie ściągali, żeby je także dorzucić do puli. Postawiłem nieco ponad tysiąc dolców.

Jake spojrzał na nowe karty – z trudem stłumił uśmiech. Miał komplet panienek. Patrzyły na niego wszystkie cztery damy.

– Wypisywaliśmy rewersy, stawialiśmy nasze pensje… Laluś dotrzymywał nam kroku, nie podkręcał licytacji, ale się nie wycofywał.

Gareth podał baronowi jedną kartę i sam wziął jedną. Teraz słuchali już wszyscy. Zerkali to na usta Jake’a, to na swoje karty.

– A kiedy przyszło do okazania, patrzyliśmy na siebie ponad górą pieniędzy, która sięgała do sufitu. Laluś załatwił nas pokerem. Pamiętam jak dziś: trefle, od trójki do ósemki. Szyper i ja dochodziliśmy do siebie pół dnia. Potem wyliczyliśmy szanse na to, żeby coś takiego zdarzyło się samo z siebie. Wyszło nam szesnaście milionów do jednego albo jakoś tak. Nie wyglądało dobrze dla lalusia, więc poszliśmy go szukać. Siedział w starym hotelu Peninsula i przepuszczał naszą ciężko zarobioną forsę. Właśnie szykowaliśmy się do wyjścia w morze, więc kotły były jeszcze zimne. Posadziliśmy go na jednym z nich i odpaliliśmy ogień. Oczywiście delikwenta trzeba było przywiązać. Po paru godzinach jajka spiekły mu się jak kasztany.

– Wielkie nieba! – wykrzyknął arystokrata. – Coś strasznego!

– Nie inaczej – przyznał Jake. – Zasmrodził mi całą maszynownię.

Nad stołem zawisła nerwowa cisza. Wszyscy rozumieli, że zaraz coś eksploduje. Padło oskarżenie, ale nie za bardzo wiedzieli, kto i o co został oskarżony. Trzymali swe karty jak tarcze ochronne, podejrzliwie wodząc wzrokiem od twarzy do twarzy. Atmosfera była tak napięta, że udzieliła się całej sali. Gracze przy innych stołach wstrzymali rozgrywki i podnieśli wzrok.

– Wydaje mi się – odezwał się Gareth Swales śpiewnym tonem, który dotarł w każdy kąt sali – że pan Barton sugeruje, iż jest wśród nas oszust.

To słowo, wypowiedziane w tym miejscu, było tak szokujące, tak brzemienne w skutkach, że rośli, silni mężczyźni aż pobladli. Oszust? Na Boga, członka klubu lepiej już oskarżyć o cudzołóstwo czy pospolite morderstwo!

– Muszę przyznać, że się z nim zgadzam – dodał Swales.

W lodowatych błękitnych oczach tańczyły wściekłe ogniki, kiedy utkwił wzrok w oszołomionym członku Izby Lordów.

– Szanowny panie, czy byłby pan uprzejmy wyjawić nam wysokość swej wygranej?

Głos Garetha był ostry jak brzytwa. Arystokrata przez chwilę patrzył na niego, nic nie rozumiejąc. Potem jego twarz zalały plamy czerwieni i purpury i zagulgotał z wściekłości.

– Na Boga, drogi panie! Jak pan śmie?! – Zerwał się na równe nogi. Z oburzenia aż go zatykało.

– Brać go! – wrzasnął Gareth, po czym jednym pchnięciem oburącz wywrócił ciężki tekowy stół.

Mebel przygniótł plantatora oraz urzędnika. Żetony i karty rozsypały się na podłogę. Nikt już nie mógł się dowiedzieć, jakie karty rozdał sobie Gareth Swales.

Anglik wyciągnął się w stronę powalonych graczy i zdzielił arystokratę w lewe ucho.

– Oszust! Ha! Złapałem cię na oszustwie!

