Robert P.

Zakon Achawy. Tom I

Wersja Demonstracyjna

Wydawnictwo Psychoskok
Konin 2018

Robert P.
„Zakon Achawy. Tom I”

Copyright © by Robert P., 2018

Copyright © by Wydawnictwo Psychoskok Sp. z o.o. 2018

Wszelkie prawa zastrzeżone. Żadna część niniejszej publikacji nie

 może być reprodukowana, powielana i udostępniana w 

jakiejkolwiek formie bez pisemnej zgody wydawcy.

Redaktor prowadząca: Wioletta Tomaszewska

Redakcja i korekta: Emilia Ceglarek

Korekta: Marlena Rumak

Projekt okładki: Jakub Kleczkowski

Skład: Jacek Antoniewski

Ilustracje na okładce: breakermaximus, charles taylor, 

Freepik – Fotolia.com

Skład epub i mobi: Kamil Skitek

ISBN: 978-83-8119-114-2

Wydawnictwo Psychoskok Sp. z o.o.

ul. Spółdzielców 3, pok. 325, 62-510 Konin

tel. (63) 242 02 02, kom. 695-943-706

http://www.psychoskok.pl/
http://wydawnictwo.psychoskok.pl/
e-mail:wydawnictwo@psychoskok.pl

Powieści dedykuję

Rodzicom

Rodzeństwu

Rodzinie

Zimową porą we wioseczce Anad, położonej wśród lasów, życie toczyło się swoim zwykłym rytmem. Sarny na polach szukały pożywienia wśród roślin zasypanych śniegiem, zwierzęta gospodarskie ochoczo zajadały siano. Dla Maga Azama i jego żony czarodziejki Evy ten dzień miał okazać się wyjątkowym. Jak zwykle rano ich syn Zefir przygotowywał pokarm dla zwierząt, ojciec szykował się do polowania na Amasza. To zwierzę wielkości konia o wiecznie białej sierści wywodzące się z rodziny Wielkich Wilków, polujące w pojedynkę, łączące się w pary i nie zakładające watach. Ten gatunek licznie zamieszkuje okoliczne lasy. Azam właśnie był na etapie wyboru broni, gdy do zbrojowni wszedł sołtys wioski o imieniu Bolw – przysadzisty mężczyzna, o kędzierzawej czuprynie i lekko czerwonej twarzy – efekt konsumpcji domowej nalewki z wielowiekowej receptury.

– Witaj, Azamie. Widzę, że jesteś na etapie doboru oręża, aby zatłuc to przeklęte bydle, które sterroryzowało me stado krówek.

– Witaj, Bolw. Widzę, że od rana już naleweczka była…

– Prawda – odrzekł Bolw, patrząc swymi wielkimi oczami na Azama i popijając z manierki. –To na skołatane nerwy. Azamie, wiesz, że nasza wioska nie jest zbyt bogata, więc jeżeli chodzi o zapłatę za ubicie tego bydlęcia, to czy możemy rozliczyć się w żywcu? To znaczy dwie krowy od gospodarzy, a ja dodam od siebie woła, nada się przy orce jak nic. Jak uważasz?

– Ech, niech stracę – odrzekł Azam z uśmiechem na twarzy i dodał – poproszę o beczułkę twej domowej roboty ambrozji (naleweczka babuni Bolwa).

– No bardzo chętnie. A po polowaniu zapraszam na ucztę do siebie. Warma przygotuje koźlaka, a wiesz przecież, jak moja żonka dobrze gotuje. Aha, zanim wyjdę… Proszę, to dla ciebie, trochę sierści tego bydlęcia. Wy, magowie, wiecie co z tym zrobić. 

Myślę, że może się na coś przydać.

– Z radością przyjdziemy z żoną na wieczerzę, a teraz zabieram się do roboty – odrzekł Azam, chwytając Włócznię Wiatru. Jest to włócznia, stworzona przez dziada Azama. Ma magiczną właściwość – podczas rzutu w cel nigdy nie chybia i mknie z prędkością wiatru). Tak uzbrojony zajrzał do Zefira.

– Cześć, młody magu. Jak idzie praca?

– A dobrze, dziękuję. Właśnie idę do obory zrzucić trochę świeżego siana na wóz, aby uzupełnić paśniki dla naszych zwierząt, no i mam trochę smakołyków w koszach dla tych leśnych koleżków – odrzekł.

– To wspaniale. Zefirze, mam prośbę: jak udasz się na pole, to weź z naszej zbrojowni łuk lub kuszę, bo po okolicy kręci się Amasz. Wczoraj upolował parę krów sołtysa Bolwa. Ja wybieram się na polowanie, zanim zlokalizuję jego miejsce lęgowe, może minąć trochę czasu.

