Spis treści

Dedykacja

Rozdział 1

Rozdział 2

Rozdział 3

Rozdział 4

Rozdział 5

Rozdział 6

Rozdział 7

Rozdział 8

Rozdział 9

Rozdział 10

Rozdział 11

Rozdział 12

Rozdział 13

Rozdział 14

Rozdział 15

Rozdział 16

Rozdział 17

Rozdział 18

Rozdział 19

Rozdział 20

Rozdział 21

Rozdział 22

Rozdział 23

Rozdział 24

Rozdział 25

Rozdział 26

Rozdział 27

Rozdział 28

Rozdział 29

Rozdział 30

Rozdział 31

Rozdział 32

Rozdział 33

Rozdział 34

Rozdział 35

Rozdział 36

Rozdział 37

Rozdział 38

Podziękowania

Wszystkie rozdziały dostępne są w pełnej wersji książki

Tytuł oryginału: Love, Life and the List

Copyright © 2018 by Kasie West
Copyright for the Polish edition and translation © by Wydawnictwo JK

Redaktor prowadzący: Maria Zalasa
Przekład: Jarosław Irzykowski
Redakcja: Ewa Różycka
Korekta: Grzegorz Krzymianowski
Zdjęcie na okładce: Michael Frost
Projekt okładki: Michelle Taormina
Adaptacja okładki na potrzeby polskiego wydania: Norbert Młyńczak

ISBN 978-83-7229-761-7
Wydanie I, Łódź 2018

Wydawca: JK
ul. Krokusowa 3,
92-101 Łódź
tel. 42 676 49 69 tel. 42 676 49 69
fax 42 676 49 29
www.wydawnictwofeeria.pl

Konwersję do wersji elektronicznej wykonano w systemie Zecer.

Mojej Abby, która całą siebie wkłada i w pracę, i w śmiech. Radości mojego życia, kocham Cię!

Rozdział 1

Upał czy ziąb?

– Upał. Nienawidzę zimna. Wiesz przecież.

Na samą myśl zatrzęsło mną, chociaż był środek lata, i prawdopodobnie to skłoniło Coopera do zadania pytania. Bo było gorąco. Taka spiekota, że w zgięciach kolan zbierał mi się pot. Już od dwudziestu minut staliśmy w kolejce do plażowego kina i nie mogłam się doczekać chwili, gdy zajdzie słońce i zerwie się wiatr.

Pokręcił głową.

– To wiem, chodziło mi o to, czy wolałabyś zamarznąć na śmierć, czy umrzeć z przegrzania?

– Oba warianty koszmarne. – Wydęłam wargi. – Ale masz rację, to inna bajka. Słyszałam, że z zimna umiera się błogo.

– Od kogo niby? Nawiedzają cię duchy tych, którzy zamarzli?

– Pewnie. Dzień w dzień. A skoro o tym mowa, wolałbyś, żeby spotkało cię przekleństwo widzenia duchów czy zombiaków?

– Przekleństwo? Przekleństwo? – Złapał mnie za ramię i potrząsnął. – Według mnie żadna z tych możliwości nie podchodzi pod tę kategorię. Totalny odlot. Kupuję obie opcje.

– To wbrew przepisom. Musisz wybrać.

– Duchy. W nadziei, że wyjawią mi moją przyszłość.

– Duchy nie znają przyszłości – powiedziałam, gdy przesunęliśmy się w kolejce nieznacznie bliżej stoiska z biletami. Między stopę a klapek dostał mi się piasek, więc go wytrząsnęłam.

– Kto tak twierdzi?

– Wszyscy, Cooper. Jeśli już, to duchy znają przeszłość.

– Może twoje, Abby, bo moje przepowiadają przyszłość. Będzie niesamowita.

Dziewczyna stojąca przed nami odwróciła się i uśmiechnęła do Coopera. Zapewne uznała, że jest uroczy. Bo taki był. A ona była mniej więcej w naszym wieku. Włosy miała zebrane celowo w niesforny koczek, znowu więc zastanowiło mnie, jak osiągnąć taki efekt, aby fryzura wyglądała na celowo ułożoną, a nie na zwykły bałagan na głowie.

– Hej – zwrócił się do niej. – Jak tam?

– Teraz lepiej. – Zachichotała, po czym się odwróciła.

Pokręciłam głową.

– Mną się nie przejmuj. No wiesz, tą dziewczyną obok chłopaka, z którym flirtujesz.

Byłam pewna, że poznała po tonie, iż żartuję, ale Cooper mimo to zakrył mi usta dłonią i oznajmił:

– Obok którego stoi jego najlepsza przyjaciółka. Po prostu przyjaciółka. Ten chłopak jest totalnie do wzięcia.

Wyswobodziłam się i parsknęłam śmiechem, chociaż ten tekst o „po prostu przyjaciółce” wcale mi się nie spodobał. W tym akurat miesiącu mijał dokładnie rok od dnia, gdy wyznałam miłość Cooperowi Wellsowi. Jego reakcja jednoznacznie dała mi do zrozumienia, że nie odwzajemnia tych uczuć. Musiałam całą sprawę obrócić w żart. W dowcip, na który przystał bardziej niż ochoczo. A ja się na to zgodziłam, bo nie chciałam stracić go jako przyjaciela. Lepszego nikt by nie znalazł.

– To aż prosi się o pytanie, czy wolałabyś wyskoczyć na jeszcze jeden wieczór z najlepszymi przyjaciółmi, czy zarwać nockę na pakowanie się przed wycieczką, na którą rodzice wyciągają cię na całe lato – dobiegło zza naszych pleców.

Obróciłam się gwałtownie, cała rozpromieniona.

– Rachel, nie mów „prosi się”. Tego sformułowania używa mój osiemdziesięcioletni dziadek – powiedziałam.

Bo to Rachel tam stała, trzymając się pod boki, jej ciemne oczy błyszczały.

– Właśnie od niego to podłapałam. Poza tym ma tylko sześćdziesiąt osiem lat.

Strzeliłam ją biodrem, a potem uściskałam.

– Skąd wiedziałaś, że gramy w Co wolisz?

– A grywamy w coś innego?

– Myślałam, że dzisiaj się nie wyrwiesz – stwierdziłam.

Nasza zgrana ekipa składała się z czterech osób: Coopera, Rachel, Justina i mnie. Justin wyjechał w zeszłym tygodniu i lato miał spędzić ze swoim Kościołem na misji w Ameryce Południowej. Rachel miała następnego dnia ruszyć z rodzicami na wycieczkę po Europie. Zanosiło się więc na to, że resztę lata spędzę tylko z Cooperem.

– Ja też. Wróćmy do mojego pytania, o które się prosiło – odparła Rachel. – Pakowanie czy przyjaciele?

