Wydanie elektroniczne

Tytuł oryginału:

THEODORE BOONE: THE ACTIVIST

Copyright © Boone & Boone LLC 2013

All rights reserved

Polish edition copyright © Wydawnictwo Albatros A. Kuryłowicz 2014

Polish translation copyright © Lech Z. Żołędziowski 2014

Redakcja: Piotr Chojnacki

Zdjęcie na okładce: Andrey Yurlov/Shutterstock

Projekt graficzny okładki: Andrzej Kuryłowicz

ISBN 978-83-7985-018-1

Wydawca

WYDAWNICTWO ALBATROS A. KURYŁOWICZ

Hlonda 2a/25, 02-972 Warszawa

www.wydawnictwoalbatros.com

Niniejszy produkt jest objęty ochroną prawa autorskiego. Uzyskany dostęp upoważnia wyłącznie do prywatnego użytku osobę, która wykupiła prawo dostępu. Wydawca informuje, że publiczne udostępnianie osobom trzecim, nieokreślonym adresatom lub w jakikolwiek inny sposób upowszechnianie, kopiowanie oraz przetwarzanie w technikach cyfrowych lub podobnych – jest nielegalne i podlega właściwym sankcjom.

Skład wersji elektronicznej:

Virtualo Sp. z o.o.

O książce

Theodore Boone jest bohaterem serii powieści Johna Grishama liczącej cztery tytuły: Młody prawnik, Uprowadzenie, Oskarżony i Aktywista. Jak żartobliwie wypowiada się o niej sam pisarz, to jego odpowiedź na cykl książek o Harrym Potterze. Boone jest uczniem gimnazjum w Strattenburgu, synem pary adwokatów, który o prawie wie więcej niż większość dorosłych. Choć ma dopiero trzynaście lat, na sali sądowej spędza nie mniej czasu niż na boisku. Spraw, którymi się zajmuje, z pewnością nie można zaliczyć do błahych – to uprowadzenie, kradzież, a nawet morderstwo. Czy Theo sam w przyszłości zostanie sędzią lub adwokatem? Czas pokaże…

Mając prawo po swojej stronie, Theo Boone zawsze wychodził obronną ręką z prawniczych kłopotów, zapewniając jednocześnie triumf sprawiedliwości. Ale co robić, gdy prawo ewidentnie wspiera brudne interesy – kontrowersyjną, budzącą wielkie emocje budowę czteropasmowej obwodnicy miasta, która negatywnie odbije się na leżących w jej pobliżu budynkach, szkołach i obiektach użyteczności publicznej? W tej sytuacji sądy nie mają nic do powiedzenia: ostateczna decyzja budowlana leży wyłącznie w rękach wpływowych urzędników. Za obwodnicą są firmy budowlane i transportowe, wpłacające duże kwoty na fundusze wyborcze miejscowych polityków. Do jej zwolenników należy też ojciec Theodore’a, działający w imieniu bogatego dewelopera, planującego zakup 80 hektarów ziemi w pobliżu autostrady. Theo musi znaleźć sposób, aby ocalić przed wywłaszczeniem farmę należącą do ojca szkolnego kolegi. I to sposób zgodny z prawem. Zadanie wydaje się beznadziejne do momentu, gdy Boone natrafia na dokumenty stanowiące niezbity dowód, iż chodzi o przekręt na miliony dolarów.

JOHN GRISHAM

Współczesny pisarz amerykański, autor 30 powieści, w tym czterech dla młodzieży, fabularyzowanego reportażu oraz zbioru opowiadań. Jego książki ukazują się w 40 językach, a ich łączny nakład osiągnął 275 milionów egzemplarzy. Dziewięć z nich zostało zekranizowanych. W 2011 pisarz otrzymał prestiżową nagrodę literacką Harper Lee.

www.jgrisham.com

Tego autora w Wydawnictwie Albatros

FIRMA

KANCELARIA

ZAKLINACZ DESZCZU

KRÓL ODSZKODOWAŃ

WIĘZIENNY PRAWNIK

OSTATNI SPRAWIEDLIWY

CALICO JOE

KOMORA

DARUJMY SOBIE TE ŚWIĘTA

UŁASKAWIENIE

RAPORT PELIKANA

NIEWINNY CZŁOWIEK

TRENER

APELACJA

BRACTWO

TESTAMENT

Jake Brigance

CZAS ZABIJANIA

SYCAMORE ROW

Theodore Boone

OSKARŻONY

AKTYWISTA

Rozdział 1

Stroną przeciwną w dzisiejszej debacie była drużyna Centralnej, „tej drugiej” szkoły średniej w mieście i odwiecznego rywala Gimnazjum Strattenburskiego. Gdy GS rozgrywało z Centralną mecz czy zawody w jakiejkolwiek dyscyplinie sportowej, zawziętość zawodników rosła, na widowni zasiadał większy tłum, a stawka meczu automatycznie się zwiększała. To samo dotyczyło potyczek pozasportowych. Przed miesiącem Dyskusyjny Klub Klas Ósmych GS uczestniczył w debacie w szczelnie wypełnionej auli Centralnej. Gdy jury ogłosiło zwycięstwo gości, widownia dała głośno wyraz swemu niezadowoleniu. Rozległy się nawet gwizdy i buczenie, zostały jednak szybko uciszone. Od uczestników międzyszkolnych potyczek wymagano odpowiedniego zachowania i sportowego ducha walki we wszystkich dyscyplinach.

Kapitanem drużyny GS był Theodore Boone, który poza tym pełnił też funkcję jej rzecznika, służył kolegom wsparciem w trudnych chwilach i zawsze prezentował końcowe stanowisko drużyny. Drużyna dowodzona przez Theo nigdy nie przegrywała, choć nie można jej było nazwać niepokonaną, ponieważ dwa miesiące wcześniej chłopcy zanotowali remis w zawziętej debacie z drużyną dziewcząt z ich własnego gimnazjum. Tematem dyskusji było podwyższenie granicy wieku dla uzyskania prawa jazdy z szesnastu do osiemnastu lat.

Ale w tej chwili Theo nie myślał o wcześniejszych debatach. Siedział na scenie przy składanym stoliku, z Aaronem po jednej stronie i Joeyem po drugiej. Chłopcy mieli na sobie marynarki i koszule z krawatami i prezentowali się bardzo szykownie. Nie spuszczali wzroku z drugiego końca sceny, gdzie przy takim samym stoliku siedziała drużyna Centralnej. Pośrodku sceny stał pan Mount – doradca, mentor i przyjaciel Theo, który pełnił funkcję moderatora. Pan Mount wziął mikrofon i zapowiedział:

– Teraz w imieniu Gimnazjum Strattenburskiego zabierze głos Theo Boone, który zaprezentuje końcowe stanowisko swojej drużyny.