– Nie ma sprawy, może się tak zdarzyć, że ja go pierwszy upoluję – dodał z uśmiechem Zefir.

– Wiesz co, Zefirze, odebrałbyś mi taką przyjemność, ale tu cię zaskoczę. Odłóż te widły i chodź ze mną do zbrojowni, dzisiaj nauczysz się czegoś nowego.

– Pewnie! Z radością – odrzekł Zefir, rzucając widłami w balot siana.

– Bolw dał mi trochę sierści Amasza, więc pokażę ci, jak możemy go zlokalizować.

Wziął do ręki ozdobny srebrny przedmiot o kształcie jajka, z wygrawerowanymi złotem jaskółkami wśród szmaragdowych liści, i położył go na mapę Amatu.

– O, jakie piękne. Tato, a co to za cudeńko? Myślałem, że jakaś ozdóbka mamy.

– Nie, synu, to jest lokalizator, a teraz popatrz, jak działa.

Azam włożył do środka sierść zwierzęcia. Nagle jaskółki się ożywiły i wyleciały ze zbrojowni, głośno śpiewając i mknąc po niebie w poszukiwaniu Amasza.

– Niesamowite, tato – rzekł Zefir.

– Prawda, że wspaniały? Wiesz, należał do twojego pradziadka, zdobył go, podróżując po naszej krainie. Podobno wykradł go jednej z wiedźm zamieszkujących Góry Az.

Po upływie kwadransa jaskółki przyleciały z powrotem. Tym razem wleciały do mapy krainy, rysując czerwoną linię prowadzącą do legowiska Amasza.

– No proszę, tu się ukrywa to bydle, Puszcza Wiecznie Zielonych Dębów.

– To będzie jakieś pół dnia konno drogi stąd – powiedział Azam.

– No nic, synu, zostawiam cię z mamą i z twoimi obowiązkami. Ja udaję się na polowanie. Mimo wszystko weź ze sobą broń, nie wiem, czy samica jest w legowisku.

– Do zobaczenia wieczorem.

Zefir został w zbrojowni, przeglądając broń. Wybrał samopowtarzalną kuszę i wziął ze sobą miecz ognia, który przy uderzeniu wytwarza płomienie, oplatające napastnika, powodując przypalenie, lub – w zależności od siły uderzenia – podpalenie. Tak uzbrojony wyszedł ze zbrojowni. Kuszę położył na wozie i dokończył załadunek siana. Tymczasem Azam przemierzał leśne polany, kierując się do legowiska Amasza. Pogoda dopisywała. Było słonecznie, śnieg kruszył się pod kopytami konia. Nagle na polanie ujrzał łeb jelenia z porożem w kałuży krwi. Zsiadł, ręką dotknął krwi. Jeszcze ciepła, Amasz musi być blisko – pomyślał. Zostawił konia na skraju puszczy, aby nie spłoszyć zwierzęcia, wziął Włócznię Wiatru, wypowiedział zaklęcie maskujące i pewnym krokiem ruszył w głąb puszczy, wypatrując śladów krwi. Trop poprowadził do legowiska. Ujrzał samca i samicę posilających się jeleniem. Obserwował zwierzęta tak długo, aż ustawią się na linii, aby mógł zabić je jednym ruchem. Wziął zamach i rzucił w czaszkę samca z ogromną siłą. Włócznia przebiła mu łeb, wraz z brzuchem jelenia i zatrzymała się w klatce piersiowej samicy. Azam podbiegł do bulgoczącej krwią samicy i rzucił w nią zaklęciem miażdżącym. Z ręki wydobyła się fioletowa kula, która uderzając w łeb samicy, rozerwała go na dwie części. Polowanie zakończyło się sukcesem. Wyciągnął włócznię z truchła i stwierdził, że tego typu skórami nikt rozsądny by nie pogardził, więc zabrał się za skórowanie. Resztę spalił. Uradowany wskoczył na konia i stwierdził, iż najwyższy czas na porządną wieczerzę. Pomyślał o przysmakach Warmy i naleweczce Bolwa.

