Kasey Michaels

Tajemnice Becketów

Tłumaczenie:

Anna Pietraszewska

ROZDZIAŁ PIERWSZY

Londyn, 1811

Chance Becket siedział ze zobojętniałą miną w salonie swej georgiańskiej rezydencji przy Upper Brook Street, usytuowanej zaledwie dwie ulice od Hyde Parku. O dziwo, zupełnie nie zwracał uwagi na urządzone ze smakiem wytworne wnętrze.

Naturalnie był w pełni świadomy przyjemnego otoczenia, tyle że w ogóle nie dbał o to, co ma przed oczami. Jak to możliwe? Przecież tego właśnie pragnął, o takim lokum zawsze marzył. I zapracował na owo lokum w pocie czoła, niemal wyłącznie własnymi siłami.

Właśnie, niemal. I w tym cały kłopot. Tak naprawdę nigdy niczego nie osiągnął sam. Jego rozległą edukację sfinansował ojciec, Ainsley Becket, tajemniczy i nieprzyzwoicie bogaty mizantrop z Romney Marsh.

A ten dom? To także prezent. Od zmarłego teścia. Nawet meble, łącznie z pokrytą jedwabiem kanapą, na której się obecnie rozpierał, przypadły mu w udziale wraz z żoną, jako część jej posagu.

Upił nieśpiesznie łyk wina. Jeszcze przed chwilą kieliszek zwisał bezwładnie w jego palcach tuż nad podłogą. Niewiele brakowało, a poplamiłby drogocenny francuski dywan.

Całe jego życie to jedna wielka farsa i kunsztowna mistyfikacja. Marna namiastka niedoścignionych marzeń, które hołubił w dzieciństwie. Dżentelmenem trzeba się urodzić, nie zostaje się nim na życzenie ani z przypadku. Dobre chęci, skrojony na miarę surdut i wpojona za młodu ogłada nie wystarczą, żeby z autentyzmem odgrywać rolę światowca. Jego życiowy dorobek był jak wielkanocna wydmuszka, z wierzchu wzorzysta i pstra, lecz pusta w środku.

Niestety nie mógł liczyć na nic więcej. Jakiś czas temu porzucił nadzieję i pozbył się wszelkich złudzeń. Bo i po cóż karmić się mrzonkami? Pozostawało mu już tylko zadbać o to, by Alice nie poszła w jego ślady. Nie chciał, żeby jedyna córka upodobniła się do powierzchownego i nieczułego ojca.

– Za pozwoleniem, sir… kolejna kandydatka czeka na dole już od kilku godzin. Zechce się pan z nią rozmówić? Jeśli nie, natychmiast ją odprawię…

Becket zamrugał i spojrzał nieobecnym wzrokiem na kamerdynera. Hm, rozmowa to zawsze jakaś odmiana. Przynajmniej przestanie się nad sobą użalać.

– Wybacz, Gibbons, zdaje się, że popadłem w zadumę. To pewnie przez tę ponurą aurę. Brr, okropność. Powiadasz, że jest jeszcze jedna? Sądziłem, że odstręczająca pani Billingsgate była ostatnia.

– Przedostatnia, sir. Jeszcze raz przepraszam za żonę. Przepytałaby pretendentki sama, ale biedactwo jeszcze niedomaga. Cały czas ma katar i…

– Żaden kłopot, Gibbons, a teraz do rzeczy. Nie mamy chwili do stracenia. Trzeba doprowadzić sprawę do końca jeszcze przed naszym wyjazdem. A czas nagli. Wiesz przecież, jakie to ważne.

– Naturalnie, sir. Pozwolę sobie nadmienić, że panna Carruthers jest zdecydowanie najmłodsza i najlepiej ułożona ze wszystkich, z którymi do tej pory rozmawialiśmy.

– Och, nie róbże mi nadziei, mój drogi, nie chcę się rozczarować. I błagam, tylko nie przepraszaj znowu za nieobecność pani Gibbons. Znam twoją żonę nie od dziś. Wiem, że nie ściągnęła na siebie choroby tylko po to, żeby przykuć się do łóżka akurat wtedy, kiedy zmuszony jestem nająć nową piastunkę. Nie opuściłaby mnie w potrzebie.

– Istotnie, proszę pana. Tak czy owak, najmocniej za nią przepraszam, to znaczy… niezmiernie mi przykro, że…

– Dobrze już dobrze, dajmy temu pokój. – Chance machnął ręką i podszedł do barku. Spotkania z potencjalnymi niańkami okazały się wyjątkowo wyczerpujące. Istna droga przez mękę. Nie sposób przejść przez coś takiego o suchym pysku. – Załatwimy to w trybie przyspieszonym, dobrze? Obiecałem Alice, że zjemy razem podwieczorek, choć już na wstępie poinformowała mnie, że to nie ja będę gościem honorowym. Ten zaszczyt przypadnie, jak zwykle, jej pluszowemu króliczkowi.

– Ma się rozumieć, sir. Pączek zawsze jest najważniejszy. Nie możemy pozwolić, żeby panienka Alice zbyt długo na nas czekała. Ośmielę się zauważyć, że bez niej ten dom stanie się samotnym i ponurym gmaszyskiem.

– Owszem, Gibbons, nie da się ukryć. Nasze słoneczko zabierze ze sobą cały blask tego miejsca. Ale co robić? Nie ma rady. Musimy mieć na względzie jej dobro. Londyn to nie miejsce dla dziecka osieroconego przez matkę.

– Nie inaczej, sir, nie inaczej… – Służący ukłonił się i wyszedł.

Becket stanął przy kominku i splótł ręce na plecach. Był niemal pewien, że spotka go srogi zawód. Nie pierwszy tego dnia. Pączek, pomyślał bez związku. Dobry ojciec pamiętałby imię ulubionej zabawki dziecka.

– Panna Julia Carruthers, sir – zaanonsował kamerdyner, otworzywszy na oścież drzwi.

– Dzień dobry, panie Becket – odezwała się, po czym wkroczyła do pokoju z wdziękiem księżniczki przebranej za żebraczkę. Wyglądała jak córka zubożałego młynarza, która wystroiła się odświętnie z racji niedzielnego nabożeństwa. Cóż, gdyby była zamożna, nie próbowałaby zatrudnić się jako piastunka.

– Dzień dobry. Proszę spocząć, panno Carruthers – rzekł, wskazując gestem kanapę przy kominku. Sam ujął w dłoń kieliszek i zajął miejsce w fotelu naprzeciw niej.

– Przychodzi pani z ogłoszenia, jak rozumiem? – zagaił po chwili.

– Zgadza się. – Miała nienaganną dykcję i nieskazitelny akcent, szczęśliwie nieskażony naleciałościami rodem z Piccadilly – rzecz godna najwyższej pochwały. Gorzej z jej tonem, zdecydowanie nie dość uniżonym jak na jego gust. W każdym razie jej słowa nie brzmiały aż tak służalczo, jak by sobie tego życzył. Za to idealnie wyprostowana sylwetka zawstydziłaby niejednego żołnierza na musztrze.

Przyglądał jej się z niejaką konsternacją, gdy ściągała nieśpiesznie rękawiczki. Jedna z nich była starannie zacerowana na kciuku. Jej zgrabne dłonie o długich smukłych palcach i schludnych, krótko przyciętych paznokciach natychmiast przykuły jego uwagę. Oderwał od nich wzrok dopiero, gdy uniosła ramiona, żeby zdjąć wysłużony słomkowy kapelusz. Gęste włosy o przyjemnym odcieniu blond upięła wysoko z tyłu głowy w duży, odrobinę nierówny kok. Tak ciasny, że aż przykro było patrzeć na naciągniętą do granic skórę na jej skroniach i czole. Profanacja, pomyślał, wzdragając się w duchu.