Theo popatrzył na publiczność. W pierwszym rzędzie siedział jego ojciec, matki – wziętej adwokat od spraw rozwodowych – niestety nie było na sali. Musiała zostać w sądzie i była niepocieszona, że nie obejrzy występu swojego jedynaka. W rzędzie za panem Boone’em rozsiadła się grupka dziewcząt, a wśród nich April Finnemore, jedna z najbliższych przyjaciółek Theo, a także ciesząca się największym powodzeniem ósmoklasistka Hallie Kershaw. Za dziewczętami usiadło kilka nauczycielek: pani Monique z Kamerunu, która uczyła hiszpańskiego i plasowała się na drugim miejscu prywatnego rankingu Theo na ulubionych nauczycieli (pierwszym oczywiście był pan Mount), pani Garman od geometrii i pani Everly od angielskiego, a nawet pani Gladwell, dyrektorka szkoły. W sumie całkiem niezłe grono jak na szkolną debatę. Gdyby chodziło o koszykówkę czy futbol, publiczności byłoby dwa razy więcej, ale w tamtych drużynach nie grało po trzech zawodników, i szczerze mówiąc, mecze zapewniały dużo więcej emocji niż debaty.

Theo starał się teraz o tym nie myśleć, choć nie przychodziło mu to łatwo. Był astmatykiem, co wykluczało udział w zawodach sportowych, i debaty dawały właściwie jedyną okazję do zaprezentowania się przed szerszym gronem. Cieszyło go, że większość kolegów panicznie boi się przemawiać publicznie, on zaś kochał to robić. Justin mógł całymi dniami kozłować piłkę do koszykówki i celnie rzucać za trzy punkty, ale gdy miał stanąć przed klasą i coś powiedzieć, zaczynał się jąkać i wstydzić niczym czterolatek. Brian był najszybszym trzynastoletnim pływakiem w całym Strattenburgu i chodził w glorii pewnego swej pozycji sportowca, ale postawiony przed gronem słuchaczy wiądł jak kwiat wyjęty z wody.

Odwrotnie niż Theo, który rzadko zasiadał na boiskowej trybunie, by dopingować kolegów, za to spędzał dużo czasu w salach sądowych, z zachwytem obserwując potyczki prawników obu stron z ławami przysięgłych i sędziami. Wiedział, że pewnego dnia on też zostanie wybitnym prawnikiem i choć miał dopiero trzynaście lat, zdążył się już przekonać, jak ważna dla przyszłego sukcesu jest umiejętność przemawiania. A nie było to łatwe. Szczerze mówiąc, konieczność stanięcia na mównicy sprawiała, że żołądek podchodził mu do gardła, a serce waliło jak oszalałe. Czytał wiele wspomnień o wybitnych sportowcach, którzy przed wyjściem na boisko przeżywali ataki tremy niekiedy tak potężne, że aż wymiotowali. Theo nigdy nie miewał mdłości, ale czuł strach i niepewność. Stary, doświadczony prawnik powiedział mu kiedyś: „Gdybyś nie miał tremy, synu, toby to znaczyło, że z tobą jest coś nie tak”.

Theo niewątpliwie miał tremę, jednak z doświadczenia wiedział, że ten stan szybko mija i gdy przystąpi do działania, motylki w brzuchu przestaną trzepotać. Przejął mikrofon, spojrzał na pana Mounta i rzekł:

– Dziękuję, panie moderatorze. – Zwrócił się w stronę drużyny Centralnej, odchrząknął i raz jeszcze się napomniał, żeby mówić wolno i wyraźnie. – Pan Bledsoe ma dużo racji, zwłaszcza gdy mówi, że ktoś łamiący prawo nie może odnosić z tego korzyści. A także, że wielu młodych Amerykanów, których rodzice się tu urodzili, nie stać na pójście do college’u. Tych argumentów nie można zignorować.

Theo nabrał powietrza i omiótł oczami widownię, unikając jednak kontaktu wzrokowego z kimkolwiek. Udział w debatach nauczył go paru sztuczek i jedną z nich było niepatrzenie nikomu prosto w oczy. Było to niebezpieczne, gdyż groziło utratą wątku. Zamiast tego Theo spoglądał na martwe przedmioty – puste krzesło po prawej, zegar na tylnej ścianie, okno po lewej – i stale przenosił wzrok z jednego miejsca w drugie. To pozwalało stworzyć wrażenie, że pilnie obserwuje reakcję publiczności i utrzymuje z nią stały kontakt wzrokowy. Pomagało to też stwarzać pozory swobody w mówieniu, co zawsze robiło korzystne wrażenie na jurorach.

– Jednak dzieci nieudokumentowanych pracowników, kiedyś nazywanych nielegalnymi imigrantami, nie wybierają sobie miejsca urodzenia ani dorastania. Ich rodzice podjęli decyzję o nielegalnym przedostaniu się do Stanów Zjednoczonych i robili to zwykle z głodu i chęci znalezienia pracy. Nie można karać dzieci za decyzję ich rodziców. To niesprawiedliwe. W naszej szkole, a także w Centralnej i każdej innej szkole w naszym okręgu są uczniowie, których rodzice złamali prawo. Czyli też nie powinno ich tam być, a jednak są przyjmowani i akceptowani, nasz system oświaty ich kształci, a z wieloma się przyjaźnimy.

Był to bardzo gorący temat. W całym stanie trwała intensywna akcja propagandowa za wydaniem zakazu przyjmowania dzieci nieudokumentowanych pracowników do publicznych college’ów. Zwolennicy zakazu argumentowali, że po pierwsze, wielka liczba „nielegałów” w uczelniach nadmiernie obciąży system kształcenia uniwersyteckiego, a po drugie, pozbawi szans rodowitych Amerykanów, którym bez konkurencji ze strony „nielegałów” udałoby się zakwalifikować do college’u. Wreszcie na kształcenie „nielegałów” pójdą miliony dolarów z podatków płaconych przez prawdziwych Amerykanów. Drużyna Centralnej całkiem zgrabnie i przekonująco wykorzystała te argumenty w trakcie debaty.

