Wydanie elektroniczne

O książce

Lombardo’s Steakhouse mieszczący się w elitarnej części Manhattanu cieszy się zasłużoną sławą z dwóch ważnych powodów: serwowanych w nim gigantycznych steków i klienteli – celebrytów oraz gwiazd sportu, estrady i biznesu. Trzeciem tytułem do sławy staje się spektakularne, popełnione w biały dzień zabójstwo spożywającego tam akurat lunch prawnika jednego z bossów nowojorskiej mafii, Eddiego Pinera. Siedzący przy sąsiednim stoliku Nick Daniels, reporter nowojorskiego magazynu „Citizen”, nagrywa przypadkiem wiadomość, jaką morderca przekazuje swojej ofierze tuż przed wyłupieniem jej oczu. Stanowi ona niepodważalny dowód na to, kto był zleceniodawcą egzekucji – sam Pinero. Prokurator okręgowy David Sorren aresztuje mafiosa pod zarzutem zabójstwa, lecz Nicka zaczynają ogarniać wątpliwości, czy sprawiedliwości faktycznie stało się zadość. A jeśli Pinero został wrobiony? Próbując dojść do prawdy, dziennikarz nieświadomie wplątuje się w wojnę pomiędzy dwoma nowojorskimi gangami, policją oraz rywalizującymi między sobą prokuratorami. I otrzymuje wyraźne ostrzeżenie – wycofaj się, albo stracisz życie. Gdy giną prokurator z zespołu do zwalczania przestępczości zorganizowanej oraz ochraniający Nicka policjanci, jego siostrzenica zaś zostaje porwana, Daniels zaczyna w końcu rozumieć, iż w tej sprawie nic nie jest tym, czym się z pozoru wydaje…

JAMES PATTERSON

Czołowy amerykański autor powieści sensacyjnych i młodzieżowych, według rankingu „Forbesa” najlepiej zarabiający pisarz świata. W swoim dorobku ma prawie 100 książek w kilku cyklach wydawniczych, m.in. Alex Cross (21 tytułów z czarnoskórym detektywem Alexem Crossem; 3 tytuły sfilmowane), Kobiecy Klub Zbrodni (13 tytułów; w latach 2007-2008 serial telewizyjny produkowany przez 20th Century Fox), Michael Bennett (6 tytułów) oraz Daniel X i Czarownica i czarodziej (serie dla młodzieży). Patterson jest liderem światowych statystyk sprzedaży; łącznie sprzedano ponad 220 milionów egzemplarzy jego powieści.

www.jamespatterson.com

HOWARD ROUGHAN

Zanim został pisarzem, pracował jako copywriter i dyrektor kreatywny w agencji reklamowej na Manhattanie. Debiutował w 2001 thrillerem The Up and Comer. Choć książka nie osiągnęła sukcesu komercyjnego, zebrała wiele pochlebnych recenzji i została dostrzeżona przez Michaela Douglasa, który zdecydował się kupić prawa filmowe. W 2004 Roughan opublikował Obietnicę kłamstwa, a następnie, wspólnie z Jamesem Pattersonem, Miesiąc miodowy, Ostrzeżenie, Rejs, Wycofaj się albo zginiesz i Second Honeymoon, sprzedane w milionowych nakładach.

Tego autora

DOM PRZY PLAŻY

DROGA PRZY PLAŻY

KRZYŻOWIEC

MIESIĄC MIODOWY

RATOWNIK

SĘDZIA I KAT

SZYBKI NUMER

OSTRZEŻENIE

BIKINI

REJS

POCZTÓWKOWI ZABÓJCY

(z Lizą Marklund)

KŁAMSTWO DOSKONAŁE

WYCOFAJ SIĘ ALBO ZGINIESZ

ZOO

DRUGI MIESIĄC MIODOWY

NIEWIDOCZNY

Kobiecy Klub Zbrodni

TRZY OBLICZA ZEMSTY

CZWARTY LIPCA

PIĄTY JEŹDZIEC APOKALIPSY

SZÓSTY CEL

SIÓDME NIEBO

ÓSMA SPOWIEDŹ

DZIEWIĄTY WYROK

Alex Cross

W SIECI PAJĄKA

KOLEKCJONER

JACK I JILL

FIOŁKI SĄ NIEBIESKIE

CZTERY ŚLEPE MYSZKI

WIELKI ZŁY WILK

NA SZLAKU TERRORU

MARY, MARY

ALEX CROSS

PODWÓJNA GRA

TROPICIEL

PROCES ALEXA CROSSA

GRA W KOTKA I MYSZKĘ

JA, ALEX CROSS

W KRZYŻOWYM OGNIU

ZABIĆ ALEXA CROSSA

ALEX CROSS MUSI ZGINĄĆ

BOŻE NARODZENIE ALEXA CROSSA

Michael Bennett

NEGOCJATOR

TERROR NA MANHATTANIE

NAJGORSZA SPRAWA

Private Investigations

DETEKTYWI Z PRIVATE

DETEKTYWI Z PRIVATE: IGRZYSKA

Tytuł oryginału:

DON’T BLINK

Copyright © James Patterson 2010

All rights reserved

Published by arrangement with Little, Brown and Co. Inc., New York, USA

Polish edition copyright © Wydawnictwo Albatros A. Kuryłowicz 2014

Polish translation copyright © Władysław Masiulanis 2014

Redakcja: Piotr Chojnacki

Ilustracja na okładce: Pan Xunbin/Shutterstock

Projekt graficzny okładki: Andrzej Kuryłowicz

ISBN 978-83-7985-010-5

Wydawca

WYDAWNICTWO ALBATROS A. KURYŁOWICZ

Hlonda 2a/25, 02-972 Warszawa

www.wydawnictwoalbatros.com

Niniejszy produkt jest objęty ochroną prawa autorskiego. Uzyskany dostęp upoważnia wyłącznie do prywatnego użytku osobę, która wykupiła prawo dostępu. Wydawca informuje, że publiczne udostępnianie osobom trzecim, nieokreślonym adresatom lub w jakikolwiek inny sposób upowszechnianie, kopiowanie oraz przetwarzanie w technikach cyfrowych lub podobnych – jest nielegalne i podlega właściwym sankcjom.

Skład wersji elektronicznej:

Virtualo Sp. z o.o.

