Meridiane Sage

Żywioły Karteru

Księga 1: Ziemia

Copyright © by Meridiane Sage 2018
Wydawnictwo WasPos
All rights reserved

Wszystkie prawa zastrzeżone, zabrania się kopiowania oraz udostępniania publicznie bez zgody Autora oraz Wydawnictwa pod groźbą odpowiedzialności karnej.

Redakcja
Wydawnictwo WasPos

Projekt okładki
Magdalena Zielińska

Skład i łamanie, konwersja do wersji elektronicznej
Wydawnictwo WasPos

Wydanie I

ISBN 978-83-66070-06-6

Wydawnictwo WasPos
Warszawa, tel. 514–979–839, kontakt@waspos.pl
www.waspos.pl

Spis treści

Prolog

Rozdział 1

Dzieje Narissana

Rozdział 2

Ceremonia wyboru

Rozdział 3

Trening

Rozdział 4

Odprawa

Rozdział 5

Serce puszczy

Rozdział 6

Kaishi

Rozdział 7

Pierwsza wizja

Rozdział 8

Wspominki pana Fieldsa

Rozdział 9

Marie Lacroix

Rozdział 10

Szansa

Rozdział 11

Wyznania Ziemi i Powietrza

Rozdział 12

Most Bohaterów

Rozdział 13

Osaczeni

Rozdział 14

Mineriss Laxena

Rozdział 15

Łowca i ofiara

Rozdział 16

Młody diori

Rozdział 17

Brat krwi

Rozdział 18

Sen o Lirienn

Rozdział 19

Felissowie i Rossmary’owie

Rozdział 20

Marklend

Rozdział 21

Bezimienny

Rozdział 22

Wizja

Rozdział 23

Hymn utracony

Rozdział 24

Obietnica

Rozdział 25

Listy

Rozdział 26

Zdemaskowany

EPILOG

Prolog

Karterskim dzieciom żywioły podział wyznaczyły.
Aquariusom jak zaklinać wodę pokazały,
Ventusom koronę i berło wiatrów nadały.
Ignisi ogień nasz otrzymali we władanie,
A Terraci nad ziemią objęli panowanie.
Choć całkowicie inne, te żywioły pradawne,
Dopełniają się wzajemnie; są komplementarne.
Żaden bez żadnego przenigdy istnieć nie może.
Każdy każdemu w imię obowiązku pomoże
Zatryumfować w grze, gdzie życie stawką mianowano.
Gdy najdzie czas po temu, by klęskę zadano
Mocom nieczystym panoszącym się po królestwie,
Na szklanym tronie boski syn odnajdzie swe miejsce.

~ Przepowiednia wygłoszona 33. roku I ery przez Tali, wróżbitkę z Mikayo

Rozdział 1

Dzieje Narissana

31 października 508 roku II ery, późny wieczór

Słońce już dawno zaszło nad Krajem Żywiołów. Centaurion i okalające go frakcje spowiła noc, która niczym pierzyna utuliła żyjących tam ludzi do snu. Gwiazdy jarzyły się bladym blaskiem. Były prawie tak białe jak wirujące w powietrzu płatki śniegu. W tym roku zima przyszła wyjątkowo wcześnie.

Choć światła w domach dawno pogasły, pewien velirieński chłopiec nie mógł zasnąć. Leżał zagrzebany w pościeli, przewracając się z boku na bok. Okna jego komnaty przysłaniały grube kotary, więc jedynym źródłem światła był nie księżyc, lecz paląca się nieopodal łóżka świeca.

Jej żółtawy blask spowijał rzędy zabawek, wpatrujących się w chłopca paciorkowatymi oczami. Pluszowe misie, konie i nietoperze, szczerozłote rycerzyki i srebrne żołnierzyki, szklane figury szachowe… Wszystko to nagle wydało mu się dziwnie smutne i nieprzyjemne. Sam nawet nie wiedział dlaczego.

Drgnął niespokojnie, gdy usłyszał ciężkie kroki dobiegające z korytarza. Wsunął głowę pod kołdrę, jeszcze zanim drzwi się otworzyły. Zacisnął powieki i udawał, że zmorzył go sen.