Zefir uzupełnił paśniki i rozczarowany brakiem walki z Amaszem wracał do gospodarstwa. Jadąc polną dróżką, ujrzał błysk na zimowym niebie, tak jakby gwiazda świeciła nocą. Zatrzymał konia, przypatrzył się uważnie. Nie wierzę – wyszeptał. – To jest motyl. Jaki piękny – pomyślał – tylko, że mamy zimę, a motyle zimą nie latają. Coś tu jest nie tak. Czyżby mama robiła sobie jakieś wesołe żarty? Pewnie chce być troszkę złośliwa, zamiast trupa Amasza, przywiozę motyla. He, he, przyjadę do domu, to powiem mamie, że widziałem motyla zimą. Zobaczymy, jak zareaguje. Jadąc do gospodarstwa, motyl kierował się w jego kierunku, od czasu do czasu delikatnie pobłyskując światłem. Zefir wjechał do gospodarstwa, zeskoczył z wozu i pobiegł do domu pochwalić się mamie „zimowym motylem”.

– Mamo, właśnie wróciłem z pola. Wiesz, co widziałem na niebie?

– Nie, Zefirze – rzekła Eva, wkładając do lnianych torebeczek zioła szałwii i rumianku.

– Motyla… he, he. Czy to ty go wyczarowałaś?

– Nie, synku. Pewnie tata chciał ci zrobić dowcip z tymi całymi łowami na Amasza, znasz go przecież. Wrócił z motylem uzbrojony po pas he, he, he. No nic, pewnie niedługo wróci z łowów i zacznie opowiadać, zarówno o swym męstwie, jak i kunszcie „Pierwszego Łowczego Amatu”.

W tym samym momencie poczuła zapach spalenizny.

– O nie! – krzyknęła. – I po kaczce, przypaliła się. Zefirze, otwórz proszę okno i jeżeli możesz przynieś następną kaczkę. Tylko ją obierz z piór, jak ją już ubijesz, bo na obiad będziemy jedli samą marynatę ziołową.

– Bardzo chętnie – odrzekł Zefir i otworzył drzwi. Wyszedł na podwórko z siekierką w ręku. W tym samym momencie znajomy motyl usiadł mu na barku. Zefir zdumiał. Wszedł do domu bez siekierki, którą z wrażenia upuścił.

– Mamo, oto wspomniany motyl – rzekł.

Eva odłożyła zioła i nie ukrywając zdziwienia na twarzy, podeszła do syna, aby bliżej przyjrzeć się motylowi.

– Niesamowite – wyszeptała. – Ale piękny. A co on tutaj ma na tułowiu za znak?

Zefirze, nie ruszaj się, idę po lupę. Gdzie ja ją położyłam…? Evo, uspokój się, powiedziała do siebie i stanęła na chwilę. – Mam.

Lupa leżała na księdze ziół i eliksirów „Gór i Wielkich Bagien krainy Sabastu”. Eva wzięła ją do ręki i powiedziała:

– Przyjrzymy się tobie bliżej.

Był to niewątpliwie motyl o wyglądzie rusałki żałobnika, tylko trzy razy większy i o srebrnym tułowiu ze szmaragdowym odwłokiem. Oczy miał koloru czarnego, czułki srebrne z zielonymi zakończeniami. Na tułowiu można było zauważyć znak, a dokładnie dwie litery: ZA w kole koloru złota. Eva wyszeptała:

– Nie wierzę, taki zaszczyt nas spotkał. Zefirze, zostałeś wybrany przez Zakon Achawy. Nie wierzę… – dodała i usiadła w fotelu. Zefir z motylem na ramieniu stał jak słup soli. Mamo, a co to jest właściwie Zakon Achawy? W tej samej chwili wjechał na podwórze Azam ze zwiniętymi w rulon skórami Amaszy, z nieukrywaną dumą ze swego zwycięstwa.

Zsiadł z konia, odpiął swe trofea i śmiało ruszył do domu.

– Dzień dobry, kochanie. Twój „Pierwszy Łowczy Amatu” powrócił zwycięski z tego polowania. Spójrz, jakie piękne skóry nam przyniosłem… Zefir, a co ty tak stoisz na środku izby z motylem na ramieniu?

– Ja, ja podobno zostałem wybrany do Zakonu Achawy czy jakoś – odpowiedział skonfundowany.

Azam odłożył skóry na podłogę.

– Evo, nasz ród przeżyje. Jestem zaszczycony, kto by pomyślał? Mój, zaraz – dodał – nasz syn otrzymał zaszczyt stania się Achawem. Evo, Zefirze, odłóżmy wieczerze u Bolwa na później.

– Synu, usiądź proszę ze swoim motylim przewodnikiem.

– Tato, czy ktoś w końcu może mnie oświecić i wytłumaczyć mi, co to jest ten cały zakon?