Spis treści

- O książce

- O autorach

- Tego autora

- Dedykacja

- Prolog W mgnieniu oka

- 1

- 2

- 3

- Część pierwsza Upragniona robota

- Rozdział 1

- Rozdział 2

- Rozdział 3

- Rozdział 4

- Rozdział 5

- Rozdział 6

- Rozdział 7

- Rozdział 8

- Rozdział 9

- Rozdział 10

- Rozdział 11

- Rozdział 12

- Rozdział 13

- Rozdział 14

- Rozdział 15

- Rozdział 16

- Rozdział 17

- Rozdział 18

- Rozdział 19

- Rozdział 20

- Rozdział 21

- Rozdział 22

- Rozdział 23

- Część druga Wrobiony

- Rozdział 24

- Rozdział 25

- Rozdział 26

- Rozdział 27

- Rozdział 28

- Rozdział 29

- Rozdział 30

- Rozdział 31

- Rozdział 32

- Rozdział 33

- Rozdział 34

- Rozdział 35

- Rozdział 36

- Rozdział 37

- Rozdział 38

- Rozdział 39

- Rozdział 40

- Rozdział 41

- Rozdział 42

- Rozdział 43

- Rozdział 44

- Rozdział 45

- Część trzecia Po same uszy

- Rozdział 46

- Rozdział 47

- Rozdział 48

- Rozdział 49

- Rozdział 50

- Rozdział 51

- Rozdział 52

- Rozdział 53

- Rozdział 54

- Rozdział 55

- Rozdział 56

- Rozdział 57

- Rozdział 58

- Rozdział 59

- Rozdział 60

- Rozdział 61

- Rozdział 62

- Rozdział 63

- Rozdział 64

- Rozdział 65

- Część czwarta Brzemię dowodu

- Rozdział 66

- Rozdział 67

- Rozdział 68

- Rozdział 69

- Rozdział 70

- Rozdział 71

- Rozdział 72

- Rozdział 73

- Rozdział 74

- Rozdział 75

- Rozdział 76

- Rozdział 77

- Rozdział 78

- Rozdział 79

- Rozdział 80

- Rozdział 81

- Rozdział 82

- Rozdział 83

- Rozdział 84

- Rozdział 85

- Rozdział 86

- Rozdział 87

- Rozdział 88

- Rozdział 89

- Część piąta To się nie kończy, dopóki się nie skończy

- Rozdział 90

- Rozdział 91

- Rozdział 92

- Rozdział 93

- Rozdział 94

- Rozdział 95

- Rozdział 96

- Rozdział 97

- Rozdział 98

- Rozdział 99

- Rozdział 100

- Rozdział 101

- Rozdział 102

- Rozdział 103

- Rozdział 104

- Rozdział 105

- Rozdział 106

- Rozdział 107

- Epilog Happy end bez entuzjazmu

- Rozdział 108

- Przypisy

Wszystkie rozdziały dostępne w pełnej wersji książki.

Dla Isabel Morris Patterson

J.P.

Elaine Glass,

jednej z najdzielniejszych znanych mi osób

H.R.

Prolog

W mgnieniu oka

1

Lombardo’s Steakhouse w Upper East Side, szalenie elitarnej części Manhattanu, cieszył się zasłużoną sławą z dwóch powodów – dwóch „specjalności restauracji”. Pierwszą były podwójnej grubości, zapychające tętnice, ponadkilogramowe steki porterhouse, których sam widok mógł przyprawić weganina o atak apopleksji.

Drugim tytułem do sławy była jego klientela.

Lombardo’s Steakhouse był rajem paparazzich. Od aktorskich sław po gwiazdy sportu zawodowego, od prezesów korporacji po supermodelki, od gwiazd rapu po nagradzanych poetów – w Lombardo’s można było zobaczyć wszystkich, którzy się liczyli; załatwiali interesy lub po prostu zachowywali się jak na celebrytów przystało.

Najlepiej ujął to Zagat, autorytatywna czerwona biblia przewodników gastronomicznych: Bądźcie przygotowani na to, że wasze łokcie i ego otrą się o przedstawicieli śmietanki towarzyskiej, bo Lombardo’s to bez wątpienia miejsce, gdzie jest na co popatrzeć i gdzie warto być widzianym.

To znaczy, o ile nie było się Brunonem Torenzim.

Ten właśnie człowiek miał uczynić Lombardo’s Steakhouse miejscem znanym z jeszcze jednego powodu. Z powodu czegoś strasznego, wręcz niewiarygodnie okropnego.

I nikt go nie zauważał… dopóki nie było za późno… dopóki czyn omal się nie dokonał.

Rzecz jasna, o to przecież chodziło, nie? W czarnym, zapinanym na trzy guziki garniturze od Ermenegilda Zegny i przyciemnianych okularach Bruno Torenzi mógł być kimkolwiek. Mógł być każdym.

Poza tym była to pora lunchu. Biały dzień, na miłość boską.

Bo człowiek spodziewałby się, że jeśli już ma się wydarzyć coś tak makabrycznego i niemoralnego, to przynajmniej wydarzy się nocą. Niech będzie, że podczas pełni księżyca i przy wtórze wycia stada wilków.

– Czym mogę służyć? – zapytała hostessa. Miała na imię Tiffany i była jedyną osobą, której udało się spostrzec Torenziego, pewnie dlatego, że zwracanie uwagi na gości należało do jej obowiązków. Była młodą, wspaniałą blondynką ze Środkowego Zachodu, o doskonałej, alabastrowej skórze, zdolną obrócić więcej głów niż kręgarz.

Dla Torenziego jednak jakby w ogóle nie istniała.

Nie zatrzymał się, nawet nie spojrzał w jej kierunku, kiedy się odezwała.

Pieprzyć to, pomyślała zabiegana hostessa i pozwoliła mu przejść. Restauracja jak zwykle pękała w szwach, a on niewątpliwie wyglądał stosownie do tego miejsca. Napływali nowi klienci, wkurzający, jak to nowojorczycy. Pewnie ten facet miał spotkanie z kimś, kto już siedział przy stoliku.

Tu akurat miała rację.

Gwar rozmów, szczęk srebrnych sztućców, boska muzyka Johna Coltrane’a sącząca się z ukrytych w suficie głośników – wszystko to napełniało wykładaną mahoniem salę jadalną Lombardo’s nieprzerwanym szumem najmilszego rodzaju.

Nic z tego nie docierało do uszu Torenziego.

Został wynajęty z uwagi na swe zdyscyplinowanie, nieustępliwość i zdolność do skrajnej koncentracji. Dla niego w przepełnionej restauracji poza nim znajdowała się tylko jedna osoba. Tylko jedna.