— Panicz jeszcze nie śpi? – spytała czule Greta, ostrożnie zamykając za sobą drzwi. Przeszła przez pokój i usiadła na krześle nieopodal jego łóżka.

Greta Brown była starszą Aquariuską, córką wody, służącą jako piastunka w dworku Rossmarych. Długie ciemnobrązowe warkocze spływały na wielobarwną chustę, okrywającą kobiecie ramiona. Rumieńce trwale barwiły jej policzki.

— Skąd wiedziałaś? – spytał chłopiec, odrzucając na bok kołdrę.

— Znam cię lepiej niż ktokolwiek tutaj. Mnie nigdy nie nabierzesz – odrzekła, posyłając mu uśmiech tak promienny, że rozjaśniłby najgłębsze ciemności. – Czy coś cię trapi?

— Wszyscy ciągle mówią tylko o nowym dziecku. Jeszcze się nie urodziło, a już jest ważniejsze ode mnie – powiedział z niechęcią, krzyżując na piersi chude ramiona.

— Nie cieszysz się, że będziesz miał braciszka albo siostrzyczkę? – spytała łagodnie Greta. Niania przesunęła dłonią po kruczoczarnych włosach chłopca, na co on skrzywił się mocno. Czuł się prawie dorosłym sześciolatkiem i nie lubił, kiedy ktoś traktował go jak małe dziecko.

Widząc jego nietęgą minę, Greta szybko zabrała spracowaną dłoń.

— Nie chcę siostry. Wszystkie dziewczyny są jakieś dziwne – odparł butnie. – Brata też nie potrzebuję. Przez niego rodzice już w ogóle o mnie zapomną. Podobno chcą mnie oddać do szkoły wojskowej. Daleko stąd, żebym nie zajmował miejsca.

Choć chłopiec dołożył wszelkich starań, by jego głos wydał się obojętny i dojrzały, w którymś momencie rozbrzmiały w nim fałszywe nuty niepewności.

— Na cztery żywioły! Kto paniczowi takich głupot naopowiadał?!

— Nathaniel. Podobno zawsze tak się robi, kiedy rodzi się nowe dziecko.

— Wielkie nieba! Co za nieznośny chłopak z tego twojego kuzyna! Wszystko to bzdura, paniczu. Bzdura!

— Skoro tak mówisz… – Uspokoił się nieco. Milczał przez chwilę, wpatrując się w karmelowe oczy piastunki i próbując zliczyć piegi, które pokrywały całą jej twarz. – Greto, poczytaj mi. Jeszcze mylą mi się wszystkie te literki, a zasnąć nie potrafię.

— No nie wiem… Późno już. Pani nie będzie zachwycona, jeśli nas nakryje.

— Mama tu nie przyjdzie, przecież dobrze wiesz. Skoro nie pamiętała o moich urodzinach, to marna szansa, że postanowi sprawdzić w środku nocy, jak się miewam. Greto, proszę! Prooooooooooszę...

— Dobrze już, dobrze – westchnęła kobieta z pewnego rodzaju rozczuleniem. Faktycznie jej podopieczny kończył dziś sześć lat, ale tylko służba pamiętała, by złożyć mu życzenia. – Jaką chcesz bajkę?

— Coś o bogach albo o demonach! Tak, niech będzie mit. Byle by się działo…

— Znam jedną taką historię… Nie jestem tylko pewna, czy jest dla ciebie odpowiednia. Obiecasz mi, że nie będziesz się bał?

— Słowo legionisty! – zaśmiał się chłopiec, zadowolony, że znów dopiął swego. – Jeszcze nim nie jestem, ale kiedyś zostanę. Zobaczysz!

— Wierzę ci, wierzę… – szepnęła Greta, uśmiechając się szerzej. – Wszystko wydarzyło się tysiące lat temu, gdy świat był jeszcze czysty, a bogowie jak ludzie kroczyli jego ścieżkami. Patronka nauki i sztuki, pani potrzebujących, znana ci pod imieniem Nilani, przechadzała się po leśnej polanie w towarzystwie swych dwórek — nivi. Nivie otaczały boginię, zabawiając ją tańcem i śpiewem. W pewnym momencie przez delikatne dźwięki lutni i liry przebiła się inna melodia. Znacznie głośniejsza, piękniejsza i bardziej nieziemska. Nilani jak zahipnotyzowana poszła za nią, pozostawiając w tyle swe dwórki. Wiedziona śladem muzyki jak po nitce do kłębka dotarła do grajka. Pod starym rozłożystym drzewem wiśni siedział jasnowłosy młodzieniec o porcelanowo białej skórze i ametystowych oczach. Był tak pochłonięty grą na fletni, że nawet nie zauważył zbliżającej się do niego pani.