Przyjrzawszy się uważniej jej twarzy, zauważył, że ma wyjątkowo ładną cerę, jasną, ale ze śladami rumieńców, a więc nie papierowo białą, jak u niektórych bladolicych Angielek. Jej nos był kształtny i prosty, usta miała dość wydatne, ale nie zanadto, a wyraźnie zarysowany podbródek świadczył zapewne o silnym charakterze. Niektórzy ani chybi uznaliby go za oznakę determinacji. Ku swemu zdumieniu odkrył, że jest nią zaintrygowany.

Fortuna najwyraźniej przestała jej sprzyjać i mimo tego, że znalazła się w kłopotliwym położeniu, nosiła się z niewymuszoną godnością. Prawdopodobnie pochodziła z dobrego domu i odebrała staranne wychowanie – czego niestety nie mógł powiedzieć o sobie. W tym względzie była zatem zdecydowanie bogatsza od niego. Najbardziej, przynajmniej w tej chwili, podobało mu się w niej to, że w przeciwieństwie do swoich poprzedniczek była czysta i pachnąca. Higiena osobista pozostałych kandydatek, delikatnie mówiąc, pozostawiała wiele do życzenia. Jeśli los się do niego uśmiechnie, panna Carruthers okaże się w dodatku wystarczająco zdesperowana, by przyjąć rozsądne wynagrodzenie i nie wybrzydzać, kiedy każe jej porzucić uroki stolicy na rzecz nieszczególnie urokliwego Romney Marsh. Oby się nie przeliczył.

Najważniejsze, że nie jest szkaradą, jak inne niedoszłe nianie. Alice z pewnością nie ucieknie z krzykiem na jej widok.

Gapił się na nią jak cielę na malowane wrota, ale uprzytomnił to sobie dopiero, gdy zadarła lekko podbródek i spojrzała na niego zielonymi oczami. Ech, cóż to były za oczy… niesamowite… oprawione długimi rzęsami i staromodnie wyprofilowanymi brwiami. Te ostatnie sięgały zbyt nisko i były zbyt proste, aby je uznać za zgodne z najnowszymi trendami.

– Najmocniej przepraszam, panno Carruthers – zaczął pospiesznie. – Domyślam się, że kazaliśmy pani długo czekać. Może napije się pani lemoniady?

Julia zmarszczyła czoło. W relacjach z chlebodawcą należało zachować stosowny dystans. Wolałaby się nie narzucać, ale skoro tak bardzo chce jej się pić…

– Dziękuję, chętnie, jeśli pan tak miły. Nie weźmie mi pan za złe, jeżeli spytam, jak wiele kandydatek ubiega się o posadę?

– Och, mieliśmy ich dziś całkiem sporo. Jak dotąd żadna nie wzbudziła mojego zaufania. Pani zjawiła się jako ostatnia. – Podszedł do barku, na którym trzymał dzbanek z lemoniadą dla Alice. Schylił się i otworzywszy szafkę pod blatem, wyjął z niej czystą szklankę.

Panna Carruthers skorzystała z tego, że stoi do niej tyłem, i bezkarnie wlepiła w niego wzrok. Nie mogła nie zauważyć, że Chance Becket jest wysoki i idealnie zbudowany. Przypuszczała, że nie ma na nim ani grama zbędnego tłuszczu. Odnotowała także, że na znak żałoby nosi na ramieniu czarną opaskę.

Nie spodziewała się, że przyjdzie jej rozmawiać z mężczyzną, na dodatek młodym i nieziemsko przystojnym. Sądziła, że będzie miała do czynienia z kobietą. Z rozmysłem ubrała się jak na rozmowę z podejrzliwą matroną, która nie życzy sobie, aby jej mąż, czy też dorośli synowie, wodzili pożądliwym okiem za najętą przez nią pomocą domową.

Przed wyjściem długo oglądała się w lustrze, żeby sprawdzić efekt swoich wysiłków. Wyglądała przeokropnie. Miała na sobie najgorsze ubranie, prawdziwe łachmany, a włosy ściągnęła z twarzy i upięła tak ciasno, że aż rozbolała ją głowa, jakby w ciągu trzech godzin, które spędziła w oczekiwaniu na swoją kolej, cała krew odpłynęła jej ze skroni. Dość powiedzieć, że pozostałe kandydatki spoglądały na nią jak na odrażające kuriozum.

Upiwszy łyk lemoniady, stwierdziła z rozanieleniem, że napój jest schłodzony lodem. Nie każdą rodzinę stać było na taki mało użyteczny zbytek. Pomyślała z błogością o tym, jak wspaniale byłoby pożegnać wreszcie ciężkie czasy oraz życie pozbawione jakichkolwiek wygód. Łaknęła odrobiny luksusu jak kania dżdżu. W zamian za namiastkę normalności, gotowa była użerać się z całą hordą rozwydrzonych urwisów.

– Bardzo panu dziękuję – powiedziała, ściskając w dłoni szklankę. – Tego mi było trzeba. – Odwróciła wzrok, udając, że nie widzi taksującego spojrzenia, jakim obrzucał ją potencjalny chlebodawca.

Miał zielone oczy, tak jak ona, ale na tym kończyły się podobieństwa. Jej własne ponoć przypominały barwą wiosenną trawę. Tak w każdym razie mawiał jej nieodżałowany papa. Oczy pana Becketa lśniły niepowtarzalnym odcieniem ciemnej zieleni przechodzącej w grafit. Wyglądały jak wzburzone morskie fale o zmierzchu. I były niepospolicie inteligentne.

Poczuła, że się denerwuje, a to zawsze zwiastowało kłopoty. Ilekroć coś wyprowadziło ją z równowagi, tylekroć złościła się na samą siebie i zaczynała robić i mówić rzeczy, które w innych okolicznościach nie przyszłyby jej nawet do głowy. Innymi słowy, bywała nierozważna i uparta jak osioł. Tego także dowiedziała się o sobie od ojca.

Nie wiedzieć czemu sama obecność pana Becketa wprawiała ją w niepokój. Siedziała jak na rozżarzonych węglach, a on przyglądał jej się z zaciekawieniem i uparcie milczał. Czemu tak na nią patrzy? I dlaczego nic nie mówi? Może to ona powinna odezwać się pierwsza? Pewnie chciałby usłyszeć coś o jej kwalifikacjach. Nie… lepiej jeszcze się napije. Niech zobaczy, że potrafi używać szklanki jak cywilizowany człowiek. Chryste, co też przychodzi jej do głowy?

– Mam nadzieję, że zechce mnie pan zatrudnić. Tym sposobem oszczędzi pan sobie dalszych rozmów. – Uznała, że zabrzmiało to doskonale, i uśmiechnęła się do własnych myśli. Teraz jego kolej. Nieco ośmielona, zajrzała mu w oczy. Fascynował ją. Jak wąż fascynuje mangustę, nieświadomą tego, że za moment zostanie pożarta. Rety, znów ponosi ją wyobraźnia. Nie jest wcale aż taki groźny. Prawdopodobnie.

Miał wyraziste rysy, nietypowe dla większości rodowitych Anglików. Jedno z jego rodziców było zapewne cudzoziemcem. Staroświecko długie włosy związał na karku jedwabną wstążką. Ich końcówki miały znacznie jaśniejszy kolor niż pasma na czubku głowy. Nazwałaby go ciemnym blond. Mocny nos, wydatne usta i wysokie kości policzkowe mogły świadczyć o włoskich korzeniach. Może któryś z jego protoplastów był rzymskim wojownikiem, który uwiódł jakieś niewinne angielskie dziewczę?

Skończże wreszcie z tymi niedorzecznymi fantazjami, upomniała się w duchu. Nie pora na durne żarty. Zakryła dłonią usta i dyskretnie zakasłała w pięść. Doszła do wniosku, że jeśli czegoś nie zrobi, będą tkwili tak w nieskończoność, aż oboje wyzioną ducha ze starości, a ich ciała zamienią się w proch.