– Prawo nakazuje – ciągnął Theo – by w ramach systemu oświaty obowiązującego w każdej placówce naszego stanu przyjmować i kształcić wszystkich w wieku szkolnym, bez względu na ich pochodzenie. Skoro władze stanowe mają obowiązek łożyć na pierwsze dwanaście lat nauki, dlaczego potem mają mieć prawo, by zatrzaskiwać drzwi przed tymi, którzy chcą pójść dalej?

Theo miał przed sobą kartkę, ale ani razu na nią nie spojrzał. Jurorzy kochali mówców niekorzystających ze ściąg i chłopak wiedział, że w ten sposób zdobywa dodatkowe punkty. Wszyscy trzej rywale posługiwali się notatkami.

Zaczął wyliczać na palcach:

– Po pierwsze, to kwestia uczciwości. Wszyscy usłyszeliśmy od naszych rodziców, że powinniśmy pójść do college’u. To część amerykańskiego marzenia. Dlatego uchwalenie prawa, które wielu naszym kolegom i przyjaciołom uniemożliwi dalszą naukę, wydaje się nieuczciwe. – Wyprostował drugi palec. – Po drugie, konkurencja jest zawsze czymś dobrym. Pan Bledsoe twierdzi, że obywatele Stanów Zjednoczonych powinni mieć pierwszeństwo w przyjmowaniu do college’u, bo ich rodzice byli tu pierwsi, nawet jeśli niektórzy ustępują poziomem wiedzy dzieciom nieudokumentowanych pracowników. Czy nasze uczelnie nie powinny po prostu przyjmować najlepszych i nie interesować się niczym innym? W całym stanie mamy co roku około trzydziestu tysięcy miejsc dla rozpoczynających naukę w college’ach. Dlaczego przyznawać komuś specjalne względy? Jeśli nasze uczelnie będą zwyczajnie przyjmować najlepszych, czy nie staną się przez to lepsze i silniejsze? Oczywiście, że tak. Nikt nie powinien się dostać do college’u, jeśli jego kwalifikacje na to nie zasługują. Nikomu nie wolno odmawiać prawa do nauki z powodu miejsca urodzenia rodziców.

Pan Mount ze wszystkich sił starał się nie uśmiechać. Theo płynął na fali i czuł to. Zabarwił nawet głos śladowym tonem gniewu, nie robiąc tego jednak nazbyt dramatycznie. Nieco tylko zmienił intonację na znak, że to, co mówi, jest tak oczywiste, że właściwie nie ma o czym mówić. Pan Mount znał ten ton z wcześniejszych debat. Theo szykował się do zadania finałowego ciosu.

Wyciągnął trzeci palec.

– Po trzecie i ostatnie… – Mówca przerwał, zaczerpnął powietrza i potoczył wzrokiem po widowni tak, jakby jego następny argument był tak oczywisty, że nikt z obecnych nie może mieć cienia wątpliwości co do jego prawdziwości. – Istnieje wiele kierunków studiów, których absolwenci mają większe możliwości, lepszą pracę i wyższe zarobki niż ludzie bez dyplomu wyższej uczelni. To dla nich punkt wyjścia do lepszego życia. A wyższe zarobki oznaczają wyższe dochody państwa z podatków, to zaś z kolei oznacza lepsze szkoły i uczelnie. Ci, którym odmówi się prawa do wyższego wykształcenia, mogą łatwo dołączyć do grona bezrobotnych, z czego rodzą się różnego rodzaju problemy.

Theo znów przerwał i powolnym ruchem sprawdził górny guzik swojej marynarki. Wiedział, że z guzikiem jest wszystko w porządku, ale chciał stworzyć wrażenie człowieka, który budzi najwyższe zaufanie.

– Na zakończenie chcę powiedzieć, że zatrzaskiwanie drzwi naszych uczelni przed uczniami, których rodzice przyjechali tu nielegalnie, nie jest słuszne i zostało odrzucone już w ponad dwudziestu stanach. To dlatego Departament Sprawiedliwości w Waszyngtonie zagroził wytoczeniem sprawy sądowej władzom naszego stanu, jeśli podejmą taką uchwałę. To postępowanie krótkowzroczne, nacechowane złą wolą i po prostu nie fair. Żyjemy w kraju wielkich możliwości i wszyscy nasi przodkowie przybyli tu kiedyś jako imigranci. Wszyscy jesteśmy narodem imigrantów. Dziękuję.

Theo wrócił na miejsce za stołem, a na środku sceny stanął pan Mount, który się uśmiechnął i pogodnym tonem powiedział:

– Nagródźmy obie drużyny gorącymi oklaskami.

Publiczność, którą wcześniej ostrzegano przed wyrażaniem zbyt głośnego uznania lub sprzeciwu, zareagowała ciepłym aplauzem.

– Zróbmy sobie teraz krótką przerwę – rzekł pan Mount. Theo, Aaron i Joey wstali z miejsc, podeszli do stołu drużyny Centralnej i uścisnęli dłonie swoim oponentom. Wszyscy poczuli ulgę, że mają to już za sobą. Theo skinął głową ojcu, a ten uniósł oba kciuki na znak, że chłopiec świetnie się spisał.

Po kilku minutach jury ogłosiło zwycięzcę.

Rozdział 2

Theo pozbył się marynarki i krawata, włożył kurtkę khaki i od razu poczuł się swobodniej, choć biała koszula nieco raziła zbytnią elegancją. Środowe lekcje się skończyły, wybrzmiał ostatni dzwonek i chłopak pomaszerował do szkolnej sali prób na zajęcia z muzyki. Kilku spotkanych po drodze ósmoklasistów pogratulowało mu kolejnego świetnego występu, Theo tylko skromnie się uśmiechnął, jakby nic wielkiego się nie wydarzyło, jednak w głębi serca był bardzo z siebie zadowolony. Ciesząc się kolejnym zwycięstwem, uważał, by nie dać nic po sobie poznać i nie wyjść na zarozumialca. „Niech nigdy sukces nie uderza ci do głowy – ostrzegł go kiedyś zaprzyjaźniony weteran bojów sądowych. – Zawsze może się okazać, że na następnej ławie przysięgłych połamiesz sobie zęby”. Lub poniesiesz klęskę w następnej debacie.

Przeszedł przez dużą aulę i wszedł do pokoju prób, gdzie kilkoro kolegów rozpakowywało instrumenty, szykując się do zajęć. Podszedł do April Finnemore, która właśnie oglądała swoje skrzypce.

– Świetna robota – powiedziała cicho. April rzadko mówiła na tyle głośno, by wszyscy mogli ją usłyszeć.

– Byłeś najlepszy.

– Dzięki. I dziękuję, że byłaś. Publiczność była fajna.