— Jak cię zwą? – spytała.

Grajek podniósł wzrok i uśmiechnął się promiennie.

— Nazywam się Castiell – odrzekł, podnosząc się z ziemi. – A kim ty jesteś, piękna panno? Pierwszy raz widzę cię w tej okolicy.

Kiedy Nilani przedstawiła się Castiellowi, zszokowany chłopak padł na kolana. Nie miał odwagi spojrzeć na nią ponownie. Zaczął powtarzać, że jest niegodny objawienia, lecz ona nie chciała go słuchać.

— Powstań, Castiellu – nakazała bogini, a on nieśmiało spełnił polecenie. – To nie ty powinieneś wychwalać mnie pod niebiosa, lecz ja ciebie za stworzenie czegoś tak pięknego. Niechaj bogowie mają cię w swej opiece aż po kres twych dni.

— Dzięki ci, pani – rzekł, kłaniając się pokornie. – Do skończenia świata każde żywe stworzenie niech sławi twoje imię.

— Zagraj mi, Castiellu, raz jeszcze. Nim wrócę do alabastrowego pałacu, chcę znów usłyszeć twą muzykę.

— Już zawsze grał będę na twoją cześć i głosił twą nieśmiertelną chwałę. Będę przychodził tu dzień za dniem i wraz z każdym wschodem słońca rozbrzmi na nowo ma pieśń dla ciebie.

Jak Castiell obiecał, tak też i zrobił. Przez rok każdego ranka spotykał się z Nilani pod drzewem wiśni, nazwanym później przez potomnych Drzewem Miłości. Nazwa ta nie jest jednak przypadkowa bowiem to właśnie tam bogini zakochiwała się powoli w przystojnym śmiertelniku. Nie miała niestety pojęcia, że wszystko to działo się za sprawą muzyki z cudownej fletni.

Pewnej nocy młodziutka bogini oddała swemu Castiellowi najcenniejsze, co mogła mu dać, a dziewięć miesięcy później na świat przyszedł ich syn. Wraz z urodzeniem Narissana skończyła się miłość. Stało się tak, gdyż Nilani zobaczyła na ciele niemowlęcia białe znamię w kształcie dwunastoramiennej gwiazdy. Znak diorich.

Dopiero dzięki temu odkryciu zorientowała się, kim tak naprawdę był młodzieniec, który ją uwiódł. Demonem, synem Castora, a co za tym idzie — księciem Podziemia.

— Nie myśl, że kiedykolwiek cię kochałem, Nilani. Głupia byłaś, jeśli w to wierzyłaś. Potrzebowałem cię tylko do stworzenia Narissana. Moc dioriego zapewni mi zwycięstwo nad mymi wrogami. Zmiecie ich w proch – powiedział z lubością Castiell, gdy spytała go naiwnie, jaki miał cel w udawaniu miłości.

Nilani wygnała go z pałacu Dioriness i zabroniła zbliżać się do dziecka, lecz demon nic sobie nie robił z jej zakazów. Pozostali bogowie, zmęczeni długotrwałą walką o dziecko światłości i cienia, postanowili zwrócić się do Lorionna, nieomylnego sędziego a brata Nilani, aby to on zdecydował, kto powinien opiekować się Narissanem. Lorionn orzekł, że chłopiec przez pierwsze dziesięć lat życia będzie mieszkał wraz z ojcem, a przez kolejne dziesięć u matki. W dniu dwudziestych urodzin Narissan miał postanowić, czy chce stać się w pełni bogiem, czy demonem. (Odtąd to samo prawo dotyczyło także innych diorich, o których wychowanie kłócili się rodzice).