Chance usiłował sklecić na poczekaniu jakieś sensowne, a przede wszystkim zasadne pytanie. To, o co miał ochotę zapytać, nie było ani zasadne, ani tym bardziej stosowne. Nijak nie potrafił sobie wytłumaczyć, dlaczego tak uderzająco ładna dziewczyna pragnie nająć się w cudzym domu jako służąca. Kobieta taka jak ona powinna mieć własny dom, własnego męża i własne dzieci.

– Nie przedstawiła pani jeszcze referencji – powiedział w końcu, przypomniawszy sobie, ten jakże istotny detal.

Westchnęła ciężko i spojrzała mu odważnie w oczy.

– Niestety, obawiam się, że takowych nie posiadam. Bawię w Londynie od bardzo niedawna. Nigdy dotąd nie zajmowałam się dziećmi, ale choć nie mogę pochwalić się bogatym doświadczeniem, nie brak mi zapału ani dobrych chęci. Odebrałam także staranne wykształcenie, więc mam odpowiednie kwalifikacje.

Nie była wcześniej nianią? Może to i lepiej. W jakimś sensie. Byłby to pierwszy raz dla nich obojga. Sam również nie zatrudniał dotychczas piastunki. Skoro żadne z nich nie ma pojęcia, co robi, z pewnością raźniej im będzie przejść przez trudne początki razem. I razem przetrzymać najgorsze.

– Sądząc po akcencie, pochodzi pani z Kent. Mam rację?

– Nie sądziłam, że to aż tak oczywiste – przyznała z uśmiechem. – Tak, wychowałam się w Hawkhurst. Mój świętej pamięci ojciec był miejscowym wikarym, choć urodził się w Wimbledonie.

– Hawkhurst, powiada pani? Hm… to całkiem niedaleko Romney Marsh… Przypuszczam, że raczej nie ma pani ochoty wracać w rodzinne strony?

Zmarszczyła brwi.

– Jeśli obawia się pan, że mogłabym rychło porzucić posadę z powodu tęsknoty za domem, to pragnę pana uspokoić. Mój ojciec nie żyje, a innej rodziny nie mam. Nic i nikt tam na mnie nie czeka.

– Ach, historia stara jak świat – skwitował bez namysłu. Raptem poczuł się o wiele swobodniej. – Nasza bohaterka to ukochana jedynaczka uwielbianego papy, który gotów przychylić jej nieba. Wiodą we dwójkę żywot skromny, acz szczęśliwy, do czasu gdy ojciec przenosi się na łono Abrahama i pozostawia córkę bez dachu nad głową i środków do życia. W tym miejscu sprawy przybierają tragiczny obrót. Doprawdy nie mogła pani wymyślić czegoś oryginalniejszego, panno Carruthers? Pani opowieść brzmi jak żywcem wyjęta z tandetnych romansideł, które moja żona pochłaniała pasjami razem z górą słodyczy.

Julia poderwała się na równe nogi, upuszczając przy okazji rękawiczki. Gdyby była mężczyzną, cisnęłaby mu jedną z nich prosto w twarz i wyzwała go na pojedynek. Jako kobieta niewiele mogła zrobić, żeby się na nim odegrać. Pozostawało jej tylko wycofać się z twarzą i wyjść z tego domu z wysoko podniesionym czołem. I niech diabli porwą jego i tę posadę!

– Uznał pan, że nie zaszkodzi zabawić się moim kosztem? Brawo, mam nadzieję, że sprawiło to panu przyjemność. Daruje pan, ale nie widzę powodu, aby przedłużać tę rozmowę. Żegnam pana.

Chance podniósł się i wyciągnął rękę, jakby chciał ją powstrzymać przed ucieczką. Nie przyszło mu do głowy, że może być aż tak drażliwa. Cóż, czasami bywał gruboskórny. Szkoda tylko, że zapomniał o potrzebach córki.

– Najmocniej panią przepraszam, panno Carruthers – rzekł należycie skruszonym tonem. Prawdę mówiąc, był zdesperowany. – Zachowałem się niewybaczalnie, a moja uwaga była grubiańska i ze wszech miar niestosowna. Nie znajduję niczego na swoje usprawiedliwienie. Może jedynie tyle, że mam za sobą wyjątkowo długi i męczący dzień. – Rozłożył bezradnie ręce. – Gdyby przyniosła pani ze sobą referencje…

Przypomniała sobie, że nie ma środków do życia, i wciągnęła głośno powietrze. Po namyśle doszła do wniosku, że mimo mizernych zasobów lepiej będzie poszukać szczęścia gdzie indziej. Jej wytrzymałość miała swoje granice.

– Mówiłam już, że nie mam referencji – oznajmiła z wystudiowanym spokojem. – Mogę za siebie ręczyć jedynie własnym słowem honoru, ale zdaje się, że w stolicy to za mało. Jej wyrafinowani i nieuprzejmi mieszkańcy potrzebują znacznie więcej. Do widzenia panu.

Przemknęło mu przez myśl, żeby zatrzymać ją siłą, ale rychło porzucił ten pomysł. Uznał, że niewiele zyska w jej oczach, jeśli przywiąże ją do krzesła. Do diaska! – zaklął w duchu. Kiedy w końcu pojawiła się odpowiednia kandydatka, już na wstępie musiał wszystko zepsuć. Że też nie potrafi trzymać języka za zębami! Co gorsza, dopuścił do tego, że zyskała nad nim przewagę. Teraz to ona była górą, a on korzył się przed nią, jakby miała wyświadczyć mu wielką przysługę. Niech ją licho!

– Chwileczkę – odezwał się, nim zdążyła pokazać mu plecy. – Proszę zaczekać. Byłbym zobowiązany, gdyby zechciała pani to jeszcze przemyśleć. I naprawdę, szczerze przepraszam za swój szczeniacki wybryk.

Zawahała się. Rozpaczliwie potrzebowała pieniędzy, a on mógłby regularnie wypłacać jej pensję. Poza tym nie pogardziłaby wygodnym łóżkiem i dachem nad głową. Jej obecne lokum nie było szczególnie zachęcające. W dodatku codziennie musiała za nie słono płacić. Podniosła wzrok i spojrzała ponownie na Chase’a Becketa. Nie potrafiła odmówić sobie tej przyjemności. Jego oczy miały barwę wzburzonego oceanu, co rzecz jasna nie miało najmniejszego wpływu na jej decyzję.

– Cóż, jeśli jest pan skłonny przymknąć oko na brak referencji…

– Tatusiu, Pączkowi chce się jeść. Nie może się doczekać podwieczorku…

Obydwoje odwrócili głowy w stronę drzwi.

– Alice? Miałaś zaczekać na mnie na górze.

– Czekałam, ale okropnie długo nie przychodziłeś, więc zeszłam, żeby cię poszukać.

Julia wpatrywała się w dziewczynkę jak urzeczona. Mała wyglądała wypisz wymaluj jak cherubinek z obrazu Botticellego, od złotych loków na głowie po białe satynowe pantofelki. W dodatku była niemal dokładną kopią ojca, miniaturowym Chance’em Becketem w delikatniejszym, damskim wydaniu.

– Ma pan wspaniałą córeczkę, panie Becket – powiedziała ściszonym głosem. – Jest taka śliczna… i bardzo do pana podobna. Pewnie rozpiera pana duma, kiedy pan na nią spogląda. Ile ma lat?

– Pięć – odparł zaskoczony. – Pół roku temu zmarła jej matka. Obawiam się, że odrobinę za bardzo jej pobłażam. Powinna bawić się w swoim pokoju, prosiłem ją, żeby…

– Powinna bawić się tam, gdzie chce, a najwyraźniej chce być blisko pana.

Przesunął dłonią po włosach i odgarnął pasmo, które wysunęło mu się z kucyka.

