Copyright © by Małgorzata Manelska 2018
All rights reserved
Wszystkie prawa zastrzeżone, zabrania się kopiowania oraz udostępniania publicznie bez zgody Autora oraz Wydawnictwa pod groźbą odpowiedzialności karnej.

Redakcja
Olga Anna Kłos

Projekt okładki
Wydawnictwo WasPos

Zdjęcie na okładce
Piotr Florkowski

Ilustracja na stronie tytułowej
Art Doress
https://www.facebook.com/artdoress/

Skład i łamanie, konwersja do wersji elektronicznej
Wydawnictwo WasPos

Wydanie I

ISBN 978-83-66070-09-7

Wydawnictwo WasPos
ul. Rembielińska 8a/120, 03-343 Warszawa
tel. 514-979-839, kontakt@waspos.pl www.waspos.pl

Spis treści

Prolog

Rozdział 1

Rozdział 2

Rozdział 3

Rozdział 4

Rozdział 5

Rozdział 6

Rozdział 7

Rozdział 8

Rozdział 9

Rozdział 10

Rozdział 11

Rozdział 12

Rozdział 13

Rozdział 14

Rozdział 15

Rozdział 16

Rozdział 17

Rozdział 18

Rozdział 19

Rozdział 20

Rozdział 21

Rozdział 22

Rozdział 23

Rozdział 24

Rozdział 25

Rozdział 26

Rozdział 27

Rozdział 28

Rozdział 29

Rozdział 30

Rozdział 31

Rozdział 32

Rozdział 33

Rozdział 34

Rozdział 35

Rozdział 36

Rozdział 37

Rozdział 38

Rozdział 39

Rozdział 40

Rozdział 41

Rozdział 42

Rozdział 43

Rozdział 44

Rozdział 45

Rozdział 46

Rozdział 47

Rozdział 48

Rozdział 49

Rozdział 50

Rozdział 51

Rozdział 52

Rozdział 53

Rozdział 54

Rozdział 55

Rozdział 56

Rozdział 57

Rozdział 58

Rozdział 59

Rozdział 60

Rozdział 61

Rozdział 62

Rozdział 63

Rozdział 64

Rozdział 65

Rozdział 66

Rozdział 67

Rozdział 68

Rozdział 69

Rozdział 70

Rozdział 71

Rozdział 72

Rozdział 73

Rozdział 74

Epilog

Od Autorki

Bibliografia

Adriannie, żeby nigdy nie doświadczyła wojny...

Prolog

Pogoda od kilku godzin zaczęła się gwałtownie zmieniać. Dodatnia do tej pory temperatura nie spadła, ale zerwał się porywisty wiatr. Ogołocone z liści drzewa uginały się pod jego siłą, a co słabsze gałęzie ukręcone potężnymi podmuchami, walały się smutno po ulicach. Grudniowy deszcz nie jest niczym niezwykłym, ale ten wyjątkowo źle wróżył dla zbliżającego się Nowego Roku. Siąpił, tworząc na chodnikach błotniste kałuże, bezlitośnie burząc fryzury podążającym na sylwestrową zabawę.

Telefon dzwonił od dobrych kilkunastu minut, ale nikt nie podnosił się, żeby go odebrać. Zerwana kartka z kalendarza walała się bezładnie po pustym stole, a skulona postać leżała bez ruchu pod beżowym kocem. Miała dość życia w samotności. Pomyślała, że musi coś zmienić. Nie wiedziała jak ma się do tego zabrać, ale wiedziona jakąś wewnętrzną siłą, podjęła decyzję tego wieczoru. Doszła do wniosku, że nie chce dłużej trwać bez wsparcia i miłości drugiej osoby. Nie miała jednak pomysłu co zrobić, aby te plany wprowadzić w życie. Uznała przy tym, że zbyt długo borykała się z brakiem szczęścia, aby nadal miał trwać taki stan rzeczy.