Dziewięć metrów.

Torenzi dostrzegł stolik w prawym rogu sali, po jej przeciwległej stronie. Niewątpliwie specjalny stolik. Dla bardzo specjalnego gościa.

Sześć metrów.

Skręcił ostro w kierunku innego przejścia między stolikami, obcasy jego czarnych dziurkowanych pantofli niczym metronom wystukiwały na wypolerowanej drewnianej podłodze rytm trzy czwarte.

Trzy metry…

Torenzi skierował wzrok na łysego, bezwstydnie otyłego mężczyznę samotnie siedzącego przy stoliku, plecami do ściany. Zdjęcie, w które go zaopatrzono, mogło pozostać w kieszeni. Nie było potrzeby powtórnego sprawdzania.

To on, na pewno. Vincent Marcozza.

Człowiek, któremu została niecała minuta życia.

2

Vincent Marcozza – waga powyżej stu pięćdziesięciu kilogramów – podniósł wzrok znad tego, co zostało z krwistego steku, faszerowanego pieczonego ziemniaka i pokaźnej porcji panierowanej cebuli. Nawet siedząc bez ruchu, wyglądał na żałośnie zdyszanego, o krok od zawału.

– Czym mogę służyć? – zapytał na pozór uprzejmie. Ponieważ jednak mówił tonem człowieka wychowanego przez ulice Brooklynu, zabrzmiało to raczej jak: „Hej, koleś, na co się, do diabła, gapisz? Ja tu jem”.

Torenzi stał bez ruchu, mierząc wzrokiem rozpartego przed sobą ważniaka. Zwlekał z odpowiedzią, rozkoszując się tą chwilą. Na koniec z silnym włoskim akcentem oznajmił:

– Mam wiadomość od Eddiego.

Z jakiegoś powodu rozbawiło to Marcozzę. Zaśmiał się, jego ziemista twarz poczerwieniała, fałdy tłuszczu na szyi trzęsły się niczym galaretka.

– Wiadomość od Eddiego, co? Do diabła, powinienem się domyślić. Wyglądasz jak jeden z chłopaków Eddiego.

Podniósł z kolan serwetkę i otarł tłusty sok z wołowiny z kącików ust.

– O co więc chodzi, chłopcze? Wykrztuś to.

Torenzi zerknął w lewo i w prawo, jakby wskazując, jak blisko znajdują się sąsiednie stoliki. Były zbyt blisko. Capisce?

Marcozza skinął głową. Następnie gestem przywołał nieproszonego gościa bliżej.

– Tylko dla moich uszu, co? – powiedział i znów się roześmiał, wprawiając w drżenie fałdy tłuszczu na szyi. – Tak powinno być dobrze. To jakiś kawał, tak? Posłuchajmy.

Pod przeciwległą ścianą stojący na palcach na krześle kelner ścierał wypisaną kredą na dużej tablicy nazwę potrawy z chilijskiego okonia morskiego. Obok niego krzątał się pomocnik z szarym kubłem mieszczącym resztki z czteroosobowego stolika. Przy barze kelnerka ustawiała na tacy kieliszki i szklanki: pinot noir, wódka z tonikiem i dwa wytrawne martini z oliwkami nadziewanymi migdałami.

Torenzi zbliżył się wolno i stanął u boku Marcozzy. Lewą dłoń wparł w blat stolika, jednocześnie rozwierając prawą, dotąd zaciśniętą w pięść i elegancko założoną za plecy. W ułamku sekundy zimna, stalowa rękojeść skalpela gładko wysunęła się z jego rękawa.

Następnie, pochyliwszy się, Torenzi wyszeptał trzy słowa. I tylko trzy.

– Sprawiedliwość jest ślepa.

Marcozza zmrużył oczy, zmarszczył brwi. Już miał zapytać, co to, do cholery, ma znaczyć.

Nie zostało mu to jednak dane.

3

Bruno Torenzi łukiem wyrzucił rękę do przodu i wbił skalpel w obrzękłą powiekę nad lewym okiem Marcozzy. Błyskawicznie, z precyzją dobrego rzeźnika, wykonał koliste cięcie wokół oczodołu. Jakby wskazówka zegara sunęła po cyferblacie. Trzecia, szósta, dziewiąta, północ… Ostrze poruszało się tak szybko, że krew nie zdążyła wytrysnąć.

Aaa! W przybliżeniu taki dźwięk wydał Marcozza.

Wrzasnął z przeraźliwego bólu, w jednej chwili stając się przedmiotem zainteresowania całej restauracji. Teraz wszyscy zauważyli Torenziego. Zobaczyli kogoś, kto właśnie wycinał oko z twarzy grubego mężczyzny!

Aaaaaa!

Torenzi był lżejszy od swojej ofiary o ponad pięćdziesiąt kilogramów, ale nie miało to żadnego znaczenia. Doskonale ustawiony, w dławiącym uścisku trzymał nieruchomo głowę Marcozzy, podczas gdy reszta ciała ofiary rzucała się i szarpała. Czym było dokonane z premedytacją morderstwo, jeśli nie przemyślanym wykorzystaniem zasady działania dźwigni?

Pstryk!

Wydłubane jak kulka melona lewe oko Marcozzy spadło na biały obrus, potoczyło się i znieruchomiało.

Kolej na prawe oko. Ciach, ciach, ciach… Bez dwóch zdań, piękna ręczna robota.

Ale prawe oko nie wyskoczyło tak gładko jak lewe, lecz zawisło na upartym powrózku nerwu wzrokowego.

Torenzi uśmiechnął się, poruszył nadgarstkiem. Już prawie skończył, zaczekajcie więc chwilkę z aplauzem.

Ciach!

Prawe oko Marcozzy, ciągnąc za sobą strzępy mięśni i żył, odbiło się od talerzyka na chleb i spadło na podłogę.

Teraz dopiero z pustych oczodołów buchnęła krew. Używając terminologii medycznej, można powiedzieć, że tętnica oczna została odcięta od tętnicy szyjnej wewnętrznej, stanowiącej główną arterię zaopatrującą mózg w krew. Mówiąc językiem laika, zrobił się nieziemski, okropny, przerażający bałagan.

Kilka stolików dalej zemdlała jakaś kobieta, w sukni i butach od Chanel, inna zwymiotowała w swoje tiramisu.

Jeśli chodzi o Torenziego, to wetknął skalpel w kieszeń garnituru od Zegny i skierował się w stronę kuchni, ku tylnym drzwiom – z powrotem w światło dnia.