– Tak, oczywiście. Niech no tylko trochę ochłonę. Evo, czy możesz podać nam trochę tej nalewki? Czeka nas długa noc, a najlepiej opowiada się przy czymś mocniejszym. Zwłaszcza, że mamy co świętować.

– Tak, kochanie, bardzo chętnie.

Usiedli wszyscy przy stole. Azam rozlał nalewkę do pucharków.

– Synu, może zacznę od motyla. Jak już wiesz, to nie jest taki sobie zwykły motyl tylko Posłaniec Zakonu. Ma na imię Ajal i jest wysyłany przez Arcymagów zakonu, aby odnalazł swoją astralną i molekularną połówkę, z którą, dzięki takim samym molekułom, i rytuałowi połączenia, będziecie stanowić jedność. Staniesz się Achawem. Dzięki połączeniu uzyskasz nieśmiertelność, a twoja magia ulegnie wzmocnieniu i przyjmie postać magii Ajala. Następnie uzyskasz niezniszczalną zbroję, o wyglądzie twojego Ajala, oraz skrzydła, więc zmienisz się fizycznie. Będziesz miał na piersi ten sam symbol, co twój motyl i poprzez jego dotknięcie będziesz decydował o pojawieniu się zbroi. Twoje skrzydła będą w kolorze skrzydeł żałobnika. Będą przytwierdzone na stałe, zatem posiądziesz umiejętność latania. Zbroja jest nietypowa, piękna i kolorowa jak twój motyl, cienka jak skrzydła Ajala. Idealnie dopasuje się do twojego ciała, jak druga skóra. Po przemianie twoja twarz nabierze ostrych kształtów, a oczy zmienią kolor na szafirowy. Jeżeli chodzi o kolor włosów, to z tym jest różnie. Niektórym Achawom zmienia się odcień włosów i przyjmują barwę skrzydeł. Inni po prostu je tracą, ale to szczegół. Przemiana trwa jeden dzień.

Dolał wszystkim nalewki i mówił dalej.

– Jest to zaszczyt, ponieważ Achawem może zostać tylko dziecko Maga i Czarodziejki. Posiadanie molekuł i astralnej połówki pozwala na połączenie się w jeden byt, a co istotniejsze, na symbiozę magii. Waszym zadaniem będzie ochrona wyznaczonej przez Arcymaga Krainy przed złem. Zakon ofiaruje ci stanice i bardzo godziwe życie oraz, czego szczerze zazdroszczę, wykształcenie magiczne na bardzo wysokim poziomie, ale też pełne niebezpieczeństw misje. Wiem także, że Ajal będzie pełnił funkcję twojego zwiadowcy, przewodnika i posłańca. Już zawsze będziecie razem, nierozłączni. To jest wiedza, którą ja posiadam. Jestem przekonany, iż w zakonie dowiesz się o wiele więcej. Informacje na temat zakonu zdobyłem dzięki księdze „Krótka Charakterystyka Zakonów i Bractw w Almacie” autorstwa Maga Zurwy. Jest to ciekawa lektura, ale raczej ogólnie opowiadająca o zakonach czy bractwach.

– No nic, kochany Zefirze, napijmy się jeszcze. – Evo, czy możemy jeszcze poprosić o naleweczkę? Dzisiaj mamy szczególnie radosną noc. Zefirze, przynieś z piwniczki jeszcze małe co nieco. Ja na dzisiaj mam dosyć wszystkiego. Po prostu jestem zbyt podekscytowany dzisiejszym zdarzeniem – powiedział, a w tej samej chwili Ajal usiadł Evie na ręce i czule dotknął ją swoimi czułkami.

Eva poczuła błogość i wewnętrzne uspokojenie. Nazajutrz Azam przygotował drobne upominki dla Zefira. Przed opuszczeniem domu wszedł do jego pokoju, aby go obudzić. Zauważył unoszącego się w powietrzu Ajala. Ale piękny widok – pomyślał.

– No dobra, wstawaj, leniu, dosyć tego dobrego. Czas szykować się do podróży– powiedział donośnym głosem. Zefir wstał z łóżka, przeciągnął się i ziewnął.

– Już idziemy – odpowiedział, patrząc na wesoło fruwającego Ajala.

– Zefir, Azam, zapraszam do kuchni – zawołała Eva – śniadanie gotowe.

Zefir był pierwszy przy stole – Jak samopoczucie, synku?

– A dziękuję, mamo. Teraz to ja jestem naprawdę podekscytowany. Szczerze powiedziawszy już nie mogę się doczekać, kiedy będę na miejscu.