– Wypadałoby, żebym was sobie przedstawił.

– Dziękuję, poradzimy sobie same. – Podeszła zdecydowanym krokiem do dziecka i przykucnęła w pobliżu. – Dzień dobry, mam na imię Julia – rzekła z uśmiechem. – Miło mi cię poznać, Alice. Czy to Pączek? Jest urocza.

Alice zerknęła na żółtego króliczka, który wystawał jej spod pachy.

– Pączek to chłopiec – poprawiła, podtykając Julii pod nos zabawkę. – Zawiązaliśmy mu z tatą niebieską wstążeczkę na szyi. Widzisz? Pączek jest chłopcem, prawda, tatusiu?

Pan Becket przeszedł przez pokój i położył córce rękę na ramieniu. Ów gest, choć zapewne nieuświadomiony, był niezwykle wymowny. „Jest moja, oznajmiał światu. Traktuj ją, jak należy, w przeciwnym razie będziesz mieć ze mną do czynienia”.

– Tak, w tym tygodniu Pączek jest chłopcem. A gdzież to się podziewa twoja piastunka, młoda damo?

Mała wzruszyła ramionami.

– Znowu śpi. Ona zawsze tylko śpi.

– Albo chowa się po kątach, żeby popijać – mruknął pod nosem jej ojciec.

Julia natychmiast wyczuła, że to jej moment, i postanowiła chwytać byka za rogi.

– Jeśli pan sobie życzy, mogę zacząć od zaraz, panie Becket.

– Naprawdę jest pani na to gotowa, panno Carruthers? – Pochylił się i cmoknął córeczkę w czubek głowy. Trzeba było od razu przyprowadzić ją na dół i użyć jako karty przetargowej. Że też nie przyszło mu to do głowy… – Wracaj na górę, kruszyno, zaraz do ciebie przyjdę.

Alice była tak zajęta wpatrywaniem się w Julię, że nie zwróciła na niego uwagi.

– Ładna jesteś. Mamusia też była ładna. Zostaniesz na podwieczorek?

– Nie wiem, kochanie, musisz spytać tatę. – Panna Carruthers podniosła się z klęczek i popatrzyła wyczekująco na Chance’a.

Kiedy się uśmiechnął, serce na moment zatrzymało się Julii w piersi.

– Mam rozumieć, że się dogadaliśmy?

– Cóż, na to wygląda.

Uśmiech całkowicie przeobrażał jej twarz. Z zaledwie ładnej zmieniał ją w niemal piękną. Szkoda tylko, że prawdopodobnie uśmiechała się wyłącznie dlatego, że udało jej się pokonać go w nierównej walce.

– Zatem, załatwione. Pozwoli pani, że kwestię pensji omówimy innym razem. Aha, jeszcze jedno. Muszę panią uprzedzić, że nie zostaniemy długo w Londynie. Za dwa dni wyjeżdżamy.

– Wyjeżdżamy? – powtórzyła nieobecnym tonem. Alice właśnie wzięła ją za rękę, a jej serce wykonało kolejnego fikołka. – Dokąd? Ma pan rezydencję na wsi?

– Owszem, mam, ale nie tam się udajemy. Odwiozę panią i Alice do Romney Marsh w Kent. To majątek mojego ojca. Zostaniecie tam na jakiś czas. Ja tymczasem wrócę do stolicy i swoich obowiązków w Ministerstwie Wojny. Nadal pali się pani do tej posady, mimo że utknie pani na odludziu?

Julia ścisnęła rączkę swojej nowej podopiecznej.

– Skoro będę nianią Alice, nie mam nic przeciwko temu. Poza tym nie przepadam za Londynem. Szczerze mówiąc, wolę spokojne życie na wsi.

– Cóż, w takim razie będzie pani zadowolona. Moi krewni powitają was na łonie rodziny z otwartymi ramionami.

– A pan? – zapytała śmiało. Jego córka już ją zaakceptowała, więc nie musiała się niczego obawiać. Ani powściągać języka. – Nie lubi pan wsi? Czy tylko tamtych stron?

Jest stanowczo zbyt przenikliwa, stwierdził w duchu Chance i postanowił zakończyć tę niewygodną dla siebie rozmowę.

– Kent to głównie wiatr, moczary, morze i mgła. No i owce. Czasem mam wrażenie, że jest tam więcej owiec niż ludzi, a ci nieliczni, którzy zechcieli osiąść w okolicy na stałe, sami są jak błędne owce. Więc owszem, zgadła pani, nie lubię tamtych stron. – Nie wiedzieć czemu raptem zapragnął zostać sam. – Wybaczy pani, ale mam do załatwienia coś pilnego. Miłego podwieczorku.

– Ale, tatusiu, obiecałeś! – Alice oderwała się od Julii i popędziła za nim.

Nękany poczuciem winy przystanął i pogłaskał ją po głowie.

– Tak, masz rację, kruszyno – przyznał ze skruchą. – Zabierz Julię na górę i pokaż jej swój pokój. Niebawem do was dołączę.

– To nic – oznajmiła spokojnie dziewczynka, kiedy jej ojciec zniknął w korytarzu. – Tatuś często zapomina o różnych rzeczach. Pani Jenkins mówi, że to dlatego, że zupełnie o mnie nie dba, ale ja wiem, że to nieprawda. Jest smutny, bo nie ma już z nami mamusi. – Nagle na jej buzi pojawił się szeroki uśmiech. – Niedługo pojedziemy w odwiedziny do dziadka. Będą tam wszystkie moje ciocie i wszyscy wujkowie i nikt już więcej nie będzie smutny.

– Bardzo mądra z ciebie dziewczynka. – Panna Carruthers uśmiechnęła się i wyciągnęła do niej dłoń. – A teraz powiedz mi, ptaszyno, czy lubimy panią Jenkins – dodała poważnym tonem, kiedy zmierzały w stronę schodów.

Mała prychnęła i potrząsnęła złotymi lokami.

– Nie, Julio. Nie lubimy pani Jenkins. Ani trochę. Chrapie jak najęta i nieładnie pachnie. To bardzo dobrze, że wolałaby wepchnąć sobie kij w oko, niż zamieszkać w Becket Hall. Przynajmniej z nami nie pojedzie. Pączek i ja mamy teraz ciebie, więc nie musimy się nią więcej przejmować. – Podniosła głowę i spojrzała z namysłem na nową nianię. – Czemu niektórzy ludzie wpychają sobie kij w oko? Nie rozumiem…

– Ja też nie, ale przez chwilę sama miałam na to ochotę, kiedy rozmawiałam z twoim ojcem.

Weszły do przestronnego pomieszczenia, które wyglądało przytulnie, ale miało stanowczo za mało okien.

– Spotkało cię wielkie szczęście, Alice – orzekła Julia. – Nie każde dziecko ma taki piękny pokój.

– Nieprawda – odparła z grobową miną Becketówna. – Wcale nie mam szczęścia. Jestem sierotą bez matki i moje życie już nigdy nie będzie radosne i beztroskie. – Nietrudno się było domyślić, że powtórzyła co do joty cudze słowa.

– Pani Jenkins ci tak powiedziała, prawda?

Dziewczynka skinęła głową i przytuliła mocniej króliczka.

– Jest zła, że nie chodzę ubrana na czarno. Upierała się, że powinnam nosić czarne sukienki, ale tata powiedział, że nie ma takiej potrzeby, i zabronił jej o tym wspominać. A kiedy się czasem roześmieję, pani Jenkins patrzy na mnie wilkiem i mówi, że jestem nienormalna. Co to znaczy, że jestem nienormalna?

Stara jędza, sama jest nienormalna, pomyślała ze złością panna Carruthers, uśmiechając się życzliwie do podopiecznej.