– Będzie z ciebie superprawnik, Theo.

– Taki mam plan. Tylko nie bardzo wiem, jak muzyka do tego pasuje.

– Muzyka pasuje do wszystkiego.

– Skoro tak mówisz. – Otworzył duży futerał i ostrożnie wyjął wiolonczelę. April i jeszcze kilkoro uczniów grało na własnych instrumentach, inni – w tym Theo – nie mając pewności, na ile starczy im zapału, grali na instrumentach należących do szkoły. Theo zapisał się na lekcje muzyki za namową April, a także dlatego, że jego mama zachwyciła się myślą o synu instrumentaliście.

A czemu właśnie wiolonczela? Theo nie tylko nie miał na to odpowiedzi, ale nawet nie pamiętał, co o tym zadecydowało. Do tego stopnia, że nie był nawet pewien, czy decyzję podjął sam, czy ktoś postanowił za niego. W orkiestrze smyczkowej gra kilka skrzypiec i altówek, duży kontrabas, co najmniej jedna wiolonczela i zwykle fortepian. Dziewczyny zdawały się preferować skrzypce i altówki, Drake Brown od razu zaklepał sobie kontrabas, natomiast nikt nie garnął się do wiolonczeli. Od pierwszego pociągnięcia smyczkiem Theo czuł, że nigdy w życiu nie nauczy się dobrze na niej grać.

Próby orkiestry zostały w ostatniej chwili dodane do sześciotygodniowego planu zajęć. Przeznaczono je dla początkujących, niegrających na żadnym instrumencie. Dla absolutnie początkujących i zupełnie zielonych w muzyce, uczniów mających w tej dziedzinie minimalną wiedzę i jeszcze mniejsze uzdolnienia. Theo pasował do tego opisu jak ulał, podobnie zresztą jak większość uczestników. Próby odbywały się raz w tygodniu, trwały godzinę i były traktowane na pełnym luzie. Głównie chodziło o dobrą zabawę i tylko przy okazji przemycano trochę nauki.

Dobrą zabawę zapewniał nauczyciel, pan Sasstrunk, nieduży żwawy człowieczek z długimi siwymi włosami, ruchliwymi piwnymi oczami, kilkoma nerwowymi tikami i wiecznie tą samą wypłowiałą marynarką z brązowego samodziału. Twierdził, że w trakcie swej długiej muzycznej kariery dyrygował wieloma orkiestrami, a przez ostatnie dziesięć lat uczył muzyki w college’u w Stratten. Odznaczał się wielkim poczuciem humoru i parskał śmiechem, gdy któryś z podopiecznych popełnił błąd, co zdarzało się niemal bez przerwy. Twierdził, że jego zadaniem jest umożliwienie im pierwszego kontaktu z muzyką, wstępne jej liźnięcie. I że nawet nie marzy o zrobieniu z nich prawdziwych muzyków.

– Po prostu spróbujemy poznać kilka podstawowych zasad, kochani, i zobaczymy, co z tego wyniknie – mawiał co tydzień.

Po czterech godzinnych lekcjach uczniowie nie tylko polubili zajęcia, ale zaczęli dużo poważniej podchodzić do muzyki.

Wszystko to jednak miało się wkrótce zmienić.

Pan Sasstrunk spóźnił się dziesięć minut i gdy w końcu wszedł do sali prób, wyglądał na przygnębionego, a jego twarzy nie rozjaśnił zwyczajowy powitalny uśmiech. Przez chwilę patrzył na uczniów, jakby nie bardzo wiedział, jak zacząć.

– Właśnie wracam od pani dyrektor – powiedział w końcu. – Wygląda na to, że zostałem wyrzucony.

Kilkanaścioro obecnych w sali uczniów niepewnie spojrzało po sobie. Pan Sasstrunk miał taką minę, jakby był bliski płaczu.

– Jak mi oznajmiła pani dyrektor – podjął na nowo – szkoły publiczne muszą zacisnąć pasa ze względów budżetowych. Wygląda na to, że w kasie miejskiej jest mniej pieniędzy, niż zakładano, i w rezultacie szkoły muszą zrezygnować z szeregu mniej istotnych zajęć i programów edukacyjnych, i to ze skutkiem natychmiastowym. Przykro mi, kochani, ale nasze zajęcia zostały skreślone z programu. Koniec.

Wszyscy byli zbyt oszołomieni wiadomością, by cokolwiek powiedzieć. Nie było im żal tylko zajęć, które zdążyli polubić, ale również pana Sasstrunka. Podczas którejś próby zażartował, że skromną pensyjkę ze szkoły odkłada na uzupełnienie swojej kolekcji kompaktów z dziełami wielkich kompozytorów.

– To chyba nie fair – odezwał się Drake Brown.

– Po co zaczynają zajęcia, jak potem z nich rezygnują?

Pan Sasstrunk nie miał na to odpowiedzi.

– Będziecie musieli spytać o to kogoś innego – powiedział tylko.

– Nie ma pan umowy o pracę? – spytał Theo, zaraz jednak pożałował swoich słów. To, czy pan Sasstrunk miał umowę o pracę, czy nie, nie powinno go obchodzić. Wiedział jednak, że każdy nauczyciel zatrudniony w publicznej szkole miejskiej podpisuje roczną umowę o pracę. Mówił o tym pan Mount na lekcji WOS-u.

Panu Sasstrunkowi udało się jednocześnie prychnąć i uśmiechnąć.

– Pewnie, że mam – odparł – tylko niewiele mi to pomoże. W umowie jest wyraźnie napisane, że szkoła z ważnych przyczyn może w każdej chwili zrezygnować z zajęć. To dość typowy zapis.

– Czyli to żadna umowa – mruknął Theo.

– Niestety. Przykro mi, kochani. Kończymy nasze lekcje. Bardzo was polubiłem i życzę wam wszystkiego najlepszego. Część z was ma muzyczne uzdolnienia, część nie, ale jak już mówiłem, każde z was, o ile tylko odpowiednio się przyłoży i będzie wystarczająco dużo ćwiczyć, może nauczyć się grać. Pamiętajcie, że ćwiczenie czyni mistrza. Powodzenia. – Pan Sasstrunk smutno się uśmiechnął i wyszedł z pokoju.

Drzwi się zamknęły i w salce zapadła cisza. Uczniowie patrzyli po sobie w niemym osłupieniu. Pierwsza odezwała się April.

– Theo, zrób coś. To przecież nie w porządku.