– Ciężki wybór, Rach – odrzekł Cooper. – Pewnie pakowanie.

Szturchnęła go w ramię.

– Bardzo śmieszne.

Dotarliśmy w końcu na początek kolejki. Cooper podszedł do przykrytego obrusem stolika, we wszystkie letnie piątkowe wieczory robiącego za kasę biletową. Koleś stojący za kasetką z pieniędzmi zapytał:

– Ty jesteś Cooper?

– Taak – przyznał ostrożnie Cooper.

– Tamta dziewczyna zapłaciła za ciebie. – Koleś ruchem głowy wskazał Niesforny Koczek, stojącą przedtem przed nami, a teraz kierującą się do wejścia. Musiała usłyszeć, jak zwracam się do Coopera po imieniu.

– A za nas? – zawołałam do niej, biorąc Rachel pod rękę.

Dziewczyna posłała nam uśmiech i jeszcze pomachała.

– Ty cholero – zwróciłam się do Coopera. – Gdzie się podziewają ludzie gotowi zafundować mnie piątkową rozrywkę? – Grzebałam w swojej torbie plażowej, aż wreszcie pod ręcznikami i swetrem znalazłam portfel. Wręczyłam kasjerowi pieniądze i odebrałam bilet. Rachel zrobiła to samo.

– Musisz jeszcze popracować nad urokiem osobistym – zauważył Cooper.

– Przecież jestem tu najbardziej uroczą osobą. – Zarzuciłam torbę na ramię tak zamaszyście, że zakołysała się jak wahadło. – Cała ociekam urokiem.

– Fuj – stwierdził. – Źle się do tego zabierasz.

– Chłopaki, można się załapać na ociekający urok! – ogłosiłam wszystkim stojącym za nami.

– Idź poociekać gdzie indziej – odkrzyknął ktoś z tyłu.

Rachel wyciągnęła mnie z kolejki, chyba zażenowana.

Cooper skierował się w lewo, do budki z jedzeniem tuż za barierkami.

– Robimy sobie dzisiaj wypasioną ucztę? – zapytałam.

– Wpadło mi chyba trochę kasy do przepuszczenia. Pozwolę sobie na popcorn za dziesięć dolców.

– Nie znoszę cię. Zjem ci wszystko – zapowiedziałam.

Zaśmiał się.

– Rzeczywiście ociekasz urokiem, Abby Turner. Hektolitrami.

Posłałam mu całusa.

– My zaklepujemy miejsce. Ty załatwiasz jedzenie.

– Się robi.

Już odchodziłyśmy z Rachel, kiedy zauważyłam w kolejce do food trucka dziewczynę, która zafundowała Cooperowi bilet. Prawie gotowa byłam się rozmyślić i posłać Rachel, żeby sama zajęła nam miejsce, umożliwiając mi dołączenie do chłopaka. Zrezygnowałam. Nie miałam ochoty być świadkiem tego flirtowania. Dosyć się już napatrzyłam.

– Nigdy nie zgadniesz, co postanowili moi rodzice – powiedziała Rachel, gdy wyciągałam z torby ręczniki, żebyśmy mogły je rozłożyć na naszym miejscu pod barierkami z prawej strony.

– Że nie musisz z nimi jechać i zostaniesz ze mną na całe lato? – zaryzykowałam.

– Chciałabym.

– Wiesz, jak to wygląda, kiedy się żalisz, że czeka cię dziewięć tygodni podróżowania po Europie?

– Z rodzicami. Z moimi rodzicami. To nie będzie kumpelska włóczęga po hostelach. Czeka nas odwiedzanie grobów przodków i bliżej nieokreślonych spłachetków ziemi, na które ich zdaniem odlał się kiedyś brat mojego prapradziadka, czy coś w ten deseń.

– Czekaj, twoi przodkowie pochodzą z Europy?

– Niektórzy. Wydaje ci się, że w Europie nie ma czarnoskórych? Abby, pomyśl.

– Nie o to mi chodziło… Masz rację, durnota ze mnie. To co w końcu postanowili twoi rodzice?

– Że to będzie wycieczka zerotechnologiczna.

– Czyli co? – Usiadłam na ręczniku i zsunęłam klapki. – Zero map Google?

– Zero komórek.

Wytrzeszczyłam oczy.

– Nie wolno ci wziąć telefonu?

– „Detoks”, tak to nazwali.

– To jakaś masakra.

– Zgadzam się! – Klapnęła obok mnie. – Tego lata nie wolno ci robić nic fajnego, skoro nie będę mogła się o tym dowiedzieć.

– Spokojna głowa. Wrócisz do domu i wszystko będzie dokładnie po staremu – zapewniłam. – Dokładnie. Po. Staremu.

– Lepiej, żeby tak było.

Z palcami u nóg zagrzebanymi w piachu patrzyłam, jak Cooper idzie do nas z popcornem i butelką wody. W jego lekko falujących jasnych włosach odbijały się resztki promieni słonecznych, otaczając głowę czymś w rodzaju aureoli. Spojrzenie niebieskich oczu rozjaśnionych uśmiechem spotkało się z moim i ja również nie mogłam się nie uśmiechnąć.

– Jak było pod objazdową jadłodajnią? – zapytałam.

– Objazdową? I ty wytykasz, że Rachel gada jak osiemdziesięciolatek?

– Bla, bla, bla.

Usiadł na ręczniku w żółte i białe pasy, po mojej prawej, podając mi butelkę.

– Co to za badziew? Potrzebuję kofeiny.

– Nie dalej jak wczoraj wyznałaś mi, że rzucasz napoje gazowane. Powiedziałaś to tonem dość dramatycznym. A potem dodałaś: Cooper, trzymaj mnie za słowo.

– Co? – zdziwiła się Rachel, po mojej lewej. – Zeszłego wieczoru wytrąbiłaś u mnie w domu prawie półtora litra mountain dew.

– Ćśśś. – Przycisnęłam jej wargi palcem. – Nie o tym rozmawiamy.

Cooper skrzywił się, a Rachel odsunęła moją rękę.

– Za kogo wy mnie uważacie? Za Wonder Woman? Też coś. – Zdjęłam nakrętkę i się napiłam.

– Na imię ma Iris – oznajmił Cooper, ruchem głowy wskazując food trucka i dziewczynę, która zafundowała mu bilet.

– O nie – westchnęła Rachel.

Ja udałam współczucie.

– Pocałunek śmierci. Imię, którego nie da się zdrobnić. Chyba nawet nie podejrzewała, że z chwilą gdy ci je podała, było już pozamiatane.

– Bo Iris nijak nie da się zdrobnić. Mam ją nazywać I? – oburzył się Cooper.

– Mógłbyś raz przemóc swoje lenistwo i używać czyjegoś pełnego imienia.

