Redakcja

Zespół

Projekt okładki

Dariusz Kocurek

Korekta

Urszula Bańcerek

Wydanie I, Chorzów 2018

Wydawca: Wydawnictwa Videograf SA

41-500 Chorzów, Aleja Harcerska 3c

tel. 600 472 609

office@videograf.pl

www.videograf.pl

Dystrybucja: DICTUM Sp. z o.o.

01-942 Warszawa, ul. Kabaretowa 21

tel. 22-663-98-13, fax 22-663-98-12

dystrybucja@dictum.pl

www.dictum.pl

© Wydawnictwa Videograf SA, Chorzów 2016

tekst © Przemysław Piotrowski

ISBN 978-83-7835-665-3

Kochanej babci…

Prolog

Gruz, pył i zgnilizna. Wżerająca się w skórę kwaśna, metaliczna woń śmierci. Dymiące kominy, szklarnie, potężne miażdżarki, parujące jeszcze ciepłą krwią. Milczący świadkowie zbrodni, których nikt nigdy nie osądzi. Spytacie dlaczego? Odpowiem. Bo w tym świecie nie ma i nie będzie komu sądzić.

Jeśli dalej pragniecie poznać moją historię, przygotujcie się na wstrząs. Nie opowiadam wam tego, bo taki mam kaprys. Piszę to, bo chcę was przygotować. Nie, nie ostrzec, choć wielu z was może właśnie tak to odebrać. Ostrzeżenie ma na celu chęć przeciwdziałania zagrożeniu, ale tego już nie da się zatrzymać. To nieuchronne. Ludzkość zlekceważyła kroczące zło, wzbierającą nienawiść, przegapiła moment, gdy bestie przekroczyły Rubikon.

Mój świat już na was czeka, czai się za rogiem. Niespokojnie. Niecierpliwie. A wy ciągle wierzycie, że jesteście bezpieczni… Cóż… nie jesteście. Niech pocieszy was fakt, że nie jesteście też jedynymi, którzy tak myśleli, wszak historia lubi się powtarzać. Nasi pradziadowie też wpadli w tę pułapkę. Bezsprzecznej ufności w fundamentalne dobro człowieka. I zapłacili bardzo wysoką cenę.

Dawno temu rozmawiałem z pewnym starym Żydem. Opowiedział o swoim pobycie w Auschwitz-Birkenau, piekle na ziemi, jak je nazywał. Trafił tam, bo nie uwierzył. Tak jak wy. To było dla niego po prostu niemożliwe, niewyobrażalne, zupełnie niepojęte. Tak jak dla was. Zawsze słuchał starszych, którzy przy kolacji i wódce dyskutowali o polityce i świecie. I z niedowierzaniem komentowali plotki: „Mordują Żydów? Masowo eksterminują? Milionami palą w piecach? To kłamstwa! Chcą nas zastraszyć! Wierutne bzdury! Przecież Niemcy to cywilizowani ludzie…”.

A jednak, niewiele później mój rozmówca trafił do największego niemieckiego obozu zagłady, który w świadomości świata nie miał prawa zaistnieć. Zaistniał realnie szybciej, niż się spodziewano, podobnie jak kilkanaście innych, choć parę lat wcześniej budowa podobnych przybytków z pewnością znajdowała się w sferze ponurej fantastyki, a każdy, kto zasugerowałby ich powstanie, z pewnością zostałby uznany za chorego na umyśle, jeśliby nie rzec — obłąkanego.

Stary Żyd opowiedział mi więc, jak żył w murach obozu, a raczej wegetował, wyzbyty większości ludzkich odruchów, niczym szczur albo jakiś przebrzydły karaluch, kierowany odwiecznym instynktem przetrwania. Był jeszcze dzieckiem, Niemcy zamordowali mu całą rodzinę, rodziców zastrzelili, a siostry — nie tak silne jak brat — szybko trafiły do komory gazowej numer jeden. Najbardziej cierpiała najstarsza, piętnastoletnia prześliczna Rachela, wcześniej wielokrotnie brutalnie gwałcona przez kapo, a nawet gardzącymi „podludźmi” strażników, w końcu wysterylizowana żrącym środkiem chemicznym w bloku dziesiątym, przez samego Carla Clauberga, i po kilku tygodniach niepojętej gehenny wysłana do gazu.

Sam przeżył, dotrwał do wyzwolenia obozu przez nadciągającą Armię Czerwoną, dla której — niesłynącej przecież z przesadnego humanitaryzmu — był to potężny szok. Będąc świadkiem takiej masy cierpienia, niewyobrażalnego okrucieństwa niemieckich katów i udręki żałosnych ofiar, jakimś cudem nie stracił jednak wiary w człowieczeństwo. Mało tego, wybaczył. I zamieszkał w kraju rzeźników jego rodziny.

Dziś wiem, jak los okrutnie z niego zakpił…

Ja nie wybaczę. Nigdy. Tamten stary Żyd przeżył swoje piekło, ale nie poznał mojego. Naszego. Owszem, widział, do czego zdolny jest człowiek bez sumienia, wyzuty z wszelkich ludzkich odruchów, gorszy od najdzikszej bestii z krańców znanego nam świata, ale nie miał pojęcia, do czego jest zdolny ten, który wszystkie swoje potworne czyny tłumaczy wolą Boga.

Niemcy swoje ofiary palili, oni robią z ludzi nawóz… Sadyści, zwyrodnialcy, okrutnicy…

Nie spocznę, póki nie zabiję wszystkich, póki na świecie ostanie się choć jeden wyznawca. To, co dziś zobaczyłem, utwierdza mnie w przekonaniu, że tylko to się liczy. I że robię dobrze.

Dziś pogrzebiemy zmarłych, a jutro wyruszymy na polowanie.

Bestie znów będą miały ucztę…

KUBA

3 września 2023 roku, Zielona Góra, Polska

Nie mogłem spać. Obracałem się z boku na bok, jedynie kilkakrotnie zapadając w płytki sen, pełen dziwnych i niezrozumiałych majaków. W chwilach świadomości wracałem do ostatnich tygodni mojego życia, masochistycznie przypominając sobie kolejne fakty: od ataku Muhammada Abi Rabi’i, przez koszmarną śmierć mojej Nawal, wydarzenia w Barcelonie i Paryżu, po widok skatowanego, bezimiennego Araba w jednej z mijanych w drodze do Polski niemieckich wiosek. Co jakiś czas wracało pytanie „dlaczego?”. Podczas poszukiwania na nie odpowiedzi, zalewały mnie tysiące innych, popartych bardziej obrazowymi widziadłami, w chwilach, gdy zmęczony umysł odłączał się i zapadałem w krótką drzemkę. Moje męczarnie przerwał w końcu oślepiający promień światła, który wdarł się przez okno i na dobre odpędził sen. Za oknem słońce leniwie budziło się do życia, aby znów kazać mi cierpieć. Nie miałem pojęcia, z czym przyjdzie mi się zmierzyć i jak los okrutnie ze mnie zadrwi.

Wkrótce nienawiść miała zapłonąć we mnie jeszcze mocniej. Potężnie jak nigdy wcześniej…

Teraz zaczynał się jednak kolejny dzień.

Do mieszkania Krzyśka i Moniki dotarliśmy krótko po północy. Mateusz dowiózł nas na osiedle Pomorskie, a sam udał się do własnego domu w Dąbrówce Wielkopolskiej, aby następnego dnia odstawić ciężarówkę do polskiego oddziału jego firmy, znajdującego się w Poznaniu. Oczywiście zaplanowany załadunek w Paryżu został odwołany, ale spedytorka naciskała, aby zostawił pojazd w głównej siedzibie, pod Berlinem. Odmówił, tłumacząc się obawą o własne zdrowie i życie w świetle panujących w stolicy Niemiec zamieszek, sugerując jednocześnie własne rozwiązanie problemu. Miał już doświadczenie i wiedział, na co może sobie pozwolić, nie ryzykując utraty pracy. Zresztą nawet ewentualne zwolnienie zapewne nie odwiodłoby go od podjętej decyzji, zwłaszcza że już przynajmniej od roku przebąkiwał o chęci zmiany firmy. Ostatecznie dostał pozwolenie, niejako wymuszone na spedytorce, która wobec tak wyjątkowej sytuacji nie mogła oponować, a tym bardziej zmuszać pracownika do narażania się na niebezpieczeństwo i ewentualne wysokie odszkodowania.