– Nie zaprzątaj sobie tym główki. Pani Jenkins plecie androny, ot co. – Znała Alice od zaledwie kwadransa, a już gotowa była stanąć dla niej do walki ze smokami, gdyby zaszła taka potrzeba. Najchętniej otworzyłaby okno, żeby wpuścić do środka trochę powietrza. Przy okazji mogłaby wypchnąć koszmarną piastunkę wprost na trotuar. – Oho, zdaje się, że to nasz podwieczorek – dodała na widok młodej pokojówki, która właśnie wniosła do środka ogromną tacę.

Alice podreptała do stołu i usiadła na jednym z krzeseł wraz z nieodłącznym króliczkiem. Tymczasem służąca podniosła nagle głowę i stanęła jak wryta ze wzrokiem utkwionym w Julii.

– Za pozwoleniem, kim pani jest? – zapytała wystraszona.

– Julia Carruthers, miło mi. Nowa… piastunka panienki Alice. A tobie jak na imię?

– Bettyann – dziewczyna uśmiechnęła się i dygnęła, po czym zerknęła w stronę drzwi, zza których dobiegało głośne chrapanie. – Czy to znaczy, że pani Jenkins wkrótce nas opuści? – zapytała z nadzieją w głosie.

Julia bezwiednie podążyła wzrokiem za jej spojrzeniem.

– Często jej się to zdarza? – Przemknęło jej przez myśl, że pani Jenkins nie obudziłby nawet wystrzał z armaty. Jak zatem miałaby pilnować dziecka, które w każdej chwili mogło wymknąć się niepostrzeżenie z pokoju? Alice robiła to prawdopodobnie regularnie.

– Na okrągło – odpowiedziała na pytanie Bettyann. – Przesiaduje tam całymi dniami. Zwykle śpi jak zabita, a panienka biega po całym domu i plącze nam się pod nogami. Naturalnie zupełnie nam to nie przeszkadza, ale… sama pani rozumie. Ktoś przecież powinien się nią zająć… zwłaszcza teraz… Więc co będzie z panią Jenkins? Odejdzie ze służby?

– Nim kur zapieje, już jej tu nie będzie, bądź pewna – odparła zdecydowanie panna Carruthers. Po tym jak dostała upragnioną posadę, poczuła się bardzo pewna siebie. – Panienka Alice i ja niebawem wyjeżdżamy do Becket Hall.

– Och, to znakomicie się składa. Przyniosłam owsiankę. Proszę skosztować, póki ciepła. Zaraz podam dodatkowy talerz.

– Podaj dwa. Ma z nami zjeść pan Becket.

– Niestety, obawiam się, że wyszedł. Sama widziałam. Pan Gibbons mówi, że przysłali po niego umyślnego z Ministerstwa Wojny. Ponoć jakaś niecierpiąca zwłoki sprawa. Pan Becket jest tam ważną personą.

– Tatuś znów sobie poszedł? Ale przecież obiecał, że do mnie przyjdzie…

Pokojówka spojrzała z uśmiechem na małą.

– Tata niedługo wróci. A panna Carruthers z pewnością dotrzyma panience towarzystwa. Zostanie pani, prawda? – spytała, zwracając głowę w stronę Julii.

– Zostawiłam bagaż w gospodzie Pod Białym Koniem przy Fetter Lane. Czy ktoś mógłby go odebrać?

– Naturalnie. Pan Gibbons pośle tam zaraz lokaja. Nie wiem tylko, gdzie panią umieścić. Poradziłabym się naszej gospodyni, pani Gibbons, ale biedactwo od przeszło dwóch tygodni zmaga się z uciążliwym kaszlem. I co ja mam teraz zrobić? Boże drogi, wszystko na mojej głowie… Jak ja sobie poradzę…?

Służąca wpadła w nie lada popłoch.

– Och, nie martw się, to dziecinnie proste – uspokoiła ją panna Carruthers. – Umieść moje rzeczy w pokoju pani Jenkins, kiedy już tu dotrą.

– Pani Jenkins? Ale przecież…

– Nie będzie jej już potrzebny.

Bettyann posłała Julii szeroki uśmiech, któremu brakowało jednego z dolnych zębów.

– No tak, mówiła pani, że odjedzie, nim kur zapieje. Byłoby cudownie, gdyby zniknęła z naszego życia. Wszystkim wyszłoby to na dobre, ale czy pan Becket pozwolił pani ją odprawić?

– Pan Becket zatrudnił mnie na jej miejsce – odpowiedziała nowa niania, tylko odrobinę mijając się z prawdą.

– Siądź z nami do stołu, Julio – wymamrotała Alice z ustami pełnymi owsianki. – Pączek chce ci opowiedzieć o podróży na księżyc, którą odbył wczoraj na grzbiecie ogromnego gołębia o imieniu Simon. Przywieźli ze sobą mnóstwo smacznego sera.

– Panienka Alice ma bujną wyobraźnię – stwierdziła życzliwie pokojówka. – Prawdziwa z niej marzycielka.

– Wszystkie dzieci odwiedzają czasem krainę wyobraźni – odparła Julia. – Kiedy rozmówisz się z panem Gibbonsem, zabierz panienkę na dół do salonu. Ja tymczasem rozprawię się z panią Jenkins.

– Sądzi pani, że nie obejdzie się bez awantury?

– Nie straszne mi awantury, zwłaszcza jeśli znajdę za tymi drzwiami to, co spodziewam się tam znaleźć. – Siadając do stołu, panna Carruthers zastanawiała się, co w nią wstąpiło. Skąd w niej tyle odwagi? Zrozumiała to, gdy spojrzała na Alice. Miały ze sobą wiele wspólnego. Ona także jako dziewczynka wychowywała się bez matki. Była przekonana, że połączy je silna więź i staną się sobie bardzo bliskie.

Ojciec dziewczynki mógł się okazać nieco twardszym orzechem do zgryzienia, ale nie zamierzała martwić się tym na zapas. Któż może wiedzieć, co przyniesie przyszłość? Dziś dostała od losu nadspodziewanie wiele. Znów miała dach nad głową, a w perspektywie powrót na ukochaną wieś. W dodatku powierzono jej opiekę nad uroczą małą dziewczynką. Było z czego się cieszyć. Niemal natychmiast po przyjeździe do Londynu doszła do wniosku, że stolica to nie miejsce dla niej. Gdyby ktoś nie zostawił na ławce gazety, zmierzałaby właśnie w rodzinne strony ku życiu w skrajnym ubóstwie.

Nie bez powodu wybrała się w podróż do wielkiej metropolii, nie bez powodu znalazła gazetę, a w niej ogłoszenie pana Becketa. I nie bez powodu Alice zbiegła na dół w decydującym momencie. Nie była przesądną fatalistką, mimo to wierzyła, że nic nie dzieje się bez przyczyny. Znalazła się w tym domu, bo tak jej było pisane.

Pan Becket na razie wciąż stanowił dla niej zagadkę, ale Julia nigdy nie stroniła od wyzwań. Uznała, że powinna stać się dla niego absolutnie nieodzowna, i postanowiła jak najrychlej wprowadzić ów plan w życie. Ojciec zawsze jej powtarzał, że aby sprawy potoczyły się po naszej myśli, wystarczy postępować zgodnie z planem i trzymać się ściśle jego założeń.

– Wyśmienita owsianka – oznajmiła z entuzjazmem, uśmiechając się serdecznie do Alice.

ROZDZIAŁ DRUGI

Chance oparł się o zagłówek i wymamrotał pod nosem przekleństwo. Billy znów ściągnął za mocno wodze, a podenerwowane konie szarpnęły gwałtownie w przód. Upłynęło tyle lat, a ten utrapieniec niczego się nie nauczył. Nadal lepszy był z niego majtek niż stangret z prawdziwego zdarzenia.

Cóż, nie on jeden udaje w życiu kogoś, kim nie jest. Becket westchnął i powrócił myślami do zakończonego właśnie spotkania z sir Henrym Cabotem, jednym z wyższych rangą urzędników w Ministerstwie Wojny.

