Pamięci Ivy Stone

Podziękowania

Tą książką spełniłam swoje marzenie.

Bardzo dziękuję Kate Warnock, Gemmie Ruddick, Liz Kenneally i Katie Saarikko, moim entuzjastycznym przyjaciółkom, które gorąco mnie namawiały, abym to marzenie realizowała. Każda z nich na swój sposób mnie wspierała, nakłaniała i inspirowała. Jesteście wszystkie naprawdę wyjątkowe.

Dziękuję Christinie Hobbs i Lauren Billings za wspieranie moich wysiłków na niwie literackiej i za to, że przedstawiły mnie Taylor Haggerty, mojej cudownej agentce z Waxman Leavell Literary Agency. Taylor, dziękuję ci za to, że mi pomogłaś w osiągnięciu tego, czego tak bardzo pragnęłam.

Dziękuję także życzliwym i pomocnym ludziom z wydawnictwa HarperCollins, a zwłaszcza mojej redaktorce, Amandzie Bergeron, bo dzięki niej czułam się wśród nich jak członek rodziny.

A skoro już mowa o rodzinie, to chcę w tym miejscu przesłać ucałowania moim rodzicom, Sue i Davidowi, mojemu bratu Peterowi oraz mojemu mężowi Rolandowi. Rol, bardzo ci dziękuję za to, że we mnie wierzyłeś. Moja suczka Delia czytać wprawdzie nie potrafi, ale okazała się niesamowicie pomocna – nigdy nie przestanę jej kochać.

Carrie, kimkolwiek jesteś: to jedno słowo od ciebie – nemezis – okazało się bezcennym darem. To był impuls, od którego coś we mnie zaiskrzyło i ostatecznie napisałam tę powieść. Jestem ci za to bardzo wdzięczna.

Rozdział 1

Wymyśliłam teorię. Między nienawidzeniem kogoś a byciem w nim zakochaną istnieje mnóstwo łudzących podobieństw. Mam za sobą ogrom doświadczeń, na bazie których mogłam porównywać miłość z nienawiścią, i taki właśnie jest mój główny wniosek.

Miłość i nienawiść to uczucia fizjologiczne. Pomyślisz o tej osobie i od razu skręca cię w brzuchu. Serce łomocze ciężko i energicznie; dziwne, że nie prześwituje przez ciało i ubranie. A z apetytem i snem to jest tak, jakbyś przepuściła je przez niszczarkę. Byle interakcja i we krwi buzuje ci tyle adrenaliny, że potem to już nie pozostaje nic, tylko albo walczyć na noże, albo dać nogę. W ogóle całe ciało wymyka ci się spod kontroli. Jesteś tym wszystkim przeżarta do kości, i to cię przeraża.

Miłość i nienawiść to lustrzane wersje jednej i tej samej gry – w której po prostu musisz wygrać i już. Bo? Bo masz serce i ego. Uwierzcie mi, znam się na tym.

Jest piątek. Wczesne popołudnie. Siedzę uwięziona przy swoim biurku, na wolność wyjdę dopiero za kilka godzin. Z całej duszy chciałabym mieć pojedynczą celę, ale niestety: jest ze mną drugi więzień. Każde tyknięcie jego zegarka jest dla mnie tym samym co kreska wydrapana na więziennym murze, oznaczająca kolejny dzień odsiadki.

Uprawiamy właśnie jedną z naszych dziecinnych gier, w której nie używa się słów. I która jak wszystko, co robimy, świadczy o naszej koszmarnej niedojrzałości.

Najważniejsza rzecz, którą trzeba wiedzieć w związku ze mną: nazywam się Lucy Hutton. Jestem asystentką Helene Pascal, jednej z dwóch prezesów Bexley & Gamin.

Dawno, dawno temu nasze maleńkie wydawnictwo Gamin Publishing o mały włos nie zbankrutowało. Rzeczywistość pod względem ekonomicznym stała się taka, że ludzie nie mieli na spłatę kredytu hipotecznego, a co dopiero mówić o książkach: książki były luksusem. Księgarnie w całym mieście padały jak muchy. Tak więc wszyscy uzbroiliśmy się wewnętrznie w oczekiwaniu na zasadniczo pewną likwidację.

A jednak tak wyszło, że za pięć dwunasta zawarty został układ z drugim wydawnictwem, też walczącym o życie: Gamin Publishing przymuszono do aranżowanego małżeństwa z rozpadającym się imperium zła o nazwie Bexley Books, którym władał wredny pan Bexley we własnej osobie.

Obie firmy, każda święcie przekonana, że to ona ratuje tę drugą, spakowały się i wprowadziły do nowego domu. Ale żadna ze stron nie była ani trochę szczęśliwa z powodu takiego obrotu spraw. Bexleye z nostalgią, z jaką ogląda się pożółkłe fotografie, wspominali stary stół do gry w piłkarzyki ustawiony w pomieszczeniu, w którym jadło się lunch. Nie potrafili uwierzyć, jakim cudem bujający w obłokach Gamini z tym swoim luzackim podejściem do targetów kluczowych wskaźników efektywności tudzież marzycielskim uporem w traktowaniu literatury jako sztuki utrzymali się na powierzchni tak długo. Bexleye wierzyli, że liczby są ważniejsze niż słowa. Książki to egzemplarze. Egzemplarze się sprzedaje. I tu przybijamy piątki! Zespołowo! I jeszcze raz!

Gamini dla odmiany cali się trzęśli ze śmiertelnego przerażenia, widząc, jak ich przebojowi nowi bracia przyrodni praktycznie masakrują ich wydania dzieł sióstr Brontë i Jane Austen. Jak temu Bexleyowi udało się zgromadzić aż tylu podobnie myślących bufonów, o wiele lepiej nadających się do księgowości albo prawa? Gamini nie traktowali książek jako egzemplarzy: takim podejściem się brzydzili. Dla nich książki były i zawsze miały pozostać czymś niemalże magicznym, czymś, co należy szanować.

Rok później nadal na podstawie samego tylko wyglądu można bez trudu stwierdzić, kto z której firmy przyszedł. Bexleye są sztywni i geometryczni, a Gamini przypominają artystyczne gryzmoły. Bexleye przemieszczają się jak stada rekinów, hałaśliwie rozmawiając o liczbach i nieustannie zagarniając salki konferencyjne na potrzeby swoich złowieszczych sesji poświęconych planowaniu. Czy raczej knowaniu. A Gamini kulą się w swoich przegrodach niczym gołąbki na wieżach zegarowych i przedzierają się przez manuskrypty w poszukiwaniu kolejnej sensacji literackiej. Otaczające ich powietrze wonieje herbatą jaśminową i papierem. Ich idol to Szekspir.

Przeprowadzka do nowego budynku okazała się nader traumatyczna, zwłaszcza dla Gaminów. No bo weźcie plan tego miasta, wyrysujcie prostą linię łączącą dawne siedziby każdej z firm, zaznaczcie czerwony punkt dokładnie pośrodku i oto mamy, co mamy. Nowy budynek zajmowany przez Bexley & Gamin to tandetna ropucha z szarego cementu, przycupnięta przy sporej arterii komunikacyjnej, w którą w godzinach popołudniowego szczytu nie wciśniesz nawet palca. O poranku budynek wionie arktycznym chłodem, pod koniec dnia ocieka potem. Ale owszem, posiada jedną zaletę: oferuje jakieś miejsca do parkowania w podziemiach – zazwyczaj zresztą anektowane przez ranne ptaszki, czy raczej powinnam rzec, przez Bexleye.

Helene Pascal oraz pan Bexley zwiedzili budynek przed przeprowadzką i zaszło wtedy coś osobliwego: ten jeden jedyny raz zgodzili się co do pewnej rzeczy, a mianowicie, że szczytowe piętro to obraza boska. Wspólny gabinet dla zarządu? Wspólny? Potrzebna była całkowita przebudowa.

Po godzinnej burzy mózgów, wypełnionej taką wrogością, że oczy dekoratorki wnętrz zaszkliły się niewylanymi łzami, Helene i pan Bexley zdołali uzgodnić tylko jedną wytyczną co do nowej estetyki: „ma się lśnić”. Była to również ostatnia rzecz, co do której się porozumieli.