– Lenistwo nie ma nic do rzeczy. Tu chodzi o priorytety w związku. Chcę móc zdrobnić imię mojej dziewczyny, kiedy się do niej zwracam.

Prychnęłam.

– Wiem, że według ciebie to bardziej seksowne, ale tak wcale nie jest.

Nabrał garść popcornu i wzruszył ramionami.

– Nieważne.

Chwilę się zastanawiałam.

– Co powiesz na Ris? – Nie byłam pewna, czemu właściwie usiłuję mu pomóc w kontaktach z tą nową dziewczyną, bo jedyne, co dzięki temu osiągałam, to dławienie własnych uczuć. Tych, o których nie wiedział nikt poza mną… i moją mamą… i może jeszcze Cooperem, choć byłam zdania, że tamtego lata udało mi się go przekonać, że tylko żartowałam.

– Ris brzmi słodko – przyznała Rachel, też biorąc z wiaderka Coopera garść popcornu.

– Hm. – Zastanowił się. – To mogłoby się sprawdzić. Dobrze, że dała mi numer.

– Mnie też powinna postawić kino. Właśnie ocaliłam jej szansę. – Przyglądałam się, jak słońce siada na skraju oceanu, by zaraz się w nim schować.

– A jak to jest u was? – zaciekawił się Cooper. – Jakie stawiacie sobie cele, jeśli chodzi o związki?

– Moim najbliższym celem – oznajmiła Rachel – będzie jakiś Włoch o długich falujących włosach i akcencie tak ciężkim, że nie skumam, o czym mówi, ale przy tym tak wybitnie całujący, że tamto nie będzie mieć znaczenia.

Roześmiałam się.

– To będzie przed tym, jak znajdziecie z rodzicami działkę, na której odlał się twój praszczur, czy potem?

– Zdecydowanie przedtem… potem zresztą też. A jak u ciebie, Abby? – zapytała Rachel. – Upatrzony cel związku?

Przekręciłam się na brzuch i zaczęłam rysować coś palcem na piasku.

– Na pewno jakiś artysta. Ktoś znający się na malowaniu, rysowaniu czy czymś takim.

– A jeśli okaże się lepszy od ciebie? Czemu miałabyś chcieć kogoś z tym samym zestawem talentów? – dociekała Rachel.

– Właśnie – zawtórował jej Cooper. – To groziłoby rywalizacją.

– To że u ciebie, Coop, wszystko przechodzi w rywalizację, nie oznacza jeszcze, że wszyscy tak mają.

– Sama widzisz, ja mam idealne imię. Efekt zdrabniania go jest epicki.

– Czy epicki, to nie wiem, ale uroczy – przyznałam.

– To akurat coś mi przypomniało – wtrąciła Rachel. – Ostatnio ktoś pytał o jedną z twoich prac. Zwrócił na nią uwagę w sali plastycznej pod koniec roku szkolnego i dotąd nie może jej sobie wybić z głowy.

– Kto taki?

– Nie znam go. Zagadnął mnie w Starbucksie. Chyba wiedział, że się przyjaźnimy.

– Super – powiedział Cooper.

Zagryzłam wargę i się uśmiechnęłam. Miałam ochotę wrzasnąć: „Widzisz, Cooper, jednak coś we mnie jest. Nie ma się co śmiać, jestem artystką”.

– Wracając do sprawy celów – odezwała się Rachel. – Czy docenianie twojego talentu sprawdziłoby się równie dobrze, jak bycie artystą? Bo jeśli tak, powinnaś się umówić z tym tajemniczym chłopakiem.

– Tak! Zdecydowanie powinnaś – przyznał Cooper.

– Docenianie talentu plasuje się tuż za byciem artystą. Świetnie, Rachel, że dostarczyłaś tak szczegółowych danych o tym kimś.

– Drobne uchybienie.

Na wielkim ekranie przed nami zaczął lecieć film, z głośników zagrzmiała muzyka.

Rachel nachyliła się do mojego ucha.

– Muszę do łazienki. Zaraz wracam. – Zmyła się.

Cooper położył się na brzuchu, tuż obok mnie, tak że stykaliśmy się ramionami. Zaczął rysować koło mojego dzieła jakieś ludziki.

– Tego lata, mała, tylko ty i ja – powiedział.

Na te słowa serce mi mocniej zabiło. Już go przeboleliśmy, więc upomniałam je. Ale to i tak jeden z najlepszych przyjaciół. Lato tylko z Cooperem Wellsem da się przecież przeżyć.

– No. – Wyciągnęłam rękę i dorobiłam jednemu z jego ludzików kółka. – W tym tygodniu ścigasz się na wydmach? – Cooper brał udział w wyścigach quadów w lokalnej amatorskiej lidze, utworzonej przez kilku maniaków tych pojazdów.

– W środę. Oczekuję, że się stawisz z wielkim transparentem: „Cooper pierwszy na pudle”.

– A co, jeśli przyjedziesz drugi? Wtedy to będzie głupio wyglądało.

Szturchnął mnie ramieniem.

– Przyjdę. Czy kiedyś mnie nie było?

– Zwykle jednak przychodziłaś z Rachel i Justinem, więc nie byłem pewien.

– Przez większość czasu przecież bywałam tam bez nich. – Coopera poznałam jako pierwszego, jeszcze w ósmej klasie. Już wtedy się zaprzyjaźniliśmy. Rachel i Jus-tin dołączyli do nas w ogólniaku.

– To prawda. A skoro uznałem, że przynosisz mi szczęście, pozostaje ci kibicowanie po wsze czasy.

– Tak będzie. – Pozostanę fanką Coopera po sam kres wieczności. Ta żałosna myśl niemal skłoniła mnie do tego, by natychmiast się stamtąd wynieść w celu odzyskania choć odrobiny godności. Ale wtedy on się do mnie uśmiechnął.

Rozdział 2

Latem zwykle sypiałam tak długo, jak się dało. Następnego ranka jednak przez częściowo podniesione żaluzje wkradł się do mojego pokoju promyk słońca i za nic nie chciał się wynieść. Wstałam, poszłam pod okno i całkiem zaciągnęłam żaluzje. Ponownie wgramoliłam się pod kołdrę, naciągając ją po uszy. Nie uchroniło mnie to jednak przed brzęczeniem telefonu dobiegającym z szafki obok mnie. Pomyślałam, czy by go nie zignorować, ale kiedy znów się rozdzwonił, nie mogłam oprzeć się ciekawości. Na wyświetlaczu ukazała się wiadomość od Rachel.

„To będzie ostatni SMS ode mnie na następne 9 tygodni”.

Po nim przyszło:

„Jak sobie poradzisz beze mnie?”.

„Pewnie się wyśpię”.