– Chodźmy do pani dyrektor – powiedział Theo, wstając. – Wszyscy, jak tu jesteśmy. Wpakujemy się jej do gabinetu i nie wyjdziemy, póki z nami nie porozmawia.

– Świetny pomysł.

Wyszli z salki prób, przeszli przez aulę i zwartą grupą pomaszerowali korytarzem i przez dziedziniec. Weszli do głównego skrzydła, przeszli długim korytarzem i dotarli do holu przy frontowym wejściu. Wkroczyli do sekretariatu pani Gladwell i stanęli przy biurku panny Glorii, szkolnej sekretarki, której jednym z obowiązków było strzeżenie dostępu do gabinetu dyrektorki. Theo znał pannę Glorię i kiedyś nawet udzielił jej porady prawnej w sprawie brata, którego policja przyłapała na jeździe po alkoholu.

– Dzień dobry – burknęła panna Gloria, mierząc ich wzrokiem znad okularów zsuniętych na czubek nosa. Akurat pisała coś na klawiaturze i nagłe wtargnięcie gromady rozzłoszczonych ósmoklasistów chyba ją trochę zirytowało.

– Witamy, panno Glorio – powiedział Theo. – Chcielibyśmy zobaczyć się z panią dyrektor.

– A o co chodzi?

Typowe zachowanie panny Glorii. Zawsze musiała we wszystko wtykać nos i wiedzieć, z czym przychodzi się do dyrektorki. Miała opinię najbardziej wścibskiej osoby w szkole. Theo wiedział z doświadczenia, że sekretarka prędzej czy później i tak o wszystkim się dowie, więc nawet nie próbował zmyślać.

– Mieliśmy zajęcia z muzyki z panem Sasstrunkiem – wyjaśnił spokojnie. – Który właśnie został wyrzucony z pracy. Chcemy porozmawiać o tym z panią dyrektor.

Brwi panny Glorii podjechały tak wysoko, jakby Theo zmyślał jakieś niedorzeczności.

– Pani dyrektor ma teraz bardzo ważne spotkanie – poinformowała, wskazując głową drzwi gabinetu, które jak zwykle były zamknięte. Theo zdarzało się wielokrotnie przez nie wchodzić, zwykle w miłych okolicznościach, choć zdarzały się też mniej przyjemne powody. Nie dalej jak w zeszłym miesiącu uczestniczył w bójce, jego pierwszej od trzeciej klasy, i został wtedy wezwany przez panią dyrektor na dywanik.

– Poczekamy – rzucił krótko.

– Jest bardzo zajęta.

– Zawsze jest zajęta. Proszę ją tylko powiadomić, że czekamy.

– Nie mogę jej przeszkadzać.

– W porządku, to poczekamy. – Theo rozejrzał się po przestronnym sekretariacie. W części wydzielonej na poczekalnię stały dwie ławki i kilka steranych wiekiem krzeseł. – Nigdzie się stąd nie ruszymy. – Jak na dany znak wszyscy odsunęli się od biurka i rozsiedli na ławkach i krzesłach. Ci, dla których zabrakło miejsca, po prostu usiedli na podłodze.

Panna Gloria słynęła z napadów złego humoru i chyba właśnie padła ofiarą jednego z nich. Złościło ją, że w jej sekretariacie panoszy się zgraja naburmuszonych uczniaków.

– Theo – prychnęła. – Proponuję, żebyście poczekali w holu.

– A dlaczego nie tu? – odwarknął Theo.

– Powiedziałam, że macie zaczekać w holu – powtórzyła panna Gloria podniesionym głosem. Była już naprawdę zła.

– Kto powiedział, że nie wolno nam czekać w sekretariacie?

Twarz panny Glorii zrobiła się sinoczerwona, wyglądając, jakby za chwilę miała eksplodować. Na szczęście się opanowała, ugryzła w język i głęboko westchnęła. Nie miała prawa wyrzucać uczniów z sekretariatu i zdawała sobie sprawę, że Theo o tym wie. Wiedziała też, że rodzice Theo są powszechnie szanowanymi prawnikami i nie wahają się stawać w obronie syna przed dorosłymi, gdy rację ma on, a nie oni. Szczególnie pani Boone była znana ze zdecydowanej postawy, gdy Theo spotykał się z jakąś niesprawiedliwością.

– Proszę bardzo – burknęła. – Tylko zachowujcie się cicho. Mam pracę do zrobienia.

– Dzięki – kiwnął głową Theo. Miał ochotę złośliwie dodać, że dotąd nie wydali z siebie ani jednego dźwięku, ale dał spokój. Zwyciężył w krótkiej potyczce z panną Glorią i nie było sensu jeszcze bardziej zaogniać sytuacji.

Przez pięć minut obserwowali w milczeniu, jak sekretarka stara się sprawiać wrażenie zapracowanej, było już jednak po czwartej i od pół godziny w szkole nie było nikogo. Dzień pracy szybko dobiegał końca. Po pewnym czasie drzwi pani Gladwell otworzyły się i z gabinetu wyszło dwoje młodych rodziców. Niemal nie zwracając uwagi na Theo i jego grupę, pośpiesznie opuścili sekretariat. Po ich minach było widać, że spotkanie z panią dyrektor nie przebiegło po ich myśli. Pani Gladwell wyszła do sekretariatu, spojrzała na czekającą gromadę i z uśmiechem powiedziała:

– Theo, świetnie się dziś sprawiłeś w debacie.

– Dziękuję.

– Co tu się dzieje?

– Wszyscy chodziliśmy na zajęcia pana Sasstrunka, więc chcielibyśmy się dowiedzieć, dlaczego zostały odwołane.

Pani Gladwell westchnęła, uśmiechnęła się i spokojnym tonem oświadczyła:

– Nie powiem, żebym była bardzo zdziwiona. Proszę, wejdźcie. – Gromadka uczniów weszła gęsiego do gabinetu. Idący na końcu Theo przed zamknięciem drzwi nie odmówił sobie triumfalnego zerknięcia na pannę Glorię. Musiał jednak uczciwie przyznać, że zareagowała na to pogodnym uśmiechem.

W gabinecie wszyscy ustawili się rządkiem przed biurkiem dyrektorki. Dla gości znajdowały się tu tylko trzy krzesła i nikt nie odważył się usiąść. Rozumiejąc to, pani Gladwell nawet nie próbowała ich namawiać.