Jak sędzia powiedział, tak i się stało. Castiell zabrał Narissana do piekła i nauczył czynić zło, zsyłać na ludzi choroby, siać nieszczęścia i śmierć. Jednakże to się chłopcu nie podobało. Nie chciał takiego życia.

Kiedy trafił do pałacu Dioriness, Nilani pokazała mu, jak wiele dobra może sprowadzić do świata ludzi dzięki swej mocy. Nauczyła syna niemal wszystkiego, co sama potrafiła. Narissanowi, dobremu mimo demonicznej natury, podobała się opieka nad ludźmi, a w szczególności nad pewną zielonooką śmiertelniczką zwaną Sophią.

Dwadzieścia wiosen minęło niepostrzeżenie i tak oto młody diori staną przed wyborem. Był on jasny — bogowie. Część z nich ucieszyła się ogromnie. Narissan bowiem okazał się idealnym kandydatem na króla Ventusów, to znaczy dzieci powietrza. Miał rządzić nimi w imieniu Dioriness i przekazywać im boską wolę.

Castiell wpadł w szał, kiedy to usłyszał. W nocy, gdy wszyscy bogowie spali, zakradł się do alabastrowego pałacu i udusił Narissana poduszką. Zabrał duszę syna z powrotem do podziemi, gdzie uwięził ją na kolejne trzy tysiące lat.

Wedle przepowiedni wygłoszonej przez Tali, wróżbitkę z Mikayo, Narissan wróci, gdy niebo znów przetnie kometa Amaris. Nilani ją zobaczy i zażyczy sobie uwolnienia syna. Dzięki temu Narissan będzie mógł się odrodzić, tylko że nie w swoim, lecz w całkowicie nowym ciele.

Chłopiec cały czas słuchał zafascynowany, ani razu nie przerwawszy niani. Gdy wreszcie skończyła swą opowieść, powiedział niemal bezgłośnie:

— Pewnego dnia skończę jak Narissan. Wiem to. On tak mówi…

— Co też panicz opowiada? Jaki on? – syknęła zszokowana Greta, otwierając szeroko oczy. Przyłożyła mu dłoń do czoła. – Może masz gorączkę?

— Nie wiem, jak się zwie. Nigdy mi się nie przedstawił, ale przychodzi w snach.

— Dziwne, głowa zimna…

— Nie jestem chory, ani nie zwariowałem – odparł niewzruszony, spoglądając na nianię z upiorną powagą. – Czuję w kościach, że tak będzie. Szepczą mi to cienie.

— Koniec z tymi bajkami. Pani Honoria miała rację, kiedy kazała ci się więcej modlić.

Z nieodgadniętym wyrazem twarzy chłopiec powiódł wzrokiem po ciemnych zakamarkach pokoju. Zdawał się dostrzegać tam coś, czego nikt inny nie mógł dojrzeć. Wyraźnie czuł czyjąś obecność… Bynajmniej nie piastunki.

— Gasimy światło, paniczu. Pora już późna. – Kobieta poderwała się z miejsca jak oparzona. Poczuła, jak jeżą jej się włoski na karku. Pospiesznie poprawiła chłopcu kołdrę i ucałowała go do snu. Następnie zdmuchnęła płomień świecy, pozwalając, aby komnata całkowicie pogrążyła się w mroku. Prawie biegiem ruszyła do drzwi (omal nie łamiąc sobie nóg na zabawkach).

— Dobranoc, Greto – wyszeptał miękko chłopiec, unosząc głowę.

— Dobranoc… Falenie – powiedziała, a drzwi się zamknęły.

Opuścił głowę z powrotem na poduszkę, ale dalej nie chciało mu się spać. Błądził oczami po suficie i ścianach, czekając, aż zmorzy go zmęczenie. I wtedy, gdy wzrok chłopca padł na wiszące nad stosem maskotek zwierciadło, zauważył, iż coś w jego wnętrzu błysnęło purpurą. Choć przecież lustro nie miało czego odbić…

On jest teraz ze mną. Nie pierwszy i nie ostatni raz, pomyślał Falen, przewracając się na drugi bok. Wkrótce Kōra, bogini snu, ulitowała się nad nim i zapieczętowała jego powieki.