– Wiem, wiem, synku. Jesteśmy z ciebie tacy dumni, no i z siebie troszkę też.

Po śniadaniu Azam wręczył Zefirowi dwa sztylety wiatru (są to sztylety, które – podobnie jak włócznia – bezbłędnie trafiają w przeciwnika z prędkością wiatru) oraz jego ulubiony miecz ognia.

– Proszę, synu, to dla ciebie. Niech ta broń służy tobie jak najlepiej. Eva przygotowała Zefirowi magiczny płaszcz z kapturem, który chronił zarówno przed złą magią odbijając zaklęcia, jak i przed złą pogodą, gdyż był nieprzemakalny.

Azam popatrzył na niego i powiedział:

– No, no, prawdziwy wojownik zakonu. Zefirze, już czas na ciebie.

Ajal w tym samym momencie zaczął się duplikować, przyjmując formę trąby powietrznej zbudowanej z niezliczonej ilości małych motyli, rusałek żałobnych, które okryły Zefira i przeniosły go do siedziby Zakonu Achawy.

Młodzieniec stanął obiema nogami na dębowej podłodze, a Ajal ze zwiniętymi skrzydełkami siedział na jego ramieniu. Gdy otworzył oczy, spostrzegł, że znajduje się wśród tłumu młodych ludzi, z których każdy ma swojego Ajala – o różnym kolorze i wyglądzie skrzydełek. Zwrócił także uwagę na pojawiające się i znikające w mgnieniu oka przepięknie wyglądające trąby powietrzne.

– Nareszcie jesteśmy w zakonie – stwierdził.

Wśród tłumu młodych Achawańczyków wyczuwalne było zarówno napięcie, jak i podniecenie przed nieznanym. Zefir popatrzył na ściany. Widniały na nich różne wizerunki Ajali wraz ze swoimi Achawańczykami w pełnym uzbrojeniu. Popatrzył na te piękne malunki z nieukrywanym wzruszeniem. Nagle z głębi pomieszczenia dobiegł donośny, lecz przyjemny w odbiorze głos:

– Witajcie, młodzi adepci. Zapraszamy was serdecznie do naszej Auli Wiedzy. Proszę kierować się za waszym Ajalem, spokojnie, zna drogę na pamięć. Zefir udał się za swoim przewodnikiem do wyznaczonego miejsca spotkania. Było bardzo blisko. Podążając za swoim motylem, podziwiał malunki na ścianach oraz pięknie wykonane sufity z białego drewna magicznych brzóz. Drewno to nigdy się nie starzeje i wiecznie pachnie miodem, a po ścięciu przyjmuje wygląd swojej kory: biało-czarny.

Wszyscy adepci znaleźli się w auli, wygodnie usiedli na wyznaczonych miejscach. Ajal przenosił trąbą powietrzną swojego Achawa na miejsce. Sala miała kształt półokręgu z mównicą na przodzie i szmaragdowymi krzesłami o wyglądzie jajek. Wykonana była z białego drewna. Ściany auli były przyozdobione malunkami Rycerzy Zakonu Achawy, wraz ze swoimi Ajalami, w trakcie walki z wiedźmami i mrocznymi tworami. Zefir usiadł wygodnie w swym, jakże pięknym krześle. W myślach pochwalił kunszt wykonania oraz wygodę. Nagle na środku auli ukazała się już wszystkim dobrze znana trąba powietrzna złożona z niezliczonej ilości Ajali. Po chwili pojawiła się piękna kobieta o szmaragdowych oczach, ze srebrnymi włosami zaplecionymi w warkocz. Miała na sobie motylą zbroję z czarnymi i niebieskimi wzorami na żółtym tle, skrzydła tego samego koloru co zbroja, pas o kolorze srebra ze szmaragdowymi liśćmi, przy pasie nosiła szablę.

– Witam wszystkich nowo przybyłych członków zakonu. Mam na imię Machaon i jestem Arcykapłanką oraz jednym z założycieli naszego zakonu. Będę was uczyć, jak wykorzystać magię do obrony przed złem. Dowiecie się tu wiele o sobie i swych możliwościach. Będą prowadzone nauki o bestiach, geografii, anatomii, eliksirach, różnych rodzajach magii oraz fechtunku. Nauczycie się używać skrzydeł do obrony i ataku, poznacie możliwości waszego Ajala. Macie do dyspozycji cały zakon, bibliotekę, salę treningową i tym podobne miejsca waszego szkolenia. Naturalnie zostaną wam przydzielone pokoje, a po ukończeniu szkolenia stanice. Zanim zaczniemy naukę, jutro czeka was najważniejsza chwila w waszym życiu – Rytuał Przemiany, zwany także Rytuałem Połączenia. Na dzisiaj to wszystko. Ajal przeniesie was do komnat. Życzę udanego wypoczynku.

