AGNIESZKA

PŁOSZAJ

OGRODNIK

Copyright © by Agnieszka Płoszaj, MMXVIII

Wydanie I

Warszawa MMXVIII

Spis treści

- Ogrodnik

- Podziękowania

Wszystkie rozdziały dostępne w pełnej wersji książki.

Ogrodnik

Szedł szeroką alejką. Minął obsadzony zwiędłymi kwiatami klomb i spojrzał przed siebie. Był jedynym człowiekiem spacerującym w parku o tak wczesnej porze. Przenikliwy wiatr targał połami jego szarego prochowca. Wsunął rękę do kieszeni i wyjął z niej garść suchej karmy dla psów. Podał ją idącemu obok pupilowi. Pies zamerdał ogonem i z apetytem połknął przysmak. Mężczyzna nachylił się, złapał za sprzączkę i odpiął smycz. Psiak wesoło podskoczył i pobiegł przed siebie. Co jakiś czas zatrzymywał się, obserwując swojego pana. Mężczyzna szedł powoli, wdychając ostre poranne powietrze. Skręcił w boczną alejkę wyłożoną drobną kamienną kostką. Pies truchtem przeciął mu drogę i wyprzedził go. Zbliżył się do krzewów rododendronów. Latem, pokryte barwnymi kwiatami, cieszyły oczy przechadzających się tamtędy ludzi. Teraz, nagie i poszarzałe, czekały na pierwsze płatki śniegu.

Mężczyzna zawołał pupila, lecz pies nie zareagował. Powtórzył więc komendę, bez efektu. Podszedł do kępy rosnących gęsto krzewów. Pośród zeschniętych liści poruszało się białe futerko. Rozpoznał je od razu i nachylił się. Pies z niebywałą ostrożnością obwąchiwał znalezisko. Gdy poczuł bliską obecność pana, spojrzał na niego i wycofał się. W stercie liści bieliła się twarz kobiety. Kolor jej młodego ciała przypominał pochmurne niebo, w którym utkwiła swój zimny, nieobecny wzrok. Mężczyzna potarł czoło i nie spuszczając wzroku z dziewczyny, wyjął z wewnętrznej kieszeni płaszcza czarną nokię. Pies przysiadł na tylnych łapach i obserwował jego opanowaną twarz. Silny podmuch wiatru znów poruszył połami jego płaszcza. Zapowiadał się ponury dzień.

Ostrożnie stawiała stopy pomiędzy kawałkami szkła. Ich chrzęst rozchodził się echem po wnętrzu kawiarni. Odwróciła się i spojrzała na smutną minę Mani, która stała w progu i wpatrywała się w podłogę. Jula głośno westchnęła i wyciągnęła rękę w jej kierunku.

Mania w odpowiedzi na ten gest energicznym ruchem zamknęła za sobą drzwi, zabezpieczone grubą, paździerzową płytą, i ruszyła za przyjaciółką. Jula zapaliła górne światło. Na drewnianej podłodze rozbłysły kryształki potłuczonej szyby. Omiotła wzrokiem kawiarnię i przygryzła usta. Mania powoli przeszła obok niej i stanęła w progu zaplecza. Wisząca w przejściu zasłona z koralików poruszyła się, dźwięcząc delikatnie.

– No powiedz coś – zaczęła Mania.

Jula odwróciła się i skrzyżowała ręce na piersiach.

– Co mam powiedzieć? – Wzruszyła ramionami. – Stało się!

– Nie jesteś zła? – Mania przechyliła głowę.

– Zła? – Westchnęła. – Jestem zajebiście wściekła, ale co to zmieni? – Ruszyła w kierunku schowka na szczotki. – Przecież to nie twoja wina – rzuciła, mijając Manię. – Weź lepiej kosz i pomóż mi to posprzątać. – Uśmiechnęła się kwaśno.

Nachyliła się, by podnieść poprzewracane krzesła. Mania przykucnęła i zebrała na szufelkę pokruszone fragmenty szkła. Pomyślała, że gdyby nie policja i ludzie od ubezpieczeń, zdążyłaby uprzątnąć wszystko, zanim Julka wróci z Monachium. Jeden z sąsiadów pomógł jej zabezpieczyć kawiarnię, wstawiając w miejsce stłuczonej witryny drewnianą płytę. Nie mogła wprost uwierzyć, że tak dużo czasu potrzebują rzeczoznawcy, by wycenić szkody.

– Ile było kasy? – spytała nagle Jula.

– Tak na wierzchu? Znaczy w kasetce? – Mania poprawiła grzywkę. – Niewiele. – Westchnęła. – Może ze dwie dychy…

Jula znieruchomiała. Ze zdumieniem popatrzyła na przyjaciółkę.

– Ze dwie dychy? – Ściągnęła brwi i od razu je rozluźniła. Mimo zagojonej rany wciąż odczuwała ból nad prawym okiem. – A co z resztą? Bo chyba była jakaś reszta?

– Była. – Mania uśmiechnęła się. – Coś mnie tknęło i schowałam kasę w bezpiecznym miejscu. – Mrugnęła i poderwała się. Stukając obcasami, pobiegła na zaplecze. Po chwili stała przed Julą z pudełkiem lodów śmietankowych w ręku.

– Zobacz! – powiedziała dumnie. – Skitrałam je w tym. – Podała Julii oszronione opakowanie.

Przyjaciółka popatrzyła na nią niepewnie.

– Mam nadzieje, że nie było w nim lodów. – Ostrożnie podniosła wieczko i zajrzała do środka. – Ej! Ty to jednak jesteś model! – Pokręciła z zadowoleniem głową. – Ile tu jest?

– Dwa dwieście. Było równo dwa i pół, ale wzięłam kilka stówek, bo w Royal Secret była wyprzedaż. Pamiętasz te cudną torebkę z wystawy? – tłumaczyła podekscytowana. – Nie mogłam się powstrzymać.

– No i dobrze! – Jula zaśmiała się. – Gdyby nie twój genialny pomysł, zostałybyśmy bez grosza. Co za jakieś złodziejskie nasienie! – Westchnęła wściekle. – Połóż to w cieple… – Oddała pudełko Mani. – Niech gotówka stopnieje – rzuciła rozbawiona. – Swoją drogą… Skąd ty bierzesz te pomysły? – Pokręciła głową.

– Pani Czupinowa tak robi ze swoją rentą. Trzyma ją w lodówce w pudełku po czekoladkach. Pomyślałam, że fajny pomysł. Jakby co, nikt nie wpadnie na to, żeby szukać w zamrażarce – powiedziała z zadowoleniem Mania i poprawiła swoją rozczochraną blond kitkę. – I w razie pożaru też można spać spokojnie. Pani Czupinowa wie, co robi. W końcu wojnę przeżyła…

– Chyba nuklearną! Niezłych masz znajomych. – Przewróciła oczami. – A właśnie! Jak się sprawuje nasza stażystka? – Powoli schyliła się po rozbity świecznik.

– Anita? – Mania odruchowo spojrzała na zegarek. – Dobrze. Obiecała pomóc nam to posprzątać.

– Tak? Jakoś jej nie widzę…

– Wiesz, w sumie nie musi.

– Nie broń jej! – rzuciła szorstko Jula. – Umawiała się z tobą, że będzie, czy nie?

– Tak – mruknęła Mania.

– No to powinna się wywiązać, a jeśli nie, to niech chociaż zadzwoni i cię przeprosi!

– Oj tam. Pewnie znów jej się zaspało…

– Często tak „jej się zasypia”? – rzuciła kąśliwie Jula.

– Kilka razy się zdarzyło… – zmieszała się Mania. – Ale to naprawdę miła dziewczyna… Wiesz, jak się przejęła włamaniem? – Popłakała się i w taką histerię wpadła, że nie mogliśmy jej… – Przełknęła ślinę. – Jeden z policjantów uspokajał ją z godzinę. Normalnie horror…

– Ej… – Julka zmrużyła oczy. – Może jestem świnia, że to powiem, ale czy nie przyszło ci do głowy, że to mogła być jej robota? W sensie nie że ona osobiście, ale ktoś z jej znajomych… Wiesz…

– Julka, ty jak zwykle!

– No co? To tylko taka sugestia… – Jula przewróciła oczami. – Może to jej chłopak albo znajomek. – Wzruszyła ramionami. – Możliwe, że to zbieg okoliczności. Ale akurat niedługo po tym, jak się tu pojawiła, stało się to, co się stało…

– No sama nie wiem, może coś w tym jest… – Mania się zamyśliła.

– Mówiłaś komuś o tej kasie w zamrażarce?

– Yyy… Nie – mruknęła Mania.

– Tylko ty wiedziałaś?

– No tak.

– A policji?

– Nie, bo nie wiedziałam, czy to nie jest…

– Karalne? – Jula zachichotała. – Nie jest, możesz być spokojna… Czyli wiemy tylko my. – Zamyśliła się, marszcząc nos. – Spoko. Lepiej dla nas.

Mania nie odpowiedziała. Kolejny raz spojrzała na wnętrze kawiarni i ciężko westchnęła. Podniosła różowy ułamek filiżanki i bez namysłu wrzuciła go do kosza.

Komisarz Kuba Karski wysiadł z samochodu i zapalił papierosa. Zaklął pod nosem na widok grupy ciekawskich gapiów. Od miejsca znalezienia zwłok oddzielała ich policyjna taśma i kilku młodych funkcjonariuszy. Gdyby nie to, zapewne znalazłoby się kilku chętnych, by przycupnąć bezpośrednio przy trupie i pogmerać tu i ówdzie. Zawsze można liczyć na ich obecność. Nawet kiedy największe obrzydlistwa zostają wywlekane na światło dzienne, nigdy nie brakuje obserwatorów. Stoją i patrzą, rzucając od czasu do czasu jakąś złotą myśl. I co najbardziej zastanawiające i niezrozumiałe, pozwalają, by towarzyszyły im dzieci. Kuba burknął coś do faceta w średnim wieku, który stanął mu na drodze. Zdecydowanym ruchem chwycił za taśmę i przeszedł pod nią. Podkomisarz Tomek Mielczarek, z którym pracował i przyjaźnił się od wielu lat, stał oparty o radiowóz i obserwując pracę sekcji technicznej, rozmawiał z prokuratorem. Kuba podszedł do nich i przywitał się. Zamienili ze sobą kilka zdań. Tomek skinął na znajomego technika i wraz z Kubą ruszyli w jego stronę. W ostatnim czasie najczęściej właśnie z nim spotykali się przy tego typu sprawach. Bartosz Maciaszczyk naprawdę znał się na tej pracy i zarówno Kuba, jak i Tomek mieli do niego pełne zaufanie.

– Witam. – Wstał znad swojej roboty i zdejmując rękawiczkę, podał im rękę.

– I jak to wygląda? – Tomek kiwnął głową w kierunku zwłok.

– No, nieciekawie… – Technik odwrócił się. – Młoda dziewczyna… Ma… Miała najwyżej z dziewiętnaście lat. Brak jakichkolwiek dokumentów. Ktoś jej spuścił niezły łomot. Mocno krwawiła, głównie drogi rodne.

– Gwałt? – Kuba kątem ust wypuścił dym z papierosa.

– Początkowo też tak pomyślałem. Spacerująca po parku nocą, bo po tym, co widzę, leży tu sobie od paru godzin, niebrzydka małolata. Marzenie każdego zboka. Ale scenariusz musiał być bardziej rozbudowany, bo za dużo tu nieścisłości.

– Zamieniam się w słuch – rzucił Kuba.

– Po pierwsze ubranie. Koszulka poza tym, że jest wilgotna, co nie jest niczym nadzwyczajnym przy tej pogodzie, nie robi wrażenia. Co innego spodnie. Są mocno zakrwawione… – Technik wskazał na rozległe ciemnobrązowe plamy na granatowych dżinsach. – Ale zapięte i nietknięte, co raczej wskazuje na to, że do gwałtu nie doszło. Na pewno nie tu. Oczywiście wszystko jest jeszcze do sprawdzenia.

Obaj śledczy pokiwali głowami.

– Dobra to jedziemy dalej. – Technik uśmiechnął się i przykucnął obok zwłok. – Popatrzcie na to… – Wskazał na twarz dziewczyny.

Tomek nachylił się nad ciałem nastolatki i spojrzał na jej oczy. Wciąż patrzyły w niebo. Przygryzł wargi i wstrzymał powietrze. Pracował w policji już od dawna. Wiele widział. Mimo to widok zwłok nigdy nie był mu obojętny. Owszem, starał się podchodzić do tego przedmiotowo, jednak zdarzało się, że jakiś szczegół w wyglądzie ofiary przywoływał na myśl kogoś bliskiego. Tak jak teraz. Czarne kreski na powiekach dziewczyny. Julka codziennie maluje sobie takie same. Skojarzenie wywołało niemiły dreszcz. Natychmiast odsunął je od siebie i skupił się na tym, co miał im do przekazania techniczny.

– Zwrócicie uwagę na tę ranę. – Maciaszczyk dotknął nabrzmiałej, górnej wargi, wskazując otwór wielkości dziesięciogroszówki. – Jest na wylot. – Popatrzył na policjantów. – Jak się przyjrzycie, widać przez nią zęby.

– Cholera. – Tomek wykrzywił twarz. Wyprostował się i wciągnął chłodne powietrze.

– Noo… – Technik pokiwał głową. – Podobnie tutaj. – Przesunął dłoń, odgarniając z czoła opadające jasne włosy ofiary. – Brakuje fragmentu brwi. Tak jakby ktoś ją wyciął…

– Albo wyszarpał? – Teraz to Kuba wykrzywił usta. – Co było przyczyną śmierci?

– Na tę chwilę trudno jednoznacznie powiedzieć. Ma mnóstwo obrażeń… Ale, ale! To jeszcze nie koniec ciekawostek. – Technik obszedł ciało i znów przykucnął. Tym razem po jego prawej stronie. Delikatnie wsunął rękę pod obojczyk dziewczyny i uniósł na kilka centymetrów. Drugą ręką wyjął spod niego dziwne miękkie strzępy. Niektóre z nich przesiąknięte były krwią ofiary.

– Co to? – Kuba wydął usta.

– Płatki kwiatów. – Technik sięgnął po jeszcze kilka, po czym delikatnie położył ciało i wstał. Wyciągnął rękę w ich kierunku. Obaj wpatrywali się zdumieni w jego otwartą dłoń.

– Kwiaty? Po co?

– To już nie moja kwestia. – Technik zaśmiał się. – W każdym razie nie rosły tutaj. Zabieramy to do laboratorium. Zobaczymy, co to za gatunek, i tak dalej…

– Rozumiem, że ciało zostało przeniesione z faktycznego miejsca zbrodni.

– Na dziewięćdziesiąt procent.

– I ułożone na dywanie z kwiatów. – Kuba skrzywił się. – Ktoś zadał sobie duży trud. – Kuba rozejrzał się. – Kto ją znalazł?

– Jeden facet. – Technik kiwnął w stronę radiowozu. – Spacerował z psem. Zadzwonił, ale nie chciał na nas poczekać. Podał dane przez telefon.

– Sorry, że przerywam, ale można ją zabierać – odezwał się jeden z policjantów z ekipy technicznej. – Mamy chyba wszystko, szefie – zwrócił się do Maciaszczyka.

– W porządku. – Technik skinął na niego.

Kuba zrobił krok w tył i o mało się nie przewrócił. Coś otarło się o jego nogę i odskoczyło w bok. Odwrócił głowę. Na widok małego psa głośno zaklął. Chwycił zwierzaka i podniósł do góry.

– Zabierać mi to stąd! – zakrzyknął.

Jeden z zabezpieczających teren policjantów podbiegł i z przepraszającą miną odebrał z jego rąk psiaka, który ewidentnie dobrze się bawił. Z grupy gapiów wyłoniła się wściekła twarz. Tomek popatrzył z dezaprobatą. Mężczyzna wraz z psem zniknął w tłumie. Kuba sięgnął po następnego papierosa. Zanim odeszli, Tomek raz jeszcze spojrzał na nieobecne oczy dziewczyny. Znów przeszedł go dreszcz. Szare niebo zrobiło się jeszcze ciemniejsze. Zaczęło kropić.

Obudził go dźwięk telefonu. Otworzył zaspane oczy. Potrzebował chwili, by uprzytomnić sobie, gdzie jest. Przeciągnął się leniwie i głośno ziewnął. Lekki ból w przedramieniu przywołał wspomnienie poprzedniego wieczoru. Podwinął rękaw bluzy i rozmasował dłonią rozległego siniaka. Telefon zamilkł na chwilę, po czym znów dał o sobie znać.

– Wal się! – krzyknął wściekle w kierunku stolika i niespiesznie zsunął się z łóżka. Spojrzał na wnękę małej kuchni. Wszystko wskazywało na to, że jest w domu sam. Sięgnął po telefon.

– Trzy nieodebrane – mruknął do siebie. – Raczej nie pogadamy, skarbie. – Odrzucił połączenie. Cisnął smartfon na kanapę i poszedł do łazienki. Stanął przed brudnym lusterkiem wiszącym nad umywalką. Uważnie przyglądał się swojemu odbiciu. Przesunął dłonią po zadrapaniu na szyi. – Pieprzona suka – syknął, zaciskając zęby. Widoczna czerwona pręga zostawiła ślady krwi na koszulce. Odkręcił kurek. Zimna woda spływała słabym strumieniem. Zanurzył w niej dłonie i syknął. Mimo piekącego bólu tarł poranione kostki dłoni, spłukując z nich zaschniętą krew. Podniósł głowę i raz jeszcze spojrzał na swoje odbicie. – Pożałujesz tego! – Zacisnął zęby i znów dotknął szyi.

Samarkanda, rok 1959

Noc była wyjątkowo wietrzna. Drewniane okiennice co jakiś czas uderzały o stare ramy okien. Nie mogła spać. Przewróciła się na plecy i utkwiła wzrok w ciemności. Na suficie pojawiały się i znikały pojedyncze smugi księżycowego światła. Przymknęła oczy. Wydawało się jej, że wśród szumu drzew i postukiwania okiennic usłyszała głos. Podniosła głowę i oparła się na łokciach. Z ogrodu dobiegł hałas. Drgnęła zaniepokojona, gdy rozległo się głośne pukanie do drzwi. Spojrzała na śpiącego męża. Przez chwilę rozważała, czy go obudzić. Pukanie stawało się coraz bardziej donośne. Wstała i po omacku zrobiła kilka kroków. Szła boso. Stanęła przy toaletce. Sięgnęła w kierunku oparcia miękkiego fotela, na którym zwykła siadać podczas szczotkowania swoich długich, jasnych włosów. Jej dłoń natrafiła na delikatny materiał. Założyła jedwabną podomkę i cicho wyszła z sypialni. Zapaliła lampę w korytarzu i zeszła po schodach. Pukanie nie ustawało. Kobiecy głos błagalnie wzywał jej imię. Podeszła do drzwi i przekręciła zamek. Uchyliła je lekko i zmrużyła oczy. Światło z korytarza padło na stojące w progu dwie kobiety. Ich ciemnoszare burki odkrywały jedynie podkreślone czarnymi kreskami, oczy. Jedna z nich upadła na kolana i podniosła ręce do góry. Druga zrobiła krok do przodu i odezwała się łamaną angielszczyzną.

– Hamida niedobra… Za dużo krew… niedobra. My nie potrafimy jej pomóc… – Wyciągnęła przed siebie rękę. – Ty, Ana, pomóż… My błagamy… Inaczej Hamida śmierć… – Jej głos przybierał błagalny ton.

Kobieta szerzej otworzyła drzwi.

– Dobrze, wejdźcie. Poczekajcie tu… – przykazała, kładąc palec na ustach. Obie bez słowa weszły do środka i stanęły przy drzwiach.

Pobiegła na górę. Włożyła koszulę i lniane spodnie. Zbiegając po schodach, złapała dużą, skórzaną torbę. Gdy wkładała pantofel, jedna z kobiet chwyciła ją za rękę i zaczęła całować. Widząc to, druga lekkim szarpnięciem odciągnęła towarzyszkę na bok.

– To matka… Bardzo się bać o Hamida. Ona dziękuje do Ciebie i Allacha… – tłumaczyła.

– Dobrze, chodźmy już – odpowiedziała.

Wybiegły na zewnątrz. Wiatr rozwiał jej jasne włosy. Spojrzała na dom. Jedna z okiennic trzasnęła w okno sypialni jej dziecka.

Mania zgrabnym ruchem bioder domknęła zmywarkę i nie wypuszczając z dłoni telefonu, nacisnęła guzik startu. Spojrzała przez zasłonę z koralików na dwóch mężczyzn wstawiających nową szybę w kawiarnianych drzwiach. Posłała w ich kierunku uprzejmy uśmiech i kolejny raz wybrała numer stażystki. Po trzecim komunikacie o abonencie czasowo niedostępnym zrezygnowana odłożyła telefon. Jula popatrzyła na nią znad laptopa.

– I co? – rzuciła cicho, nie przerywając pisania.

– Nic. Ma wyłączony. – Mania zamyśliła się. Usiadła naprzeciw Juli, krzyżując ręce na piersiach. – Myślisz, że mogło jej się coś stać?

– Nie mam pojęcia. – Jula wzruszyła ramionami. – Nie znam tej dziewczyny. Poza tą jedyną rozmową, kiedy przyjmowałyśmy ją do pracy, więcej jej nie widziałam. – Skończyła pisać i zamknęła laptopa. Popatrzyła na zaniepokojoną minę Mani i sięgnęła po telefon.

– Co robisz? – Mania zatrzepotała wytuszowanymi rzęsami.

– Zadzwonię do Magdy. Może ona coś wie. W końcu to jej znajoma, nie? – Jula uśmiechnęła się. Po chwili odłożyła telefon na stół. – Zajęte – prychnęła. – Jeśli gada z mamą, to może to potrwać nawet dobę.

– Trudno. Trzeba czekać… A jak w ogóle było u Martina? Nawet nie miałyśmy czasu pogadać. – Mania przysunęła sobie krzesło i z zaciekawieniem wpatrywała się w twarz przyjaciółki.

– No… – zmieszała się Jula. – Nie wiem, co cię interesuje… Ogólnie to fajnie. – Wzruszyła ramionami, wodząc wzrokiem po ścianie. – Wiedziałaś, że ma nową erpiątkę… – Pocisnęłam ją kilka razy… – Zaśmiała się.

– Przestań! – przerwała jej Mania. – Wiesz dobrze, że nie o to pytam! Chodzi o Tomka… Podobno strasznie mu odwaliło na twoim punkcie. Słyszałam, że rzucił wszystko i za tobą pojechał i że… – Zakryła usta ręką.

Jula zmrużyła oczy i zbliżyła twarz do twarzy Mani.

– Słyszałam?

– Nie no – zająknęła się. – Nie wiem… Tak tylko… Znaczy… Pomyślałam, że…

– Nie kręć! – Julka kiwnęła głową. – Z kim gadałaś?

– No… – Wciągnęła powietrze.

– Mańka!

– Dobra, powiem ci. – Mania przewróciła oczami. – Z Martinem. Poza tym był tu raz ten kolega Tomka… Kuba. – Przygryzła usta.

– Co?! – krzyknęła Jula. – A w jakim celu?! – Popatrzyła z wyrzutem na Manię. – Tylko nie mów mi, że ty i on… – Przerwała, widząc zaprzeczający ruch głowy przyjaciółki. – Dzięki ci, Boże! To by była katastrofa! – Odetchnęła z ulgą.

– Tak? A niby dlaczego? Pytam merytorycznie. – Mania skrzyżowała ręce na piersiach, kładąc nogę na nogę.

– Retorycznie. – Julka roześmiała się głośno.

– O już, już. – Mania machnęła ręką. – Nie mądruj się tak. Więc czemu nie? Jest miły, dobrze wygląda.

– Nie przeczę. Ale ten koleś to największy bawidamek, jakiego ziemia nosiła. Skacze od jednej do drugiej. A ty jesteś stworzona do prawdziwej, romantycznej miłości. Takiej z serduszkami i motylkami. A komisarz Karski to kompletny palant, jeśli chodzi o uczucia!

– Tak mi się też zdawało. – Mania uderzyła otwartą dłonią w blat stolika. – Ale pomyślałam, że na wszelki wypadek zapytam ciebie. – Pokiwała głową. Popatrzyła na uśmiechniętą Julię i przez chwilę nad czymś rozmyślała. – Jula? Nie wiem, czy powinnam ci to mówić, ale z tego co słyszałam, Tomek też nie należy do świętoszków! – Odruchowo zacisnęła usta.

– Słucham? – Jula zrobiła wielkie oczy. – Mam rozumieć, że te rewelacje też masz od niego! – Pokręciła głową. – Nie wierzę. – Spojrzała wściekła w sufit.

– Dobra! Nie powinnam była o tym wspominać. Przepraszam. – Mania zamrugała sztucznymi rzęsami.

– Wiesz co? Wali mnie to, co mówi Karski! Mam o czym myśleć – skwitowała Julka. Podniosła się energicznie i klasnęła w dłonie. – Mańka, koniec głupot! Jutro otwieramy kawiarnię! Mamy co robić i na tym się skupmy!

– Racja! – Mania tupnęła nogą – Jadę do Ikei. Trzeba kupić masę rzeczy. Nawet serwetki się skończyły! – rzuciła, ściągając z wieszaka torebkę.

– Zrobiłam listę. – Julka sięgnęła po leżącą obok laptopa zapisaną kartkę.

– A co ty myślisz, że ja mam pięć lat i zakupów nie umiem zrobić? – obruszyła się Mania. – Jadę! Będę za godzinę.

– Jasne. Mania, ty w Ikei godzinę. – Julka popatrzyła na nią z politowaniem.

– A zobaczysz!

– Liczę ci czas od teraz! – Julka spojrzała na zegarek, a Mania wybiegła z zaplecza. Stukając obcasami, przemknęła przez salę kawiarni. Minęła zaciekawionych monterów i głośno trzasnęła drzwiami. Mężczyźni z przerażeniem spojrzeli na świeżo wstawioną szybę. Jula głęboko wciągnęła powietrze. Otworzyła laptopa i na chwilę przymknęła oczy. Zanim zdążyła ponownie się zalogować, znów usłyszała stukot obcasów. Odwróciła głowę.

Mania stała w progu kuchenki ze zrozpaczoną miną i pomiętą kartką w dłoni.

– Szybka jesteś – mruknęła Julka.

– Daj spokój! – Mania usiadła na krześle. Oparła łokcie o stół i rozpłakała się.

– Co jest!? – Jula popatrzyła zdziwiona.

– Przebili mi wszystkie opony! – Mania pociągnęła nosem.

– Co? Kiedy? Co ty gadasz?

– Nie wiem kiedy! – Mania wzruszyła ramionami. – Jakoś teraz niedawno… Zostawili tylko to. – Położyła na stole kartkę. Jula wzięła ją do ręki. Przeczytała szybko krótki tekst i popatrzyła na przyjaciółkę. Nabrała głęboko powietrza.

– Okej. Zastanówmy się… Na spokojnie. Wiesz, kto to może być?

– Nie wiem dokładnie, ale podejrzewam, że któryś ze znajomków Kenta – zachlipała Mania.

– No tak. – Julia przygryzła usta. – Mariuszek. Masz o nim jakieś informacje? Co w ogóle postanowiono w jego sprawie? Kontaktował się z tobą?

– Raz.

– Jak to raz? Kiedy?

– Przysłał mi list z… – Mania wytarła nos.

– Co? Co w nim było? Groził ci?!

– Nie. To był taki list, taki wiesz…

– Jaki? – Jula wwiercała wzrok w skuloną postać Mani.

– No taki… Ty byś się nawet wzruszyła. – Mania pokręciła głową. – Chociaż nie… Ty jesteś pozbawiona uczuć… – Wysmarkała mały nos w papierową chusteczkę.

– O nie! – westchnęła Julka. – Tylko mi nie wyjeżdżaj z romantyką. – Skrzyżowała ręce na piersi. – Teraz go olśniło, że cię kocha, a wcześniej gdzie był? – prychnęła. – Zresztą to nie ma znaczenia.

– Masz ten list?

– Tak, ale w domu. – Mania podłożyła czystą serwetkę pod dolne rzęsy i patrząc w sufit, czekała, by papier wchłonął łzy zmieszane z tuszem do rzęs.

– Zrobimy tak. – Jula stanęła za plecami Mani. – Siedź tu i nigdzie nie wyłaź. Jak ci kolesie skończą, zamknij drzwi na klucz i nie wpuszczaj nikogo. Wezmę drugie klucze i zaraz przyjadę, okej?

– Mhm… A gdzie jedziesz?

Jula nie zdążyła odpowiedzieć. Bardziej poczuła, niż usłyszała czyjąś obecność. Gwałtownie odwróciła się i zmrużyła oczy. W progu kuchni stała zdyszana dziewczyna.

– Dzień dobry! Przepraszam za spóźnienie, ale… – Łapała oddech jak ryba wyjęta z wody.

– Dzień dobry – rzuciła bez entuzjazmu Jula. Zmierzyła dziewczynę surowym wzrokiem i z zadowoleniem zauważyła, że ta ucieka przed jej spojrzeniem. Mania wytarła wierzchem dłoni mokre od łez policzki i ruszyła w stronę stażystki. – Dzwoniłam do ciebie z dziesięć razy! – krzyknęła. – Nie mogłaś chociaż napisać, że się spóźnisz? – Podniosła ręce. – Nie można na ciebie liczyć!

– Przepraszam. – Dziewczyna opuściła głowę. – Rozładował mi się telefon i dlatego zaspałam – tłumaczyła się, ściskając w dłoniach komórkę. Jula na dźwięk słów dziewczyny przewróciła oczami.

– Mania, ja niedługo będę. – Cmoknęła w kierunku przyjaciółki. – A tak swoją drogą… – zwróciła się do stażystki. – Zdumiewająco dopracowany makijaż jak na taki poślizg. – Uniosła jedną brew. – Telefon, jak rozumiem, też w cudowny sposób naładował się w autobusie – dodała przekornie, wskazując wzrokiem na pulsujące, zielone światełko na boku telefonu dziewczyny, i wyszła z kawiarni.

Dzwoneczek zawieszony nad drzwiami zadźwięczał donośnie, sygnalizując nadejście klienta. Kobieta podniosła głowę znad krwistoczerwonych róż, które układała w wazonie.

– W czym mogę pomóc? – Ostrożnie przeszła pomiędzy wazonami pełnymi kolorowych kwiatów. Siwy mężczyzna w drogim, markowym garniturze rozejrzał się i z zaciekawieniem zatrzymał wzrok na bukiecie białych lilii.

– Szukam czegoś… – Zamyślił się. – Czegoś wyjątkowego… Chociaż nie. Powinienem powiedzieć raczej: na specjalną okazję. – Uniósł w górę palec. Kobieta uśmiechnęła się niepewnie. Za wszelką cenę starała się ukryć niepokój, jaki spowodował w niej widok barczystego człowieka w czarnej, skórzanej kurtce, stojącego na zewnątrz i blokującego wejście do jej kwiaciarni.

– Aha, rozumiem – odpowiedziała kwiaciarka. – To ma być dla młodej osoby? Jakieś urodziny, imieniny?

– Nie, nie. – Zaśmiał się. Rozejrzał się raz jeszcze dookoła i splótł ręce z tyłu. – Chciałbym, żeby… Przekazać komuś tym… powiedzmy bukietem, pewną informację…

– Informację – powtórzyła odruchowo, po czym uśmiechnęła się konspiracyjnie. – Cichy wielbiciel – powiedziała prawie szeptem. Mężczyzna odwzajemnił jej uśmiech.

– Czytałem kiedyś, że każdy kwiat ma jakieś znaczenie, coś symbolizuje. Jego kolor, rodzaj, gatunek. Jestem pewien, że pani o tym słyszała…

– Ależ oczywiście. Kwiaty mają mnóstwo znaczeń. Zaraz panu pomogę. – Sięgnęła po czerwoną różę.

– To klasyczny przykład. – Musnęła dłonią mięsiste płatki. – Uważa się ją za królową kwiatów. Czerwona to oczywiście miłość, ale już żółta to oznaka zazdrości. A tutaj… – Odwróciła się, wskazując nieduży szklany wazon. – To kalie. Dawniej wiązano je z kultem śmierci i wykorzystywano w wiązankach pogrzebowych, teraz przeżywają renesans. Proszę sobie wyobrazić! – Wydęła usta. – To najczęściej wybierany kwiat do ślubnych kompozycji…

– Doprawdy? – Mężczyzna wodził wzrokiem po kwiaciarni. – A to? – Wskazał ręką na pokaźny pęk kwiatów.

– Ach, to… – Kobieta podeszła do bukietu i wyjęła jedną gałązkę. – To lilia. Intensywnie pachnie, a jeśli chodzi o znaczenie, to ma ich kilka, ale najbardziej znane… To kwiat chwały i niewinności. Lilia to majestat, często przypisuje się ją Matce Boskiej. – Popatrzyła na twarz mężczyzny, jakby chciała się upewnić, czy słucha. – Ale na przykład w mitologii… – Uśmiechnęła się, widząc jego zaciekawienie. – Podobno łoże małżeńskie Zeusa i Hery było wyłożone liliami.

– Jednym słowem boski kwiat – skwitował i uśmiechnął się kolejny raz, pokazując nienagannie białe i równe zęby. – Idealny dla bogini! Zgodzi się pani ze mną?

– Można tak powiedzieć. – Zaczerwieniła się lekko. – Więc jak? – Popatrzyła wyczekująco i po raz kolejny zerknęła w kierunku barczystej sylwetki za szklanymi drzwiami. Mężczyzna raz jeszcze przeszedł się po kwiaciarni. Niespiesznie przyglądał się roślinom. Kobieta cierpliwie odpowiadała na wszystkie jego pytania. Ostatecznie z zadowoleniem stwierdziła, że trud i poświęcony czas się opłacił. Ściskając w dłoni dwustuzłotowy banknot, odprowadziła wzrokiem wychodzącego z kwiaciarni niezwykle eleganckiego człowieka. Rosły facet, który czekał na niego przed wejściem, teraz otwierał mu drzwi czarnego samochodu.

– Dla bogini – szepnęła do siebie kwiaciarka z lekkim ukłuciem zazdrości.

Tomek przechylił kubek. Skrzywił się, gdy tylko niewielka ilość gorzkiej kawy dotknęła jego podniebienia. Odstawił go z hukiem na biurko.

– Nie ma cukru?! – Schylił się i otworzył skrzypiące drzwiczki szafki w biurku.

– Patrz, jaka to wymagająca panna się zrobiła. – Kuba zaśmiał się do siedzącego w rogu pokoju Maćka.

– Bardzo śmieszne – obruszył się Tomek. – Jak się kończy, to od razu kupuje się nowy, a nie liczy na to, że się odrodzi… – mruczał do siebie, przeszukując zakamarki biurka. – Ha! – zakrzyknął nagle. – Jest jeszcze jakiś z Maca! – Wyprostował się, machając małą saszetką brązowego cukru. Rozerwał ją i wsypał zawartość do kubka. Kuba patrzył na niego z uśmiechem.

– Rozpieściła cię ta znajomość z Bronicką – rzucił ironicznie. – Niedługo trzeba tu będzie specjalnie dla ciebie sprowadzać kawę…

– Bez obaw. – Tomek ostrożnie upił łyk. – Obrzydlistwo – mruknął i zaśmiał się, patrząc na Kubę. W pokoju rozległ się donośny dźwięk telefonu. Policjanci przez chwilę patrzyli na siebie, po czym Karski sięgnął po słuchawkę. Przytakując kilkakrotnie mruknięciem, notował coś na pojedynczej kartce, którą znalazł na biurku, po czym nacisnął widełki telefonu.

– Jest pasujące zaginięcie… – powiedział głośno.

Tomek podjechał do niego na swoim fotelu, szurając kółkami po powycieranym linoleum.

– Dziewczyna? – Przechylił głowę.

– Si… Klaudia Sieradzka. Osiemnaście lat. Wyszła z domu wczoraj wieczorem. Matka zgłosiła się do czwórki jakieś dwie godziny temu. – Kuba odchylił się na krześle. – Cholerne nastolatki – mruknął. – Nigdy w życiu żadnych dzieci! – Pokręcił głową. – A jak już, to chomąto na szyję i do trzydziestki nie wypuszczać z domu.

– Na pewno! – Maciek zaśmiał się, nie odrywając wzroku od monitora.

– Żeby mieć dzieci, to trzeba znaleźć dla nich odpowiednią matkę. – Tomek cmoknął głośno, oblizując łyżeczkę.

– A ty niby już znalazłeś? – rzucił głośno Kuba.

– Nie podejdziesz mnie. Nie zamierzam ci o niczym opowiadać… – Tomek zamachał ręką.

– Cwaniaczek… – Kuba roześmiał się. – Idę zapalić, a jak wrócę, bierzemy się za tę małą. – Kiwnął w stronę zapisków.

– Okej. Myślę, że powinniśmy zacząć od… – Tomek zawiesił głos.

– No? – Kuba popatrzył na niego badawczo.

– Nie daje mi spokoju – Tomek utkwił wzrok w niewidzialnym punkcie za oknem – ten cholerny dywan z kwiatów. – Spojrzał znów na kolegę. – Sprawdzę, czy w przeszłości mieliśmy coś podobnego…

– Myślisz, że to seryjny? – Kuba ściągnął brwi i podrapał się po głowie. – Nie kojarzę nic takiego, ale pewnie nie zaszkodzi sprawdzić. Zaraz wracam. – Wyszedł, ściskając w dłoni pudełko niebieskich LM-ów.

Weszła do obskurnej, osiedlowej pijalni. Uderzył ją nagromadzony we wnętrzu lokalu dym wypalonych papierosów. Zakaz palenia był tu tylko wirtualnym przepisem, a zawieszone tabliczki z ikonką przekreślonego papierosa z trudem można było dostrzec wśród szarych oparów. Żaden z pracowników nie przejmował się przepisami. Zwłaszcza teraz, gdy termin ewentualnej kontroli ustalano z właścicielem telefonicznie kilka dni wcześniej. Nie było tajemnicą, że dzięki przymykaniu oka na zachowanie klientów pub zwiększał swoje obroty przynajmniej o połowę.

Rozejrzała się po sali, mrużąc oczy, i zdecydowanym krokiem podeszła do jednej z drewnianych ław, ustawionej przy oknie. Dwóch łysych mięśniaków spojrzało na nią, po czym jeden z nich bez słowa zwolnił jej miejsce i odszedł w głąb lokalu. Jula usiadła naprzeciw postawnego gościa i uśmiechnęła się przyjaźnie. Chłopak nachylił się w jej stronę i kładąc na drewnianym stole swój pokaźny brzuch, objął ją ramieniem. Jula skrzywiła się, po czym zaśmiała się głośno.

– Przestań, bo mnie udusisz. – Poruszyła barkami, by uwolnić się z uścisku.

– Hermes… – zagrzmiał rozbawiony. – Ty tutaj? Napijesz się czegoś? – Zamachał ręką w kierunku baru. Szczupła blondynka niechętnie ruszyła w jego stronę.

– Nie, dzięki. Przyjechałam tylko na chwilę. – Jula zmarszczyła nos.

– No i super, walniemy po browarze! – zakrzyknął i wyciągnął w górę dwa palce. Blondynka przewróciła oczami i wróciła za bar.

– Podkreślam słowo „przyjechałam”. – Jula uśmiechnęła się, patrząc w mętne oczy łysego.

– Oj, przestań, nic ci nie będzie… – Machnął ręką. – Masz chody w psiarni!

– Aha. Ale przede wszystkim mam sprawę do ciebie, Manfredi! – Przechyliła głowę.

– Zawsze przychodzisz, jak masz sprawę – powiedział cicho i nieco posmutniał.

– O matko, Maniek, tylko się nie rozpłacz. – Dziewczyna klepnęła go w pokaźne ramię. – Mam coś dla ciebie – powiedziała ciepło i sięgnęła po papierową torbę.

– Dla mnie? – zdziwił się.

– Mhm… Z pozdrowieniami od Martina – powiedziała prawie szeptem, stawiając na stole paczkę. Mięśniak z zadowoleniem wyciągnął rękę. Szeleszcząc, wyjął z torby białe pudełko. Niezdarnie rozerwał jego bok. Uśmiechając się, postawił przed sobą olbrzymi szklany kufel z wizerunkiem bawarskiej blondynki, która z dziarską miną trzymała w dłoni równie pokaźny kufel wypełniony złocistym napojem. Biała piana spływała na jej olbrzymi biust.

– Zobacz, co się stanie z jej bluzeczką, jak nalejesz zimne piwo. – Jula zastukała palcem w szkło i mrugnęła okiem.

– Nie… – Manfredi z niedowierzaniem spoglądał to na kufel, to na Julkę. – Kinga! – ryknął nagle na całe gardło.

– Dawaj browar! Tylko nalej mi w to! – Podniósł w górę nowy kufel. – Ma być zimne! – wrzasnął. Barmanka poderwała się i szybkim krokiem podeszła do stołu. Jednym ruchem wzięła z ręki mięśniaka kufel i z nieskrywanym niezadowoleniem podeszła do nalewaka. Obrzucając Julkę wrogim spojrzeniem, wypełniła grube szkło chłodnym napojem. Po chwili wróciła i ostentacyjnie postawiła browar przed znajomym. Manfredi zaśmiał się na całe gardło, gdy na jego oczach bawarski strój zniknął i rubaszna Niemka prezentowała swoje wdzięki toples. Znów przechylił się przez dzielącą go z Julką ławę i ucałował ją siarczyście w policzek. Jula zmarszczyła nos.

– Rozumiem, że ci się podoba…

– No a jak! – zakrzyknął. – Zajebiste!

– Ale widzisz! Jak chcesz, żeby świeciła cyckami, to musisz mieć pełny kufel. – Cmoknęła. – Im szybciej spijesz browar, tym szybciej lala wskoczy w ciuszki. – Klasnęła w dłonie.

– Ha, sprytne! – Wycelował w nią palcem.

Julia uśmiechnęła się i powoli przechyliła się w stronę znajomego.

– Maniek, mam małe question – szepnęła i spoważniała nagle. – Wiesz coś o Kencie?

– Ooo! – zakrzyknął Manfredi. – Zaczyna się… – Sięgnął po piwo i przez dłuższą chwilę w milczeniu pod światło przyglądał się kuflowi. Gdy wreszcie przeniósł wzrok na Julkę, pociągnął nosem. – Co chcesz wiedzieć?

– Miał już sprawę?

– Nie wiem. – Wydął policzki. – Możliwe… A co?

– Ktoś znowu grozi Mani? Zastanawiam się, czy to…

– Mani? – Popatrzył wnikliwie na Julkę.

– Ktoś przebił jej dzisiaj kółka. To chyba jasny przekaz?

– Nie wiem. Gdyby przebił tobie, tobym od razu zgadł, w czym problem. Albo w kim. – Nagle zdał sobie sprawę z tego, co powiedział, i przyłożył kufel z piwem do ust. Wziął porządny łyk piwa i omiótł wzrokiem wnętrze lokalu. Nie miał wątpliwości, że jego uwaga nie przejdzie niezauważona. Nie mylił się, Jula zareagowała natychmiast.

– Słucham?! – Ściągnęła usta, wpatrując się w spoconą twarz łysego.

Gruby nie odpowiedział. Przechylił kufel i znów przełknął duży łyk piwa.

– Jak ci tak zależy, to się mogę paru rzeczy dowiedzieć… – Podrapał się za uchem. – Julka, dla jasności, osobiście wali mnie to, z kim się prowadzasz. Jeśli tobie nie przeszkadza, że jest psem, to luz. Mam inne kłopoty na bani… Poza tym Martin mówił, że on jest spoko. – Głośno pociągnął nosem.

– Kłopoty? To musi być coś poważnego, skoro się tym przejmujesz… – Popatrzyła badawczo.

– Aaa tam. – Machnął ręką. – Nie ma o czym gadać. – Przechylił kufel, a jego grdyka poruszyła się kilkakrotnie. Jula przez chwilę zastanowiła się, jaką pojemność posiada jego żołądek. Ona nie wlałaby w siebie jednej czwartej tego, co on w ciągu jej wizyty. A mogła się założyć o pokaźną sumę, że to nie jest jego ostatni browar dzisiejszego dnia.

– Mów! – Zniecierpliwiona uderzyła ręką o ławę.

– Ej! – Wzdrygnął się. – Z łapami na mnie? – Westchnął głośno i znów podrapał się za uchem. Tym razem za lewym. – Będę miał dzieciaka, nie? – Odchylił się i podciągnął rękawy swojej czerwonej bluzy.

– Że co? – Jula ściągnęła brwi. – Ty masz być ojcem?

– No dzięki! – Oparł łokcie na stole. – Zajebiście… – Pokręcił głową.

– Nie no, Maniek, spoko, tylko że… – ważyła słowa – jak masz zamiar to ogarnąć?

– Właśnie o to chodzi – powiedział cicho i zaczął skubać paznokcie. – Robię to, co robię, nie? Ale nie chciałbym, żeby mój dzieciak… Wiesz, nie? Chcę, żeby miał wszystko, co trzeba, nie? – Pokiwał głową. – Nie tak jak ja… Chyba muszę sobie znaleźć coś normalnego.

– Ta… – westchnęła Jula. – Normalnego… Jakoś nie mogę sobie wyobrazić ciebie w garniturze i z teczką – zakpiła, ale widząc poważną minę łysego, przestała żartować. – Wiesz co?

– No? – mruknął.

– Dowiedz się dla mnie, czego trzeba, a ja w ramach rewanżu pokombinuję coś w twojej kwestii. Może coś wymyślę. – Uśmiechnęła się i poklepała go po ramieniu.

– Spoko, Hermes. – Wzruszył ramionami.

– Maniek, nie rób takiej żałosnej miny. – Zrobiła dzióbek i cmoknęła w stronę Manfrediego. – Będzie dobrze. – Zaczęła zbierać się do wyjścia. – Na razie muszę spadać, ale będziemy w kontakcie. – Mrugnęła okiem.

– Spoko – odburknął. – Dam ci cynk, jak się dowiem czegoś o Kencie.

– Dzięki. – Jula znów posłała mu buziaka. Wstała i zdecydowanym krokiem przeszła pomiędzy ławami.

– Julka! – Zatrzymała się, gdy usłyszała za sobą donośny głos. Odwróciła się i spojrzała na trzymającego kufel w górze mięśniaka.

– Dzięki za cycolinę!

Uśmiechnęła się i pomachała mu na pożegnanie. Gdy wyszła na zewnątrz, z całej siły zaciągnęła się świeżym powietrzem. Czuła, że smród papierosów przeniknął ją do cna.

Założył wypłowiałą bejsbolówkę i trzasnął drzwiami. Zbiegł po schodach, wyszedł przez zaciemnioną bramę na ruchliwą ulicę. Minął spożywczy, pod którym sterczało dwóch starych pijaków. Jeden z nich zabełkotał coś, ale chłopak nie zwrócił na niego uwagi. Szedł szybko przed siebie. Nogawki spodni powiewały na zimnym wietrze. Wcisnął ręce w kieszenie dresów i zgarbił się lekko. Poczuł wibrowanie telefonu. Nie musiał sprawdzać. Widział zaparkowany samochód na końcu ulicy. Podszedł do niego i złapał za uchylone drzwi. Szybko wsiadł do środka. Auto natychmiast ruszyło.

– Ile masz?

– A ile potrzeba?

– Zależy, ile chcesz kasy?

– Mam pięć osób…

– Dobra robota – pochwalił go. – Robisz postępy. – Jego zadbane zęby błysnęły w sztucznym uśmiechu.

– To fajnie, że pan to docenia. – Chłopak odwrócił głowę, gdy mijali jedną z obskurnych bram na Włókienniczej. – To ile za to dostanę? – szepnął niepewnie.

– Możemy się umówić na jakieś cztery… może pięć stów. – Wzruszył ramionami.

– Tylko? Kurde, myślałem, że za tyle ludzi to…

– Zachowuj się ładnie, to się zobaczy! – rzucił szorstko. – Na kiedy potrzebujesz?

– Jak najszybciej… – wycedził chłopak. Z nadzieją patrzył, jak kierowca jedną ręką wyjmuje z wewnętrznej kieszeni marynarki skórzany portfel.

– Masz! – Podał mu kilka banknotów.

– Trzysta? – Chłopak szybko przeliczył trzymane w dłoni pieniądze. Był trochę zawiedziony, lecz nie chciał wyjść na mięczaka. Z nieskrywaną zazdrością spojrzał w kierunku porządnie wypchanego portfela, który zniknął w wewnętrznej kieszeni markowego garnituru kierowcy. Przejechali jeszcze dwa skrzyżowania, po czym wóz zjechał na chodnik i zatrzymał się. Kierowca nie wysilił się nawet na włączenie świateł awaryjnych. Kilku przechodniów obrzuciło go złowrogim spojrzeniem.

– Reszta jutro! Bądź o tej samej porze. Tylko żebym nie musiał czekać! – Pogroził mu palcem. – I postaraj się! – Przeczesał palcami jasne, sięgające za uszy włosy.

– Spoko! – rzucił. Chciał już wysiąść, gdy poczuł silne szarpnięcie. Spojrzał przestraszony w błękitne oczy i przełknął ślinę.

– Chyba się przesłyszałem! Mówiłem ci już kiedyś, że nie robię interesów z pajacami. – Zmierzył go srogim spojrzeniem. – Jesteś pajacem?

– Nie. Przepraszam – poprawił się chłopak.

– To nie zachowuj się jak jeden z tych idiotów!

– Tak, oczywiście. – Chłopak opuścił na chwilę głowę.

– A teraz wypad!

Chłopak wysiadł szybko, zostawiając na siedzeniu szarą kopertę. Niemal natychmiast zniknęła w wewnętrznej kieszeni marynarki kierowcy.

Otworzyła piekarnik i wyjęła z niego gorące cannelloni. Przyjemny zapach natychmiast wypełnił niedużą kuchnię. Nagle poczuła głód. Postawiła naczynie z jedzeniem na blacie i sięgnęła po talerz. Pukanie do drzwi tak ją przestraszyło, że drgnęła, wypuszczając z ręki biały talerzyk, który z hukiem rozbił się na jasnym gresie.

– Cholera jasna! Co jest?! – krzyknęła do siebie i omijając kawałki porcelany, przeszła do przedpokoju. Wściekła otworzyła drzwi. Odwróciła się i bez słowa wróciła do kuchni.

– Chyba nigdy się nie przyzwyczaję do tych radosnych powitań – rzucił z sarkazmem Tomek. – Cały blok cię słyszał… – Przykucnął i sięgnął po kawałek stłuczonego talerza. Jula wyjęła mu z go ręki i bez słowa wrzuciła do kosza.

– Julka, co jest? – Skrzyżował ręce i oparł się o lodówkę. Dziewczyna obrzuciła go gniewnym spojrzeniem i wróciła do swojej włoskiej potrawy.

– Julka… – Przechylił głowę. – Okej, jak chcesz. Jeśli ci przeszkadzam, to spadam do siebie. – Z rezygnacją podniósł ręce i zrobił krok w kierunku przedpokoju.

– Nie przeszkadzasz! – burknęła.

– To skąd ten entuzjazm? – Zatrzymał się. – Stało się coś?

– Nic.

– No tak.

Jula gwałtownie odwróciła się w jego stronę. W ręku trzymała duży nóż ociekający pomidorowym sosem.

Tomek zbliżył się do niej. Wpatrując się w jej oczy, wyjął z jej dłoni nóż. Przejechał po nim dwoma palcami i zlizał z nich sos.

– Dobre, co to? – Cmoknął ją w czoło.

Jula cofnęła głowę i przygryzła usta. Spojrzała na naczynie z daniem.

– To cannelloni, takie włoskie jedzenie… – Zabrała z jego ręki nóż. Nachyliła się nad blatem i energicznym ruchem podzieliła potrawę. – Julka, pytam ostatni raz. Co się stało?

– Ktoś znowu grozi Mańce! – odpowiedziała, choć tak naprawdę gryzło ją coś zupełnie innego. Zdanie Kuby na temat Tomka, jakie powtórzyła jej Mania. Natrętnie przetaczało się jej przez głowę i choć tłumaczyła sobie jego irracjonalność, wciąż była poirytowana. Nie miała jednak najmniejszej ochoty wyjść na zazdrośnicę, dlatego obiecała sobie o nic nie pytać.

– To niech to zgłosi! – Wzruszył ramionami. – Mówiłem ci już… Mania nie jest dzieckiem. Nie potrzebuje opieki… – Pochylił się i z zachwytem zaciągnął się zapachem jedzenia. – Które jest moje?

– Żadne! – żachnęła się. – I co z tego, że jest dorosła? – Machnęła nożem. Tomek złapał za jej nadgarstek i lekko przytrzymał. Oboje spojrzeli na ostrze. Było na wysokości ich oczu.

– Odłóż to lepiej. – Złapał za nóż i wrzucił go do zlewozmywaka. – Kto jej grozi i czym? – Sięgnął po jeden z talerzy i ruszył w kierunku pokoju. Jula zrobiła to samo.

– Ktoś jej dzisiaj przeciął opony, zostawiając list z jakimś głupim tekstem w stylu „żeby się pilnowała”. – Postawiła swój talerz na małym stoliku.

– Gdzie to było? – Usiadł na miękkim, grubym dywanie.

– Pod kawiarnią… – Nadziała na widelec duży kawałek makaronu i włożyła sobie do ust. – Uwielbiam to – zamruczała. – Mogłabym to jeść na okrągło – powiedziała, przymykając oczy. – Weź jeszcze pod uwagę to włamanie!

– Biorę. Nie martw się… Co dalej z Manią? – Położył sobie talerz na kolanach. – Sama to robiłaś czy…

– Czy co? – Popatrzyła, unosząc jedną brew, i od razu ją opuściła.

Tomek uśmiechnął się i skupił się na jedzeniu. Po chwili wybuchnął śmiechem. Jula zmrużyła oczy.

– No skończ, chętnie posłucham…

– Jest pyszne! – odpowiedział, nie przestając się uśmiechać.

– Uważaj, bo następnym razem dostaniesz chińską zupkę! – rzuciła. – Czemu siedzisz na podłodze? Czy my nie mamy stołu? – Wzięła swój talerz w rękę i usiadła na dywanie obok Tomka. – No więc wracając do Mani…

– Jula – przerwał jej Tomek, całując ją w policzek. – Zadzwonię do Kuby. Niech on się tym zajmie. Zyskamy więcej czasu dla siebie. Poza tym zdaje się, że Kuba polubił Manię…

– Ani mi się waż! – Uniosła się.

– Bo?

– Bo to dupek i szuja. I tylko tego brakuje, żeby Mania się w nim zadurzyła!

– Jesteś do niego uprzedzona! – Przełknął kawałek makaronu.

– I niech tak zostanie. A on niech się trzyma z daleka od Mańki. Ona już miała pana Wspaniałego, kolejny jej nie potrzebny!

– A nie zastanawiałaś się, czy przypadkiem źródłem jej problemów nie jest właśnie jej były? – Podciągnął zgiętą nogę. – Może sama sobie zapracowała na takie atrakcje? Sorry, ale nie raz byłem świadkiem, jak panienka z obitą facjatą i gromadką dzieci nagle zmienia życiową filozofię z łobuz kocha najbardziej na pani pozna pana, tylko żeby był bez nałogów i miał porządną pracę – wydeklamował z sarkazmem.

– Oczywiście. Ale nie możemy olać sprawy tylko dlatego, że Mańka była w związku z podejrzanym typem! – Zamachała widelcem.

– Nie mówię, żeby ją olewać! – Pokręcił głową. – Tylko sugeruję, że to może być pokłosie nierozważnych wyborów miłosnych, bo nie sądzę, żeby któryś z klientów kawiarni mścił się za gorzką kawę!

– Stąpasz po kruchym lodzie. – Zerknęła na niego ostrzegawczo. – Nie mam dziś najlepszego humoru, a ty mi go nie poprawiasz. Ale przynajmniej wiem, jakie jest twoje stanowisko w tej sprawie. A to już jakaś wskazówka!

– Julka! – Tomek podniósł głowę znad talerza. – Julka, spójrz na mnie! – Przytrzymał jej podbródek. – Żadnych prywatnych śledztw! Rozumiesz? – Popatrzył na nią surowo. – Słyszysz, co mówię? Nie chcę słyszeć o żadnych twoich prywatnych pomysłach! Masz się do tego nie mieszać! – Pogroził jej palcem.

– No ale… – jęknęła. Widząc jego poważną minę, natychmiast zamilkła.

– Nie ma „ale”! – warknął.

– Okej, okej. – Opuściła wzrok.

– Nie okej! Zabraniam ci cokolwiek robić w tej sprawie! Jeśli to dla ciebie takie ważne, w porządku! Zajmę się tym. Przynieś mi ten list i tyle! – powiedział stanowczo.

– O matko! Dobrze, już tak nie panikuj! – Przewróciła oczami. Przez chwilę zastanawiała się, czy powiedzieć mu o spotkaniu z Manfredim, lecz ostatecznie stwierdziła, że i tak nie dowiedziała się niczego szczególnego. Na razie…

– Ale dobra! Skoro jesteś taki stanowczy, to mamy jeszcze jeden temat do obgadania, koleżko! – Wycelowała w niego widelcem.

– Mhm. – Tomek zmrużył oczy, uśmiechając się przebiegle. – Też się nie mogę ciebie doczekać. Poczekaj, tylko zjem – zamruczał.

– Przestań, nie mówię o tym! – Jula szturchnęła go i odwróciła głowę, starając się ukryć uśmiech. – Jesteś nienormalny! – Zachichotała w końcu.

– Ty też… – Cmoknął w jej stronę. – Myślałem dzisiaj o tobie… – Spoważniał nagle.

– Wow! Co za nowość! – Jula zaśmiała się i wpakowała kolejny kawałek makaronu do ust.

– Nie… Poważnie. – Tomek odłożył na bok talerz. – Mamy nową sprawę i…

– Zabójstwo? – Dziewczyna otworzyła szeroko oczy.

– Nie powiem ci za dużo, wiesz o tym…

– No tak, ale… – Popatrzyła zaciekawiona. – Kto jest ofiarą?

– Młodziutka dziewczyna. Drobna, ładna blondynka… – Zamyślił się.

– Właśnie! – zakrzyknęła, wypluwając drobinki jedzenia na dywan. – O cholera! – Roześmiała się, wycierając podbródek.

– Właśnie co?

– Miałam o tym nie mówić, ale sam zacząłeś! Chciałabym o czymś pogadać!

– Tak?

– Tak! O twojej słabości do kobiet. – Ściągnęła usta.

Tomek wyciągnął rękę i mocno pociągnął ją za rękaw. Julka straciła równowagę i przewróciła się na bok, wypuszczając widelec z resztką jedzenia na podłogę. Zachichotała. Tomek odwrócił ją na plecy i nachylił się nad nią.

– Ty jesteś moją największą słabością, obsesją. – Dotknął jej twarzy.

– Podejrzewałam, że masz coś z głową. – Roześmiała się.

Tomek przyglądał się jej przez chwilę, po czym zaczął rozpinać suwak jej bluzy. Znieruchomiał, gdy przymknęła oczy. Czarne kreski na powiekach. Gwałtowniej, niż zamierzał, złapał za jej ramiona i przyciągnął do siebie. Trzymając w silnym objęciu, wsłuchiwał się w jej oddech. Tak jakby chciał się upewnić, że żyje.

Zdjął okulary i odłożył je na bok. Kolistymi ruchami palców rozmasował nasadę nosa. Nowe okulary uciskały. Będzie musiał w najbliższym czasie poprosić o ich dopasowanie. Spojrzał na stos leżących na biurku kart pacjentek. Od jakiegoś czasu było ich zdecydowanie mniej. To go jednak nie martwiło. Nie miał już dwudziestu lat, by musieć o nie zabiegać. Wiedział, że w środowisku jest bardzo ceniony i uchodzi za dobrego specjalistę. Miał dość pieniędzy, żeby sobie pozwolić na zwolnienie tempa. Poza tym ten ostatni incydent, gdy zadrżała mu dłoń przy wymagającym precyzji i skupienia cięciu. Nikt ze studentów tego nie zauważył, ale on wiedział. Dopada go starość. Czyha na niego i zapewne to dopiero początek. Zastawiła na niego masę pułapek, by utrudnić mu pracę i życie. Westchnął głośno i zgasił stojącą na biurku lampkę. Otworzył drzwi do gabinetu, wyszedł na korytarz i wolnym krokiem podszedł do recepcji. Ciemnowłosa kobieta w średnim wieku uśmiechnęła się na jego widok.

– Panie profesorze, koniec na dziś?

– Tak, Joanno. – Pokiwał głową. – Karty zostały w gabinecie. Zajmiecie się nimi, prawda?

– Oczywiście – przytaknęła uprzejmie. – Przepraszam na chwilę. – Założyła włosy za ucho i podeszła do dzwoniącego telefonu. Mężczyzna obserwował ją przez chwilę. Widział, jak z uśmiechem odpowiada i odruchowo sięga po kalendarz. Nie była brzydka, daleko jej było jednak do atrakcyjnych modelek. Nagle jej głos zadrżał, a w oczach pojawiło się przerażenie. Uchylone usta zastygły, jakby ktoś na chwilę zatrzymał czas. Powoli odłożyła słuchawkę i opadła na stojące obok krzesło.

– Joanno, czy coś się stało? – zapytał ją i zbliżył się do dzielącego ich kontuaru recepcji. Kobieta przełknęła ślinę i spojrzała na profesora.

– Boże, nie wiem, jak to… Muszę jutro… Przepraszam. – Nabrała powietrza. – To była Elżbieta… Nie będzie jej jutro… Coś strasznego stało się z jej córką. – Zawiesiła wzrok w przestrzeni. – Boże, nie wyobrażam sobie, co ona musi teraz czuć… – Zakryła dłonią usta. – Panie profesorze, ktoś zabił jej dziecko! Jej Klaudię… – Głos uwiązł jej w gardle, a oczy zaszły łzami. Profesor stał nieruchomo. Zapanowała przeraźliwa cisza. Żadne z nich nie miało odwagi jej przerwać.

Redaktor prowadzący: Filip Modrzejewski

Redakcja: Ewa Nosarzewska

Korekta: Małgorzata Denys, Anna Dworak

Adiustacja: Maria Nowicka, Magdalena Gorlas

Projekt okładki: Tomasz Majewski

Fotografie wykorzystane na i stronie okładki: © Eva Creel / Arcangel Images; Marie Carr / Arcangel Images

Skład i łamanie: Typo – Marek Ugorowski

Grupa Wydawnicza Foksal Sp. z o.o.

02-672 Warszawa, ul. Domaniewska 48

tel. 22 826 08 82, 22 828 98 08

biuro@gwfoksal.pl

www.gwfoksal.pl

ISBN 978-83-280-5617-6

Skład wersji elektronicznej: Michał Olewnik / Grupa Wydawnicza Foksal Sp. z o.o.
i Marcin Kapusta / Virtualo Sp. z o.o.