Baron ryknął jak wściekły byk i zamachnął się pięścią, ale Gareth zwinnie uniknął ataku. Cios trafił za to między oczy sekretarza klubu, który chciał wkroczyć z interwencją.

W sali wybuchł tumult. Kolejni klubowicze ruszali na pomoc sekretarzowi.

Jake usiłował przebić się przez wzburzone morze ciał, by dosięgnąć Garetha.

– Nie on. Ty! – wrzasnął gniewnie, wyciągając ramiona i zaciskając pięści.

W sali było czterdziestu mężczyzn. Tylko jeden z nich nie miał stroju świadczącego o tym, że tu jest jego miejsce – Jake w workowatym moleskinie. Tłum obrócił się więc przeciw niemu.

– Uważaj, stary druhu! Za tobą! – ostrzegł Gareth przyjaznym tonem, łapiąc Jake’a za klapy kurtki.

Amerykanin obrócił się, by stawić czoło wściekłym klubowiczom. Pięści przeznaczone dla majora Swalesa teraz przydały się do obrony przed szarżującą grupą mężczyzn. Dwóch padło na ziemię, ale reszta napierała.

– Nie daj się! – wesoło zachęcał Gareth. – I niech diabli wezmą tego, kto pierwszy krzyknie „dość”. – Uzbroił się w kij bilardowy, który wytrzasnął nie wiadomo skąd.

Jake’a przygwoździła dysząca góra czarnych smokingów. Trzej mężczyźni siedzieli mu na plecach, dwaj uwiesili się nóg, a po jednym tkwiło pod pachami.

– Nie mnie, głupcy! Jego! – Usiłował wskazać Garetha, ale obie ręce miał zajęte.

– Tak jest – przyznał mu rację Swales. – Parszywy oszust!

Ściskał kij za węższy koniec i wymachiwał nim z zaskakującą wprawą. Szerokim końcem okładał po głowach eleganckich dżentelmenów, którzy dosiadali Jake’a. Gdy pospadali na ziemię, oswobodzony Amerykanin znów mógł obrócić się do Swalesa.

– Słuchaj no! – ryknął i ruszył w jego kierunku mimo ludzi u nóg.

– Właśnie, słuchaj! – Gareth przekrzywił głowę. Rozległ się głos policyjnego gwizdka, a za podwójnymi drzwiami mignęły mundury. – Na litość boską, gliniarze! Chyba powinniśmy się zmywać. Za mną, stary druhu.

Kilkoma sprawnymi uderzeniami kija wybił szybę w najbliższym oknie i niespeszony wyszedł do ciemnego ogrodu.

Jake maszerował nieoświetloną ścieżką pod jakarandami. Dotarł do głównej drogi, po czym ruszył w stronę swego obozu nad rzeką. Krzyki oburzonych ludzi i dźwięki policyjnych gwizdków dawno umilkły gdzieś w tyle.

Uleciał też jego gniew. Zachichotał, wspominając purpurową twarz arystokraty i jego oczy wybałuszone z oburzenia. Po chwili na ciemnej ulicy usłyszał za sobą rytmiczne skrzypienie resorów rikszy oraz tupot bosych stóp.

Nie musiał się odwracać, by wiedzieć, kto go dogonił.

– Już się bałem, że mi się zgubiłeś – odezwał się swobodnie Gareth Swales. Kołysał się na miękkim siedzeniu rikszy, a blask cygara oświetlał jego wyraziste, szlachetne rysy. – Pognałeś jak chart za suką. Co za prędkość! Byłem pod wrażeniem.

Jake się nie odezwał. Maszerował dalej w stronę obozu.

– Chyba nie masz zamiaru iść spać. – Riksza dotrzymywała tempa Amerykaninowi. – Noc jeszcze młoda. Któż wie, jakie piękne myśli przyjdą nam jeszcze do głowy i jakich niezwykłych czynów dokonamy!

Jake nie zwalniał kroku, z trudem powstrzymując uśmiech.