No to się zacznie, he, he – pomyślał Zefir. Ajal przeniósł go do jego komnaty. Zefir położył się spać. Był przyjemnie zmęczony i podekscytowany jutrzejszym Rytuałem. Nazajutrz obudził się w oczekiwaniu na przemianę. Rozejrzał się po komnacie, pachniało tu miodem i ziołami. Drewno magicznych brzóz – pomyślał. Ściany pomalowane były w różnego rodzaju liście, sufit wykonany był z drewna wiecznie zielonych dębów, o jasnozielonym kolorze. No tak tu można się uczyć – uznał. Popatrzył na biurko. Widniał na nim list powitalny oraz zbiór ksiąg do przeczytania. Komnata zawierała biblioteczkę z alfabetycznie ułożonymi księgami.

Ajal usiadł na jego barku, delikatnie dotknął czułkami i w tym samym momencie przeniósł go do komnaty Rytuału Przemiany. Tam czekała na niego kobieta o imieniu Iris. Ubrana była w zbroję mieniącą się odcieniami niebieskiego i fioletu a przy jej boku znajdował się miecz. Skrzydła miała wyprostowane, a włosy długie, zaplecione w warkocz koloru białego. Zefir zwrócił uwagę na głowicę miecza – miała kształt jej Ajala w kole. Przepiękny – pomyślał.

– Witam, Zefirze. Mam na imię Iris i jestem jedną z Arcykapłanek. Jestem odpowiedzialna za twój rytuał przejścia. Potrwa on cały dzień, tylko nic się nie bój i nie bądź taki spięty. Połączenie nic nie boli.

W tej samej chwili jej Ajal i Ajal Zefira zaczęły ze sobą radośnie fruwać, podążając przed nimi do komnaty przemiany. Zefir zwrócił uwagę na stojący nieopodal prostokątny, szmaragdowy sarkofag. Na jego ścianach były umieszczone wizerunki Ajali, mieniły się wieloma kolorami tych magicznych motyli. Po chwili zwrócił się do Iris:

– Czy to jest Sarkofag, w którym odbędzie się przemiana?

– Tak, wejdziecie do niego razem z Ajalem. Tam połączycie się w jeden byt. Dzięki przemianie będziesz mógł komunikować się ze swoim Ajalem i poznasz jego imię. Ajal będzie twoim przewodnikiem i zwiadowcą, ma moc wyczuwania zła wśród magicznych i niemagicznych tworów. Będzie także twoimi oczami w mrokach. Ajal potrafi również, jak już zauważyłeś, teleportować lub jak wolisz przenosić cię do miejsc magicznych. Ty natomiast będziesz latał, twoja magia przyjmie formę Ajala, będzie wzmocniona o jego magię. Otrzymasz zbroję w kolorze skrzydeł, o właściwościach odbijania magii przeciwnika oraz chroniącą przed fanaberiami pogody. Mam na myśli to, że podczas zawiei, wichur, huraganów czy ulewy zawsze będziesz odczuwał ciepło. Zbroja po dotknięciu znaku… jak by to nazwać… – pomyślała Iris i po chwili zastanowienia wyjaśniła: – Zbroja po dotknięciu znaku wyłania się z twojej skóry i fantastycznie przylega do ciała. Jak przytrzymasz znak troszkę dłużej to… Popatrz na mnie.

Zefir spojrzał i głowa Iris pokryła się piękną maską o kolorze jej skrzydeł. Maska zasłaniała usta, nos, były tylko widoczne szmaragdowe oczy.

– I co ty na to, Zefirze?

– Cudownie, ja także tak chcę.

– A czy już wspomniałam, że staniesz się nieśmiertelny? – spytała i po chwili dodała: – Gotowy? To zapraszam do sarkofagu. Ale nic się nie bój. Jak się obudzisz, to będę przy tobie.

Zefir wszedł do Sarkofagu Przemiany wraz ze swoim Ajalem.

Ułożył się wygodnie i zasnął, następowała przemiana. Ajal powiększył się do jego rozmiarów, oplatając całe jego ciało. Zaczął się wchłaniać, stali się jednością. Zefir usłyszał w głowie imię swego towarzysza: Nymphallis lub Nimf, jak wolisz. Zefir zaczął się śmiać.

– Witaj, przyjacielu. A ty jak chcesz mnie nazywać?

– Morner.