W trzypokojowym mieszkaniu wieżowca z wielkiej płyty przespaliśmy się ja, Krzysiek, Monika, Franco i Amir. Ostatni z nich wzbudzał we mnie totalnie skrajne uczucia. Syn mojego największego wroga, mały, fałszywy gnojek, który omal nie zarżnął mnie jak świni, spał w pokoju obok, jakby nigdy nic się nie stało. Ten fakt zdecydowanie nie pozwalał o sobie zapomnieć, przyczepił się jak rzep do psiego ogona i — choć starałem się jakoś tłumaczyć sobie zachowanie Moniki traumatycznymi przeżyciami — żadne socjotechniczne sztuczki, jakie na sobie testowałem, nie były w stanie wyplenić go z udręczonego umysłu. Chłopak miał niby nie więcej niż dziesięć lat, ale skoro raz był w stanie przyłożyć mi nóż do gardła, to mógł to zrobić ponownie. W nocy, po kryjomu, w czasie głębokiego snu. Miał przecież świetnych nauczycieli. Może dlatego podświadomie broniłem się przed zaśnięciem? Nie ufałem mu, ba, byłem wściekły, że Monika może traktować go tak czule i troskliwie. To, że zmieniła się jako osoba, nie podlegało dyskusji, ale miałem nadzieję, że te dwa tygodnie gehenny nie pomieszały jej w głowie.

Zsunąłem z siebie koc i postawiłem nogi na starym dywanie. Mimo że spałem na łóżku, wszystko mnie bolało, tak jakby organizm w końcu się zbuntował i postanowił zaprotestować. Dłonie wyglądały, jakbym ostatnie wakacje spędził na roli, na przedramionach wybrzuszyły się żyły, klatka piersiowa i okolice żeber były słusznie posiniaczone, na prawym udzie zrobił się wielki krwiak, którego nabawiłem się podczas dachowania explorerem Franco. Twarz nie wyglądała lepiej: zmęczona, zmordowana, z bolesną śliwką pod okiem i podpuchniętym nosem. Dostałem zaledwie kilka strzałów, a wyglądałem, jakby przejechał po mnie kombajn. Pocieszałem się jednak, że trójka pieprzonych bohaterów, którzy tak mnie stłukli, zapewne leży już w kostnicy albo — co, mając na uwadze rebelię w Paryżu, wcale nie było wykluczone — ich truchła gniją na ulicy.

Przeciągnąłem dłonią po bliźnie na szyi. Pod palcami świetnie wyczuwalna, szeroka, długa, o nierównych krawędziach, powierzchnię miała śliską i delikatną, lśniącą i zupełnie pozbawioną zarostu, który pokrył już większość mojej twarzy. Pomyślałem, że na pewno wyglądam jak dziad borowy i zanim udam się do rodziców (ta nieuchronna wizyta doprawdy mnie przerażała, bo nie wyobrażałem sobie odpowiadać na tysiące pytań, którymi z pewnością zaatakowałaby mnie matka, jak wściekły szerszeń; przecież musiałbym kłamać i lawirować, nie mógłbym przyznać się do tego, że ruszyłem do Paryża, aby pomścić Nawal i świadomie naraziłem się na takie niebezpieczeństwo, nie wspominając o tym, co tam robiłem), muszę się ogolić i doprowadzić do jako takiego porządku.

Wstałem i przeciągnąłem się, aby rozprostować kości. Usłyszałem, jak zachrzęściły zastałe stawy i nie zważając na ból kręgosłupa i żeber, zmusiłem się do zrobienia kilku skłonów. W przeciwieństwie do legionistów spałem na łóżku, oni mimo możliwości skorzystania z salonowej kanapy nie dali się przekonać, aby położyć się na miękkich materacach i odpoczywali na drewnianej podłodze. Najwyraźniej i to nie pomogło…

Rozejrzałem się po pokoju, który przed laty należał do Krzyśka (a w zasadzie dalej był jego własnością, choć od lat nieużywaną), następnie odetchnąłem głęboko i przetarłem oczy dłońmi. Zdawałem sobie sprawę, że wszystkie moje przemyślenia z ciemnej nocy zaraz zwalą mi się na głowę z dwukrotnie, a może nawet trzykrotnie większą mocą. W pomieszczeniu unosił się specyficzny zapach starych domów, w których nikt od dłuższego czasu nie mieszkał — ciężki, ale na swój sposób nawet przyjemny, nostalgiczny. Pomyślałem, że to w sumie dziwne, że Krzysiek z Moniką nikomu go pod swoją nieobecność nie wynajęli, z drugiej strony wiedziałem przecież, że milionowe odszkodowanie po stracie rodziców, renta, a dodatkowo wysoka pensja legionisty zapewne pozwalały na spokojne życie bez tego typu problemów.

Podszedłem do okna. Widok z dziewiątego piętra był mi doskonale znany. Osiedlowy parking pełen samochodów, pusty plac zabaw oraz skatepark, po którym kiedyś na deskorolce hulał mój przyjaciel, nieco dalej trasa S3, za którą rozpościerała się Raculka, dzielnica domków jednorodzinnych z piękną stadniną koni. Słońce znów znienacka wyskoczyło zza chmury i zmusiło mnie, abym przyłożył dłoń do czoła. Jeszcze przez chwilę patrzyłem na lokalną panoramę, po czym odwróciłem wzrok i nostalgicznie omiotłem pokój przyjaciela. Po lewej znajdowała się szafa, przy łóżku szafka nocna ze starą lampką, nieco dalej biurko z żużlowymi gadżetami, które po tylu latach wciąż zalegały na zakurzonych meblach. Figurki Myszki Miki, długopisy, shaker w barwach Falubazu Zielona Góra i na wpół rozerwana paczka z zapachami do samochodu w kształcie żużlowca składającego się w łuk. Na ścianie przy szafie wisiał pokaźnych rozmiarów kalendarz z wizerunkiem ówczesnego kapitana drużyny, Piotra Protasiewicza, z miną poważną, spojrzeniem zamyślonym i utkwionym gdzieś w dal.

Maj 2016 roku… Dziś mieliśmy wrzesień 2023. Krzyśka nie było w domu przez siedem długich lat.

Świtało. Panowała niezmącona cisza. Wytężyłem słuch, aby wybadać, czy ktoś inny prócz mnie postanowił też rozpocząć dzień, ale do moich uszu nie doszły żadne dźwięki, z wyjątkiem chrapania Franco. Przez moment zawahałem się, czy wyjść, aby przypadkiem nie zbudzić innych domowników, ale ostatecznie wychyliłem się z pokoju i z zaskoczeniem stwierdziłem, że miejsce, w którym kładł się Krzysiek, było puste. Ustało chrapanie, a mnie aż zmroziło. Pomyślałem, że ten Włoch ma szósty zmysł i nawet jak śpi, jego umysł czuwa. Miarowy odgłos po chwili powrócił, a ja skierowałem się do łazienki, z ulgą zostawiając za sobą dalszy koncert mojego nowego przyjaciela.