– To co, do Madame Cecile? – namawiał Anglik.

– Rzeczywiście zależy ci na tych wozach, prawda?

– Jestem urażony! Jak możesz tłumaczyć moje przyjazne gesty ordynarnym materializmem?

– Kto płaci? – spytał Jake.

– Jesteś moim gościem.

– No, piłem już twoje piwo, jadłem twoje żarcie, więc dlaczego miałbym na tym poprzestać? – Zatrzymał się i podszedł do rikszy. – Wobec tego się posuń.

Rikszarz zatoczył ciasny łuk i ruszył z powrotem do miasta. Gareth wcisnął Jake’owi cygaro między wargi.

– Jakie karty sobie dałeś? – spytał Amerykanin, pykając pachnącym dymem. – Karetę asów? Pokera?

– Ależ, miły panie! Cóż za oburzająca obelga! Odmawiam odpowiedzi.

Przez chwilę jechali w milczeniu, aż w końcu przyszła pora, żeby pytanie zadał Gareth.

– Tak naprawdę wcale nie przysmażyłeś facetowi orzeszków, zgadza się?

– Nie – przyznał Jake. – Ale lepiej to brzmiało.

Dotarli przed wejście lokalu Madame Cecile, dyskretnie położonego w ogródku okolonym murkiem. Nad progiem płonęła lampa. Gareth przystanął z dłonią na mosiężnej kołatce.

– Wiesz co? Niech mnie diabli, jestem ci winien przeprosiny. Źle cię oceniłem.

– Przynajmniej było dużo śmiechu.

– Chyba muszę być z tobą szczery.

– Nie wiem, czy zniosę ten wstrząs.

Obaj uśmiechnęli się szeroko. Anglik szturchnął Jake’a w ramię.

– Ale i tak ja stawiam, no nie?

Madame Cecile była tak wysoka, chuda i pozbawiona biustu, iż wydawało się, że lada chwila pęknie jak suchy patyk. Nosiła suknię z głębokim rozcięciem, wykonaną z ciemnego materiału nieokreślonej barwy i zapiętą pod szyją oraz na nadgarstkach. Włosy, mocno ściągnięte do tyłu, upięła w duży kok. Minę miała marsową i pełną dezaprobaty. Rozchmurzyła się nieco dopiero wtedy, gdy wpuściła ich do środka.

– Major Swales! Jak zawsze miło pana widzieć. I pan Barton, dawnośmy się nie widzieli. Już się bałam, że pan wyjechał.

– Proszę nam przynieść butelkę szampana, złociutka. – Gareth podał służącej swój jedwabny szalik. – Skończył wam się pol roger rocznik dwudziesty trzeci?

– Bynajmniej, panie majorze.

– Zanim spotkamy się z młodymi damami, chcielibyśmy przez chwilę porozmawiać na osobności. Czy prywatny salonik jest wolny?

Gareth usiadł wygodnie w ogromnym fotelu obitym skórą. W jednej dłoni miał lampkę szampana, a w drugiej cygaro.

– Duce zamierza się tu wpakować lada chwila, chociaż Bóg jeden wie, co chce zyskać. Wszyscy twierdzą, że to najbardziej nieprzyjazny skrawek gór i pustyni, jaki tylko można sobie wyobrazić. Ale Mussolini i tak ma na niego ochotę. Może wydaje mu się, że to na chwałę imperium. Pewnie chce być jak Napoleon.

– Skąd to wiesz?

Jake leżał wyciągnięty na pikowanej kanapie. Nie pił szampana – nie smakował mu.