– To miło z pańskiej strony, że zjawia się pan tak szybko, panie Becket – kancelista odłożył pióro i spojrzał na niego znad sterty dokumentów. – Obawialiśmy się, że nie zastaniemy już pana w domu. Ponieważ obstaje pan przy wyjeździe, minister stwierdził, że grzechem byłoby nie wykorzystać tego do naszych celów. Innymi słowy, doszliśmy do wniosku, że powinien pan pozostać przez jakiś czas w Romney Marsh… Dajmy na to dwa, trzy tygodnie, może nawet cały miesiąc, jeżeli odkryje pan coś godnego uwagi.

– Godnego uwagi, sir? – zapytał bez entuzjazmu Chance. – Zamierzałem odwieźć tylko córkę do rodziny i niezwłocznie wrócić do Londynu.

– Tak, tak, wiemy o tym, ale minister jest zdania, że w tej sytuacji nadmierny pośpiech byłby niewskazany. Po naradzie z lordem Greenley z Ministerstwa Marynarki uznał, że skoro już pan tam będzie, równie dobrze może pan się na coś przydać. Krótko mówiąc, nie zaszkodzi, jeśli skorzysta pan ze sposobności i zrobi coś pożytecznego. – Cabot zmarszczył czoło i zerknąwszy na tekst, który właśnie skończył pisać, oprószył papier zasypką.

– Pożytecznego, sir? – powtórzył Becket. Zaczynał czuć się jak papuga, ale niemal każda rozmowa z sir Henrym przebiegała tak samo. Należało ograniczyć własne wypowiedzi do minimum, uważnie słuchać i potakiwać.

– Gotowe. – Zwierzchnik opieczętował list i podniósł na niego wzrok. – Tak, pożytecznego, mówię przecież. Mieszkał pan w okolicy przez kilka lat, więc zapewne wie pan co nieco o miejscowym wolnym handlu.

Chance zmarszczył czoło.

– Obawiam się, że niewiele. Nie spędziłem w Becket Hall zbyt wiele czasu, więc moja wiedza na ten temat jest raczej znikoma.

– Doprawdy? Cóż, na pańskim miejscu też uciekłbym stamtąd w te pędy. Nie ma nic nudniejszego niż życie na wsi. Tak czy inaczej, jako że będzie pan z wizytą u rodziny, w dodatku w towarzystwie małoletniej córki, nikt nie będzie pana o nic podejrzewał.

– A kto i o co, jeśli wolno spytać, miałby mnie podejrzewać? – Becket zadał to pytanie, choć doskonale znał na nie odpowiedź.

– Idzie o to, żeby pan odrobinę powęszył. Dyskretnie i nieoficjalnie, ma się rozumieć. Porozmawia pan z dowództwem straży przybrzeżnej, z naszymi ochotnikami, dragonami i celnikami. Przemyt to nic nadzwyczajnego… niestety. Dla niektórych stał się chlebem powszednim. Ów haniebny proceder kwitnie na całym wybrzeżu, lecz ostatnio docierają do nas nad wyraz niepokojące wieści. I to właśnie z Romney Marsh. Skarb państwa traci mnóstwo pieniędzy, ale nie to jest najgorsze. Anglia i Francja pozostają w stanie wojny, a ci prostacy robią interesy z żabojadami, albo, co gorsza, przerzucają ich na nasze terytorium. Przeklęci zdrajcy!

– To ubodzy ludzie, którzy nie są w stanie utrzymać rodziny, choć uczciwie na to pracują. Państwo nie płaci im za wełnę wystarczająco dużo, więc sprzedają ją Francuzom i przywożą od nich na sprzedaż po kilka baryłek brandy i trochę herbaty. To nic niezwykłego, jak sam był pan łaskaw zauważyć. Mieszkańcy Marsh parają się korsarstwem od wieków. Wojna z Francją raczej tego nie zmieni.

– Jeśli będę potrzebował wykładu, Becket, to cię o niego poproszę. Ostatnie doniesienia z tego rejonu pokazują, że chodzi o coś znacznie poważniejszego niż kilku malkontentów, którzy licząc na łatwy zarobek, zajmują się szmuglerką. Mówimy o doskonale zorganizowanej grupie działającej na ogromną skalę. Pańska misja jest prosta. Porozmawia pan osobiście z naszymi przedstawicielami i da im pan dobitnie do zrozumienia, że wiemy o ich rażącej niekompetencji. Już dawno powinni byli wyłapać owych bandytów i postawić ich przed sądem.

Chance popatrzył beznamiętnie na rozmówcę.

– Rozumiem, że w związku z rzeczoną niekompetencją lokalnych władz, to ja powinienem schwytać co najmniej kilku tamtejszych złoczyńców? Panowie zaś będą mogli przedstawić to jako wielki sukces i dokonać na łotrach publicznej egzekucji. Najlepiej tu, w Londynie, ku przestrodze innych im podobnych opryszków?

– Cóż taki młody, postawny i silny młodzieniec jak pan… Przypuszczam, że w pojedynkę poradziłby pan sobie znacznie lepiej niż oni wszyscy razem wzięci… Ale, jak rozumiem, pan oczywiście żartuje. Zresztą, nawet gdyby pan nie żartował, nie chcemy narażać pana na bezpośrednie niebezpieczeństwo. Jest pan dla nas zbyt cenny. – Cabot uśmiechnął się bezczelnie wręczył mu dwa listy. – Może pan ich użyć wedle własnego uznania. Jeden jest z ministerstwa Wojny, a drugi z Ministerstwa Marynarki. Objaśniają naturę pańskiej misji i udzielają panu wszelkich niezbędnych pełnomocnictw. Dzięki nim będzie pan mógł wejść, gdziekolwiek i kiedykolwiek pan zechce. To wszystko. – Urzędnik popatrzył na Becketa wzrokiem wymagającego rodzica. – Pamiętaj, liczymy na ciebie, synu. Parę dni temu jakiś zuchwały plugawiec miał czelność wysłać kilka baryłek przemyconej brandy do rezydencji jej wysokości księżnej Walii. Dasz wiarę?

Kontrabanda czy nie, francuska brandy nie miała sobie równych. Chance był więcej niż pewien, że księżna i jej damy dworu raczyły się nielegalnym trunkiem bez najmniejszych oporów. Na szczęście zawczasu ugryzł się w język i nie podzielił się owym spostrzeżeniem z sir Henrym Cabotem.

Teraz zmierzał z powrotem do domu. Jego powóz przeciskał się z mozołem przez ciżbę innych pojazdów, a on planował podróż do Romney Marsh. Zamierzał przyspieszyć bieg wydarzeń i ruszyć w drogę wczesnym rankiem, zanim zwierzchnicy zdążą przydzielić mu jeszcze jedno zadanie.

Tym sposobem przypomniał sobie o nowej domowniczce, nieulęknionej i hardej Julii Carruthers. Zastanawiał się, jak szybko „panna rezolutna” zdoła przygotować się do wyjazdu.

Uśmiechnął się zgryźliwie. Zapewne nie zajmie jej to więcej niż sekundę. Wystarczy, że wsiądzie na miotłę. Cóż, nawet jeśli rzeczywiście okaże się jędzą z piekła rodem, i tak będzie o niebo lepsza niż pani Jenkins. Prawdopodobnie każdy byłby lepszy od pani Jenkins.

Nie pojmował, dlaczego Beatrice zatrudniła tę ograniczoną i nieczułą kobietę do opieki nad dzieckiem. I dlaczego, na litość boską, sam w porę nie zauważył, że należy jak najszybciej się jej pozbyć?