– O, podoba mi się nawet.

– Od dzisiaj tak będziesz nazywany – powiedział Nimf. – Po rytuale zyskujemy imiona, taki wiekowy zwyczaj.

Morner poczuł, jak jego twarz nabiera ostrzejszych kształtów, a oczy stają się podobne do migdałów o szafirowym kolorze. Miał wrażenie, że doznaje oświecenia. Znów zapadł w sen. Jego skrzydła zaczęły się formować, ale nie odczuwał bólu. Śnił, że lata po letnim niebie, a delikatny zefir owiewa jego twarz. Obok fruwał Nimf, chwaląc go za piękne skrzydła i namawiał do wykonania akrobacji w powietrzu, aby sprawdzić zdolności swego latającego towarzysza. Morner nagle zbudził się ze snu. Został delikatnie wysunięty z Sarkofagu Przemiany, instynktownie zatrzepotał skrzydłami i uniósł się troszkę nad podłogę.

– O rany, ale fajnie! – krzyknął. Obok fruwał Nimf. Na to wspaniałe przedstawienie z boku spoglądała Iris. No, no, nawet przystojny ten Zefir – pomyślała.

– Witaj po przeistoczeniu, latający kolego. Muszę przyznać, że przemiana udała się w stu dwudziestu procentach. I twój Ajal… Taki nawet bardziej błyszczący się wydaje.

– Dziękuję Iris. Czuję się znakomicie. Od dzisiaj nazywam się Morner, a Ajal to Nimf.

– Super, bardzo mi się podoba. Ja jestem Iris, jak już wiesz, a mój Ajal to Apatura, ale woli jak nazywam go Apą. Tak już ma, nic na to nie poradzę. Uśmiechnęła się, patrząc w jego szmaragdowe oczy.

– Morner, chodź za mną. Zabieram cię do sali z lustrem, abyś się sobie przyjrzał.

Morner stanął przed wielkim lustrem o kształcie prostokąta. Lustro zbudowane było z dębowego drewna o kolorze białym z rzeźbionymi pnącymi się zielonymi liśćmi, a na górnej i dolnej ramie widniały podobizny Ajali. Morner ujrzawszy siebie, oniemiał. Twarz ostra, wysmukła, czarne krótkie włosy, jak skrzydła Nimfa, oczy szmaragdowe.

– Czuję respekt – usłyszał myśli Nimfa, który fruwał obok niego.

– Ja także – odpowiedział z uśmiechem Morner.

– Dziękuję – odpowiedział Nimf. – Wiem, wiem, przed przemianą jakiś taki blady byłem, a teraz tylko popatrz, jak mienią mi się skrzydła.

– Wspaniale Nimf, ale ja mówiłem o sobie – powiedział Morner.

– Wiesz ty wyglądasz tak, że ja się ciebie po prostu boję – Nimf zaczął się śmiać.

Morner wyprostował skrzydła i zaczął nimi delikatnie poruszać.

– Czuję się wspaniale! – odrzekł.

– Morner, za chwilę mamy ćwiczenia z obrony i ataku – zakomunikował Nimf i przeniósł Mornera do sali ćwiczeń, która znajdowała się w środku lasku, nieopodal zakonu.

– Witam serdecznie wszystkich nowych Achawów. Przyznaję, że wszyscy wyglądacie zabójczo urokliwie – powiedziała wykładowczyni. Kobieta o długich blond włosach uczesanych w warkocz, skrzydłach Rusałki pawika i zbroi tego samego koloru i barw co jej skrzydła, przy czarnym pasie z klamrą o kształcie „pawiego oczka” nosiła szablę w pochwie ze wzorami „pawich oczek”. Mam na imię IO, a mój Ajal to Inachis. Jestem waszą nauczycielką. Dzisiaj dowiecie się, jak rozpoznawać zło z pomocą waszego Ajala.

– Proszę o wprowadzenie wozu – zawołała IO i na środek leśnej polanki wjechał zaprzęg z dziewczynką w klatce. Klatka wykonana była ze srebra i otoczona przeźroczystą, magiczną zasłoną niepozwalającą na przedostanie się rzucanym zaklęciom. 

Dziewczynka płakała i spoglądała na zgromadzonych Achawitów z ogromnym smutkiem w oczach. Morner popatrzył na nią z litością w sercu. Nimf przemówił w myślach: Morner, ja wyczuwam zło od tej beksy, uważaj na siebie. Morner porzucił poprzednie uczucie i natychmiast się skoncentrował. IO przemówiła do zgromadzonych adeptów:

– Stańcie w kręgu w odległości czterech metrów od tego mazgaja – zakpiła z dziewczynki.