Rozdział 1

Julka przypomniała sobie swoje sylwestrowe rozważania i w duchu zaśmiała się. Niemalże zawsze słyszała chichot Pana Boga, kiedy coś sobie zaplanowała, czy postanowiła. Jakoś nigdy nie złożyło się, żeby mogła zrealizować swoje marzenia. A tu niespodzianka! W zimowy poranek Święta Trzech Króli od kilku godzin była w drodze. Jechała samochodem na północny wschód, gdzieś na Mazury. Właściwie miała wiele wątpliwości co do celu swojej podróży, nie wiedziała tak naprawdę po co tam jedzie. Nie wiedziała na jak długo. Wiedziała jedno. Zostawiła za sobą kawał życia, wspomnienia, niektóre dobre, częściej bolesne. Nie żałowała tego, co było. Myślała o tym, co będzie, co ma być, co los przyniesie, co sama sobie stworzy.

Mówią, że każdy jest kowalem własnego losu. Czasem jednak ten los jest złośliwy, płata różne figle. Ale cóż zrobić, kiedy takie jest życie. Wyszła młodo za mąż, była zakochana, szybko urodziła syna. Początki były cudowne, dwa zakochane gołąbki, owoc miłości w postaci małego synka. Ale szara rzeczywistość szybko ich przerosła. Mieszkali w wynajętym pokoju, borykając się z brakiem pracy i pieniędzy. Do tego byli całkiem sami w małym miasteczku pod Lublinem. Artur, jej mąż, bardzo ciężko pracował w miejscowej cegielni do momentu, dopóki ktoś nie zaproponował mu wyjazdu do pracy w Holandii. Długo się nie zastanawiali, ponieważ ciągle brakowało pieniędzy na prąd, na czynsz, na buty dla małego Maćka, na mleko. Pojechał. Nie wiedzieli na jak długo. Wtedy, w latach dziewięćdziesiątych, nie było jeszcze dla Polaków strefy Schengen, otwartego rynku pracy za granicą. Dopiero za kilka lat Polska miała wejść do Unii Europejskiej. Artur za pożyczone pieniądze kupił bilet autobusowy i pojechał. Razem z trzyletnim wówczas Maćkiem machali mu z okna, dopóki nie zniknął im z pola widzenia za rogiem domu, w którym mieszkali.

– Kiedy tata wróci? – zapytał wtedy Maciuś, a Julka przytuliła go mocno do siebie. Nie wiedziała. W głębi duszy miała złe przeczucia, ale nigdy o tym nie mówiła. Bała się sama przed sobą przyznać do jakichkolwiek obaw związanych z ich wspólnym życiem. Umówili się z Arturem, że będzie do niej pisał listy. Raz w miesiącu. I rzeczywiście, robił to regularnie. Zawsze do dziesiątego dnia każdego miesiąca dostawała od niego wiadomość. Pisał o swojej pracy „na czarno” w rolnictwie, o tym, jak każdego dnia wstawał o piątej rano, żeby nakarmić i napoić krowy, posprzątać oborę. Pisał o swojej samotności, tęsknocie, o tym jak trudno jest mieszkać poza krajem i znosić zły humor pracodawcy. Pisał też o problemie, jakim była bariera językowa. Znosił to wszystko dzielnie, przysyłał pieniądze, twierdząc, że sam wiele nie potrzebuje. Mieszkał w gospodarstwie rolnym, w jakimś baraku, miał zapewnione jedzenie i spanie, za które nie musiał płacić. W zamian pracował cały dzień, bez wolnej soboty i niedzieli. Pracował tak trzy lata, a w międzyczasie był w domu może kilka razy: na święta, na krótkim urlopie, na komunii syna. Tyle Julka go widziała przez lata, kiedy Maciek rósł i wchodził w okres wczesnoszkolny. Chłopiec go nie znał. Kiedy przyjeżdżał na krótkie pobyty, nie potrafił odnaleźć z synem wspólnego języka. Ale cóż, nie był to czas telefonów komórkowych, komputerów, komunikatorów internetowych. Były tylko listy. Listy, które się zachowały w szufladzie komody. Tkwiły niezmiennie w tym jednym miejscu, a Julka raz na jakiś czas wyciągała je, rozkładała pogniecione kartki na kołdrze i jeden po drugim, delektując się każdym słowem Artura, czytała. Czytając, pozwalała sobie na przekleństwa pod jego adresem, chociaż czasem z nostalgią roniła łezkę wspomnień.