„Dobra. Ja też. A jeśli mi się spodoba życie bez telefonu? Nie. Mowy nie ma. Nawet gdyby mi przypasowało, nie powiedziałabym rodzicom. Za bardzo by ich to ucieszyło”.

Uśmiechnęłam się i potarłam oczy.

„Będę tęskniła! Nie zapomnij o mnie przez jakichś włoskich przystojniaków”.

„I vice versa!”

„Mnie w najbliższej przyszłości na pewno nie grozi zabujanie się we włoskich przystojniakach”.

„Bardzo śmieszne. Miałam na myśli tęsknotę”.

„Wiem. Bezpiecznej podróży. Zadzwoń do mnie z budki, jeśli będzie okazja. Jak myślisz, istnieją jeszcze budki telefoniczne?”

„Nie wiem. Przekonamy się”.

Popatrzyłam na komórkę, ale nie było już nic do powiedzenia, więc tylko leżała sobie cicho w mojej dłoni. Bez Rachel i Justina to lato naprawdę będzie się dłużyć. Mój palec, jakby wiedziony jakimś własnym rozumem, przejechał po ekranie, wywołując stronę, którą miałam w Ulubionych. Aplikację zimowego programu Instytutu Sztuk WishStar. Mojego wymarzonego. Warsztatów, które według mojej nauczycielki plastyki wzmocnią moje papiery na studia i ułatwią mi dostanie się do naprawdę porządnej szkoły plastycznej. Zwłaszcza że chodziło o WishStar. Mieli tam fenomenalnych instruktorów i marzyłam o spędzeniu części ferii zimowych w towarzystwie innych artystów. Przez całe dwa tygodnie uczylibyśmy się nowych technik, poznawali wszelkie rodzaje warsztatów i inspirowali się opowieściami prelegentów o ich osiągnięciach. Marzyło mi się poznanie prawdziwych profesjonalistów z tej dziedziny, a ten kurs, równolegle z doskonaleniem moich własnych umiejętności, miał mi w tym pomóc.

Ponownie przestudiowałam tę stronę, po raz milionowy w ciągu ostatniego półrocza. Wczytałam się w wymagania, które pozostawały niezmienne. Wiek, doświadczenie, rekomendacje, historia wystaw/sprzedaży. Wreszcie mogłam się załapać. Przyjmowali tylko uczniów ostatnich klas i starszych. Jesienią będę się kwalifikowała. Słyszałam, że z programu korzystali głównie studenci i nawet starsze osoby, ale się tym nie przejmowałam. Miałam swój dorobek – mogłabym przedstawić całą tekę prac. Wiedziałam też, kto mógłby napisać dla mnie list polecający. Przed wysłaniem podania musiałam zająć się jeszcze tylko jednym: kwestiami wystaw i sprzedaży. Żadnej swojej pracy nigdy nie pokazywałam poza szkołą. Dotąd nie sprzedałam też ani jednego obrazu. Ale miałam plan. Uśmiechnęłam się, ponownie podekscytowana tą myślą, i odrzuciłam kołdrę.

Podreptałam przez korytarz do łazienki, a tam o mało nie potknęłam się o mamę, leżącą na podłodze. Szafki były otwarte na oścież, a podłogę wokół niej zajmowały butelki szamponu, opakowania lakieru do włosów i płynu do mycia szyb. Mama w jednej ręce trzymała latarkę, kierując światło pod umywalkę, a w drugiej packę na muchy.

– Oo. Co robisz? – zapytałam.

– Wiesz, co to jest pustelnik brunatny?

– Taki pająk?

– Tak. Właśnie się upewniałam, że nie zagnieździł się pod umywalką.

– Natrafiłaś na pajęczynę? A może na wyssanego do sucha trupka myszy? – Przykucnęłam, żeby lepiej widzieć, przewracając butelkę odżywki.

– Nie, ale przeczytałam historię nastolatki, którą taki pustelnik brunatny potwornie oszpecił, kiedy sięgnęła pod umywalkę w poszukiwaniu szamponu Herbal Essences. I wtedy mi się przypomniało, gdzie ty trzymasz zapasowe kosmetyki. Pomyślałam, że warto sprawdzić.

– Mamo. – Wzięłam z podłogi butelki i zaczęłam z powrotem upychać je pod szafką. – Skończ już z czytaniem tych internetowych horrorów i natychmiastowym odnoszeniem ich do naszego życia. Jeśli czeka mnie potworne oszpecenie, zadbam, żeby doszło do niego na mój własny, oryginalny sposób.

Siadła prosto i przyjrzała mi się surowo.

– Abigail, nawet tak nie żartuj. – Ciemne włosy okalały jej twarz szalonymi falami, jakby do mojej łazienki wparowała prosto z łóżka.

Wyłączyłam jej latarkę i przyłożyłam sobie do ust niczym mikrofon.

– Mogę teraz odzyskać łazienkę? Jest mi potrzebna.

Mama westchnęła i się podniosła.

– I tak muszę sprawdzić pozostałe.

Zamknęłam za nią drzwi i puściłam wodę z prysznica. Mój wzrok sam powędrował w stronę szafki. Otworzyłam drzwiczki, zajrzałam, potem szybko je zatrzasnęłam. Przewróciłam oczami. W łazience nie było żadnych pająków.

Po szybkim prysznicu włożyłam mój standardowy letni ubiór, czyli zrobione z dżinsów szorty i koszulkę na ramiączkach. Swoje jasne fale związałam w koński ogon i poszłam do kuchni. Owsianka stała na górnej półce spiżarki, wspięłam się więc na palce i wyjęłam z pudełka dwie saszetki. Przesypałam ich zawartość do plastikowej miski i zalałam wodą. Akurat gdy owsianka się zagrzała i usłyszałam pikanie timera, obudził się dziadek. Słychać było szuranie jego stóp po płytkach podłogowych, bo idąc, nie za bardzo podnosił nogi.

– A to co? – zapytał, wchodząc do kuchni. – Księżniczce niepotrzebny dzisiaj sen upiększający?

– Bardzo dowcipne, dziadku.

– Twoja babcia uważała mnie za dowcipnego. Potem nie mówiła już tak o mnie żadna inna kobieta. Tragiczne.

– Jej śmierć czy to, że nikt nie uważał cię za dowcipnego?

– Mała mądralińska.

Babcia umarła na raka trzy miesiące po moich narodzinach, a więc dosłownie szmat życia temu. Nie znając jej, nie mogłam za bardzo odczuwać jej braku. Wiedziałam, że dziadek za nią tęsknił, nawet gdy z tego żartował. Wprowadził się do nas po jej śmierci.

– Chcesz owsianki? – spytałam dziadka, podsuwając moją miskę, bo jeszcze nie zaczęłam jeść.

– Nie, chcę czegoś z masą cukru.

