Tytuł oryginału
Does It Fart?: The Definitive Field Guide to Animal Flatulence

First published in Great Britain in 2017 by Quercus.
Quercus Editions Ltd
Carmelite House, 50 Victoria Embankment, London EC4Y 0DZ
An Hachette UK company

Copyright © Nick Caruso and Dani Rabaiotti 2017

Ilustracje © Ethan Kocak

The moral right of Nick Caruso and Dani Rabaiotti to be identified as the
authors of this work has been asserted. All rights reserved.

Quercus Editions Ltd hereby exclude all liability to the extent
permitted by law for any errors or omissions in this book and for any loss,
damage or expense (whether direct or indirect) suffered by
a third party relying on any information contained in this book.

Projekt wnętrza książki Rich Carr, Carr Design Studio

Przekład
Michał Strąkow

Cytat „tyłem trąbił marsz pochodny” ze s. 128 w przekładzie Juliana Korsaka

Redakcja
Marcin Piątek, Maria Brzozowska

Konsultacja naukowa
Katarzyna Cieślar

Korekta
Julia Diduch

Adaptacja oryginalnego projektu i skład
Tomasz Brzozowski

Konwersja do wersji elektronicznej
Aleksandra Pieńkosz

Copyright © for this edition Insignis Media, Kraków 2018
Wszelkie prawa zastrzeżone.

ISBN 978-83-65743-08-4

Insignis Media
ul. Lubicz 17D/21–22, 31-503 Kraków
tel. +48 (12) 636 01 90
biuro@insignis.pl, www.insignis.pl

facebook.com/Wydawnictwo.Insignis

twitter.com/insignis_media (@insignis_media)

instagram.com/insignis_media (@insignis_media)

Snapchat: insignis_media

Wprowadzenie

Jak doszło do powstania tej książki?

Zarówno Nick, jak i Dani są aktywnymi użytkownikami Twittera i korzystają z mediów społecznościowych, by dyskutować o swojej pracy i nawiązywać kontakty z innymi naukowcami. Należą do licznej społeczności ekologów i zoologów, którzy za pośrednictwem Twittera prowadzą naukowe dyskusje oraz dzielą się swoją wiedzą. Pewnego dnia ktoś z rodziny Dani zapytał ją, czy węże puszczają bąki. Nie była pewna, jak odpowiedzieć na to pytanie. Znała jednak kogoś, kto mógł przyjść jej z pomocą: tą osobą był David Steen, asystent naukowy w Instytucie Ekologii i Ochrony Przyrody na uniwersytecie w Auburn w stanie Alabama i znawca węży. Odpowiedź, jakiej udzielił David za pośrednictwem Twittera, brzmiała: „niestety tak”. I właśnie wtedy społeczność naukowa na Twitterze uświadomiła sobie, że pytanie „Czy to pierdzi?” jest jednym z pytań najczęściej zadawanych badaczom zwierząt. Zainspirowało to Nicka do stworzenia hashtaga #DoesItFart. Ludzie nauki lubią systematyzować wiedzę, nic więc dziwnego, że wkrótce powstała specjalna tabela, do której wpisywano kolejne zwierzęta wraz z odpowiedzią na zawarte w hashtagu pytanie. Wkład w uzupełnianie tej tabeli wniosło wielu naukowców, a także właścicieli zwierząt. Ich listę (wraz z twitterowymi nickami) znajdziecie na stronie 143. Dani i Nick nie mieli wątpliwości, że kolejnym krokiem powinno być zebranie zgromadzonych w tabeli informacji i wydanie ich drukiem w formie przewodnika po tym frapującym wielu z nas zagadnieniu. I tak oto powstała książka zatytułowana Czy to pierdzi?

Czym jest pierdzenie?

„Pierdzenie” w języku medycyny to „wydalanie gazów trawiennych przez odbyt”. Gazy trawienne to gazy powstające podczas procesu trawienia – w jelitach i/lub w żołądku. Dani i Nick nie są ekspertami w dziedzinie „bąkologii”, postanowili jednak zgłębić tajniki tej dziedziny wiedzy, czego efektem jest ta książka.