Zanim to jednak zrobił, ponownie się nachylił, by powtórzyć swe przesłanie, prosto w mięsiste ucho Marcozzy, który leżał na stole, umierając powolną, nędzną śmiercią.

– Sprawiedliwość jest ślepa.

Część pierwsza

Upragniona robota

Rozdział 1

Nigdy nie zapomnę tych słów: „Trzymaj się mocno, bo to będzie ostra jazda!”. Prawdę mówiąc, słowa te opisywały nie tylko kilka następnych minut, ale i kilka następnych dni mojego życia.

Spałem twardo pod jasnymi gwiazdami świecącymi wysoko na afrykańskim niebie i nic oprócz wystrzępionej, nadjedzonej przez mole maty nie dzieliło mnie od kawałka najuboższej ziemi na planecie. Nagle otworzyłem oczy, a moje serce przestało bić. No, może opuściło kilka uderzeń.

Jasny gwint! Czy to jest to, co mi się wydaje?

Odgłos wystrzałów?

Odpowiedź na moje pytanie nadeszła w ciągu następnych kilku sekund, gdyż w ciemności podbiegł do mnie doktor Alan Cole, chwycił za ramię i mocno potrząsnął. Spaliśmy pod chmurką, gdyż w naszych stożkowatych namiocikach było gorąco jak w saunie.

– Obudź się, Nick. Wstawaj! Szybko! – powiedział.

– Zostaliśmy zaatakowani. Nie żartuję.

Zerwałem się na równe nogi, a tymczasem w powietrzu znów niósł się odgłos wystrzałów. Puk! Puk! Puk!

Coraz bliżej. Ten, kto strzelał – zbliżał się. I to szybko.

– Dżandżawidzi? – zapytałem. – To oni, tak?

– Taa – odparł Alan. – Obawiałem się, że do tego dojdzie. Musiała się rozejść wiadomość, że tu jesteśmy.

– To co robimy?

– Zasuwaj za mną – powiedział i machnął uzbrojoną w latarkę ręką. – Szybko, Nick. Ruszaj się.

Złapałem poduszkę – a właściwie swój plecak. Kątem oka dojrzałem jeden ze swoich notatników, leżący na stosie pustych skrzynek, który służył mi za biurko. Zrobiłem krok w tę stronę, ale Alan znów złapał mnie za ramię, tym razem po to, by mnie zatrzymać.

– Nie ma czasu, Nick. Musimy stąd spieprzać – rzucił ostrzegawczo. – Inaczej nas zabiją. A wcześniej będą nas torturować.

No cóż, skoro tak stawiasz sprawę…

Ułamek sekundy później biegłem za Alanem. Minęliśmy kilka baraków z dykty i zardzewiałej blachy, które służyły jako sale operacyjne w tym prowizorycznym szpitalu na obrzeżach Zalingei na południu Sudanu. Uświadomiłem sobie, jak bardzo opanowany wydaje się doktor. Nawet teraz. Żadnego biadolenia, żadnych wrzasków.

Nawiasem mówiąc, sam właśnie na to miałem ochotę.

A jeśli już mowa o głośnym płaczu, Nick, to co z twoim pragnieniem śmierci? Czy naprawdę musiałeś brać to zlecenie?

Wiedziałeś, że ta część Darfuru nadal jest zbyt niebezpieczna dla dziennikarzy. Nawet Courtney tak powiedziała, proponując ci to zlecenie.

Wiedziałem jednak, że na tym zasadzał się cały sens artykułu, który pisałem – być tutaj i widzieć wszystko na własne oczy. Ta część Darfuru była wciąż zbyt niebezpieczna także dla lekarzy. Ewidentnie. Ale to nie powstrzymało doktora Alana Cole’a od przybycia tutaj, nie? Nie. Uznany specjalista w zakresie chirurgii klatki piersiowej zostawił w Marylandzie żonę i dwójkę ślicznych dzieciaków i od czterech miesięcy pracował tutaj dla Korpusu Pomocy Humanitarnej i ratował życie sudańskim cywilom, którzy inaczej cierpieliby i umierali bez opieki medycznej.

Teraz także ja złożyłem swoje życie w ręce Alana Cole’a.

Puk! Puk, puk, puk, puk! Puk, puk, puk, puk!

Biegłem za Alanem i przymglonym blaskiem jego latarki, nie zwracając uwagi na kłujące mnie w bose stopy ostre kamyki i kolczaste gałęzie.

Zauważyłem jakiś ruch w przodzie: dwie sudańskie pielęgniarki zatrudnione w szpitalu na pełny etat. Jedna z nich uruchamiała rozklekotanego starego jeepa, którego Alan pokazał mi, kiedy przyjechałem tutaj przed kilkoma dniami.

Nazwał go „ucieczkowozem”. Myślałem, że żartuje.

Ha! Ha! Ha! Przemyśl to jeszcze raz, Nick.

– Wsiadaj! – polecił Alan, kiedy dobiegliśmy do samochodu. Pielęgniarka na siedzeniu kierowcy wyskoczyła z jeepa, aby zwolnić dla niego miejsce. Rzuciłem się na siedzenie obok kierowcy i czekałem, aż pielęgniarki usadowią się z tyłu. Nie zrobiły tego.

Obydwie wyszeptały tylko:

– Salaam alaikum.

Wiedziałem już, co to znaczy. „Pokój z tobą”. Byłem jednak zdezorientowany.

– Nie jadą z nami? – spytałem Alana.

– Nie – odpowiedział, przesuwając skrzypiącą dźwignię zmiany biegów z luzu na jedynkę. – Dżandżawidzi nie chcą ich. Chcą nas. Amerykanów. Cudzoziemców. Bruździmy im tutaj.

W kilku słowach podziękował pielęgniarkom i wyraził nadzieję na rychłe spotkanie.

– Wa alaikum salaam – dodał. – „I pokój z wami”.

Następnie jak młotem huknął stopą w pedał gazu, aż wbiło mnie w oparcie fotela.

– Trzymaj się mocno – zawołał, przekrzykując grzechot blach i ryk silnika – bo to będzie ostra jazda!

Rozdział 2

Podmuch gorącego pustynnego powietrza niemal parzył mnie w twarz, kiedy wypadliśmy na drogę czy na coś, co uchodziło za drogę w tym zapomnianym przez Boga kraju. Nie było asfaltowej czy betonowej nawierzchni, tylko ubita ziemia, teraz pryskająca spod kół naszego jeepa. Jechaliśmy zygzakiem, a Alan robił, co mógł, by omijać pojedyncze drzewa cytrusowe, które jakoś zdołały przeżyć w potwornym upale i panującej tu suszy.