Remont zdecydowanie spełnił założenia i cele projektu. Dziesiąte piętro to aktualnie prostopadłościan ze szkła, chromu i czarnych płytek. Można depilować sobie brwi, korzystając z dowolnej powierzchni jako lustra – ścian, posadzek, sufitu, obojętnie. Nawet blaty naszych biurek wykonano z dużych szklanych tafli.

Właśnie w skupieniu delektuję się swoim wspaniałym, okazałym odbiciem, które siedzi naprzeciwko mnie. Podnoszę rękę i oglądam sobie paznokcie. Odbicie posłusznie robi to samo. Przygładzam włosy, poprawiam kołnierzyk. Jestem w transie. Prawie zapomniałam, że to przecież ta gra, którą od dłuższej chwili uprawiam z Joshuą.

Siedzę tu z drugim więźniem, bo podczas wojny każdy opętany na punkcie władzy generał ma swego przybocznego, który odwala za niego brudną robotę. Dzielenie się asystentem nigdy nie wchodziło w rachubę, ponieważ dla jednego z prezesów oznaczałoby to pójście na ustępstwo. Oboje więc zostaliśmy podłączeni jak do gniazdek elektrycznych, pod dwojgiem drzwi do dwóch nowych gabinetów. I jakoś musimy sobie radzić.

Dla mnie to było tak, jakbym została przemocą wepchnięta na arenę Koloseum i odkryła, że bynajmniej nie jestem tam sama.

Jeszcze raz podnoszę prawą rękę. Odbicie jeszcze raz gładko robi to samo. Wspieram podbródek na dłoni i wzdycham głęboko; moje westchnienie wybrzmiewa i odbija się echem. Unoszę lewą brew, bo wiem, że on tego nie potrafi, i jak należało się spodziewać, jego czoło bezskutecznie się marszczy. Wygrywam. Przeszywa mnie dreszcz podniecenia, ale nie zdradzam tego wyrazem twarzy. Cały czas jestem pogodna i beznamiętna jak lalka. Siedzimy tu oboje, wspierając podbródki na dłoniach, i gapimy się sobie w oczy.

Nigdy nie jestem tu sama. Naprzeciwko mnie siedzi asystent pana Bexleya. Jego prawa ręka i przydupas. Druga, równie absolutnie zasadnicza rzecz, jaką każdy powinien znać w związku ze mną, jest następująca: nienawidzę Joshui Templemana.

Który obecnie małpuje każdy mój ruch. Bo na tym polega Gra w Lustra. Dla przypadkowego obserwatora nie byłoby to wcale takie oczywiste; Joshua Templeman jest subtelny jak cień. Ale nie dla mnie. Każdy mój ruch zostaje powielony po jego stronie naszego biura z nieznacznym tylko opóźnieniem. Odrywam podbródek od swojej dłoni i obracam się w stronę biurka, a on po krótkiej chwili robi to samo. Mam dwadzieścia osiem lat i wydaje się, że przeleciałam przez szczelinę między niebem i piekłem, trafiając prosto do czyśćca. Do zerówki. Do wariatkowa.

Wpisuję hasło: NIECIERPIEGOAMEN. Moje poprzednie hasła też zawsze stanowiły wariacje tego, jak ja nienawidzę Josha. Amen. A jego hasło to prawdopodobnie: NIECIERPIEJEJAMEN. Dzwoni mój telefon. Julie Atkins, z działu praw autorskich i licencji, jeszcze jeden cierń w moim boku. Mam ochotę wyrwać kabel aparatu z gniazdka i wrzucić go do jakiegoś pieca.

– Cześć, co tam u ciebie? – Podczas rozmów telefonicznych zawsze wlewam dodatkową porcję ciepła do swojego głosu.

Po drugiej stronie pokoju Joshua przewraca oczami i zabiera się do karania swojej klawiatury.

– Mam do ciebie ogromną prośbę, Lucy.

Niemalże potrafię bezgłośnie wypowiedzieć jej dalsze słowa, zanim ona je wypowie.

– Potrzebuję więcej czasu na sprawozdanie miesięczne. Czuję, że bierze mnie migrenka. Nie dam rady gapić się dłużej na ten ekran.

Julie Atkins zalicza się do tych straszliwych ludzi, którzy lubią zdrobnienia, typu „migrenka” na przykład.

– Jasne, rozumiem. To na kiedy dasz radę je zrobić?

– Jesteś mega. Będzie gotowe w poniedziałek. Po południu. Coś mi wypadło, więc się spóźnię.

Jeżeli się teraz zgodzę, to w poniedziałek będę musiała zostać w pracy do późnego wieczora, żeby sprawozdanie było gotowe na dziewiątą rano we wtorek, kiedy jest posiedzenie zarządu. Następny tydzień jeszcze się nie zaczął, a już wiadomo, że będzie do dupy.

– OK. – Czuję ucisk w żołądku. – Ale błagam, spręż się.

– Aha, Brian też dzisiaj nie zrobi swojego. Jaka ty jesteś miła. Wierz mi, naprawdę doceniam twoją życzliwość. Wszyscy mówimy, że z całego działu zarządzania z tobą można się najlepiej dogadać. Z niektórymi ludźmi z ostatniego piętra za nic człowiek nie ujedzie, to potwory do kwadratu.

Tym słownym lukrem odrobinę osłabia moje rozżalenie.

– Nie ma problemu. Pogadamy w poniedziałek. – Odkładam słuchawkę i nawet nie muszę patrzeć na Joshuę. Wiem, że kręci głową.

Po kilku minutach zerkam na niego ukradkiem: wślepia się we mnie. Taka sytuacja: wyobraź sobie, że za dwie minuty wchodzisz na rozmowę kwalifikacyjną. Która ma zadecydować o całym twoim życiu. Patrzysz na swoją białą bluzkę i widzisz, że z długopisu, który schowałaś do kieszonki na piersi, wyciekł cały tusz. W odblaskowo niebieskim kolorze. W głowie wykwita ci jakieś mocne przekleństwo, a w żołądku czujesz dźganie paniki, nie licząc oczywiście gotujących się nerwów. Jesteś kretynką: wszystko zepsułaś. Dokładnie taką samą barwę jak ten tusz mają oczy wpatrującego się we mnie Joshui.

Jak ja bym chciała powiedzieć, że jest brzydki. Że jest kurduplowatym, tłustym trollem z zajęczą wargą i wiecznie załzawionymi oczami. Kulejącym garbusem. Obsypanym kurzajkami i pryszczami. Który ma zęby w odcieniu ementalera, a jak się spoci, to wali od niego cebulą. Niestety. Josh jest zupełnie inny. Kolejny dowód, że nie ma sprawiedliwości na tym świecie.

Brzdęka moja skrzynka odbiorcza. Gwałtownie odrywam wzrok od Josha z jego odwrotnością brzydoty i zauważam, że Helene przysłała mi maila z poleceniem sporządzenia planu finansowego. Otwieram plik ze sprawozdaniem z ubiegłego miesiąca, żeby mieć punkt odniesienia, i biorę się do roboty.

Wątpię, czy ten najbliższy miesiąc przyniesie jakąś poprawę. Branża wydawnicza obsuwa się coraz prędzej po równi pochyłej. Ileś razy wpadło mi do ucha słowo „restrukturyzacja”, odbijające się echem na tych korytarzach, i dobrze wiem, z czym się ono wiąże. Za każdym razem, kiedy wysiadam z windy i widzę Josha, zadaję sobie pytanie: „Czemu ja nie szukam nowej pracy?”.

Firmy wydawnicze fascynują mnie od czasu, kiedy jako jedenastolatki mieliśmy w szkole wycieczkę. Już wtedy byłam namiętną pożeraczką książek i moje życie obracało się wokół cotygodniowych odwiedzin w bibliotece miejskiej. Wypożyczałam maksymalną dozwoloną liczbę pozycji i potrafiłam zidentyfikować poszczególnych bibliotekarzy po odgłosach ich stóp w przejściach między regałami. Czułam, że dałabym się pokrajać, byle tylko zostać bibliotekarką, zaprowadziłam nawet system katalogowy w swoich prywatnych zbiorach. Byłam maleńkim molem książkowym.