Wysikałem się, umyłem zęby i twarz, z dumą przeegzaminowałem bliznę na szyi i — ledwo wycisnąwszy z tubki resztki zawartości — wsmarowałem przepisaną przez doktora Turana maść. Przez kilkanaście kolejnych sekund, tępo gapiąc się w lustro, napawałem się bandyckim wyrazem własnego oblicza, po czym zupełnie niepostrzeżenie na łeb zwalił mi się cały znój minionych dni. Nawal, Michał, Abi Rabi’a… Ich imiona i gatunkowy ciężar popełnionych, niepopełnionych czy dopiero planowanych czynów, jaki ze sobą niosły, był nie lżejszy od wypełnionej po brzegi betoniarki, która właśnie uniosła ruchomy bęben, wylewając na mnie całą swoją zawartość. Diabelnie rozbolała mnie głowa, ale gwałtowne kłucie na szczęście ustało równie szybko, jak się pojawiło, ustępując lekkiemu ćmieniu, przypominającemu dolegliwość człowieka na słusznym kacu. Bez dwóch zdań musiałem odwiedzić aptekę. I to nie tylko aby zaopatrzyć się w kolejną tubkę maści, ale przede wszystkim kupić jakieś środki przeciwbólowe, przeciwzapalne i rozgrzewające. Czort wie, w jaki jeszcze sposób mój organizm miał zamiar protestować. A przecież to nie był koniec. Jeszcze nie.

Założyłem stare dżinsy, które jeszcze przed snem znalazłem w przepastnej szafie Krzyśka. Pasowały jak ulał, bo o ile dziś Figur wyglądał prawie jak kulturysta, o tyle w czasach przed Legią nasze rozmiary były mniej więcej takie same. W momencie gdy zapinałem klamrę paska, usłyszałem zgrzyt zamka i po chwili do mieszkania dyskretnie wszedł mój przyjaciel, oczywiście doskonale pamiętając, aby ominąć jedną z wiecznie skrzypiących desek w przedpokoju.

— Nie mogłeś spać? — zapytał z nieco wymuszonym uśmiechem; biała koszulka kleiła się do ciała, na świeżo ogolonej czaszce lśnił pot.

— No, powiedzmy — mruknąłem. — Kręciłem się z boku na bok. Ta cała sytuacja nie daje mi spać. Ale ty chyba nie lepiej, co?

— Swoje odespałem. Musiałem się przebiec, aby poukładać sobie kilka tematów w głowie raz jeszcze. Poza tym wpadłem do sklepu i piekarni. — Figur uniósł najpierw jedną siatkę, z której przebijały sok, mleko, ser, jakaś wędlina i pomidory, a następnie dwie kolejne, wypełnione jajkami i ciepłym, intensywnie pachnącym pieczywem. — Nawet nie wiesz, jak marzyło mi się klasyczne polskie śniadanie — dodał i cicho jak kot wkroczył do znajdującej się za rogiem kuchni.

W jednej chwili zgłodniałem jak licho, więc szybko wróciłem do pokoju, aby się odziać. Koniecznie chciałem poznać plan Krzyśka, bo świadomość, że Michał był więziony przez tego skurwysyna Abi Rabi’ę i bandę jego pieprzonych synalków, działała na mnie jak płachta na byka. I wcale nie uspokajał mnie fakt, że najmłodszy z nich znajdował się w naszych rękach. Nie miałem podstaw, aby negować jak najbardziej sensowne rozumowanie doświadczonego żołnierza, ale gdzieś w środku czułem niekomfortowy ferment, uczucie trudne do opisania, niejednoznaczne, ale niepozwalające spać spokojnie. Może tak właśnie działa intuicja? Nie wiem, ale choćby Krzychu znał islamskich fundamentalistów na wylot, ścigał ich, przesłuchiwał, walczył z nimi, „sprzątał po nich”, jak często słyszałem to z jego ust, to nigdy nie spojrzał w te czarne, głęboko osadzone, mętne jak brudna kałuża oczy tego spróchniałego starucha. Ja tak, widziałem je z bardzo bliska i nie dostrzegłem pokładów jakichkolwiek uczuć, tak jakby należały do zimnego jak kamień trupa. Podobno oczy są zwierciadłem duszy. Ja jej tam nie ujrzałem.

Chwilę potem ojciec zamordował ciężarną córkę. Miłość mojego życia… I moje dziecko… Jakiż to ohydny i odrażający czyn! Oblać kwasem rodzoną córkę i przyglądać się, jak cierpi. Jak umiera. Przecież to niepojęte, to po prostu nie mieściło się w ramach ludzkiego pojmowania. Słyszało się w życiu różne rzeczy, ale żeby bez powodu mordować własne dzieci? Abi Rabi’a był potworem, bestią w ludzkiej skórze, islam — dosłownie i w przenośni — wyżarł mu mózg. I właśnie dlatego obecność Amira nie była dla mnie żadną gwarancją.

Nałożywszy starą koszulkę Krzyśka, wymknąłem się z pokoju i wszedłem do kuchni. Gospodarz na blacie smarował masłem bułki, obok na pokrytym kraciastą ceratą stole leżała deska do krojenia i kilka pomidorów.

— Jaki masz plan? — spytałem, zabierając się za krojenie dorodnych warzyw, nawet jeśli miałbym ochotę pogadać o dupie Marynie to nie miałem odwagi przed samym sobą, aby podjąć temat odbiegający od niedomkniętej sprawy. A w zasadzie kilku spraw…

— Po śniadaniu udam się do chłopaków. Będziemy potrzebować wsparcia — odparł, nie odwracając wzroku od wykonywanej czynności.

— Do Falubazów.

— Tak.

— Długo ich nie widziałeś…

— Miałem sporadyczny kontakt z kilkoma, czasem do siebie telefonowaliśmy, rzadko bo rzadko, ale nawet w Legii trudno całkiem odciąć się do przeszłości. Co by o nich nie mówić, jak by ich nie oceniać, to dobrzy i lojalni koledzy. Gdyby nie ich pomoc po tej feralnej ustawce, to pewnie do dziś gniłbym w pudle.

— Wciąż jeżdżą za drużyną?

— Nie wszyscy, ale większość. Tes wciąż w tym siedzi, Klamka trafił do GROM-u dwa lata po tym, jak wstąpiłem do Legii. Rudy raczej odbił, znasz go…

— Podobno dobrze idzie mu biznes.

— Tak, przejął go po ojcu. Buduje strzelnice dla wojska, policji czy klubów sportowych. Strasznie się zawziął po tym, co go spotkało.

— Co masz na myśli?

— Nie słyszałeś o Lilce?

— Czekaj… — Jak przez mgłę pamiętałem osiedlowe plotki. Przyleciałem wtedy na tydzień z Hiszpanii, na urodziny siostry. — Pojechał z nią de Berlina na jakąś imprezę i mu zniknęła. Podobno strasznego doła złapał, zaczął ćpać, wpadł w depresję.

— No właśnie nie do końca tak było… — Figur skończył układać ser i kiełbasę na tak świeżych, że aż strzelających w palcach bułkach. — Ona nie odeszła ani go nie rzuciła. I nie zniknęła… — Popatrzył na mnie wymownie. — Porwali mu ją sprzed nosa w jednej z dyskotek.

— Cooo?! — spytałem z niedowierzaniem.

— Przynajmniej tak twierdził, a ja nie mam żadnych powodów, aby mu nie ufać. Chłopaki też. Zgłosił zaginięcie, niemiecka policja nie była jednak w stanie zbyt wiele zrobić. Czy to polityka względem środowisk muzułmańskich, czy może brak środków i ludzi spowodowały, że podobno nie podeszli do sprawy zbyt rzetelnie. Szukali jej więc sami, kręcili się po tych dziadowskich dzielnicach i burdelach, jak my w Barcelonie, ale Lilka wyparowała. Dodatkowo zwrócili na siebie uwagę lokalnego gangu Afgańczyków, podobno odpowiedzialnych za porwanie Lilki. Nie spodobało im się, że jacyś Polacy węszą na ich terenie. Omal ich nie dopadli i nie pocięli.

— O cholera…

— Zrobili, co mogli, ale musieli odpuścić. Chłopaki nie mieli jak pomóc, bo kręcąc się w Neukölln, wyglądali, jakby ktoś narysował im na czołach tarcze strzelnicze, tym bardziej że policja też nie dawała im spokoju. Rudy się podłamał, ale na szczęście to twardy chłop i jakoś się ogarnął. Po chwilowym załamaniu uciekł w pracę, dużą w tym rolę odegrał jego ojciec, który postawił go na nogi. Wkręcił się w te strzelnice, ale przy okazji odnalazł drugą pasję — broń. Zwariował na jej punkcie, zwłaszcza że w tej branży ma do niej praktycznie nieograniczony dostęp. Gadałem z nim jakieś dwa miesiące temu. Myślę, że wciąż nie do końca ochłonął po tym, co się wydarzyło.

