SMOCZA KREW

NOWY SPRZYMIERZENIEC

Magdalena Marków

Wydawnictwo WasPos 2018

Copyright © by Magdalena Marków 2018

All rights reserved

Wszystkie prawa zastrzeżone, zabrania się kopiowania oraz udostępniania publicznie bez zgody Autora oraz Wydawnictwa pod groźbą odpowiedzialności karnej.

Redakcja

Aleksandra Jursza

Projekt okładki oraz ilustracje

Magdalena Marków

Skład i łamanie

Wydawnictwo WasPos

Wydanie I

ISBN 978-83-66070-10-3

Wydawnictwo WasPos

Warszawa

tel. 514-979-839

kontakt@waspos.pl www.waspos.pl

SPIS TREŚCI

SMOCZA KREW

ROZDZIAŁ 1

ROZDZIAŁ 2

ROZDZIAŁ 3

ROZDZIAŁ 4

ROZDZIAŁ 5

ROZDZIAŁ 6

ROZDZIAŁ 7

ROZDZIAŁ 8

ROZDZIAŁ 9

ROZDZIAŁ 10

ROZDZIAŁ 11

ROZDZIAŁ 12

ROZDZIAŁ 13

ROZDZIAŁ 14

ROZDZIAŁ 15

ROZDZIAŁ 16

ROZDZIAŁ 17

ROZDZIAŁ 18

ROZDZIAŁ 19

ROZDZIAŁ 20

ROZDZIAŁ 21

ROZDZIAŁ 22

ROZDZIAŁ 23

ROZDZIAŁ 24

ROZDZIAŁ 25

ROZDZIAŁ 26

ROZDZIAŁ 27

ROZDZIAŁ 28

ROZDZIAŁ 29

ROZDZIAŁ 30

ROZDZIAŁ 31

ROZDZIAŁ 32

ROZDZIAŁ 34

ROZDZIAŁ 34

SŁOWNICZEK

PODZIĘKOWANIA

ROZDZIAŁ 1

Patrząc na idącą przed nim Neilę, Drasan odnosił coraz silniejsze wrażenie, że to jej tak długo szukał. Nie miała co prawda urody i pozycji tych wszystkich wyfiokowanych panienek z dobrych domów, ale z całą pewnością posiadała coś, czego one nie miały – poczucie własnej godności. Wiedział doskonale, że każda z tych bogatych snobek pragnie go nie dla jego osobowości, ale dla korony.

Neila okazała się całkiem inna.

Choć udawała że nim gardzi, nie potrafiła ukryć prawdziwych uczuć, gdy znalazł się blisko. Dysponując bardziej czułymi zmysłami umiał wychwycić to, co dla innych pozostawało niewidoczne. Kiedy tylko znaleźli się sam na sam, jej serce gwałtownie przyspieszało, oddech stawał się płytszy.

Dotarłszy do miasta zagłębili się w szpaler wąskich uliczek, Alder zdjął z pół-smoka zaklęcie. Jednak on nadal musiał się skupiać na tym, by ukryć swoją obecność przed wszelkimi magicznymi istotami. Najemniczka prowadziła ich coraz głębiej, mijając nielicznych mieszkańców spieszących do swych domów. Nikt nie zwracał na nich uwagi, choć trzeba przyznać, że wyglądali dość osobliwie. Wszyscy z wyjątkiem kobiety byli okutani w grube płaszcze z kapturami nasuniętymi na czoło tak, by nie sposób było rozpoznać ich twarzy.

Dziewczyna szła szybkim krokiem, ani razu nie oglądając się na nich, a śnieg pokrywający brukowane uliczki skutecznie tłumił odgłos jej kroków. Minęła kilka karczm z których dobiegał wesoły gwar. Zapach pieczeni wdarł się w nozdrza Drasana. Żołądek natychmiast zareagował ostrym skrętem przypominając mu o tym, jak bardzo jest głodny. Zatrzymali się dopiero na samym rogu, tuż przed obskurnym budynkiem. Pordzewiałe łańcuchy podtrzymywały wyblakły szyld wiszący nad jego drzwiami. Głoszący, iż znaleźli się u wejścia do karczmy noszącej nazwę „Pod Czarnymi Żaglami”.

Neila stanęła przed drzwiami i zwróciła twarz ku towarzyszom. Drasan mimo woli wychwycił jej napięcie i coś jeszcze: typowy zapach, który wydziela ofiara zapędzona w kozi róg – strach.

– No dobrze – odezwała się do nich po raz pierwszy, odkąd znaleźli się w mieście. – To jest speluna o paskudnej reputacji do której chadzają najgorsze szumowiny w mieście. – Wzięła głęboki wdech, wyraźnie starając się uspokoić napięcie w głosie. – Chcę was jedynie prosić, co się tyczy głównie ciebie, Drasanie… – skierowała się do pół-smoka. – …o zachowanie spokoju, nawet jeśli zrobi się gorąco. Alder musi pozostać na zewnątrz, bo jeśli ruda suka Alt'ara gdzieś tu jest, to z pewnością już go wyczuła. Bezpieczniej i dla niego, i dla nas, jeśli pokręci się w pobliżu i będzie miał baczenie na to, co się dzieje na ulicy – wyrzekła to wszystko na jednym wdechu, wyraźnie starając się ukryć targające nią emocje.

– Spokojnie – powiedział Drasan wiedząc, że dziewczyna po prostu się boi. – Postaram się nie ujawniać tożsamości, dopóki to nie będzie bezwzględnie konieczne – dodał z lekkim uśmiechem.

Neila tylko pokręciła głową.

– Nic nie rozumiesz – stwierdziła cicho. – Sprowadzając cię tu naraziłam się na gniew najpotężniejszego po Bal’zarze człowieka w mieście. Już wcześniej mnie nie znosił, a teraz tak po prostu wkroczyłam na jego terytorium. Będziemy mieli szczęście, jeśli uda nam się ujść z życiem. Stary wilk nie lubi nieproszonych gości.

– Wilk? – zapytał Drasan, unosząc brew.

– Och, tak go czasem nazywają, bo znany jest z tego, że chadza z wilkiem u nogi. Ale to nie jest istotne – ponownie wzięła głęboki oddech. – Podobno wyczuwa magię na kilometr, tak jak niektóre zwierzęta. Im bliżej do niego podejdziesz, tym większe prawdopodobieństwo, że cię zdemaskuje, więc proszę cię, nie rób nic głupiego.

Po tej przemowie zapadła cisza. Patrzyli sobie w oczy. Tym razem dziewczyna całkowicie wyzbyła się używanej w stosunku niego zgryźliwości. W jej spojrzeniu dostrzegł autentyczną troskę.

– Trzymajcie się mnie i nie odzywajcie bez potrzeby – dodała, po czym pchnęła potężne skrzydło. Drzwi otwarły się donośnym skrzypieniem, oznajmiając wszystkim ich przybycie.

Gdy tylko się ruszyły, Drasana owionęła fala silnego odoru pośród którego dominowała woń stęchlizny, wymiocin i przetrawionego alkoholu. Nawet to nie zdołało zamaskować zapachu właściwego dla innego drapieżnika. Pierwotnie nie potrafił tego wyczuć, ale po przemianie z każdym dniem jego zmysły stawały się czulsze niż u ludzi, tak iż obecnie potrafił zwęszyć zapach, którego nikt poza nim nie czuł.

Cofnął się i warknął cicho.

Neila nie miała podobnych oporów i śmiało przekroczyła próg tonącej w półmroku izby, za nią szedł Velwel.

Izba nie była duża, większą jej część zajmowały cztery długie stoły przy których ustawiono topornie wykonane ławy. Zajmowała je najgorsza zgraja, z jaką Drasanowi kiedykolwiek zdarzyło się zetknąć. Większość w ogóle nie kryła się z posiadaniem broni. Miecze, noże, szable, a nawet łuki i kusze stały oparte o belki lub leżały na stołach, tak by właściciele mogli w każdej chwili po nie sięgnąć. Zabójcy zdawali się w ogóle nie dostrzegać gości, zajęci grą w karty lub sączeniem piwa z glinianych kufli.

Pół-smok widział, jak ukradkiem łypią na Neilę, gdy ta, jak gdyby nigdy nic, podeszła do lady i oparłszy o nią łokcie, spojrzała na wyższego od niej o głowę karczmarza.

– Witaj, Vick! – zagadnęła go tonem beztroskiej pogawędki. – Szukam starego Wilka. Nie wiesz może, gdzie go znajdę?

Mężczyzna chwilę obserwował ją uważnie przekrwionymi oczami, po czym odparł chrapliwym głosem:

– Nie jesteś tu zbyt mile widziana.

Ledwie wypowiedział te słowa, siedzący przy najbliższym stoliku mężczyzna wstał i podszedł do dziewczyny. Był od niej wyższy, miał kwadratową szczękę, małe oczka i ogoloną na łyso głowę. Jego ruchy świadczyły, że mimo zwalistej sylwetki potrafi się poruszać z gracją tancerza. Przy pasie nosił długą zakrzywioną szablę. Drasan zauważył, że pieszczotliwie gładzi palcami jej rękojeść. Osiłek położył ogromną łapę na ramieniu Neili i jednym ruchem obrócił ją twarzą do siebie. Nie musiał do tego użyć zbyt wiele siły, bo najemniczka podskoczyła jak oparzona, sięgając po miecz. Stojący za jej plecami karczmarz chwycił ją za nadgarstek. Zamarła przygwożdżona do lady.

– Nawet nie próbuj, Hereth – warknęła przez zaciśnięte zęby, z trudem powstrzymując drżenie głosu.

Osiłek zaśmiał się, a był to bardzo nieprzyjemny śmiech. Drasan zareagował instynktownie. Błyskawicznym ruchem wyszarpnął miecz, i wycelował jego końcówkę w gardło zbira. Chciał go rozszarpać gołymi rękami. Moc przepływała przez jego ciało falami powodując coraz większe uderzenia gorąca. Nie mógł sobie pozwolić na użycie jej tutaj. Musiał zachować kontrolę.

Uśmiech na twarzy Hertha natychmiast zastąpił ponury grymas.

– Odłóż broń, synku – warknął, nawet nie odwracając się w jego stronę. Najwyraźniej w ogóle nie przejął się groźbą pół-smoka, co najwyżej lekko zirytowała go jego postawa.

Młodzieniec, wciąż nie odejmując ostrza z gardła osiłka, powiódł wzrokiem po izbie. Wszyscy mężczyźni, którzy dotąd wydawali się całkowicie pochłonięci swoimi zajęciami, wstawali i sięgali po broń. Mógł ich pozabijać nawet nie ruszywszy się z miejsca, wolał jednak tego nie robić. Taki popis nie przeszedłby bez echa, a jemu nie zależało na rozgłosie. Mało tego, wolał, żeby nikt nie dowiedział się o jego obecności w mieście. Sytuację jak zwykle uratowała Neila. Wyrwała rękę z uścisku karczmarza, odepchnęła Heretha, podeszła do pół-smoka i uspokajającym ruchem położyła mu dłoń na ramieniu.

– Rób, co mówi – powiedziała głosem nie znoszącym sprzeciwu, po czym spojrzała na Velwela, który również stał z obnażonym mieczem w dłoni – I ty też! – dorzuciła.

Drasan długo się wahał, nim wreszcie spełnił jej polecenie. Zrobił to niechętnie i nie spuszczając wzroku z łysielca. Ten uśmiechnął się szeroko prezentując spore braki w uzębieniu.

– No, no… – Zamruczał, mierząc wzrokiem pół-smoka zupełnie, jakby miał przed sobą rasowego konia. Obszedł go dookoła, oceniając. – Narwany jest, tacy długo nie żyją – stwierdził rzeczowo, po czym dodał: – Widzę, że się trochę pozmieniało. Polubiłaś pracę zespołową? Niedobrze, oj, niedobrze. – Pogroził jej palcem, po czym dodał już o wiele poważniejszym tonem: – A teraz każ tym smarkaczom rzucić zabawki, zanim się pokaleczą. No już!

Książę spojrzał na zabójczynię, a gdy ta skinęła lekko głową, puścił miecz, który z hałasem upadł na pokrytą kurzem podłogę. To samo uczynił Velwel. Ledwie to zrobili, na gest Heretha pozostałe zbiry otoczyły ich półkolem, odcinając jedyną drogę wyjścia. Znaleźli się w potrzasku.