Odpowiedź była prosta. Ani on, ani jego zmarła żona nie poświęcali córce zbyt wiele uwagi. Alice rzadko przyjeżdżała z nimi do Londynu, a oni jeszcze rzadziej odwiedzali ją na wsi. W ich kręgach dziećmi opiekowały się piastunki, a nie rodzice. Było to powszechnie przyjęte i nikogo nie raziło. Co nie znaczy, że należało tak postępować. Każdy z odrobiną intuicji zdawał sobie sprawę z tego, że zaniedbywanie własnego potomstwa może mieć katastrofalne skutki i nie powinno być normą.

Po krótkiej chorobie i śmierci Beatrice Chance wprawdzie kazał przywieźć Alice do Londynu, ale był zbyt pochłonięty swoimi obowiązkami w Ministerstwie Wojny, żeby porządnie się nią zająć.

Córka mimo wszystko go uwielbiała, a jego gryzło sumienie. Czasami wolałby, żeby go nienawidziła albo przynajmniej traktowała jak powietrze.

Potrzebowała miłości i stabilizacji. Prawdziwego domu i życzliwych, kochających ludzi, którzy otoczą ją należytą opieką. W Becket Hall będzie jej lepiej. Jedno dziecko więcej nie zrobi ojcu różnicy. Ainsley przygarnie ją tak, jak przygarnął Chance’a i jego przybrane rodzeństwo.

Wtedy będzie mógł wrócić do Londynu i do normalnego, cywilizowanego życia, którego przecież zawsze pragnął. To nic, że ostatnio, jak wszystko inne, jawi mu się ono w ponurych barwach.

Kiedy powóz zatrzymał się przed domem, wyskoczył na ulicę, nie czekając, aż lokaj otworzy mu drzwiczki i opuści schodek.

– Jutro z samego rana ruszamy do Becket Hall – rzucił w stronę woźnicy. – Bądź gotowy do drogi, Billy. I każ przygotować drugi powóz na bagaże.

Zignorowawszy entuzjastyczne „hurra”, które rozległo się za jego plecami, pokonał biegiem schody i wbiegł do środka.

Nikt nie wyszedł mu na spotkanie. W holu nie było żywej duszy. Ani jednego służącego, który powinien czuwać przy wejściu, żeby witać ewentualnych gości. Ktoś mógłby wynieść z parteru cały dobytek i żaden z domowników nie zorientowałby się, co się święci. Zdaje się, że bez czujnego oka pani Gibbons dom stawał na głowie.

Zdjął kapelusz i rękawiczki i pozbywszy się płaszcza, ruszył na górę, skąd dobiegały niepokojące hałasy. Dopiero na piętrze zorientował się, że to podniesione damskie głosy. Tylko tego mu brakowało.

Co najmniej połowa służby tłoczyła się pod zamkniętymi drzwiami bawialni.

– Co tu się wyprawia? – zapytał, nie kryjąc niezadowolenia. – Cóż to za piekielne wrzaski?

– Pan Becket? – Gibbons przedarł się przez zbiegowisko swoich podwładnych i powitał go z niejakim zdziwieniem. Oprócz majordomusa w grupce ciekawskich znalazło się kilka pokojówek, co najmniej trzech lokajów, a nawet posługaczka z kuchni. Ta ostatnia miała na sobie ogromny biały fartuch i ściskała w ręku coś, co wyglądało jak na wpół oskubana kura.

– To pani Jenkins – poinformował z przejęciem Gibbons. – I panna Carruthers. Biedactwo. Szczerze jej współczuję, ale należało się spodziewać takiego obrotu spraw. Od początku mówiłem, że nie pójdzie po dobroci.

– Nie pójdzie po dobroci? – powtórzył osłupiały Chance. – Kto? – Dopiero po chwili uprzytomnił sobie, że chodzi o panią Jenkins, i przeklął w duchu własną bezmyślność. Przyjął do pracy Julię Carruthers między innymi dlatego, że jej poprzedniczka kategorycznie odmówiła wyjazdu na wieś. Szkoda tylko, że w natłoku zdarzeń zapomniał ową poprzedniczkę odprawić. W związku z tym miał teraz w domu dwie nianie, czyli o jedną za dużo. Zdaje się, że kamerdyner nazwał Julię „biedactwem”. Czyżby pani Jenkins przypuściła frontalny atak na swoją następczynię? Ta kobieta była zdolna do wszystkiego…

– Gdzie jest moja córka? – zapytał, mierząc służącego morderczym spojrzeniem. – Jeśli nie chcesz, żebym spalił cię żywcem i poćwiartował twoje zwęglone szczątki, lepiej żeby nie było jej teraz z tymi dwiema harpiami.

Gibbons skrzywił się, jakby najadł się dziegciu.

– Ależ, naturalnie, że jej tam nie ma, sir! Panienka Alice została z Bettyann w swoim pokoju. Miało być na odwrót, to znaczy, nawet zeszły obie do bawialni, żeby nie przeszkadzać, ale wtedy pani Jenkins zbiegła po schodach, drąc się wniebogłosy, a zaraz za nią przybiegła panna Carruthers. Widząc, co się święci, Bettyann – zawsze mówiłem, że to bystra dziewczyna – porwała naszą kruszynę na ręce i popędziła z nią z powrotem na górę. I całe szczęście, bo słowo daję, miały tu miejsce dantejskie sceny. Wybaczy pan krytykę, ale moim zdaniem powinien pan był załatwić sprawę do końca. Może obyłoby się bez awantur.

– Święte słowa, Gibbons. Pomagam ministrom prowadzić wojnę, a nie potrafię zaprowadzić ładu we własnym domu. I jak to o mnie świadczy? Nie, nie musisz odpowiadać. To zbyteczne. Wracajcie do swoich obowiązków. To nie przedstawienie. A ty, Gibbons, każ natychmiast spakować dobytek pani Jenkins i wynieś jej kufry przed wyjście dla służby. Daję ci dziesięć minut.

– Tak jest, sir. A co z rzeczami panny Carruthers? Richards przyniósł je z gospody i zostawił w kuchni. Życzy sobie pan, żebym umieścił je w pokoju dziecinnym?

– Rób, co uważasz za stosowne, od tej pory zdaję się we wszystkim na ciebie. Wystarczy mi sprawowania obowiązków pana domu jak na jeden dzień. Zresztą zapewne poradzisz sobie nie gorzej ode mnie. Oby twoja żona jak najprędzej wróciła do zdrowia. – Z tymi słowy Becket wyprostował ramiona i otworzywszy podwójne drzwi, wkroczył zdecydowanie do bawialni.

Pani Jenkins tkwiła pośrodku pokoju, podpierając się pod potężne boki. Natychmiast rzuciła mu się w oczy. Trudno byłoby nie zauważyć osoby o tak pokaźnych kształtach.

– Mówię ci po raz ostatni, nigdzie się stąd nie ruszę! Poczekaj no tylko, aż nasz goguś wróci do domu! Wtedy zobaczymy, kto ma tu coś do powiedzenia! Jeszcze będziesz miała się z pyszna, nadęta paniusiu!

Panna Carruthers jeszcze go nie zauważyła. Siedziała na krześle pod oknem i wyglądała niczym królowa na tronie. Sprawiała wrażenie zupełnie nieporuszonej, a jej wyprostowane plecy i nienaganna postura świadczyły o stoickim spokoju. Widać córki duchownych są ulane z twardego kruszcu.

– Skoro pani nalega, możemy przebrnąć przez to od początku – odezwała się, ze wzrokiem utkwionym w rozmówczynię. Nic dziwnego, że nie spuszcza jej z oczu. Pani Jenkins gotowa była w każdej chwili rzucić się na nią z pięściami, a biorąc pod uwagę gabaryty obu pań, walka nie byłaby wyrównana. – Na milę zionie od pani alkoholem! Ponadto jest pani nieczuła i okrutna w stosunku do swojej podopiecznej. Taka postawa woła o pomstę do nieba. Nie powinna pani zbliżać się do dzieci, a już na pewno nie nadaje się pani na piastunkę dziewczynki, która opłakuje matkę. Nie wstyd pani? Pan Becket zostanie o wszystkim poinformowany, kiedy raczy wreszcie wrócić do domu i zapanować nad wszechobecnym chaosem, jaki tu panuje.