Czy wspomniałem, że reflektory jeepa były wyłączone? Witamy na rajdowym Grand Prix imienia Raya Charlesa.

– Jaka jest sytuacja?! – krzyknął Alan najgłośniej, jak mógł. – Widzą nas? A ty ich widzisz?

Siedzieliśmy ze trzydzieści centymetrów od siebie, ale musieliśmy krzyczeć, by się porozumieć. Daję głowę, że odrzutowiec przekraczający barierę dźwięku byłby cichszy niż silnik naszego jeepa.

– Czy nas widzą? Na pewno nas słyszą! – odkrzyknąłem. – Na razie nikogo nie widzę.

Odrobiłem pracę domową i przed wyjazdem ze Stanów poczytałem o dżandżawidach. Byli to członkowie milicji złożonej z arabskich muzułmanów z Chartumu. Od dawna zwalczali i zabijali czarnych muzułmanów na prowincji, między innymi z powodu sporów o ziemię. Rozlew krwi trwał nieprzerwanie i była to zwykle krew jednej strony. Stąd napływające stale doniesienia o ludobójstwie.

Ale czytanie artykułów i nielicznych książek poświęconych dżandżawidom na wygodnej kanapie we własnym mieszkaniu na Manhattanie to jedno. To, co się działo teraz, to coś zupełnie innego.

Odwróciłem się, aby spojrzeć do tyłu, ale przez ciągnącą się za nami chmurę kurzu nie dawało się nic zobaczyć. Wtedy poczułem podmuch powietrza i kula gwizdnęła mi koło ucha. Rany boskie, niewiele brakowało.

– Szybciej, Alanie! – zawołałem. – Musimy jechać szybciej! Możesz jechać szybciej, prawda?

Alan odpowiedział szybkim skinieniem głowy. Mrużył oczy, starając się przebić wzrokiem ciemność i unoszący się nad drogą pył.

Ja tymczasem rozmyślałem o przedwczesnej śmierci w wieku trzydziestu trzech lat, licząc nieodfajkowane pozycje na swojej liście rzeczy do zrobienia. Zdobyć Nagrodę Pulitzera. Nauczyć się grać na saksofonie. Przejechać się ferrari po Pacific Coast Highway.

No i w końcu znaleźć w sobie dość ikry, żeby powiedzieć pewnej kobiecie, że kocham ją bardziej, niż dotąd chciałem przyznać – nawet przed sobą.

Co mógłbym powiedzieć, czego jeden z kilku moich ulubionych pisarzy, John Steinbeck, już nie wymyślił? Coś o tym, że najlepiej obmyślane plany myszy i ludzi często spalają na panewce?

Ale poczekajmy!

Skoro mowa o planach, doktor najwyraźniej miał jakiś własny.

– Potrzebujemy czegoś ciężkiego – oznajmił.

Ciężkiego?

– Czego na przykład? – zapytałem.

– Nie wiem. Poszukaj z tyłu, w bagażniku – odparł, podając mi latarkę. – I schyl się! Nie chcę cię mieć na sumieniu.

– Ja też tego nie chcę, Alanie!

Niczym dodatkowy wykrzyknik, kula odbiła się rykoszetem od metalowego pałąka bezpieczeństwa. Ping!

– Lepiej schyl się naprawdę nisko – dodał Alan.

Ująłem gruby, gumowy korpus latarki i szybko prześliznąłem się na ciasne tylne siedzenie. Zajrzałem do bagażnika, ale nie zauważyłem nic ciężkiego. Tylko kilka pustych butelek po wodzie obijało się o siebie niczym skaczące fasolki.

Już miałem przekazać Alanowi złą wiadomość, kiedy zauważyłem coś błyszczącego, przymocowanego do bocznej ściany bagażnika, obok koła zapasowego. Nasadowy klucz do kół. To jest to!

Ale czy był dość ciężki? Nie miałem pojęcia, gdyż nie wiedziałem, do czego był potrzebny.

Wręczyłem go Alanowi, który potrząsnął nim, jakby ważąc go w dłoni.

– Może być – powiedział, a następnie włączył reflektory. – Teraz trzymaj nieruchomo kierownicę, dobra? Zupełnie nieruchomo, Nick!

Wróciłem na przednie prawe siedzenie i złapałem kierownicę, a tymczasem Alan podniósł lewą nogę i ściągnął but. Mignął mi znak firmowy Nike.

– Zaraz wracam – powiedział.

Zaraz wracam? Dokąd się, u licha, wybierasz, doktorze?

Co teraz robisz?

Nie opuszczaj mnie, stary.

Rozdział 3

Alan zanurkował pod kierownicę, klucz niczym batutę trzymając w jednym ręku, but zaś – w drugim.

Próbowałem podejrzeć, co robi. Oczywiście powinienem był skupić się na tym, co mi polecił – na trzymaniu nieruchomo kierownicy.

O, cholera! Uważaj! Uważaj!

Jeepem nagle szarpnęło, obydwa lewe koła oderwały się od ziemi i niewiele brakowało, a wóz by się przewrócił. Próbując wyrównać, słyszałem, jak Alan wali głową w lewe drzwi samochodu. Au!

– Przepraszam! – zawołałem. – Jesteś cały?

– Tak, ale poświeć mi tu trochę. Upuściłem ten przeklęty klucz.

– Przepraszam, stary.

– Nie, dobrze ci idzie. Tylko trzymaj nieruchomo kierownicę!

Włączyłem latarkę, skierowałem światło na niego. Klucz upadł za pedał hamulca. Alan złapał go i z prawą nogą wciąż na pedale gazu wsunął narzędzie do zdjętego buta. Nadal nie miałem pojęcia, co robi.

Potem zaskoczyłem.

Alan obciążał pedał gazu, czyż nie?

Jasne. Spoglądałem to na drogę, to na niego, a on zdjął nogę z pedału i ustawił na nim obciążony but. Posłużył się sznurowadłami, aby go szybko umocować najlepiej, jak się dało.

Wynurzył się, wyciągnął pasek ze spodni i unieruchomił kierownicę, mocując ją do stalowego pręta pod swoim siedzeniem.

Jechaliśmy teraz ze stałą prędkością i w ustalonym kierunku.

Co dalej?

Chodzi o to, że właściwie nie musiałem o to pytać i czekać na odpowiedź. Po prostu nie chciałem uwierzyć w to, co się działo.