Dzięki ciężkiej pracy Artura kupili w niedługim czasie małe mieszkanie. Drogie i bardzo brzydkie. Były to dwa małe pokoiki z ciemną kuchnią i ciasną łazienką. Ale na tamte czasy było ono dla rodziny Skrockich dużym luksusem. Maciek miał własny pokój, Julka w zasadzie też, bo przecież Artur w domu tylko bywał.

Rozdział 2

Leżała w ciepłej, pachnącej świeżością pościeli. Nie chciało jej się otwierać oczu. Myślała o tym, co wydarzyło się ostatnio. Najpierw dostała list – pismo urzędowe z ośrodka pomocy społecznej z małej miejscowości na Mazurach, później odbyła wielogodzinną podróż, spotkała się z obcą kobietą, rzekomo rodziną. Wiele lat była tylko z małym Maćkiem, czasem mieszkał z nimi Artur. Nie było przy nich rodziców, ciotek, wujków, sióstr, braci. Nikogo. Tak się w ich życiu poukładało, że byli zupełnie sami. Zawsze był to duży problem, ale do wszystkiego można się przyzwyczaić. Do samotnych wieczorów, świąt spędzanych tylko z dzieckiem, do radości dzielonej z mężem. Aż do teraz, gdy nagle jak grom z jasnego nieba spadła na nią wiadomość, że gdzieś, wcale nie tak daleko, była jakaś rodzina. Babka Gertruda. Cóż to za imię, dziwiła się Julka.

Było późne popołudnie, mroźny styczniowy dzień, drugi dzień roku. Wracała do domu z pracy, na klatce schodowej spotkała listonosza.

– Dzień dobry, pani Julianno. Wszystkiego dobrego w Nowym Roku.

– Dzień dobry, dziękuję – uśmiechnęła się. – Mam nadzieję, że ten rok będzie lepszy niż poprzedni. Panu też życzę wszystkiego dobrego.

Listonosz machnął trzymaną w ręku kopertą.

– Mam dla pani przesyłkę. A jeszcze chwila i byśmy się nie spotkali. I musiałaby pani iść na pocztę. Proszę podpisać.

Podsunął jej pod nos kwitariusz.

– Tak, już podpisuję – nie patrząc na nadawcę, wpisała swoje imię i nazwisko w wyznaczonym miejscu. Otworzyła kluczem drzwi do mieszkania, jednocześnie patrząc na kopertę. Była tam pieczątka – Ośrodek Pomocy Społecznej w Dźwierzutach. Gdzie były Dźwierzuty? Nigdy nie słyszała nazwy takiej miejscowości. Zniecierpliwiona rozerwała kopertę, przebiegła wzrokiem po niedługiej treści pisma: Ośrodek Pomocy Społecznej zwraca się do Pani, jako jedynej krewnej Gertrudy Skrockiej zamieszkałej w Barwinach gmina Dźwierzuty, o kontakt z pracownikiem socjalnym w sprawie opieki nad w/w. I do tego numer telefonu do urzędu. Zdziwiona, aż przysiadła na krześle, na którym leżał kot Burek. Wyrwany ze snu zwierzak poderwał się z cichym miauknięciem i uciekł za kanapę. Kim była Gertruda Skrocka? Jakie Barwiny? Siadła prędko do komputera – otworzyła Internet, wpisała nazwę miejscowości. Wyskoczył opis w Wikipedii: wieś w województwie warmińsko–mazurskim, położona nad jeziorem, sześćdziesiąt kilometrów od Olsztyna. Sięgnęła pamięcią wstecz, ale nic jej nie przyszło do głowy. Nigdy nie była na Mazurach, co więcej, nie miała tam rodziny. Cóż – pomyślała sobie – noc z głowy. Pewnie będzie myślała o tej… Gertrudzie.