– Chyba o czymś zapomniałaś, kotku – odezwał się aksamitnym głosem osiłek, pocierając brudnym paluchem policzek Neili. Z głębi gardła Drasana wydobył się cichy, ostrzegawczy syk, zbir najwyraźniej go nie dosłyszał, bo ciągnął dalej: – Miałaś się tu nigdy więcej nie pokazywać, a już z pewnością nie przyprowadzać obcych.

Neila prychnęła jak rozjuszona kotka i ze złością odepchnęła jego rękę.

– I co, niby mam się przestraszyć takiego cuchnącego wieprza, jak ty? – zapytała z pogardą.

Natychmiast pożałowała słów. Hereth błyskawicznie udowodnił, że pomimo swoich sporych rozmiarów umie się poruszać naprawdę szybko. Zanim najemniczka zdołała drgnąć ponownie przyparł ją do lady, równocześnie chwytając za oba nadgarstki i unieruchomił je w żelaznym uścisku.

Z gardła pół-smoka wydobył się niski gardłowy warkot, a mięśnie napięły się w gotowości do walki. Stracił resztki opanowania, jego oczy z ludzkich zmieniły się w gadzie. Widział, jak Neila układa usta do krzyku. Nie chciała, by się ujawniał. Niestety. Jego ciało właśnie powlekły pomarańczowo-czerwone płomienie, w dłoni zmaterializowała się kula wielkości ludzkiej głowy. Zabójcy poczęli się cofać, nie mając pojęcia, co się dzieje.

– Dość! – rozległ się władczy głos.

W drzwiach stanęła kobieta. Drasanowi wystarczyło jedno spojrzenie, by zorientować się, że jest czarownicą. Miała to wypisane na twarzy, o nieco ostrych drapieżnych rysach i w dużych ciemnozielonych oczach podkreślonych czarną kredką. Kryło się to nawet w tajemniczym półuśmiechu. Włosy miały głęboką kasztanową barwę i opadały swobodnie na plecy. Obcisły skórzany strój dokładnie podkreślał każdy atut figury, efektu dopełniały sięgające powyżej kolan buty do jazdy konnej.

Ledwie wkroczyła do izby, zabójcy odstąpili na bok, opuszczając broń. Wówczas Drasan poczuł na skórze lekki powiew magii i zasyczał cicho, obnażając nieco kły, teraz już zupełnie nie przypominające ludzkich.

Czarownica zatrzymała się naprzeciwko niego, a moc zawirowała wokół niej, otulając ją niczym ochronny kokon. Jej oczy zabłysły niczym dwa szmaragdy, gdy za pomocą kilku ruchów szczupłych dłoni uformowała naprzeciwko siebie niewielką kulę energii. Kierowana wolą przybyłej pomknęła w stronę Drasana. Ten jedynie przymknął oczy i wokół niego natychmiast buchnął ochronny krąg płomieni sięgających do pasa. Choć zachowywał panowanie, rwał się do walki. Pragnął rozszarpać wrogów na strzępy i spalić resztki.

Magia ognia jest zakazana – rozbrzmiało w jego myślach. – Ogień to żywioł tak nieprzewidywalny, że nie sposób nad nim zapanować.

Drasan tylko się uśmiechnął i podsycił płomienie, tak że teraz sięgały mu już do piersi, by chwilę później sprawić, że ogarnęły go całego.

Nie jestem człowiekiem – przekazał jej, pozwalając, by rycząca w nim moc ogarnęła także ją, podnosząc każdy włosek na jej ciele. Poczuł, jak drży i dopiero wówczas pozwolił płomieniom opaść aż do stóp. Nie wątpił w to, że jego pokaz odniósł dokładnie taki skutek, jakiego się spodziewał – przeraził ją.

– Kim zatem jesteś? – zapytała czarownica, cofając się mimo woli.

Pół-smok uwolnił moc, która opuściła go wraz z morderczą furią. Uśmiechnął się do czarownicy, ta wolała zachować bezpieczny dystans.

– Chcę się widzieć z Alt’arem – oznajmił bez ogródek.

Kobieta omiotła salę srogim wzrokiem, dojrzała Neilę i jej oczy niebezpiecznie się zwęziły. Bez wahania ruszyła w jej stronę, ale Drasan zagrodził jej drogę.

– Ona jest ze mną – warknął i dla podkreślenia swoich słów uformował w dłoni małą kulę ognia.

– Czego chcesz? – zapytała natychmiast zmieniając front, w jej głosie pobrzmiewał gniew.

Drasan postąpił krok na przód, tym razem się nie cofnęła. Śmiało patrzała mu prosto w oczy. Nie przestając się uśmiechać gestem dała znak Herethowi, który wyjął zza pasa długi, paskudnie wyglądający nóż i przystawił go do gardła Neili.

Rodian – bo teraz już nie miał wątpliwości z kim ma do czynienia – uśmiechnęła się paskudnie.

– Jestem prawą ręką Alt’ara i zanim kogokolwiek dopuszczę przed jego oblicze, najpierw musi się wyspowiadać mnie. – Podparła się pod boki i ciągnęła dalej. – Dopóki nie użyłeś mocy, nie czułam twojej obecności. Wnioskuję zatem, że potrafisz się maskować. Nie jesteś magiem, gdyż żaden z nich nie umie zapanować nad energią ognia, ani też nie jesteś elfem, ponieważ twoje oblicze nie przypomina rysów tej podłej rasy. Zatem to, kim jesteś pozostaje intrygującą zagadką.

Drasan spojrzał najpierw na Neilę, później na Velwela. Nie mógł teraz narażać żadnego z nich, a jedyna szansa na ocalenie była tutaj, wśród tych ludzi. Podjął więc jedyną słuszną decyzję.

– Masz rację – stwierdził, nie zważając na błagalne spojrzenie najemniczki. – Nie jestem człowiekiem, a przynajmniej nie do końca. – Zacisnął płonącą wciąż pięść. Kula zamieniła się w strzęp dymu, po czym zniknęła. – Jestem pół-smokiem, wychowankiem królowej Wayi z Sheardon. I przybyłem tu pomimo ryzyka, żeby prosić waszego przywódcę o pomoc.

– Zatem to ty – wyrwało się czarownicy, a jej szmaragdowe oczy zrobiły się wielkie jak spodki. – Ciebie szuka sam król i jego czarownica. Jeśli dowiedzą się, że tu jesteś...

– Zabiją wszystkich, którzy staną im na drodze. Byle mnie dopaść – dokończył za nią Drasan z kwaśnym uśmiechem.

– Czemu nie miałabym cię im wydać? – zapytała głosem drżącym ze złości.

– Bo nie ocali to ani ciebie, ani nikogo innego. Poza tym nie wychylisz nosa z bezpiecznej nory do której wpełzłaś i podobnie jak ja nie chcesz zostać niczyim niewolnikiem. Kiedy Dhalia mnie dorwie, uczyni ze mnie narzędzie zagłady. Będzie to kres wszystkiego, co znasz.

Mówił i widział, jak na twarzy Rodian powoli pojawia się wyraz zrozumienia. Wiedziała, co oznacza bycie czyimś niewolnikiem, na jej duszy nadal widniały ślady po kajdanach. Ryzykował, stawiając wszystko na jedną kartę, ale nie miał wyboru.

– Dobrze – rzekła wreszcie czarownica. – Zaprowadzę cię do Alt’ara pod jednym warunkiem. Pójdziecie tam bez broni. Ty i twoi towarzysze.

– Zrobię to tylko, jeśli zaręczysz, że włos im z głowy nie spadnie – odrzekł Drasan.

Neila zaśmiała się ironicznie.

– Ona ci tego nie zagwarantuje. Ucieszyłaby się z mojej śmierci, a Velwel jest jej obojętny. – rzekła, nie bacząc na nóż przy gardle.

– Nie powinnaś była tu przychodzić – odcięła się Rodian ruszając w jej stronę, a głuchy stukot obcasów poniósł się echem w ciszy, jaka zapadła. – Wiesz, że on nie daje drugiej szansy.

Drasan wodził wzrokiem od jednej do drugiej, próbując rozszyfrować, o co im właściwie chodzi. Domyślał się już wcześniej, że Neila musiała mieć jakiś zatarg z rudowłosą czarownicą. Nie sądził jednak, że dotyczył on również Alt’ara.

– Nie zamierzam o nią prosić – warknęła dziewczyna, odważnie patrząc w oczy rudowłosej.

– Zatem, po co wróciłaś? – zapytała Rodian, krzyżując ramiona na piersiach.

– Na jego prośbę – odrzekła dziewczyna, ruchem głowy wskazując Drasana.

Czarownica obrzuciła mężczyznę uważnym spojrzeniem. Jak każda adeptka czarnej magii posiadała niesamowitą urodę, jednak on już od dawna wiedział, że to tylko złudzenie. Kamuflaż mający usidlić ofiarę. Uodpornił się na niego w lochach Kahaer. To właśnie tam Dhalia dowiodła mu, że zewnętrzne piękno może kryć zgniłe wnętrze.

– Musi dla ciebie wiele znaczyć, skoro dla niego zapuściłaś się tam, gdzie każdy marzy o tym by skręcić ci kark – stwierdziła nieco spokojniej, choć w jej głosie nadal czuć było napięcie. – Dobrze więc – ponownie przywołała na twarz uśmiech – pójdziemy tam we czwórkę, choć nie ręczę za samego Alt’ara.

Po tych słowach zabójca zwany Heathem puścił Neilę i wrócił do pozostałych, którzy jakby nigdy nic zajęli się swoimi dotychczasowymi zajęciami. Wyswobodzona najemniczka podeszła do Drasana, masując obolałe nadgarstki.

– Mam nadzieję, że wiesz, co robisz – rzekła na tyle cicho, by tylko on to usłyszał.

– Ja też mam taką nadzieję – odrzekł.

Później nie mieli już wiele okazji do rozmowy, bo Rodian bez słowa ruszyła w głąb izby, a oni, chcąc nie chcąc, musieli pójść za nią. Kobieta minęła stoły i przeszła przez ukryte w głębi drzwi. Za nimi znajdowało się pomieszczenie wyglądające na spiżarnię. Tam chwilę chodziła, w kółko stukając obcasami o drewnianą podłogę, aż ta wydała pusty odgłos. Wówczas przystanęła i czubkiem buta usunęła nieco kurzu. Dopiero wtedy ukazał się wyraźny kontur klapy za którą, jak się domyślali, musiało być ukryte zejście do piwnicy. Ukazały się tam wąskie kamienne schody tonące w głębokim mroku. Powiało wilgocią i stęchlizną.

Drasan spojrzał niepewnie w dół. Nie wyczuwał nic, żadnej podejrzanej woni, co go jeszcze bardziej zaniepokoiło. Rodian w tym czasie wyczarowała małą kulę energii mającą oświetlać im drogę, gdy będą podążać w głąb ciemnego tunelu. Schodziła jako pierwsza, mając za plecami pół-smoka. Jako ostatni szli Neila i Velwel. Przejście, tak jak się domyślali, prowadziło do piwnicy zapełnionej pękatymi beczkami, w powietrzu unosił się słodkawy zapach sfermentowanych winogron.

Rodian wybrała jedną z beczek i bez wysiłku odsunęła na bok. Ich oczom ukazało się kolejne przejście z niezwykłą precyzją wykute w kamiennej ścianie. Kiedy czarownica pociągnęła za pusty uchwyt na pochodnie, kamienne drzwi obróciły się z cichym zgrzytem i weszli za nią do okrągłej komnaty urządzonej niemal w królewskim stylu. Znajdowały się tam dwa pokryte aksamitem fotele, kilka puf i wyściełanych krzeseł. podłogę okrywały wilcze i niedźwiedzie skóry oraz ręcznie tkane dywany. Jedną ze ścian zdobiła wspaniała, starannie wykonana mapa Lineland.

Na krzesłach, fotelach i pufach siedzieli mężczyźni i kobiety w różnym wieku. Razem było ich dziesięcioro. Na widok nowo przybyłych niektórzy z nich poderwali się z miejsc, odruchowo sięgając po broń. Dopiero na gest mężczyzny zajmującego największe siedzisko, uspokojeni ponownie usiedli. Nowo przybyli nie mieli żadnych wątpliwości, iż mają przed sobą samego Alt’ara.