– Jesteś gotowy? – zapytał Alan. – Lepiej, żebyś był. Wynosimy się stąd!

– Żarty sobie robisz!

– Nie, jestem śmiertelnie poważny. Widzisz ten głaz z przodu po prawej? Tuż za nim jest skarpa – powiedział.

– Skąd wiesz?

– Byłem skautem, Nick. Zawsze gotowi. Musimy tylko skoczyć na bark, zwinąć się i poturlać, a na pewno nas nie zauważą! Zaufaj mi.

Skierowałem światło latarki na prędkościomierz. Sto trzydzieści kilometrów na godzinę. Że niby co? Skoczyć i się poturlać?

Nie było jednak czasu na dyskusje czy kłótnie. Głaz i skarpa były tuż-tuż. Obok nas gwizdnęła następna kula. Wziąłem głęboki oddech i powiedziałem to, co Alan chciał usłyszeć:

– Dobra, kurwa, zróbmy to.

Porwałem plecak i odwróciłem się, żeby uchwycić się pałąka bezpieczeństwa. Ping! – nadleciała następna kula. I jeszcze jedna: ping! A potem tuzin pingów i puków.

Zgrzytając zębami, żeby dodać sobie otuchy, czułem głęboko w ustach smak kurzu. Przez cztery lata studiów dziennikarskich na Northwestern University ani razu nie uczestniczyłem w kursie „Skacz i się turlaj”. Szkoda. Większy byłby z tego pożytek niż z części tego, czego nauczyłem się na zajęciach z gramatyki i etyki.

Geronimo!

Skoczyłem w ciemność, trzasnąłem o ziemię. Tylko że to nie była ziemia. Raczej beton. Moje ciało eksplodowało bólem.

Chciało mi się wrzeszczeć.

Nie krzycz, Nick! Usłyszą cię!

I tyle o moich umiejętnościach skoczka. Jeśli chodzi o turlanie się, w jednej chwili opanowałem je do perfekcji – toczyłem się, toczyłem i toczyłem w dół zbocza, aż zatrzymałem się bliski wymiotów, z kołowrotem w głowie. Odwróciłem się i spojrzałem w górę.

Naszego jeepa ścigał inny jeep pełen rwących się do użycia broni dżandżawidów, niewątpliwie przekonanych, że już za chwilę utłuką dwóch kłopotliwych Amerykanów. Szybko dogonią naszego jeepa – kilometr czy dwa dalej – ale wtedy już Alan i ja będziemy głęboko skryci w ciemnościach nocy.

Nigdy nas nie znajdą. Taką przynajmniej miałem nadzieję.

– W porządku? – usłyszałem głos Alana. Znajdował się nie więcej niż trzy metry ode mnie.

– Tak – odparłem. – Co z tobą?

– Nigdy nie czułem się lepiej.

Dostrzegłem znajomy blask oświetlający wnętrze dłoni Alana. Telefon satelitarny. Przy sobie miałem taki sam.

– Do kogo dzwonisz? – zapytałem.

– Do Domino’s Pizza – zażartował. – Lubisz pepperoni? Roześmiałem się i nigdy śmiech nie sprawił mi takiej przyjemności.

– Dzwonię po wsparcie – powiedział. – Już najwyższa pora, żebyśmy spieprzali z tego Dodge City. Martwy chirurg i martwy reporter nie zdziałają wiele dla pokoju na świecie i dla wszystkich tych dobrych rzeczy, na których tak nam zależy. Co, Nick?

Rozdział 4

Posiniaczeni, poobijani, potłuczeni – ale, co najważniejsze, żywi – o świcie Alan i ja odlecieliśmy samolotem ONZ-owskiego Światowego Programu Żywnościowego do Chartumu. Poczciwy doktor postanowił zostać w stolicy Sudanu jeszcze kilka dni, żeby pomóc prowadzącym inny szpital. Niesamowity facet – szczerze tak o nim myślałem.

– Zapraszam ze mną – zaproponował półżartem. – Potrzebna mi muza.

– Nie. – Uśmiechnąłem się. – Myślę, że na razie mam dość egzotycznych przygód. I myślę, że mam więcej niż dość materiału na artykuł.

– Tylko nie rób ze mnie bohatera – ostrzegł. – Bo nim nie jestem.

– Opiszę tylko to, co widziałem, Alanie. Jeśli niektórzy dopatrzą się w tym heroizmu, niech im będzie.

Po czym podziękowałem mu po raz dwudziesty za ocalenie mi życia, dodając:

– Salaam alaikum.

Uścisnął mi dłoń.

– I pokój z tobą – odpowiedział.

Niestety, to życzenie nie miało się spełnić. Ni cholery.

Po południu, po czterogodzinnym locie nad Morzem Czerwonym i Zatoką Perską, przybyłem do Zjednoczonych Emiratów Arabskich, do Dubaju, ojczyzny pierwszego sklonowanego wielbłąda. To surrealistyczne miejsce. Jeśli tam byliście, to wiecie, o czym mówię. Kilka lat wcześniej spędziłem w Dubaju cały tydzień, zwiedzając wszystkie „atrakcje turystyczne” i zbierając materiał do tekstu, który zatytułowałem Disneyland na haju. Nie muszę wspominać, że ministerstwo turystyki Dubaju nie było zachwycone tym tytułem, ale czego się spodziewali? Zbudowali stok narciarski pod dachem, Ski Dubai. Jest tam też archipelag trzystu sztucznych wysp ułożonych na podobieństwo mapy świata, rozciągający się na obszarze pięćdziesięciu kilometrów. Mimo wszystko jest to zaiste mały świat.

Tym razem jednak bawiłem w Dubaju tylko przejazdem. Po krótkiej drzemce w sąsiadującym z lotniskiem Dubai International Hotel – najczystszym miejscu, w jakim można się zatrzymać na godzinę za takie pieniądze – znów ładowałem się do samolotu, tym razem do Paryża. Miałem tam przeprowadzić wywiad z jednym z europejskich dyrektorów Korpusu Pomocy Humanitarnej, kończąc tym samym zbieranie materiałów do artykułu.

A przynajmniej sądziłem, że znajduję się w drodze do Paryża.

Kiedy stałem w kolejce do wejścia na pokład samolotu, poczułem wibrowanie telefonu satelitarnego. Z Nowego Jorku dzwoniła moja naczelna, Courtney.

– Jak się miewasz? – zapytała.