– W moim fachu trzeba orientować się w takich rzeczach, stary druhu. Wyniucham drakę, zanim goście w ogóle nabiorą ochoty do bitki. Duce obnosi się z pokojowymi zamiarami, a jednocześnie pełną parą przygotowuje się do wojny. Klasyczny numer. Pozostałe potęgi, czyli Francja, wasi chłopcy oraz nasi, już dały mu wolną rękę. Oczywiście będą się awanturować i protestować na forum Ligi Narodów, ale nikt nie kiwnie palcem, kiedy staruszek Benito wyciągnie łapę po Etiopię. Hajle Sellasje, król królów, świetnie o tym wie, tak samo jak wszyscy jego książęta, wodzowie i cała wesoła kompania. Dlatego rozpaczliwie usiłują sklecić jakąś obronę. I to jest właśnie moja okazja, mój drogi.

– Dlaczego mieliby kupować u ciebie, płacąc sumy, o których mówisz? Na pewno mogliby robić interesy bezpośrednio z producentami.

– Embargo, stary druhu. Liga Narodów nałożyła embargo zbrojeniowe na całą Erytreę, Somali i Etiopię. Nie wolno importować tam żadnych materiałów wojennych. Teoretycznie po to, żeby zredukować napięcie, ale oczywiście efekt jest kompletnie jednostronny. Mussolini wcale nie musi robić zakupów. Ma już w Erytrei tyle broni, samolotów oraz czołgów, ile dusza zapragnie. Wystarczy, że da sygnał. Za to w poczciwej Etiopii jest tylko parę starych karabinów i cała masa długich oburęcznych mieczy. Szykuje się wyrównane starcie. Nie pijesz szampana?

– Chyba pójdę po tuskera. Zaraz wracam.

Jake podniósł się i ruszył do drzwi, a Gareth smutno pokręcił głową.

– Doprawdy, podniebienie masz szorstkie jak grzbiet krokodyla. Któż by pił tuskera, kiedy ja proponuję gatunkowego szampana?

Właściwie Jake wymknął się do baru nie tyle po piwo, ile żeby przemyśleć sprawę i zaplanować dalsze kroki. Oparł się o ladę w zatłoczonej sali, po czym naprędce powtórzył w myślach wszystko, co usłyszał od Garetha Swalesa. Próbował ocenić, w jakim stopniu to prawda, a w jakim czcza fantazja. Czy ta sytuacja go dotyczyła? A jeśli tak, to w jaki sposób mógł na niej zarobić?

Już niemal postanowił nie mieszać się w handel, ponieważ droga wydawała się nazbyt ciernista. Zamierzał postąpić zgodnie ze swym pierwotnym zamiarem i sprzedać silniki do zgniatarek trzciny cukrowej – wówczas jednak padł ofiarą jednego z owych zbiegów okoliczności tak finezyjnych, że musiały być wrednym żartem losu.

Obok niego przy barze stało dwóch mężczyzn w stonowanych strojach księgowych lub urzędników. Głośno rozmawiali, obmacując z roztargnieniem towarzyszące im dziewczęta. Z początku Jake nie słuchał, zbytnio zaaferowany własnymi rozterkami, lecz jego uwagę zwróciła pewna nazwa.

– Na marginesie – rzekł jeden z mężczyzn – słyszałeś, że Anglo-Tanganicka Kompania splajtowała?

– Niemożliwe!

– Ale prawdziwe. Słyszałem od samego przewodniczącego sądu. Podobno mają pół miliona długów.

– Dobry Boże! To już trzecia duża firma w tym miesiącu.

– Przyszło nam żyć w ciężkich czasach. Przy okazji padnie cała masa maluczkich.

Jake w myślach zgodził się z tą opinią. Nalał piwo do kufla, rzucił monetę na bar i ruszył z powrotem do prywatnego saloniku.

Rzeczywiście nastały ciężkie czasy, pomyślał. W ciągu ostatnich dwóch miesięcy już drugi raz doświadczał tego na własnej skórze.

Frachtowiec, na którym przybył do Dar es-Salaam w charakterze pierwszego inżyniera, został zatrzymany jako gwarancja w postępowaniu upadłościowym. Właściciele w Londynie zbankrutowali, a statek nie zdołał się wykupić.