Rano poszła do pracy. Pracowała w urzędzie miejskim. Dzięki pieniądzom przysyłanym przez Artura ukończyła zaocznie studia na kierunku administracja, podjęła pracę, stała się niezależna. Jakby coś przeczuwała. W urzędzie od rana panował ruch, ale około dziesiątej wymknęła się z pokoju, w którym urzędowała. Udała się do sali konferencyjnej, drżącą ręką wybrała numer telefonu widniejący na piśmie z Dźwierzut. Po chwili oczekiwania zgłosiła się pracownica. Julka przedstawiła się, powiedziała w jakiej dzwoni sprawie.

– Proszę pani, jest pani jedyną osobą z rodziny, wskazaną przez panią Gertrudę, która może się nią zaopiekować. Ona ma złamaną rękę, ciężko jej samej coś przy sobie zrobić. A jest już starszą osobą… – powiedziała kobieta.

– To pomyłka, ja nie mam żadnej rodziny, a zwłaszcza na Mazurach, w Dźwierzutach – odrzekła zdenerwowana Julka.

Kobieta znowu powtórzyła:

– Jest pani żoną pana Artura Skrockiego, prawda?

– Jestem jego byłą żoną, rozwiedliśmy się kilka lat temu. Utrzymujemy jednak kontakt, bo nasz syn mieszka z nim, w Holandii.

Urzędniczka znów powtórzyła:

– No właśnie, pani Gertruda powiedziała o swoim jedynym wnuku Arturze, powiedziała gdzie mieszka, to znaczy nie znała adresu, tylko nazwę miejscowości. Nie wiedziałam jednak, że pani mąż mieszka w Holandii. Dlatego znalazłam tylko panią – dodała.

– Babcia Artura? – Julkę zamurowało. Artur nigdy o niej nie opowiadał. Zawsze mówił, że nikt z jego rodziny nie mieszka w Polsce, rodzice nie żyją, innych krewnych nie znał. Julce wystarczało to zupełnie, nigdy nie dopytywała o żadne szczegóły. A teraz pojawiła się jakaś babcia Gertruda.

Powiedziała do kobiety:

– My w zasadzie nie jesteśmy już rodziną, były mąż ponownie ożenił się. No i nasz syn z nim mieszka. Więc chyba ja nie muszę opiekować się tą panią.

– Ale ta pani nikogo nie ma. Jest zupełnie sama, a przy tym taka uparta. Nie chce mieszkać w domu opieki społecznej. Powiedziała, że umrze u siebie… – ton głosu kobiety był łagodny, proszący.

– Nie mogę jechać tak daleko. Tutaj mam pracę, mieszkanie… Nie, nie dam rady. Poza tym, nie chcę – powiedziała Julka i rozłączyła się, nie czekając na odpowiedź urzędniczki.

Zdenerwowana udała się do pomieszczenia, w którym pracownicy urzędu palili papierosy. Śmierdziało w nim tytoniem, aż szczypało w oczy. Julce jednak to nie przeszkadzało, chociaż na co dzień nie paliła. Na krześle siedział kolega z sąsiedniego pokoju.

– Poczęstuje mnie pan? – zapytała.

Zdziwiony, bo wiedział, że nie pali, dał jej papierosa, marnej jakości, z przemytu. Dym ją gryzł w oczy i gardło, ale, zdenerwowana, zaciągała się raz po raz. Myślała sobie: Dlaczego piszą do mnie? Co ja mam wspólnego z rodziną Artura? Nie, nigdzie nie pojadę. Po chwili namysłu zgasiła niedopałek i wyszła z pomieszczenia. Natychmiast, aby się nie rozmyślić, wybrała numer telefonu do Artura. Po dłuższej chwili odebrał. Powiedziała mu o liście, o rozmowie. Czuła jak narasta napięcie między nimi. Na koniec zapytała dlaczego przez tyle lat nie wiedziała o babci. Milczał jakiś czas, a później powiedział:

– Wiesz, Julka, babka Truda wychowywała mnie, bo rodzice nie żyli. Kiedy miałem osiemnaście lat, uparłem się, żeby jechać do Lublina poszukać pracy, bo koledzy jechali. Truda nie chciała mnie puścić, upierała się, żebym został, bo jestem za młody, nie poradzę sobie, poza tym ona była wdową, była samotna, nie mieliśmy żadnej rodziny. Tak bardzo się pokłóciliśmy, że uciekłem z domu trzaskając drzwiami. Pojechałem z kumplami do Lublina i nigdy nie wróciłem do babki. Kilka razy napisałem do niej list, w którym wskazałem jej swoje miejsce pobytu, poinformowałem ją, że się ożeniłem, ale ona nigdy nie odpisała. Bywało, że chciałem jechać, odwiedzić, ale im więcej czasu upływało, tym miałem mniejszą odwagę. I tak do dziś, kiedy powiedziałaś mi o niej. Wiesz, Truda ma dziewięćdziesiąt lat – powiedziawszy to, westchnął głęboko. Jakby kamień spadł mu z serca, że wreszcie komuś zdradził tę tajemnicę.

– Artur, to jest twój problem. Okłamywałeś mnie od początku i teraz za to płać! Stać cię na to, żeby wziąć kilka dni wolnego i odwiedzić staruszkę. Możesz wynająć opiekunkę. Mnie w to nie mieszaj! – ostatnie zdanie Julka powiedziała podniesionym głosem.

Po drugiej stronie nastała cisza. W końcu usłyszała jakby ciche skomlenie.

– Julka, proszę, zrób to dla mnie. Ostatni raz cię o coś proszę. Nie mogę się wyrwać z pracy, z domu, mam tyle spraw na głowie.

Poczuła, że zaczyna mięknąć. A przecież zanim zadzwoniła do niego, obiecywała sobie, że będzie twarda i się nie ugnie. Cała ona!

– No, ale co ja mam robić? Przecież ja też mam swoje życie, pracę, nie mogę tam jechać, zresztą ja nie jestem jej rodziną – Julka zawiesiła głos. Czuła mętlik w głowie. Zaczynały targać nią sprzeczne uczucia, ale jednocześnie gdzieś z tyłu głowy pukał zdrowy rozsądek.

– No wiem, nie musisz tego robić, może wyślę ci pieniądze, a ty po prostu wynajmiesz jakąś opiekunkę – powiedział, a za chwilę dodał: – Jeśli oczywiście będziesz mogła.

Zakończyła rozmowę, niczego nie obiecując. Zastanawiała się tylko, dlaczego chciał, żeby jechała na drugi koniec kraju, żeby zaopiekować się jego babką. Przecież ją oszukał, nie wrócił do niej z tej Holandii, porzucił dla innej kobiety. A teraz czegoś od niej wymagał. Była zła na siebie. Tak bardzo chciała być asertywna i umieć odmawiać innym. A tu znowu klapa. Znów się ugięła pod czyjąś presją. Ta jej wrażliwość…

Otworzyła oczy, otrząsając się z myśli kłębiących się w głowie. Leżała na wiekowym tapczanie, pod białą, wykrochmaloną pierzyną. Spojrzała na pokój – stara szafa, okrągły stół nakryty wzorzystą serwetką, na ścianie portret ślubny pary sprzed wielu lat. W oknie białe firanki, na parapecie czerwone pelargonie w glinianych doniczkach. Wtem uchyliły się drzwi do pokoju i mocny głos zapytał:

– Julka… Śpisz?

Rozdział 3

Tak więc znalazła się na mazurskiej wsi u Gertrudy Skrockiej. Po telefonicznej rozmowie z Arturem oraz jej deklaracji, że nie zaopiekuje się kobietą, Julkę dopadły wątpliwości. Rozum podpowiadał, żeby nie zawracała sobie głowy starszą panią. Była opieka społeczna, poza tym jej wnuk mógł się nią zaopiekować. Tłumaczyła sobie, że Artur ma teraz pieniądze, gdyż prowadzi w Holandii rozległe interesy, poza tym jest przecież winien to swojej babci. Jedyny wnuk, jedyna rodzina. Im więcej jednak o tym myślała, tym większe wyrzuty sumienia zaczęły ją gnębić. Może jednak, mimo wszystko, powinna jechać do tych Barwin? W końcu Gertruda Skrocka była prababcią Maćka. Z Arturem kiedyś łączyło ich tak wiele. Maciek, syn.