Słowo fart (pierdzieć) pojawiło się w angielszczyźnie w XIV wieku – znacznie wcześniej niż termin flatulence (wzdęcie) – i znaczyło początkowo „pierdzieć wyjątkowo głośno”. Obecnie używane jest na określenie czynności wypuszczenia gazów z końcowego odcinka przewodu pokarmowego – może to być odbyt, kloaka lub inny otwór wydalniczy – niezależnie od nasilenia efektów akustycznych. W tym właśnie znaczeniu używamy słowa „pierdzieć” w tej książce. Niektóre z opisanych przez nas pierdnięć nie wydostają się na świat przez odbyt, więc nie spełniają kryteriów definicyjnych medycznego terminu „oddawanie gazów”, jednak większość z nas bez wahania zakwalifikowałaby je jako pierdnięcia.

Pierdnięcie pierdnięciu nierówne: częstotliwość puszczania bąków i ich zapach zależą od diety, stanu zdrowia i flory jelitowej. Błonnik, którego duże ilości zawierają takie warzywa jak brokuły, fasolka czy groszek, laktoza obecna w nabiale, skrobia, fruktoza oraz wiele innych substancji sprawiają, że ludzie pierdzą częściej (inne zwierzęta prawdopodobnie też, ale nie przeprowadzono zbyt wielu badań na ten temat). W krajach anglosaskich wszystkie dzieci znają popularną rymowankę: Beans, beans, good for your heart, the more you eat, the more you fart („Fasolka, fasolka jest dobra na serce, im więcej fasolki, tym pierdzi się więcej”). Jedzenie, które trudno strawić i które zalega w jelitach przez dłuższy czas, również przyczynia się do zwiększenia produkcji gazów. Wiele bąków nie ma żadnego zapachu – to te, które zawierają głównie dwutlenek węgla. Jednak spożywanie produktów bogatych w siarkę, takich jak mięso lub brukselka, może prowadzić do powstania w organizmie siarkowodoru o charakterystycznym, ostrym zapachu zgniłego jaja. Zakażenie pasożytami (na przykład lambliami), choroby jelit, nadwrażliwość na niektóre pokarmy – wszystko to również zwiększa częstotliwość puszczania bąków i sprawia, że ich zapach jest bardziej przykry. Czasami przyczyną zwiększonej produkcji gazów jest gęstsza flora jelitowa – w jelitach niektórych ludzi żyje wyjątkowo dużo bakterii i innych mikroorganizmów wytwarzających gazy.

Śledź

Nazwa naukowa (rodzaj): Clupea

Czy śledź pierdzi? Tak.

Na świecie żyje ponad dwieście gatunków śledzi – ryb należących do rodzaju Clupea – z których dwa zdołały wynieść sztukę pierdzenia na zupełnie nowy poziom. Zaobserwowano, że śledzie atlantyckie i pacyficzne co pewien czas wynurzają się z wody, by zaczerpnąć powietrza. Przechowują je w pęcherzu pławnym, a następnie wydalają przez otwór odbytowy – z uwagi na odgłos towarzyszący tej czynności określa się ją mianem Powtarzalnych Raptownych Dźwięków (w skrócie PRD).

PRD-y mają wysoką częstotliwość (od 1,7 do 22 kHz), trwają od 0,6 do 7,6 sekundy i brzmią tak, jakby śledź puszczał głośne bąki. Śledzie, mogące się pochwalić wyjątkowo dobrym jak na ryby słuchem, wydają z siebie PRD-y zwłaszcza wtedy, gdy w pobliżu znajdują się inne osobniki ich gatunku; przypuszcza się, że w ten sposób komunikują się ze sobą. PRD-y przydają się przede wszystkim w nocy, przy mocno ograniczonej widoczności – dzięki nim śledzie mogą się wzajemnie odnajdywać i tworzyć ławice, zwiększając swoje szanse na przeżycie. Być może zastanawiacie się, czy te charakterystyczne odgłosy nie działają jak wabik na wygłodniałe drapieżniki. Na szczęście dla śledzi częstotliwość PRD-ów jest na tyle wysoka, że większość drapieżnych ryb nie jest w stanie ich usłyszeć. Można powiedzieć, że śledzie pierdzą szyfrem niezrozumiałym dla innych ryb. PRD-y są jednak słyszalne dla ludzi, a także dla wielu morskich ssaków, które mogą namierzyć i skonsumować pierdzącego śledzia.

Koza

Nazwa naukowa (gatunek): Capra aegagrus hircus

Czy koza pierdzi? Tak.