Jake zszedł po trapie z całym doczesnym dobytkiem w torbie przerzuconej przez ramię. Pożegnał się z półrocznym zarobkiem, a także wszystkimi oszczędnościami w funduszu emerytalnym upadłej firmy.

Ledwie zaczął wychodzić na swoje z kontraktem na zgniatarki, gdy znów utonął w fali kryzysu zalewającego świat. Wszyscy bankrutowali – ci duzi i ci mali. Jake Barton stał się właścicielem pięciu wozów opancerzonych, na które był tylko jeden kupiec.

Gareth stał przy oknie, spoglądając w dół na port. Światła zakotwiczonych statków migotały na ciemnej wodzie. Obrócił się do Jake’a i kontynuował, jakby w ogóle nie przerwali rozmowy:

– Skoro już jesteśmy ze sobą obrzydliwie szczerzy, muszę ci powiedzieć, że Etiopczycy skłonni są zapłacić za każdy z tych wozów jakieś tysiąc funtów. Oczywiście trzeba by je odpicować. Przyda się nowa farba i karabin na każdej wieżyczce.

– Wciąż słucham. – Jake usiadł na kanapie.

– Ja mam kupca, a także karabiny Vickers, bez których pojazdy są bezwartościowe. Ty z kolei masz auta i umiesz je naprawić.

Jake dostrzegł w Swalesie całkiem innego człowieka. Zniknęła leniwa, przeciągła maniera w głosie, a także fircykowaty styl bycia. Anglik mówił teraz zwięźle, a w jego oczach znów pojawił się ów błękitny, piracki błysk.

– Nigdy dotąd nie pracowałem ze wspólnikiem, bo byłem przekonany, że sam lepiej sobie poradzę. Ale miałem okazję dobrze ci się przyjrzeć. To może być mój pierwszy raz. Co ty na to?

– Gareth, jeśli mnie oszukasz, naprawdę przysmażę ci orzeszki.

Anglik odchylił głowę i roześmiał się radośnie.

– Wierzę, że mógłbyś to zrobić. – Przemierzył pokój, by podać Jake’owi dłoń. – To co, równoprawni wspólnicy? Ty dasz auta, a ja moje drobiazgi i wszystko dzielimy po połowie?

Jake uścisnął wyciągniętą rękę.

– Równo na pół – zgodził się.

– Dość interesów na jeden wieczór. Chodźmy poznać panie.

Jake zasugerował, że Gareth, jako pełnoprawny wspólnik, mógłby asystować w montażu silników oraz malowaniu karoserii. Anglik zbladł i przypalił cygaro.

– Słuchaj no, stary druhu. Nie posuwajmy się z tym równouprawnieniem za daleko. Praca fizyczna zupełnie nie jest w moim stylu.

– Wobec tego będę musiał zatrudnić ekipę.

– Nie krępuj się. Zatrudniaj, kogo tylko chcesz. – Gareth wielkodusznie pomachał cygarem. – Ja muszę iść do portu. Dać w łapę temu i owemu, tego typu sprawy. A wieczorem jem kolację u gubernatora. Załatwię kontrakty korzystne dla nas obu, pojmujesz?

Nazajutrz rano Gareth rikszą przybył do obozu pod mahoniowcami ze srebrnym kubełkiem pełnym butelek tuskera. Zastał tam pół tuzina Murzynów pracujących pod okiem Jake’a.

Amerykanin wybrał solidną barwę okrętowej szarości – jeden z wozów już pokryto pierwszą warstwą farby. Efekt okazał się porażający: pojazd z zapuszczonego wraku zmienił się w groźną maszynę bojową.

– Na Boga! – wykrzyknął Gareth. – Nawet ja sam jestem pod wrażeniem. Etiopczycy oszaleją. – Przeszedł wzdłuż rzędu aut i zatrzymał się na końcu. – Malujesz tylko trzy. A dwa ostatnie?