Przed naszą wycieczką do wydawnictwa nigdy się nie zastanawiałam, w jaki sposób powstaje książka. I przeżyłam olśnienie. Naprawdę płacą ci za to, że znajdujesz autorów, że czytasz książki i ostatecznie je wytwarzasz? Nowiuteńkie okładki i kartki w idealnym stanie, bez oślich rogów albo notatek zrobionych ołówkiem? W mojej głowie zapaliły się lampki. Uwielbiałam nowe książki. Pożyczałam je najchętniej. Dlatego po powrocie do domu oświadczyłam rodzicom: „Kiedy dorosnę, zostanę wydawcą”.

Jest w tym coś fantastycznego, że realizuję marzenie z dzieciństwa. Ale jeśli mam być szczera, w tym momencie nie staram się o nową pracę przede wszystkim dlatego, że nie chcę, żeby Joshua ze mną wygrał.

A teraz pracuję jak mrówka, nie słysząc nic oprócz tego, jak on łomocze w klawiaturę, z siłą karabinu maszynowego, oraz cichutkiego poświstywania klimatyzatora. Z kolei Joshua co jakiś czas bierze do ręki kalkulator i na nim też coś głośno wystukuje. Mogłabym się założyć, że pan Bexley polecił również jemu sporządzenie planu finansowego. Dzięki temu dwoje asystentów może pomaszerować do bitwy, uzbrojonych w liczby, które być może wcale się z sobą nie zgadzają. Idealne paliwo do ogniska wzajemnej nienawiści ich szefów.

– Mogę ci przerwać, Joshua?

Przez dobrą minutę nie przyjmuje do wiadomości, że ja w ogóle istnieję. Uderzenia w klawiaturę nabierają natężenia. Beethoven przy pianinie to przy nim zero.

– O co chodzi, Lucindo?

Nawet rodzice nie mówią na mnie Lucinda. Zaciskam szczęki, ale zaraz z poczuciem winy rozluźniam mięśnie. Dentystka mnie błagała, żebym tego nie robiła, w miarę możliwości.

– Pracujesz nad planem finansowym na następny kwartał?

Odrywa dłonie od klawiatury i wgapia się we mnie.

– Nie.

Wypuszczam połowę powietrza z płuc i pochylam się z powrotem nad swoim biurkiem.

– Skończyłem je dwie godziny temu.

Wraca do łomotania w klawiaturę. A ja patrzę na swój otwarty arkusz kalkulacyjny i liczę do dziesięciu.

Oboje pracujemy szybko i uchodzimy za osoby, które są specami od kończenia – rozumiecie, pracownikami potrafiącymi dokończyć niewdzięczne, ciężkie zadania, których wszyscy inni unikają jak ognia.

Ja wolę usiąść z ludźmi i omówić sprawy twarzą w twarz. Josh jest maniakiem poczty elektronicznej. Na dole swoich maili pisze zawsze: „Pozdr. J.”. Czy to by go zabiło, gdyby napisał: „Pozdrowienia, Joshua”? Pewnie palce by mu się zmęczyły od tylu uderzeń w klawisze. Prawdopodobnie potrafi oszacować od ręki, ile minut rocznie oszczędza w ten sposób na rzecz B&G.

Dorównujemy sobie pod każdym względem, ale jesteśmy skrajnymi przeciwieństwami. Ja staję na głowie, żeby było widać, że pracuję w korpo, ale niestety, wszystko, co posiadam, jest jakby lekko niedopasowane do B&G. Jestem Gaminem do szpiku kości. Używam pomadki w kolorze agresywnej czerwieni i mam wieczne kłopoty z ujarzmianiem włosów. Moje pantofle stukają zbyt głośno na posadzkach wyłożonych płytkami. Poza tym jakoś nie potrafię wysupłać tych paru groszy, żeby kupić wreszcie czarną garsonkę. Kiedy jeszcze pracowałam w Gamin Publishing, nie musiałam takiej nosić i teraz uparcie nie chcę się zasymilować z Bexleyami. Moja szafa jest pełna dzianin i innych ciuchów w stylu retro. Taki bibliotekarski szyk, bardzo cool, mam nadzieję.

Po czterdziestu pięciu minutach kończę zadanie. Ścigałam się z czasem, chociaż liczby to nie jest moja mocna strona, ponieważ oszacowałam, że Joshui zabrałoby to godzinę. Współzawodniczę z nim nawet w głowie.

– Dzięki, Lucy! – dobiega mnie daleki głos Helene zza lśniących drzwi jej gabinetu, kiedy wysyłam do niej dokument pocztą.

Jeszcze raz sprawdzam skrzynkę odbiorczą. Wszystko zaktualizowane. Sprawdzam godzinę. Piętnaście po trzeciej. Sprawdzam pomadkę w swoim odbiciu w lśniącej ścianie wyłożonej płytkami obok mojego monitora. Sprawdzam Joshuę, który piorunuje mnie pogardliwym wzrokiem. Odwzajemniam się tym samym. Bo teraz uprawiamy Grę w Spojrzenia.

Powinnam wspomnieć, że ostatecznym celem wszystkich naszych gier jest przymuszenie tego drugiego do uśmiechu albo do płaczu. Tak to wygląda w przybliżeniu. Od razu się zorientuję, jeśli wygram.

Kiedy poznałam Joshuę, popełniłam błąd: uśmiechnęłam się do niego. Moim najlepszym promiennym uśmiechem z użyciem pełnego garnituru zębów i oczami roziskrzonymi głupawym optymizmem, że fuzja obu wydawnictw bynajmniej nie była czymś najgorszym, co mi się mogło w życiu wydarzyć. A on zeskanował mnie wzrokiem od czubka głowy po podeszwy butów. Mam zaledwie metr pięćdziesiąt dwa wzrostu, dlatego nie trwało to długo. Po czym odwrócił wzrok w stronę okna i wyjrzał na zewnątrz. Nie odwzajemnił uśmiechu i z jakiegoś niezrozumiałego powodu czuję, że od tego czasu nosi ten mój uśmiech w kieszonce na piersi. Po prostu musi być zawsze górą. Po tak kiepskim starcie w zaledwie kilka tygodni wykwitła między nami wrogość. Która niczym woda kapiąca powolutku do wanny zaczęła w końcu wylewać się na boki.

Ukrywam ziewnięcie i patrzę na kieszonkę Joshui, na lewym mięśniu piersiowym. Codziennie ma na sobie identyczną biznesową koszulę, tyle że w innym kolorze. Białą, w złamanej bieli w prążek, kremową, jasnożółtą, musztardową, błękitną, turkusową, gołębioszarą, granatową i czarną. Wkłada je w tej właśnie, niezmiennej kolejności.

Przypadkiem moją ulubioną wśród jego koszul jest turkusowa, a najmniej podoba mi się musztardowa, którą ma na sobie dzisiaj. Ale wszystkie koszule wyglądają na nim dobrze. We wszystkich kolorach mu do twarzy. Gdybym ja włożyła coś musztardowego, to upodobniłabym się do trupa. A tymczasem on tak tam sobie siedzi i z tą swoją złotawą karnacją jest kwitnący jak zawsze.

– Dzisiaj musztarda – zauważam na głos. No po co ten kij w mrowisko? – Już nie mogę się doczekać błękitnej w poniedziałek.

Spojrzenie, którym mnie obdarza, jest pełne samozadowolenia i jednocześnie irytacji.

– Jakaś ty spostrzegawcza, Babeczko. Pragnę jednak przypomnieć, że komentarze odnoszące się do wyglądu są niezgodne z polityką kadrową B&G.

Aha! Gra w HR. Nie graliśmy w nią od stuleci.

– Przestań mnie nazywać Babeczką, bo inaczej doniosę na ciebie do HR.