– Żyję – odparłem. Zdecydowanie było to słowo dnia. Pokrótce opowiedziałem, jak to niczym Mad Max uciekałem przed dżandżawidzką milicją. Nie bardzo mogła uwierzyć w moją opowieść. Ja, cholera, też nadal nie mogłem.

– Jesteś pewien, że z tobą wszystko w porządku? – zapytała. – Mówisz jakoś niepewnie. Jak na ciebie.

– Uwzględniając wszelkie okoliczności, tak, czuję się dobrze. Dowiedziałem się nawet czegoś bardzo ważnego. Jestem śmiertelny. Naprawdę, naprawdę śmiertelny.

– Dokąd więc się teraz wybierasz?

– Do Paryża.

– Paris?

– Oui.

– Je crois que non – powiedziała Courtney.

Tylko przez rok uczyłem się francuskiego, jeszcze w St. Patrick’s High School w Newburgh w stanie Nowy Jork, byłem jednak całkowicie pewien, że właśnie powiedziała: „Nie sądzę”.

– Dlaczego nie? – zapytałem.

Było to dobre pytanie – i na czasie, bo przede mną stały już tylko dwie osoby. Zaraz oddam kartę pokładową i odlecę do Paryża, który jest chyba moim ulubionym miastem. Rzecz jasna, lubię tam wszystko oprócz ludzi. Niektórych. Zasmarkańców.

– Musisz wracać – powiedziała Courtney.

– Dlaczego? Co się dzieje?

– Coś dobrego, Nick. Coś naprawdę dobrego. Pokochasz to. To wystarczyło, bym na pół kroku wysunął się z kolejki.

Courtney Sheppard miała kilka ewidentnych wad, ale nie było wśród nich skłonności do przesady.

– Okay – powiedziałem. – No to wal.

I oczywiście to właśnie Courtney zrobiła. Przywaliła tak, że omal nie zgubiłem butów.

Rozdział 5

Pozwolę tu sobie na pewne zwierzenie. Wiem, że to zabrzmi nieco komicznie, ale jestem wielkim fanem baseballu. Od dziecka, kiedy to w Hudson Valley dla nabrania wprawy rzucałem jabłkami w pnie drzew.

Wróćmy jednak do zasadniczego wątku opowieści. Mocno przyciskałem telefon do ucha, starając się dosłyszeć każde słowo Courtney. Na lotnisku roiło się od ludzi. Głównym źródłem hałasu była sąsiednia otwarta bramka, przy której zgromadziła się setka mężczyzn ze schludnie przystrzyżonymi czarnymi brodami i w bielutkich luźnych szatach, skądinąd znanych jako diszdasze.

A oto ja.

Szopa ciemnoblond włosów na czubku stuosiemdziesięciopięciocentymetrowej sylwetki odzianej w spłowiałe dżinsy i jeszcze bardziej spłowiałą koszulkę polo. W tym otoczeniu nie wyróżniałbym się bardziej, nawet gdybym był Gene’em Simmonsem, w pełnym przedkoncertowym makijażu członka grupy Kiss, czytającym na głos Koran.

Courtney wzięła głęboki oddech.

– Pamiętasz Dwayne’a Robinsona? – zapytała.

Jasne, że pamiętałem, wiedziała o tym.

– Masz na myśli tego Dwayne’a Robinsona, który kosztował Jankesów – moich Jankesów – zwycięstwo w World Series? Tego szurniętego sukinsyna? Nieprzeniknionego człowieka zagadkę?

– Minęło dziesięć lat, a ty wciąż chowasz paskudną urazę. Masz świra na punkcie baseballu, co?

– Absolutnie. Może minąć i sto lat, a ja nie zapomnę… i nie przebaczę – najeżyłem się.

Cóż mogę powiedzieć? Byłem zagorzałym fanem Bombardierów z Bronxu, od kiedy w wieku pięciu lat przyjechałem z ojcem z Newburgh do Nowego Jorku na swój pierwszy mecz. Siedzieliśmy na najwyższej trybunie, jakieś cztery kilometry od pola, ale dla mnie nie miało to znaczenia. Od tamtej pory nieomal utożsamiam się z prążkami na jankeskim kostiumie. I, owszem, to trąci świrem.

– Po namyśle dochodzę do wniosku, że może to kiepski pomysł – powiedziała Courtney. – Leć do Paryża, Nick.

– Co to ma znaczyć? Jak mam to rozumieć? Dlaczego odsyłasz mnie teraz do Paryża?

Przez kilka sekund rozkoszowała się przewagą.

– On chce ci udzielić wywiadu.

Miałem dziwne przeczucie, że to właśnie zamierza powiedzieć, lecz mimo to byłem zaskoczony. Bardzo zaskoczony. Dwayne Robinson został J.D. Salingerem baseballowego świata, od kiedy w atmosferze skandalu zakazano mu udziału w rozgrywkach ligowych. Jego ostatnie oświadczenie dla prasy brzmiało: „Nigdy więcej nie odezwę się do żadnego z was”. I przez ostatnie dziesięć lat dotrzymywał słowa.

Na szczęście wszystko się zmienia. Chodziło o coś wielkiego. Byłaby to największa sprawa w całej mojej dotychczasowej karierze. Byłoby to także spełnienie moich marzeń.

– Courtney, czarodziejko, jak wyciągnęłaś od niego zgodę na wywiad?

– Chciałabym przypisać sobie tę zasługę – odparła – ale po prostu odebrałam telefon. Wczoraj dzwonił agent Robinsona.

– Facet nadal ma agenta? Już samo to jest zadziwiające.

– Wiem, wyobraź sobie. Może mają nadzieję na przywrócenie uprawnień zawodniczych? Może o tym chce z tobą rozmawiać?

– Nie stawiałbym na to – powiedziałem. – Jest dobrze po trzydziestce, nie rzucał od lat.

– Niemniej to by jakoś tłumaczyło chęć udzielenia wywiadu, prawda? Przyznaje się do wszystkiego, wyjaśnia całą sprawę… To mógłby być pierwszy krok do powrotu – zastanawiała się Courtney. – Może nie na górkę miotacza, ale przynajmniej do łask opinii publicznej, do swojego dziedzictwa.

– Taa, jak dotąd to cudownie zadziałało w przypadku Pete’a Rose’a – zażartowałem. – Jeśli jednak o to chodzi, to dlaczego nie udzieli wywiadu telewizyjnego?