— Nie miałem pojęcia… — mruknąłem, zamyślając się. — Nie tylko my…

— Tak — przerwał mi Figur. — Nie tylko my.

Woda w czajniku zagotowała się. Mój przyjaciel wyciągnął z górnej szafki trzy kubki i do każdego wsypał trzy czubate łyżeczki kawy.

— Franco nie będzie zadowolony — burknął, zalewając je kolejno wrzątkiem.

Zamieszał i podał mi aromatyczny napój, który jednak nijak miał się do hiszpańskiej kawy z profesjonalnego ekspresu. Gęsta i mocna jak stado diabłów, miała za cel postawić nas na nogi.

— Nie powiedziałeś mi, co planujesz… — zagaiłem, gdy wziąłem pierwszy łyk czarnej jak smoła cieczy.

— Zadzwonię do Abi Rabi’i i powiem mu, że dokonamy wymiany w lesie przy granicy, po polskiej stronie.

— Myślisz, że się zgodzi?

— Nie wiem, ty mi powiedz. — Figur spojrzał na mnie wzrokiem przenikliwym, jakby czytał w moich myślach. Miał szósty zmysł…

— Myślę, że nie — odparłem, nie udając i nie bawiąc się w konwenanse, konkretnie, tak czułem, szczerze i do cna tak to widziałem.

Upiłem kolejny łyk. Krzysiek oparł się łokciami o blat i wygiął plecy w łuk, rozciągając zbolałe mięśnie.

— Biorę to pod uwagę i cieszę się, że mówisz to, co czujesz. Jestem pewny jednego: Abi Rabi’a zjawi się w umówionym miejscu, bo chce nas zabić tak samo mocno, jak my chcemy zabić jego. I czy zrobi to po naszej stronie granicy, czy po stronie niemieckiej, nie przybędzie sam. A to oznacza, że będziemy potrzebować ludzi, którzy odetną mu drogę ucieczki. Wtedy go dopadniemy i zrobimy co należy.

Ostatnie zdanie zawisło nad stołem, wypełniając kuchenną izbę ponurą ciszą. Nasze spojrzenia spotkały się w solidarnym geście zrozumienia. Zamyśliłem się. Z letargu wyrwał mnie dopiero trzask pękającej skórki bułki, którą Krzysiek właśnie miażdżył w zębach.

W tym momencie do kuchni wkroczył Franco. Był na bosaka i miał na sobie jedynie szare spodnie dresowe po Mateuszu. Jego porośnięta czarnym gąszczem klatka piersiowa zdawała się nienaturalnie duża, równie imponująco prezentowały się barki. Bandaż na lewym ramieniu był lekko przesiąknięty krwią, a na prawym boku lśniła bezkształtna połać blizn po oparzeniu, chropowata, odcinająca się barwą ciemniejszego różu, zdawała się opinać żebra do granic wytrzymałości.

— Masz tu jakieś ciuchy, bo nie mam zamiaru zabijać w tych łachach? — spytał basem równie donośnym, co sygnał nadpływającego tankowca.

Nie doszukałem się w jego tonie ironii, a tym bardziej żartu.

— Zaraz coś ci zorganizujemy — odparł Figur i upił łyk kawy.

— Co to jest? — Włoch wskazał na parujący kubek.

— Wiedziałem, że nie będziesz wniebowzięty, ale nie marudź, gorsze gówno piłeś w robocie.

— Ech… — Franco machnął ręką i wbił zęby w bułkę, choć lepszym stwierdzeniem byłoby, że jego otwór gębowy wchłonął ją niemal w całości. — Przynajmniej śniadania potrafisz robić — dodał, przeżuwając świeże pieczywo z serem, kiełbasą i pomidorem.

— Nie tylko, ale dobra, skończmy to pieprzenie, nie mamy na to czasu.

— Kiedy chcesz zadzwonić do Abi Rabi’i? — spytałem.

— Jak tylko upewnię się, czy możemy liczyć na wsparcie. Tymczasem chodźmy do salonu. Chcę zobaczyć, co dzieje się w tym zafajdanym świecie.

Figur w jedną rękę chwycił kubek z kawą, w drugą talerz z bułkami i wyszliśmy do salonu. Włączył telewizor, na ekranie pojawiła się panorama ulic Berlina z lotu ptaka, nieco drżące oko kamery przemieszczało się tuż nad dachami budynków. W kilku miejscach płonęły samochody, z jednej z kamienic buchały kłęby czarnego dymu, z których od czasu do czasu wyłaniały się złośliwe jęzory ognia, na ulicach gdzieniegdzie biegali ludzie, bez ładu i składu, jak obywatele prowadzonej kolonii w jednej ze starych strategicznych gier komputerowych podczas ataku wrogiego przeciwnika. W tle warkotu śmigieł snuł się komentarz prezentera:

— …nieokreślona, jednostki policji nie są w stanie zapanować nad zamieszkami, które rozprzestrzeniły się już niemal na całe miasto. Władza apeluje, aby ludzie nie wychodzili z domów, mimo to na ulicach jest bardzo niespokojnie. Po serii wczorajszych ataków kanclerz wprowadził stan wyjątkowy, który tylko spotęgował agresywne reakcje mieszkańców. Świadkowie mówią o strzelaninach na ulicach i licznych ofiarach. Do sieci trafia coraz więcej amatorskich filmów, na których widać starcia mieszkańców Berlina. Na jednym z nich kamera uchwyciła dwóch mężczyzn, którzy trzeciemu odrąbali głowę tasakiem bądź maczetą. W mieście panuje totalny chaos, ale już teraz można mówić o setkach zabitych. Takiej sytuacji nie było w stolicy Niemiec od zakończenia drugiej wojny światowej.

— Kurwa mać! — zaklął Krzychu, a ja dorzuciłem swoją, wcale nie mniej wyrafinowaną wiązankę. — To nam strasznie skomplikuje cały temat.

— Abi Rabi’a będzie potrzebował czasu, aby tu przyjechać — rzekł Franco, w tle prezenter kontynuował swój komentarz odnośnie do sytuacji w Berlinie.

— Myślę, że już jest w drodze, ale co prawda to prawda. Nawet jeśli władze opanują ten burdel, to szybko się tu nie przedostanie. No i pozostaje jeszcze nasza granica, której zapewne, nawet jeśli chcielibyśmy go do tego przymusić, może nie przekroczyć.

— Chaos może być też naszym sprzymierzeńcem… — zasugerował Włoch, przeżuwając kolejny wielki kęs.

— Owszem, może… — odparł Krzysiek, wpatrując się w ekran telewizora, na którym teraz kanclerz osobiście wypowiadał się na temat zaistniałej sytuacji.

Zaskrzypiały drzwi i z pokoju wychyliła się Monika, przed którą bojaźliwie stąpał mały Amir. Miała na sobie dresowe spodnie i niebieską koszulkę, na twarzy i przedramionach wciąż malowały się piękne wzory z henny. Wyglądała na zmęczoną i wyczerpaną, tak jakby w ogóle nie zdołała odpocząć. Może ją też dręczyły koszmary? Może myślała o Michale? Na pewno miała wiele powodów, aby odegnać spokojny sen.

— Cześć — rzuciła po polsku, nieco bojaźliwie, jakby nie do końca pewna, jak się zachować. — Dacie mu coś zjeść? Musi być głodny — dodała, tym razem po angielsku.

— Jasne — łagodnie odparł Krzysiek, a siedzący najbliżej Franco przesunął talerz z bułkami na skraj stołu.

— I chciałabym… — Monika zawiesiła głos i wykonała wymowny gest dłońmi. — …zmyć z siebie to świństwo. Ciągle przypomina mi o…

— Zajmiemy się nim, siostra. Bez obaw.