Każde z nas prowadzi księgę usterek tego drugiego. W każdym razie zakładam, że on taką prowadzi w związku ze mną, bo pamięta chyba wszystkie moje wykroczenia. Ja utworzyłam na swoim osobistym dysku dokument chroniony hasłem – dziennik wszystkich okropieństw, do jakich doszło między Joshuą Templemanem i mną. W ciągu tego roku cztery razy składaliśmy na siebie skargi w dziale HR.

On dostał słowne i pisemne ostrzeżenie w związku z przezwiskiem, które na mnie wymyślił. Ja otrzymałam dwa ostrzeżenia: jedno za zniewagę słowną, drugie za szczeniacki żart, który wymknął się spod kontroli. Nie jestem z tego dumna.

Joshua jakoś nie potrafi sformułować odpowiedzi i wracamy do Gry w Spojrzenia.

Zawsze czekam z utęsknieniem, kiedy koszule Joshui zrobią się ciemniejsze. Dzisiaj koszula jest granatowa, a stąd tylko krok do czerni. Cudownej czerni Dnia Wypłaty.

Może opowiem z grubsza, jak to wygląda z moimi finansami. Dzisiaj po wyjściu z B&G czeka mnie dwudziestopięciominutowy spacer, bo muszę odebrać samochód od Jerry’ego („Mechanika”) i nadgryźć kartę kredytową do tego miejsca, gdzie zostanie zaledwie cal do maksymalnego limitu. Ale jutro wypłata i wtedy spłacę debet. Z mojego samochodu przez weekend znowu wycieknie sporo tego tłustego, ciemnego świństwa, co zauważę w czasie, gdy koszule Joshui zrobią się białe jak zad jednorożca. Zadzwonię do Jerry’ego. Oddam mu samochód i będę żyła na głodowym budżecie. A koszule ściemnieją… Naprawdę muszę coś zrobić z tym rzęchem.

Joshua stoi teraz oparty o framugę drzwi pana Bexleya; jego ciało wypełnia większą część otworu wejściowego. Widzę to, ponieważ go szpieguję, wspomagając się jego odbiciem w ścianie obok monitora. Słyszę cichy, chrapliwy śmiech, zupełnie niepodobny do oślego ryku pana Bexleya. Pocieram dłońmi przedramiona, żeby przypłaszczyć sterczące tam maleńkie włoski. Nie obrócę głowy, żeby przyjrzeć się Joshui dokładnie. Przyłapie mnie na tym. Zawsze mnie przyłapuje. Podkreśla to krzywą miną.

Zegar brnie boleśnie powoli w stronę piątej, a ja za zakurzonymi szybami widzę gromadzące się chmury burzowe. Helene wyszła godzinę temu – zaletą bycia jednym z dwojga prezesów jest między innymi to, że można pracować w tych samych godzinach, w jakich dzieci z podstawówki mają lekcje, i zwalać całą robotę na mnie. Pan Bexley spędza tu więcej godzin, ponieważ jego fotel jest o wiele za wygodny i kiedy do jego gabinetu zaczynają się wlewać popołudniowe promienie słońca, zazwyczaj ucina sobie drzemkę.

Nie chcę wcale powiedzieć, że to my z Joshuą sterujemy najwyższym piętrem, ale szczerze powiedziawszy, czasami można odnieść takie wrażenie. Ekipy z księgowości i sprzedaży podlegają bezpośrednio Joshui, który filtruje ogromne ilości danych, tworząc raporty wielkości małych kąsków, a potem, łyżeczka po łyżeczce, karmi nimi opierającego się, czerwonego na twarzy pana Bexleya.

Mnie przypadają ludzie z działów redakcji, reklamy i marketingu i co miesiąc kondensuję ich sprawozdania w jeden zbiorczy raport, który przekazuję Helene i, zdaje się, ja również karmię ją nim łyżeczka po łyżeczce. Binduję ten raport na spirali, żeby mogła go sobie czytać, kiedy ćwiczy na stepperze, stosuję ponadto jej ulubioną czcionkę. Każdy dzień tutaj to wyzwanie, przywilej, poświęcenie i tony frustracji. Ale kiedy pomyślę o wszystkich maleńkich krokach, które wykonałam od jedenastego roku życia, żeby się znaleźć w tym miejscu, zmieniam nastawienie. Przypominam je sobie po kolei. I wytrzymuję Joshuę nieco dłużej.

Ja na zebrania z szefami działów przynoszę domowe ciasta i jestem przez nich uwielbiana. Mówią, że jestem „warta tyle, ile ważę, w złocie”. Joshua na swoje zebrania przynosi złe wieści i jego waga jest mierzona w innych substancjach.

Pan Bexley ciężkimi krokami człapie obok mojego biurka, z teczką w ręku. Zakupy to robi chyba w jakimś sklepie z odzieżą dla pisanek płci męskiej. No bo gdzie jeszcze znalazłby takie kuse a obszerne garnitury? Pan Bexley łysieje, jest cały usiany plamami wątrobowymi, a forsy ma jak lodu. To jego dziadek założył Bexley Books. Uwielbia przypominać Helene, że ona została tylko „zatrudniona”. Jest starym zbokolem, co obie z Helene stwierdziłyśmy na podstawie naszych obserwacji. Zmuszam się, żeby się do niego uśmiechnąć. Na imię ma Richard. Mały Tłusty Rysio.

– Dobranoc, panie Bexley.

– Dobranoc, Lucy. – Zatrzymuje się przy moim biurku, żeby zapuścić żurawia za dekolt mojej czerwonej jedwabnej bluzki.

– Mam nadzieję, że Joshua przekazał egzemplarz Mętnego szkła, który przyniosłam dla pana? Pierwszy egzemplarz z pierwszego wydania.

Mały Tłusty Rysio ma ogromną biblioteczkę wypełnioną wszystkimi książkami wydanymi przez B&G. I każda taka książka to jest ta pierwsza, która wyszła z drukarni; taką tradycję zaczął jeszcze jego dziadek. Uwielbia się nimi chwalić przed swoimi gośćmi, ale któregoś dnia przyjrzałam się lepiej grzbietom i stwierdziłam, że nie są nawet popękane.

– Przyniosłaś dla mnie, powiadasz? – Pan Bexley toczy wzrokiem po wnętrzu, by spojrzeć na Joshuę. – Nic nie mówiłeś, doktorze Josh.

Mały Tłusty Rysio nazywa go „doktorem Joshem”, ponieważ Joshua jest taki kliniczny. Słyszałam, jak ktoś opowiadał, że kiedy w Bexley Books sprawy przybrały szczególnie zły obrót, Joshua kierował operacją usuwania jednej trzeciej ich personelu. Nie wiem, jak on w ogóle może spać.

– To nie ma znaczenia, ważne, żeby pan dostał egzemplarz – gładko odpowiada Joshua i jego szef przypomina sobie, że to on tu jest Szefem.

– Tak, tak – sapie i znowu zagląda w głąb mojej bluzki. – Dobra robota, moje ptaszki.

Wsiada do windy, a ja omiatam wzrokiem bluzkę. Wszystkie guziki zapięte. To co on tam widział? Zerkam ukradkiem na swoje lustrzane odbicie w płytkach sufitu i ledwie, ledwie, ale jednak widzę maleńki trójkącik ocienionego rowka między piersiami.

– Gdybyś zapięła tę bluzkę jeszcze wyżej, to nie widzielibyśmy twojej twarzy – mówi Joshua do ekranu swojego komputera, jednocześnie się wylogowując.

– Może zechcesz powiedzieć swojemu szefowi, żeby czasem popatrzył również na moją twarz. – I także się wylogowuję.

– On pewnie próbuje zobaczyć twoją płytę główną. Albo się zastanawia, na jakim ty paliwie jedziesz.

Narzucam płaszcz.

– Moim paliwem jest nienawiść do ciebie.

Usta Joshui podrygują raz i o mały włos go na tym dopadam. Ale ostatecznie widzę tylko, jak przybiera wyraz obojętności na twarzy.

– Jeśli to ci nie daje spokoju, sama powinnaś z nim porozmawiać. Broń się. No to jak, wieczór spędzasz na malowaniu paznokci, rozpaczliwie samotna?