Ledwie zadałem to pytanie, a odpowiedź nasunęła mi się sama. Dwayne Robinson, Wielka Czarna Nadzieja z Harlemu i swego czasu leworęczny as zespołu miotaczy Jankesów, cierpiał między innymi na ostre zaburzenia lękowe. Był w stanie wyjść na środek kwadratu i wspaniale rzucać na oczach pięćdziesięciu pięciu tysięcy wrzeszczących fanów, ale z trudem znosił rozmowę sam na sam. Zwłaszcza przed kamerą.

– Zapomniałem o czymś – powiedziałem. – Facet był chodzącą reklamą przeciwdepresyjnego paxilu.

– Bingo – odparła Courtney. – Prawdę mówiąc, agent Robinsona oznajmił, że obawia się, iż jego klient mógłby zmienić zdanie. Dlatego już zaklepał lunch dla was dwóch, Nick. Dla ciebie i Dwayne’a. Dla Dwayne’a i dla ciebie. Milusio, co?

– Kiedy? – zapytałem, a moje podniecenie z wolna przestawało być nieznaczne.

– Jutro – odpowiedziała. – W Lombardo’s, o dwunastej trzydzieści.

– Courtney, ja jestem w Dubaju.

– Mam nadzieję, że nie zabawisz tam długo, Nick. Masz jutro ważny lunch. W Nowym Jorku.

Jak na umówiony znak, w tym momencie podszedł do mnie pracownik lotniska obsługujący bramkę. Wyglądał jak Niles Crane z serialu Frasier. Upiornie.

– Przepraszam, czy leci pan z nami do Paryża? – zapytał z ironicznym uśmieszkiem. – Właśnie zamykamy bramkę.

Rozejrzałem się. Wszyscy już byli w samolocie. To znaczy wszyscy oprócz mnie.

– Nick, jesteś tam? – zapytała Courtney. – Muszę wiedzieć, czy możesz to zrobić. Powiedz, że w to wchodzisz.

Teraz przyszła moja kolej, by przez kilka sekund porozkoszować się przewagą.

– Nick? Nick? Jesteś tam? Nick? Niech cię diabli… przestań się wygłupiać.

– No wchodzę – powiedziałem w końcu. – Wchodzę.

Już wiem, że to zostało postanowione za moimi plecami.

– Nigdy w to nie wątpiłam – stwierdziła Courtney. – Przecież ty się utożsamiasz z prążkami Jankesów, nieprawdaż, Nick?

Rozdział 6

Dwa loty, osiem stref czasowych i dwadzieścia niepomiernie długich godzin później wylądowałem w końcu na lotnisku JFK. Dochodziła jedenasta następnego ranka. Wysiadając z samolotu, czułem się jak zombie. I prawdopodobnie tak też wyglądałem i śmierdziałem.

Kiedy zamieniłem telefon satelitarny na iPhone’a, okazało się, że czeka na mnie tylko jedna wiadomość. Od Courtney, oczywiście.

– Lombardo’s. Dwunasta trzydzieści – przypominała. – I nie spóźnij się! To duża sprawa, Nick. Prawdopodobnie zrobisz z tego książkę. I film. Nie spieprz roboty, facet.

Dzięki, szefowo…

Jest kilka rzeczy, których – jak sądzę – w tym miejscu musicie się dowiedzieć o Courtney Sheppard. Przede wszystkim, mimo stosunkowo młodego wieku (trzydzieści cztery lata) jest redaktor naczelną magazynu „Citizen” – tego samego magazynu, który w ciągu zaledwie dwóch lat istnienia wbrew wszelkiemu prawdopodobieństwu dokonał czegoś, co wielu nowym periodykom na rynku nigdy się nie uda. Zaczął przynosić zyski.

Znając ograniczenia zarówno „Vanity Fair”, jak i „The Atlantic”, Courtney znalazła dla „Citizena” formułę, która zapewniła pismu sukces. Z tych dwóch magazynów o na pierwszy rzut oka przeciwstawnym charakterze wzięła to, co najlepsze, i połączyła w jedno. Sprytne posunięcie. Bo też jest sprytną kobietą.

Do tego bardzo ładną. I nieszczególnie przejmującą się swoją urodą.

W tym momencie powinienem podzielić się z wami jeszcze jedną informacją o Courtney Sheppard.

Po namyśle dochodzę do wniosku, że tą informacją zajmiemy się nieco później.

Z lotniska Kennedy’ego pojechałem taksówką do swojego mieszkania na Manhattanie, w Upper East Side. Żyję głównie na walizkach i ma to swoje dobre strony, bo moje mieszkanie nie jest dużo większe od walizki.

To jasne, że nie jestem dziennikarzem dla pieniędzy. Ale kto – może poza Thomasem Friedmanem z „Timesa” – jest? Nie znaczy to, że Friedman nie kocha tego, co robi, tylko że robiąc to, zgarnia kupę drobniaków.

Tak czy inaczej, kiedy miałem jedenaście lat, obejrzałem z rodzicami film Wszyscy ludzie prezydenta. Mój ojciec uwielbiał go, bo gardził Richardem Nixonem. Wystarczyło wymówić nazwisko Nixona, a niczym pies Pawłowa niezmiennie reagował, wyrzucając z siebie: „Ten kanciarz!”.

Moja matka także była entuzjastką tego filmu, ale jestem zupełnie pewien, że kierowała nią słabość do Roberta Redforda. A może także do młodego Dustina Hoffmana.

Rodzice właściwie nie mieli zamiaru ciągnąć mnie ze sobą. Miałem zostać w domu pod okiem starszej siostry, Kate. Zbajerowałem ich jednak i mnie zabrali.

– Kto wie, może kiedy dorosnę, zostanę sławnym reporterem – powiedziałem, wykładając swoją rację. – Mógłbym zostać drugim Woodwardem, drugim Bernsteinem.

Wszystko to, oczywiście, było pieprzenie w bambus. Chciałem z nimi iść dla kubełka popcornu, butelki mountain dew i może paczuszki rodzynek w czekoladzie, jeśli tatko był w dobrym humorze.

Ale kiedy już chrupiąc i siorbiąc, siedziałem w kinie, zdarzyło się coś zadziwiającego. Niemal magicznego. Na ekranie dwóch młodych gości wypuściło się na największą w swoim życiu wyprawę w poszukiwaniu skarbów, tyle że szukali czegoś cenniejszego niż złoto, diamenty czy nawet Arka Przymierza. Miałem ledwie jedenaście lat, ale pojąłem to – i do dzisiaj nie chcę tego zapomnieć.

Oni szukali prawdy.