Jego wiek trudno było określić, nie wydawał się bowiem ani młody, ani też stary. Blond włosy miał krótko przystrzyżone, podobnie jak brodę i wąsy, a ciemnoniebieskie oczy spoglądały na nich niemal z rozbawieniem. Był chudy i żylasty, nie sprawiał wrażenia specjalnie silnego, miał też w sobie coś z drapieżnika. Nosił czarną koszulę, sznurowany skórzany kaftan oraz dopasowane do niego spodnie i buty sięgające kolan. U jego stóp leżał ogromny wilk o srebrzystoszarej sierści i bursztynowych oczach.

Instynkt podpowiadał Drasanowi, by zachował ostrożność, choć zapalone w pokoju kadzidełka skutecznie maskowały każdą podejrzaną woń. Nikt nic nie wyrzekł, lecz powietrze zrobiło się gęste od napięcia.

Gdy blondyn wstał ze swego miejsca i z wilkiem u nogi ruszył w ich kierunku, wszyscy rozstępowali się przed nim na boki, z szacunkiem pochylając głowy. Wówczas Drasan to poczuł: lekki impuls magii, wręcz ukłucie. Obudziło to w głębi jego gardła cichy ostrzegawczy syk. Oczy mężczyzny zwęziły się w szparki, a na usta zawitał szeroki uśmiech pozbawiony odrobiny wesołości.

– To z twojego powodu to całe zamieszanie – stwierdził, a nie zapytał, postępując kolejny krok naprzód. – Witaj, Drasanie – dodał, wyciągając szczupłą, pokrytą odciskami dłoń.

Drasan cofnął się, mimo woli oddając tamtemu pole.

– Skąd znasz moje imię? – zapytał, choć wydawało się to oczywiste. Dhalia nie przebierała w środkach, by go schwytać.

– Nie ma już bodaj nikogo, kto by cię nie znał. Twoja sława przyćmiła nawet moją. Szukają cię tu chyba wszyscy okoliczni łowcy nagród, bo król nie szczędził środków, by cię ująć. Sto tysięcy koron w złocie. Wielu moich ludzi sprzedałoby własną matkę, siostrę i brata za taką sumkę – uśmiechnął się lekko, nadal nie spuszczając zwężonych oczu z pół-smoka. – A ty przybyłeś właśnie do mnie, najlepiej opłacanego zabójcy w całym Riden, okrytego ponurą sławą Krwawego Alt’ara.

Pół-smok mimo woli rozejrzał się po ludziach Księcia Półświatka. Otoczyli ich w milczeniu, półkolem czekając na rozkaz swojego przywódcy. Znaleźli się w potrzasku. Jeśli mieli z tego wyjść cało, musiał podjąć wyzwanie w tej dziwnej grze, jaką prowadził z nim Wilk.

– A ty co zamierzasz? – zapytał z ponurym uśmiechem.

– Na tym właśnie polega cały problem: nie wiem, co mam z tobą zrobić. – Westchnął z przesadną afektacją. – Jak widzisz, nie brak mi złota – dodał, robiąc szeroki gest dłonią i uśmiechając się chytrze. – Mam też dość ludzi, podczas gdy ty masz tylko tę dwójkę za sobą. Jestem więc panem sytuacji. Zaoszczędziłbym sobie sporo kłopotów, gdybym cię wydał, jednak... – tu zrobił pauzę i ponownie się uśmiechnął. – Zanim podejmę decyzję, chętnie wysłucham twojej oferty.

Drasan utkwił w nim spojrzenie. Wiedział, że stąpa po bardzo kruchym lodzie. Musiał przekonać tego człowieka, iż walka z Dhalią i Bal’zarem jest również w jego interesie, a coś mu podpowiadało, że to nie będzie łatwe.

– Zatem, skoro już ustaliliśmy pewne sprawy, to przejdźmy do interesów. – rzekł ich gospodarz, uśmiechając się nieco sztucznie. – Może usiądziecie? – zaproponował wskazując wolne miejsca.

Ta niespodziewana uprzejmość sprawiła, że w Drasanie obudziła się podejrzliwość. Wciąż nie wiedział czy może ufać Alt’arowi.

– Postoję – warknął cicho, robiąc krok naprzód i krzyżując ramiona na piersi. Przyjął postawę uchodzącą w świecie ludzi za dominującą i teraz czekał na reakcję.

Odzew przywódcy gildii zabójców okazał się inny, niż się spodziewał. Z gardła mężczyzny wydobyło się ciche ostrzegawcze warknięcie, a mięśnie w jednej chwili napięły się jak postronki. Nikt się nawet nie poruszył, gdy kilkoma szybkimi krokami pokonał przestrzeń dzielącą go od Drasana, a tęczówki jego oczu zalała krwista czerwień. Wilk u jego stóp natychmiast przypadł do ziemi, obnażając kły aż po same dziąsła.

Zapadła cisza w czasie której Drasan i Alt’ar mierzyli się spojrzeniami oceniając swoje szanse w bezpośrednim starciu. Pod wpływem gniewu oczy pół-smoka stały się gadzimi, z głębi gardła dobiegał syk przypominający ten wydawany przez rozjuszonego węża.

Widząc na co się zanosi Rodian wyszeptała formułę zaklęcia, wznosząc pomiędzy nimi barierę na tyle mocną, by powstrzymać każdy akt agresji wymierzony w jej zwierzchnika. Drasan cały trząsł się z wściekłości. Nie potrafił i nie chciał zaakceptować faktu, że oto znalazł się na terytorium innego drapieżnika – wilkołaka.

Ta cała furia musiała znaleźć ujście.

– Dlaczego mnie nie ostrzegłaś! – ryknął, odwracając się w stronę Neili.

Dziewczyna wytrzymała spojrzenie nieludzkich oczu.

– Próbowałam, ale mnie nie słuchałeś – odrzekła.

– Mogłaś powiedzieć wprost, zamiast kluczyć! – warknął, pryskając na nią śliną. Tracił resztki opanowania, jakie mu pozostały, co musiało poskutkować przemianą, a do tego nie mógł dopuścić. Taki wybuch magii ściągnąłby im na kark wyłącznie kłopoty.

– To nie jej wina – Velwel niespodziewanie stanął w obronie Neili. Dał mu tym samym do zrozumienia, że sam też nic nie wiedział o drugiej naturze króla podziemnego świata. Zyskał tyle, że chwilowo odwrócił uwagę Drasana od najemniczki i skierował ją na siebie. – I tak ryzykowała wiele, kiedy zgodziła się tu ciebie przyprowadzić.

– Oboje znacie mój stosunek do wilkołaków – warknął, choć gniew, który dotąd płonął w nim tak jasno nieco przygasł.

– Zatem słucham – odezwał się Alt’ar głosem niewiele głośniejszym od szeptu, ale brzmiał on wyraźnie w ciszy, jaka zapanowała. – Co takiego wasza książęca mość ma do innych odmieńców?

Drasan błyskawicznie odwrócił się w jego stronę, a gniew rozgorzał w nim na nowo.

– Wilkołaki to wynaturzone potwory! – zaryczał tak, że wszyscy aż się wzdrygnęli. – Nie poprzestają na zabijaniu, czerpią fizyczną rozkosz z zadawania ofierze niemożliwej do zniesienia męki. Nie polują dla zaspokojenia głodu, tylko dla nasycenia krwawej żądzy.

Alt’ar zesztywniał, słysząc obelgę. Wrzał w nim gniew, ale powstrzymał przemianę. W jego oczach płonęła żądza mordu, a żyła na skroni pulsowała wściekle. Zadowolił się zrobieniem kilku sztywnych kroków w kierunku odgradzającej go od pół-smoka magicznej bariery.

– Nic o nas nie wiesz – wycedził przez zaciśnięte zęby. – Oceniasz całą rasę na podstawie uprzedzeń i zabobonów, a nie twardych faktów. Ilu z mojego gatunku spotkałeś, by rzucać takie oskarżenia?

– Jednego – warknął pół-smok. – Widziałem dość, by wiedzieć do czego są zdolne takie potwory, jak ty.

Alt’ar parsknął pozbawionym wesołości śmiechem.

– Takie jak ja? – powtórzył trzęsącym się ze złości głosem. – Popatrz lepiej na siebie. Jesteś jeszcze większym odmieńcem, pół-człowiek pół-smok. Gdybyś się ujawnił potraktowano by cię z równą nienawiścią jak mnie. Polujesz i zabijasz, aby przeżyć, dokładnie tak jak ja. Co czyni cię tym lepszym, Drasanie? – kontynuował, krążąc w tę i z powrotem przed barierą. – Twoja pozycja? Tytuł? Słyszałem pogłoski. Bez swojego królestwa jesteś nikim.

– Przynajmniej nie poluję na ludzi, tak jak przedstawiciele twojej rasy – warknął Drasan, kończyły mu się argumenty. Tak naprawdę jego wiadomości o wilkołakach w większości pochodziły z zakurzonych tomiszczy ze zbiorów w bibliotece w Sheardon. Spotkał na swej drodze jedynie Borisa, to on sprawił, iż nabawił się niechęci do całej nacji.

– Ja także tego nie robię! – Zaryczał Alt’ar wściekle. Wilk powoli, acz nieuchronnie, wyłaził z ludzkiej skóry. Gdyby przywódca Gildii się przemienił, Drasan musiałby uczynić to samo, a to by przyciągnęło uwagę czarownicy. Nie miał wyjścia: znajdował się na terytorium wilkołaka i jeśli nie chciał ściągnąć na nich wszystkich zguby, musiał się podporządkować.

Dlatego zrobił dokładnie to, czego nikt by się po nim nie spodziewał. Padł na kolana i ugiął kark, demonstrując tym samym pełne podporządkowanie.

– Przyjmij moje przeprosiny, Alt’arze – przemówił do podłogi, zmuszając się do zachowania spokojnego tonu. Mięśnie napięły się, powodując nieznośny ból.

Powietrze zamigotało, gdy stojąca za jego plecami czarownica usunęła barierę, tak by Alt’ar mógł wreszcie zbliżyć się do klęczącego Drasana. Zdenerwowanie widoczne w każdym ruchu zabójcy bynajmniej nie zniknęło, choć oczy odzyskały naturalną, stalowo-błękitną barwę.

– Przyjmuję twoje przeprosiny – powiedział cicho.

Pół-smok wstał nie podnosząc wzroku. Z ciała wilkołaka nadal emanowało nienaturalne ciepło, co oznaczało, że nie odzyskał jeszcze pełni kontroli nad swoim wilczym „ja”.

Alt’ar obszedł go powoli dookoła, wydając z siebie cichy pomruk w niczym nie przypominający dźwięków, jakie zwykle wydają ludzie. Co jakiś czas odsłaniał przy tym górną wargę, ukazując kły podobne do psich, ale nie kojarzące się z ludzkimi. Uspokoił się wreszcie na tyle, by stanąć w rozkroku naprzeciwko pół-smoka. Ten odważył się podnieść wzrok.

– Zatem słucham – powiedział głosem o ton cieplejszym, choć szczęki nadal mu drgały. – Co takiego zmusiło cię do podjęcia ryzyka odkrycia przez tych, którzy życzą ci śmierci i szukania pomocy u kogoś takiego jak ja?

Drasan wziął głęboki wdech, każde słowo musiał dokładnie przemyśleć, by nie rozjuszyć wilkołaka na granicy wytrzymałości.

– Jestem zdesperowany – odrzekł, postanawiając powiedzieć prawdę. – Poluje na mnie para najpotężniejszych czarowników. Najgorsze jest to, że nie zamierzają mnie zabić – Uśmiechnął się cierpko. – tylko zniewolić i przekształcić w narzędzie zagłady. Znam też plany Dhalii dotyczące wilkołaków i wiem, że jeśli nie uda jej się was zniewolić, to unicestwi cały wasz rodzaj. Zatem mamy do wyboru albo wspólną walkę, albo pogodzenie się z losem i bezczynne patrzenie na powolne niszczenie wszystkiego, co znamy.

Alt’ar milczał przez dłuższą chwilę, w zamyśleniu drapiąc swojego wilka za uchem. Wydawał się rozważać słowa Drasana pod każdym możliwym kątem, aż wreszcie westchnął ciężko.