Zgadywał czy wiedział?

– Owszem. A ty będziesz się dzisiaj masturbował i płakał w poduszkę, doktorze Josh?

Patrzy na najwyższy guzik przy mojej bluzce.

– Jasne. I nie nazywaj mnie tak.

Zaciskam zęby i nie wybucham śmiechem. Przepychamy się nieprzyjaźnie przy wsiadaniu do windy. On wciska „–1”, a ja „0”.

– Pieszo?

– Mój samochód jest w warsztacie. – Wkładam baleriny, a szpilki chowam do torby. Teraz jestem jeszcze niższa. W lśniących mętnie drzwiach windy widzę, że sięgam mu zaledwie do połowy bicepsa. Wyglądam jak chichuahua przy dogu argentyńskim.

Drzwi windy otwierają się na westybul. Świat na zewnątrz B&G osnuwa niebieska mgiełka; jest zimno jak w psiarni, wszędzie pełno gwałcicieli i morderców, a do tego jeszcze lekko siąpi. I jak na zawołanie wiatr przegania obok płachtę jakiejś gazety.

On tymczasem przytrzymuje drzwi windy jedną, ogromną dłonią i wychyla się na zewnątrz, sprawdzając pogodę. A potem wpija te swoje granatowe oczy w moje oczy, marszcząc przy tym czoło. W mojej głowie rodzi się znajomy dymek. „Szkoda, że nie jest moim przyjacielem”. Przebijam go szpilką.

– Podwiozę cię – wydusza z siebie.

– Blee, mowy nie ma – rzucam przez ramię i uciekam.

Rozdział 2

Dzisiaj jest Środa Kremowych Koszul. Joshua wyszedł na późny lunch. Ostatnio wygłosił kilka komentarzy na temat tego, co lubię i robię. Z całą pewnością bobrował w moich rzeczach, sądząc po tym, jak precyzyjne były to uwagi. Wiedza to władza, a tej nie posiadam zbyt wiele.

Zaczynam od przeprowadzenia kryminalistycznych oględzin swojego biurka. Zarówno Helene, jak i pan Bexley gardzą komputerowymi kalendarzami, dlatego wszyscy musimy prowadzić identyczne papierowe terminarze niczym Dickensowscy kanceliści. Ja w swoim zapisuję wyłącznie umówione spotkania Helene. Obsesyjnie zamykam swój komputer, nawet wtedy, gdy idę tylko do drukarki. Otwarty komputer w bliskości Josha? Równie dobrze mogłabym mu wręczyć kody nuklearne.

W Gamin Publishing moje biurko było fortem stworzonym z książek. Długopisy wtykałam w dziury między ich grzbietami. Tymczasem kiedy rozpakowywałam się w nowym biurze, spostrzegłam, jak sterylnie Joshua utrzymuje swoje miejsce pracy, i poczułam się zupełnie jak dziecko. Wyniosłam do domu swój kalendarz typu „Słowo Dnia”, a także figurki smerfów.

Przed fuzją miałam w pracy przyjaciółkę. Val Stone i ja siadywałyśmy na sfatygowanych skórzanych kanapach w pomieszczeniu socjalnym i uprawiałyśmy naszą ulubioną rozrywkę: systematycznie bezcześciłyśmy foty pięknych ludzi w czasopismach. Ja domalowywałam Naomi Campbell wąsy. Val zamalowywała jej jeden z zębów. A potem była nawałnica blizn, łatek na oko, oczu nabiegłych krwią i diabelskich rogów, aż wreszcie zdjęcie ulegało takiej dewastacji, że zaczynało nas nudzić, więc zabierałyśmy się do następnego.

Val była jedną z osób, które padły ofiarą redukcji personelu, i wkurzyła się, że jakoś jej nie ostrzegłam. Co nie znaczy, że byłoby mi wolno, nawet gdybym wiedziała. Nie uwierzyła mi. Obracam się powoli i moje odbicie pojawia się kolejno na dwudziestu innych powierzchniach. Widzę siebie we wszelkich możliwych rozmiarach, jako laleczkę na wieku pozytywki i jako bohaterkę srebrnego ekranu. Moja wiśniowa spódniczka układa się w koło i jeszcze raz wykonuję piruet, ot tak sobie, próbując odepchnąć od siebie to mdlące, nieprzyjemne uczucie, które mnie nachodzi za każdym razem, kiedy myślę o Val.

Wracając do rzeczy – w wyniku swojego audytu stwierdzam, że na moim biurku leżą trzy długopisy, piszące na czerwono, czarno i niebiesko. Różowe post-ity. Jedna pomadka. Pudełko chusteczek higienicznych, którymi usuwam nadmiar pomadki oraz łzy zdołowania. Mój terminarz. I nic więcej.

Wykonuję na marmurowej autostradzie kilka lekkich kroków typu shuffle przynależnych do techniki stepowania. I oto jestem teraz w Krainie Joshui. Zajmuję jego krzesło i patrzę na wszystko oczami Joshui. Siedzenie krzesła jest ustawione tak wysoko, że nie dotykam stopami podłogi. Wkręcam się tyłkiem głębiej w skórę obicia, z wrażeniem, że robię coś bardzo obscenicznego. Jednym okiem łypię na windę, drugim badam jego biurko w poszukiwaniu wskazówek.

To biurko to męska wersja mojego. Niebieskie post-ity. Trzy długopisy plus dobrze zaostrzony ołówek. Zamiast pomadki pudełko miętówek. Kradnę jedną i chowam ją do maleńkiej, zazwyczaj bezużytecznej kieszonki przy spódniczce. Wyobrażam sobie, że idę do apteki i szukam na półce ze środkami przeczyszczającymi tabletek wyglądających identycznie jak te miętówki, i chichoczę cichutko. Szarpię za szufladę biurka. Zamknięta na zamek. Komputer też zabezpieczony. Fort Knox. Dobrze to rozegrałeś, Templeman. Kilka razy bezskutecznie próbuję odgadnąć jego hasło. Może jednak wcale nie jest tak, że mnie nie cierpi.

Na biurku brak ramki z fotografią partnerki albo ukochanej. Żadnego wyszczerzonego radośnie, szczęśliwego psa ani też pamiątki z plaży w tropikach. Wątpię zresztą, by cenił kogokolwiek aż tak bardzo, żeby miał ochotę oprawić jego podobiznę w ramkę. Podczas jednego z żarliwych przemówionek Joshui, dotyczących wyników sprzedaży, Mały Tłusty Rysiu zagrzmiał sarkastycznie: „Oj, trzeba ci załatwić jakąś babę, doktorze Josh!”.

A Joshua odparł na to: „Ma pan rację, szefie. Nie raz widziałem, co posucha w tych sprawach potrafi zrobić z człowiekiem”. Powiedział to, patrząc znacząco na mnie. Znam datę. Odnotowałam ją w swoim dokumencie z listą przewinień.

Coś mnie lekko świerzbi w nosie. Jego woda kolońska? Feromony, które sobie wypłukuje z porów w skórze? Oblecha. Przerzucam kartki jego terminarza i zauważam coś: znaczki wykonane ołówkiem przy kolejnych punktach każdego dnia. Czując się jak James Bond, ustawiam swoją komórkę i udaje mi się machnąć jedną fotkę.

Słyszę łomot kabli w szybie windy, więc podrywam się na równe nogi. Przeskakuję do drugiego boku biurka i jeszcze udaje mi się zatrzasnąć terminarz Joshui, po czym drzwi otwierają się energicznie i na progu staje on. Kątem oka widzę, że krzesło jeszcze się lekko obraca. Przyskrzynił mnie.

– Co ty wyprawiasz?

Komórka jest już bezpiecznie schowana za ściągaczem w majtkach. Notatka do samej siebie: zdezynfekować telefon.

– Nic. – Głos lekko mi drży, natychmiast mnie obciążając. – Chciałam sprawdzić, czy po południu będzie padało. Wpadłam niechcący na twoje krzesło. Przepraszam.