– Już tłumaczyłem. Tylko trzy są na chodzie.

– Słuchaj no, stary druhu. Nie bądźmy tacy wybredni. Pomaluj wszystkie, a ja spylę całość. W końcu nie sprzedajemy z gwarancją, hę? – Gareth uśmiechnął się promiennie i puścił oko do wspólnika. – Zanim zdążą się poskarżyć, obaj będziemy już daleko. I nie zostawimy adresu do korespondencji.

Nie zdawał sobie sprawy, że taką sugestią uraża rzemieślniczą dumę Jake’a. Zrozumiał to dopiero wówczas, gdy dostrzegł, jak znów napinają się jego szerokie ramiona, a kark czerwienieje.

Pół godziny później wciąż się sprzeczali.

– Mam dobrą reputację na siedmiu morzach i trzech oceanach. Nie zamierzam jej zmarnować dla paru pordzewiałych rzęchów! – krzyknął Jake i kopnął w koło przeklętego pojazdu. – Nikt nigdy nie powie, że Jake Barton sprzedał komuś szmelc.

Gareth już dawno się zorientował, jak działa gniew Amerykanina. Zdawał sobie sprawę, że lada chwila może dojść do fizycznej przemocy, więc stanowczo zmienił podejście.

– Słuchaj no, stary druhu. Nie krzyczmy tak na siebie…

– Ja wcale nie krzyczę! – ryknął Jake.

– Ależ oczywiście, że nie. Doskonale rozumiem twój punkt widzenia. I masz rację. Na twoim miejscu czułbym to samo.

Jake, tylko odrobinę udobruchany, znów chciał zaprotestować, lecz nim z jego ust zdążył się wydobyć jakikolwiek dźwięk, Gareth wetknął w nie cygaro i prędko przypalił.

– A teraz skorzystajmy z rozumu, jakim obdarzyła nas Bozia, dobrze? Powiedz, dlaczego te dwa auta nie chcą działać i co musimy zrobić, żeby to zmienić.

Kwadrans później siedzieli pod daszkiem starego namiotu Jake’a, popijając zimny tusker. Gareth zręcznie uspokoił atmosferę i znów byli przyjaznymi wspólnikami.

– Gaźnik do smitha-bentleya? – powtórzył w zamyśleniu Anglik.

– Próbowałem już u wszystkich możliwych dostawców. Miejscowy agent wysłał nawet depeszę do Kapsztadu i Nairobi. Musielibyśmy zamówić z Anglii. Gdyby nam się poszczęściło, dostawała zajęłaby osiem tygodni.

– Słuchaj no, staruszku. W takim razie czeka mnie los gorszy niż śmierć. Ale dla dobra naszego wspólnego przedsięwzięcia jestem gotów ponieść tę ofiarę.

Gubernator Tanganiki miał trzydziestodwuletnią córkę. Pomimo znacznej fortuny ojca oraz jego poważanego tytułu była starą panną.

Wystarczyło, że Gareth zerknął na nią kątem oka, a świetnie zrozumiał przyczynę. Pierwsze określenie, jakie przyszło mu do głowy, to: „końska twarz”. Nie było jednak do końca trafne. Kobieta wyglądała raczej jak wielbłąd. Odurzony wielbłąd, pomyślał Gareth, chwytając jej zauroczone spojrzenie, gdy spoczęła na siedzeniu z doskonałej skóry.

– Pysznie, że pozwoliłaś mi się przejechać bryczką ojca, moja droga.

Słysząc ciepłe słowa, uśmiechnęła się głupawo, odsłaniając pożółkłe zęby pod wydatnym nosem.

– Kiedy wrócę do domu, koniecznie sobie taką kupię. Nie ma jak bentley, hę?

Gareth zjechał długą, czarną limuzyną z szutrowej trasy i pomknął gładko po wyjeżdżonej drodze gruntowej, wiodącej wybrzeżem na północ wzdłuż drzew palmowych.