– Dziękuję, że wpadliście – powiedziała i biorąc do ręki jakiś papier, dodała: – Jest mi bardzo przykro z powodu lekcji muzyki. Dostałam to dziś rano z kuratorium. Pismo podpisał pan Otis McCord, główny kurator i mój zwierzchnik. W wydziale oświaty odbyło się wczoraj nadzwyczajne posiedzenie, na którym omówiono sytuację finansową. Wygląda na to, że na oświatę w Strattenburgu dostaniemy w tym roku o milion dolarów mniej, niż nam obiecywano z budżetów miasta, okręgu i stanu. Wszystkie trzy składają się na nasz budżet oświatowy i z różnych powodów kwoty przeznaczone na ten cel zostały obcięte. Dlatego my też musimy poczynić oszczędności. W całym mieście zwalniani są nauczyciele zatrudnieni na umowy-zlecenia. Odwoływane są wyjazdy w teren. Likwiduje się dodatkowe zajęcia, takie jak lekcje muzyki pana Sasstrunka. Lista wprowadzanych oszczędności jest dużo dłuższa. To bardzo smutne, ale nie mam na to żadnego wpływu.

Pani Gladwell miała dar mówienia o wszystkim jasno i bez ogródek. Chłonąc każde jej słowo, uczniowie zaczynali rozumieć, że nic w tej sprawie nie mogą zrobić.

– A co się stało z tymi pieniędzmi? – spytał Theo.

– To trudne pytanie. Niektórzy szukają przyczyn w recesji i spowolnieniu krajowej gospodarki. Wpływy z podatków drastycznie zmalały i na wiele rzeczy brakuje pieniędzy. Inni uważają, że system oświatowy jest zbyt rozrzutny, zwłaszcza po stronie wydziału oświaty. Tak naprawdę, sama nie wiem. Ale muszę stosować się do poleceń. Poza panem od muzyki muszę też zwolnić jednego woźnego, dwie pracownice stołówki i czterech instruktorów sportowych, a także rozwiązać sześć innych grup pozalekcyjnych. Właśnie poinformowałam pana Pearce’a, że w tym roku jego kółko naukowe klas siódmych będzie musiało zrezygnować z dorocznej wycieczki do elektrowni atomowej w Rustenburgu.

– Straszne – jęknęła Susan. – To taka wspaniała wycieczka.

– Wiem, wiem. Pan Pearce od lat ją organizuje.

– Ale to nie fair podpisywać z kimś umowę, dawać mu obietnicę zatrudnienia, a potem w pół drogi się wycofywać – rzekł Theo.

– Tak, Theo, to nie fair. Ale nie ja decyduję o podpisywaniu i anulowaniu umów. Zajmuje się tym dział prawny urzędu gminy.

Brutalna prawda zaczynała do nich docierać i kilkoro uczniów popatrzyło po sobie ze smutkiem.

– Jest mi bardzo przykro – ciągnęła pani Gladwell.

– Bardzo bym chciała móc coś zrobić, ale to wszystko dzieje się poza mną. Nie wątpię, że kuratorium i pan McCord usłyszą wiele gorzkich słów w tej sprawie i nic nie stoi na przeszkodzie, żebyście i wy się w to włączyli.

– Umilkła i w gabinecie zapadła długa cisza. – Jeśli to wszystko, musimy się pożegnać, bo czeka mnie następne spotkanie.

– Dziękujemy, że nas pani wysłuchała – powiedział Theo.

– To mój obowiązek.

W poczuciu poniesionej porażki uczniowie w posępnym milczeniu opuścili gabinet.

Rozdział 3

Rodzice Theo jeszcze przed jego przyjściem na świat założyli niewielką firmę prawniczą Boone & Boone. Jej biura mieściły się w adaptowanym domu mieszkalnym, jednym z wielu podobnie wykorzystywanych przy cichej zadrzewionej uliczce kilka przecznic od Main Street, w centrum Strattenburga. Przy ładnej pogodzie gromady prawników z teczkami ciągnęły Park Street do budynku sądu, od którego dzieliło ich jakieś dziesięć minut spaceru. Podczas przerwy obiadowej na ulicę wylegały tłumy prawników, księgowych i architektów, którzy rozmawiając i przerzucając się żartami, ruszali ku swym ulubionym knajpkom. Sekretarki i asystenci z kancelarii prawniczych często korzystali z tej okazji, by podrzucić pilne pisma do innych biur czy do sądu.

W tym rejonie, a zwłaszcza na samej Park Street, dzieci na rowerach nie były zbyt częstym widokiem. Wyjątek stanowił Theo, który codziennie po szkole jechał tędy do biura.

O ile wiedział, był jedynym trzynastolatkiem w mieście z własnym biurem. Biuro nie wyglądało zbyt imponująco i sprowadzało się do ciasnej klitki na tyłach domu mieszczącego firmę rodziców, ale pokoik miał oddzielne wejście z małego, wysypanego żwirem parkingu za domem, z którego korzystali rodzice Theo, pozostali pracownicy firmy i ich goście. W kancelariach prawniczych zawsze brakuje miejsca, bo prawnicy nie potrafią się zdobyć, by cokolwiek wyrzucić (a produkują tony papierzysk), więc pokój był niegdyś archiwum starych spraw, a także magazynkiem na środki czystości. Theo po wprowadzeniu się opróżnił go ze zbędnych rupieci i wstawił stary stolik do kart w roli biurka. Na strychu znalazł połamane obrotowe krzesło, które za pomocą drutu i superkleju doprowadził do stanu używalności. Na jednej ścianie powiesił plakat reklamujący jego ukochaną drużynę Minnesota Twins, na drugiej umieścił swój rysunkowy portret, który dostał w prezencie od April Finnemore na dwunaste urodziny.

Na biurku trzymał zeszyty i przybory szkolne, pod biurkiem zwykle leżał Asesor, jego ukochany pies. Nikt nie znał dokładnego wieku Asesora ani jego pochodzenia poza tym, że trafił do miejskiego psiego aresztu i w pewnej chwili od uśpienia dzieliła go tylko jedna doba. Dwa lata temu Theo uratował mu życie w Sądzie do spraw Zwierząt, nadał nowe imię i zabrał z sobą do domu, gdzie pies spokojnie ułożył się do snu pod łóżkiem chłopca. Asesor spędzał dni, włócząc się leniwie po pomieszczeniach biurowych Boone & Boone, drzemiąc na małym posłaniu pod biurkiem Elsy w głównym holu, pod dużym stołem konferencyjnym, gdy nikt z niego nie korzystał, lub leżąc na podłodze w kuchni w nadziei, że ktoś rzuci mu coś do jedzenia. Asesor ważył prawie dwadzieścia kilogramów i choć odżywiał się ludzkim jedzeniem, opiekujący się nim weterynarz stwierdzał, że ani trochę nie przybiera na wadze. Pies preferował słone chrupki – chipsy, paluszki i krakersy, ale nie gardził też kanapkami z wędliną. Tak naprawdę nie gardził żadnym jedzeniem, a z okazji urodzin liczył na kawałek tortu. Jeśli ktoś z biura – zwykle Theo – wyskakiwał do lodziarni Guffa, Asesor też się spodziewał przekąski, najchętniej mrożonego waniliowego jogurtu. Ponadto Asesor był chyba jedynym członkiem personelu kancelarii Boone & Boone, który ze smakiem chrupał okropne owsiane ciasteczka co najmniej raz w miesiącu pieczone i przynoszone do biura przez Dorothy, osobistą sekretarkę pani Boone.