– Stawiasz mnie w ciężkiej sytuacji – rzekł zmęczonym głosem, po czym powrócił na swój fotel i usiadł na nim, gestem zapraszając księcia, by uczynił to samo. Tym razem zrobił to bez oporu. – Przybywasz tu po to, by powiedzieć mi to, co wiem od dawna. Ludzie polują na wilkołaki od zarania dziejów. Uważają nas, podobnie jak ty, za bezduszne monstra. – Uśmiechnął się kwaśno. – Słyszałem o tobie wiele plotek, niektóre z pewnością od razu można włożyć między bajki, a inne wzbudziły we mnie zwykłą ciekawość. Książę, który okazuje się bestią… – zaśmiał się ironicznie – niemal jak w opowieści dla dzieci, z tym że ta historia nie posiada szczęśliwego zakończenia.

Alt’ar sięgnął po ozdobną karafkę z bursztynowym płynem i rozlał po trochu do dwóch pucharów. Jeden z nich podsunął Drasanowi, a drugi sam od razu wychylił.

Książę sięgnął po puchar i nieufnie powąchał trunek – okazał się mieć przyjemny, słodko korzenny zapach. Pociągnął łyk i od razu poczuł, jak po ciele rozlewa mu się ciepło.

Wilkołak w tym czasie odchylił się do tyłu, zagłębiając się w miękkim oparciu. Zmrużył oczy, rozkoszując się działaniem wina.

– Przejdźmy do rzeczy – powiedział nagle. – Czego ty właściwie ode mnie oczekujesz?

To pytanie całkowicie zaskoczyło Drasana, tak iż zamarł z pucharem w połowie drogi do ust, po czym ostrożnie odstawił go na stolik. Usłyszał jak za jego plecami Neila bierze głęboki wdech, może miała zamiar coś powiedzieć. Już nie pamiętał o jej obecności. Całą uwagę skupiał na siedzącym naprzeciwko wilkołaku.

– Dhalia i Bal’zar gromadzą armię – rzekł wreszcie, na próżno usiłując poddać się rozluźniającemu działaniu alkoholu. – Jeśli nie powstrzymam ich działań teraz, to ruszą na Antuę bądź Earden z pierwszymi roztopami. Domyślam się, że podobnie jak mi, tobie również nie odpowiada obecny reżim.

Po jego słowach zapadła cisza w której słychać było głośne dyszenie wilka. Alt’ar w zamyśleniu drapał się po brodzie, a jego spojrzenie pozostawało nieprzeniknione.

– Wygląda na to, że nie zrozumiałeś mojego pytania, Drasanie – powiedział powoli, akcentując każde słowo. – Pytałem: czego wymagasz o d e m n i e?

– Pomocy w zgładzeniu czarownicy – odrzekł książę. – Jestem jedyną osobą, która oparła się działaniu jej magii. Dlatego postanowiła mnie złamać, zaczynając od zniszczenia wszystkiego, co znałem i kochałem. Liczy, że przyczołgam się do niej na klęczkach i z radością pozwolę założyć sobie niewolnicze kajdany! – ostatnie słowa niemal wykrzyczał.

– To twój problem, ja nic na tym nie zyskam – stwierdził cicho Alt’ar. – Ściągasz mi na kark same kłopoty. W dodatku przyprowadzasz do mojej kryjówki kogoś, kto nie jest tu mile widziany – jego spojrzenie padło na Neilę, która na te słowa jakby zmalała, starając się schować za zajmowanym przez Drasana fotelem. – Nie mam zwyczaju dawać zdrajcom drugiej szansy.

– Nie wnikam w to, co się wydarzyło między tobą a Neilą – rzekł Drasan, starając się mówić dobitnie. – Jednak wiedz, że cieszy się ona moim pełnym zaufaniem.

Sięgnął ponad oparciem fotela i mocno uścisnął przedramię Neili, dając jej tym samym do zrozumienia, że nie pozwoli jej skrzywdzić. Dziewczyna wyrwała rękę i ku zaskoczeniu obecnych stanęła naprzeciw Alt’ara.

– Nie zdradziłam cię, ty zadufany w sobie skurczybyku – wycedziła przez zaciśnięte zęby. – Ochraniałam twój tyłek narażając własne życie, podczas gdy ty moją wizytę na dworze uznałeś za akt zdrady. Nie pisnęłam słowa ani wtedy, ani teraz. Naraziłam się przy tym na gniew kogoś dziesięciokrotnie potężniejszego od ciebie – zerknęła przez ramię na Drasana. – A jeśli chodzi o te wszystkie gierki wilkołaków związane z kontrolą, to wiedz, że nigdy przed nikim nie zginałam karku i przed tobą też nie będę.

Alt’ar wstał tak szybko, że wywołało to u Drasana mimowolny dreszcz. Wolał nie ruszać się z miejsca. Zamiast tego przywołał moc i otoczył najemniczkę ochronnym kręgiem z płomieni sięgającym jej do pasa. Wilkołak cofnął się warcząc cicho, po czym bez chwili namysłu skierował się wprost do siedzącego pół-smoka.

Drasan wiedział, że znów jest wzburzony, jednak zdecydował już, iż nie podejmie walki. Mogłoby to bowiem przekreślić wszelkie szanse na sojusz.

– Czemu jej bronisz? – zapytał zabójca cichym, rozedrganym głosem. Gniew rozgorzał w nim na nowo. – Ta pyskata suka powinna wreszcie dostać nauczkę – ciągnął tym samym tonem.

Pogarda w jego głosie sprawiła, iż Drasan zerwał się ze swego miejsca. Jego ciało momentalnie powlekły płomienie.

– Nie do ciebie należy dyscyplinowanie jej – warknął.

– Grozisz mi? – odwarknął wilkołak, a jego szczęki zadrgały groźnie.

– Nie, tylko przypominam, z kim masz do czynienia – odrzekł pół-smok cicho, ale dobitnie.

Alt’ar spojrzał mu w oczy. Tym razem Drasan nie odwrócił wzroku.

– Kochasz ją? – zapytał.

To pytanie całkowicie zaskoczyło księcia. Zerknął na Neilę niepewny, co powinien odpowiedzieć. Co właściwie do niej czuł? Nie potrafił jeszcze tego określić, a instynkt stale podpowiadał mu, że powinien ją chronić.

– Skąd to pytanie? – zapytał.

Zabójca skrzyżował ramiona na piersi, co jasno oznaczało, iż nie ustąpi tak łatwo.

– Proste pytanie, prosta odpowiedź – wycedził przez zaciśnięte zęby. – Kochasz ją czy nie?

– Czy to ważne co do niej czuję? – stwierdził Drasan. – Należy do moich ludzi i dlatego zobowiązany jestem jej bronić, tak jak ty bronisz każdego ze swoich.

Ku jego zaskoczeniu Alt’ar parsknął śmiechem i rzekł:

– Wkroczyłeś na moje terytorium w towarzystwie kobiety, której osobiście zabroniłem tu przychodzić. Ściągnąłeś mi na kark królewskich żołnierzy. Wcale nie byłbym zdziwiony, gdyby właśnie teraz szturmowali moje drzwi. Na dodatek nie okazałeś mi należytego szacunku.

W odpowiedzi na jego słowa ukryte drzwi nagle otworzyły się z rozmachem i pojawiła się w nich zwalista sylwetka znanego im już zabójcy, Heretha. Na widok Drasana i jego kompanii skrzywił się i zacisnął wielkie dłonie w pięści.

– Na górze aż roi się od królewskiej straży – burknął swoim grubym głosem, łypiąc nieprzyjaźnie na Drasana. – Przeszukują karczmę.

Drasan zerwał się na równe nogi, ale Alt’ar jeszcze szybciej popchnął go z powrotem na fotel.

– Cóż za zbieg okoliczności – wycedził. – Przez dwadzieścia lat udawało mi się dość sprawnie ukrywać przed królem. Znalazł mnie dopiero w dniu, w którym ty przestąpiłeś próg mej twierdzy. Radzę się wytłumaczyć, inaczej przekażę cię im w kawałkach.

Drasan zmierzył go chłodnym spojrzeniem. Nie wierzył w to, by Alt’ar oddał go w ręce czarownicy. Był raczej typem, który sam załatwia porachunki.

– To Dhalia, musiała wyczuć moją obecność – odrzekł najspokojniej, jak tylko potrafił.

Na dźwięk tego imienia Rodian podeszła do niego stukocząc obcasami po kamiennej posadzce.

– Co powiedziałeś? – zapytała ściągając brwi.

– Dhalia jest czarownicą tak jak ty. Gdy zechce, może wyczuć moją obecność.

– Tutaj to niemożliwe – odparła, kręcąc głową tak, że aż zafalowały jej bujne rude włosy. – Ten pokój jest zabezpieczony przed magiczną penetracją, osobiście rzuciłam zaklęcia ochronne... – nagle zamilkła, wpatrując się w niego szeroko otwartymi oczami. – Chyba że ktoś jeszcze wie...

– Ufam swoim – warknął Drasan. Coraz mniej mu się to podobało. Jeśli Rodian mówiła prawdę, to rzeczywiście ktoś musiał zdradzić. Miał jednak pewność że to żaden z jego ludzi.

– To masz poważny problem – stwierdził wilkołak. – Ktoś cię sprzedał – Jego spojrzenie znowu padło na Neilę, która skuliła się za fotelem pół-smoka.

– To nikt z moich – warknął cicho pół-smok, znowu usiłując wstać. Tym razem nie mógł się nawet ruszyć. Zasyczał wściekle, prawie nie poczuł, kiedy Rodian rzuciła zaklęcie.

Czarownica stała w pobliżu z rękami skrzyżowanymi na piersiach, przyglądając mu się oczami zwężonymi w szparki. Wilkołak znów zaczął krążyć, był wściekły.

– Nie ruszysz się stąd – warknął, dźgając pół-smoka w pierś. Widać było, że ledwie nad sobą panuje. – To ciebie szukają, więc mam tylko dwa wyjścia. Albo im cię wydam, albo ukryję, narażając nie tylko reputację, ale również własne życie. Pytanie, co możesz dać mi w zamian.

Drasan przestał na chwilę walczyć z zaklęciem i spojrzał prosto w oczy przywódcy Gildii Zabójców. Zrozumiał, iż Alt’ar nie zawaha się go wydać, jeśli tylko ocali w ten sposób siebie i swoich ludzi przed stryczkiem. Niestety, nie był pewien czy przekazanie im pół-smoka sprawi, że Bal’zar nagle zapomni o nim samym. Chciał mieć gwarancję, że ten jest w stanie zapewnić im bezpieczeństwo.

– Dhalia jest zdesperowana – powiedział powoli, ważąc każde słowo. – Nie zawaha się przed uśmierceniem każdego, kto miał lub ma ze mną styczność. Nawet jeśli nas wydasz, nie zagwarantuje ci to nietykalności, co najwyżej pętlę na szyję, jeśli będziesz miał szczęście. – Wziął głęboki wdech i ciągnął dalej. – Ja, choć nie mogę ci obiecać, że będziesz bezpieczny, jestem w stanie nieco przedłużyć życie tobie i twoim ludziom, jeśli tylko zgodzicie się pomóc mi w kampanii przeciw czarownicy i jej pomagierowi.

Zanim zdążył drgnąć, ręka wilkołaka wystrzeliła ku niemu niczym atakujący wąż. Rozstawione jak szpony palce zacisnęły się na gardle Drasana z siłą żelaznego imadła, o mało co miażdżąc mu krtań. Pół-smok warknął ochryple, ale gdy zabójca wzmocnił uścisk, umilkł.

– Widzę, że za bardzo przywykłeś do wydawania rozkazów – wydyszał mu w twarz. – Dlatego pragnę ci przypomnieć, że znajdujesz się na moim terenie i tutaj to ja, a nie ty, pełnię rolę zarówno alfy, jak i omegi. Twoje życie jest obecnie w moich rękach, więc łaskawie stul pysk. – Puścił go.

Drasan rozkaszlał się, rozcierając sobie gardło, które powoli się goiło. Nie mógł mówić, więc tylko wodził wzrokiem za krążącym po dywanie wilkołakiem.