Artur był jego ojcem. Długo pracował sam, z dala od rodziny, kraju. Zanim nauczył się języka, czuł się samotny. Wykorzystał to jednak w inny sposób, czym bardzo Julkę skrzywdził. Ona też nikogo nie miała. Czuła się jeszcze gorzej, bo jedynym jej towarzystwem wówczas był mały Maciek. Nie miała koleżanki, przyjaciółki, nie zwierzała się nawet sąsiadce. Taka była lojalna. Kiedy Maciuś był mały, cała jej uwaga była skupiona wyłącznie na nim. Przedszkole, szkoła, zajęcia, zastępowanie mu ojca, zaspokajanie potrzeb. Wszystko to zemściło się na Julce, kiedy chłopczyk podrósł. Wraz z wiekiem, zaczęły również wzrastać jego wymagania – markowe ciuchy, drogi sprzęt, kieszonkowe. W gimnazjum doszły problemy z nauką i zachowaniem. Wtedy zrozumiała, że jednak mimo wszystko, nie mogła synowi zastąpić taty. Ale nie szukała dla niego drugiego ojca. Myślała, a właściwie łudziła się, że wróci, że wkrótce ułożą sobie na nowo życie. Niestety. Jak grom z jasnego nieba spadła na nią wiadomość, że Artur zakochał się. Po prostu, zwyczajnie. Wymagał od niej zrozumienia, w końcu tyle lat był jej wierny, przysyłał pieniądze, listy. No, ale stało się. Miała kilka dni na to, żeby się pozbierać po tej druzgocącej wiadomości, bo przy Maćku musiała ciągle być w gotowości. Z Arturem jakoś doszli do porozumienia, że był jej winien pomoc przy dziecku. W końcu to przecież lata rozłąki z synem spowodowały, że chłopiec zaczął sprawiać problemy. Pod koniec gimnazjum Maciej pojechał do ojca do Holandii. Początkowo chłopak buntował się, bo nie znał języka, nie znał nowej żony ojca – Holenderki, nie widział nigdy swojego przyrodniego rodzeństwa. Po jakimś czasie pokonał wszystkie trudności, skończył szkołę, nauczył się języka, podjął pracę u ojca.

Po rozmowie z Arturem myśli Julki zaczęły tak natrętnie krążyć wokół tematu Gertrudy, że nie mogła się od nich opędzić. Nie mogła pracować, nie mogła spać, nie mogła jeść. Aż w końcu poprosiła o kilka dni urlopu i pojechała na Mazury.

Nie było wcale łatwo znaleźć wieś Barwiny. Z Lublina do Nidzicy droga zajęła jej pięć godzin. Trasa dobra, wiadomo, krajówka. Ale od Nidzicy do Barwin to już było nie lada wyzwanie. Kluczyła bocznymi drogami, pokrytymi śniegiem i lodem. Trochę błądziła, bo nie miała nawigacji samochodowej. W końcu dotarła do zielonej tablicy z napisem Barwiny. Zatrzymała auto na poboczu drogi i wysiadła. Czuła jak serce jej mocno bije, a dłonie zaczynają drżeć. Bała się tego spotkania, bała się pytań, tłumaczenia. Przecież mogła tu przyjechać wiele lat temu. Wtedy może wszystko wyglądałoby inaczej. Rozpalonym czołem dotknęła lodowatej karoserii samochodu, szybko jednak odskoczyła, bo zimno metalu aż parzyło. Spojrzała do góry. Na niewielkim wzniesieniu stał samotnie uschnięty pień drzewa, na którym smętnie tkwiło bocianie gniazdo.

Westchnąwszy wsiadła za kierownicę i uruchomiła silnik. Wjechała do wsi, po prawej stronie minęła zamarznięte jezioro, otoczone lasem, teraz pokrytym białym puchem. Jechała powoli, bo droga była bardzo śliska. Minęła pierwsze zabudowania, przystanek autobusowy, plac zabaw.