Z rzeczy jadalnych Asesor właściwie nie lubił tylko psiej karmy. Wolał jeść to, co Theo, czyli chrupki Cheerios z pełnym – broń Boże chudym! – mlekiem na śniadanie oraz to, co rodzina jadła wieczorem na kolację. Do tego przegryzki wyżebrane w biurze w czasie, gdy Theo był w szkole.

Żyjąc w środowisku prawników, Asesor wiedział, jak ważny jest czas. Umówieni klienci, konferencje, terminy sądowe, spotkania, harmonogramy powodowały, że pracownicy kancelarii wciąż zerkali na zegarki i to zegar zdawał się o wszystkim decydować. Asesor posługiwał się własnym zegarem, który mu mówił, że w środy – jak zresztą w większość pozostałych dni tygodnia – Theo wraca ze szkoły około czwartej po południu. Dlatego już o wpół do czwartej układał się pod biurkiem Elsy i spokojnie usypiał. Był to jednak psi sen, niezbyt głęboki, a właściwie lekka drzemka z niedomkniętymi do końca oczami i uszami nasłuchującymi kroków Theo i brzęku ustawianego na ganku roweru.

Usłyszawszy wyczekiwane dźwięki, Asesor podniósł się i przeciągnął tak, jakby od wielu godzin drętwiał w bezruchu, po czym wylazł spod biurka i zaczął czekać.

Theo wszedł do holu z plecakiem przerzuconym przez ramię i jak zawsze rzucił przyjazne „Cześć, Elso”. Elsa zerwała się z fotela, uszczypnęła go w policzek i spytała, jak mu minął dzień. „W porządku”, odrzekł jak zwykle. Elsa poprawiła chłopcu przypinany na guziczki kołnierzyk koszuli i oznajmiła:

– Ojciec powiedział, że świetnie się spisałeś w czasie debaty. Tak było?

– Chyba tak. W każdym razie wygraliśmy. – Asesor kręcił mu się przy nogach, machając ogonem i domagając się pieszczoty i powitania.

– Bardzo elegancko wyglądasz w prawdziwej koszuli – powiedziała Elsa. Theo spodziewał się tego, bo Elsa na powitanie zwykle musiała skomentować jego wygląd. Była starsza od jego rodziców, ale ubierała się jak dwudziestolatka z pokręconym gustem. Pełniła też funkcję babci Theo i zajmowała w jego życiu bardzo ważne miejsce.

Theo przywitał się z psem, poklepał go po głowie i spytał:

– Mama w biurze?

– Jest i czeka na ciebie! – radośnie wykrzyknęła Elsa. Starsza pani tryskała niebywałą wprost energią. – I jest jej bardzo przykro, że nie dotarła na debatę.

– Nic się nie stało. Przecież też ma swoją pracę.

– Tak, wiem. W kuchni są pekanowe ciasteczka.

– Kto je upiekł?

– Dziewczyna Vince’a.

Theo kiwnął z aprobatą głową i ruszył przez hol w stronę gabinetu mamy. Drzwi były uchylone i mama gestem ręki przywołała go do siebie. Chłopak usiadł przed jej biurkiem, Asesor ułożył mu się przy nogach. Pani Boone trzymała przy uchu telefon i słuchała czyjejś tyrady. Jej szpilki leżały na podłodze, co świadczyło o wielogodzinnym przebywaniu w sądzie. Marcella Boone miała czterdzieści siedem lat, była starsza od większości matek kolegów szkolnych Theo i uważała, że prawniczki w sądzie mają obowiązek wyglądać elegancko. Do biura zwykle ubierała się swobodniej, jednak na wizytę w sądzie szpilki były obowiązkowe.

Pan Boone, którego gabinet znajdował się na piętrze, rzadko bywał w sądzie, a jeszcze rzadziej zwracał uwagę na swój wygląd.

– Gratuluję – powiedziała pani Boone, odkładając słuchawkę. – Tata mi powiedział, że świetnie wypadłeś. Przepraszam, że nie mogłam być.

Jeszcze chwilę pogawędzili o debacie i Theo powtórzył trafne argumenty Centralnej i kontrargumenty jego drużyny. Pani Boone szybko wyczuła jednak, że coś jest nie tak. Chłopca często zdumiewało, jak matka potrafi wyczuć, kiedy coś go gryzie. Z tych samych względów większość jego kawałów czy prób nabrania jej paliła na panewce. Wystarczyło, że popatrzyła mu w oczy i od razu wiedziała, że coś kombinuje.

– Co się dzieje, Theo? – spytała.

– No cóż, możesz zapomnieć o mojej karierze muzycznej – zaczął, po czym opowiedział o wycofaniu się szkoły z lekcji muzyki. – To takie niesprawiedliwe. Pan Sasstrunk to taki fajny nauczyciel. Żył tymi lekcjami, a poza tym myślę, że potrzebował tych dodatkowych pieniędzy.

– To okropne, Theo.

– Poszliśmy z tym do pani Gladwell, a ona powiedziała, że to wydział oświaty zarządził oszczędności. Będzie musiała pozwalniać trenerów, woźnych, personel stołówki. To naprawdę okropne, a ona nie może nic w tej sprawie zrobić. Powiedziała, że możemy złożyć skargę w kuratorium, ale jeśli w kasie brakuje pieniędzy, to brakuje i koniec.