Policjant askari rozpoznał furkoczącą chorągiewkę na przednim błotniku – czerwono-niebiesko-złotą ze wspiętym lwem oraz jednorożcem. Stanął na baczność, stuknął obcasami i zasalutował zamaszyście. Gareth dotknął ronda kapelusza, jak nakazywały okoliczności, po czym zwrócił się do towarzyszki, która – odkąd opuścili teren gubernatorskiej rezydencji – nie odrywała wzroku od jego szlachetnej, opalonej twarzy.

– Niedaleko jest świetny punkt z pięknym widokiem na kanał. Pomyślałem, że możemy się tam na moment zatrzymać.

Entuzjastycznie pokiwała głową, gdyż bała się odezwać. Gareth poczuł ulgę, ponieważ miała piskliwy szczebiot, i uśmiechnął się, żeby okazać swą wdzięczność. Błysnął owym wspaniałym uśmiechem, któremu nikt by się nie oparł, a dziewczyna oblała się purpurą.

Ma ładne oczy, wmawiał sobie Swales. Oczywiście pod warunkiem, że komuś podobają się oczy wielbłąda, ogromne, żałosne spodki o długich, matowych rzęsach. Postanowił skoncentrować się na oczach i unikać patrzenia na zęby. Nagle się zaniepokoił. Mam nadzieję, że nie gryzie w kluczowym momencie, pomyślał. Tymi tasakami mogłaby wyrządzić śmiertelną ranę. Przez moment rozważał rezygnację z planu. Zaraz potem wyobraził sobie stos tysiąca suwerenów i odwaga natychmiast wróciła.

Zahamował, by poszukać bocznej drogi. Była dobrze ukryta w zaroślach i z początku jej nie zauważył, więc musiał się cofnąć.

Wjechał lśniącym bentleyem na niewielką polanę otoczoną paprocią oraz karłowatymi krzewami. Od góry przykrywały ją katedralne łuki palm.

– No to jesteśmy na miejscu. – Gareth zaciągnął hamulec i zwrócił się do pasażerki. – Widać stąd kanał, jeśli tylko trochę się obrócić.

Nachylił się, by to zademonstrować, a wtedy córka gubernatora gwałtownym ruchem rzuciła się na niego. Ostatnia świadoma myśl Swalesa brzmiała: Muszę tylko uważać na zęby.

Jake Barton odczekał, aż ogromna, błyszcząca limuzyna zacznie kołysać się na resorach niczym szalupa ratunkowa podczas sztormu. Wówczas wyłonił się zza paproci z tekstylną torbą w dłoni i podkradł do maski auta ozdobionej lśniącym symbolem uskrzydlonego „B” oraz bogato haftowaną chorągiewką.

Rżenie rozkoszy dobiegające z wnętrza auta zagłuszyło hałas podnoszonej klapy silnika. Jake zerknął przez przednią szybę i ujrzał coś przerażającego: blade nogi gubernatorówny, długie, bezkształtne, o kolanach guzowatych jak u wielbłąda, wierzgały w ekstazie i kopały w sufit wozu. Amerykanin prędko schował głowę pod maskę.

Pracował żwawo, w skupieniu marszcząc czoło i pogwizdując bezgłośnie. Gaźnik nieprzewidywalnie podskakiwał mu w rękach, a jęki rozkoszy oraz piskliwe okrzyki zachęcające do zwiększenia tempa oraz zintensyfikowania wysiłków stawały się coraz głośniejsze.

Jake nie czuł już żalu do Garetha z powodu odmowy pomocy przy malowaniu żelaznych dam. Teraz Anglik musiał napierać z pełną siłą. Przy jego wysiłkach nawet najbardziej wyczerpująca praca fizyczna zdawała się błaha.

Kiedy Jake wymontował cały gaźnik i schował go do torby, rozległ się ostatni przeszywający krzyk. Bentley zamarł w bezruchu, a w gaju palmowym zapanowała dojmująca cisza.