Kozy to przedstawiciele rodziny Bovidae, do której zaliczają się także krowy. Koza, tak samo jak krowa, posiada cztery żołądki pełne bakterii ułatwiających trawienie pokarmu roślinnego, które wytwarzają metan. Efektem ubocznym procesów trawiennych zachodzących w kozich żołądkach są duże ilości gazów, z których większość wydalana jest poprzez bekanie; pozostała część opuszcza kozie trzewia w postaci wiatrów. Niewiele gatunków zwierząt może dorównać bekającym i pierdzącym kozom pod względem ilości wydalanych gazów. W 2015 roku pewien lecący do Kuala Lumpur samolot przewoził w ładowni ponad 2000 kóz. Piloci musieli jednak przerwać lot i przeprowadzić awaryjne lądowanie, ponieważ stężenie metanu wytwarzanego przez kozy było tak duże, że spowodowało uruchomienie alarmu przeciwpożarowego.

Koza to wytrzymałe zwierzę, a jego hodowla dostarcza między innymi pożywnego mleka. Nic więc dziwnego, że kozy domowe – oraz puszczane przez nie bąki – towarzyszą ludzkości już od ponad 10 000 lat. Pieśń Otoć nadchodzi lato, opisująca dźwięki oraz widoki typowe dla tej pory roku, należy do najstarszych świeckich pieśni w języku angielskim. Jeden z jej wersów brzmi: „Byczek skacze, a koziołek pierdzi”. Jak widać, w naszej kulturze zapisały się nie tylko kozy, ale także kozie wiatry.

Arizoński wąż koralowy

Nazwa naukowa (gatunek): Micruroides euryxanthus

Czy arizoński wąż koralowy pierdzi? Tak.

Ten jaskrawo ubarwiony, bardzo jadowity wąż występuje na sporym obszarze, obejmującym południową Arizonę, część Nowego Meksyku, pustynię Sonora oraz północno-zachodnie rejony Meksyku. Podobnie jak większość jadowitych węży, arizoński wąż koralowy nie jest przesadnie skory do robienia użytku ze swoich zębów; zamiast kąsać agresorów woli ich odstraszać niekonwencjonalnym zachowaniem. Kiedy czuje się zagrożony, ukrywa głowę pod zwiniętym w kłębek ciałem, unosi ogon i zasysa powietrze do kloaki (części ciała służącej do wydalania moczu i kału), a następnie wypuszcza je z impetem na zewnątrz. Towarzyszy temu odgłos o częstotliwości około 2,5 kHz, znany jako „kloaczny wystrzał”. Brzmi on jak skrócona, wysokotonowa wersja ludzkiego pierdnięcia i jest słyszalny z odległości dwóch metrów! Arizońskie węże koralowe całkiem sprawnie radzą sobie z drapieżnikami, chociaż trudno ocenić, na ile jest to zasługą kloacznych wystrzałów, a na ile jaskrawego ubarwienia oraz zębów jadowych.

Kloaczne wystrzały zaobserwowano także u węży z gatunku Gyalopion canum, które w sytuacji zagrożenia zaczynają się gwałtownie miotać, wydając przy tym charakterystyczne odgłosy z kloaki oraz defekując na prawo i lewo. W tym kontekście zachowanie arizońskiego węża koralowego wydaje się bardzo kulturalne…

Ciąg dalszy dostępny w wersji pełnej.

Spis treści

Strona tytułowa

Strona redakcyjna

Wprowadzenie

Śledź

Koza

Arizoński wąż koralowy

Pawian

Dwuparzec

Sieciarka

Koń

Kangur

Karpieniec

Likaon pstry

Nietoperz

Żeglarz portugalski

Papuga

Jednorożec

Ukwiał

Pająk

Nosorożec

Słoń

Agama brodata

Gepard

Zebra

Dinozaur

Lew

Karaś chiński

Termit

Wieloryb

Bawół afrykański

Szczur wędrowny

Miodożer

Żyrafa

Skunks zwyczajny

Lis rudy

Fretka domowa

Foka i lew morski

Świnka morska

Niedźwiedź grizzly

Strzykwa

Ptaki

Lama

Leniwiec

Salamandra

Szympans

Motyl Epargyreus clarus

Heterodon płaskonosy

Tawrosz piaskowy

Żaba

Karaluch amerykański

Orangutan

Królik

Pies

Żółw malowany

Gereza

Manat karaibski

Hiena cętkowana

Ryś rudy

Pyton

Kot

Żółw lądowy

Wielbłąd

Legwan

Gekon

Ośmiornica

Mangusta

Goryl

Stonoga

Fossa

Małgiew piaskołaz

Pantera śnieżna

Krowa

Delfin

Lemur

Chrząszcz pływak

Hipopotam

Koala

Tapir

Megalodon

Wombat

Guziec

Chomik

Człowiek

Słowniczek

O autorach

Podziękowania