– Choć może ci się to wydać dziwne, ja też nie pałam miłością do obecnego króla i tym bardziej do jego przyjaciółki czarownicy – wyrzucał z siebie słowa cichym, przypominającym warczenie głosem. – Najprostsze rozwiązanie, to spętać cię jak barana i oddać jego wysokości z wyrazami uszanowania dla jego królewskiego majestatu. Jednak zwróciłoby to niepotrzebną uwagę na moją skromną osobę. Dlatego na razie zdecydowałem pozwolić ci korzystać z mojej gościny. Co do sojuszu… W chwili obecnej, gdy w progu mojej kryjówki roi się od królewskiej straży, nie jestem w stanie dać ci żadnej odpowiedzi.

Drasan poczuł ulgę. W tym samym czasie magiczne więzy puściły i mógł przyjąć wygodniejszą pozycję, ale unikał spojrzenia zabójcy, domyślając się, że nadal jest niezwykle bliski przemiany. Sam zrobiłby to z wielką chęcią, choć rozumiał, że w obecnej sytuacji nie jest to najrozsądniejszym rozwiązaniem.

***

Bal’zar oderwał spory kawał z sarniego udźca i leniwym ruchem rzucił siedzącemu obok stołu psu. Ten pochwycił mięso w locie, głośno kłapiąc szczęką. Młody władca wbił zęby w trzymany w ręku kawałek pieczeni, po czym nic sobie nie robiąc z pełnego dezaprobaty spojrzenia Dhalii wytarł usta grzbietem dłoni.

Czarownica zmierzyła go chłodnym spojrzeniem jasnoniebieskich oczu. W przeciwieństwie do młodzieńca jak zawsze wyglądała wspaniale: ubrana w zieloną suknię z głębokim dekoltem, ozdobionym diamentową kryzą i z czarnymi włosami upiętymi na czubku głowy w wytworny kok. Przed nią stał pusty talerz, a obok niego rzędem leżał połyskując lekko zestaw pozłacanych sztućców.

Nagle Shirza podniósł olbrzymi łeb sponad ogryzanej kości i warknął cicho. Bal’zar nie okazał ani zdziwienia, ani nawet choćby cienia zainteresowania. Nawet wówczas, gdy z mroku w rogu komnaty wyłonił się wysoki, przyodziany w długi czarny płaszcz łysy mężczyzna. Nieznajomy skłonił się przed władcą, po czym wykonał identyczny gest przed osłupiałą czarownicą.

Dhalia wstała tak gwałtownie, że przewróciła krzesło. Upadło na podłogę z donośnym hukiem, który poniósł się echem po pustawej komnacie jadalnej. Kobieta ominęła je, unosząc nieco brzeg sukni. Energicznym krokiem ruszyła w stronę szczytu stołu, gdzie siedział Bal’zar, nadal nie przejmujący się wizytą niespodziewanego gościa.

– Kim on jest? – zapytała chłodnym głosem, nie siląc się na uprzejmość.

Bal’zar jakby od niechcenia odłożył trzymane w rękach sztućce i podniósł na nią swój wzrok.

– To tylko Alder. Szpieg, którego umieściłem na tyle blisko twojego ulubionego gada, by donosił mi o każdym jego ruchu – oznajmił tak spokojnym tonem, jakby wyjaśniał jej, że po nocy nastaje dzień.

Dhalia zlustrowała maga pobieżnym spojrzeniem, po czym ponownie zwróciła się do króla. Ten bawił się ogryzioną kością, uważnie obserwowany przez leżącego u jego stóp wilczura. Wreszcie odrzucił ją na bok, a pies schwycił ją miażdżąc w potężnych szczękach.

– Zatem wytłumacz mi, proszę, co twój szpieg robi tu w porze kolacji. Podobno mury są tak pilnie strzeżone, że mysz się nie prześlizgnie? – zapytała cicho.

Władca uśmiechnął się lekko.

– Alder jest dokładnie tam, gdzie twój pupilek, Drasan. Skoro przybył właśnie tu, to ten przeklęty jaszczur musiał znaleźć sposób na zmylenie straży przy bramie miasta – odrzekł tym samym, doprowadzającym Dhalię do szału, spokojnym tonem.

– To niemożliwe – warknęła, natychmiast purpurowiejąc ze złości. – Nie mógł tu wejść, nawet niewidzialny. Wyczułabym jego obecność.

– Skoro już o tym wspomniałaś, to właśnie ja pomogłem Drasanowi dostać się do miasta. – powiedział czarownik z chytrym uśmiechem. – W ten sposób zyskałem jego zaufanie. Dzięki temu jednemu prostemu fortelowi nadal mogę przebywać w jego pobliżu bez obawy, że skręci mi kark albo spali żywcem.

Bal’zar zaklaskał w dłonie, przywołując służącego w aksamitnej zielonej liberii z karafką wina. Ten szczodrze napełnił trzy kielichy nim oddalił się bez słowa.

– Usiądź, przyjacielu – zaoferował czarownikowi miejsce u swego boku.

Dhalia zesztywniała. Jej samej młody władca nie dopuszczał tak blisko. Zresztą nawet gdyby to robił, nie skorzystałaby z zaproszenia. Bijące od niego fale mocy sprawiały, że nieprzyjemnie mrowiła ją skóra. Okazał się potężnym magiem, minimalnie korzystając z przewagi, jaką mu to dawało. Całego talentu nie musiał. I tak kontrolował nie tylko zamkową służbę, ale i większą część wojska.

Alder ostrożnie przysiadł na brzegu krzesła, powąchał wino, po czym upił maleńki łyk, nie spuszczając przy tym wzroku ze stojącej w pobliżu czarownicy.

– No więc… – zaczął Bal’zar, odstawiając pusty puchar i odchylając się wygodnie na oparcie. – Co też kombinuje nasz łuskowaty przyjaciel?

– O ile wiem, zamierza postarać się o wsparcie tutejszej bandy rzezimieszków nazywającej siebie Gildią Zabójców – odrzekł czarownik, bez pytania sięgając po jedno z kurzych udek. – Chce, by pomogli mu w walce przeciw tobie, panie – dodał z lekkim uśmiechem.

– Ach… – Bal’zar prychnął lekceważąco. – Alt’ar. Mogłem się tego domyślić, zawsze był solą w oku mojego ojca. Skupił przy sobie najlepszych płatnych rębajłów w całym Riden. Jak dotąd jednak nie odważył się wypełznąć ze swej bezpiecznej nory. Postarałem się nawet delikatnie mu przypomnieć, dlaczego nie warto ze mną zadzierać, posyłając tam oddział straży.

– Więc – wtrąciła Dhalia, zaciskając palce na oparciu stojącego przed nią krzesła tak mocno, że aż pobielały jej knykcie. – Jak zwykle wszystko odbyło się bez mojej wiedzy. Lekceważąc umiejętności Drasana, popełniasz wielki błąd.

– Tutaj nic nie może mi zrobić – stwierdził spokojnie Bal’zar. – Chcę zobaczyć jego reakcję, kiedy zapędzę go wreszcie w kozi róg i odetnę jedyną drogę ucieczki.

– Jeśli naprawdę liczysz, że to będzie takie proste, to jesteś głupcem – syknęła Dhalia. – Nie jesteś jeszcze gotowy na bezpośrednie starcie z nim, jego moc i umiejętności stale rosną.

– Moje również – odparł Bal’zar, po raz pierwszy zdradzając oznaki rozdrażnienia. Szybko odzyskał panowanie i na jego usta powrócił lekceważący uśmiech. – Nie martw się, moja droga. Wcale nie chcę trwale uszkodzić twojej cennej zdobyczy. Choć moim zdaniem wyeliminowanie go ułatwiłoby sprawę. Uważam jednak, że warto mu dać nauczkę, tak by wiedział z kim ma do czynienia.

Dhalia już otwierała usta, by odpowiedzieć, ale uciszył ją jednym gestem, zupełnie jakby opędzał się od natrętnej muchy.

– Właśnie dlatego zaprosiłem tu drogiego Aldera. Jestem pewien, że ma dla nas zajmującą opowieść o wszystkich słabościach naszego smoczego księcia – rzekł król, uśmiechając się zachęcająco do czarownika.

ROZDZIAŁ 2

Zima na północy zdawała się znacznie sroższa niż w innych częściach półwyspu. Ludzie ściągnęli z pól i pastwisk, by przeczekać mroźne miesiące w ciepłych izbach swych domów. Na szlakach coraz rzadziej pojawiały się kupieckie karawany. Nic dziwnego, że widok podróżującego samotnie jeźdźca okazał się czymś niespotykanym i napawał ludność panicznym lękiem. Pewnie to łotr, bandyta lub dezerter. Wszyscy omijali go szerokim łukiem, gdy niestrudzenie podążał na wschód. Wprost ku Riden.

Yarred Cordydian wziął ze sobą tylko niezbędne przedmioty, wiedząc że zbyt wielkie obciążenie niepotrzebnie by go spowolniło. Żałował, że nie mógł zabrać Mary, niestety, jej stan wykluczał tak daleką podróż. Dziewczyna starała się nie dać po sobie poznać, jak bardzo zasmuciła ją ta niespodziewana rozłąka. Najwyraźniej nie chciała dokładać mu zmartwień. Pozostawił pod jej opieką Mirala. Chłopak zniósł więcej niż powinien i nikogo nie dziwiło to, iż postradał zmysły.

Kluczem do rozwikłania całej tajemnicy stał się list królowej do Drasana. Przesyłkę wiózł ze sobą, bezpiecznie ukrytą w jukach. Kapitan nie miał pewności, co może zawierać. Domyślał się, że ni mniej, ni więcej, tylko wyjaśnienie tego, co się wydarzyło. Cóż innego mogło okazać się tak ważne, że królowa szachowała życiem posłańca? Przecież wiedziała, że królestwo chyli się ku upadkowi. Istniało inne wyjaśnienie, lecz Yarred instynktownie wzdrygał się przed tą myślą. Ktoś z bliskiego otoczenia władczyni mógł zdradzić, ściągając na wszystkich nieszczęście.

Yarred pokręcił głową. Drasan miał zbyt wielu wrogów, by jednoznacznie wskazać winowajcę. Jednak... Nagle wszystko stało się jasne i przejrzyste, niczym woda w górskim potoku. Królowa poznała tożsamość zdrajcy i wysłała gońca, mającego ostrzec zarówno jego, jak i księcia przed powrotem do Sheardon. Możliwe iż ów odstępca, tak jak ten śmierdzący kapuś Darius od lat współpracował z Dhalią jako szpieg.

Ta teoria, choć wiele wyjaśniała, nie miała sensu w sytuacji, gdy jako wabik posłużyła nieżyjąca już, urodziwa Ulrica. Szpiegiem mogła się okazać kobieta, być może nawet jedna z tych, którym młodzieniec złamał serce. Żadne z tych przypuszczeń nie wydawało się dostatecznie logiczne. Prościej byłoby wrazić księciu sztylet w serce, gdy spał albo dosypać trucizny do wina. Lecz ten, kto oddał duszę tej przeklętej czarownicy, zdecydowanie nie zamierzał go zabijać. Chciał go ukarać w najokrutniejszy możliwy sposób.

W tej sytuacji łatwo zrozumieć pobudki takiej osoby. Kierowana zawiścią lub chęcią zemsty za krzywdy rozpuściła plotkę, jakoby następca tronu Sheardon potrafi władać ogniem. Owa pogłoska trafia do uszu Dariusa, który z kolei sprzedaje ją Dhalii. To zaś wywołuje istną lawinę katastrof, począwszy od pojmania Drasana, aż po zniszczenie Sheardon. Osoba taka musiała nie tylko dobrze znać królową oraz jej wychowanka, ale też budzić zaufanie ich obojga. Niestety, kapitanowi Cordydianowi nasuwała się tylko jedna osoba – Mirian.

Swego czasu piastowała stanowisko królewskiego doradcy. Znała Drasana od kołyski, zaś królowa jej ufała. Mogła informować mocodawczynię o wszystkim, co się działo na dworze. Wyjaśniało to, skąd Dhalia wiedziała o słabości księcia do płci pięknej oraz dlaczego znała jego zwyczaje. Wydawała się też świetnie poinformowana o przyjaźni łączącej kapitana gwardii i młodego następcy tronu.