Amerykanin po cichu ruszył w zarośla, pozostawiając oszołomionego wspólnika w plątaninie chudych kończyn i drogiej francuskiej bielizny.

Wierz mi, że przy moim wycieńczeniu to była niezwykle długa droga. Na dodatek musiałem przekonać towarzyszkę, że wcale nie jesteśmy zaręczeni.

– Załatwimy ci za to oficjalną pochwałę – obiecał Jake, wyłaniając się spod maski wozu opancerzonego. – Nie zważając na swoje bezpieczeństwo, major Gareth Swales obronił przełęcz, przypuścił szturm, sforsował wrota…

– Piekielnie zabawne – warknął Gareth. – Ale, podobnie jak ty, ja również muszę dbać o reputację. Gdyby ta sprawa wyszła na jaw, w pewnych kręgach najadłbym się wstydu. Zatem cicho sza, hę?

– Daję ci słowo honoru – przyrzekł Jake z powagą.

Pochylił się nad korbą. Silnik zapalił po pierwszym obrocie.

Jake wsłuchiwał się przez chwilę w jego równy rytm, a w końcu uśmiechnął się szeroko.

– Posłuchaj tylko tej cholernej ślicznotki. Czyż jej słodka pieśń nie była warta poświęcenia? – Anglik przewrócił oczami na samą myśl o przerażającym przeżyciu. Jake mówił dalej:

– No to mamy już cztery. Cztery śliczne, grzeczne damy. Czego więcej chcieć od życia?

– Piątej – odparł niezwłocznie Gareth, a Jake aż się skrzywił. – Piąta byłaby na moje nazwisko. Podpisałbym nawet oświadczenie, żeby chronić twoją reputację.

Mina Jake’a musiała wystarczyć za odpowiedź.

– Nie? – Anglik westchnął. – Przewiduję, że to twoje sentymentalne, staromodne nastawienie wpędzi nas jeszcze w nie lada kłopoty.

– Możemy się rozstać już teraz.

– Nie ma mowy, staruszku. Zresztą wciskanie Etiopczykom trupa byłoby ryzykowne. Oni mają takie wielkie miecze… I podobno nie tylko głowy nimi obcinają. No dobrze, muszą nam wystarczyć cztery.

Dwudziestego drugiego maja Dunnottar Castle zakotwiczył na redzie Dar es-Salaam. Natychmiast otoczył go rój barek i lichtug. Był to statek flagowy towarzystwa Union Castle Line, kursujący z Southampton do Kapsztadu, Durbanu, Lourenco Marques, Dar es-Salaam i Dżibuti.

Dwa apartamenty oraz dziesięć dwuosobowych kabin pierwszej klasy zajmował lydż Mikael Wasan Sagud ze świtą. Był potomkiem królewskiego rodu Etiopii, wywodzącego się od króla Salomona i królowej Saby. Należał do ścisłego grona zaufanych ludzi cesarza. Jego ojciec rządził górzysto-pustynną prowincją wielkości Szkocji i Walii w północnej części kraju, on zaś pełnił funkcję jego zastępcy.

Książę wracał do ojczyzny po półrocznej nieobecności. Przez ten czas słał petycje do ministrów spraw zagranicznych Francji i Wielkiej Brytanii oraz krążył po korytarzach siedziby Ligi Narodów w Genewie, zabiegając o poparcie w obliczu nadciągającej burzy, jaką zwiastowały aspiracje faszystowskich Włoch wobec afrykańskiego cesarstwa.

Lydż wracał rozczarowany. Opuścił Dunnottar Castle wraz z czwórką najważniejszych doradców, po czym na pokładzie lichtugi dopłynął do nabrzeża, gdzie czekały dwa kabriolety. Wynajął je major Gareth Swales i wydał kierowcom odpowiednie wskazówki.