Jedyna dama w naszym towarzystwie lekko popchnęła Amira w naszym kierunku, a ten w milczeniu i ze spuszczoną głową zrobił kilka niepewnych kroków. Miał na sobie należące do niej krótkie sportowe spodenki w kolorze khaki i czerwoną, nieco za dużą koszulkę z masą bezkształtnych i porozrzucanych napisów. Odprowadziwszy go wzrokiem, Monika przeczesała dłońmi rozczochrane włosy i z cichym westchnieniem poszła do łazienki.

— Podejdź, chłopcze, zjedz coś. Nie obawiaj się, nic ci nie zrobimy — łagodnie zachęcił go Krzysiek; mówił po angielsku powoli i wyraźnie.

Patrzyłem na tego dzieciaka i nie wiedziałem, co mam myśleć. W głowie pustka. Totalna. Milczałem i obserwowałem. Amir wpatrywał się w bułki zlęknionym wzrokiem, nawet nie próbując podnieść głowy i spojrzeć na któregoś z nas. Miał około metra czterdziestu pięciu centymetrów wzrostu i był bardzo szczupły, żeby nie powiedzieć: chudy jak patyk. Ciemniejsza karnacja tylko potęgowała to wrażenie, podobnie jak trochę za duże ubranie, które wisiało na nim jak na wieszaku. Kruczoczarne włosy były kiepsko przystrzyżone, grzywka nierówna, z boku kosmyki nachodziły mu na duże i nieco odstające uszy. Rysy miał jednak regularne, zdrowo lśniącą skórę, jedna z tych starszych pań w okularach, które mijamy na ulicy bądź spotykamy na przystanku autobusowym, zapewne powiedziałaby, że wygląda jak cherubinek. Sprawiał jednak wrażenie zaniedbanego i — zakładałem, że ma około dziesięciu lat — lekko opóźnionego w rozwoju. Stał nieruchomo, ręce trzymając wzdłuż tułowia, lekko pochylony, wyraźnie spłoszony.

— Jedz — ponowił prośbę Krzysiek, nieco bardziej stanowczo.

Z łazienki do naszych uszu dotarł szum wody spod prysznica.

Amir jeszcze przez moment nie reagował, wtem jego oczy zaszkliły się i po policzkach pociekły łzy.

— Szlag… — zaklął pod nosem Krzysiek.

Franco przesunął talerz na sam skraj stołu, niemal pod nos chłopaka, ale ten odruchowo cofnął się.

— Przecież to wieprzowina — wypalił znienacka potężny Włoch. — On tego nie zje.

— Cholera, zupełnie zapomniałem. — Figur klepnął się wymownie w czoło, po chwili wstał i udał się do kuchni.

Nie miałem pojęcia, jak zareagować, więc wbiłem zęby w kolejny kawałek bułki z pyszną — złośliwie dodałem to w myślach — świńską kiełbasą i skierowałem wzrok na ekran telewizora, gdzie przy stole debatowały teraz tak zwane mądre głowy, polscy politycy i dziennikarze, którzy komentowali aktualną sytuację w Niemczech i ogólnie w całej Europie Zachodniej, jakby już dawno pozjadali wszystkie rozumy. Franco też stracił zainteresowanie chłopakiem, myślę, że miał równie kiepskie doświadczenie w kontaktach z dziećmi jak ja, tym bardziej z muzułmańskimi bachorami terrorysty, którego planowaliśmy zabić. Porąbana sytuacja…

Po około minucie Krzysiek wrócił z kuchni, z bułką z serem i pomidorem oraz szklanką soku jabłkowego. Przykucnął i postawił je obok Amira. Popatrzył na twarz chłopaka, który cicho pociągał nosem.

— Bez wieprzowiny — rzekł. — Możesz to zjeść.

Amir gwałtownie wytarł łzy wierzchem dłoni w sposób dla dziecka w tym wieku jak najbardziej naturalny. Nieśmiało wyciągnął dłoń w stronę kubka, a chwilę później przystawił go do ust i upił odrobinkę soku. Najwyraźniej mu posmakował, bo przechylił go odważniej i opróżnił do dna. Wbił spojrzenie w bułkę, jakby wciąż nie był do końca przekonany, czy może ją zjeść, w końcu jednak chwycił ją oburącz i odgryzł kęs, powoli go przeżuwając. Podniósł wzrok i spojrzał na Krzyśka. Miał bardzo duże i ciemne oczy, ale nie dostrzegłem w nich tego, czego podświadomie szukałem. Chyba myślałem, że tak byłoby dla mnie łatwiej, ujrzeć w nich odbicie ojca, duszę zainfekowaną nienawiścią do wszystkich i wszystkiego, chłód i mrok, kiełkujące zło. Ku mojemu rozczarowaniu zobaczyłem jedynie smutne oczy niewinnego chłopca, zahukanego i zagubionego w otaczającej go rzeczywistości, nierozumiejącego swojego położenia, przeznaczenia ani decyzji ludzi dorosłych, które doprowadziły go do tej bezimiennej dla niego krainy, gdzie wszystko wygląda inaczej, a z okolicznych minaretów od rana nie dobiegało zawodzenie muezzinów przywołujących wiernych do obowiązkowej modlitwy. Amir w milczeniu zjadł oba kawałki bułki, następnie wrócił do poprzedniej pozycji — ręce wzdłuż tułowia, głowa spuszczona, wzrok wbity w podłogę. Słuchaliśmy komentarza w telewizji, a on nie ruszał się, wyglądał jak jakiś zaprogramowany robot, który czekał na kolejne polecenia. Niby nic, ale sytuacja zrobiła się dziwnie niekomfortowa, z tego, co zauważyłem, nie tylko dla mnie.

— Możesz usiąść — powiedział Krzysiek i wskazał Amirowi jeden z wolnych foteli.

Chłopak nieśmiało uniósł głowę i spojrzał na legionistę, a następnie na mnie. Hebanowe oczy spoczęły na mojej szyi, omiatały wzrokiem bliznę przecinającą ciemny zarost. Patrzył na nią zahipnotyzowany, posłusznie, bez ruchu. Wtem jego drobna broda zmarszczyła się nieco, a następnie zaczęła się trząść. Przypominał malca, który w tłumie zgubił rodziców; oczy znów zaszkliły się i nie utrzymały łez, które spłynęły wzdłuż śniadych policzków.

— Ja nie chciałem… — wymamrotał, pochlipując i coraz mocniej pociągając nosem.

Przestałem przeżuwać i spojrzałem na chłopaków, najwyraźniej byli równie zaskoczeni jak ja, bo nie skomentowali. Z powrotem skierowałem wzrok na Amira, który chyba zaczynał tracić nad sobą panowanie. W pewnym momencie nogi się pod nim ugięły, padł na kolana i oparłszy się przedramionami o blat stołu, zaczął szlochać. Nie darł się jak większość niewychowanych dzieciaków w jego wieku, jego płacz bardziej przypominał zawodzenie żałobnika nad grobem najbliższej osoby. To było skrajnie dziwne i niespotykane.

Spojrzeliśmy po sobie, po raz pierwszy poczułem, że legioniści byli tak samo zdezorientowani, jak ja, ich szkolenie i doświadczenie w terenie nie miało tu absolutnie żadnego przełożenia. Wtedy do salonu wpadła okryta jedynie ręcznikiem Monika.

— Co mu, kurwa, zrobiliście!? — warknęła po polsku.

Wyglądała jak wściekła osa, mokre włosy i wciąż nie do końca zmyte wzory z henny upodabniały ją teraz do dzikiej Amazonki, która właśnie wyrusza na wojnę. Amir wciąż płakał, oparty o blat stołu.

— Nic… — wydukał zakłopotany Krzysiek. — My tylko…

— Właśnie widzę twoje „nic”! — syknęła i czule objęła chłopaka, szepcząc mu do ucha.