– Przemawiam do ciebie, Królowo Klanu Argas. Zrzuć z siebie to liche odzienie i powstań do walki. (Wiedzmy klanu Argas, które zmieszały się z wampirami, uzyskując odporność na światło, długowieczność, niezwykłą szybkość i siłę, przy czym w pełni zachowały zdolność ludzkiej prokreacji i magię, założyły własny klan. Swą nazwę przyjęły od imienia wiedźmy założycielki klanu). Odzyskaj honor swego klanu poprzez pojedynek!

W tym samym momencie klatka opadła. Płacząca dziewczynka w mgnieniu oka zamieniła się w pięknej urody młodą kobietę, odzianą w rubinową suknię ze złotym pasem, o oczach koloru szafiru i kruczoczarnych włosach. Popatrzyła dumnie na zgromadzonych w kręgu Achawów oraz na IO i wykrzyknęła:

– Argas! Zdechniesz pierwsza, motyla wiedźmo! – W mgnieniu oka przeobraziła się w wiedźmą wampirzycę. Jej oczy przybrały kolor rubinów, skóra zszarzała, uszy zamieniły się w rogi – dołem kręcone, a górą proste i ostre jak szpada. Z barków wyrosły jej śnieżnobiałe skrzydła, jak u sowy, z kostek dłoni wysunęły się czarne ostrza, długie jak sztylety.

Argas podniosła lewą rękę do góry i wrzasnęła, wysyłając z ręki osiem szkarłatnych kół, od mniejszego po kończące czar przywołania największego.

– Przybywajcie siostry na bój! – Wezwała.

W tym samym momencie IO wzniosła się w powietrze, popatrzyła w ślepia Argas i rzuciła na nią czar ucinający, wysyłając z ręki serię srebrnych motyli o skrzydłach ostrych, jak brzytwy. 

Wiedźma zablokowała czar, tworząc tarcze z kręgów. IO wysłała z obu rąk czar zielonego ognia, aby spalić przeciwniczkę żywcem. Wiedźma, dzięki swemu wampirycznemu darowi prędkości, ominęła czar ognia i wysłała w kierunku IO z obu rąk szkarłatne płomienie. IO stworzyła motylą tarczę, po której płomienie prześlizgnęły się niczym po tafli jeziora i wyparowały. W tym samym momencie na niebie ukazały się Wiedźmy Klanu Argas w liczbie dziesięciu i ruszyły z nieba do ataku, wymachując orężem.

– Popatrz, Morner! – krzyknął Nimf. – Szykujmy się do ataku. 

W górę skrzydła i do boju.

Wtem z nieba usłyszeli krzyk Iris:

– A wy dzisiaj nie walczycie?

Iris wyciągnęła swój miecz i pofrunęła na spotkanie wiedźm. Morner zawołał w myślach do Nimfa: „Tak to nie będzie” i zerwał się do lotu za Iris. Wypatrzył pikującą wiedźmę ze srebrnym toporem w szponach, wyciągnął sztylety wiatru i rzucił nimi prosto w jej głowę. Noże trafiły z ogromną prędkością w oczodoły wampirzej wiedźmy. Ta upuściła topór i runęła z niebios na polne kamienie, łamiąc sobie kręgosłup. Zawyła z bólu. Nagle Morner usłyszał głos w głowie Nimfa: „Morner, to szkaradztwo ma w sobie moc wampira, więc za dwie do trzech godzin się uleczy. Musisz jej odciąć łeb, przebić i spalić serce. Pikuj w dół”. Morner z wyciągniętym Mieczem Ognia pikował na okaleczoną wampirzycę, wykonując jednocześnie salto prawie przy samej polance, i z całej siły uderzył mieczem w szyję wiedzmy, paląc i odcinając łeb. Następnie wykonał półobrót i wbił jej ostrze miecza w samo serce, wyszarpnął je z klatki piersiowej, całe w płomieniach, otarł miecz o suknię wiedzmy i rzucił zaklęcie palące. Ognie z jego dłoni przyjęły postać setek płomiennych motyli, które natychmiast oplotły truchło wampirzej czarownicy. Po chwili został tylko pył. 

Nimf krzyknął:

– Cudownie! Nasze pierwsze wspólne zwycięstwo!

Koniec Wersji Demonstracyjnej

Dziękujemy za skorzystanie z oferty naszego wydawnictwa i życzymy miło spędzonych chwil przy kolejnych naszych publikacjach.

Wydawnictwo Psychoskok