– Tu na pewno jest go mnóstwo. Dałam dwie saszetki cynamonowo-korzennej.

– Tyle że to coś wygląda jak zdrowe, a tego darować nie mogę. – Wziął sobie miskę, a ze spiżarki pudło płatków.

– Dziadku, jak dociągnąłeś do osiemdziesiątki, tak źle się odżywiając?

– Do osiemdziesiątki mi daleko. Czemu zawsze dodajesz mi lat? Zupełnie, jakbyś starała się mnie pozbyć.

Wyjęłam z szuflady łyżkę i usiadłam przy stole. Podwinęłam pod siebie bose stopy i zjadłam wielką łychę, czego od razu pożałowałam, bo zaczął mnie palić język. Wciągnęłam do ust powietrze.

– Natychmiastowa zemsta losu – stwierdził dziadek.

– Jesteś wredny – wymamrotałam z pełnymi ustami.

Dołączyła do nas mama.

– Nasz dom jest wolny od pająków.

– Poświęciłaś ranek na to, żeby je wytłuc? – zdziwił się dziadek.

– Nie żeby na nie zapolować – wyjaśniłam. – Takie szaleństwo internetowe.

Położyła na blacie swój rynsztunek łowiecki.

Dziadek westchnął.

– Powinnaś dać sobie spokój z czytaniem tych historii z internetu.

Zignorowała jego apel.

– Co jemy? – Zajrzała najpierw do mojej miski, potem do dziadkowej.

– Owsiankę – powiedziałam.

Spojrzała na dziadka, unosząc brwi.

– To nie jest owsianka.

– Nie mówiłem, że jest. Twoja córka je owsiankę. Ja mam kakaowe crispies.

– Tato.

– Co znowu?

– To za wiele cukru jak na stan przedcukrzycowy.

– To jeśli zaczniesz bywać w sklepie, żeby zapełniać nasze półki produktami, które uznasz za właściwe, daj mi znać.

Mamie zrzedła mina. Nie znosiła robienia zakupów. W ogóle nienawidziła wychodzenia poza swoją strefę komfortu. Zwłaszcza pod nieobecność taty, akurat teraz oddelegowanego na Bliski Wschód aż do końca sierpnia. A to jeszcze jedenaście tygodni. Tyle będziemy musiały jeszcze znieść. Mamie zawsze służyło, gdy był w pobliżu. Kiedyś tak nie było. Wszędzie, gdzie się przeprowadzaliśmy (pięć różnych miast, licząc od mojej pierwszej klasy podstawówki do siódmej) utrzymywała ścisłą więź z innymi żonami żołnierzy, co wyraźnie ułatwiało jej adaptację. Cztery lata temu uznała jednak, że chce zapewnić mi bardziej stabilne warunki, i dlatego po przeniesieniu się na środek kalifornijskiego wybrzeża kupiliśmy dom z dala od osiedla wojskowego, jak powiedziała mama, na stałe. Ogromnie mnie to uszczęśliwiło. Po raz pierwszy miałam przyjaciół, których nie będę musiała opuścić. Mama jednak borykała się sama z tymi wszystkimi myślami. Z dnia na dzień coraz bardziej.

– Racja. Sklep. – Mama zniknęła w spiżarce, a ja spojrzałam krzywo na dziadka.

– No co? – zapytał.

– Wredota – szepnęłam. Potem zawołałam do mamy: – Kiedy tata będzie znowu na wideoczacie? – Rozmawialiśmy z nim w zeszłym tygodniu, prawdopodobnie więc nie powinnam pytać. To mogło ją jeszcze bardziej przygnębić. Kiedy jednak moja mama wpadała w obsesję na punkcie opowieści z internetu i przestawała wychodzić, zawsze przychodził mi na myśl tata i moje marzenia, by tak często nie wyjeżdżał. Wiedziałam, że gdyby miał wybór, nie robiłby tego, ale łatwo się wini nieobecnych.

– Prawdopodobnie za kilka tygodni – odparła, wychodząc z pudełkiem poduszeczek z pełnoziarnistej pszenicy. Postawiła je na stole, potem wyjęła z kredensu czystą miskę i starannie przepłukała pod gorącą wodą. – Co dzisiaj w planach?

– Niewiele – odpowiedziałam. – Jestem zapisana na pracę w muzeum. Pan Wallace każe mi wysprzątać magazyn. Jeden koszmar. Prawie taki, jakby zarządzała nim gromadka wyjątkowo kreatywnych osób.

– Pan Wallace pozwoli ci zaprezentować twoje obrazy na lipcowej wystawie?

Zagryzłam wargę, żeby stłumić uśmiech. W końcu udało mi się uporządkować moje prace, zrobić zdjęcia i złożyć w teczkę, którą mu pokażę.

– Nie wiem, zobaczymy.

Mama pocałowała mnie w czubek głowy.

– Jak mógłby odmówić? Jesteś taka utalentowana.

– Załączyłaś mój ulubiony obraz? – upewnił się dziadek. – Pola kwiatów?

– Załączyłam.

– To masz to jak w banku – stwierdził.

Komórka, którą zostawiłam na stole, zabrzęczała. To był SMS od Coopera.

„Nie zostawiłem u ciebie biało-zielonych szortów?”

Poszłam do swojego pokoju sprawdzić. I oczywiście szorty do surfingu leżały wraz z jedną z koszulek Coopera na krześle w kącie pokoju. Musiał je zostawić po tym, jak w zeszłym tygodniu poszliśmy pływać. Podniosłam tę koszulkę i niewiele myśląc, przytknęłam do nosa. Pachniała jego plażowymi aromatami – pomadką ochronną do ust o smaku wiśni i kremem z filtrem.

„Tak, są, ale jadę do muzeum, więc dostaniesz je później”.

„Zapytasz pana Wallace’a o wystawę?”

„Jasne!”

„Trzymam kciuki!”

Doroczna wystawa, dzięki której pan Wallace zbierał fundusze na muzeum, dostarczała doskonałej okazji, by nie tylko pokazać moje obrazy, ale też, jeśli szczęście dopisze, któryś sprzedać. Problem był jeden: wymóg ukończenia osiemnastu lat. Na moją korzyść jednak przemawiały moje prace, mój dar przekonywania i to, że pan Wallace mnie lubił. Miałam to jak w banku.

Rozdział 3

Problemem naszego muzealnego magazynu było to, że pan Wallace to nałogowy zbieracz, ale sam o tym nie wiedział. Nie wyrzucał niczego. Żadnej tabliczki informacyjnej, żadnego katalogu, nawet najmniejszej pamiątki po minionych wystawach i prezentacjach. Pokój pękał w szwach. Pracowałam w muzeum od jakiegoś roku (zgłosiłam się tam z miłości do sztuki), a nigdy jeszcze nie miałam okazji sprzątać magazynu. Sądząc z wyglądu pomieszczenia, nie robili tego też inni pracownicy. Nie żeby się do tego kwapili. To mnie jako najmłodszej stażem przypadała czarna robota. Przewodnicy oprowadzali wycieczki, Tina głównie sprzedawała bilety, a Ralph, pracownik ochrony, w życiu nie zamieniłby swojego identyfikatora na mop. Dlatego magazyn miał za sobą prawdopodobnie całe lata zaniedbywania.