Ten wtulił się w nią, nie przestając szlochać. Chwilę tak razem trwali, następnie rzuciła nam srogie i pełne wyrzutu spojrzenie, po czym odprowadziła malca do swojego pokoju. Znów spojrzeliśmy po sobie.

— Twarda kobieta… — burknął Franco, wymownie unosząc brwi do góry.

— Taaak — odrzekł Krzysiek, chyba wyraźnie zaskoczony zaistniałą sytuacją, zresztą podobnie jak ja.

Znałem Monikę od lat, ale nie pamiętałem, aby zachowywała się w taki sposób. I to spojrzenie, gniewne, wściekłe, wręcz szalone, w jednej chwili zmroziło mi krew w żyłach, jakby przez moją przyjaciółkę przemawiał jakiś rozjuszony demon.

Figur, spytawszy, czy nie chcę porcji białka, wstał od stołu i poszedł do kuchni, po czym dla każdego przygotował po kuflu surowych jajek. Nigdy nie byłem fanem tego raczej nieprzyjemnego w odbiorze posiłku (w dzisiejszych czasach wszelkie formy proteinowych suplementów smakowały jak delicje i nikt nie musiał katować się tak staroświeckimi metodami dostarczenia niezbędnego dla mięśni białka), ale nie chcąc być gorszy od legionistów, którzy w terenie zapewne byli odcięci od podobnych zdobyczy cywilizacji, chętnie przystałem na propozycję. Przełknąłem koktajl, o dziwo bez większych problemów, i z powrotem wbiłem wzrok w telewizor. Wyświetlane obrazy przykuły uwagę nas wszystkich. Nie tylko ja bezwiednie skomentowałem to, co widzę, klasycznym „ja pierdolę”… To był szok.

Ekran wypełniał pejzaż płonącej — dosłownie i w przenośni — stolicy Francji. Kamera, zamontowana na jednym ze śmigłowców, ukazywała piętrzące się kłęby dymu, które w pewnym miejscu przysłaniały całe przecznice. Pożary trawiły budynki nie tylko przedmieść, ale także kamienic wokół wieży Eiffla czy nie mniej słynnego Luwru. Komentator mówił o tysiącach ofiar i wielokrotnie wyższej liczbie rannych, problemach w przepełnionych szpitalach, chaotycznych akcjach policji i wojska, płonących galeriach, urzędach, szkołach, posterunkach, kościołach, nie wspominając o niezliczonych sklepach, restauracjach czy kafejkach. Całe zastępy wozów strażackich nie były w stanie ugasić szalejących płomieni, więc służby skupiały się na miejscach najgęściej zaludnionych bądź tych o bezcennej wartości historycznej, jak choćby plująca językami ognia ze strzelistych okien katedra Notre Dame. Ulicami wstrząsały kolejne wybuchy, słychać było strzały, czasem całe serie z broni automatycznej, w wielu miejscach powstały barykady ze spalonych wraków, przyczep, czasem zwykłych mebli powyrzucanych przez okna na asfalt.

Gdy inna kamera pokazywała obraz z poziomu ulicy, odgłosy rebelii stawały się jeszcze bardziej donośne, bliższe widzowi, a tym samym bardziej złowieszcze, filmowanie z ręki dodawało realizmu, a gwałtowne reakcje prezentera nie pozostawiały wątpliwości, że na ulicach Paryża było po prostu niebezpiecznie. Krzyki, nawoływania, brzęk szkła, huk, trzask, strzały, wybuchy, syreny, warkot wirników wiszących nad budynkami maszyn, rozwiewających kłęby czarnego dymu jak amerykańskie śmigłowce na filmach z lat siedemdziesiątych i osiemdziesiątych, groźnie przelatujące przez gęste obłoki snujące się nad spaloną napalmem dżunglą podczas wojny w Wietnamie. Dosłownie! Ta relacja nie różniła się niczym od sprawozdania z wojny!

Trudno mi było w to wszystko uwierzyć, wpatrywałem się w ekran z rozdziawionymi ustami, próbując przyswoić sobie fakt, że jeszcze kilkadziesiąt godzin temu znajdowałem się w samym sercu miasta, które teraz wygląda nie lepiej niż Mosul, Aleppo czy Mogadiszu, ba, byłem jednym z tych, którzy się do tego bezpośrednio przyczynili i nieświadomie podpalili lont do tej beczki z prochem, na której od lat leżał Paryż. Jeden z największych symboli utopijnej polityki multi-kulti (dziś już nie miałem wątpliwości, że to kompletna utopia, przynajmniej zakładając współżycie z wyznawcami islamu, szczególnie mocno religijnymi, praktykującymi, nie mówiąc o radykałach, co było dla mnie absolutnie nie do zaakceptowania) płonął na moich oczach, stał się areną walki własnych mieszkańców, ludzi na co dzień chodzących tymi samymi ulicami, ale pochodzących z różnych światów, wierzących w jednego, ale różnie nazywanego Boga, wyznających często skrajnie odmienne wartości, wykluczające się w codziennym życiu. Moje myśli krążyły wokół tych wszystkich przenikających się aspektów, których wcześniej nie dostrzegałem lub dostrzec nie chciałem. Jak miało się obrzezanie małych dziewczynek do poglądów wyzwolonych feministek, legalne bicie żon do ustaw antyprzemocowych, organizowanie targów niewolników do słynnej maksymy rewolucji francuskiej: „Wolność, równość, braterstwo”, która legła u podstaw nowoczesnego świeckiego państwa? A budowane w postępie geometrycznym meczety, w których imamowie nauczali nienawiści do ludzi innej wiary, stricte muzułmańskie klasy w szkołach, nachalne żądania zatrudnionych o czas na modlitwę w pracy, firmowe menu halal, tysiące nakazów i zakazów, które islam narzucał swoim wiernym, szczególnie kobietom. To nie miało prawa się udać, te światy były zbyt odległe, znajdowały się na dwóch przeciwległych krańcach, oddzielały je setki lat historii, rozwoju i postępu. Ten szalony miszmasz, podszyty niechęcią, uprzedzeniami, pogardą, wreszcie niepostrzeżenie kiełkującą i szybko kwitnącą nienawiścią, musiał w końcu eksplodować. I eksplodował.

Kątem oka zerknąłem na Krzyśka. Coś go gryzło, wpatrywał się w telewizor, ale myślami był zupełnie gdzie indziej. Podejrzewałem, o co chodzi, ale uznałem, że nie będę wychodził przed szereg. Okazało się, że nie musiałem.

— To naprawdę wygląda źle, panowie — rzekł w końcu i znów się zamyślił, ruszał szczęką w tę i we w tę, marszcząc czoło.

— Rząd wyśle Legię, to niemal pewne… — skomentował Franco, jakby wywołując wilka z lasu.

Nietrudno było się domyślić, że właśnie ten fakt niepokoił mojego przyjaciela. Dostał wolne, miał jeszcze dwa tygodnie, ale w tak kryzysowej sytuacji mógł spodziewać się telefonu w każdej chwili. Wezwanie postawiłoby go w wyjątkowo niekomfortowej sytuacji. Miał kontrakt, był żołnierzem. Dezercja lub… wolałem sobie tego nie wyobrażać. Dokonał wyboru. Ja też.

— Dlatego musimy się spieszyć — uciął. — Tak, panowie, nie ma co tu siedzieć, tylko trzeba działać — powtórzył i dla wzmocnienia przekazu klepnął się po udach.

Najwyraźniej nie chciał ciągnąć tego tematu i prowadzić jałowych dyskusji o tym, co by było „gdyby”. Wierzyłem, że jest przygotowany na każdą ewentualność. Jak zawsze.

— Jestem jak najbardziej za, ale najpierw muszę kupić sobie jakieś porządne ciuchy. Nie będę zabijał w tych szmatach — rzucił śmiertelnie poważnie Franco, sugestywnie wskazując na szare, bezkształtne spodnie dresowe.

— To zbierajmy się, nie mamy wiele czasu. W południe umówiłem się z chłopakami. Po spotkaniu opracujemy plan.