Po chwili oczom Julki ukazał się sklep, więc zatrzymała auto, wysiadła, i ślizgając się na oblodzonej nawierzchni, weszła do środka. Kilku mężczyzn kupowało piwo. Sądząc po wyglądzie, byli to miejscowi. Wracali do domu po robocie. Zapytała o Gertrudę. Spojrzeli na nią ciekawie, wcale nie ukrywając swojego zainteresowania.

– Truda… – zastanowił się jeden z nich, mały chłop, z piłą spalinową w rękach. – Babka Truda mieszka pod lasem, dom po prawej stronie. Musi pani jechać w tamtym kierunku – pokazał gest ręką.

– A pani z rodziny? – zapytał jego kolega, obrzucając ją spojrzeniem. Czuć było od niego alkohol.

– Nnnie, a właściwie… – zaczęła się jąkać, bo nie wiedziała, co ma powiedzieć. Z opresji wyratowała ją sprzedawczyni:

– A co się interesujesz, Sierściuch?! Kupuj, co masz kupić i do domu! – ostre słowa kobiety natychmiast podziałały. Mężczyźni posłusznie dokończyli zakupów i szybko ulotnili się ze sklepu.

Julka, uśmiechając się z wdzięcznością do kobiety, kupiła czekoladki i herbatę, i wyszła ze sklepu. Pojechała we wskazanym kierunku. Droga była wyjątkowo trudna, nie wiadomo, czy pod śniegiem był asfalt, czy jakaś szutrówka. Po obu stronach mijała młody las iglasty. Pięknie wyglądały świerki i sosenki przysypane białym puchem. Śnieg na nich był czyściutki, skrzący się złotymi drobinkami. Jego biel aż drażniła wzrok. Po paru minutach jazdy dotarła we wskazane miejsce. Zatrzymała auto, wysiadła. Mały, samotny domek, pokryty czerwoną starą dachówką. Miał białą elewację, dosyć zniszczoną. Julka zatrzymała się przed wejściem na posesję, wyciągając ciekawie szyję. Miała nadzieję, że po podwórzu nie biegał żaden pies. Na środku działki zobaczyła studnię, za domem trzy ogromne drzewa. Sadząc po korze – były to chyba dęby. W głębi widniały lipy, równie stare. Po prawej stronie domu stał budynek gospodarczy, też pokryty czerwoną dachówką.

W oknie od drogi poruszyła się firanka, Julka zobaczyła w nim przez moment siwą głowę. I w tym momencie zrobiło jej się ciepło na sercu. Poczuła dziwną radość i jednocześnie nadzieję, że może jednak los przyniesie jakąś zmianę.

Ostrożnie weszła na podwórze. Zza domu wybiegł mały kundelek, śmiesznie machający krótkim ogonkiem. Przywitał ją głośnym szczekaniem. Niepewnym krokiem, zasłaniając się torebką przed psiakiem, podeszła do drzwi, zapukała. Za jakąś chwilę usłyszała kroki, szuranie. Drzwi się uchyliły, jej oczom ukazała się dosyć wysoka, szczupła postać kobiety, z włosami białymi jak mleko, z twarzą pomarszczoną upływem czasu. Po chwili spojrzały na nią piękne, niebieskie oczy. Starsza pani była ubrana w granatową włóczkową sukienkę, przepasaną kwiecistym fartuchem kuchennym. Na lewej ręce, zawieszonej na chustce, miała założony gips. Wbiły w siebie wzrok i obydwie jednocześnie uśmiechnęły się.

– Słucham? – pierwsza odezwała się starsza pani.

– Ja… – Julka nie wiedziała, co ma powiedzieć. – Przyjechałam…

– Jesteś żoną Artura? – zapytała kobieta mocnym, silnym głosem. W dziwny sposób wypowiadała niektóre głoski. Jakoś tak twardo.

– Byłam jego żoną. Nazywam się Julianna Skrocka.

Gertruda Skrocka otworzyła szeroko drzwi swojego domu i powiedziała:

– Witam, zapraszam do środka, bo na dworze zimno. Ugotowałam rosół, to zaraz zjemy – Julce po raz kolejny tego dnia zrobiło się ciepło na sercu.