Zbliża się do mnie jak Dracula dryfujący przez powietrze. Groźbę niszczy torba ze sklepu sportowego, która obija się o jego nogę z towarzyszeniem głośnego szurania. W środku, sądząc po kształcie, znajduje się pudełko z butami.

Już sobie wyobrażam tę nieszczęsną pracownicę sklepu, która pomagała mu w wyborze butów. „Potrzebuję obuwia do skutecznego wdeptywania w ziemię obiektów, które zabijam za pieniądze w wolnym czasie. Domagam się więc najwyższej jakości. Noszę rozmiar jedenasty”.

Patrzy na swoje biurko, na niewinny ekran logowania na komputerze, na zamknięty terminarz. Wypuszczam oddech kontrolowanym sykiem. A on upuszcza torbę na podłogę. Podchodzi tak blisko, że swoim skórzanym butem dotyka czubka moich czółenek.

– A może jednak zdradzisz, co tak naprawdę robiłaś przy moim biurku?

Nigdy w takiej bliskości nie uprawialiśmy Gry w Spojrzenia. Ja jestem krasnalem o wzroście metr pięćdziesiąt dwa. Przez całe życie dźwigam ten krzyż. Mój niski wzrost to bolesny temat rozmów. On tymczasem ma co najmniej metr dziewięćdziesiąt pięć. Albo dziewięćdziesiąt siedem. Dziewięćdziesiąt dziewięć. Albo i więcej. Ludzki gigant. I jest zbudowany z samych ciężkich materiałów.

Mężnie podtrzymuję kontakt wzrokowy. W tym pomieszczeniu mam prawo stać, gdzie mi się podoba. Pieprzyć go. Biorę się pod boki niczym zagrożone zwierzę, które udaje, że jest większe niż w istocie.

Joshua nie jest brzydki, jak już wspominałam, ale zawsze mam problem z tym, jak go opisać. Pamiętam, jak jakiś czas temu jadłam kolację na swojej kanapie i w telewizji leciały wiadomości z dziedziny kultury. Na aukcji sprzedano antykwaryczny egzemplarz komiksu o Supermanie. I kiedy na ekranie telewizora dłoń w białej rękawiczce przewracała kartki, staromodne rysunki przedstawiające Clarka Kenta przywiodły mi na myśl Josha.

Podobnie jak w przypadku Clarka Kenta, wzrost i siła Joshui są upchnięte pod ubraniem tak zaprojektowanym, by go maskowało i pomagało mu wtopić się w tłum. Nikt w redakcji fikcyjnej gazety „Daily Planet” nie wie nic o Clarku. Pod tymi koszulami zapinanymi na guziki Joshua może być albo pozbawiony cech szczególnych, albo równie niesamowicie muskularny jak Superman. Ot, zagadka.

Nie ma wprawdzie zakręconego kosmyka na czole ani też czarnych oprawek okularów typu nerdy, ale natura wyposażyła go w mocno zarysowaną, męską szczękę oraz pięknie wykrojone, jakby nadąsane usta. Dotąd zawsze uważałam, że on ma czarne włosy, ale teraz, kiedy stoję bliżej, widzę, że są ciemnobrązowe. Nie zaczesuje ich tak gładko jak Clark. Ale z całą pewnością ma oczy barwy niebieskiego atramentu, laserowe spojrzenie i prawdopodobnie posiada też parę innych supermocy.

Tyle że Clark Kent jest taki kochany, niewydarzony, miękki, podczas gdy Josh ani trochę nie przypomina łagodnego reportera. Jest złośliwą, cyniczną, dziwolągowatą wersją Clarka Kenta, terroryzującą wszystkich w newsroomie i tak wkurzającą biedną, maleńką Lois Lane, że ta nocami wrzeszczy w poduszkę.

Nie lubię wielkich facetów. Za bardzo przypominają konie. Potrafią zadeptać, jak im się wejdzie pod nogi. Joshua przeprowadza właśnie lustrację mojego wyglądu, mrużąc oczy tak samo jak ja. Ciekawe, jak mu się podoba czubek mojej głowy. Jestem pewna, że on cudzołoży tylko z amazonkami. Nasze spojrzenia zderzają się i stwierdzam, że porównanie jego oczu do dwóch plam atramentu jest odrobinkę zbyt ostre. To niesprawiedliwe, że on ma takie oczy – czyste marnotrawstwo.

Żeby uniknąć śmierci, niechętnie wdycham do płuc woń cedru. On pachnie jak świeżo naostrzony ołówek. Jak bożonarodzeniowa choinka w zimnym, ciemnym pokoju. Dostaję skurczów w ścięgnach karku, ale nie spuszczam wzroku. Dzięki temu mogę patrzeć na jego usta i to dokładnie wtedy, kiedy ciska w moją stronę zniewagi ze swojej połowy pomieszczenia. Czemu miałabym chcieć oglądać je z bliska? Wcale tego nie chcę.

Dźwięk windy jest jak odpowiedź na wszystkie moje modlitwy. Wchodzi kurier Andy.

Andy wygląda jak statysta filmowy, którego w obsadzie wymieniają jako „kuriera”. Pomarszczony jak stara skóra, po czterdziestce, odziany w odblaskową żółć. Okulary ma nasadzone na czubek głowy; przypominają tiarę. Podobnie jak większość kurierów, ubogaca godziny pracy w ten sposób, że flirtuje z wszystkimi osobami płci żeńskiej poniżej sześćdziesiątki, jakie napotyka na swej drodze.

– Piękna Luce! – wykrzykuje to tak głośno, że zaraz potem słyszę mokre kichnięcie Małego Tłustego Rysia, który budzi się znienacka w swoim gabinecie.

– Andy! – odwzajemniam się, płochliwie pierzchając w głąb pomieszczenia. Ale autentycznie mogłabym go uściskać za to, że przerwał tę zupełnie mi nieznaną dotąd grę. W ręku trzyma niewielką paczuszkę, nie większą od kostki Rubika. To na pewno moja Smerfetka z 1984, w przebraniu baseballistki. Bardzo rzadka figurka i na dodatek w nieskazitelnym stanie. Pragnęłam ją mieć od stuleci i dlatego śledziłam jej trasę po numerze przesyłki.

– Wiem, że życzysz sobie, abym dzwonił z hallu, kiedy ci przynoszę twoje smerfy, ale nie odbierałaś.

Telefony na aparat stojący na moim biurku są przekierowywane do mojej komórki, która od jakiegoś czasu znajduje się w pobliżu mojej kości biodrowej, za ściągaczem majtek. A więc dlatego wibrowała. Fuj. A już myślałam, że powinnam iść przebadać sobie głowę.

– O co mu chodzi z tymi smerfami? – Joshua mruży oczy, jakbyśmy oboje z Andym byli psychicznie chorzy.

– Na pewno jesteś zajęty, Andy, więc cię puszczę. – Chwytam paczuszkę, ale jest za późno.

– To jej życiowa pasja. Ona żyje i oddycha smerfami. To te małe, niebieskie ludziki, naprawdę super. Noszą białe czapeczki. – Andy rozstawia dwa palce na odległość jakichś pięciu centymetrów.

– Wiem, co to są smerfy. – Josh jest wyraźnie zirytowany.

– Wcale nimi nie żyję ani nie oddycham. – Mój głos zdradza kłamstwo. Nagły kaszel Joshui podejrzanie przypomina śmiech.

– Mówisz, że smerfy? Więc to stąd te małe pudełeczka. A już myślałem, że są na te twoje maleńkie ciuszki, które kupujesz w sieci. Uważasz, że to stosowne kazać sobie dostarczać przedmioty osobistego użytku do miejsca pracy, Lucindo?

– Ona ma pełen regał smerfów. Ma… Co to jest, Luce? Smerf Thomas Edison? Ten to dopiero jest rzadki, Josh. Dostała go od rodziców na zakończenie studiów. – Andy ze skrajną niefrasobliwością nie przestaje mnie upokarzać.

– Ucisz się już, Andy! Co tam u ciebie? Jak ci dzisiaj leci? – Potwierdzam odbiór przesyłki, podpisując się na jego urządzeniu, które trzyma w spoconej dłoni. On i ta jego niewyparzona gęba.