Po zamknięciu muzeum wyniosłam do holu pudło papierów i zaczęłam je segregować.

Zdążyłam już zrobić trzy sterty: „zdecydowanie do wywalenia”, „być może”, i „zostawić”.

Przechodząc, zwrócił na mnie uwagę pan Wallace, a ja natychmiast zamarzyłam, by sobie poszedł, bo inaczej moja sterta „zdecydowanie do wywalenia” musiałaby zmaleć.

– O co tu chodzi? – zapytał. Pan Wallace w niczym nie odpowiadał mojemu wyobrażeniu kuratora sztuki. Nie żebym zaprzątała sobie głowę tego rodzaju wizjami, ale jeśli już, to takiego kuratora w moich wyobrażeniach cechowało wyczucie mody i styl. Pan Wallace zaś wyglądał na sprzedawcę używanych samochodów, w tanim, nieco za dużym garniturze i ze sczesaną do tyłu siwizną. Ale był miły i znał się na sztuce, choć niekoniecznie na tej dotyczącej ubioru.

– Takie sterty – wyjaśniłam, gdy stanął nade mną. – Właśnie robię porządki.

– Dlaczego są trzy?

Podniosłam kilka papierów ze sterty na przemiał.

– Proszę spojrzeć, na tych plakatach są daty. Nie uświetni pan żadnego wydarzenia w tym roku czymś z datą sprzed pięciu lat, prawda? Dlatego te trafiły na stos „Zdecydowanie do wywalenia”. Ten tutaj oznacza „być może”. – Wskazałam środkowy. – A tamten rzeczy „do zachowania”.

Wskazał butem papiery do wyrzucenia.

– Nie planowałem ich ponownego wykorzystania, ale trzymałem, żeby móc przypomnieć sobie pomysł. Bo był dobry.

Wyciągnęłam komórkę.

– To możemy je sfotografować i w ten sposób zachować. – Pstryknęłam zdjęcie. – Może pan mieć w swoim telefonie lub na komputerze folder z pomysłami na wystawy.

Kiwnął głową.

– Świetny pomysł, Abby. Wiedziałem, że po coś cię tu trzymam.

– Bardzo zabawne. Lepiej, żeby się pan tego trzymał, bo jak zgłoszę pana nazwisko do tego programu o nałogowych zbieraczach, będą problemy.

– Nie zgłosiłabyś.

Uśmiechnęłam się, a on sobie poszedł. Na dzisiejszy wieczór grafik przewidywał tylko obecność pana Wallace’a, Ralpha, Tiny i moją. Tina zmyła się zaraz po zamknięciu, miałam więc cały hol dla siebie.

Odkąd dostałam pozwolenie na robienie zdjęć i wyrzucanie papierów, stos na przemiał rósł z każdą sekundą.

Między jedną a drugą fotką dostałam SMS-a: „Gdzie jesteś?”.

To był Cooper. „Mówiłam ci. W muzeum”.

„Jeszcze?!”

„Dopiero zaczęłam. A ty gdzie jesteś?”

„Czekam, żeby odebrać siostrzyczkę z lekcji muzyki”.

„Wiem, kim jest dla ciebie Amelia. A czternaście lat to już nie taka siostrzyczka”.

„Wiem. Mała dorasta. Zapytałaś go?”

„Za chwilę. Jeśli jeszcze posprzątam, będzie bardziej zadowolony”.

„Nie musisz się wkupywać, żeby wystawić swój obraz. Twoje prace bronią się same. Są genialne”.

„Małe przekupstwo nie zaszkodzi”.

„Zapytaj go!”

„Zapytać go. Zapytać”, powtarzałam sobie, pakując stertę na przemiał do dwóch wielkich worów na śmieci. I gdy je wynosiłam do kontenera na tyłach. Trzeba zapytać. Wracając, zatrzymałam się przy swoim samochodzie i wyciągnęłam tę pokaźną tekę. Zawierała głównie zdjęcia moich prac, bo same płótna byłyby za duże. Zabrałam też jednak kilka mniejszych obrazków. Pierwszym z nich był ten ulubiony dziadka, którego oglądanie zawsze mnie cieszyło.

Pan Wallace był w swoim biurze, zapisywał coś w notatniku. Pokój miał niemal równie okropny jak magazyn – stosy papierów na biurku, pod ścianą sterta sztalug pilnie wymagających naprawy, w kącie przepełniony kosz na śmieci. Kiedy się zatrzymałam w drzwiach, pan Wallace podniósł wzrok.

– Zbierasz się do domu?

– Tak, ale najpierw chciałabym zapytać pana o tę wystawę pod koniec lipca.

Jego spojrzenie powędrowało ku trzymanej przeze mnie teczce.

– Przyniosłam kilka próbek, żeby panu pokazać. – Rozłożyłam swoje portfolio na jego biurku.

– Abby, przestrzeń jest ograniczona, a zgłoszenia sypią się zewsząd. – Otworzył szufladę i wyciągnął z niej plik papierów, na wypadek gdybym nie uwierzyła.

– Też chciałabym wejść do gry.

– Wymagane jest ukończenie osiemnastu lat. – Wskazał przypadkowe miejsce na którymś ze zgłoszeń.

Nadszedł czas na moją przemyślaną przemowę.

– Proszę pana, jestem przekonana, że sztuka nie zna ograniczeń wiekowych. Michał Anioł wyrzeźbił Madonnę przy schodach jako szesnastolatek. Picasso został przyjęty do prestiżowej akademii sztuki w wieku lat czternastu. Piętnastoletni Salvador Dali miał już swoją pierwszą publiczną wystawę. Nie mówię, że jestem tak utalentowana jak oni, wskazuję tylko, że nie wiek świadczy o umiejętnościach.

– Słyszę, że dobrze odrobiłaś lekcje.

Jeszcze bliżej podsunęłam mu teczkę.

– Proszę tylko o szansę.

Z westchnieniem sięgnął po moje portfolio. Z ulgą zajęłam krzesło naprzeciw niego. Najtrudniejsze za mną. Teraz przemawiały moje obrazy. Powoli je kartkował. Większość powiększyłam przynajmniej do formatu A3. Uważnie przyglądał się każdemu. Upłynęła cała wieczność, zanim zamknął teczkę i podniósł wzrok na mnie.