Krzysiek podniósł się z kanapy, a ja ostatni raz spojrzałem w ekran telewizora.

Paryż wciąż płonął.

***

Sprawy konieczne załatwiliśmy tak szybko, jak się dało. Po śniadaniu pojechaliśmy taksówką (wcześniej Krzysiek upewnił się, czy Monika na pewno poradzi sobie sama z Amirem) do galerii Focus Mall, znajdującej się w gmachu po starej fabryce tkanin o swojsko brzmiącej nazwie „Polska Wełna”. W ogromnym budynku mieściła się niezliczona liczba butików, sklepów, kawiarni, restauracji, do tego multikino, fitness i wiele innych atrakcji dla żądnych wydawania ciężko zarobionych pieniędzy konsumentów. Dziś nie było tak tłoczno, jak zwykle, wczesna godzina i fakt, że w telewizji trwał emocjonujący serial pod tytułem „Europa rozpada się na kawałki”, zapewne spowodowały, że większość mieszkańców została w domach, z wypiekami na twarzy śledząc obrazy i komentarze zza zachodniej granicy.

Kupiłem sobie ciemnoniebieskie dżinsy i dwie koszulki, do tego bluzę z kapturem, czapkę, kilka par slipów i skarpet. Zrobiłem to, gdyż wciąż biłem się z myślami, czy przed ostatecznym rozstrzygnięciem nie udać się do rodziców, gdzie oczywiście mógłbym zaopatrzyć się w ubrania. Od czasu do czasu korciło mnie, aby oddzwonić albo napisać choć krótką wiadomość. Domyślałem się, że brak odpowiedzi z mojej strony może doprowadzać matkę na skraj szaleństwa, tym bardziej że kolejne esemesy, jakie mi wysyłała, zaczynały brzmieć, delikatnie mówiąc, desperacko. Ostatni otrzymałem wczoraj wieczorem, brzmiał mniej więcej tak: Synu kochany, odezwij się, proszę, odbierz, napisz, błagamy cię, strasznie się boimy, że coś ci się stało. Sytuacja stawała się coraz bardziej niebezpieczna i zaczynałem się poważnie zastanawiać, czy nie strzeli im do głowy, aby udać się do Hiszpanii albo — jeszcze gorzej — zgłosić na policję moje zaginięcie. Odwlekałem decyzję, ale bardziej skłaniałem się ku temu, aby poczekać, gdyż obawiałem się, że ewentualna rozmowa z rodzicami może tylko namieszać mi w głowie, zwłaszcza że w ostatnich dniach moja motywacja jakby nieco osłabła.

Nienawiść wciąż we mnie płonęła, a ja starałem się ją pielęgnować, ale żar zaczynał powoli ustępować egoistycznym pobudkom. Dręczyło mnie to, bolało, czasem nawet czułem do siebie wstręt. Minęły tylko dwa tygodnie, a miałem wrażenie, że pamięć o Nawal gdzieś mi umyka, tak jakbym podświadomie znalazł w umyśle jakąś szufladkę, wygodnie złożył tam moją księżniczkę i wszystkie piękne, wspólnie spędzone chwile, plany na przyszłość, marzenia, obraz dorastającego owocu naszej miłości. Teraz stymulowała mnie egoistyczna chęć stania się takim jak Krzychu, porzucenia dotychczasowego szarego życia i wkroczenia w świat prawdziwych mężczyzn. Tak jakby to, co przydarzyło się nam wtedy na La Mandze, stało się jedynie środkiem do celu, do moich prawdziwych pragnień, a ja dramat ukochanej wykorzystuję instrumentalnie, zresztą podobnie jak fakt więzienia Michała przez Abi Rabi’ę. Właśnie ta myśl napawała mnie skrajnym obrzydzeniem. Czułem, jakbym na swój sposób zdradzał przyjaciela. Bo czy jeśli wrócilibyśmy w pełnym składzie, to zdecydowalibyśmy się kontynuować naszą vendettę? Wciąż mielibyśmy równie silną motywację, aby zabić tego Araba? Nawet jeśli zniszczył mi życie, ba, jeśli tak okrutnie skrzywdził Monikę, dokonalibyśmy ostatecznej zemsty? Nie wiem, ale fakt, że Afgan wciąż znajdował się w łapskach Abi Rabi’i, pozwalał mi kontynuować tę szaloną przygodę (kolejne słowo, które w aktualnej sytuacji brzmiało podle, ale dziwnie samoistnie nasuwało mi się przy każdej okazji, gdy tylko o tym myślałem). Czułem się wtedy jak cholerny, pozbawiony sumienia egoista.

Boże… Gdybym tylko wiedział, że diabeł już po mnie przyszedł…

Z galerii wyszliśmy już ubrani jak ludzie, szczególnie Franco, który nie żałował pieniędzy. Żołnierz nie żołnierz, był Włochem i choćby z tego powodu musiał wyglądać elegancko. Dżinsy, designerską, rozpinaną pod szyją koszulkę i skórzaną, drogą jak licho kurtkę dopełniły eleganckie, choć wygodne półbuty, wszystko w rozmiarze XXL. Wyglądał po prostu dobrze i najwyraźniej tak się czuł.

— Teraz mogę zabijać — mruknął, gdy zapalił papierosa, już na zewnątrz budynku.

Znów zabrzmiał, jakby to „zabijanie” było dla niego nie bardziej zajmującą czynnością niż poranne wypicie kawy. Człowiek zagadka. Nie rozumiałem ani motywacji, która nim kieruje, ani tym bardziej poczucia, pokręconego, żołnierskiego humoru. A może wcale nie żartował…?

Ponieważ została nam jeszcze prawie godzina, zjedliśmy na szybko po kubełku kurczaka i udaliśmy się do knajpy, która od lat była punktem zbornym dla najzagorzalszych fanów Falubazu. Tu mieli na nas czekać „chłopaki”.

Lokal 4VIP znajdował się w starym, chyba jeszcze postkomunistycznym budynku na osiedlu Zacisze, umiejscowionym w północno-zachodniej części miasta, w pobliżu wylotówki na Krosno Odrzańskie i dalej na przygraniczne miejscowości Gubin i Słubice. Bardziej przypominał lokalną spelunę niż miejsce szczycące się tak zacną nazwą. Niedzielne słońce przyjemnie przypiekało policzki i nagie ramiona, a lekkie podmuchy wiatru nieco łagodziły efekt silnych promieni. Pachniało pobliskim lasem, a dokoła zalegała niemal głucha cisza, wyłączając sporadyczne pokrzykiwania grających w cieniu drzew amatorów tenisa, na kortach tuż za halą sportową należącą do Uniwersytetu Zielonogórskiego. W zasięgu wzroku dostrzegłem jedynie parę młodych ludzi z psem nieokreślonej rasy i kobietę z wózkiem. Mimo tak przyjemnego poranka na zewnątrz lokalu było pusto, choć potencjalnego klienta można było zrozumieć, gdyż wystawione pod parasolami stoliki wyglądały na zaniedbane i nieumyte. Przez moment pomyślałem, że knajpa jest zamknięta na cztery spusty i nikt na nas nie czeka, ale gdy tylko zbliżyliśmy się do schodków prowadzących do środka, drzwi otworzyły się i w progu stanął postawny facet o twarzy, której z pewnością przeciętny mieszkaniec nie chciałby ujrzeć nocą w ciemnej uliczce. Najbardziej rzucała się w oczy gruba na szerokość palca blizna przecinająca prawą brew, niemal dokładnie w połowie, uwagę przyciągały też głęboko osadzone, ciemnoniebieskie i bystre oczy. Mężczyzna zeskoczył ze schodków i zbliżył się do nas, groźne oblicze rozpromieniło się jak buzia dzieciaka, który właśnie dostał do ręki ulubioną zabawkę.

— Kopę lat, brachu — rzekł, przybijając soczystą piątkę, a następnie mocno ściskając się z Krzyśkiem.