– Rodzice kupili ci smerfa, kiedy dostałaś dyplom?

Joshua rozsiada się wygodnie na krześle i przygląda mi się z cynicznym zainteresowaniem. Mam nadzieję, że moje ciało nie ogrzało skóry.

– A właśnie że tak. Ty pewnie dostałeś samochód albo coś w tym stylu. – Umieram z zażenowania.

– U mnie świetnie, kwiatuszku – wciska się do rozmowy Andy, wyjmując z moich dłoni swoje małe ustrojstwo; wdusza jakieś przyciski i chowa je do kieszeni. Teraz, kiedy składnik biznesowy naszej interakcji został zrealizowany, wykrzywia usta w czarujący uśmiech. – A już w ogóle zajebiście, bo cię widzę. Powiadam ci, Josh, mój przyjacielu, gdybym to ja siedział naprzeciwko tej cudownej istotki, to nigdy bym nie dokończył żadnej roboty.

Andy zatyka kciuki o kieszenie i uśmiecha się do mnie. Nie chcę ranić jego uczuć, więc tylko dobrodusznie przewracam oczami.

– To walka – odpowiada sarkastycznie Joshua. – Ty to się ciesz, że możesz stąd wyjść.

– Ten gość ma pewnie serce jak głaz.

– A żebyś wiedział. Jeśli uda mi się go powalić i wsadzić do paczki, to dasz radę dostarczyć go w jakieś oddalone miejsce? – Opieram się o biurko i oglądam swoją paczuszkę.

– Opłaty za przesyłki zagraniczne zdrożały – ostrzega Andy.

Joshua kręci głową, znudzony tą konwersacją, i zaczyna się logować.

– Mam jakieś oszczędności. Myślę, że Joshua byłby zachwycony wakacyjnymi przygodami w Zimbabwe.

– Łe, masz w sobie coś wrednego, sama przyznaj! – Kieszeń Andy’ego wydaje sygnał dźwiękowy; Andy grzebie w niej i wędruje w stronę windy. – No dobra, moja piękna Luce, było miło jak zawsze. Jak nic spotkamy się pewnie niedługo, gdy tylko wygrasz znowu jakąś aukcję.

– Pa!

Andy znika w windzie, a ja obracam się z powrotem w stronę biurka, z twarzą automatycznie neutralną.

– W życiu nie słyszałem czegoś tak żałosnego.

Wykonuję dżingiel z teleturnieju Va banque.

– Kto to jest Joshua Templeman?

– Lucinda flirtująca z kurierami. Żałosne.

Joshua łomocze w klawiaturę. Jako maszynista z pewnością robi wrażenie. Spacerowym krokiem mijam jego biurko i zostaję nagrodzona, ponieważ słyszę teraz wściekłe walenie w klawisz „backspace”.

– Jestem po prostu dla niego miła.

– Ty? Miła?

Robi mi się tak przykro, że aż jestem zdziwiona.

– Jestem przemiła. Spytaj, kogo chcesz.

– OK. Josh, czy ona jest przemiła? – pyta sam siebie głośno. – Hm. Niech się zastanowię.

Bierze do ręki pudełeczko z miętówkami, otwiera je, sprawdza zawartość, zamyka i patrzy na mnie. Otwieram usta jak pacjentka szpitala psychiatrycznego stojąca przed okienkiem, w którym wydają leki.

– Chyba rzeczywiście ma w sobie kilka uroczych cech.

Podnoszę palec wskazujący i bardzo wyraźnie wymawiam ten skrót:

– HR.

Joshua prostuje się, a kącik jego ust podryguje. Szkoda, że nie mogę wsadzić mu do ust kciuków i rozciągnąć ich w ogromny, obłąkańczy uśmiech. Potem policja wywlekłaby mnie w kajdankach, a ja skrzeczałabym: „Uśmiechnij się, do jasnej cholery!”.

Musimy wyrównać rachunki, bo to już jest nie fair. On został obdarzony jednym z moich uśmiechów i widział, jak się uśmiecham do niezliczonych ludzi. A ja nigdy nie widziałam, żeby on się uśmiechał, nie widziałam też ani razu, by jego twarz była inna niż tylko obojętna, znudzona, naburmuszona, czujna, pełna urazy. I co jakiś czas odmalowuje się na niej coś jeszcze innego, zawsze wtedy, kiedy się posprzeczamy. Jest to mina Seryjnego Zabójcy.

Znowu przestępuję przez niewidzialną linię dzielącą nasz pokój, czując szóstym zmysłem, że jego głowa obraca się w moją stronę.

– Nie żeby mnie obchodziło, co ty sobie myślisz, ale ja jestem tutaj bardzo lubiana. Ludzie nie mogą się już doczekać mojego klubu książki, choć ty dałeś do zrozumienia, że to nędzny pomysł, ale przecież klub książki przyda się w integrowaniu naszego zespołu, co jest niesłychanie ważne, biorąc pod uwagę to, gdzie pracujemy.

– Jesteś prawdziwym rekinem naszej branży.

– Wysyłam dary do bibliotek. Planuję imprezę bożonarodzeniową. Pozwalam praktykantom, żeby mnie obserwowali przy pracy. – Odliczam to wszystko na palcach.

– Jakoś niewiele robisz, żeby mnie przekonać, że moje przemyślenia cię nie obchodzą. – Wbija się jeszcze mocniej w oparcie krzesła i splata luźno swe długie palce na płaskim brzuchu. Guzik obok kciuka zaraz się rozepnie. Nie wiem, co robi moja twarz, ale w każdym razie sprawia, że Joshua zerka na guzik i dopina go.

– Nie obchodzi mnie, co ty sobie myślisz, ale chcę, żeby normalni ludzie mnie lubili.

– Ty nałogowo zmuszasz ludzi, żeby cię wielbili.

Mówi to takim tonem, że robi mi się odrobinę niedobrze.

– No cóż, wybacz, że robię, co mogę, żeby dbać o swoją reputację. Że staram się być pozytywnie nastawiona. Ty nałogowo zmuszasz ludzi, żeby cię nienawidzili, tak więc niezła z nas para.

Siadam i mniej więcej dziesięć razy trzaskam z całej siły myszą. Jego słowa dopiekły mi do żywego. Joshua jest jak lustro, które pokazuje to, co we mnie felerne. Wracamy do szkoły. Maleńka, najsłabsza z miotu Lucy wykorzystuje swój żałosny wdzięk, żeby nie dać się zniszczyć przez większe dzieci. Zawsze byłam zwierzątkiem do głaskania, maskotką, kimś, kogo się popycha na huśtawce albo wozi w wózku. Noszona na rękach, przytulana – może naprawdę jestem trochę żałosna.

– Czasami powinnaś spróbować i mieć jednak wszystko w dupie. Powiadam ci, to wyzwala. – Zaciska usta i na jego twarzy maluje się dziwny cień. Mruga okiem i cień znika.

– Nie prosiłam cię o radę, Joshua. A wkurzam się na siebie, bo ty mnie wiecznie ściągasz na swój poziom i ja ci na to pozwalam.

– A co to jest za poziom, na jaki niby cię ściągam? Jak ty go sobie wyobrażasz? – Mówi to dziwnie aksamitnym głosem i potem jeszcze zagryza dolną wargę. – Jakiś poziomy poziom?

W myślach wciskam klawisz Enter w swoim rejestrze przewinień i rozpoczynam nowy wiersz.

– Jesteś obrzydliwy. Spadaj na drzewo. – Zdaje się, że zrobię sobie tę przyjemność i pójdę powrzeszczeć w podziemiach budynku.

– No i proszę bardzo. Nie masz najmniejszego problemu z posłaniem mnie na drzewo. Dobry początek. I w jakiś sposób pasuje do ciebie. To teraz spróbuj tego z innymi ludźmi. Do ciebie w ogóle nie dociera, do jakiego stopnia ludzie włażą ci na głowę. Na jakiej podstawie się spodziewasz, że będą cię traktowali poważnie? Na przykład przestań przekładać terminy ostateczne ciągle tym samym osobom, miesiąc w miesiąc.