Uśmiechnęłam się triumfalnie.

– Abby, będziesz idealnie nadawać się na wystawę, gdy spełnisz wymagania wiekowe. To już za rok?

– Zaraz, co takiego?

– Za rok osiągniesz odpowiedni wiek. – Poklepał zamkniętą już teczkę. – Przynieś mi wtedy więcej próbek.

Uśmiech spełzł mi z twarzy.

– Tak. Ale czemu? Widziałam prace, które pan pokazuje na wystawach amatorów. Moje są równie dobre. Naprawdę chce mnie pan przyblokować dlatego, że jeszcze nie skończyłam osiemnastu lat?

– Nie tylko o twój wiek chodzi.

– A o co?

– Miejsca mamy mało, a żeby utrzymać tę placówkę, muszę mieć sprzedaż. To moja jedyna w całym roku okazja do gromadzenia funduszy. Jesteśmy muzeum, a nie galerią, nie mogę więc podejmować takich akcji przy każdej okazji.

Przesunęłam się na skraj niewygodnego nagle krzesła.

– A jeśli sprzedam kilka obrazów, które pan dopuści? To by pomogło, prawda?

Przesunął teczkę w moją stronę.

– Nie sprzedasz.

– Czemu nie?

– Bo nie jesteś jeszcze gotowa. Twoje obrazy na razie nie są wystarczająco dobre.

Całe powietrze uszło mi z płuc tak szybko, jakby ktoś rąbnął mnie w brzuch. Nie odzywałam się, więc mówił dalej:

– Mam podstawy wierzyć, że takie będą, ale jeszcze nie osiągnęłaś tego etapu.

– Co pan przez to rozumie? Czego brakuje moim obrazom?

Przyjrzał się mojej zamkniętej teczce.

– Przeżyć… Serca.

– Serca?

– Technicznie są dobre, ale sprawiają wrażenie kopii obrazów. Patrząc na twoje malarstwo, chcę coś poczuć. Brakuje mu pewnej głębi, to zresztą zrozumiałe. Jesteś jeszcze młoda. Nie doświadczyłaś w swym życiu wystarczająco wiele. Ale to przyjdzie z czasem. W swoim rozwoju artystycznym jesteś właśnie na tym etapie, na którym powinnaś być. Po prostu nadal idź tą drogą. Osiągniesz cel.

Tępo pokiwałam głową. Po tym, gdy przez lata nauczyciele plastyki, rodzice i dziadek powtarzali mi, że mam talent daleko przekraczający mój wiek, ciężko było tego słuchać. Podniosłam się i wepchnęłam teczkę pod pachę.

– Przykro mi – powiedział, gdy wychodziłam.

Zdecydowałam się na tylne wyjście, żeby uniknąć Ralpha. Nie chciałam, żeby wypytywał mnie o wielką tekę, którą dźwigam. Nie marzyło mi się wyjaśnianie mu, do czego była mi potrzebna.

Muzeum miało dziedziniec, na którym akurat teraz prezentowane były dzieła recyklingowe. Ich autor zbierał śmieci i zamieniał je w sztukę. Przeszłam obok drzewa o gałęziach z żelaznych profili i liściach z barwionych na zielono butelek, potem wyminęłam dwa stare rowery, połączone ze sobą. Balansując na jednym kole, zdawały się przeczyć grawitacji. Ostatnim eksponatem, który mijałam, by dojść do bocznej bramy, była zardzewiała maska volkswagena garbusa. Na wypukłej powierzchni wyryte zostało koślawe serce. Stanęłam jak wryta.

To wszystko składało się na objazdową wystawę, którą dostaliśmy tylko na dwa tygodnie. W przyszłym tygodniu zapakujemy ją do drewnianych skrzyń z pociętym papierem i wyślemy w głąb wybrzeża, do Pismo Beach, Santa Cruz czy jakiegoś innego nadmorskiego siedliska sztuki, podobnego do naszego. Mnóstwo czasu spędzałam tu na podziwianiu tych dzieł. Kochałam sztukę. Najróżniejszą. A jednak teraz ta stara pordzewiała maska z banalnym sercem wydała mi się niedorzeczna. Coś takiego pan Wallace uważał za dzieło, a moje obrazy nie? To miałoby być o wiele lepsze od wszystkiego, co mu pokazałam? Może więc nie miałam pojęcia, o co chodzi w sztuce. Możliwe też, że nie miałam nic do zaoferowania.

Rozdział 4

Widział ktoś mój ścięty pędzel? – krzyknęłam w głąb korytarza. Byłam szczęściarą. Wiedziałam o tym. Rodzice, w pełni wspierając moje malowanie, zamienili jeden z wolnych pokoi w pracownię dla mnie. Miałam tam sztalugi i płótna, kasetę pełną farb i pędzli oraz najlepsze oświetlenie w całym domu.

Mama stanęła w drzwiach, trzymając mój pędzel.

– Był w twoim słoiku do płukania przy umywalce.

– Dziękuję. – Nikomu jeszcze nie powiedziałam, co usłyszałam od pana Wallace’a w sobotę wieczorem. Pytania zręcznie zbywałam odpowiedziami w stylu: „Bierze mnie pod uwagę”. Nie uzupełniając tego zdania o jego dalszy ciąg: „na przyszły rok”. Udawałam, że niczego takiego nie powiedział. Wolałam to zignorować. Nie zależało mi na jego wystawie. Istnieli przecież inni, do których mogłabym się zwrócić. Nikt taki nie przychodził mi teraz do głowy, ale należało to sprawdzić.

– Co malujesz? Coś niezwykłego… – Przyjrzała się tablicy reklamowej, którą miałam na sztalugach. – Choć właściwie nie tak bardzo.

– A ja myślę, że ten plakat jest całkiem fajny.

– Musisz na każdy wyścig robić Cooperowi nowy plakat? Masz coś przeciwko recyklingowi?

– W tym cały jego urok, mamo. Bo to jest stary plakat. Po prostu za każdym razem nanoszę kolejną warstwę.

– Plakat jest w porządku – przyznała. – Miałam jednak na myśli farbę. Strasznie jej dużo.

Zamalowałam dolną połowę dawniejszego pomarańczowego tła i teraz widniały tam różne odcienie niebieskiego, przenikające się tak, by tworzyły wrażenie łuku. Na górze dodałam słowa zachęty.

Wyjęłam mamie z ręki ścięty pędzel.

– Mamo, malarz musi malować.

Podeszła do okna i otworzyła je.

– Wydawało mi się, że rozmawiałyśmy o wietrzeniu podczas malowania. Musisz mieć tu lepszą wentylację. Te opary nie służą twoim płucom.

– Nic nie czuję.

– Bo już się na nie znieczuliłaś.

– Mamo, malarze całe stulecia malowali, nie mając dobrej wentylacji.