Kto by podejrzewał słodką pulchną Mirian o rumianej twarzy z piegowatym nosem i wielkimi zielonymi oczami? Los poskąpił jej urody. W zamian obdarzając charakterem, który nie tylko budził zaufanie, ale też znakomicie maskował jej prawdziwe zamiary. Mogła przez całe lata ukrywać się na dworze królowej Wayi i pracować jako szpieg Dhalii. Zdarzyło się tak, że władczyni wreszcie odkryła tożsamość zdrajcy. Wówczas czarownica uderzyła, nasyłając na bezbronne królestwo oddziały bezlitosnych Doarów. Wiedząc, że ma niewiele czasu, Waya sporządziła dwa listy, w których zawarła ostrzeżenie.

Te i inne myśli dręczyły Yarreda zmierzającego wprost ku Riden. Ufał w to, że właśnie tam znajdzie wszystkie odpowiedzi.

***

Wizyta niespodziewanych gości okazała się kroplą, która przepełniła czarę. Po raz pierwszy od ponad pięćdziesięciu lat Alt‘ar ledwie nad sobą panował. Sam już nie wiedział, dlaczego obecność Drasana tak bardzo działa mu na nerwy. Może chodziło tu o fakt, że po jego terenie chodzi inny, nie mniej niebezpieczny drapieżnik. Stawiał raczej na arogancję i niemal całkowity brak pokory. Nie dość, że zjawił się nieproszony, to jeszcze do tego nie okazał mu należytego szacunku. Mało tego! Ściągnął na głowę zabójcy kłopoty, których ze względu na swoją drugą naturę wolał unikać. Od czasu, gdy został przywódcą Gildii Zabójców nie musiał się już troszczyć o własne bezpieczeństwo. Inni robili to za niego. Zew mordu zaspokajał bez konieczności używania kłów i pazurów, wystarczył miecz lub para noży.

Kiedy w jego progi zawitał Drasan, podwójna natura stała się problemem. Nieustające napięcie wywoływało trudne do opanowania rozdrażnienie. Pozostałych jakoś znosił, choć musiał przyznać, że młody zabójca imieniem Velwel trochę go irytował bezustanną paplaniną. Neilę postanowił ignorować. Choć z racji wykonywania tego samego fachu natknął się na nią kilka razy, jakoś nigdy nie pałali do siebie sympatią. Dziwiło go jednak to, w jakiej znalazła się kompanii. O ile się orientował, zawsze wolała pracować samotnie, lubiła niezależność i nie przepadała za mężczyznami. Tymczasem dziś zjawiła się w towarzystwie typowego samca alfa. Gdyby jej nie znał pomyślałby, że się zakochała.

Miłosne rozterki najemniczki należały do najmniejszych z jego zmartwień. Wiedząc iż obecnie nie ma innego wyjścia, ostro kombinował jak rozwiązać tę sytuację. Potrzebował dobrego planu. Dawniej miał kilka różnych kryjówek na wypadek, gdyby ktoś go wytropił. Teraz, gdy stał się przywódcą jednej z największych i najlepiej opłacanych gildii, przestał ich potrzebować. Nigdy wcześniej nikogo nie szmuglował.

Mógł co prawda wydać królewskiej straży zarówno Drasana jak i jego towarzyszy. Co prawda, to nie rozwiązałoby żadnego z jego problemów. Zbyt mocno zalazł obecnemu władcy za skórę, by mu tak po prostu odpuścił. Dlatego doskonale wiedział, że gdy tylko wychyli nos z bezpiecznej kryjówki, król z radością wyda wyrok zarówno na niego, jak i na jego ludzi.

Pozostawało zaszyć się tutaj i pomyśleć. Gdyby tylko mógł zapolować, od razu rozjaśniłoby mu się w głowie. Niestety, ze strażą czającą się tuż za progiem, nie miał nawet tego luksusu.

***

Drasan również miał problem z opanowaniem. Jako pół-smok posiadał ognisty temperament. A jego samcze ego z trudem znosiło obecność wilkołaka. Na dodatek nie mógł skupić myśli, bo Neila bezustannie burczała coś pod nosem. Dziewczyna podobnie jak on nie znosiła bezczynności, co demonstrowała w każdy możliwy sposób.

– Nie podoba mi się to – mruknęła.

– Nie mamy wyboru – odrzekł Drasan. W jego głosie czuć było napięcie, choć twarz przypominała kamienną maskę. – Musimy zaczekać tu do czasu, aż będziemy mogli bezpiecznie opuścić miasto.

– To potrwa całe wieki – burknęła dziewczyna. Jej humor z minuty na minutę się pogarszał, przyprawiając go o więcej nerwów.

– Przestańcie wreszcie – mruknął Velwel, brawurowo wcielając się w rolę rozjemcy.

Szczęki Drasana niebezpiecznie się napięły, już miał coś odrzec, ale ugryzł się w język. Jego również nie bawiła zaistniała sytuacja. Znalazł się w potrzasku. Przywódca Gildii w każdej chwili mógł go wydać w ręce strażników pozbywając się kłopotu. Wszyscy zgromadzeni zabójcy łypali na niego nieprzyjaznym wzrokiem. Czarownica zdawała się jako jedyna rozumieć powagę sytuacji i przezornie trzymała się na uboczu. Gotowa zareagować, gdyby którykolwiek z podległych Alt‘arowi ludzi stracił cierpliwość i postanowił samodzielnie wymierzyć sprawiedliwość winowajcy.

Podobnie jak przywódca Gildii, Rodian wiedziała, że gdy zrobi się gorąco, Drasan jest ich jedyną kartą przetargową. Woleli to jednak rozegrać bez udziału króla i jego podwładnych. Póki co mieli na uwadze również to, by nadmiernie nie rozjuszyć następcy Sheardońskiego tronu.

Na szczęście problem rozwiązał się wraz z nastaniem nocy. Do ukrytej komnaty wpadł piętnastoletni wyrostek i odszukawszy wzrokiem Alt‘ara, podbiegł do niego.

– Wycofali się! – oznajmił uradowanym głosem. – Wszyscy wycofali się do pałacu! Zostawili tylko dwóch z którymi już się rozprawiliśmy. Na zewnątrz czeka Ram‘a z osiodłanymi końmi.

Alt‘ar pokiwał głową, nie zdradzając choćby gestem, jak bardzo go ta wiadomość uradowała. Rozumiał, dlaczego Ram‘a posłał chłopca zamiast zjawić się samemu. Noai‘dirczyk należał do znakomitych wojowników, jeśli dochodziło do walki z ukrycia. Doskonale radził sobie zarówno z szablą, jak i krótkim łukiem, choć zdecydowanie preferował walkę nożem.

– Zatem najlepiej będzie, jeśli wyruszymy natychmiast – stwierdził, po czym, patrząc wymownie na Drasana, dodał: – Zanim jego wysokość się nie rozmyśli i przyśle tu więcej ludzi.

Pół-smok zdecydował, że rozsądniej będzie zignorować tę uwagę, zwłaszcza wobec trzydziestu obserwujących go pilnie oczu. Zabójcy Alt‘ara mieli nie tylko przewagę liczebną, ale i wsparcie czającej się w pobliżu czarownicy. Czuli się więc o wiele pewniej niż on.

Patrząc na niego, Książę Półświatka odnosił coraz silniejsze wrażenie, że widzi samego siebie sprzed kilkudziesięciu lat, jeszcze zanim stał się wilkołakiem. Wówczas i on uważał, że zawojuje cały świat. A potem wszystko się zmieniło.

Dobrze wiedział jak to się skończy dla rozpieszczonego przez wszystkich księcia. Z pewnością nie miał pojęcia, w co się wpakował. Może i miał zapędy do rządzenia, ale brakło mu doświadczenia. Musiał się jeszcze wiele nauczyć, a Krwawemu Łowcy brakowało cierpliwości, by uchodzić za dobrego nauczyciela.

Ciche warczenie przyczajonego u jego stóp wilka wyrwało go z rozmyślań, a nagły powiew magii podniósł mu wszystkie włosy na karku. Rodian wzięła głęboki wdech. Ona też poczuła ten dotyk, niewiele silniejszy niż muśnięcie. Wszyscy wzdrygnęli się gwałtownie. Najdziwniejsza okazała się reakcja Drasana.

Padł na kolana chwytając się za skronie. Wyglądało to tak, jakby usłyszał bardzo wysoki dźwięk albo...

– Rodian – Alt‘ar odruchowo spojrzał na czarownicę, a ta przecząco pokręciła głową.

Ochronna tarcza otaczająca to miejsce pozostawała nienaruszona. Tyle że zachowanie pół-smoka jasno świadczyło o tym, iż ktoś przypuścił atak na jego świadomość. Rozpoznawał to obserwując jego zastygłą twarz, zaciśnięte powieki i zwarte szczęki.

Żaden z jego towarzyszy nie wiedział, co się dzieje. Trwali w takim samym osłupieniu jak wszyscy pozostali.

Neila jako pierwsza zdobyła się na odwagę i uklękła naprzeciw niego, spróbowała ująć jego dłoń w swoje. Wyrwał jej się warcząc wściekle. Oczy nabiegły mu krwią, spomiędzy kurczowo zaciśniętych szczęk sączyła się ślina. Wyglądał przerażająco.

– Rodian – powtórzył wilkołak, tym razem ostrzej. – On zaraz się przemieni, a wtedy pozabija nas wszystkich.

Czarownica ocknęła się z letargu. Spojrzała wpierw na swojego przywódcę, a następnie przeniosła wzrok na klęczącego pół-smoka. Ruszyła ku niemu bez cienia lęku, w dłoniach powoli formowała kulę mroźnego powietrza. Wiedziała, że to jedyny sposób na ognisty atak.

– Odsuń się – poleciła Neili, nie spuszczając wzroku z Drasana.

Dziewczyna nie od razu spełniła polecenie. Ta chwila wystarczyła księciu, odepchnął ją na bok i z rykiem wściekłości rzucił się ku stojącej nieruchomo rudowłosej. Ta w przypływie paniki cisnęła w niego lodową kulą. Chybiła, co wywołało u niego jeszcze większą furię.

Alt’ar w jednej chwili ocenił sytuację. Skoczył ku młodzianowi i z rozmachu rąbnął go pięścią w szczękę. Impet uderzenia zwalił tamtego z nóg, nie pozbawiając przytomności. Wilkołak musiał postawić na przewagę siły. Przetoczył się tak, by znaleźć się na przeciwniku, po czym wziął zamach i zadał mu cios w twarz, rozkwaszając przy tym nos. Drasan zalał się krwią, lecz zamiast spodziewanej słabości, wywołało to u niego jeszcze większy gniew. Ponadto jego rany goiły się w mgnieniu oka. Mogli się tak nawzajem okładać przez godziny. Ten ambaras przerwała czarownica włączając się do walki. Utworzyła kolejną kulę i cisnęła nią w księcia. Zdołała trafić go w skroń, pozbawiając przytomności.

Przywódca Gildii nie tracił czasu. Kiedy jeden z jego ludzi wręczył mu zwój sznura, od razu zabrał się do krępowania nadgarstków i kostek Drasana.

– Co ty robisz? – zapytała go oburzona najemniczka.

– To, co trzeba – odrzekł nie przerywając pracy.

– Nie musisz go zabijać – odrzekł Velwel, odsuwając na bok przerażoną Neilę.

– Nie mam takiego zamiaru... – dalsze jego słowa zagłuszyło donośne warczenie. Aż trudno uwierzyć, że podobny dźwięk może się wydobyć z ludzkiego gardła.

Alt’ar postanowił działać. Nie chciał zabijać, ale musiał na powrót pozbawić księcia przytomności, nim ten wyzwoli niszczycielską energią ognia. Wykorzystując nadludzką siłę z rozmachu uderzył go pięścią w skroń. Udało mu się tym zyskać trochę czasu.

– Twoja kolej – wysapał, kierując te słowa do Rodian. – Uśpij drania. Muszę mieć czas, żeby pomyśleć.

Czarownica w milczeniu kiwnęła głową. Podwinęła rękawy i już miała się zabrać za ale wówczas czarnowłosa po raz kolejny dowiodła swojej lojalności, zasłaniając pół-smoka.

– Zdajesz sobie sprawę, że to niebezpieczne? – zapytała Rodian, posyłając jej pełne niechęci spojrzenie. – On nie jest do końca człowiekiem, jeśli się ocknie, rozerwie nas wszystkich na strzępy.

– Mnie nie skrzywdzi – stwierdziła spokojnie dziewczyna. – Miał wiele okazji i wiem, że tego nie zrobi. Nawet teraz.

– Rzucono na niego urok, tępa idiotko! – wrzasnęła Rodian, tracąc resztki opanowania. – Cud, że w ogóle mu się oparł, bo ten, kto go rzucał, życzył nam śmierci. Obudził w nim jednak potrzebę ochrony, która z kolei odsunęła na bok wszelkie ludzkie emocje. Jest teraz niebezpieczny dla nas wszystkich.

Neila nie zamierzała się ruszyć z miejsca, więc Velwel podszedł i delikatnie odciągnął ją na bok.

– Rodian – warknął Alt’ar, napinając mięśnie, gdy od pół-smoka zaczęło bić gorąco. Niemal parzyło mu skórę. – Ten sukinsyn zaraz się przemieni.

Czarownica zaczęła cicho nucić formułę zaklęcia, starając się nie spuszczać wzroku z napiętej i wykrzywionej cierpieniem twarzy pół-smoka. W miarę jak senny czar zaczynał działać, jego mięśnie stopniowo ulegały rozluźnieniu, ciało poczęło wiotczeć. Wreszcie Książę Półświatka rozluźnił chwyt i powoli się wycofał, by Rodian mogła dokończyć inkantację.

Zabójcy stali jak najdalej od śpiącego młodzieńca, choć teraz wyglądał całkiem niewinnie. Rudowłosa dla pewności powtórzyła formułę i otoczyła go ochronnym kręgiem przypominającym bezbarwną kopułę.

Alt’ar uśmiechnął się gorzko i rzekł:

– No, to jesteśmy udupieni na amen.

– Nieprawda – mruknęła Neila. – Przejdzie mu. Przecież nie zostanie taki na zawsze.

– Nie znamy mocy rzuconego na niego uroku, a co za tym idzie, nie wiemy, jakie są konsekwencje dla kogoś, kto nie jest człowiekiem – odparła Rodian.

– Jest ktoś, kto będzie wiedział, co zrobić – stwierdził Velwel, wprawiając tym wszystkich w osłupienie. – Ale sprowadzenie go tutaj jest praktycznie niemożliwe.

– Masz na myśli Gaenora? – zapytała z niedowierzaniem Neila.

– To jedyny znany nam przedstawiciel jego gatunku. Dlaczego nie mielibyśmy skorzystać z jego pomocy? – odrzekł młodzieniec.

– Bo nie darzy Drasana zbytnią sympatią – odcięła się najemniczka.

Alt’ar nie odezwał się. Nie uśmiechało mu się sprowadzanie tu kolejnego gada, widząc niewielką szansę na kolejne obezwładnienie pół-smoka. Pokiwał głową, wyrażając tym samym swoją aprobatę.

– Jeśli jest w stanie pomóc, wystarczy się z nim mentalnie skontaktować – wtrąciła Rodian. – Nie musi tu przybywać osobiście, może mną pokierować.

– Jak? – zapytali jednocześnie Neila i Velwel.

Czarownica uśmiechnęła się lekko.

– Jeśli samemu posiada się magiczne zdolności, to w skrajnych przypadkach może się zdarzyć, że ktoś inny na chwilę przejmie kontrolę nad twoim ciałem. Jednak goszczenie obcej istoty w swoim umyśle nie jest niczym przyjemnym i niesie za sobą ryzyko, iż ta odkryje za dużo. Dlatego też niewielu utalentowanych się na to decyduje. Jestem gotowa na to pozwolić pod jednym warunkiem – zostawicie nas samych.

– Zapomnij – warknęła Neila. – Nie wierzę w twoje czyste intencje.

– Możesz mi wierzyć lub nie, ale takie połączenie wymaga pełnego skupienia. Nic nie może mnie w tym czasie rozpraszać, bowiem wiąże się to z poważnym ryzykiem. – rzekła, nie tracąc opanowania. – Poza tym to bardzo intymne i nie jestem pewna, czy na pewno się uda.

– Musi istnieć inny sposób – nie dawała za wygraną najemniczka.

– O, jest ich całe mnóstwo – stwierdził sarkastycznie Alt’ar. – Można mu poderżnąć gardło, wyciąć serce albo odrąbać głowę. Do wyboru do koloru, chyba że mamy zamiar pozostawić go przy życiu. Nie ma innych opcji, trzeba posłuchać Rodian.

Ten komentarz ostatecznie zamknął dziewczynie usta. Czarownica powoli i ostrożnie obeszła połyskującą lekko kopułę, żeby się upewnić, że pół-smok nadal jest pogrążony w głębokim śnie, po czym podeszła do Velwela.

– Potrzebuję twojej pomocy – rzekła. Nie tracąc czasu na dalsze wyjaśnienia, ujęła jego dłonie w swoje i zamknęła oczy.

Przez chwilę szukała wytrwale, prześlizgując się przez setki umysłów, aż natrafiła na barierę. Wówczas otworzyła oczy, miała niezachwianą pewność, że znalazła smoka.

– Nie dopuszcza mnie do siebie – wykrztusiła, puszczając dłonie Velwela i masując sobie skronie.

Velwel podrapał się po głowie w zakłopotaniu.

– A może pozwól mówić któremuś z nas – zaproponował – Powinien rozpoznać znany głos.

Zaskoczona propozycją kobieta ponownie chwyciła jego dłonie.

– Zamknij oczy – poleciła spokojnie, po czym sama to uczyniła. – Rozluźnij się. Pozwól mi się prowadzić – dodała.

Młody zabójca nie od razu spełnił jej polecenia, bo ciężko się rozluźnić, gdy czujesz w głowie czyjąś obecność. W końcu zdołał się uspokoić na tyle, na ile wymagało tego postawione przed nim zadanie.

Słuchaj mojego głosu. Skup się na nim. – tym razem głos Rodian rozbrzmiał bezpośrednio w jego głowie. – Powinieneś już wyczuć barierę.

Zgodnie z jej słowami umysł zabójcy natrafił na coś w rodzaju muru. Choć wydawało się to irracjonalne, spróbował przez niego przejść. Ku jego zaskoczeniu przeszkoda zniknęła i znalazł się w czymś w rodzaju ogromnej sali bez okien i drzwi.

Kim jesteś i czego chcesz? – zagrzmiał w jego myślach głos, który rozpoznał bez trudu.

Velwel zebrał się w sobie, żeby ułożyć myśli w słowa.

Jestem Velwel, przyjaciel Drasana. On sam ma kłopoty. Potrzebna jest twoja pomoc.

Smok milczał dłuższą chwilę.

W jaki sposób miałbym wam pomóc, skoro przebywacie w mieście będącym we władaniu naszych wrogów?

Ja z nim pomówię – rozbrzmiał głos czarownicy.

Kto tu jest?! – warknął rozgniewany smok.

Jestem Rodian, a to kim jestem nie ma teraz znaczenia. Mamy tu problem z twoim pobratymcem. Wiem, że nie możesz przybyć osobiście, jednak istnieje sposób na to żebyś pokierował mną – wzięła głęboki oddech. – Chcę, byś chwilowo przejął moje ciało.

Przez chwilę nic się nie działo. Rodian puściła dłonie Velwela, po czym cofnęła się o kilka kroków. Naraz przeniknął ją dreszcz, a z gardła wydobył się przepełniony bólem krzyk. Alt’ar przyskoczył do kobiety gotów interweniować, lecz wrzask urwał się równie nagle jak się zaczął. Otworzyła oczy, teraz przypominały oczy gada o barwie jadowitej żółci.

– Jak śmiecie zakłócać mi spokój? – głos wydobywający się z gardła Rodian w ogóle nie brzmiał jak ten należący do niej.

– Nie wzywalibyśmy ciebie, gdyby nie okazało się to konieczne – rzekł Alt’ar, wysuwając się naprzód.

Żółte oczy Gaenora na moment skupiły się na nim, a nozdrza poruszyły się, gdy przebywający w ciele czarownicy gad usiłował dociec, z kim ma do czynienia.

– Jesteś wilkołakiem – stwierdził z odrazą.

– To, kim jestem nie ma teraz znaczenia. Powiedziano mi, że tylko ty możesz pomóc. Zdaje się, że mamy tu mały problem z przedstawicielem twojego gatunku. – Ruchem głowy wskazał na pogrążonego w magicznym śnie pół-smoka.

Usta Rodian ułożyły się w coś w rodzaju krzywego uśmiechu, gdy kierowana przez Gaenora wolnym krokiem obchodziła ochronną sferę. Odważyła się nawet lekko musnąć ją palcami.

– W jakim celu go uśpiliście? – zapytał cicho.

– Stał się nieobliczalny pod wpływem uroku, który ktoś usiłował na niego rzucić – wyjaśniła cicho Neila. – W jednej chwili zachowywał się normalnie, a już w następnej wpadł w istny szał. Pozabijałby nas, gdybyśmy go nie obezwładnili.

– Zatem wszystko jasne – mruknął do siebie smok, po czym dodał. – Trzeba go obudzić.

– Tak po prostu? – spytał z niedowierzaniem Velwel.

– Tak po prostu – powtórzył Gaenor. – Dopóki tego nie zrobimy, nie dowiemy się, czy zdołał zwalczyć skutki zaklęcia. Jeśli okazało się tak silne jak twierdzicie, mogło wyzwolić pierwotne dzikie instynkty. Smok w takim stanie zatraca sam siebie, bywa wówczas agresywny i nieobliczalny. Będzie się bronił przed każdym, kto stanowi potencjalne zagrożenie dla jego życia.

– Więc on jest teraz... – dalsza część tego zdania nie chciała przejść przerażonej Neili przez gardło.

– ...bestią, potworem, zwierzęciem – dokończył za nią Gaenor, a jego oczy zabłysły. – Z wiekiem uczymy się nad tym panować, by zachowywać się w bardziej cywilizowany sposób. Jednak bardzo młody smok w sytuacji, gdy kieruje nim wyłącznie instynkt, stanowi poważne zagrożenie dla każdego, kogo uzna wówczas z wroga – spojrzał wymownie na Alt’ara. – W zasadzie obudzenie go podczas, gdy jest w tym stanie stanowi bardzo duże ryzyko. Mógłby nas zabić w trakcie samej przemiany.

– Więc dlaczego chcesz to zrobić? – zapytał Alt’ar, odgradzając smoka od kopuły ze śpiącym Drasanem.

– Bo tylko ja mogę go powstrzymać przed unicestwieniem was wszystkich – odrzekł smok, zadzierając lekko głowę, by spojrzeć w pałające oczy wilkołaka.

– Nawet w tym ciele? – zapytał z niedowierzaniem zabójca.

– Ciało nie jest istotne, liczy się potęga umysłu, a nie mięśni – odparł spokojnie Gaenor.

– Ale jak chcesz go obudzić bez pomocy Rodian? – spytał rozsądnie Velwel.

– To proste. Senny urok działa na zasadzie transu, więc jego zdjęcie polega na umiejętnym wybudzeniu z niego. Nie zdołam jednak zrobić tego sam, potrzebna jest pomoc jedynej osoby, której ten zuchwały gad od razu nie zabije. – Spojrzał wymownie na Neilę.

– Mnie? – zaskoczona dziewczyna cofnęła się o krok.

– Jak na ironię, tylko ty możesz się do niego zbliżyć – stwierdził smok z krzywym uśmiechem.

– Oszalałeś?! – warknęła, krzyżując ramiona na piersi. – Tylko zupełny wariat by się na to zdecydował.

Gaenor w ciele Rodian uśmiechnął się paskudnie.

– Jak chcesz. Oczywiście istnieje inny, bardziej gwałtowny sposób, który nie będzie wymagał twojej interwencji – stwierdził niby od niechcenia, patrząc dziewczynie prosto w oczy. Obserwując wyraźnie malujący się w nich strach, już wiedział: uderzył w czuły punkt.

Teraz również Alt’ar uważnie śledził reakcję najemniczki, teraz mocno pobladłej. Wyczuł u niej przyspieszone bicie serca, świadczące o wybuchu emocji. Najwyraźniej Drasan nie jest jej obojętny, co więcej chwilowo rezydujący w ciele czarownicy gad doskonale o tym wiedział.

– Chcesz go zabić? – zapytała lekko drżącym głosem.

– Owszem – odrzekł smok bez chwili wahania. – Jednak nie tu, nie teraz i z całą pewnością nie w taki sposób.

– Zatem czego oczekujesz ode mnie? – moment wahania minął i Neila na nowo przywdziała maskę „silnej i niezależnej”.

– Musisz tylko podejść i go obudzić – wyjaśnił Gaenor. – Jeśli moje obserwacje są trafne, to nie zrobi ci krzywdy. Jeśli nie, zawsze jesteśmy w pobliżu, by go w porę powstrzymać.

– A co, jeśli się mylisz? – to pytanie z kolei zadał Velwel. Młodzieniec z początku wyglądający na dość nierozgarniętego okazał się mimo wszystko znacznie bystrzejszy, niż ktokolwiek się spodziewał.

– Nie sądzę – prychnął Gaenor, a piękną twarz czarownicy wykrzywił pogardliwy wyraz.

Alt’ar stał i spoglądał na całą trójkę, która w milczeniu sztyletowała się spojrzeniami. Zdecydował nie wtrącać się, dopóki nie zajdzie taka potrzeba. Widział jednak, jak Neila rzuca niepewne spojrzenia na uśpionego pół-smoka. Coś w niej walczyło o dojście do głosu. Wreszcie powoli, aczkolwiek zdecydowanie, ruszyła w stronę magicznej kopuły. O dziwo, tarcza przepuściła ją.

Dziewczyna uklękła obok Drasana, pochyliła się i złożyła delikatny, choć zdecydowany pocałunek na jego zaciśniętych wargach. Przez chwilę wszyscy obecni zamarli w oczekiwaniu. Nagle Neila cofnęła się jak oparzona. Nim pozostali zorientowali się, co jest tego przyczyną, bystre oczy wilkołaka spostrzegły ruch. Zaledwie drganie powiek i lekki grymas na nieruchomej dotąd twarzy... a potem wszystko potoczyło się błyskawicznie.

Powieki Drasana rozwarły się tak gwałtownie i nieoczekiwanie, że wszyscy się wzdrygnęli. Nadal w niczym nie przypominały ludzkich i jaśniały jak dwie lampy oliwne. Zupełnie jakby krył się za nimi płomień nieposkromionego gniewu. Niby uwięziony w klatce dziki zwierz powiódł spojrzeniem po wszystkich obecnych, aż natknął się na... Neilę.

Najemniczka znajdowała się o krok od niego w lekkim przyklęku, gotowa do natychmiastowej ucieczki. Gdy wbił w nią te przerażające gadzie ślepia, zamarła niezdolna do tego, by się poruszyć czy choćby głębiej odetchnąć. Czuła się łanią osaczoną przez wygłodniałego wilka.

Pół-smok wstał. Zrobił to jednym ruchem, co przeraziło ją jeszcze bardziej. Oczami wyobraźni widziała, jak pręży ukryte pod ubraniem mięśnie. Może szykował się do skoku wprost na sparaliżowaną strachem ofiarę. Uczynił on coś, czego kompletnie się nie spodziewała. Wykonał krok i przyklęknął przy niej. Teraz jego twarz znalazła się niebezpiecznie blisko jej. Tylko nie wiedziała, dlaczego jej głupie serce zaczęło bić jak oszalałe. Spojrzała prosto w gadzie oczy, pozbawione już tego gniewu i dzikości. Dostrzegła ciepło i coś jeszcze. Podobnie jak poprzednim razem zyskała całkowitą pewność, że nie wyrządzi jej krzywdy.

W jakiś przedziwny i nie do końca dla niej zrozumiały sposób, nawet gdy z człowieka zmieniał się w groźną bestię, nadal czuł potrzebę ochraniania jej. Nie mogła zaprzeczyć, że jej to schlebia.

Uśmiechnęła się, niepewna czy może się poruszyć. Jego twarz pozostała jednak tak samo kamienna, tylko gdzieś w głębi ślepi czaił się blask. Postanowiła wykorzystać chwilę. Pochyliła się i go pocałowała, oddał pocałunek z równym entuzjazmem wplatając dłonie w jej włosy.

Nadeszła właściwa pora na to, by działać. Zarówno Alt’ar, jak i Gaenor, mając za plecami przerażonego Velwela, ruszyli w stronę ochronnej kopuły. Nim zrobili parę pierwszych kroków, wokół pół-smoka i dziewczyny wystrzelił z ziemi pierścień płomieni, odgradzając ich tym samym od pozostałych.

***

Kiedy wokół nich rozbłysły płomienie zaskoczona Neila odsunęła się od Drasana. Nie pozwolił jej wstać, jego silne ramiona oplatały ją w pasie niczym żelazne imadła. Nie miała pojęcia, co zrobić w takiej sytuacji, więc na wszelki wypadek wolała się nie ruszać. Zamiast tego spróbowała na powrót ściągnąć na siebie jego wzrok. Na próżno.

Pół-smok koncentrował się na utrzymywaniu ognistej bariery. Jego oczy jaśniały jak rozpalone kule. Musiała go zdekoncentrować, problem w tym, że nie wiedziała jak. Zadrżała. Poczuła jak drgnął, najwyraźniej reagował na jej fizyczny dyskomfort.

Może to było to.

– Boję się – wyszeptała cicho.

Początkowo nie zareagował na jej słowa. Chyba puścił je mimo uszu. Dopiero po chwili odwrócił się, na powrót skupiając na niej wzrok. Gdyby tylko w tym spojrzeniu doszukała się jakichkolwiek oznak człowieczeństwa, może wiedziałaby co robić. Niestety, to co chwilowo zawładnęło jego „ja” okazało się bardzo dalekie od tego, co znała. Nie potrafiła przewidzieć jak zareaguje na nagły atak z jej strony, ale nie miała wyboru.

Rzuciła się na niego całym ciężarem ciała.

***

Gdyby Alt’ar nie ujrzał tego na własne oczy, nigdy by nie uwierzył. Oto kurtyna płomieni – do tej pory skutecznie odgradzająca zarówno jego jak i pozostałych od pół-smoka i najemniczki – gwałtownie opadła. Okazało się, że wątła dziewczyna rzuciła się na księcia i poczęła wściekle okładać go pięściami. Nie zawracała sobie głowy tym, że nie robi to na nim najmniejszego wrażenia. Po prostu jak w amoku atakowała jego ciało z coraz większą zaciętością.

Wilkołak postanowił wykorzystać chwilę i zaczął powoli skradać się w stronę pary. Być może udałoby mu się podejść na tyle blisko, by móc samemu zaatakować, gdyby nie smok...

Gaenor, który najwyraźniej miał swój prywatny plan, ruszył naprzód wprost ku miejscu, gdzie trwała jednostronna walka. Drasan właściwie w ogóle się nie bronił przed atakiem szczupłej dziewczyny. Leżał pod nią z pozoru całkowicie nieruchomo, jedynie oczy poruszały się śledząc zbliżających się przeciwników.

Nagle zepchnął z siebie najemniczkę i zerwał się na równe nogi. W jego dłoniach błyskawicznie zmaterializowały się dwie ogniste kule. Zdawał się gotów do ataku.

Alt’ar zatrzymał się i to samo gestem polecił Gaenorowi. Nie chciał narażać Rodian na spalenie żywcem. Smok, który chwilowo miał całkowitą kontrolę nad jej ciałem nie posłuchał. Spojrzenie jego żółtych oczu śledziło ruchy pobratymca ze stoickim spokojem. Nie bał się go. Wydawał się pewny swego.

Nie zamierzał bynajmniej korzystać z siły fizycznej. Nie przestając posuwać się naprzód wbił świdrujący wzrok w młodszego krewniaka. Początkowo Alt’ar miał dziwne przeświadczenie, że smok chciał go podpalić.

Nic takiego się nie stało.

Trwała cicha walka woli. Mógł ją wygrać jedynie ten, którego umysł okaże się na tyle silny, by znieść fizyczny ból. Narastał on z każdą chwilą oporu.

Naraz przez ciało pół-smoka przebiegł spazm, a z gardła wydobyło się coś pośredniego między krzykiem a skrzekiem. Ogień szybko zgasł, gdy młodzieniec podjął desperacką próbę ochrony umysłu przed intruzem.

W tym jednym Gaenor okazał się nie tylko lepszy, ale też i silniejszy. Drasan wyraźnie tracił siły, co wiązało się przede wszystkim z dawką potężnego ładunku bólu, przepływającego przez jego ciało. Neila patrzyła na to z przerażeniem, nie mając wątpliwości, że dręczenie młodzieńca sprawia smokowi prawdziwą przyjemność. Choć metoda, jaką obrał ani trochę się jej nie podobała, musiała przyznać, że jest skuteczna.

W miarę jak opór księcia słabł, jego oczy odzyskiwały ludzki wygląd. Wszyscy zauważalnie odetchnęli z ulgą. Jedynie wilkołak pozostał czujny i napięty. Na szczęście jego ingerencja okazała się zbędna, gdyż nagle pół-smok opadł na kolana. Z nosa sączyła mu się krew, ale wyglądało na to, że znów jest sobą.

Neila jako pierwsza zdecydowała się do niego podejść. Mogła co prawda pozostawić ten przywilej Gaenorowi, lecz Drasan przypominał teraz bezradne dziecko, które nie ma pojęcia, co się właściwie stało. Potrzebował jej.

– Dobrze się czujesz? – zapytała cicho.

Podniósł na nią oczy.

– Co się stało? – zapytał. Głos miał lekko zachrypnięty. Najwyraźniej nic nie pamiętał.

– Kompletnie ci odbiło, stary! – ośmielony Velvel podszedł bliżej.

Drasan przeniósł spojrzenie z twarzy Neili na niego. Wydawało się, że usiłuje sobie przypomnieć ostatnie wydarzenia.

– Nie traktujcie go jak dziecka. Z punktu widzenia mojego gatunku jest w pełni dojrzałym samcem – Gaenor, który nadal wizytował w ciele rudowłosej czarownicy przyglądał się Drasanowi, przekrzywiwszy lekko głowę. – To się zdarzyło już drugi raz w trakcie krótkiego czasu i w obu przypadkach... – przeniósł spojrzenie na Neilę – ...była obecna ona – dodał po krótkim namyśle.

Dziewczyna wytrzymała spojrzenie żółtych oczu.

– I znów winę ponoszę ja – warknęła. – Sprawczyni wszelkich kłopotów! A nie pomyślałeś może o tym, że to sprawka twojej dawnej przyjaciółki!

– Milcz! – syknął Gaenor. Wyglądało, że wspomnienie Dhalii wyprowadziło go z równowagi. – Magia na niego nie działa. Większość zaklęć zwalczył bez trudu, inne po jakimś czasie. Nie do końca wiem, jak to robi, ale nie ma chyba nikogo, kto mógłby mu zagrozić za pomocą czarów. Logicznym wydaje się zatem, że któreś z was musiało go sprowokować już po zwalczeniu działania zaklęcia.

– Mówisz to tak, jakbym tylko ja odpowiadała za ten bałagan – odcięła się najemniczka.

– To możliwe – mruknął smok.

– Zaraz, chwileczkę – Drasan stanął za Neilą, patrząc wprost w żółte oczy smoka. – O czym wy dwoje mówicie?!

Nie ulegało wątpliwości, że pół-smok nie jest świadom tego, co wyczyniał, gdy stracił kontrolę. Najemniczka, ośmielona nieco jego obecnością za swoimi plecami, śmiało wystąpiła naprzód.

– Sądzę, że powinieneś mu teraz wszystko wyjaśnić.

– To nie będzie konieczne – stwierdził spokojnie Gaenor. Zaledwie to powiedział, ciałem Rodian ponownie wstrząsnął gwałtowny spazm. Zamknęła oczy i zacisnęła szczęki, nie zdusiło to jęku bólu, jaki chwilę później wydobył się z jej gardła. Czarownica zatoczyła się jak pijana i pewnie by upadła, gdyby Alt’ar nie chwycił jej w pół i nie usadził na jednym z ocalałych foteli. Wówczas zamrugała powiekami i szeroko rozwarła oczy, które w międzyczasie odzyskały naturalną zieloną barwę. Spojrzała na Neilę, a później na stojącego krok za nią Drasana. Na jej pobladłych wargach zagościł słaby uśmiech.

– A więc się udało – stwierdziła, po czym zemdlała.

Table of Contents

Smocza krew

ROZDZIAŁ 1

ROZDZIAŁ 2