– Nie wiem, o czym mówisz.

– O Julie.

– Wcale nie miesiąc w miesiąc. – Nienawidzę go, bo ma rację.

– Tak jest co miesiąc i potem musisz siedzieć na tyłku do późna, bo w końcu sama walczysz z terminem. Widzisz, żebym ja to robił? Nie. Te dupki z dołu dają mi wszystko w porę.

Dokopuję się w pamięci do formułki z poradnika asertywności, który trzymam na szafce przy łóżku.

– Nie mam ochoty kontynuować tej rozmowy.

– Ja ci tylko udzielam dobrej rady, więc powinnaś ją przyjąć. Przestań odwozić rzeczy Helene do pralni. Nie na tym polega twoja praca.

– Kończę tę rozmowę. – Wstaję. Może się pójdę zabić, to upuszczę z siebie trochę pary.

– I jeszcze ten kurier. Zostaw go. Ten podstarzały smutas myśli, że z nim flirtujesz.

– To właśnie ludzie mówią na twój temat. – Ta nieszczęsna riposta wyskakuje z moich ust, zanim zdążam pomyśleć. Próbuję przewinąć czas wstecz. Bez skutku.

– Uważasz, że ja to właśnie robię? Że flirtuję z tobą?

Rozsiada się jeszcze wygodniej, w sposób, w jaki ja zupełnie nie potrafię. Oparcie mojego krzesła nie poddaje się, kiedy próbuję rozsiąść się wygodnie. Udaje mi się tylko sprawić, że krzesło jedzie na kółkach w tył i zderza się ze ścianą.

– Babeczko, gdybyśmy z sobą flirtowali, tobyś o tym na pewno wiedziała.

Patrzymy sobie w oczy i czuję, że w moim wnętrzu coś się obsunęło. Osobliwe uczucie. Ta rozmowa za chwilę wypadnie z szyn.

– Bo przeżyłabym traumę?

– Bo rozmyślałabyś o tym później, leżąc w łóżku.

– Często wyobrażasz sobie moje łóżko, no powiedz? – udaje mi się wykrztusić.

Joshua mruga nerwowo, a na jego twarzy rozlewa się jakaś nowa, dziwna mina. Mam ochotę wymierzyć mu policzek i w ten sposób ją zetrzeć. Ta mina wydaje się wskazywać, że on wie coś, czego ja nie wiem. To mina demonstrująca samozadowolenie, bardzo męska, i ja jej nienawidzę.

– Założę się, że to nie łóżko, tylko maleńkie łóżeczko.

Już prawie zionę ogniem. Mam ochotę obejść jego biurko, kopnąć go w stopy, żeby rozstawił je szerzej, i stanąć między jego nogami. Ułożyłabym kolano na trójkątnym fragmencie krzesła tuż pod jego pachwiną, wspięłabym się odrobinę wyżej i sprawiła, że stęknąłby bardzo głośno z bólu.

Rozsupłałabym jego krawat i rozpięłabym guzik przy kołnierzyku. Oplotłabym dłońmi tę szeroką, opaloną szyję i potem ściskałabym ją aż do skutku, czując pod palcami gorącą skórę, ciało miotające się pode mną, wszystko w oparach cedru i sosny, gryzących mnie w nosie jak dym.

– Co ty tam sobie roisz? Masz lubieżną minę.

– Że cię duszę. Gołymi dłońmi. – Ledwie potrafię wymówić te słowa. Jestem bardziej schrypnięta niż operatorka seks-telefonu po przepracowaniu dwóch zmian ciurkiem.

– Ach, więc takie masz zboczenie. – Jego oczy robią się ciemne.

– Tylko wtedy, gdy idzie o ciebie.

Jego brwi podskakują gwałtownie, oczy robią się czarne jak węgiel; otwiera usta, ale jakoś nie jest w stanie nic powiedzieć.

Czysta rozkosz.

Jest Dzień Błękitnej Koszuli, kiedy przypomina mi się, że zrobiłam zdjęcie kartki z jego terminarza. Po przeczytaniu „Kwartalnego Zestawienia Zapowiedzi Wydawniczych” i po streszczeniu go na użytek Helene przesyłam zdjęcie z komórki do komputera. Rozglądam się przy tym dookoła jak jakaś kryminalistka.

Joshua od najwcześniejszej godziny siedzi w gabinecie Małego Tłustego Rysia i poranek z osobliwych powodów wlecze się niemiłosiernie. Tu jest tak letargicznie, kiedy brakuje kogoś, kogo można nienawidzić do woli.

Wciskam polecenie „drukuj”, zamykam komputer i postukując szpilkami, idę w głąb korytarza. Robię dwa ksera zdjęcia, za każdym razem poprawiając rozdzielczość, dzięki czemu znaczki wykonane ołówkiem stają się bardziej wyraźne. Nie trzeba chyba dodawać, że niepotrzebne dowody zbrodni przepuszczam przez niszczarkę. Żałuję, że nie mogę ich zniszczyć dwa razy.

Joshua zamyka teraz swój terminarz w szufladzie, na klucz.

Opieram się o ścianę i ustawiam kartkę do światła. Na zdjęciu jest poniedziałek i wtorek sprzed kilku tygodni. Bez trudu wyróżniam umówione spotkania pana Bexleya. Ale obok poniedziałku widzę literę „D”. A obok wtorku jest „S”. Od tego odchodzi wachlarz z cienkich kreseczek, w sumie ośmiu. I od tego odchodzą kropki do godzin w okolicach przerwy na lunch. Linia utworzona z czterech X i sześć małych ukośników.

Przez całe popołudnie potajemnie staram się rozgryźć zagadkę. Kusi mnie, żeby iść do ochrony i poprosić Scotta o nagrania z kamer z tego okresu, ale Helene mogłaby się dowiedzieć. Poza tym byłoby to marnowanie środków firmy, nie mówiąc już o nielegalnym kserowaniu i ogólnym olewactwie.

Długo nie znajduję rozwiązania. Jest późne popołudnie i Joshua już wrócił; siedzi na swoim miejscu naprzeciwko mnie. Jego niebieska koszula jarzy się jak góra lodowa. Kiedy wreszcie dochodzę do tego, jak zdeszyfrować te ołówkowe znaczki, uderzam się w czoło. Nie potrafię uwierzyć, że okazałam się taka opóźniona na umyśle.

– Dzięki. Przez całe popołudnie strasznie chciałem to zrobić – mówi Joshua, nie odrywając wzroku od monitora.

Nie wie, że widziałam jego terminarz i ołówkowe szyfry. I teraz wystarczy, że zauważę, kiedy używa ołówka, a dojdę do tego, jaka jest korelacja.

No to w takim razie Gra w Szpiegowanie.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki

Tytuł oryginału: The Hating Game

Copyright © 2016 by Sally Thorne

Published by arrangement with HarperCollins Publishers. All rights reserved.

Copyright © for the Polish e-book edition by REBIS Publishing House Ltd., Poznań 2018

Informacja o zabezpieczeniach

W celu ochrony autorskich praw majątkowych przed prawnie niedozwolonym utrwalaniem, zwielokrotnianiem i rozpowszechnianiem każdy egzemplarz książki został cyfrowo zabezpieczony. Usuwanie lub zmiana zabezpieczeń stanowi naruszenie prawa.

Redaktor: Katarzyna Raźniewska

Projekt i opracowanie graficzne okładki: Urszula Gireń

Fotografie na okładce

© NIKITA TV / Shutterstock (szpilki)

© Martina_L / Shutterstock (krawat)

Wydanie I e-book (opracowane na podstawie wydania książkowego: Wredne igraszki, wyd. I, Poznań 2018)

ISBN 978-83-8062-944-8

Dom Wydawniczy REBIS Sp. z o.o.

ul. Żmigrodzka 41/49, 60-171 Poznań

tel.: 61 867 81 40, 61 867 47 08

fax: 61 867 37 74

e-mail: rebis@rebis.com.pl

www.rebis.com.pl

Konwersję do wersji elektronicznej wykonano w systemie Zecer