Słuchał ich od niespełna minuty, a obie zdążyły go już obrazić. Najpierw goguś, a potem kompletny nieudacznik, który nie potrafi zająć się bałaganem we własnym życiu. Nie miał ochoty wysłuchiwać dalszych obelg. Kto wie, czego jeszcze by się dowiedział o swoich niedostatkach?

– Za pozwoleniem, drogie panie – zaczął autorytatywnie. – Goguś raczył wreszcie wrócić do domu. Zechcą mi panie wyjaśnić, co się tu dzieje?

Panna Carruthers miała dość rozumu, by zachować milczenie. Za to pani Jenkins natychmiast zaczęła wrzeszczeć.

– A! Jest pan! – prychnęła rozsierdzona, odwracając się, żeby na niego spojrzeć. – Rychło w porę! Ta dziewucha panoszy się tu jak pies. Miała czelność mnie odprawić! Mnie! Da pan wiarę? Żadna pierwsza lepsza wywłoka nie będzie mi mówiła, co mam robić! Przyjęła mnie na służbę pańska żona, Panie świeć nad jej duszą. Od tamtej pory haruję jak wół i nie zamierzam dać się wygryźć jakiejś…

– Dziękuję, pani Jenkins – przerwał jej w pół słowa. – Za około ośmiu minut pani bagaż oraz pięć funtów wypłaty będą na panią czekały przed wejściem dla służby. Radziłbym pani się pospieszyć. Zakładam, że w tym stanie będzie pani trudno dowlec się tam na własnych nogach. Uprzedzam, że jeżeli za chwilę nie zejdzie mi pani z oczu, osobiście wyrzucę panią na bruk. I sprawi mi to ogromną przyjemność.

Przez chwilę przyglądał się z uśmiechem, gdy na przemian otwierała i zamykała usta, niczym ryba wyrzucona z wody. Próbowała coś z siebie wydusić, ale rychło dała za wygraną. Otrząsnąwszy się z szoku, w końcu podwinęła spódnicę i wybiegła na korytarz.

Ku jego zdumieniu pannę Carruthers raptem opuścił jej wystudiowany spokój.

– Zamierza pan zapłacić tej okropnej babie pięć funtów?! Ta zapijaczona wiedźma nie powinna dostać ani pensa! I niepotrzebnie się pan wtrącił, doskonale radziłam sobie sama!

– Słucham…? – Chance odwrócił się z wolna i spojrzał na nią spod przymrużonych powiek. – Chyba odrobinę się pani zapomina.

Splotła ramiona na piersi i podeszła do niego z miną rozwścieczonej Furii.

Julia doskonale zdawała sobie sprawę, że pojedyncze „słucham?”, zwłaszcza wypowiedziane tym tonem, w rzeczywistości oznaczało prawdopodobnie coś w rodzaju: „Nie twoja sprawa, ile komu płacę, ty bezczelna podfruwajko”. Nie wiedzieć czemu nic sobie z tego nie robiła. Spędziła całą godzinę, użerając się z panią Jenkins, poza tym była zbyt zmęczona i wściekła, żeby powstrzymać się przed wybuchem.

– Mniejsza o pieniądze, panie Becket. Nie one są tu najważniejsze. Wiedział pan, że ta nędzna kreatura to zwykła pijaczka, która przesypia całe dnie i zaniedbuje swoje obowiązki! A mimo to pan jej nie odprawił? Jak pan mógł pozwolić, żeby zajmowała się Alice? Przypominam, że idzie o dobro pańskiej jedynej córki!

Z jakiegoś powodu zaczął się nagle usprawiedliwiać.

– Kiedy miałem ochotę zobaczyć się z Alice, zawsze przyprowadzała ją do mnie pokojówka. Moje kontakty z jej piastunką były ograniczone. Nie znałem jej. Dopiero w ubiegłym tygodniu, gdy podszedłem poinformować ją o wyjeździe na wieś, zorientowałem się, że coś jest na rzeczy. Zaraz… chwileczkę… dlaczego ja się właściwie przed panią tłumaczę? Kim pani jest, do pioruna, żeby kwestionować moje decyzje?!

Zależało jej na utrzymaniu posady, więc zdołała jakoś powściągnąć gniew.

– Zechce mi pan wybaczyć. Przepraszam, niepotrzebnie wmieszałam się w nie swoje sprawy. To pan powinien był zwolnić panią Jenkins. Nie mam prawa pana wypytywać ani podważać pańskich postanowień w sprawie córki. Nie mnie je oceniać. Nic mnie nie usprawiedliwia, może jedynie to, że mam za sobą bardzo długi i ciężki dzień.

A niech ją, powtórzyła niemal dokładnie jego własne słowa. Szczwana bestia.

– Obawiam się, że dzień jeszcze się dla pani nie skończył, panno Carruthers. Trochę potrwa, zanim uda się pani na spoczynek. Jutro o szóstej rano wyruszamy do Becket Hall. Naturalnie, jeśli termin pani nie odpowiada, mogę panią odprawić, tak jak odprawiłem panią Jenkins. A skoro już się jej pani pozbyła, sama zajmie się pani pakowaniem rzeczy Alice. Jeszcze jedno. Jestem niezmiernie rad, że moja córka zyskała w pani osobie dzielnego obrońcę, niemniej, niech mi wolno będzie zauważyć, że nie musi jej pani bronić przede mną. Jestem jej ojcem, jeśli to pani umknęło. A teraz wybaczy pani, ale zdaje się, że pani miejsce jest w pokoju dziecinnym. Ja zostanę tutaj i z rozkoszą oddam się spożywaniu ogromnych ilości alkoholu, to jest, jeśli oczywiście nie ma pani nic przeciwko temu…

– Tak jest, sir. Naturalnie, sir. Dobranoc panu.

Julia dygnęła układnie, choć miała ochotę wytargać go za uszy. Potem odwinęła się na pięcie i wyszła pospiesznie na korytarz. Gibbons w milczeniu skinął głową i wskazał jej schody dla służby.

Tytuł oryginału: A Gentleman By Any Other Name

Pierwsze wydanie: Harlequin Mills & Boon Ltd, 2006

Redaktor serii: Dominik Osuch

Opracowanie redakcyjne: Dominik Osuch

Korekta: Lilianna Mieszczańska

© 2006 by Kathryn Seidick

© for the Polish edition by HarperCollins Polska sp. z o.o., Warszawa 2018

Wydanie niniejsze zostało opublikowane na licencji Harlequin Books S.A.

Wszystkie prawa zastrzeżone, łącznie z prawem reprodukcji części dzieła w jakiejkolwiek formie.

Wszystkie postacie w tej książce są fikcyjne. Jakiekolwiek podobieństwo do osób rzeczywistych – żywych i umarłych – jest całkowicie przypadkowe.

Harlequin i Harlequin Powieść Historyczna są zastrzeżonymi znakami należącymi do Harlequin Enterprises Limited i zostały użyte na jego licencji.

HarperCollins Polska jest zastrzeżonym znakiem należącym do HarperCollins Publishers, LLC. Nazwa i znak nie mogą być wykorzystane bez zgody właściciela.

Ilustracja na okładce wykorzystana za zgodą Harlequin Books S.A.

Wszystkie prawa zastrzeżone.

HarperCollins Polska sp. z o.o.

02-516 Warszawa, ul. Starościńska 1B, lokal 24-25

www.harlequin.pl

ISBN 978-83-276-3731-4

Konwersja do formatu MOBI:

Legimi Sp. z o.o.

Spis treści

Strona tytułowa

Rozdział pierwszy

Rozdział drugi

Strona redakcyjna