Pani Boone obróciła się z fotelem do niewielkiej szafki na dokumenty i zaczęła czegoś w niej szukać. Gdy pan Boone szukał czegoś w swoim gabinecie, grzebał po omacku w stercie papierów na biurku. Teczki z dokumentami leżały również pod biurkiem, koło biurka, a zdarzało się też, że pojedyncze kartki wysuwały się z teczek i zalegały luzem na podłodze. Gabinet pani Boone był bardzo nowoczesny, dobrze zorganizowany i wszystko leżało na swoim miejscu. Pokój pana Boone’a był stary, zagracony i pełen niepotrzebnych szpargałów. Mimo to – Theo był wielokrotnie tego świadkiem – ojciec potrafił znaleźć szukany dokument niemal równie szybko jak mama.

Odwróciła się do biurka, trzymając w ręce teczkę z aktami.

– Ta klientka przyszła do mnie w zeszłym tygodniu w sprawie rozwodu. Bardzo smutna historia. Ma dwadzieścia cztery lata, małe dziecko i drugie w drodze. Nie pracuje, bo cały czas poświęca dziecku. Mąż jest początkującym policjantem i wszyscy troje żyją tylko z jego pensji. Ledwo wiążą koniec z końcem i nie ma mowy, żeby było ich stać na prowadzenie dwóch domów. Zasugerowałam wizytę w poradni małżeńskiej i podjęcie próby ułożenia sobie życia w ich związku. Zadzwoniła do mnie wczoraj z informacją, że mąż właśnie dostał wypowiedzenie. Burmistrz polecił wszystkim podległym sobie służbom, by obcięły wydatki o pięć procent. Mamy w mieście sześćdziesięciu policjantów, więc to oznacza, że trzech z nich straci pracę. Mąż mojej klientki jest jednym z tej trójki.

– I co ona teraz zrobi? – spytał Theo.

– Będzie musiała jakoś sobie radzić. Wszystko to jest bardzo smutne. Powiedziała, że wydaje jej się, jakby jeszcze wczoraj była w liceum i marzyła o pójściu do college’u i zrobieniu kariery. A teraz jest przerażona i nie wie, co z nią będzie jutro.

– Poszła w końcu do college’u?

– Próbowała, ale obcięto jej pomoc finansową.

– Wszędzie cięcia. Co się dzieje, mamo?

– Gospodarka raz rośnie, raz się kurczy. Jak jest dobra koniunktura, to ludzie więcej zarabiają i więcej wydają, dzięki czemu do budżetu wpływa więcej pieniędzy z podatków. Więcej w postaci podatku od sprzedaży, od nieruchomości, od…

– Nie bardzo rozumiem podatek od nieruchomości.

– Już ci tłumaczę. To bardzo proste. Tatuś i ja jesteśmy właścicielami tego budynku, czyli nieruchomości. Nieruchomościami nazywa się budynki i ziemię, natomiast samochody, łodzie, motocykle czy ciężarówki zaliczają się do majątku ruchomego. Od nich też się płaci podatki, ale wróćmy do budynku. Jego obecną wartość ocenia się na czterysta tysięcy dolarów, a to dużo więcej, niż zapłaciliśmy za niego wiele lat temu. Po dokonaniu wyceny nieruchomości przez władze miejskie służby finansowe wymierzają od niej podatek. W zeszłym roku wynosił on blisko jeden procent, co oznaczało podatek od nieruchomości w wysokości czterech tysięcy dolarów rocznie. To samo dotyczy naszego domu, tyle że domy mieszkalne są opodatkowane nieco niżej. Jeśli chodzi o majątek ruchomy, to stanowią go nasze dwa samochody, a podatek od nich wyniósł około tysiąca dolarów. W sumie w zeszłym roku wpłaciliśmy do kasy miejskiej około siedmiu tysięcy dolarów w postaci podatków.

– I co się dzieje z tymi pieniędzmi?

– Najwięcej idzie na szkoły, ale z naszych podatków opłacają również straż pożarną i policję, szpitale, zakładanie i konserwację parków i placów zabaw, remonty ulic, wywóz śmieci. Lista potrzeb jest bardzo długa.

– Macie wpływ na to, jak te pieniądze są wydawane?

Pani Boone się uśmiechnęła i zastanowiła przez chwilę.

– Może trochę. Na pewno nie bezpośredni, ale to my wybieramy burmistrza i radnych, którzy teoretycznie powinni nas słuchać. Ale w praktyce po prostu płacimy, bo nie mamy wyboru, i możemy mieć tylko nadzieję, że nasze pieniądze zostaną rozsądnie wydane.

– Lubisz płacić podatki?

Pani Boone znów się uśmiechnęła, tym razem z naiwności syna.

– Theo, nikt nie lubi płacić podatków, ale jednocześnie wszyscy chcą mieć jak najlepsze szkoły, najlepiej wyszkolonych strażaków i policjantów, piękne parki, najlepsze szpitale i tak dalej.

– Myślę, że siedem tysięcy dolarów rocznie to nie tak strasznie dużo.

– Theo, to siedem tysięcy dolarów tylko do budżetu miasta. Płacimy też podatki władzom okręgowym, stanowym i Wujowi Samowi w Waszyngtonie. A ponieważ gospodarka przechodzi załamanie, na wszystkich poziomach budżetowych robione są oszczędności. To nie dzieje się tylko u nas w Strattenburgu.

– To znaczy, że wszędzie jest tak źle?

– Bywało gorzej. Jak już mówiłam, raz jest gorzej, raz lepiej. Tyle że zawsze odczuwa się to boleśniej, gdy dotyka kogoś znajomego, jak twojego pana Sasstrunka czy mojej młodej klientki. Kiedy nasi znajomi tracą pracę, sprawa od razu nabiera wagi.

– Czy to załamanie gospodarki dotyczy też dobrej starej firmy Boone i Boone?

– O tak, zwłaszcza działki twojego taty. Jeśli ludzie przestają kupować domy i budować nowe, cały handel nieruchomościami podupada. Ale nie ma się czym przejmować, Theo. Już nieraz przez to przeszliśmy.

– Ale to takie niesprawiedliwe.

– To prawda, tyle że nikt nie powiedział, że życie ma być sprawiedliwe.

Zadzwonił telefon wewnętrzny. Dzwoniła Elsa.

– Muszę odebrać – powiedziała pani Boone. – Myślę, że tata chętnie cię zobaczy.

– Dobra, mamo. Co dziś na kolację?

Ale dowcip! Była środa, a w środę zawsze jedli chińszczyznę na wynos ze Złotego Smoka. Pani Boone była zbyt zajęta, by przesiadywać w kuchni.

– Mam dziś ochotę na słodko-kwaśne krewetki.

– Dla mnie bomba – ucieszył się Theo. Wstał z krzesła, Asesor podniósł się z podłogi i razem wyszli z gabinetu.