– I pewnie wszyscy dorobili się raka płuc.

Czasem bez sensu było się z nią spierać.

– Okej, będę otwierała okna. A jeśli narażę się na wyziębienie organizmu?

Wesoło poklepała mnie po plecach, a potem spojrzała na zegarek.

– Myślałam, że wyścig zaczyna się o drugiej.

– Bo tak jest. Zaczekaj. Która godzina?

– Pierwsza czterdzieści pięć.

– Co? Kurczę. – Uzupełniłam to, co już napisałam, o ostatnie słowa i zdjęłam tablicę ze sztalug. – Mogę wziąć samochód, prawda? Nie masz żadnych wielkich planów na to popołudnie?

Na mój sarkazm odpowiedziała małym szturchańcem.

– Wyślij SMS-a, kiedy tam dojedziesz. I kiedy będziesz wracać.

– A nie wystarczy, jak napiszę, jeśli będzie się coś działo?

Zmierzyła mnie wzrokiem.

– Dobra, wyślę.

– Dziękuję.

– Posprzątam po powrocie – zawołałam przez ramię.

– Balsam! – wrzasnęła.

Zawróciłam, na moment zrobiłam sobie postój w kuchni przy szufladzie z balsamami z filtrem, złapałam pierwszą lepszą z dwudziestu buteleczek i wyleciałam z domu. Ostrożnie ułożyłam plakat w bagażniku, mając nadzieję, że upał pomoże mu wyschnąć w czasie jazdy, po czym wsiadłam do auta.

Nadal miałam na sobie koszulę malarską z kołnierzykiem, o długich rękawach i zapinaną na guziki, pokrytą starymi bryzgami we wszelkich kolorach, a pod nią koszulkę na ramiączkach i szorty. Wytarłam dłonie w koszulę i zapaliłam silnik. Miałam nadzieję, że Cooper nie będzie się ścigał jako pierwszy.

Wiwatowałam jak szalona ze swojego miejsca w pobliżu linii mety. Gdy przyjechałam, już się zaczęło, nie miałam więc czasu szukać jego rodziców ani siostry, ale byłam pewna, że gdzieś tam są. Elegancko trzymałam swoją tablicę w górze. Cooper w jasnozielonym kasku pokonywał wydmy z obłędną szybkością. Podczas wyścigów zawsze się o niego bałam, on jednak stale powtarzał, że nie ma strachu, bo przecież urodził się na tych wydmach. Na co ja nieodmiennie odpowiadałam: „Fuj, wcale nie”. Wiedziałam jednak, o co mu chodziło – że jeździł od małego. I to było widać. Wygrywał prawie wszystkie wyścigi, tym razem też nie było inaczej.

Gdy jako pierwszy przekroczył linię mety, wstał i uniósł dłoń zaciśniętą w pięść. Przecisnęłam się przez tłum widzów, złożony głównie z turystów, do przyczepy, w której trzymał quada. Cooper i jego rodzina dotarli tam już wcześniej. Stał z kaskiem pod pachą i na mój widok uśmiechnął się szeroko.

– Abby! Tutaj!

Zamachałam i podeszłam do niego.

– Cześć.

– Witaj, Abby – powiedziała jego mama. Tata mi pomachał. Jego siostra Amelia uściskała mnie. W życiu nie spotkałam rodziny, której członkowie byliby tak do siebie podobni, jak ci od Coopera. Wysocy, szczupli i jasnowłosi.

– Dzień dobry wszystkim. Świetny wyścig, Coop.

Amelia popatrzyła na moją tablicę. Cooper też się jej teraz przyglądał. Przeczytał głośno:

– „Cooper pierwszy na pudle”. Zgadza się.

Wskazałam część, którą pominął. Wypisane mniejszymi literami w nawiasie. „Albo drugi”.

Szturchnął mnie w ramię.

– Drugi nie byłem.

– Wolałam się przygotować.

– Jak widzę, wolałaś się też umazać farbą.

Przyjrzałam się swojemu ubraniu, upewniając się, czy rzeczywiście zdjęłam koszulę malarską.

– Mam farbę na twarzy?

– Zgadza się. – Przesunął palcem po mojej prawej skroni, potem po lewym policzku, a mnie przeszedł dreszcz. Mimo to się otrząsnęłam.

– Ledwie się dziś wyrobiłaś? – zapytał.

– Dałam radę – odparłam, wycierając twarz. – Widziałam cały twój wyścig i jeszcze przywiozłam tablicę.

Tata poklepał go po plecach.

– Dobrze się dzisiaj spisałeś, synu.

Rodzice Coopera nie od początku wspierali to jego ściganie się, ale kiedy do nich dotarło, jak je uwielbia, zaczęli nawet bywać na zawodach.

– Dzięki, tato.

– Nie powinniśmy załadować twojego quada na przyczepę?

– Owszem. – Skinął głową w moją stronę i poklepał siedzenie. – No, Abby, chcesz się przejechać?

– Odpada, nie mam zamiaru pakować się w tę śmiertelną pułapkę.

Jego siostra się roześmiała.

– Ja z nim jeździłam.

– Widocznie bardziej ufasz twojemu bratu niż ja.

– Abby to straszny cykor – stwierdził Cooper scenicznym szeptem, osłaniając usta dłonią.

– Zignoruję ten komentarz, a nawet zaproszę cię na burgera z bekonem dla uczczenia twojego zwycięstwa – oświadczyłam.

– Tym razem rodzice zabierają mnie na świętowanie, ale jedź z nami. Może tak być, mamo? – zapytał.

Jego mama uśmiechnęła się, ale nie potrafiłam stwierdzić, czy szczerze.

– Ależ tak, oczywiście.

Nie żebym uważała, że rodzice Coopera mnie nie trawią. W sumie, podobnie jak on, lubili mnie jako jego przyjaciółkę. Wiedziałam jednak też, że cieszy ich, iż nie jesteś-my parą. Chcieli dla Coopera czegoś innego. Lepszego. Nie dziewczyny z ręcznie malowanymi tablicami, mamą dziwaczką i wiecznie nieobecnym tatą. Cooper nigdy nie opowiadał mi o odczuciach swoich rodziców, ale poznawałam to po ich reakcjach na opowieści o moim życiu, mojej sztuce, mojej mamie.

– Okej – powiedziałam, nie będąc pewna, czy powinnam przyjąć zaproszenie, ale i pragnąc uczcić z nim ten dzień.

– O piątej w Cheesecake Factory – oświadczyła jego mama. – Będziemy mieli więc dość czasu, by wrócić do domu i doprowadzić się do ładu.

Chodziło o to, że ja będę miała dość czasu. Ale miała rację. Nie wypadało się pokazywać w restauracji z farbą na twarzy.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki