Alchemia
Miłości

wybór myśli sufickich

David i Sabrineh Fideler

Wydawnictwo Barbelo

Warszawa

2012

www.barbelo.com.pl

Wydawnictwo Barbelo

ul. Bacha 34/812

02-743 Warszawa

barbelo@barbelo.com.pl

Tytuł oryginału:

Love's Alchemy: Poems from the Sufi Tradition

Wiersze przełożył:

Błażej Gałkowski

Przekład aneksów:

Paulina Domachowska-Gałkowska

Projekt okładki:

Błażej Gałkowski

Copyright © 2006 by David and Sabrineh Fideler

First published in the USA by New World Library in 2006

Copyright © for the Polish edition by Wydawnictwo Barbelo

Copyright © for the Polish translation by Wydawnictwo Barbelo

Wszystkie prawa zastrzeżone

Miniatura na okładce (młodzieniec pijący wino, Turcja, XVIII w.) pochodzi ze zbiorów Fundacji Książąt Czartoryskich w depozycie Muzeum Narodowego w Krakowie.

Korekta, projekt graficzny i skład: Days

Wydanie pierwsze

Warszawa, 2012

ISBN 978-83-933112-0-0

Konwersja do formatu EPUB:
Legimi Sp. z o.o. | www.legimi.com

„Alchemia Miłości zabiera nas do tawerny mistycznej miłości pełnej oszałamiających skarbów sufickiej poezji. Odnajdujemy tu mistrzów miłości - z Rumim pośród nich – mistrzów, których słowa przemawiają wprost do duszy. Z wdziękiem i mądrością uczą nas oni prawdy o naszej wiecznej naturze oraz tego, w jaki sposób serce otwiera się na Boga. Zachowaj te wiersze w swym sercu i pozwól im odżywić tajemne i ukryte części swej najgłębszej istoty”.

– Dr Llewellyn Vaughan-Lee

autor: Sufism: The transformation of the Heart (Sufizm: przemiana serca)

„Alchemia miłości to zachwycający, pochłaniający zbiór przekładów ważniejszych perskich poetów sufickich. David i Sabrineh Fideler ofiarowali nam wiarygodne interpretacje tych mistycznych tekstów w godnej zapamiętania formie. Miłośnicy Rumiego z radością odnajdą tutaj wielu innych autorów wywodzących się z tej samej tradycji”.

– Prof. Carl W. Ernst

Wydział Nauk Religijnych, Uniwersytet Karoliny Północnej, USA

„Od wielu lat cenię wysoce oryginalną, rzetelną i piękną pracę Davida Fidelera. Alchemia Miłości to owoc jego obszernej wiedzy i poczucia estetyki. Przynosi nam ona nasycone muzyką słowa, w których suficcy poeci kreślą subtelny most rozciągający się pomiędzy tym co ziemskie, a tym co duchowe, i oczarowują nas, budząc w ludziach pragnienie przekroczenia samych siebie”.

– Thomas Moore

autor: Care of the Soul (Troska o duszę)

oraz Dark Nights of the Soul (Ciemne noce duszy)

„Oto jak sami sufi nauczają sufizmu: poprzez poezję jako alchemię. A obecny przekład to prawdziwa transmutacja – przemiana złota języka perskiego w złoto angielskiego”.

– Peter Lamborn Wilson

autor: Sacred Drift: Essays on the Margins of Islam

(Święty prąd: eseje o granicach islamu)

Miłość jest starsza niż niebo i ziemia,

Miłość nie w naszym czasie się zrodziła.

– Hafez

Słowo wstępne

To, co uwalnia cię

od twego małego ja

Trudno znaleźć miejsce, w którym poezja, ze względu na swe artystyczne i duchowe walory, ceniona byłaby wyżej niż w klasycznej Persji. Przywiązanie do poezji przenika perską kulturę także dzisiaj – teksty tradycyjnej muzyki to niemal wyłącznie fragmenty sufickiej poezji mistycznej takich mistrzów jak Rumi czy Hafez, a wielu mieszkańców współczesnego Iranu jest w stanie przytoczyć z pamięci dziesiątki lub nawet setki strof autorstwa wielkich mistrzów. Także w zwykłych, codziennych rozmowach cytuje się klasycznych poetów. Nawet uliczni domokrążcy okraszają wierszem słowa zachęty do kupna swoich towarów.

W dawnych czasach nadworni poeci otrzymywali za swe dzieła sowitą zapłatę, a do najbardziej cenionych klasyków należeli właśnie suficcy mistycy. Każdego roku, tysiące turystów odwiedza ich piękne, promieniujące spokojem grobowce – po części z powodu duchowego błogosławieństwa (baraka), którego pielgrzymi spodziewają się dostąpić, odwiedzając takie święte miejsca.

Krótko mówiąc, poezja klasycznych twórców sufickich nadal pozostaje żywa i wciąż uważana jest we współczesnej kulturze perskiej za najwyższą formę literacką. Z historycznego punktu widzenia rytm i forma tej poezji okazują się być tak mocno splecione z muzyką, kaligrafią, a nawet z architekturą sakralną, że nam, ludziom Zachodu, w pierwszej chwili trudno jest pojąć ten wspaniale zintegrowany świat – świat, w którym różne formy sztuki są tak całkowicie zharmonizowane ze sobą nawzajem, z codziennym życiem, a także z najgłębszymi potrzebami człowieka. Chociaż wszystkie te formy sztuki z pewnością miały wzbudzać zachwyt, nie są one formami „rozrywki”. Jest to sztuka, którą należy postrzegać jako sacrum – zawsze mająca na celu otwarcie duszy na bezpośrednie postrzeganie duchowego wymiaru rzeczywistości.

W ciągu ostatnich dwudziestu lat, wśród czytelników w Ameryce i Europie niezwykłą popularność zyskał suficki poeta Dżalal ad-Din Rumi (1207-1273), co uczyniło go najlepiej sprzedającym się poetą na amerykańskim rynku. Rumi urodził się w pobliżu miasta Balch na terenie dzisiejszego Afganistanu. Jego ojczystym językiem był perski. Kiedy miał około dziesięciu lat, jego rodzina, uciekając przed inwazją Mongołów, osiadła w Konyi, w Turcji. Miasto to stanowiło wówczas istotny punkt na jedwabnym szlaku. Tam Rumi nauczał i tam również znajduje się jego grobowiec.

Dorobek Rumiego jest przeogromny. Jego najobszerniejsze dzieło dydaktyczne, Masnawi, składające się z rymowanych dwuwierszy, to ponad dwadzieścia pięć tysięcy wersów podzielonych na sześć ksiąg. Jego Diwan (wiersze zebrane) zawiera około pięciu tysięcy oddzielnych utworów – ponad czterdzieści tysięcy wersów. We współczesnym świecie Rumi – nauczający o duchowej sile miłości oraz o boskiej jedności stanowiącej serce rzeczywistości, a także serce wszystkich religii – stał się jednym z najbardziej cenionych duchowych przewodników. Jest on również najbardziej znanym ze wszystkich perskich poetów.

Podstawowym przesłaniem obecnego zbioru jest to, że Rumi nie był sam. Jest on raczej wyjątkowym przedstawicielem o wiele szerszej tradycji perskiej poezji mistycznej, w której znajdziemy te same tematy, to samo piękno i ten sam wgląd. Perska poezja suficka to tradycja licząca sobie tysiąc lat. Podobnie jak Rumi studiował dzieła swych poprzedników i czerpał z ich dziedzictwa, tak i późniejsi twórcy znajdowali inspirację w jego dziełach. Z uwagi na to, że współczesny odbiorca z reguły poznaje Rumiego jako zupełnie samotny głos wyrwany z kontekstu, łatwo mu przeoczyć fakt, że poeta ten jest częścią żywej tradycji – tradycji istniejącej przed nim i kontynuowanej aż do dnia dzisiejszego.

Mamy nadzieję, że wiersze zebrane w tym tomiku pozwolą czytelnikowi zapoznać się z tą szerszą tradycją, i że damy w ten sposób głos poetom dorównującym Rumiemu swym geniuszem – innym mistrzom sufickiej poezji, których dzieło utkane jest z tej samej duchowej przędzy. Dla podkreślenia spójności tej tradycji, zebrane tu wiersze nie zostały uporządkowane według autorów, daty powstania lub tematu. Pochodzą one od ponad osiemdziesięciu poetów. Czytelnik zainteresowany chronologią znajdzie ich nazwiska i daty śmierci (o ile są one znane) w indeksie na końcu książki.

Większość wierszy w tym zbiorze to rubajaty, czyli czterowiersze: wiersze składające się z czterech wersów, których przedmiot stanowi jedna centralna myśl lub temat. Każdy z tych tetrastychów stanowi jednocześnie zwięzłe duchowe przesłanie, medytację lub „mistyczny epigramat” o sformalizowanej strukturze, przywodzącej na myśl japońskie haiku. Z historycznego punktu wiedzenia forma rubajat była dla perskich mistyków formą pierwotną. Podczas sufickich zgromadzeń wiersze te, podobnie jak inne formy perskiej poezji, śpiewano lub recytowano z towarzyszeniem muzyki.

Język perskiej poezji mistycznej

Wszystkie zebrane tu wiersze odzwierciedlają rozmaite aspekty i nauki wywodzące się z pewnej duchowej tradycji – wewnętrznej, gnostycznej, czy też mistycznej tradycji islamu znanej jako sufizm lub tasawwuf (oczyszczenie). Jednakże autorzy tych wierszy, podobnie jak ma to miejsce w przypadku Rumiego, nie „przynależą” wyłącznie do Persji, do świata islamu, czy nawet do samego sufizmu. Podobnie jak Rumi, należą oni do całego świata, a w szczególności do tych, którzy są w stanie doświadczyć istoty ich dzieł i pojąć ich ducha. Jak wyraził to jednen z poetów, „Mieszkam w miejcu bez miejsca. Mój ślad jest bez śladu”. To samo można powiedzieć o przedstawionej tu poetyckiej tradycji, gdyż idea stojąca u podstaw tych dzieł jest ponadczasowa i nie jest związana z konkretnym narodem, czasem, bądź miejscem.

Język perski niesie w sobie ogromne bogactwo i wielowymiarowość. Jedno słowo może wyrażać całe mnóstwo znaczeń i niuansów. Jednak największy urok perskiej poezji – a dla niewtajemniczonych także największa przeszkoda w jej rozumieniu – zawiera się w jej symbolice. W naszym współczesnym, świeckim świecie przyzwyczailiśmy się traktować wszystko dość dosłownie, a nawet powierzchownie. Natomiast dla mistyków ze wszystkich tradycji duchowych świata, każdą rzecz postrzegać można na wielu różnych poziomach znaczenia. W świętych tekstach, to, co rozumiemy dosłownie, często stanowi jedynie łupinę, szatę zewnętrzną. Z pewnością jest tak również w przypadku mistycznej poezji perskiej czyniącej użytek ze złożonego, wieloznacznego słownictwa zaczerpniętego z tradycji sufickiej. Niekiedy zaledwie kilka wersów może pomieścić w sobie cały świat znaczeń. Właściwe przetłumaczenie przedstawionych tu wierszy często wymaga użycia większej liczby słów lub wersów niż ma to miejsce w oryginale. Niektórych symboli w ogóle nie daje się „przetłumaczyć”, lecz trzeba pojąć je na ich własnym poziomie.

Znaczna część perskiej poezji napisana jest za pomocą symbolicznego kodu. Od czytelnika, aby był on w stanie zrozumieć pełne znaczenie wierszy, oczekuje się znajomości tego kodu. Natomiast jeszcze głębiej, spod powierzchni tego symbolicznego kodu, przeziera spójny obraz struktury rzeczywistości, obraz kondycji człowieka oraz duchowej ścieżki, do których odnoszą się wszystkie zastosowane symbole. Dlatego nie byłoby przesadą powiedzieć, że w przypadku wielu wierszy chodzi o to, by je rozumieć, jeszcze zanim się je przeczyta! I podczas gdy taka forma stawia przed czytelnikiem pewne bariery, to jednocześnie pozwala ona sufickim poetom na przekazanie treści o wielkiej głębi, nawet przy użyciu zaledwie czterech wersów. Stanowi ona także niewyczerpane źródło zachwytu dla odbiorcy, ponieważ w miarę jak poszerza on swoje zrozumienie, te same wiersze, na przestrzeni lat, odsłaniają przed nim kolejne, coraz głębsze poziomy znaczenia.

Najbardziej powszechne symbole są już wielu czytelnikom dobrze znane – na przykład wino, zakazane przez islam, odnosi się do boskiej miłości oraz do mistycznego poznania, które ona ze sobą niesie. Nietrzeźwość, czy też pijaństwo, symbolizuje boskie upojenie, ekstazę i bezpośrednie poznanie boskości. Słowa „Ukochany” lub „Przyjaciel” stosowane są w odniesieniu do Boga, lecz mogą one jednocześnie wskazywać na człowieka, który odzwierciedla w sobie atrybuty boskości.

Może wydaje się to proste, lecz gdy zagłębimy się dalej, symbolika często staje się złożona i zawiła. W niektórych wierszach na przykład części twarzy Ukochanego – aksamitne policzki, pieprzyk, wargi, włosy splecione w warkocz, czy też brwi – odzwierciedlają poszczególne aspekty najwyższej rzeczywistości. Do tego dochodzą dalsze znaczenia. Kosmyk włosów lub warkocz Ukochanego działa jak sidła – lok na jego końcu zaciska się wokół kochającego i przyciąga go bliżej, a wtedy, rzecz jasna, jest już po wszystkim! W innym miejscu kosmyk włosów porównany zostaje do kija do gry w polo. Piłka do polo jest tu głową kochającego, która musi zostać złożona na ziemi w ofierze dla Ukochanego, zanim, pewnym uderzeniem, będzie mogła zostać wystrzelona na inny poziom percepcji.

Czytając wiersze odwołujące się do „tawerny”, należy wiedzieć, że „Tawerna Ruiny” (charabat) to symboliczne miejsce sufickich spotkań. Najczęściej jest to oddalone, mało uczęszczane miejsce na obrzeżach miasta, gdzie z dala od meczetów serwuje się wino. Odwiedzają je „nicponie” i „rozpustnicy” – czyli sufi lub derwisze. W Tawernie Ruiny, pod przewodnictwem mistrza, „pije się wino” – doświadcza się odurzenia i porzuca się egoizm fałszywego ja oraz iluzje, które inni biorą za rzeczywistość. Tawerna Ruiny to prawdziwe miejsce spotkań sufich, w którym można doznać autentycznego połączenia z głębszym poziomem rzeczywistości.

Symbol Tawerny ugruntował się w poezji sufickiej i ilustruje złożoność jej poetyckiego kodu. W każdej zinstytucjonalizowanej religii zawsze znajdą się ludzie odgrywający pobożnych świętoszków, lecz ich prawdziwym motywem jest raczej swoista duchowa arogancja lub egoizm, niż autentyczna potrzeba oddania się temu co boskie. Symbol Tawerny jest tu przeciwieństwem meczetu i niesie ze sobą głębokie znaczenie. Stanowi on napomnienie dla ludzi (także sufich), którzy w religii upatrują drogi do wywyższenia samych siebie. Natomiast bywalcy Tawerny to najmniejsi z najmniejszych, cechujący się ubóstwem i skromnością. To otwiera im drzwi do prawdziwej duchowości, której podstawą jest bezinteresowność. Słowami Hafeza:

Przestań udawać świętoszka

i bywalcom Tawerny ubliżać!

Nie tobie liczyć grzechy innych ludzi.

Czy jestem dobry, czy zły, to nie twoja sprawa!

Koniec końców, każdy zbiera to, co zasiał.

Każdy człowiek, pijany czy trzeźwy,

Ukochanego poszukuje.

Czy to synagoga, czy meczet,

w każdym miejscu na świecie mieszka miłość.

Moja głowa w oddaniu spoczywa

na cegłach pod drzwiami Tawerny…

Nie próbuj z łaski niebios mnie ograbić.

Większość z zebranych tu wierszy przemawia dosyć bezpośrednio, jednak niektóre wymagają słowa objaśnienia. Na końcu książki umieściliśmy przypisy omawiające te aspekty oryginalnych wersji wierszy, których nie udało się zgrabnie zawrzeć w przekładzie, a także słowniczek symboli i powszechnie stosowanych terminów. W Aneksie I przedstawiamy zasady, jakimi kierowaliśmy się przy tłumaczeniu. Aneks II przybliża podstawowe formy perskiej poezji.

Alchemia miłości

Według sufich Słońce może przejawić się w pojedynczym atomie, ocean – w jednej kropli wody, zaś Bóg może objawić się w umiłowanym człowieku. Sufizm podkreśla jedność wszelkiego stworzenia. Kiedy serce człowieka zostanie oczyszczone, może ono stać się lustrem odzwierciedlającym i rozpoznającym boskie światło. W odróżnieniu od purytańskich form religii, w których obecność tego co boskie została oddzielona głęboką przepaścią zarówno od świata, jak i od ludzkiego życia, sufizm celebruje boską bliskość i zażyłość. Zamiast obrazu odległego i wyniosłego Boga używa się terminów „Ukochany” i „Przyjaciel”. Mistyk, ponad wszystko, dąży w kontakcie z Bogiem do bliskości.

W poezji sufickiej odnajdujemy świadome rozmycie granic pomiędzy miłością ludzką i boską. Splatają się one ze sobą. W miłosnej ekstazie kochanek zatraca się w drugiej osobie – mistyk zatraca się w Bogu. Poeci suficcy używają języka miłości, aby wyrazić swe nieugaszone pragnienie bliskości Boga, dla którego trudno byłoby znaleźć inny środek wyrazu.

Najlepsze z wierszy mogą wywołać u czytelnika zmianę świadomości i wynieść nas poza granice naszego ja. A wówczas wydaje się, jakby czas zwolnił swój bieg, a nawet całkowicie się zatrzymał. Oglądamy życie z innej perspektywy – takiej, która wydaje się być dziwnie znajoma i być może o wiele bardziej prawdziwa niż nasz zwykły, codzienny sposób postrzegania świata. I tak, wychodząc poza siebie i wkraczając do Tawerny Zdziwienia, udaje nam się dojrzeć naszą prawdziwą, najgłębszą istotę, a także nasze prawdziwe, głębsze więzi.

Podczas gdy przedstawione w tym tomie utwory dotyczą rozmaitych aspektów duchowej ścieżki, wybraliśmy tytuł „Alchemia Miłości”, aby podkreślić zagadnienie transformującej siły miłości, stanowiącej w sufizmie centralny temat. Jak zauważa Rumi, wszelkie rodzaje miłości, z jakimi możemy się spotkać, stanowią ostatecznie aspekty naszej miłości do Boga. Wszystkie rodzaje miłości mogą prowadzić do Boga. Niegasnący żar ognia miłości pozwala duszy osiągnąć pełną dojrzałość. Pozwala on niedojrzałemu, „surowemu” człowiekowi osiągnąć stan „ugotowania”, czy też nawet „spalenia”. A co najważniejsze, siła miłości pozwala człowiekowi, w imię Ukochanego, wyrzec się fałszywego, wyobcowanego ja i uzyskać dzięki temu głębszy obraz rzeczywistości – obraz pozbawiony egocentryzmu. Jak pisze Fachr ad-Din Eraki:

Pierwszym krokiem w miłości,

jest to, by stracić głowę.

Potem twe małe ego,

a wreszcie całe życie;

i znosisz tę katastrofę.

Gdy to jest już za tobą, pójdź dalej:

zetrzyj rdzę ja

z lustra swojej istoty.

Bądź też, jak wyraża to Chakani Szriwani:

Głos, który mówi do ciebie,

wzywając, byś wyruszył

poza granice stworzonego świata -

to miłość.

To, co z ciasnoty twego ja

cię wyzwala -

to również miłość.

Dla sufich najwyższą formą wiedzy jest pewien rodzaj miłości, zaś najwyższą formę miłości stanowi pewien rodzaj bezpośredniego poznania, czyli gnoza. Jednakże fałszywe ja, z jego małostkowym egocentryzmem i społecznie uwarunkowanymi reakcjami, przedstawia wręcz obezwładniającą przeszkodę oddzielającą duszę od prawdziwego obrazu Rzeczywistości i od obecności Ukochanego – niezależnie od tego, czy Ukochanym jest Bóg, czy też inny człowiek. Rumi radzi:

Jeśli poszukujesz Siebie,

wydostań się z siebie.

Porzuć dopływy

i popłyń ku Rzece.

Lub słowami innego klasycznego poety:

Wiedz, że gdy tylko nauczysz się

porzucać siebie, spotkasz Ukochanego.

Nie ma żadnej innej tajemnicy,

o niczym więcej nie jest mi wiadomo.

Mówiąc językiem psychologii, egocentryczny narcyzm współczesnej osobowości więzi nas wewnątrz małej, samotnej bańki odizolowanej świadomości, niezdolnej do tego, aby usłyszeć potężny chór stworzenia i aby móc w nim współuczestniczyć. I pomimo że ten stan izolacji od innych ludzi i od szerszego świata, w którym przyszło nam przybrać formę fizyczną, propagowany jest obecnie jako zdrowy model człowieczeństwa, to właśnie on stoi u podstaw wielu współczesnych dylematów – dylematów duchowych, społecznych i ekologicznych.

Jak pokazuje nauka sufich, jedynie miłość kryje w sobie siłę pozwalającą nam wyjść poza nasze własne granice i czyni nas zdolnymi do pewnych wyzwalających poświęceń, które inaczej nie byłyby możliwe. Dlatego też, jeżeli pragniemy w pełni urzeczywistnić potencjał naszego człowieczeństwa, konieczne jest, abyśmy w pełni wykorzystali duchowe możliwości, jakie otwiera przed nami miłość.

Alchemia
Miłości

Niewidzialne karawany

Wszyscy przybyli na Koncert Miłości,

fletu jednak nie widać.

Wszędzie pełno pijanych,

wina jednak nie widać.

Setki karawan

przemierzyło

tę drogę.

Nie zdziw się,

że ich śladów nie widać.

Mohammad Szirin Maghribi

Rozkwitnąć jak róża

Twój rozdzierający serce ogień

sprawił, że rozkwitłem jak róża.

Umarłem u twoich stóp

i prędko wróciłem do życia.

Wolność dana mi od urodzenia

nie przyniosła żadnego zysku;

teraz jednak,

kiedy stałem się twym niewolnikiem,

jestem wolny.

Sana’i

Wspólny język

Mówić tym samym językiem,

pokrewieństwo i bliskość oznacza,

lecz ten, kto utknął wśród ludzi,

którym zaufać nie może,

schwytany jest niczym więzień,

w pętach niezrozumienia.

Zaprawdę, jest to ironia:

tak wielu Hindusów i Turków

tym samym mówi językiem,

zaś niezliczeni Turcy

za grosz się nie mogą zrozumieć.

Prawdziwy wgląd

jest jedynym powszechnym językiem.

Jedność serc więcej znaczy

niż to, by te same znać słowa.

Rumi

Zatopiony w Twojej istocie

Wszystkie atomy na świecie

odzwierciedlają Ciebie,

zatopione w Twojej istocie,

jak krople w morskiej głębinie.

Jak fale, które się kłębią,

w pustce się rozpryskując,

zaprzeczają sobie -

dowodzą Twojego istnienia.

Walah Daghestani

Kamienne serca

Biada sercu,

co piękna muzyki

odczuwać nie umie!

Nie trać czasu,

omawiając drogi miłości

z tym, kto w sercu ma kamień.

Ci, którym obca jest miłość,

na Duchowy Koncert

nie dostaną zaproszeń.

Dym dobyć się może

jedynie z tych, którzy płoną.

Sadi

Cztery żywioły

W twej naturze

obecne są wszystkie żywioły,

posłuchaj więc

głosu mądrości:

Jesteś demonem

i dziką bestią

i aniołem

i człowiekiem -

Cokolwiek pielęgnujesz,

tym właśnie się staniesz.

Baba Afzal Kaszani

Indeks wierszy

Alchemia Miłości

Al-Kaba serca

Bałwochwalstwo

Banieczka piany

Bądź jak ocean

Bez Ciebie

Bez przeszkód

Bez śladu, bez imienia

Blask Twojej obecności

Bliskość

Boski sekret

Bożek wyobraźni

Byliśmy razem

Bywalcy Tawerny

Coś innego

Coś zupełnie innego

Cud Twojej twarzy

Cyrk

Cztery żywioły

Czyste wino

Daleko

Dar życia

Dom serca

Dotknięty Twą łaską

Droga

Dylemat duszy

Gdy Ciebie nie ma

Gdzie miałbym się udać?

Gdzież jest woda?

Gnoza

Inne rozliczenie

Istota i właściwości

Jak wolisz

Jądro i skorupka

Jeden oddech

Jedno ciało

Jedno i to samo

Jedyna perła

Jedynie Ty

Kamienne serca

Każda twarz zwraca się ku Tobie

Każdy atom

Kielich, w którym widać świat

Kim jestem

Królewski sokół

Księżyc Twojej miłości

Ludzie Drogi

Lustro i jego ramy

Lustro i słońce

Mieszkanie miłości

Między wdechem a wydechem

Milcz

Milczenie

Miraż

Mit o stworzeniu

Modlitwa

Na co zda się

Najwznioślejsze z Imion

Nawet najbystrzejsze oko

Nawet stąd

Nie to

Nie uciekaj

Nie wyobrażaj sobie

Nie zagub śladu

Nieliczni

Niewidzialne karawany

Obraz Twej twarzy

Oczyszczenie

Od tego dnia

Odnajdziesz to w sobie

Odnaleźć Życie

Odżywiaj duszę

Ogień życia

Okrąg

Oszołomiony

Pamiętaj o Prawdzie

Po cóż?

Po prostu przestań

Podnieś zasłonę

Poranny wiatr

Poszukaj tam

Pragnienie Ukochanej

Przepaść

Przyjrzyj się dobrze

Przywiązanie

Przywrócony do życia

Ptaki na Jego niebie

Puste gadanie

Pustka

Pustynia

Pył na Twoim progu

Rdza obcości

Rozkwitnąć jak róża

Rzeczywistość i pozory

Setki dróg

Słońce i cień

Służba

Smutek

Spal dom

Spalone serca

Spalony

Spojrzenie

Spójrz

Stan wewnętrzny

Stracić głowę

Strata

Strzała

Suficka czapka

Szach-mat

Szukam Cię

Ścieżka stanęła otworem

Ścieżki

Ślepy jak nietoperz

Świadek Miłości

Świadek stworzenia

Świętuj stratę

Ten, kto poszukuje ciebie

To właśnie ja

To, co cię wyzwala

To, o co proszę

Treść i forma

Trzy zasady

Trzymaj mnie z dala

Twarze

Twe rozczochrane loki

Twoja hojność

Twoja miłość

Twoje dary

Twoje lśnienie

Twoje serce

Twój nieodparty blask

Twój pradawny przyjaciel

Tylko jeden krok

Tysiąc oczu

Ucz się płonąć

Uczynki

Ukryłeś się

Ukryte perły

Ukryte słońce

Ukryty skarb

Uprzątnij stajnię

Usiądź przy mnie

Utopieni w miłości

Utracone słońce

W meczecie i w kościele

Waluta miłości

We śnie

Weźcie wszystko

Widzę Ciebie

Wirować z gwiazdami

Wolni od podziałów

Wolność duszy

Wolny

Wspólny język

Wszystkie imiona

Wywody mędrców

Wyznawcy wina

Z dala od obrzędów

Za zasłoną

Zagubieni

Zapach Ukochanego

Zapach

Zatopiony w Twojej istocie

Zatraceni w tańcu

Zażyłość

Zbadaj siebie

Ze wszystkich stron

Zmieciony przez falę

Zrujnowani

Zupełnie wyjątkowy

Życie i śmierć

Żywy dowód

O Tłumaczach

Zebrane tu wiersze zostały wybrane oraz przełożone z języka perskiego na język angielski przez Davida i Sabrineh Fideler.

David Fideler ma na swym koncie pracę jako redaktor, wydawca, wykładowca akademicki, doradca d.s. działań edukacyjnych oraz jako kierownik programowy wydziału nauk humanistycznych.

Posiada tytuł doktora nauk w dziedzinie filozofii oraz kulturoznawstwa. Prowadzi prelekcje na temat poezji sufickiej.

Sabrineh Fideler urodziła się w Teheranie i uzyskała dyplom w zakresie przekładu z angielskiego na perski na Uniwersytecie Azad. Pracuje jako tłumacz dla irańskich wydawnictw naukowych oraz dla innych klientów. Przełożyła na język perski szereg książek, głównie językoznawczych.