— Siema, Tes. Nawet nie wiesz, jak dobrze cię widzieć — odparł Figur, wciąż trwając w objęciu z dawno niewidzianym przyjacielem.

Znałem Tesa, choć nigdy nie byliśmy bliskimi kolegami, więc również, choć wyraźnie mniej serdecznie, uściskaliśmy się, następnie Figur przedstawił przyjacielowi naszego włoskiego kompana. Oni również przybili sobie piątkę i poklepali się po plecach.

— Przydałby się nam taki kawał chłopa w ekipie — rzucił żartobliwie Tes łamaną angielszczyzną, gdy w końcu puścił wielką grabę Franco.

— Uważaj, czego sobie życzysz — odrzekł swoim tubalnym głosem Włoch, wprawiając rozmówcę w lekkie zakłopotanie, ale chwilę później uśmiechnął się pod wąsem.

— Ilu przyszło? — spytał Krzysiek.

— Prawie wszyscy. Nie wiem, czy zdajesz sobie z tego sprawę, ale jesteś tu legendą, stary.

— Legendą powiadasz… — Figur zawiesił głos i spojrzał w niebo.

— To mało powiedziane. Chodź, sam się przekonasz.

Krzysiek wciąż patrzył w błękit, znałem go i podejrzewałem, że w tej jednej chwili przeszłość wróciła. Kibolska ustawka ze Stalą Gorzów, bijatyka w lesie, cios w gardło, zmiażdżona krtań, śmierć młodego chłopaka w ciżbie tłukących się kiboli żużlowych klubów. Potem strach, panika, ucieczka do Nîmes, podpisanie kontraktu na służbę w obcej armii. Wstyd i wyrzuty sumienia wobec przypadkowej ofiary, jej rodziny i… siostry, którą musiał zostawić samą sobie. Miał wtedy tylko osiemnaście lat…

— Chodźmy więc.

Na dzień dobry musieliśmy przywitać się z każdym z osiemnastu przybyłych, najwierniejszych i najtwardszych fanatyków Falubazu. Nie odbiegali od charakterystycznego sznytu klasycznego kibola. Ogolona głowa, ewentualnie bardzo krótko przystrzyżona fryzura, silna i muskularna postura, koszulka z herbem ukochanego klubu lub jakimś agresywnym napisem w stylu „Pitbull” czy „Terror”, grafika często nawiązująca do sportów walki, które wszyscy jak jeden mąż czynnie uprawiali, obowiązkowo jakiś tatuaż, czasem wydziarane całe ramię. Kilku z nich kojarzyłem, ale żaden nie należał do bliskiego grona moich znajomych. W oczach wszystkich widać było podziw i szacunek, nawet tych starszych wiekowo, którzy pomimo trzydziestu kilku lat na karku swoje życie wciąż w pełni oddawali ukochanemu klubowi. Z większością Figur przywitał się ciepło, zamieniając kilka słów, a ja z Franco po prostu przybijaliśmy kolejne piątki, pilnując, aby nie przeoczyć nikogo, co mogłoby zostać odebrane w tym środowisku jako bardzo niegrzeczne. Gdy w końcu wszystkie zasady kibolskiej etykiety zostały dochowane, usiedliśmy przy jednym z okrągłych stolików, a barman przyniósł nam po zimnym piwie. Krzysiek uprzedził Franco, że teraz będzie używał języka polskiego i nie bawiąc się w dalsze konwenanse, zaczął mówić:

— Dzięki, że przyszliście, panowie, doceniam to i szanuję. Większość z was mnie zna, dlatego wiecie, że nie owijam w bawełnę, w związku z tym od razu powiem, o co chodzi.

Figur na chwilę zawiesił głos i spojrzał po ponurych, choć wyraźnie zaciekawionych twarzach „chłopaków”. Miałem wrażenie, że wszyscy przestali oddychać, przypominali niewzruszone figury woskowe. Legionista kontynuował:

— Potrzebuję waszej pomocy, gdyż jeden z moich bliskich przyjaciół wpadł w poważne tarapaty. Jest więziony przez pewnego człowieka, który już wkrótce pojawi się przy granicy, mam nadzieję po polskiej stronie. Będę próbował go przejąć, ale ktoś musi w razie czego odciąć mu drogę ucieczki.

— Ma broń? — wyrwał się facet o typowo sterydowej posturze, wielki i nalany, ale z pewnością silny jak tur.

— Tak. I bez dwóch zdań nie zawaha się jej użyć — odparł zgodnie z prawdą Krzysiek, a paru łysych w milczeniu ze zrozumieniem pokiwało głowami.

— Co to za człowiek? — spytał inny, tego znałem, miał ksywkę Puzon i był równie wielki, obaj należeli do „starej gwardii”.

— To dżihadysta.

Zapadło milczenie.

— Niebezpieczny człowiek, obyty z bronią, z pewnością nie przybędzie sam.

Znów kilka osób pokiwało głowami.

— Musicie liczyć się z tym, że będzie strzelane.

W niewielkiej sali dało się słyszeć brzęczenie kilku krążących pod sufitem much. Nieznośna cisza ciągnęła się, a atmosfera zgęstniała. Decyzja nie należała to najłatwiejszych, to na pewno. „Chłopaki” zapewne mogli zasypać legionistę tysiącem dodatkowych pytań, ale większość tych facetów sroce spod ogona nie wypadła i rozumieli, że jeśli zwracał się do nich, a nie do policji czy innych służb, to nie miał innego wyjścia. Patrzyłem na ich harde twarze i zastanawiałem się, ilu to prawdziwi twardziele, a ilu zamiast jaj nosi między nogami jedynie wydmuszki. Co by nie mówić, ustawka wrogich grup kiboli, nawet najbardziej brutalna, była jedynie dziecinną igraszką w porównaniu z prawdziwą akcją przeciwko grupie uzbrojonych terrorystów, w większości szkolonych i mających doświadczenie bojowe. Z satysfakcją pomyślałem, że to, co przeżyłem w Paryżu, pewnie zawstydziłoby większość tych napakowanych kafarów.

— Wchodzę w to — odezwał się w końcu pierwszy głos.

Należał do wysokiego i dobrze zbudowanego faceta w koszulce z napisem „Embrace the pain” i jakimś wściekłym obliczem. Jego twarz też kojarzyłem, ale nie potrafiłem przypomnieć sobie, jaką miał ksywę.

— I ja — dorzucił Puzon, unosząc dłoń.

Chwilę później w pomieszczeniu widniał już las rąk, zgłosili się wszyscy bez wyjątku. Byłem ciekaw, ilu z nich rzeczywiście zrobiło to, bo taką podjęło suwerenną decyzję, a ilu podniosło dłoń, aby nie wyjść na tchórzy. Lokal wypełnił szum podnieconych głosów, a atmosfera wyraźnie się rozluźniła.

— Dzięki, panowie. — Głos Krzyśka spowodował, że znów zapadła cisza. — Który z was ma broń i wie, jak się nią posługiwać?

W górę nieśmiało powędrowało pięć rąk. Figur z uznaniem pokiwał głową, myślę, że to było nawet więcej, niż się spodziewał. Co prawda w ostatnich latach polski rząd ułatwił obywatelom dostęp do broni, ale cała procedura wciąż była długa i skomplikowana, szczególnie jeśli w aktach policji przy twojej twarzy widniał napis „kibol”. Co innego sam rynek, na którym pojawiło się mnóstwo lewych gnatów, głównie zza wschodniej granicy, gdzie niedawno konflikt na Ukrainie ostatecznie zakończył się podziałem kraju. Przemycane na Zachód, miały wzięcie, szczególnie w miejscowościach przygranicznych, w których mieszkańcy, szczuci przez środowiska skrajnie prawicowe, zbroili się na wypadek problemów z pękającymi w szwach od nowych imigrantów Niemcami. Pięć osób to było już coś.

Gdy już mieliśmy zbierać się do wyjścia, wybrzmiał sygnał w telefonie Krzyśka. Dzwoniła siostra. Odebrał. Monika płakała i krzyczała. Była kompletnie przerażona.